Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

ΓΕΡΟΝΤΑ, πώς θά αποκτήσω την υπομονή;




ΓΕΡΟΝΤΑ, πώς θά αποκτήσω την υπομονή;

 Υπό-μονή μπορεί να κάνει μονάχα ό ταπεινός, που βρίσκεται υπό, κάτω από τους άλλους,  και όχι   ο υπερ-ήφανος, που νομίζει ότι στέκεται υπέρ, δηλαδή πάνω από τους άλλους.


ΓΕΡΟΝΤΑ, πώς θά διώξουμε τή βιασύνη από τη ζωή μας;





ΓΕΡΟΝΤΑ, πώς θά διώξουμε τή βιασύνη από τη ζωή μας;


Έχουμε βιασύνη, επειδή δεν έχουμε υπομονή. Και δεν έχουμε υπομονή, διότι μάς λείπει ή ταπείνωση. Όπως το φανερώνει και ή λέξη, ή βιασύνη προέρχεται από τη βία. 


Είναι κάτι έξω από εμάς, που μάς βιάζει, μάς τσιγκλάει να τρέφομε, όπως κάνει ό γεωργός σαν κεντρίζει το μουλάρι για να πιλαλήσει. Με τη βιασύνη έχουμε σύγχυση και χάνουμε τη γαλήνη της ψυχής μας.



Ό αγιασμένος Γέροντας Σωφρόνιος είχε κάποτε δεκαέξι διακονήματα να επιτελέσει καθημερινά. Πού να τα προφτάσει; Έ, τί έκανε; Τα έγραφε σε ένα χαρτί και έστρεφε τον νου του μονάχα στο πρώτο. Αφού το διεκπεραίωνε, το έσβηνε και κατόπιν στρεφόταν στο δεύτερο... Και με αυτόν τον τρόπο, σιγά-σιγά, χωρίς άγχος και βιασύνη, έφερνε εις πέρας και με ηρεμία όλα τα διακονήματα.


Να έχουμε, λοιπόν, πάντα τον πρώτο στόχο στο μυαλό μας και να μη χανόμαστε σε πολλές, αγωνιώδεις μέριμνες. Άλλωστε, πού ξέρεις αν ό Θεός θέλει να προφτάσεις και τα υπόλοιπα; Μπορεί να θέλει να σε πάρει σήμερα, σε μίαν ώρα, σε ένα λεπτό. Άς αφεθούμε σαν μικρά παιδιά στην πρόνοια της αγάπης του Θεού και να μην αγχωνόμαστε.


ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

ΕΛΕΓΕ μοναχός: Όσες φορές γύρεψα να βρω ποιο είναι το θέλημα τού Κυρίου, πάντα στο τέλος των μαρτυρικών υπομονών το ανακάλυπτα.







ΕΛΕΓΕ μοναχός:


Όσες φορές γύρεψα να βρω ποιο είναι το θέλημα τού Κυρίου, πάντα στο τέλος των μαρτυρικών υπομονών το ανακάλυπτα.

ΓΕΡΟΝΤΑ, τό αφεντικό μου είναι στριμμένο, τί λέτε, νά φύγω άπό τή δουλειά;







ΓΕΡΟΝΤΑ, τό αφεντικό μου είναι στριμμένο, τί λέτε, νά φύγω άπό τή δουλειά;


Δικαίωμά σου είναι νά κάνεις ό,τι νομίζεις, ωστόσο, κάθε επιλογή έχει και τις επιπτώσεις τα. Εύκολα είναι να φεύγουμε από μία κατάσταση, αλλά δύσκολο είναι να ξαναβάλουμε τον εαυτό μας σε σειρά. Ό Χριστός μας πολλές φορές με θαυμαστό τρόπο ξέφυγε από τα φονικά χέρια των Ιουδαίων, μα στο τέλος ήρθε στα χέρια τους και Τον σταυρώσανε. Άλλα και να φύγεις από έναν πειρασμό, γνώριζε ότι παρακάτω θά βρεις σίγουρα κάποιον άλλον και πάλι θά χρειαστείς να κάνεις υπομονή, ή, γιά να το πω ορθότερα, υπομονές, πολλές υπομονές... Δεν υπάρχει μέρος της θάλασσας χωρίς αλάτι και ούτε μέρος του κόσμου μας χωρίς πειρασμό. Ακόμη και μέσα στο ιερό της εκκλησίας ό διάβολος πολεμά τον ιερέα με διαφόρους πειρασμούς και λογισμούς.


Μία φορά ένας καλόγηρος αγανάκτησε από διαφόρους πειρασμούς στο κελί, πού ασκήτευε και αποφάσισε να πάει αλλού.  Και στο άλλο, όμως, κελί πάλι πειρασμούς συνάντησε. ’Έτσι έβαλε μπροστά να πάει και σε τρίτο. Όμως, όπως μάζευε τα πράγματά του, βλέπει απέναντι του τον έξαποδώ να βάζει τα εργαλεία του σε ένα σακί. «Έ, ποιος είσαι εσύ και και τί κάνεις έδώ; τον ρωτά. Και αύτός τού άπαντά: 

«Είμαι ό διάβολος, αύτός, πού σε έδιωξε από το πρώτο κελί αύτός, πού σε διώχνει από το δεύτερο και αύτός πού θά σε διώξει και από το τρίτο».



Και, μιά πού μιλάμε γιά την υπομονή, να σάς άναφέρω τί μου διηγήθηκε ένα καλογέρι από τη Ρουμανία, πού ασκητεύει εδώ πιο κάτω, σε ένα κελί. Στα γεράματά του ό αγιασμένος Γέροντας Κλεόπας από τη Ρουμανία παρέμενε ολημερίς έγκλειστος και προσευχόμενος. Μόνο γιά μισή ώρα τήν ημέρα έβγαινε έξω, σε μία Αλάτσα, όπου και συγκεντρωνόταν πολύς κόσμος γιά να ακούσει τις διδαχές του. Εκείνη τήν ημέρα, αφού έκατσε στη μέση της αυλής επάνω σε ένα κούτσουρο, έλεγε στους χριστιανούς: «Στη ζωή σας πάντοτε και παντού να κάνετε υπομονή, υπομονή και υπομονή. Και όταν τελειώσει ή υπομονή, να κάνετε πάλι υπομονή και υπομονή. Και όταν τελειώσει και αύτή ή υπομονή, να κάνετε πάλι και ξανά υπομονή και υπομονή»...


 Και έτσι, με τα λόγια αυτά, αφού πέρασε το μισάωρο κηρύττοντας αποκλειστικά και μόνο τήν άγια υπομονή, άφησε τον κόσμο και ξαναγύρισε στο κελί του.

ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

ΕΝΑΣ ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ ΟΡΟΦΗΣ, ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ Ν. ΜΕΡΟΠΗ


ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ, ΝΑ ΖΩ! ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ. ΟΜΙΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΜΠΑΡΛΑ.


ΡΏΤΗΣΕ ένας μοναχός κάποιον προσκυνητή του Άθωνα. Με τί ασχολείσαι;





ΡΏΤΗΣΕ ένας μοναχός κάποιον προσκυνητή του Άθωνα.


Με τί ασχολείσαι;


Έχω γεωτρύπανα, κάνω γεωτρήσεις.


Ωραία. Να σου πω ένα ανέκδοτο με έναν άνθρωπο, πού έσκαβε τη γη;
Βεβαίως.


Ήταν κάποτε ένας αγρότης, πού είχε πάρει ένα φτυάρι. Πήγε στο χωράφι του και άρχισε να σκάβει. ’Έσκαβε, έσκαβε, έσκαβε... Σου άρεσε το ανέκδοτο;
Μα, ήταν πολύ σύντομο.


Ήταν μεν σύντομο αλλά είχε βάθος! ’Έτσι και μερικοί άνθρωποι σήμερα, λεγόμενοι του Πνεύματος συμβαδίζοντες με τη σκέψη της έκάστοτε εποχής , δίχως πνεύμα ταπεινοσύνης και μετανοίας, αυτοπαρουσιάζονται ώς άνθρωποι του βάθους και της διανόησης μα, χωρίς Χριστό και τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, σκάβουνε, σκάβουνε και στο τέλος πάντα ρηχοί και βαλτώδεις μένουν.



’Άς πάρουμε τό γεωτρύπανο της μετάνοιας και να αρχίζουμε να σκάβουμε μέσα στην ψυχή μας. Τότε το πρώτο πράγμα, πού θά συναντήσουμε, θά είναι λάσπη και ακαθαρσίες, αυτές είναι οι αμαρτίες μας. Κατόπιν, βαθαίνοντας πιο πολύ, θά βρούμε καθάριο νερό, αυτά είναι τα δάκρυα, πού έρχονται, όταν αναλογιζόμαστε πόσο λυπήσαμε τον Χριστό, πού, ένώ Εκείνος είναι τόσο καλό, και τόσο μάς αγαπά, εμείς Τον πληγώνουμε κάθε λεπτό. Και στο τέλος, συνεχίζοντας να σκάβουμε θά συναντήσουμε τα πανέμορφα και πολύτιμο διαμάντια, αυτά είναι της Αγίας Τριάδος. ’Άλλωστε ό ’Ίδιος ό Χριστός μάς βεβαίωσε πώς η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν. (Λουκ., ιζ',21)


ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

Γέροντας Ευθύμιος, με τον γέροντά του Ισαάκ..


Η χριστιανική πίστη είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα μας, και η ψύχη το γνωρίζει αυτό. Το Άγιο Πνεύμα πείθει την ψυχή ότι δε θα πεθάνει και ο θάνατος δε θα κυριαρχήσει πάνω σ’ αυτή.






Το Άγιο Πνεύμα μας εισάγει στο βασίλειο της Θείας αγάπης. Γέροντος Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ


Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, Τριὰς ἁγία, δόξα σοι.
ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

Γέροντος Σωφρονίου τοῦἜσσεξ


Ώ Άγιο Πνεύμα, παντοδύναμε Θεέ
φιλάνθρωπε Παράκλητε και παντοδύναμε Υπερασπιστή,
Δοτήρα της σοφίας και φως της αποκαλύψεως,
που με την κάθοδο σου έφερες στα πέρατα του κόσμου
τη μοναδική αληθινή γνώση του Θεού.
Έλα μέσα μας, παρότι σε λυπούμε διαρκώς.
Φώτισε μας και αγίασε μας
Και με τη Θεία σου παρηγοριά
Θεράπευσε και δόσε παρηγοριά στις καρδιές μας.

Δια του Χριστού και κατά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος ο Θεός έδωσε σ’ εμάς την πλήρη αποκάλυψη του εαυτού του.
«Και ερωτήσω εγώ τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα» (Ιωάν. 14,16). Έτσι παρουσιάζεται ένα τρίτο πρόσωπο, «το Πνεύμα της αληθείας ό παρά του Πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού» (Ιωάν. 15,26).

Είδαμε ότι ο Χριστός σταδιακά άρχισε να ομιλεί για τον Πατέρα, και κατά το τέλος της επίγειας ζωής του μίλησε για το Άγιο Πνεύμα.

«Το Πνεύμα το Άγιον … διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπον υμίν» (Ιωάν. 14,26). «Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν. 16,13).

Και ήρθε και αποκάλυψε σ’ εμάς την πληρότητα της θείας αγάπης, αλλά το δώρο ήταν τεράστιο για την αντίληψή μας. Όμως δεν αποσύρεται αλλά περιμένει με υπομονή εμάς να τον αγαπήσομε, τον Χριστόν «την Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν» (Α’ Κορ. 1,24) όπως αυτός μας αγάπησε.


«Τα ρήματα ά εγώ λαλώ υμίν, Πνεύμα εστι και ζωή εστι» (Ιωάν. 6,63).


Το Άγιο Πνεύμα μας εισάγει στο βασίλειο της Θείας αγάπης, και όχι μόνο ζούμε αυτή την αγάπη, αλλ’ αρχίζομε ν’ αντιλαμβανόμαστε ότι αν ο Θεός, ο πρώτος και ο Έσχατος, ήταν Μονοϋπόστατος (δηλαδή ένα πρόσωπο), δεν θα μπορούσε να είναι αγάπη. Η Τριάδα είναι ο Θεός της αγάπης.


Ο άνθρωπος ο οποίος με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος έχει λάβει πείρα της πνοής της αγάπης του γνωρίζει με όλη του την ύπαρξη ότι τέτοια αγάπη είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Τριαδικού Θεού που αποκαλύφθηκε σ’ εμάς κατά τον ακριβή τύπο του Απόλυτου Όντος.

Η αγάπη είναι για να ζει εντός και για τον αγαπώμενο του οποίου η ζωή γίνεται ζωή μας. Η αγάπη οδηγεί στην μοναδικότητα του Όντος. Έτσι και στην Αγία Τριάδα. «Ο Πατήρ ηγάπησε τον Υιόν» (Ιωάν. 3,35). Αυτός ζη εν τω Υιώ και εν τω Αγίω Πνεύματι. Και ο Υιός «μένει εν τη αγάπη του Πατρός» (Ιωάν. 15,10) και εν τω Αγίω Πνεύματι. Και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται αιώνια από τον Πατέρα και ζη εν Αυτώ και αναπαύεται εν τω Υιώ. Αυτή η αγάπη κάνει το σύνολο του Θείου Όντος μονάδα αιώνια. Κατά τον τύπο αυτής της ενότητας το ανθρώπινο γένος πρέπει να γίνει ένας άνθρωπος. («εγώ και ο Πατήρ μου έν εσμέν» (Ιωάν. 10,30)). «Ίνα πάντες έν ώσι καθώς συ πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσι» (Ιωάν. 17,21).



Η εντολή του Χριστού είναι η προέκταση της ουράνιας αγάπης στα γήινα όρια. Αναλογιζόμενος το περιεχόμενό της εξομοιώνει τη ζωή του ανθρώπινου γένους με τη ζωή του Τριαδικού Θεού. Η χαραυγή της κατανοήσεως αυτού του μυστηρίου έρχεται με την προσευχή για όλο τον κόσμο σαν ένα άνθρωπο.


Η εντός ημών κατοίκηση του Πατρός και του Υιού και αδιαιρέτως από αυτούς του Αγίου Πνεύματος, θα δώσει σ’ εμάς την αληθινή γνώση του Θεού.


Όταν το Άγιο Πνεύμα κατοικήσει μέσα μας, μας οδηγεί να ζήσουμε την αγάπη που μας δόθηκε ως εντολή από το Χριστό· αισθανόμαστε μέχρι τα κατάβαθά μας ότι αυτή είναι η μόνη φυσική κατάσταση για το αθάνατο πνεύμα μας, και σ’ αυτή την κατάσταση αντιλαμβανόμαστε τη θεϊκή παγκοσμιότητα του Χριστού και των εντολών του. Αυτή είναι η αλήθεια, που δεν επιτρέπει καμιά αμφιβολία στο νου ή στην καρδιά. Είναι η σωτηρία που διδάσκεται από την Εκκλησία.


Το Πνεύμα αναπαύεται μέσα στον αληθινό χριστιανό και τον περιβάλλει από παντού. Και τούτο συμβαίνει  με την πίστη στο Χριστό. Αυτή είναι η πορεία. Η πίστη προσελκύει το Άγιο Πνεύμα, ενώ το Άγιο Πνεύμα ενισχύει την πίστη, φροντίζει για σένα, σε ενισχύει, ενθαρρύνει τη διακαή επιθυμία σου για τη βασιλεία του Θεού …

Η χριστιανική πίστη είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα μας, και η ψύχη το γνωρίζει αυτό. Το Άγιο Πνεύμα πείθει την ψυχή ότι δε θα πεθάνει και ο θάνατος δε θα κυριαρχήσει πάνω σ’ αυτή.

Μόνο η αμαρτία μπορεί να καταπνίξει μέσα μας τη θεία πνοή.

«Συ ο Ίδιος προσεύχου εντός μου» ήταν η συνεχής αίτηση του Φιλαρέτου, Μητροπολίτου Μόσχας τον περασμένο αιώνα. Επίσης έχομε και τη μαρτυρία του Απ. Παύλου που λέγει: «Ότι δε εστε υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός το Πνεύμα του Υιού αυτού εις τας καρδίας υμών κράζον· αββά ο Πατήρ» (Γαλ. 4,6).Η αληθινή προσευχή ενεργεί στα εσώτερα βάθη της ψυχής, που συνήθως κρύβουμε από τους οφθαλμούς των έξω.

Αρχιμανδρίτου  Σωφρονίου Σαχάρωφ, «Η ζωή Του ζωή μου».


Η αληθής προσευχή προς τον αληθινόν Θεόν είναι κοινωνία μετά του Πνεύματος του Θεού, το Οποίον προσεύχεται εν ημίν. Τούτο δίδει εις ημάς να γνωρίσωμεν τον Θεόν· οδηγεί το πνεύμα ημών εις κατάστασιν θεωρίας της αιωνιότητος.


Κράττει στερρώς τον νουν εν τω Θεώ και θα έλθη στιγμή κατά την οποίαν ο αθάνατον Πνεύμα θα εγγίση την καρδίαν. Ώ, η επαφή αύτη του Αγίου των Αγίων! Είναι αδύνατον να συγκριθή μεθ’ οιουδήποτε άλλου: Αρπάζει το πνεύμα ημών εις τον χώρον του ακτίστου Είναι· τιτρώσκει την καρδίαν δι’ αγάπης, διαφόρου εκείνης, ήτις συνήθως εννοείται υπό την λέξιν ταύτην. Το Φως της αγάπης ταύτης εκχέεται προς πάσαν την κτίσιν, προς όλον τον κόσμον των ανθρώπων…

Το ζωοποιόν Πνεύμα του Θεού επισκέπτεται ημάς, όταν ημείς διαμένωμεν εν καταστάσει ταπεινού ανοίγματος προς Αυτόν. Δεν παραβιάζει την ελευθερίαν ημών· περιβάλλει ημάς τοσούτον ιλαρώς, ώστε δυνάμεθα και να μη παρατηρήσωμεν Αυτό παραχρήμα. Δεν πρέπει να αναμένωμεν ότι ο Θεός θα εισβάλη εντός ημών δια της βίας, άνευ της ημετέρας συγκαταθέσεως. Ώ, ουχί: Σέβεται τον άνθρωπον, ταπεινούται ενώπιον αυτού: Η αγάπη Αυτού είναι ταπεινή· αγαπά ουχί αφ’ υψηλού, αλλ’ ως στοργική μήτηρ το εαυτής πάσχον βρέφος.

Είναι «Πυρ καταναλίσκον», Φως απρόσιτον. Έρριψε το Πυρ Αυτού εις την γην και φλέγει τας καρδίας ημών.

Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ),

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ,ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1993.

Η Λιτανεία στον Άγιο Λουκά στη Συμφερούπολη - 11.6 2019


Κυριακή της Πεντηκοστής 2019


June 15: Sister Vassa's Interview w Prof. Peter Bouteneff ("How to Be a Sinner," Kids & Church)


Les Éditions Apostolia


Αγίου Πνεύματος Ύμνοι (Πεντηκοστήν εορτάζομεν) - Papagiannopoulos


Father Moses Berry - On Not Trusting Oneself


ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ 4ης ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑΣ


Ι. Ν. Αγ. Δημητρίου - Το μύρο του Αγ. Δημητρίου ιστορία και σύγχρονα θαύματα 03/11/2018


Σύναξη Σαββάτου: Προϋποθέσεις προσευχής... Ιερόν Ησυχαστήριον Ἁγίου Πορφυρίου Γέρακα Ξάνθης


How the Holy Spirit Works (Fr. Proclu)


Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ!


Η τραγική ιστορία της μπάντας που έπαιζε μουσική ενώ έσφαζαν οι Τούρκοι

Η τραγική ιστορία της μπάντας που έπαιζε μουσική ενώ έσφαζαν οι Τούρκοι
_____
Το ντοκιμαντέρ “Η Μπάντα” που βραβεύτηκε στη Θεσσαλονίκη και απαγορεύτηκε να προβληθεί στην Άγκυρα

Η συγκλονιστική αφήγηση του μοναδικού Έλληνα επιζήσαντος οργανοπαίκτη στη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Κερασούντας, του Γιάννη Παπαδόπουλου, που ενέπνευσε το γνωστό ντοκιμαντέρ του Νικ. Ασλανίδη
Ο πόνος σκάβει το εσωτερικό του ανθρώπου και ήρθαν χρόνοι και καιροί που λαοί ολόκληροι ανάσαιναν το σκοτάδι και ζούσαν στην φρίκη. Αυτές τις στιγμές της ανθρώπινης παράνοιας και της αδελφοκτονίας, τις ερμηνεύεις σαν μια ανελέητη κληρονομιά του Κάιν. Ένα γένος ξεκληρίζει ένα άλλο. Οι Τούρκοι αφανίζουν τους Έλληνες του Πόντου κι εμείς σήμερα, συγγενείς των αφανισμένων προγόνων, προσπαθούμε να προσανατολιστούμε σ’ αυτή τη σύγχυση και να τοποθετηθούμε υπεύθυνα. Ο ποιητής μάς απαγγέλλει: «Ανάσανα τόσο σκοτάδι που άρχισαν στην εκπνοή μου να τινάζονται άστρα». Υπάρχει ελπίδα, όσο δεν απειλείται η μνήμη, κι όσο κυκλοφορούν ανάμεσά μας οι ιστορίες των ηρώων που προσδιορίζουν ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε.
 Ο γνωστός δημοσιογράφος κ. Νίκος Ασλανίδης, Ποντιακής καταγωγής από προγόνους ξεριζωμένους, τιμά τις εκπομπές του με την σοβαρότητα στην επιλογή εκλεκτών προσκεκλημένων και δεν μπορεί παρά να σκαλίζει με πονεμένη έγνοια το παρελθόν των Ποντίων στη Μικρά Ασία. Μιλήσαμε για το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του την “Μπάντα”, που αφορά στην ιστορία του μοναδικού επιζήσαντα οργανοπαίχτη από την φιλαρμονική ορχήστρα του δήμου Κερασούντας, αλλά και την απαγόρευση της προβολής του στην Άγκυρα, παρόλο που είχε προγραμματιστεί να προβληθεί από φιλελεύθερους φορείς. Δέχτηκε με χαρά να μιλήσει στην “Ορθόδοξη Αλήθεια” και η κουβέντα μας ξεκίνησε από την έμπνευση για την δημιουργία του ντοκιμαντέρ:



«Έγινε με αφορμή τα 100 χρόνια από την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Αρχικά προσπάθησα να γράψω ένα βιβλίο, για τους αυτόπτες μάρτυρες της γενοκτονίας, τους πρόσφυγες πρώτης γενιάς που δεν ζουν πια και οι οποίοι θα έλεγαν ο καθένας την ιστορία του, δηλαδή πώς επιβίωσε από την γενοκτονία, πώς έχασε άλλος τα παιδιά του, άλλος τους γονείς του. Όλες οι προφορικές ομολογίες των παππούδων και γιαγιάδων που η δική μου η γενιά πρόλαβε και τους γνώρισε ήταν η πρώτη μαγιά από την οποία ξεκινήσαμε να μαζεύουμε υλικό από τη δεκαετία του ’70. Είχαμε μαζέψει περίπου 250-300 μαρτυρίες. Επειδή σήμερα όμως οι νέοι δεν διαβάζουν βιβλία, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ. Μία ιστορία από αυτές που διαλέξαμε ήταν η μπάντα.»
Ποια όμως ήταν η τραγική αυτή μπάντα, που το θέμα της θα μπορούσε να εμπνεύσει χολυγουντιανούς σκηνοθέτες, αν τα καστ της παραγωγής δεν εμποδίζονταν από το απαγορευτικό, όπως έχει αποδειχθεί, θέμα της γενοκτονίας των Ποντίων; Ο κ. Ασλανίδης θα αναφερθεί στο παράδοξο αυτό αληθινό σενάριο:
«Αποτελείτο από 13 Έλληνες και 3 Τούρκους και επιστρατεύτηκε από τον Τοπάλ Οσμάν, ο οποίος στην κυριολεξία έσφαζε τους Έλληνες μετά μουσικής. Έμπαινε σε ένα ελληνικό χωριό, έπαιζε η μπάντα τουρκικά εμβατήρια και εκείνος λήστευε, βίαζε και δολοφονούσε άμαχους Έλληνες. Στο τέλος έσφαξε τα μέλη της επειδή ήταν αυτόπτες μάρτυρες των εγκλημάτων»
«Η Μπάντα αποτελείτο από 13 Έλληνες και 3 Τούρκους και επιστρατεύτηκε από τον σφαγέα των Ελλήνων Τοπάλ Οσμάν, ο οποίος τους είχε μαζί του και στην κυριολεξία έσφαζε τους Έλληνες μετά μουσικής. Έμπαινε δηλαδή σε ένα ελληνικό χωριό, έπαιζε η μπάντα τουρκικά εμβατήρια και αυτός λήστευε, βίαζε και δολοφονούσε άμαχους Έλληνες. Στο τέλος έσφαξε με φρικιαστικό τρόπο τα μέλη της μπάντας, ακριβώς επειδή ήταν αυτόπτες μάρτυρες των εγκλημάτων. Ο τελευταίος οργανοπαίχτης που είχε απομείνει για σφαγή ήταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο οποίος εξιστορεί μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που έγραψε μετά από χρόνια: “η ταραχή μας ήταν τόσο μεγάλη που μερικές φορές τα δάχτυλά μας δεν μας υπάκουαν. Είχαν οι Τούρκοι στρατιώτες το πιστόλι στον κρόταφο για να παίξουμε την μουσική, ενώ έσφαζαν και βίαζαν οι υπόλοιποι στις πλατείες και τα χωριά. Η θλίψη μας απ’ όσα έβλεπαν τα μάτια ήταν τόσο μεγάλη, που δεν μπορούσαμε να αποδώσουμε σωστά την μουσική που μας επέβαλαν να παίξουμε”.»



Γλύτωσε από θαύμα
Το φάλτσο από τον πόνο, ήταν η μοναδική αντίσταση που μπορούσαν να προσφέρουν οι οργανοπαίχτες, που παρόλα αυτά θα πλήρωναν την ακούσια παρουσία τους στον τόπο του εγκλήματος με την ίδια τη ζωή τους. Ο Νίκος Ασλανίδης θα συνεχίσει την εξιστόρηση:
«Ο Γιάννης Παπαδόπουλος δεν άντεχε στην ιδέα να πεθάνει με τον μαρτυρικό θάνατο από τις ξιφολόγχες και τα βασανιστήρια, όπως οι συνάδελφοί του. Ενώ οδηγείτο στον τόπο της εκτέλεσης το βάζει στα πόδια, επίτηδες για να τον πυροβολήσουν και να έχει ένα γρήγορο τέλος. Όμως ενώ τον πυροβολούν όλοι δεν τον βρίσκει βόλι. Κάποια στιγμή τον στριμώχνουν σε έναν γκρεμό. Προτιμάει να πέσει στον γκρεμό για να σκοτωθεί, αλλά και πάλι σώζεται και πάλι πέφτει σε δεύτερο γκρεμό. Τελικά περνάει τον Σαγκάριο ποταμό, βγαίνει εκεί που πολεμούσε ο ελληνικός στρατός, εμφανίζεται στον διοικητή του ελληνικού στρατοπέδου και ζητάει ένα όπλο για να πάρει εκδίκηση για τα εγκλήματα που είδε να διαπράττονται μπροστά στα μάτια του. Ο διοικητής όμως του λέει πως αφού ήταν αυτόπτης μάρτυρας και έχει αυτή την συγκλονιστική εμπειρία δεν πρέπει να πάει στην πρώτη γραμμή αλλά στα μετόπισθεν για να σωθεί και να επιστρέψει στην Ελλάδα και να πει τι τράβηξαν οι Έλληνες από τους Τούρκους. Και πράγματι τον φυγαδεύουν στην Ελλάδα όπου εγκαταστάθηκε στην Καβάλα και εκεί το 1965 γράφει το βιβλίο στη μνήμη των υπολοίπων μελών της μπάντας με τίτλο “τα τερατουργήματα του Τοπάλ Οσμάν”. Μετά από μισό αιώνα χάθηκε αυτό το βιβλίο καθώς είχαν βγει λίγα αντίτυπα.»
Για τον παράδοξο τρόπο με τον οποίο το χαμένο βιβλίο έφτασε στα χέρια του, και ως αποτέλεσμα, η τραγική ιστορία της “Μπάντας” να γίνει γνωστή σε όλους μας, ο γνωστός δημοσιογράφος θα πει:
«Κάποια στιγμή ενώ συζητούσα με τον καθηγητή ιστορίας κύριο Φωτιάδη τον ρώτησα αν αυτό τελικά είναι μύθος ή πραγματικότητα. Εκείνος έχει την μεγαλύτερη συλλογή από βιβλία σχετικά με την γενοκτονία (35.000 βιβλία) και μου είπε ότι μπορεί και να το έχει στην βιβλιοθήκη του. Και όντως μετά από ψάξιμο εβδομάδων το βρήκε, έβγαλα φωτοτυπίες και ξεκίνησα την έρευνα. Εν συνεχεία συνάντησα τα παιδιά του Γιάννη Παπαδόπουλου και έτσι φτιάξαμε το ντοκιμαντέρ χρησιμοποιώντας βέβαια και δραματοποιημένες σκηνές με ερασιτέχνες ηθοποιούς.
Τα γυρίσματα έγιναν σε ένα έρημο ορεινό χωριό, το οποίο βρίσκεται στο όρος Πάικο. Είναι το χωριό Κρόμνι που εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του τη δεκαετία του ΄60. Είναι πετρόχτιστο, δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα, έχει χωμάτινους δρόμους, άρα ήταν κατάλληλο για το ντοκιμαντέρ. Συμμετείχε και η φιλαρμονική ορχήστρα του δήμου Γιαννιτσών και ηθοποιοί από 8 θεατρικές ερασιτεχνικές ομάδες».


Το πόσο επηρέασε τον κ. Ασλανίδη η καταγωγή του στην δημιουργία του ντοκιμαντέρ, αλλά και στην ουσιαστική απόδοση των νοημάτων, θα μας διηγηθεί με φωνή που πάλλεται από συγκίνηση:
«Προσεγγίσαμε όλοι μας το θέμα σαν να κάναμε ένα μνημόσυνο στη μνήμη των 353.000 αθώων ανθρώπων»
«Εγώ είχα και προσωπικά βιώματα με την γενοκτονία. Και οι δυο παππούδες μου είχαν συνολικά 11 θύματα στις οικογένειές τους. Οπότε προσεγγίσαμε όλοι μας το θέμα σαν να κάναμε ένα μνημόσυνο στην μνήμη των 353.000 αθώων ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα την ζωή τους είτε από τον Τοπάλ Οσμάν, είτε στα Αμελέ Ταμπουρού, τα τάγματα εργασίας που είχαν δημιουργήσει οι Τούρκοι για να εξολοθρεύσουν τους Έλληνες, είτε στις πορείες του λευκού θανάτου, σε αυτό το απέραντο Άουσβιτς που στέλναν τους Έλληνες να περπατούν επί μήνες (ή και χρόνια) μέσα στα χιόνια χωρίς τροφή και νερό έτσι ώστε να πεθάνουν από ασιτία ή ασθένειες. Για παράδειγμα από της περιοχή της Τρίπολης εξορίστηκαν 13.000 Έλληνες. Επέστρεψαν μόλις 800 άτομα. Ξεκληρίστηκαν πάνω από 1500 χωριά.»
Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο 21ο διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ που γίνεται στην Θεσσαλονίκη και είναι ένα από τα καλύτερα στον κόσμο. Εκεί απέσπασε 2 βραβεία, το βραβείο κοινού και το βραβείο της ΕΡΤ. Η ομάδα του δημοσιογράφου έκανε περιοδεία σε πόλεις και χωριά και πραγματοποίησε πάνω από 40 εκδηλώσεις. Είναι προγραμματισμένες ακόμη 100 μέσα στο 2019. Ο κ. Ασλανίδης ωστόσο θα μας πληροφορήσει για την ακύρωση προβολής στην Άγκυρα εξαιτίας της λογοκρισίας των γειτόνων μας:
Η Άγκυρα απαγόρευσε την προβολή της ταινίας, ενώ ήταν προγραμματισμένη
« Ήταν να γίνει προγραμματισμένη εκδήλωση στην Άγκυρα πριν λίγες ημέρες, αλλά το καθεστώς της Τουρκίας απαγόρευσε την ταινία και δεν προβλήθηκε. Ακτιβιστές διανοούμενοι Τούρκοι μάς κάλεσαν εκεί, γιατί θέλουν να μάθουν τα πραγματικά γεγονότα. Τους ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια και όχι η προπαγάνδα που υπάρχει στο τουρκικό κράτος. Εγώ ήθελα να την δουν κι ας την κρίνουν αρνητικά. Δεν έχει ίχνος μυθοπλασίας ή υπερβολής η ταινία, αλλά δεν έχει και λογοκρισία. Είναι ένα σκληρό ντοκιμαντέρ γιατί μεταφέρονται αλήθειες από τις εμπειρίες ενός ανθρώπου που έζησε τα γεγονότα και τα περιγράφει σαν να τα γράφει στο ημερολόγιό του, οπότε δεν μπορεί κανένας να τα αμφισβητήσει.
Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από την Ελλάδα και τους ομογενείς του εξωτερικού για αυτό το ντοκιμαντέρ που πρόσφατα το δείξαμε στην Γερμανία. Το έχουμε υποτιτλίσει για να καταλαβαίνουν και οι γηγενείς περί τίνος πρόκειται. Οι Εβραίοι και οι Αρμένιοι έχουνε βγάλει κινηματογραφικές ταινίες και ντοκιμαντέρ κι έτσι οι περισσότεροι λαοί γνωρίζουν τι έχει γίνει και με την περίπτωση της γενοκτονίας των Εβραίων και των Αρμενίων. Δυστυχώς μέχρι πριν 10 χρόνια δεν υπήρχε ένα βιβλίο στα αγγλικά που να γράφει για την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Δεν υπάρχει μία κινηματογραφική ταινία που να ξεπεράσει τα σύνορα και να μιλάει για αυτό το θέμα. Πώς να μας αναγνωρίσουν διεθνώς όταν δεν ξέρουν την ιστορία μας;»
Ο κ. Νίκος Ασλανίδης θα δώσει με θέρμη αγωνιστική τον επίλογο στην συνέντευξη που μας παραχώρησε :
«Έπειτα από 100 χρόνια, δεν ξέρουμε πού είναι οι τάφοι τους, πού να ανάψουμε ένα κεράκι»
«Εγώ πίστευα ότι τα 100 χρόνια είναι μία ιστορική ευκαιρία για τους Έλληνες να αναδείξουν το θέμα και αυτό θα πρέπει να γίνει από την επίσημη και οργανωμένη ελληνική πολιτεία. Θα πρέπει να μπει στην διπλωματική ατζέντα το θέμα της γενοκτονίας και κάθε φορά που γίνονται συζητήσεις με τους Τούρκους να μπαίνει το θέμα αυτό ως ελληνικό αίτημα. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι ήταν απώλειες πολέμου όλες αυτές. Αυτό όμως που δεν μπορεί να δικαιολογήσει είναι το πώς είναι δυνατόν να έχουμε τόσα θύματα παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους, οι οποίοι είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Είναι εγκλήματα πολέμου αυτά, όχι απώλειες πολέμου.

Να ζητήσουν συγγνώμη
Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσει η Τουρκία το λάθος της και να ζητήσει συγγνώμη. Είναι ένα ηθικό χρέος που έχουμε προς τους νεκρούς μας. Μόνο έτσι το βαθύ κράτος της Τουρκίας θα σταματήσει να γενοκτονεί, γιατί μετά την γενοκτονία των Ελλήνων ακολούθησε η γενοκτονία των Κούρδων. Είδαμε και τί έγινε στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο και έπειτα με την εισβολή στην Κύπρο. Η Τουρκία συνεχίζει να γενοκτονεί στη Συρία αυτήν την στιγμή και στο Κουρδιστάν και δεν την πειράζει κανείς για τον απλούστατο λόγο ότι θεωρεί πως από την στιγμή που το έκανε μία φορά και κανένας δεν την πίεσε να σταματήσει, είναι δικαίωμά της να συνεχίζει να γενοκτονεί. Θα πρέπει πλέον η πολιτεία και όχι μόνο οι προσφυγικοί σύλλογοι να προσπαθούμε με ψηφίσματα, ανακοινώσεις κλπ, να κάνουμε κάποιες ενέργειες για να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πολιτική. Θα πρέπει η ίδια η ελληνική πολιτεία αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι διεθνείς οργανισμοί να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να επιστήσουν την προσοχή της Τουρκίας ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να δει πίσω, να δει τα λάθη της και να ζητήσει συγγνώμη.
Ακόμη και σήμερα μετά από 100 χρόνια δεν ξέρουμε πού είναι οι τάφοι αυτών των ανθρώπων, οι περισσότεροι μείναν άταφοι στα βουνά της Ανατολίας και δεν ξέρουμε πού να ανάψουμε ένα κεράκι.»
 Οι Τούρκοι υπό τον Τοπάλ Οσμάν, που βεβήλωσαν με κάθε τρόπο, τους Έλληνες στα χωριά τους, το έκαναν με αρρωστημένη διαστροφή κινηματογραφικά και με μουσική υπόκρουση. Άφησαν το αποτρόπαιο στίγμα τους στην ιστορία, έστω κι αν προσπάθησαν να καλύψουν το έγκλημα. Το συμβάν με την μπάντα, όπως και άλλες αδιανόητες ιστορίες πολέμων δεν τις επαναλαμβάνουμε για να ξύνουμε ή να γλείφουμε πληγές. Τις μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές με έγνοια για να γνωρίζουν και να μην ζήσουν στο μέλλον τους παρόμοιες φρικαλεότητες.
___________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 12.06.2019


δείτε σχετική εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ " Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη" της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου . Περί παρηγορίας στο θάνατο της Ηγουμένης της Μονής Αγίου Ονουφρίου Ιερουσαλήμ Παϊσίας







ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ " Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη" της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΕΚΑΤΗ

Περί παρηγορίας στο θάνατο της Ηγουμένης της Μονής Αγίου Ονουφρίου Ιερουσαλήμ  Παϊσίας


Η Ιερά Μονή Αγίου Ονουφρίου στον Αγρό του Κεραμέως αποτελεί ένα ξεχωριστό προσκύνημα. Στο σπηλαιώδη ναό, ο επισκέπτης εναποθέτει τον πόνο και την ελπίδα τους, και να αντλήσει δύναμη και παρηγοριά. Όλη η ζωή του οσίου Ονουφρίου ήταν ένα θαύμα. Ο Όσιος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στην Αίγυπτο. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Περσίας. Με Θεία αποκάλυψη του έδωσε το όνομα Ονούφριος και τον οδήγησε μωρό ακόμη σε ένα μοναστήρι στη Θηβαϊδα της Αιγύπτου. Όταν μεγάλωσε αναχώρησε για την έρημο και ασκήτευσε εβδομήντα χρόνια ζώντας με τα θηρία και τρώγοντας χόρτα. Η έρημος αποτέλεσε την πνευματική κολυμβήθρα του. 


Ο ασκητικός αγώνας του ήταν ουσιαστικά το πέρασμα από την «στενήν και τεθλιμμένην οδόν», που όμως γλυκαίνει και νοηματοδοτεί την ύπαρξη. Αλλά και τροφοδοτεί τον πνευματικό οργανισμό με ισχυρά αντισώματα, για να είναι σε θέση να αντέχει στα δύσκολα, να αποδιώχνει την πίκρα των λυπηρών και να βιώνει την γλυκειά χαρμολύπη. Ο Άγιος Ονούφριος έμεινε λιπόθυμος πάρα πολλές φορές στην έρημο, εξαντλήθηκε πολλές φορές από την πείνα, τη δίψα, τη ψύχρα της νυκτός και το λιοπύρι της μέρας. Το σώμα του ψήθηκε κάτω από τόν ήλιο του ουρανού. Όταν ο Θεός είδε πως είχε υποφέρει αρκετά από τον πόλεμο αυτό, έστειλε τον άγγελο του να φροντίζει για την τροφή του και κάθε μέρα του έφερνε κάτι για να στηρίξει το σώμα του. 


Στον τόπο εκείνο της ερήμου που ασκήτεψε ο Αββάς Ονούφριος υπήρχε μια χουρμαδιά που έκανε δώδεκα τσαμπιά με χουρμάδες το χρόνο. Ένα μεγάλο τσαμπί χουρμάδες έπεφτε κάθε μήνα στον Άγιο. Υπήρχαν ακόμα και κάποια χορτάρια και κάποια άλλα μικροδενδρύλια των οποίων τα φύλλα είχαν μια θαυμάσια γεύση στο στόμα του που προσομοίαζε αυτή του μελιού. Κάθε Κυριακή τον κοινωνούσε Άγγελος Κυρίου. Έζησε πολλά βάσανα αλλά έχοντας πάντα τις ελπίδες του στον Κύριο τα υπέμεινε καρτερικά. Τελειώθηκε ειρηνικά στις 12 Ιουνίου όπου εορτάζεται και η μνήμη του. 


Πολλά θαύματα έχουν επιτελεστεί σε προσκυνητές οι οποίοι εμπλέκονταν σε δικαστικές υποθέσεις και με την χάρη του Αγίου απαλλάχθηκαν από κατηγορίες και πολλά προβλήματα. Ένα προσφιλές μας άτομο, είχε έναν πολύ μεγάλο πειρασμό. Προσευχόταν στον Άγιο Ονούφριο να βρεθεί λύση. Δεν πέρασε μια μέρα και θαυματουργικά της τηλεφώνησε μια γνωστή της από την επαρχία που μόλις είχε επικοινωνήσει με κάποια μοναχή από την Αγία Γη, η οποία μόλις πληροφορήθηκε τι συνέβαινε όχι απλά της υπέδειξε τον τρόπο για να λυθεί το πρόβλημα αλλά της έδωσε και απάντηση όσον αφορούσε τα κίνητρα του ατόμου που της προκαλούσε τον πειρασμό.

 Το πρόβλημα όπως καταλαβαίνετε εξαφανίστηκε και το άτομο που ταλαιπωρούσε την κοπέλα σταμάτησε να την ενοχλεί. Άλλοι αδελφοί μας που δεν εγνώριζαν τον Άγιο, τον είδαν στον ύπνο τους  και από τότε τον ευλαβούνται πολύ. Ο κ. Αναστάσιος Σούκουλης από την Κορινθία διηγείται τα εξής :

-  Ήμουν μικρό παιδάκι. Πήγαινα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου και μία ημέρα έμεινα στο σπίτι με τον παππού μου. Οι γονείς μου, έμεναν στα κτήματά μας, μακριά από το χωριό, ήταν καλοκαίρι και θέριζαν. Όταν το πρωί ξύπνησα, ο παππούς μου είχε φύγει, για να κουβαλήσει με τα ζώα τα δέματα από τα χωράφια, και είχε κλειδώσει την πόρτα του σπιτιού μας. Επειδή δεν είχα άλλο τρόπο να βγω έξω από το σπίτι προσπάθησα να κατεβώ από το παράθυρο, χωρίς να σκεφθώ ότι κάτω ήταν γκρεμός. Γλύστρισα και έπεσα στο κενό. Τότε αισθάνθηκα ότι κάποιος με κράτησε και πέφτοντας απαλά έμεινα σε ένα βράχο, χωρίς να πάθω τίποτε.

Εκείνη την νύκτα παρουσιάστηκε στην μητέρα μου, ενώ κοιμόταν στα κτήματά μας, ένας παππούλης και της είπε:

− Εγώ έσωσα το γιο σου.
– Ποιός είσαι εσύ, του είπε η μητέρα μου.
– Εγώ είμαι ο Όσιος Ονούφριος και γιορτάζω σήμερα.


Το όνομά του, ο Όσιος, το είπε τρεις φορές, διότι η μητέρα μου ήταν αγράμματη, για να μην το ξεχάσει. Αμέσως ξύπνησε τον πατέρα μου, του διηγήθηκε το όνειρο που είδε και επειδή ανησύχησαν ξεκίνησαν για το χωριό. Όταν έφθασαν στο σπίτι με ρώτησαν, τι μου συνέβη. Εγώ είπα το γεγονός, χωρίς να γνωρίζω το όνειρο της μητέρας μου. Κατόπιν πήγαν στον ψάλτη του χωριού και έπειτα στην Εκκλησία για να μάθουν για τον Όσιο, επειδή πρώτη φορά άκουγαν τέτοιο όνομα. Είδαν ότι εκείνη την ήμερα, 12 Ιουνίου, ήταν η μνήμη του Οσίου Ονουφρίου. Όταν είδε η μητέρα μου την εικόνα του Οσίου Ονουφρίου είπε ότι ήταν ακριβώς όπως τον είδε στον ύπνο της. Με τη μακριά γενειάδα, χωρίς ράσα, έχοντας πολλές τρίχες στο σώμα του, ασκητικότατος παππούλης.

Αλλά και η Ηγουμένη της μονής του Αγίου Ονουφρίου στην Ακελδαμά διηγείται μια προσωπική της εμπειρία:

Όταν το 2013 κοιμήθηκε από καρκίνο η μοναχή Σεραφείμα, 46 ετών, που είχα μαζί μου, δεξί μου χέρι, και η μοναδική καλογριά o Θεός με παρηγόρησε μέσω ενός κάκτου! Όταν άφησε την τελευταία της πνοή, παρατήρησα στη μονή μας έναν κάκτο. Άνθιζε σπάνια. Είδα να βγάζει ένα πανέμορφο λουλούδι,λευκό με κίτρινες ανταύγειες,το οποίο άνοιγε στις 8 η ώρα το βράδυ και το πρωί στις 5 έκλεινε και δεν ξαναάνοιγε. Έσβηνε,…πέθαινε! Είπα, τότε με το μυαλό μου: Μα τόσο ωραίο άνθος ποιός το βλέπει και το χαίρεται εκείνη την ώρα; Σχεδόν κανείς.
− Γιατί ο Θεός το δημιούργησε άραγε;
− Γιατί του έδωσε τόση ομορφιά; Για ποιόν;
− Σκέφτηκα πάλι: Δικά Του είναι τα πάντα!
Ο,τι θέλει κάνει, και όλα τα εκλεκτά τα παίρνει
εκεί ψηλά στην τελειότητα!

Πήρα τόση παρηγορία με τη σκέψη ότι , η Σεραφείμα μου ήταν άνθος εκλεκτό και σπάνιο, πολύτιμο, και η θέση του ήταν να είναι πιο νωρίς στον Παράδεισό Του!”





Ο Άγιος Ονούφριος -Ποίημα Σοφία Κιόρογλου


Ένας παλιός ερημίτης ήρθε στην πόρτα να με καλοσωρίσει

Με μακριά μαλλιά και γένια, να εισέλθω στο σπήλαιο νεύμα μου κάνει•
Αίφνης σαν από λήθαργο ξυπνώ, το στήθος ξέχασε επίπλαστες αλγηδόνες
Εβδομήντα χρόνια στην έρημο και μοναδικός επισκέπτης ο Άγγελος" μου λέει

Σαν μπαίνω στο μοναστήρι του ασκητή της ερήμου,
Τα μάτια μου αποστάγματα δροσιάς εκχύνουν,
Υποδοχή σε σπήλαιο και στέμματος Χάριτος ακτινοβολία
Κοσμεί την λευκή του ασκητή της ερήμου κόμη

Πριν του πω ότι πεινώ, σαν μάννα εξ' ουρανού ένας
άγγελος μας φέρνει μετάληψη και αντίδωρο, στης
Ακελδαμά το τραπέζι μας επιδαψιλεύειτης λογικής
υπέρβαση το τι συμβαίνει, ο ερημίτης φως ουράνιο
εκπέμπει χρυσών ακτίνων στέφανον,
πάνω από το έδαφος ανεβαίνει.

Χριστιανικό τραγούδι ,ο σπίνος.Ψάλλουν μοναχοί του Ιερού Καθίσματος Δολών Δυτ-Μάνης.


Ομάδα κατηγορουμένων ιερείς στην αίθουσα του δικαστηρίου, Πετρούπολη, Ιούνιος 1922.


Orthodoxe Pferdesegnung bei der Berittene Polizei von New York


Γερόντισσα Άννα. Η άλωση, η αίρεση και η καθαίρεση.

Η άλωση, η αίρεση και η καθαίρεση.

Αν σήμερα ο άνθρωπος κοίτα στην γη, κοιτά το χώμα, δεν σκέφτεται ότι σε λίγο και ο ίδιος θα γίνει γη ,θα γίνει χώμα όπου άλλοι συνάνθρωποι του  θα τον πατούν , χωρίς να νοιάζονται αν αυτό το χώμα λέγεται πατρίδα και είναι αγαπημένη, ποτισμένη με τον ιδρώτα και το αίμα, όχι μόνο αυτών που κοιτούσαν το χώμα αλλά κυρίως αυτών που κοιτούσαν τον ουρανό και μέσα από την προσευχή τους και τους πνευματικούς αγώνες καταλάβαιναν ότι πατρίδα ο άνθρωπος έχει τον ουρανό αφού άνω θρώσκω θα πει κοιτώ πάνω στον ουρανό.....
Και αν κοιτώ πάνω , τότε βάζω τον Θεό σύμμαχο μου και τον παρακαλώ και τον ικετεύω και τα κάτω αυτά τα χωμάτινα και ευτελή Εκείνος να τα ορίσει να τα καθορίσει ,να τα χωρίσει όπως Εκείνος θέλει γιατί εγώ του κάνω προσευχή και αυτό μόνο Του ζητώ δηλώνοντας την αδυναμία μου και αναγνωρίζοντας την Παντοδυναμία Του.
Έχει ο Θεός..... όπως θέλει ο Θεός..... δόξα σοι ο Θεός....
Η άλωση γίνεται γιατί ο πονηρός στέκει και όπως ο άνθρωπος στέκει και ελπίζει και ποθεί έτσι και ο πονηρός στέκει και ποθεί να αλώσει, αυτό που ο Χριστός χτίζει.
Θέλει και ποθεί ο πονηρός να κατακτήσει την θέση του ουρανού, να αλώσει τον ουρανό ,να γίνει το φώς σκοτάδι, το άρωμα να γεμίσει βρώμα και δυσωδία από αυτήν που αφήνει πάντοτε εκεί που εμφανίζεται και ελπίζει  ότι μπορεί να το κατορθώσει να αλλάξουν οι ρόλοι..... πόσο ανόητος είναι αυτός και οι όμοιοι του.....
Και μιαν άλωση, όπως έλεγε ο γέροντας Πορφύριος , είναι μια καταστροφή, ένας ρημαγμός , όταν ο άνθρωπος γίνεται απάνθρωπος και υπάνθρωπος, όπως σήμερα, στην εποχή μας ,που ό,τι μολυσματικό και παραβατικό σκέφτεται και κάνει ο άνθρωπος.
Και γίνεται ο άνθρωπος αιρετικός, γιατί τον δαίμονα που φέρει μέσα του, του παρέχει όλη την άνεση να χρησιμοποιεί τον άνθρωπο ως κατοικία του και φέρεται και συμπεριφέρεται υποκοσμικά, εγκληματικά, καταστροφικά, αλώνοντας την ψυχή του...
Ήρθε ο Χριστός ,ίνα άρη την αμαρτία του κόσμου, ο κόσμος όμως δεν μπορεί να σηκώσει την αμαρτία κανενός και καθαιρεί τον αμαρτωλό άνθρωπο ,του δίνει μίαν κλωτσιά να πάει πιο κάτω, να χαθεί....
Ο αμαρτωλός άνθρωπος όμως, ο πραγματικά μετανοημένος, έχει σύμμαχο του τον Χριστό γιατί ο Χριστός έχει αναλάβει την αμαρτία του και όπως πάλι έλεγε ο γέροντας Πορφύριος "θα ήθελα το μοναστήρι να είναι το κέντρο που θα καταφεύγουν πονεμένοι και ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και θα βρίσκουν παρηγοριά και ενίσχυση και θεραπεία".
Η άλωση,  η αίρεση και η καθαίρεση ισχύει και καταγράφεται μόνο στους ανθρώπους μακράν του Θεού, όταν η αγάπη μπει στον πάγο και η θεραπεία δεν είναι το ποθούμενο.
Ο άνθρωπος του Θεού ,όλα μπορεί να τα σηκώσει, όλα μπορεί να τα αντέξει, έχει ανεξάντλητη υπομονή, ακράδαντη πίστη και εμπιστοσύνη στον Χριστό, ταπείνωση εώς εσχάτων και είναι πρόσωπο αμφιλεγόμενο εις ανάσταση και πτώση πολλών.
Ήρθε ο Χριστός ίνα βάλλει μάχαιρα ανάμεσα μας ,να χωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφυα και νυν ώρα εστί ίνα η άλωση, η αίρεση και η καθαίρεση πάρουν την πορεία τους προς την κατάργηση τους....

Ο ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΛΛΥΒΩΝ

1. Σιτάρι: οι νεκροί (το γήινο στοιχείο)
2. Ζάχαρη: η γλυκύτητα του Παραδείσου
3. Σταφίδες: η Άμπελος (ο Χριστός)
4. Μαϊντανός: η ανάπαυση «εν τόπω χλοερώ»
5. Φρυγανιά τριμμένη ή σουσάμι: το χώμα («..ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει..»)
6. Ρόδι: τα ελέη του Παραδείσου, η λαμπρότητα
7. Κανέλλα: η ευωδία, τα αρώματα («...αρώμασι εν μνήματι κηδεύσας απέθετο..», «..μύραναν τον τάφο αι μυροφόροι μύρα...»)
8. Αμύγδαλα: η ευγονία, η ζωή που διαιωνίζεται με τους απογόνους (αντί για αμύγδαλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν καρύδια)
9. Κουφέτα (ασημένια και λευκά): τα οστά που μένουν αναλλοίωτα, καθώς το σώμα φθείρεται.