Θεέ μου, πώς περνούν αστραπιαία —
Αυτές οι άνοιξες, αυτοί οι χειμώνες!
Τώρα στροβιλίζεται η χιονοθύελλα, τώρα λιώνει το χιόνι,
Κι έτσι συνεχίζεται — περνούν, περνούν, περνούν...
Ένας ξέφρενος αγώνας σε κύκλο,
Ένας μαραθώνιος δίχως επιστροφή —
Το ένα μετά το άλλο, το ένα μακριά από το άλλο·
Μια στροφή — κι έπειτα, πάλι, χάθηκε...
Κι, αλήθεια, η άνοδος σε αυτή την ανοδική σπείρα
Θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη,
Αν δεν μετρούσαμε το πέρασμα του χρόνου
Με τα δέντρα και με τα παιδιά.
Ιρίνα Σνεγκόβα
1966
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου