Θεέ μου, πώς περνούν αστραπιαία .....

 

Θεέ μου, πώς περνούν αστραπιαία —

Αυτές οι άνοιξες, αυτοί οι χειμώνες!

Τώρα στροβιλίζεται η χιονοθύελλα, τώρα λιώνει το χιόνι,

Κι έτσι συνεχίζεται — περνούν, περνούν, περνούν...

Ένας ξέφρενος αγώνας σε κύκλο,

Ένας μαραθώνιος δίχως επιστροφή —

Το ένα μετά το άλλο, το ένα μακριά από το άλλο·

Μια στροφή — κι έπειτα, πάλι, χάθηκε...

Κι, αλήθεια, η άνοδος σε αυτή την ανοδική σπείρα

Θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη,

Αν δεν μετρούσαμε το πέρασμα του χρόνου

Με τα δέντρα και με τα παιδιά.

Ιρίνα Σνεγκόβα

1966