Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

ΠΑΤΉΡ ΜΑΞΙΜΟΣ ΚΥΡΙΤΣΗΣ. ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι. Μ. ΑΓΊΟΥ ΔΙΟΝΥΣΊΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ.

“Ζώντας στο ουράνιο περιβάλλον η πιστοί και κατανοώντας βαθιά την αγαθή αλλοίωση που υφίσταται η ανθρώπινη φύση από τις ευχαριστιακές συνάξεις των μυστηρίων, όχι μόνο προσφέρουν τα υπάρχοντά τους στο Θεό και στους ανθρώπους ως δώρα, "τα σα εκ των σων σοι προσφέρουμε κατά πάντα και δια πάντα" και επομένως τα κτίσματα λαβαίνουν νόημα θείας προσφοράς και δίδονται σώματι και ψυχή, ως ζύμη θείου δυναμισμού για την ανακαίνιση της πεπτωκυΐας φύσεως. Οι άγιοι της Ορθοδοξίας απομακρυνόμενοι από τις εμπαθείς και ιδιοτελείς προσκολλήσεις, συνάντησαν στο σώμα του Χριστού την θεία ενέργεια και προσφέρθηκαν ουσία ζώσα, όπως ο Χριστός, σε όλους τους αιώνες, δείχνοντας, σαν σηματοδότες το δρόμο προς τον ανοιχθέντα Παράδεισο. Κατανόησαν την προέλευση, τον σκοπό και το τέλος της Δημιουργίας όχι με επιστημονικό τρόπο που οδηγεί πολλές φορές στην φανταστική και πλανεμένη θεώρηση των όντων, αλλά με μυστική αποκαλυπτική γνώση που υπερβαίνει όλες τις γνώσεις”.

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ



Ζει προσευχομενος στην Έρημο του Αγίου Όρους
Αγνοησε 11 μετάλλια στην πάλη και έγινε Ασκητής στο Άγιον Όρος
Αυτό το δακτυλίδι στο χαρίζω για τους αρραβωνες σου οποτε γίνουν ειπε η νονά του με αγαπη στον 21χρονο τότε Παναγιώτη λίγο μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλιου στην παλη
Αυτός αντι για μια κοσμική γυναίκα το δαχτυλίδι το αφιέρωσε στην ΠΑΝΑΓΙΑ όταν έγινε μοναχός παίρνοντας το όνομα Βασίλειος
Εγκατέλειψε το 11 μετάλλια στην Ελεύθερη Πάλη την Δόξα και τις παρέες και ζει Προσευχομενος στην Έρημο του Αγιου Ορους στο αποκρημνο
Ησυχαστήριο της ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ του ΧΡΙΣΤΟΥ στα Κατουνάκια
Οι γηινες απολαύσεις οι ματαιες και προσκαιρες ηδονες δεν οδηγούν πουθενά κυριος σκοπός είναι η καθαρση της ψυχής και του σώματος μέσα σε αυτο το Πνευματικό περιβάλλον οπου ο κάθε Μοναχός βιώνει στιγμές του ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ
ΑΜΗΝ

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

Να νικάς το κακό με το αγαθό Από τις αναμνήσεις για τον Άγιο Αλέξιο της Μόσχας




Η 16/29 Σεπτεμβρίου είναι ημέρα της μνήμης του ξακουστού γέροντα της Μόσχας, κοσμικού πρωτοπρεσβύτερου Αλέξιου Μετσώφ (1859-1923), του εφημέριου του ναού του Αγίου Νικολάου στα Κλέννικι (Μόσχα), ο οποίος είχε χαρίσματα προσευχής και προοράσεως. Προτείνουμε στους αναγνώστες μας μερικά αποσπάσματα από το νέο βιβλίο «Άγιος Αλέξιος της Μόσχας», που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο της Ιεράς Μονής Υπαπαντής της Μόσχας (Sretensky).


Η μοναχή Ιουλιανία (Σοκολόβα) διηγήθηκε μια ιστορία: «Μιά φορά, μετά από την Θεία λειτουργία, ένας πιωμένος με κουρελιασμένα ρούχα, που δεν μπορούσε να κρατηθεί στα πόδια του, πλησίασε τον π. Αλέξιο και, μιλώντας με δυσκολία του είπε: «Έχω χάσει εντελώς τον ευατό μου, γιατι συνέχεια πίνω πάρα πολύ. Η ψυχή μου έχει χαθεί... σώσον με, βοήθησέ με, πάτερ... έχω ξεχάσει τον ευατό μου ξεμέθυστο... έχασα την ανθρώπινη μορφή μου...».

Χωρίς να δωσει σημασία που ήταν τόσο απεχθής, , ο π. Αλέξιος πλησιάζει πολύ κοντά του και, κοιτάζοντας με συμπάθεια στα μάτια του, βάζει τα χέρια στους ώμους του και του λέει: «Αγαπητέ μου, ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να πίνουμε κρασάκι». – «Βοηθήστέ με, πάτερ, αγαπητέ, κάντε μια προσευχή». Ο π. Αλέξιος, παίρνει το δεξί του χέρι, τον οδηγεί στον άμβωνα και τον αφήνει εκεί, ενώ ο ίδιος πηγαίνει προς το ιερό. Αφού ανοίξει πανηγυρικά το καταπέτασμα και την ωραία πύλη του κεντρικού παρεκκλησίου του Καζάν, ξεκινάει την ιερά ακολουθία, προφέροντας με μια μεγαλοπρεπή φωνή: «Ευλογητός ο Θεός ημών...». Μετά παίρνει αυτόν τον βρομιάρη από το χέρι και τον βάζει μαζί του μπροστά από την ωραία πύλη. Πέφτει στα γόνατα και αρχίζει επίμονα να προσεύχεται στον Κύριο με δάκρυα στα μάτια. Τα ρούχα του κουρελιάρη είχαν σκιστεί τόσο πολύ που το σώμα του απογυμνώνοταν όταν αυτός, ακολουθώντας το παράδειγμα του ιερέα, έκανε μετάνοιες. Στο τέλος της προσευχής, ο π. Αλέξιος τρεις φορές έκανε το σημείο του σταυρού πάνω του, του έδωσε ένα πρόσφορο και τον φίλησε τρεις φορές.

Μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα ένας καλοντυμένος άντρας ήρθε στην εκκλησία και αφού αγόρασε ένα κερί, ρώτησε κοντά στο παγκάρι: «Πώς θα μπορούσα να δώ τον πάτερ Αλέξιο;» Αφού έμαθε ότι ο π. Αλέξιος ήταν μέσα στην εκκλησία, δήλωσε με χαρά ότι θα ήθελε να τελεσθεί η ευχαριστήρια δέηση. Ο π. Αλέξιος που βγήκε από το ιερό στον άμβωνα αναφώνησε: «Βασίλη, εσύ είσαι;» Με ένα λυγμό ο Βασίλης, αυτός δηλαδή ο μεθυσμένος και κουρελιάρης που γνώρισε πρόσφατα, έπεσε στα πόδια του με κλάματα. Ο π. Αλέξιος άρχισε την ευχαριστήρια δέηση. Αποδείχθηκε ότι ο Βασίλειος βρήκε μια καλή δουλειά και ὅλα στη ζωή του τακτοποιήθηκαν.

***

Η πνευματική κόρη του π. Αλεξίου, μοναχή Ιουλιανία (Σοκολόβα), θυμήθηκε ότι ο π. Αλέξιος ήξερε να νικάει το κακό με το αγαθό: «Ένα πλήθος φοιτητών είχε έρθει μια φορά στην εκκλησία κατά τη διάρκεια του όρθρου. Ο π. Αλέξιος βρισκόταν στο ιερό και άκουσε ανδρικές φωνές, μελωδίες και φασαρία. Αυτοί που μπήκαν έκαναν τόσες αταξίες που ο φοβισμένος ψαλτής πρόλαβε να ολοκληρώσει τον εξάψαλμο με μεγάλη δυσκολία. Κάποιος συμβούλεψε τον ιερέα να τους βγάλει έξω, αλλά ο π. Αλέξιος ξεκίνησε τις ειλικρινείς προσευχές του. Ένας από τους φοιτητές άφησε την παρέα και εισήλθε στο ιερό. Ο π. Αλέξιος, που εκείνη την στιγμή ήταν κοντά στην Αγία Τράπεζα, στράφηκε γρήγορα, και είπε στον αναιδή με απαλή φωνή: «Πόσο υπέροχο είναι να βλέπεις νέους ανθρώπους να ξεκινούν την ημέρα τους με προσευχή... Ήρθατε να μνημονεύσετε τους γονείς σας;». Σοκαρισμένος από τέτοια θερμά λόγια, που ήταν εντελώς απροσδόκητα, ο νεαρός μουρμούρισε με απορία: «Ναι...».



Ο π. Αλέξιος Μετσώφ τελεί την ιερά προσευχή κατά την τελετή θεμελίωσης της οικίας για τους κληρικούς στην οδό Μαροσέϊκα (Μόσχα)


Στο τέλος του όρθρου ο π. Αλέξιος απευθύνθηκε με έναν θερμό χαιρετισμό στους επισκέπτες και με την ευακαιρία υπενθύμισε σ’αυτούς τους νέους που στη ζωή τους προσπαθούν συνήθως να αγωνίζονται για το «λαμπρό μέλλον», για την οικογένεια, τους γονείς που τους αγαπούν και ελπίζουν ότι όταν θα ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, θα μπορέσουν να τους στηρίξουν... Μιλούσε τόσο ειλικρινά και με τόση αγάπη, και τους συγκίνησε τόσο πολύ, ώστε πολλοί έκλαψαν, άλλοι έμειναν για να ψάλλουν στην λειτουργία, και στη συνέχεια έγιναν φίλοι και θαυμαστές του, και κάποιοι από αυτούς έγιναν πνευματικά του παιδιά. Αργότερα παραδέχθηκαν τον αληθινό τους στόχο και ομολόγησαν μπροστά στον π. Αλέξιο ότι είχαν έρθει για να τον ξυλοκοπήσουν...».

***

Ο π. Παύλος Φλορένσκι έγραψε το 1924: «Η κοινότητα της Μαροσέϊκα με πνευματική της έννοια θα μπορούσε να αποκαλεστεί κόρη της Ιεράς Μονής της Όπτινα: εδώ η καθημερινή πορεία της ζωή είχε ως βάση της την πνευματική εμπειρία. Ο π. Αλέξιος δίδασκε με το δικό του παράδειγμα, όλη η ζωή γύρω του έβραζε και ο καθένας με τον δικό του τρόπο και στο μέτρο των δυνάμεών του, συμμετείχε στην ανάπτυξη της πνευματικής ζωής ολόκληρης της κοινότητας. Επιπλέον, παρόλο που η κοινότητα δεν είχε το δικό της νοσοκομείο, πολλοί καθηγητές, γιατροί, αρχινοσοκόμες και νοσοκόμες – τα πνευματικά παιδιά του π. Αλέξιου – εξυπηρετούσαν τους ασθενείς, οι οποίοι ζητούσαν βοήθεια από τον π. Αλέξιο. Παρόλο που η κοινότητα δεν είχε δικό της σχολείο, πολλοί καθηγητές, συγγραφείς, δάσκαλοι, φοιτητές και άλλα πνευματικά παιδιά του π. Αλεξίου βοηθούσαν με τις γνώσεις και τις γνωριμίες τους όσους το είχαν ανάγκη. Παρόλο που στην κοινότητα δεν υπήρχε ένα κανονικό οργανωμένο καταφύγιο, όσοι είχαν ανάγκη ή ζητούσαν βοήθεια, μπορούσαν να βρούν άσηλο, να τους προσφερθούν ρούχα, παπούτσια και φαϊ».

***

Ο π. Σέργιος Ντουρίλιν είχε φέρει μια φορά στη μνήμη του: «Το ίδιο έκανε ο π. Νεκτάριος, γέροντας της ‘Οπτινα, ο οποίος κάποτε είπε σε έναν πιστό: «Γιατί έρχεστε σε μας; Έχετε τον π. Αλέξιο». Αυτή η μαρτυρία για τον π. Αλέξιο δεν μπορεί να μην αναγνωριστεί μεγαλύτερης σημασίας. Εκφράζει την βαθιά ενότητα του πνευματικού μονοπατιού του π. Αλεξίου με εκείνο των γερόντων της Οπτίνα, το οποίο ανάγεται στον μεγάλο Γέροντα Παΐσιο Βελιτσκόφσκι και μέσω αυτού στο ίδιο το Άγιον Όρος και στη ζωντανή πατερική παράδοση όλης της Ορθοδοξίας. Ο π. Αλέξιος ήταν ένας από τους γέροντες της Όπτινα, με την μοναδική διαφορά που ζούσε στη Μόσχα. Αυτό από μόνο του διακρίνεται από τη μεγαλύτερη χαρά, όπως και από το μεγαλύτερο νόημα».

Μετάφραση Ελένη Ογκορόντνικ
Pravoslavie.ru


Περί πρόνοιας του Θεού, του μεταθανάτιου χαμόγελου και της θαυματουργής σωτηρίας από ένα κροταλία Ιεροδιάκονος Σεραφείμ (Μολιμπόγκ)



Ιεροδιάκονας Σεραφείμ και Όλγα Ροζνιόβα


Την προηγούμενη χρονιά, χάριν τής Πρόνοιας τού Θεού, η μόνιμη συγγραφέας τής διαδικτυακής μας πύλης, Όλγα Ροζνιόβα, μπόρεσε να επισκεφτεί το φημισμένο μοναστήρι τού Αγίου Αντωνίου τού Μεγάλου στην έρημο τής Αριζόνα, που ιδρύθηκε από τον γέροντα Εφραίμ (Μωραΐτη) – μαθητή τού Αγίου Ιωσήφ τού Ησυχαστή. Το ταξίδι ήταν υπέροχο, κι αυτό χάριν τής πλουσιοπάροχης βοήθειας που παρείχε ο γέροντας Εφραίμ.

Ανάμεσα στους αδελφούς τού μοναστηριού βρίσκεται και ο ρώσος – Ιεροδιάκονας Σεραφείμ. Η ιστορία του αφορά την πορεία του προς τον Θεό, για το πώς κατέληξε σε ένα μοναστήρι κυριολεκτικά στην μέση τής αμερικανικής ερήμου, για τις εντολές τού γέρου Εφραίμ.


– Πάτερ Σεραφείμ, η Πρόνοια τού Θεού ενεργεί στη ζωή τού κάθε ανθρώπου, αλλά μερικές φορές παραμένει κρυμμένη και άλλες φορές αποκαλύπτεται ρητά μέσα από μερικά σημάδια, σημαντικές συναντήσεις και λόγια που αρθρώνονται στην κατάλληλη χρονική συγκυρία. Έχετε εσείς στη ζωή σας προσωπική εμπειρία από τέτοια σημάδια, προφανείς εκδηλώσεις τής Πρόνοιας του Θεού στο πρόσωπό σας;

– Ξέρετε, ο Κύριος φέρνει τον κάθε άνθρωπο προς Εκείνον όταν έρθει η απολύτως κατάλληλη στιγμή για αυτόν τον συγκεκριμένον άνθρωπο. Γεννήθηκα στη Μόσχα. Στην παιδική μου ηλικία, όπως οι συνομήλικοί μου, υπηρέτησα στους Οκτωβριανούς, στους Πιονιέρους και στους Κομσομόλους (Σ.Μ.: παιδικές/νεανικές οργανώσεις τού Κομμουνιστικού Κόμματος τής Ε.Σ.Σ.Δ.). Αποφοίτησα από το Ινστιτούτο Αεροπορίας και Τεχνολογίας τής Μόσχας, έλαβα πτυχίο Μηχανολογίας Μηχανών Αεροσκαφών. Άρχισα να ενδιαφέρομαι ζωηρά γιά τα διάφορα θρησκευτικά κινήματα, αλλά όχι για την Ορθοδοξία.

Το 1995 ήρθε στη Μόσχα ο Ντέιβιντ Τσέσεκ, καθηγητής φυσικής από το Σικάγο, Ήταν πολύ ευγενικός, Καθολικός, ένας υπέροχος οικογενειάρχης με οκτώ παιδιά. Πέθανε πριν από δύο χρόνια. Γνωριστήκαμε, έτυχε να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα στον τομέα της Φυσικής, και ο Ντέιβιντ πρότεινε να πάω στην Αμερική, να σπουδάσω εκεί, να δουλέψω. Με βοήθησε με την βίζα.

Ήμουν 23 χρονών και είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω, να πάω σε άλλη χώρα, να ζήσω σε αυτήν, να σπουδάσω, να αποκτήσω κάποια εμπειρία ζωής. Όλα αυτά με την βοήθεια τού Κυρίου.



Διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια συνεργάζονται με διάφορες εταιρείες και οι εταιρείες χρηματοδοτούν τα πανεπιστήμια για να κάνουν έρευνα. Το Πανεπιστήμιο τής Αλαμπάμα, όπου άρχισα να σπουδάζω, συνεργάζονταν τότε με εταιρείες αυτοκινήτων. Αναζητούσαν σπουδαστές που θα διεξήγαγαν έρευνα παράλληλα με τις σπουδές τους. Κάπως έτσι έγινε και στην περίπτωσή μου και οι εταιρίες αυτές μού πλήρωναν δίδακτρα φοίτησης και παράλληλα πλήρωναν τον μισθό μου για την εργασία μου στο Τμήμα Επεξεργασίας Μετάλλων. Και αυτή ήταν η ιδανική επιλογή για μένα. Nοίκιαζα ένα μικρό σπίτι από μια οικογένεια, σπούδασα επτά χρόνια, έλαβα μεταπτυχιακό δίπλωμα και συνέγραψα και διδακτορική διατριβή. Στο τέλος, μού προσφέρθηκε δουλειά στην General Motors.

Αλλά ο Κύριος είχε ήδη άλλα σχέδια για μένα. Στην Αμερική, σπούδαζα και δούλευα και τίποτε άλλο, και είχα στερηθεί όλην την ανθρώπινη παρηγοριά που έβρισκα στην πατρίδα, στην επικοινωνία με γονείς, συγγενείς, φίλους. Οι άνθρωποι που φεύγουν για άλλη χώρα χάνουν τις πηγές παρηγοριάς που είχαν στην πατρίδα τους.




Οποιαδήποτε Ορθόδοξη χώρα είναι μια χώρα συλλογικής επικοινωνίας. Τα ξέρετε ... Πάς κι επισκέπτεσαι τον φίλο σου εντελώς αυθόρμητα, χωρίς να τον έχεις ειδοποιήσει προηγουμένως. Και θα πιείτε τσάι στην κουζίνα και θα μιλήσετε ολόκαρδα .. Oι δυτικές χώρες, από την άλλη, είναι κοινωνίες ατομιστών: "Γεια σας" – "Αντίο". Τίποτα περισσότερο. Εντάξει, υπάρχουν και οι γιορτές – πάρτι, αλλά πρόκειται γιά πολύ επιφανειακή επικοινωνία. Και όσο καλά αγγλικά και να μιλάς, το νιώθεις διαρκώς ότι είσαι από διαφορετική κουλτούρα.

Κι αφού λοιπόν στερείσαι την ανθρώπινη παρηγοριά, αρχίζεις να την ψάχνεις στον Θεό. Η μητέρα μου, μαθαίνοντας για το ενδιαφέρον μου γιά θέματα Πίστεως, με συμβούλευσε να βαφτιστώ.

Όταν ο Κύριος θέλει να φέρει έναν άνθρωπο κοντά Του, δημιουργεί τις προϋποθέσεις, οργανώνει «συναντήσεις» γιά να μπορέσει ο άνθρωπος να Τον γνωρίσει. Έκανα Ρώσους φίλους οι οποίοι ήταν Βαπτιστές. Και ήμουν πάντα πολύ περίεργος και ήθελα αμέσως να μάθω: πού είναι η Αλήθεια; Δεν μπορεί να υπάρχουν πολλές αλήθειες, έτσι δεν είναι; Άρχισα να πηγαίνω σε μαθήματα Κατήχησης στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Περί Ιστορίας τής Εκκλησίας, περί Δόγματος. Συνέκρινα, ανέλυσα και συνειδητοποίησα ότι η Αλήθεια είναι στην Ορθοδοξία. Έλαβα το ιερό βάπτισμα.

Μετά το βάπτισμα, η προοπτική να δουλέψω στην General Motors δεν με ενδιέφερε καν – το μόνο που με ενδιέφερε ήταν ο μοναχισμός

Η ζωή μου άλλαξε δραματικά. Η πολλά υποσχόμενη δουλειά στην General Motors δεν με ενδιέφερε πλέον. Δεν ήθελα να μείνω στην Έδρα τού Πανεπιστημίου – άρχισα να ενδιαφέρομαι για τον μοναχισμό.

– Και γιατί επιλέξατε το μοναστήρι τού Αγίου Αντωνίου τού Μεγάλου;

– Ήταν ο πνευματικός μου πατέρας, Αλέξανδρος Φεκάνιν, πρύτανης τής Εκκλησίας τού Αγίου Συμεών τού Νέου Θεολόγου στο Μπέρμιγχαμ, που με συμβούλευσε να πάω στο μοναστήρι τού Αγίου Αντωνίου τού Μεγάλου. Η πρώτη φορά που ήρθα εδώ ήταν όταν ήμουν 26 χρονών. Συναντήθηκα με τον ιδρυτή τού μοναστηριού, τον γέροντα Εφραίμ – πνευματικό παιδί τού Αγίου Ιωσήφ τού Ησυχαστή. Τού είπα σε σπαστά ελληνικά: «Πάτερ, θέλω να γίνω μοναχός». Και με ευλόγησε.

Ήρθα εδώ αρκετές φορές, μού άρεσε, αλλά βρισκόμουν και σε αμηχανία: δεν ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να μείνω σε αυτό το μοναστήρι. Ήθελα ακόμη και να επιστρέψω στη Ρωσία για να παρακολουθήσω ένα Σεμινάριο.

Τελικά αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο τής Αλαμπάμα, και μετά το πέρας τής Διατριβής και την τόση προσπάθεια που κατέβαλα, ένιωσα κουρασμένος, και ο πνευματικός μου πατέρας με ευλόγησε να πάω να ξεκουραστώ στη δυτική ακτή. Η Καλιφόρνια είναι μια όμορφη μεγάλη πολιτεία, με τα βουνά της, το Grand Canyon (Σ.Μ.: Μεγάλο Φαράγγι), την φύση της, τα μοναστήρια της ... Πήγα στο μοναστήρι τού Αγίου Αντωνίου τού Μεγάλου, είπα στους πατέρες ότι αμέσως μετά τις διακοπές θα έφευγα για την Ρωσία, οπότε νοίκιασα ένα αυτοκίνητο και έφυγα γιά Καλιφόρνια.

Αυτή μού απάντησε: «Ξέχασες να προσθέσεις μία φράση». – "Ποιά, αδερφή; " – "Αν αυτό είναι το θέλημα τού Θεού .."

Πέρασα από ένα γυναικείο μοναστήρι τής εικόνας τής Παναγίας "Ζωοδόχος Πηγή", το οποίο επίσης ίδρυσε ο Γέροντας Εφραίμ το 1993. Εκεί γνωρίστηκα με μια μοναχή αδερφή, την καλόγρια Φεβρονία, που ήταν υπεύθυνη γιά το αρχονταρίκι. Αρχίσαμε την συζήτηση και τής λέω: «Ξέρετε, σύντομα θα επιστρέψω στη Ρωσία», γιά να λάβω ώς απάντηση: "Ξέχασες να προσθέσεις μία φράση." – "Ποιά, αδερφή;" – "Αν αυτό είναι το θέλημα τού Θεού .."

Πέρασα εκεί τρεις μέρες και με κάποιο τρόπο η αδερφή Φεβρονία, που ήταν και πνευματικά έμπειρη, άρχισε να μιλάει μαζί μου περί μοναχικής ζωής. Και στο τέλος της συζήτησης, ένιωσα ότι ήθελε να μού πει κάτι, αλλά δεν μιλούσε. Αυτό είναι άλλωστε ένα σημάδι τού πνευματικού ατόμου, το να μην επιβάλλει την άποψή του, αλλά να περιμένει να την εκφράσει μόνον όταν τού ζητηθεί. Και αν την ζητήσουν, τότε απαντάει. Δηλαδή, μιλά σε κάποιον που είναι έτοιμος να ακούσει.






Την ρώτησα: "Αδερφή Φεβρονία, έχω την εντύπωση ότι θέλετε να μού πείτε κάτι ...". Μού απάντησε ότι προσεύχονταν όλη τη νύχτα για μένα. Και πρόσθεσε: "Το θέλημα τού Θεού είναι να πάς στον Πατέρα Εφραίμ και να γίνεις μοναχός στο μοναστήρι του". Έμεινα άναυδος. Τότε με συμβούλεψε να πάω στο Σαν Φρανσίσκο, στον καθεδρικό ναό τής «εικόνας τής Μητέρας τού Θεού "Χαρά όλων τών θλιμένων"», στον Άγιο Ιωάννη τής Σαγκάης. Τα λείψανά του βρίσκονται σε ξύλινο περίβλημα κάτω από γυαλί και κάτω από το περίβλημα έχουν κάνει μια τρύπα έτσι ώστε αυτοί που το επιθυμούν, να αφήσουν τις σημειώσεις τους στον άγιο.

Κατευθύνθηκα στο Σαν Φρανσίσκο, έγραψα μια επιστολή στον Άγιο Ιωάννη της Σαγκάης ζητώντας του να προσευχηθεί για μένα. Μετά από αυτό ήρθα στο μοναστήρι τού Αγίου Αντωνίου τού Μεγάλου και αμέσως αισθάνθηκα ότι ήταν το "δικό μου" μοναστήρι. Έτσι βρέθηκα εδώ.

Βλέπετε, προσευχόμουν εδώ και πολλά χρόνια – από τη στιγμή που ένιωσα μια έλξη για την μοναστική ζωή – να με βοηθήσει ο Κύριος: να πάω ή όχι στο μοναστήρι, και αν πάω, σε ποιο τότε. Προσευχόμουν ο Κύριος να με διαφωτίσει αρκετά, ώστε να μην μού μείνει καμία αμφιβολία ό,τι έκανα την σωστή επιλογή. Και η απάντηση ήρθε την κατάλληλη στιγμή – όταν αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο κι ήμουν ελεύθερος πλέον να επιλέξω ένα μονοπάτι, δηλαδή, ακριβώς όταν την χρειαζόμουν. Υπάρχουν πολυάριθμες μαρτυρίες από μοναχούς ότι όταν επέλεξαν το μονοπάτι τού Μοναχισμού γιά την ζωή τους, δεν μπορούσαν αμέσως να πάνε στο μοναστήρι, καθότι εμφανίστηκαν διάφορα εμπόδια .. Και στην περίπτωσή μου, ο Κύριος με πληροφόρησε την κατάλληλη, πραγματικά, στιγμή για να διασφαλίσει την πορεία που μόλις επέλεγα.

Είναι άξιο μνείας το γεγονός ότι όταν ήρθα στο μοναστήρι, όντας απροετοίμαστος, κάθε φορά που προσπαθούσα να συναντηθώ με τον γέροντα Εφραίμ, αυτός δεν ήθελε. Και όταν τελικά ήμουν έτοιμος να διαλέξω ένα μονοπάτι – ο γέροντας δέχτηκε να με δει αμέσως. Κι αυτό με δική του πρωτοβουλία. Έδωσε εντολή.



– Μπορείτε να μάς μιλήσετε λίγο για τις οδηγίες/συμβουλές τού γέροντα;

– Του είπα ότι βαφτίστηκα ενήλικας και με άγχος με ρώτησε αν βαφτίστηκα με πλήρη κατάδυση. Ήταν προφανές ότι το θεωρούσε σημαντικό. Όταν απάντησα καταφατικά, χαμογέλασε και αστειεύτηκε για το ψηλό μου ανάστημα: "Και καλά, πού βρήκατε τόσο μεγάλη κολυμβήθρα;".

Μού έδωσε κάποιες συμβουλές για το ξεκίνημα στην μοναστική ζωή. Ίσως είναι χρήσιμες για τούς αναγνώστες, επειδή μπορούν να εφαρμοστούν τόσο σε μοναχούς όσο και σε κοσμικούς. Ο γέροντας υπογράμμιζε τη σημασία τού να έχουμε καθαρή συνείδηση παντού και πάντα: στην δουλειά, στην υπακοή. Συμβούλευσε να διαφυλάξουμε τον αρχικό ζήλο μέσω τής υπακοής στον πνευματικό πατέρα και μέσω τής αδιάκοπης προσευχής. Είπε ότι οι ασκητές έχουν τρείς εχθρούς: τον κόσμο, τον πονηρό, και τον ίδιο τον εαυτό τους – τα πάθη τού ανθρώπου, που είναι συνέπεια τής φύσης αυτού.

Ακούγοντας το χτύπημα του ρολογιού, είπε στον εαυτό της: "Να που κύλισε ακόμη μια ώρα, κι έχω έτσι έρθει μιά ακόμη ώρα πιο κοντά στον θάνατο"

Τόνιζε ότι, στα πλαίσια τής φροντίδας μας για σωτηρία, δεν πρέπει να σπαταλάμε χρόνο σε μάταια πράματα. Υπό τύπον παραδείγματος ανέφερε αυτό μιάς καλόγριας (υποψιάζομαι ότι ο γέροντας αναφέρονταν στη μητέρα του, την καλόγρια Θεοφανία). Όταν αυτή η καλόγρια άκουγε το χτύπημα του ρολογιού, έλεγε στον εαυτό της: «Να που κύλισε ακόμη μια ώρα, κι έχω έτσι έρθει μιά ακόμη ώρα πιο κοντά στον θάνατο». Έτσι κρατούσε τη μνήμη τού θανάτου, κι αυτό την βοηθούσε να μην ξεχάσει ότι πρέπει να σώσει την ψυχή της.

Τον Σεπτέμβριο τού 2002 ήρθα στο μοναστήρι, έγινα εργάτης, εργαζόμουν στην κουζίνα. Τέσσερις μήνες αργότερα, ο γέροντας ευλόγησε το ράσο μου τού δόκιμου και μού έδωσε γιά υπακοή το βιβλιοπωλείο: παραγγελία βιβλίων, υποδοχή τών προσκυνητών. Μίλαγα αγγλικά κι ελληνικά, γι 'αυτό και απαντούσα στο τηλέφωνο, κι ασχολούμουν και με την αλληλογραφία. Το 2012 ήρθε η κουρά μου σε μοναχό · τον Ιανουάριο τού 2015 χειροτονήθηκα ιεροδιάκονος. Αυτό είναι όλο .. Σε αυτό το σημείο μπορώ να διηγηθώ μερικές ακόμα ιστορίες περί Πρόνοιας τού Θεού.


Ο γέροντας Εφραίμ και η μοναχή Ευπραξία
– Παρακαλώ ..

– Η πρώτη αναφέρεται στην Μεγαλόσχημη Ευπραξία. Ο γέροντας μας, ο πατέρας Εφραίμ, προέβη στην κουρά περίπου 15 ατόμων πριν από το θάνατό τους στο Σχήμα. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν άρρωστοι με καρκίνο σε τερματικό στάδιο. Η αδερφή Ευπραξία μπήκε σε ελληνικό μοναστήρι στην ηλικία τών 18 ετών. Εκεί έλαβε χώρα σε κάποια στιγμή και η κουρά της σε Μοναχή. Ο γέροντας την κάλεσε στην Αμερική και την έκανε ηγουμένη στο μοναστήρι τού Ευαγγελισμού τής Παναγίας στην Φλόριντα. Στη συνέχεια την μετέφερε σε άλλο μοναστήρι στον Καναδά.

Κάποια στιγμή τής έγινε διάγνωση καρκίνου τού μαστού σε προχωρημένο στάδιο. Ο γέροντας τής είπε: "Έλα εδώ να πεθάνεις στο μοναστήρι μας". Ήρθε μερικές μόνο μέρες πριν από το θάνατό της. Ο γέροντας προέβει στην κουρά της με το ίδιο όνομα. Δύο ημέρες αργότερα ανεχώρησε γιά τον Κύριο.

Φέραν την συγχωρεμένη στο ναό όπου και τράβηξαν μια φωτογραφία ως ανάμνηση. Σύμφωνα με την παράδοση, διάβασαν το Ψαλτήρι πάνω από το σώμα της. Κάπου 40΄μετά την φωτογράφηση, έμειναν όλοι έκπληκτοι. Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη της. Ο γέροντας είπε: «Έτρεφε πολλή αγάπη για τους ανθρώπους. Κι η ασθένεια της ήταν σοβαρή. Είναι ψηλά–ψηλά στον παράδεισο ..".


Μοναχή Ευπραξία: Χαμόγελο μετά το θάνατο

H δεύτερη ιστορία αναφέρεται στην Μεγαλόσχημη Θέκλα. Η αδερφή Θέκλα ήταν Αμερικανή, από το Τέξας. Είχε μεγάλη οικογένεια, παιδιά, εγγόνια. Έζησε την συνηθισμένη ζωή μιάς γυναίκας με οικογένεια. Αλλά πριν το θάνατό της τής απεδόθη το Σχήμα.

Το σπίτι της βρίσκονταν δίπλα σε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στούς Αγίους Αρχαγγέλους, κοντά στην πόλη τού Σαν Αντόνιο στο Τέξας. Έρχονταν συχνά στο μοναστήρι, βοηθούσε στις υπακοές, και φιλοξενούσε στο σπίτι της προσκυνητές όταν το μοναστήρι ήταν γεμάτο. Επέδειχνε πολύ ζήλο. Ο γέροντας Εφραίμ πήγε στο μοναστήρι την ημέρα τού εορτασμού τών Αγίων τού μοναστηριού και μαζί με άλλους προσκυνητές πήγε σε αυτήν.

Την κοίταξε και ξαφνικά ρώτησε: «Σκεφτήκατε ποτέ να γίνετε μοναχή;». Και την προσκάλεσε σε ένα από τα γυναικεία κοινόβια. Ο γέροντας ευλόγησε την κουρά της στο Σχήμα τρείς μήνες πριν το θάνατό της, με το όνομα Θέκλα.

Πλησίαζαν Χριστούγεννα και η αδερφή Θέκλα έλεγε: «Θέλω να συναντήσω τα Χριστούγεννα με τον Χριστό». Έτσι κι έγινε. Την ώρα που οι αδελφές άλλαζαν τα ρούχα της μετά το θάνατο, ένιωσαν ένα άρωμα να γεμίζει όλο το δωμάτιο. Βλέπετε τι ιστορίες υπάρχουν ..

– Επιτρέψτε μου να σας ευχαριστήσω, πάτερ Σεραφείμ, για την ενδιαφέρουσα και ψυχωφελή συνομιλία. Τι θα ευχόσασταν γιά τούς αναγνώστες τής διαδικτυακής μας πύλης;

– Στη Ρωσία και ιδιαίτερα μεταξύ των λαϊκών, έχει χαθεί η παράδοση τής προσευχής τού Ιησού. Ακόμη, μερικοί ιερείς γουρλώνουν τα μάτια σε λαϊκούς που κρατούν το κομποσκοίνι στα χέρια τους. Θεωρούν την προσευχή τού Ιησού με το κομποσκοίνι στο χέρι ως μοναστική παράδοση, φοβούνται ότι μπορεί να εκφυλιστεί σε απόλαυση.

Ο γέροντας Εφραίμ ευλογεί τους λαϊκούς να εξασκούν την προσευχή τού Ιησού

Ο πνευματικός πατέρας μας, ο γέροντας Εφραίμ, ευλογεί τούς λαϊκούς να εξασκούν την προσευχή τού Ιησού. Στο βαθμό, βέβαια, που το επιτρέπει η κοσμική ζωή τους, ο εργασιακός φόρτος, οι οικογενειακές τους υποχρεώσεις. Ο γέροντας εξηγεί ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος στα αρχικά στάδια τής άσκησης τής προσευχής τού Ιησού, όταν κάποιος την κάνει προφορικά κι όταν έχει υιοθετήσει τον κανόνα να κάνει την προσευχή στο σπίτι, στο δρόμο.

Συνήθως, οι πνευματικοί πατέρες ευλογούν στους αρχάριους λαϊκούς ένα καθημερινό κανόνα που γίνεται στο σπίτι, είτε το πρωί είτε το βράδυ. Αυτές είναι περίπου 50–150 προσευχές τού Ιησού με ένα Σημείο τού Σταυρού για κάθε κόμπο και 50–150 προσευχές τής Μητέρας τού Θεού «Παναγία Θεοτόκε, σώσε με», επίσης με ένα Σημείο τού Σταυρού για κάθε κόμπο, 20–50 γονυκλισίες με την προσευχή του Ιησού και με το Σημείο τού Σταυρού (γιά κάθε γονυκλισία). Αυτός ο οποίος υποτίθεται πρέπει να ακολουθεί τον κανόνα, πρέπει και να συμμορφώνεται με αυτόν έτσι όπως τον όρισε ο πνευματικός πατέρας και να μην το αλλάζει κατά βούληση.


Το υπόλοιπο τής ημέρας, μπορείτε να περπατάτε κατά μήκος του δρόμου, να είστε στο λεωφορείο, ή στο μετρό και να προσεύχεστε από μέσα σας, με ή χωρίς μικρά κομποσκοίνια στο χέρι σας. Όταν δεν είναι άλλοι δίπλα σας, είναι ωφέλιμο να προσεύχεστε φωναχτά μεν, σιωπηλά δε. Αυτό βοηθά το μυαλό να επικεντρωθεί στα λόγια της προσευχής και να μην παρασύρεται στην ονειροπόληση. Βασική προϋπόθεση είναι το αίσθημα μετάνοιας. Μην πιέζετε τον εαυτό σας θέτοντας στόχο τυχόν πνευματικά επιτεύγματα, παρά ζητήστε έλεος και συγχώρεση τών αμαρτιών.

Ο γέροντας Εφραίμ επιμένει στο ότι πρέπει να διαβάζουμε καθημερινά τον Ακάθιστο στη Μητέρα τού Θεού, γιά να μάς προφυλάσσει από κάθε κακό

Ο γέροντας Εφραίμ συνιστά επίσης κι επίμονα (και αυτό είναι μέρος τού μοναστικού μας κανόνα) να διαβάζουμε καθημερινά τον Ακάθιστο τής Θεοτόκου, γιά να μάς προφυλάσσει από κάθε κακό, ακόμη και όταν φεύγουμε από την μονή. Νομίζω ότι αυτή η συμβουλή είναι ιδιαίτερα επίκαιρη ως σχόλιο για τα πρόσφατα άρθρα στον ιστότοπο σχετικά με τροχαία ατυχήματα στα οποία εμπλέκονταν κληρικοί.

Στο μοναστήρι μας υπήρχε ένας δόκιμος, Έλληνας (τώρα είναι μοναχός). Αυτός ο δόκιμος, διάβαζε συχνά και φωναχτά, είτε κατά την διάρκεια υπακοής είτε όχι, τον ακάθιστο τής Μητέρας τού Θεού, σε σημείο που την είχε αποστηθίσει. Ένα βράδυ περπατούσε μέσα στο μοναστήρι και διάβαζε φωναχτά τον αγαπημένο του Ακάθιστο. Βγήκε λίγο έξω ​​από τα όρια τού μοναστηριού, και στο σκοτάδι δεν είδε έναν κροταλία και έπεσε πάνω του. Συνήθως, με το που αγγίζετε ένα φίδι, σάς δαγκώνει αμέσως. Αλλά εκείνη την στιγμή συνέβη ένα θαύμα: η Μητέρα του Θεού κάλυψε τον δόκιμο, και το φίδι δεν τον δάγκωσε, αλλά απλά σύρθηκε στο πλάι. Βλέπετε τα οφέλη τής ανάγνωσης τού Ακάθιστου στην Παναγία.

Η Όλγα Ροζνιόβα
συνομίλησε με τον Ιεροδιάκονο Σεραφείμ (Μολιμπόγκ)
Μετάφραση γιά το gr.pravoslavie.ru: Γρηγόριος Μάμαλης



Ο Δισέγγονος του Αγίου Λουκά του Ιατρού βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός στο Ναύπλιο





Στην Αργολίδα βρέθηκαν συγγενείς του Αγίου Λουκά για να δουν από κοντά τον Ιερό ναό που έφτιαξε ο μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος αλλά και να δουν την πόλη του Ναυπλίου. Λειτουργήθηκαν στο Ναό του Αγίου Λουκά και φύτεψαν δύο δέντρα στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού.

Σε προηγούμενες επισκέψεις του ο δισεγγονός του Αγίου, Αλέξιος ο οποίος γεννήθηκε στην Τασκένδη και μένει μόνιμα στο Βέλγιο, ζήτησε να βαπτιστεί.
Έτσι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος τέλεσε το μυστήριο του Βαπτίσματος στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Ναυπλίου μαζί με τον Εφημέριο π. Ελευθέριο Μίχο.

Ανάδοχος ήταν η εξαδέλφη του και δισεγγονή του Αγίου Λουκά, Τατιάνα Βόϊνο Γιασενέτσκι με το σύζυγό της Σέργιο.

Ο νεοφώτιστος Αλέξιος με πολλή συγκίνηση ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Αργολίδας για το μεγάλο αυτό δώρο.
Όλοι ευχήθηκαν στο νεοφώτιστο να «περιπατήσει αξίως της μεγάλης ταύτης κλήσεως».
Να σημειώσουμε ότι η ανάδοχος Τατιάνα Βόϊνο Γιασενέτσκι και δισέγγονη του Αγίου Λουκά , είχε τη μεγάλη ευλογία να την βαπτίσει ο ίδιος ο άγιος μία εβδομάδα πριν την κοίμησή του.


F. Konanos : "For the healing of soul and body"


Σχώρα με,κόρη μου.Σώπα, μάνα, όλα καλά!!!Διαβάζει π, Νεκτάριος Κοβιλιάτης Ιερόν Κάθισμα Δολών Δυτ-Μάνης.


Υπό τη Σκέπη της Παναγίας των Βρυούλων Σάββατο, 12/10/2019





Δεν μπορώ να πω πότε καταλαγιάζει ένα συναίσθημα ώστε να είναι δυνατόν να αποτυπωθεί σε χαρτί.. Ίσως ποτέ όταν συμπεριλαμβάνει τόοοσες υποενότητες. Ευτυχώς όμως πάντα υπάρχει μέσα μας και  ενδελεχώς τσιγκλάει σαν να σου λέει:
«-Έϊ! Τι κάνεις; Με περιμένουν! Δεν σου δόθηκα για να με κρατάς μέσα στο διαμαντένιο δάκρυ του Θεού! Σου δόθηκα για να με μοιραστείς. Για να με μεταδώσεις.
Άντε λοιπόν. Κάτσε και εντύπωσέ με.»
Και λες… μετά, σε λίγο…., μα ταυτόχρονα είσαι ήδη με το μολύβι στο χέρι και οι λέξεις κυλάνε και κυλάνε ποτάμι ψυχικό που ψάχνει το ακρογιάλι που αγκυροβολούν οι καρδιές των ανθρώπων. Εκεί που  λιμάνι βρίσκει η Συμπόνοια.




Εκεί θα πάμε σήμερα…

Το Σάββατο 12 Οκτώβρη 2019 ο Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με Αυτισμό και Ειδικές Ανάγκες «Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ» φιλοξενήθηκε στην Μικρασιάτικη αγκαλιά της Ιεράς Μονής Βρυούλων υπό την Ευλογία Της Γερόντισσας Φιλοθέης και της Αγίας Αδελφότητος που αποτελείται από τις Μοναχές: Πρωτοκλήτη, Ιερωνύμη, Ανθίμη και Γαβριηλία-κατά σειρά εισόδου στην Αδελφότητα- στο Μετόχι Της Ιεράς Μονής Βρυούλων, Της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Του Σεπτού Ποιμενάρχη μας, Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών & Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β’.
Μια ημερίδα για τον αυτισμό. Μια ημέρα γεμάτη ενσυναίσθηση και συμπόνοια, ένα Μετόχι κατάφυτο από τους σπόρους Αγάπης Του Κυρίου, εορτή Του Οσίου Συμεών Του νέου Θεολόγου,  μια ημέρα πριν την Κυριακή Δ’ Λουκά και την παραβολή του Σπορέως…
Μια αγκαλιά που έβαλε μέσα εμάς και τα παιδιά μας και ακόμη αισθάνομαι την θέρμη Της αναλλοίωτη να χαϊδεύει παρηγορητικά την ψυχή μου και να μου λέει:
«Υπάρχει ελπίδα όσο υπάρχει Πίστη, Μαρία»




Τέτοιες μέρες γίνονται βακτηρία και μαντήλι στο δάκρυ…. Ευλογημένοι και τυχεροί, οι, που παρευρίσκονται και συμβιώνουν με εμάς τέτοια πεπραγμένα. Υπό Την Σκέπη Της λοιπόν… και τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς από υπέροχα;
Η Θεία Λειτουργία άρχισε στις 7:30 και χοροστάτησε ο π. Γεώργιος Γανωτής,  φρέσκος και πιο πρωινός από όλους τους ερχόμενους!
Ακολούθησε ο π. Ιγνάτιος Παπασαράντης, ο π.Ισίδωρος Μπαϊρακτάρης και ο π.Βασίλειος Θερμός, και επιτέλους το κατώφλι της ορθάνοιχτης φιλόξενης Πύλης πέρασαν οι πρώτοι Άγγελοι, όχι φτερωτοί… που πάντα πλαισιώνουν το μοναστήρι μας,  μα βαδίζοντες… Τα παιδιά μας τα τόσο ιδιαίτερα που αν και πολλά από αυτά δεν μιλούν ακούγονται τόσο ηχηρά στις συνειδήσεις μας, και η σιωπή τους είναι μυρίπνοος.
Το πιο σωστό για την ημέρα το είπε ο καλός μας Κωνσταντίνος:
«Περάσαμε ένα μεγάλο Πανεπιστήμιο σήμερα…»
«Παιδιά» από 5 έως 42 ετών. Μανάδες με σκαμμένα από τον πόνο πρόσωπα, θεραπευτές, εκπαιδευτικοί, Άγιοι Ιερείς, σε έναν κύκλο με δάκρυα στα μάτια, με λυγμό στην φωνή, κατακερματισμένα Εγώ και αναδυόμενα Εμείς.

Γιατί μετά Την Κοινωνία με Τον Θεό έρχεται η κοινωνία με τον άνθρωπο.
Και όταν σας λέμε ελάτε σε αυτές τις Θρησκευτικού χαρακτήρα εκδηλώσεις για τον Αυτισμό είναι για να συγκοινωνήσουμε… να γίνουμε συγκυρηναίοι Του Σταυρού Των παιδιών μας… Να συναισθανθούμε και τελικά να συμπονέσουμε.
Όλοι σε έναν κύκλο δακρύων για τρεις ώρες που δεν φάνηκαν σε κανέναν…
Εντάξει… όχι όλοι συνεχόμενα! 
Κάπως απασχολήθηκαν και τα παιδιά!
Με ζωγραφική: κηρομπογιές και υγρά χρώματα, με πινέλα ή γάντια ή και χωρίς με γυμνά χέρια, με ιπποθεραπεία και μεγάλη βόλτα!

Στο αγαπημένο Εκκλησάκι του Γέροντος Γαβριήλ, στο κάτω μέρος του Μετοχίου στην Παναγιά των Βρυούλων, της μακρινής αυτής του μακαριστού Γεροντος πατρίδας μα και του ολόδικού μου παππού.
Στο Εκκλησάκι Του Οσίου Παϊσίου που στην καλοκαιρική αγρύπνια του Αγίου είναι ο ολόδικός μας Κήπος Των Ελαιών… Παράδεισος εν Ωρωπώ.
Να κάθεσαι, να ακούς τις ψαλμωδίες κάτω από τις ελιές να μυρίζεις τα λιβάνια, να πηγαινοέρχονται παιδιά και να λες:
Δόξα Σοι Κύριε.
Σαν την Λωξάντρα στο Μπαλουκλί να σκέπτεσαι:
«Ααααααχ ευφράνθηκα !»
 πίνοντας στην Είσοδο της Μονής το αγιασμένο νεράκι κάτω από την Εικόνα Της Παναγιάς.



Ρόδον Το Αμάραντον

Μετά την Θεία λειτουργία οι Αδελφούλες μας μας κέρασαν «κιμπάρικα» και σίγουρα ο Γέροντας ήταν μαζί μας, και μαζί του τα εξαπτέρυγα χερουβείμ και τα πολυόμματα Σεραφείμ που πάντα πλαισιώνουν Άγιου Τόπους.
Επίσης παρουσιάστηκε μουσικό πρόγραμμα με θέμα τους Κέλτικους πρωτοχριστιανικούς ύμνους που γράφτηκαν από Άγιους που έδρασαν κυρίως τον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ.
Συμμετείχαν η ερμηνεύτρια Αθηνά Χιώτη, ο παπά-Γιώργης Γανωτής (χαρισματικός πνευματικός πατέρας και συνάμα καλλιτέχνης) στο βιολί και το μαντολίνο και ο Χρήστος Παλαμήδης στις απαγγελίες.
Τραγούδια σαν προσευχές λοιπόν ή αλλιώς μελοποιημένες προσευχές, όμορφες σαν παραμύθια, καμωμένες θαρρείς για να ελκύσουν ως κι εκείνες τις ψυχές που δεν βρίσκουν το δρόμο τους.
Σαν παρακαταθήκη ιερή μας τους άφησε όλους του ο παπα-Γαβριήλ… Γι αυτό κοιμήθηκε τόσο ήσυχος...
Εμείς όμως όλοι έχουμε δρόμο ακόμη, όσο ο Θεός μας επιτρέπει, όσο μας χρειάζεται να το πω επιτέλους… Ας το παραδεχτούμε.




«χάριτι Θεού ειμί ο ειμί»

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να Χαριτωθούμε. Να αξιωθούμε τέτοιον εξαίρετο Σταυρό και να συνεχίσουμε. Κανένα κοσμικό εμπόδιο να μην βρεθεί να ανακάμψει την αρωγή μας στα παιδιά μας και στο να βγάλουμε από τις καρδιές των ανθρώπων το ταμπού της λέξεως ΑΥΤΙΣΜΟΣ βάζοντας βαθιά μέσα σε αυτές την ιδέα του: ΕΙ ΣΥ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΣ ΜΟΥ, για την ηδυπρόσωπη Παναγία μας, την Πρεσβυτέρα και Πρεσβεύουσα υπέρ ημών όλων.




Αν σε κάθε τέτοια σύναξη βοηθήσουμε έστω κι έναν σπόρο να γίνει δέντρο μέσω Θείου Έρωτος τότε έχουμε προσθέσει έναν κόκκο άμμου που όμως είναι γρανιτένιος στην παραλία που λέγαμε στην αρχή. Σε κείνο το λιμανάκι, στο ακρογιάλι που αγκυροβολούν οι ψυχές των Ανθρώπων.
Που στην περίπτωσή μας είναι το Μοναστηράκι μας.




Η Μονή Της Παναγιάς Των Βρυούλων, της μακρινής πατρίδας μας όσοι είμαστε Μικρασιάτες και του «σπιτιού» που μας κάνουν και νοιώθουμε οι Αδελφούλες και οι Ιερείς όταν θυμόμαστε οι ανάξιοι να πάρουμε τις ψυχές μας από το χέρι και να τους τις πάμε, να τις γιατρέψουν στις αγκαλιές τους που μοσχομυρίζουν θα το πω:
«Βασιλικό και Γιασεμί, κανέλα Και γαρούφαλλο»




Μαίρη Κασαμπαλάκου