Αγαπητοί φίλοι...

«Αγαπητοί φίλοι, μπορούμε να ανάψουμε δέκα κεριά και να βγούμε από την εκκλησία με την ίδια ακριβώς κακία με την οποία μπήκαμε. Μπορούμε να ασπαστούμε τις εικόνες και, λίγες στιγμές αργότερα, να κατασπαράξουμε έναν άνθρωπο με τα λόγια μας. Μπορούμε να ζητήσουμε: "Κύριε, βοήθησέ με!", κι όμως να αρνούμαστε να αποχωριστούμε οτιδήποτε μας απομακρύνει από Εκείνον. Οφείλουμε, λοιπόν, να αναρωτηθούμε σοβαρά τι είδους πίστη βιώνουμε.

Η προσευχή δεν είναι μια συναλλαγή με την οποία πείθουμε τον Θεό να τακτοποιήσει τη ζωή μας, ενώ εμείς παραμένουμε αμετάβλητοι. Η αληθινή προσευχή αρχίζει να πονάει λίγο, επειδή αποκαλύπτει τον δικό σου ρόλο στα πράγματα. Σου λέει: συγχώρεσε, σταμάτα να κρίνεις, διόρθωσε το λάθος, άφησε την υπερηφάνεια, ζήτα συγχώρεση.

Δεν λέω ότι πρέπει να γίνουμε αψεγάδιαστοι από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά πρέπει τουλάχιστον να υπάρχει αγώνας. Αν έπεσες δέκα φορές σήμερα, σήκω έντεκα. Ο Θεός δεν ζητά πνευματικές θεατρικότητες· ζητά μια ειλικρινή καρδιά. Μερικές φορές, η πιο αληθινή προσευχή δεν είναι "Κύριε, άλλαξε τους άλλους", αλλά μάλλον: "Κύριε, ξεκίνα από εμένα. Δείξε μου τι πρέπει να διώξω από την ψυχή μου και δώσε μου τη δύναμη να σταματήσω να δραπετεύω από την αλήθεια".» — π. Πιμέν Βλαντ