Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Η συνειδητή στάση της γυναίκας και του άνδρα μέσα στο ναό !Με τον γέροντα Γαβριήλ Κοβιλιάτη .Ιερόν Κάθισμα της Μεταμορφώσεως Δολών Μάνης.


Μητέρα μη χάσεις τήν πίστη στό Θεό επειδή έχασες εμένα!Διαβάζει π Νεκτάριος Ιερόν Κάθισμα της Μεταμορφώσεως Δολών Μάνης.


ΦΑΝΕΡΟΠΙΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΥΦΟΠΙΤΕΣ.ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.





ΦΑΝΕΡΟΠΙΤΕΣ  ΚΑΙ  ΚΡΥΦΟΠΙΤΕΣ


ΓΕΡΟΝΤΑ, ἄν φτιάξω  μία Φανουρόπιτα θά πιάσει;

-Τί ἐννοεῖς;

-θά μοῦ φανερώσει ὁ Ἅγιος αὐτό ποῦ θέλω;

-Ἀναλόγως.Ἄν εἶναι αὐτό πού ζητᾶς γιά τό καλό της ψυχῆς σου καί οἰκοδομῆ τῶν ἀδελφῶν σου θά σοῦ τό φανερώσει.Ὅμως πρέπει πρίν  τήν Φανουρόπιτα νά φανερώσεις τίς ἁμαρτίες σου στόν Θεό μέ τήν ἐξομολόγηση.Φανέρωσον  λοιπόν γιά νά σοῦ φανερωθεῖ.

Διότι ἐάν ζυμώνουμε Φανερόπιτες ἀλλά  προσφέρουμε παράλληλα καί Κρυφόπιτες  στον εξαπωδό κρύβοντας τίς ἁμαρτίες μας μέ ἀμετανοησία τότε δέν θά εἰσακουστοῦμε ποτέ ἀπό τόν Θεό.



ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
π.Διονύσιος Ταμπάκης

Father Ambrosios Lazaris† inspires a teacher | Michael Leventis




Father Ambrosios Lazaris† inspires a teacher | Michael Leventis
___
The Benefits of Spiritual life Inspire a Teacher to Meet People

Teaching young people is not an easy task; in fact it is a combined process of teachers imparting knowledge gained during their studies along with what is written in school textbooks. Not everybody is suited to fulfill this task. It takes great devotion and personal effort on the part of the teacher to instruct each and every one of their students alone, whereas this effort intentionally passes unnoticed by the students themselves. That’s when the true skill of the teacher is confirmed. However, in every teacher-student relationship, beyond any era or type of instruction, an ethical law must be followed. Jesus talked about this law when he advised the Jewish high priests to follow the laws and teachings of the time themselves instead of merely boasting about their prominence in the law hierarchy. Only in this way can a teaching become credible in the eyes of humans.


We met with a teacher, most caring and responsible towards both his students and the fellow man in general. He works in a public school in Eleusis, he has studied psychology in Paris and has written his fair share of books. Crossing paths with a real man of God, Father Ambrosios, has filled him with inspiration, which hasn’t in the least faded as he constantly tries to share it with anyone he meets in life.


Our current conversation with Michalis Leventis starts off with commenting on a specific view he has repeatedly pointed out in our previous meeting, namely that, people can’t achieve mental progress unless they take a brave turn to their own self in order to find out who they really are.


Yes, I believe so. Unless people consistently try to get to know themselves better, they cannot manage their emotions and are overwhelmed by them. Eventually, emotions become an integral feature of an individual’s personality and come to be a burden as much to others as to one’s own self who is then unable to break the endless chain of his or her mistakes and gradually manage to live and behave as a Human Being.


What is the meaning of “self-awareness” and to what extent is it possible to find out who we really are? You see, by taking a look around us, one can easily realize that both older and younger people find it really hard to look deep inside themselves even regarding fundamental issues of everyday life.


It is due to our flawed upbringing and education which starts at home and carries on at school or in our relationships with others that we are falsely led to believe we are “well-aware”. However, we are actually aware of neither our personal one-sided realization of life and the world we live in, nor our ego. Most of us are in lack of a “compass” and yet, unlike the old people, without a clue as to how we can read the seas and the weather, let alone those who have already set sail without a captain or even experienced sailors.


I take it that you feel disappointed by our current situation.
No, I’m not of those people who let themselves be affected by the wrongs of our world. We are destined to serve and learn from this world, not to fear or avoid it. On the contrary, I strongly wish to keep ahead of those who, for some reason, do not notice the light, they get carried away by the general current of opinion and they quit.


It would be nice, Mr Leventis, if you elaborated a bit further on what you mentioned earlier, namely that “We are destined to serve and learn from this world, not to fear or avoid it”.



We did not come to earth to reside permanently–we are just visitors to the land we stand on; this is our greatest truth. Our ultimate goal is not to look up to some deranged powerful people and blindly follow their lead – there is no doubt that when we do so, we become very much like those people. We did not come to succumb to bigotry and be divided into opposing groups – in such a way we devalue humankind and we finally belong nowhere. We did not come to manufacture and sell evermore advanced weapons in order to eliminate the human race, animals and Mother Nature; this is our greatest madness. We did not come to humiliate ourselves by victimizing women, children, people we do not personally like or those who are weaker – because, in this way, we turn ourselves into beasts. We did not come to ignore or destroy the beauty that is evident in every corner of the earth, to fail to honor or even appreciate the creation of art by those who seek “the infant Paradise and the ones preceding it” – how much did I “not” say?




What do you think it is that saves us from our catastrophic self?


Jesus saves us. Nothing but Him. We need to emphasize that. Fr. Ambrosios Lazaris (+2006), this great Elder of Mount Parnassus, the Spiritual Father of the Holy Monastery of Dadiou “Panagia Gavriotissa” always repeated that two things can grant us salvation; our good intentions towards others and God’s mercy. Let me rephrase this last point; given that I wish to know who I am and I try to do that honorably despite all the challenges that come in my way, I am saved. For God will see me no matter what, like he saw Zacchaeus, and he will give me mercy coming into my house – then God’s presence “is” within me and from inside me He reveals Himself. On the contrary, should I not wish to do something like that and instead choose to pursue my own selfish goals (accuse or exploit others to my own benefit, lie or distort the facts and remain ill-informed because that is what suits me better to do, deceive primarily myself carrying God’s presence in me and, on the whole, allow myself to be overdependent on the earthly and transient pleasures in life), I stay in my corner and sleep with my eyes open, waiting for death to come and ignoring the forthcoming resurrection.






What would you suggest that we do instead of all the above? How can we see things in a different light and not be swayed by others? What is it we can rely on?


First of all, I suggest we should do what you just said, namely, try to see things differently. Even if thus far we have treated a situation or a person in the same monotonous manner, for example, talking relentlessly without listening to what the other person has to say or always putting the blame on other people, it is about time we regained contact with the present and, whatever the level of conscience we may have already achieved, we should wonder how we can take the blame on ourselves and behave differently. That, however, is something that takes a lot of guts. To back off in a disagreement and try to understand the other person, let alone the “enemy”, is not easy at all. Our ego is much too powerful to realize that the flag in its possession is nothing more than a cheap cloth. Being free, both internally and externally, is in itself a worthwhile goal for a life of dignity.


Is there anything or anybody that could help us in this hand-to-hand combat with our own self?


It will be really helpful if we read books which are beneficial to our soul and not waste our limited free time watching, for example, disorienting television shows. We should also seek guidance from experts and instead of resting on our laurels, we should take a brave and honest look at ourselves.

You have studied psychology and worked in the field for years. How do you manage to overcome whatever obstacles life has in store for you? Do you perhaps turn to a colleague of yours whenever you face your own challenges? Do you consult friends you trust? Are books of help to you? By the way, you have written a two-volume biography of late Elder Ambrosios.



I am open to others and willing to ask for and accept their help when needed. I find writing really helpful and I consult my friends and my spiritual father as regards my writing. However, I should mention an example of spiritual assistance provided by one human to another, one that inspires me a lot and has been recorded in the earlier mentioned biography of Elder Ambrosios. Well, Fr. Ambrosios had a close relationship with late Bishop Antonios of the Holy Metropolis of Sissanion and Siatista, one of our great contemporary fathers, whom he distinguished among clergymen in the hierarchy of the Church of Greece. The bishop frequently visited elder Ambrosios in order to consult him on various matters regarding difficulties in his diocese or his participation in the synod. Whoever saw them together would be amazed at their mutual love and humility.



Prompted by the example you have shared with us, I kindly ask you to describe Elder Ambrosios.


It’s not easy to talk about a person like him – a saint in the hearts and minds of the many people who met him. He helped me in building my relationship with Christ and Virgin Mary since he accomplished the one thing he intended for everybody he met; he brought me closer to them. He has been a great Father of our religion, to whom God had granted many spiritual gifts. He was like St. Porphyrios, who was his friend, or St. Paisios or St. Iakovos. I would very much like to urge your readers to learn more about him.

If you tried, in a few lines, to highlight something special from his life, what would that be?


He was almost entirely illiterate but that did not prevent him from being taught of God. Without underestimating the value of physical body, he primarily cared about the soul and its constant feeding. He was honest and simple, authentic and honorable, strong and fearless; the words coming out of his mouth gave off a sweet smell and his body was also sweet-smelling for as long as he lived. The miraculous wonders of his life were and still are (thirteen years after his rest) many. That is exactly the sort of role models we need today.
Having agreed with Mr Michalis Leventis, the words of St. Symeon the New Theologian came to mind, saying “we need to find a quiet place at quiet time to find peace inside us and, in this way, learn more about ourselves”.
And so long as we become more conscious of who we are, maybe then we will develop the sensitivity to perceive the sweet scent of humble people and saints.
_________
Sofia Chatzi
published in the weekly journal
ORTHODOX TRUTH, 07.08.2019

ΜΕΤ' ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ, ΓΟΥΡΝΟΠΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ . ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.





ΜΕΤ' ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑΣ,
ΓΟΥΡΝΟΠΟΥΛΑΣ
 ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ




ΚΥΡ ΒΛΑΣΗ σας περιμένω στο πανηγύρι μας.


-Ευλογημένη ψυχή,τα παλαιά χρόνια πήγαινες στις πανηγύρεις των Αγίων και έπαιρνες κάτι (πνευματικό.)Τώρα πηγαίνεις σε πανηγύρια και χάνεις και κάτι.


Μα δες και το παράξενο : ενώ η λέξη «πανηγύρι» βγαίνει από το ρήμα «αγείρω» που σημαίνει    «μαζεύω», εξ ου και ομήγυρις, αγορά, αγρός, αγρεύω… στα σημερινά πανηγύρια ούτε μαζεύεις ούτε μαζεύεσαι αλλά χάνεσαι, χάνεις και διασκορπάς την ηρεμία και την κατάνυξη της ψυχής σου.


-Μα ελάτε τώρα, θα έχει και αρτοκλασία!


-Χμμμμ μετ’αρτοκλασίας ,γουρνοπούλας και Θείου κηρύγματος…κλαρίνου, άφθονης μπύρας, επιδείξεως , πωλήσεως από καντηλήθρες μέχρι και sex-shop…όλα προς δόξα των Αγίων.


Προτιμώ να πάω στην αγρυπνία που’χει ο παπαΑζαρίας στην πάνω γειτονιά,στο κατανυκτικό και τερπνό Εκκλησάκι που μου φέρνει αναμνήσεις Παπαδιαμάντικες όπως εκεί στον Χριστό στο Κάστρο ,στον 

Άι Γιάννη τον Ασέληνο,στην Αγία Αναστασιά…και εκεί σαν ψελίζον νήπιο να κάνω αληθινό πανηγύρι κοινωνώντας Την πανάγια Σάρκα του Χριστού και αγρεύοντας την χάρη του Αγίου.

π.Διονύσιος Ταμπάκης


Ο ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΣΣΕΧ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΓΚΑΛΑΤΑ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.





Ο ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΣΣΕΧ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΓΚΑΛΑΤΑ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.


Ό Ιερέας: Άν μπορούσατε νά γυρίσετε τόν χρόνο πίσω, τί θά θέλατε νά αλλάξετε στή ζωή σας;


Πατήρ Συμεών: Μπορώ νά απαντήσω μέ ένα γενικό τρόπο, άλλά καί μέ έναν πιο ειδικό. Είχα σπουδάσει νομικά καί προσανατολιζόμουν σέ έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Ή έπιλογή νά άσπασθώ τήν Ορθοδοξία καί τή μοναστική ζωή ήταν γιά μένα ή μόνη λύση. Ούτε γιά μία μέρα δέν μετάνιωσα γι’ αύτή τήν έπιλογή πού έκανα ή πού μου έδωσε ό Θεός, δεν ξέρω ποιο από τά δύο. Τώρα με τή σημερινή μου εμπειρία άντιλαμβάνομαι πόσο κακή χρήση έχω κάνει αύτών των σαράντα εννέα ετών της μοναστικής ζωής πού μου έδωσε ό Θεός.


Ό Ιερέας: Πόσο συχνά κοινωνείτε των άχράντων Μυστηρίων;


Πατήρ Συμεών: Έχουμε Λειτουργία τέσσερις φορές τήν έβδομάδα, Κυριακή, Τρίτη, Πέμπτη καί Σάββατο. Δεν κοινωνούμε συστηματικά κάθε φορά, άλλά σχεδόν κάθε φορά. Έξαρτάται άπό τον καθένα.



Ό Ιερέας και μια μοναχή: Οσον άφορά τήν έξομολόγηση; Πόσες φορές είναι αύτή άναγκαία;



Πατήρ Συμεών: Δέν έξομολογούμαστε κάθε φορά πού κοινωνούμε. Γνωρίζω, γιά παράδειγμα, ότι στή Ρωσική Εκκλησία, όπως καί στή δική σας, πρέπει νά εξομολογείστε πριν άπό τή Θεία Κοινωνία.
Δέν ισχύει αυτό σέ μάς. Εξομολογούμαστε τακτικά, άλλά όχι ύποχρεωτικά κάθε φορά πριν κοινωνήσουμε, έκτος αν ύπάρχει λόγος. Γιά νά συμπληρώσουμε αύτή τήν, ας πούμε, έλλειψη ό ιερέας εκφωνεί στην άρχή κάθε Λειτουργίας τή συγχωρητική εύχή γιά όλους τούς πιστούς.


Μια μοναχή: Όσον άφορά τή νηστεία πριν άπό τή θεία Κοινωνία;


Πατήρ Συμεών: Τό πρωί άσφαλώς δεν λαμβάνουμε τροφή. Επειδή όμως κοινωνοΰμε συχνά, αν νηστεύουμε τρεις ημέρες πριν τή Μετάληψη σημαίνει ότι θα πρέπει νά νηστεύουμε όλο τον χρόνο. Εκτός από  τις μεγάλες περιόδους νηστειας τρώμε  κανονικά τήν προηγούμενη  μέρα εκτός άπό τό βράδυ. Τό Σάββατο το μεσημέρι τρώμε ψάρι, άλλά τό βράδυ νηστεύουμε.

Είναι ένας κανόνας όχι πολύ αυστηρός.


Εσείς έδώ τί κάνετε;


Ό ιερέας: Επειδή λειτουργώ καθημερινά, κοινωνώ καθημερινά και ως ιερέας νηστεύω Τετάρτη καί Παρασκευη. Ούτος ή άλλως ή ύγεία μου, μου επιβαλη χορτοφαγική τροφή, οπότε δεν υπάρχει προβλήμα.



Πατήρ Συμεών: Οί μονάχες;

Απάντηση: Κοινωνούμε κάθε τρεις ή τέσσερις έβδομάδες καί έτσι νηστεύουμε τρεις ήμέρες πριν τή θεία Κοινωνια και έξομολογούμαστε.




Μια μοναχή: Θά ήθελα να μάθω πως ό γέροντας Σωφρόνιος σας δίδασκε να λέτε τήν προσευχή τού Ιησού. Είναι μια ομαδική προσευχή ή ατομική;



Πατήρ Συμεών: Ή προσευχή του Ιησού είναι λειτουργική προσευχή για όλη τήν κοινότητα. Διαρκεί περίπου δυο ώρες τό πρωί καί δύο ώρες τό άπογευμα. Όσον άφορά τήν άτομική προσευχή γίνετε με ένα τρόπο πολύ ατομικό και όπως εξήγησα χθές, ό γέροντας Σωφρόνιος δεν ήταν ένας άνθρωπος προσκολλημένος στον κανόνα, αλλά στραμμένος προς την ελευθερία. Ενθάρρυνε αύτη την ελευθερία τόσο για την προσωπική ζωή όσο και για τήν κοινοβιακή.



Μιά μοναχή: Μπορείτε νά μάς πείτε άν ή συμμετοχή στήν προσευχή του Ιησού είναι ύποχρεωτική γιά όλους τούς μοναχούς καί τις μοναχές ή μήπως μπορούν να έπιλέξουν άν θέλουν νά παραστούν;



Πατήρ Συμεών: Ώς θέμα αρχής, πρέπει όλοι νά συμμετέχουν. Γνωρίζετε όμως ότι σε ένα μοναστήρι ύπάρχουν πολλές διακονίες πού πρέπει νά πραγματοποιούνται καί πού δέν μπορούν νά σταματούν, όπως γιά παράδειγμα τό μαγείρεμα. Κάποτε, έπίσης, είναι ό λαχανόκηπος, ή φιλοξενία, άναμενομένων ή μή, πράγμα πού σημαίνει ότι δεν μπορούν πάντοτε νά συμμετέχουν όλοι. Ό κανόνας όμως είναι ότιόλοι συμμετέχουν ελεύθερα στήν κοινή προσευχή. Βέβαια, άν κάποιος δεν παραστεί, δεν θά πάρει επιτίμιο. Έξαρτάται και άπό τον πνευματικό πατέρα τού μοναχού ή τής μοναχής. Εμείς έχουμε έναν Ηγούμενο ύπερφορτωμένο άπό εργασία. Βλέποντάς τον σκέφτομαι πολλές φορές ότι το δυσκολότερο έργο σέ ένα μοναστήρι είναι αύτό του Ηγουμένου. 


Πολλές φορές εργάζεται μέχρι τις 11.00 ή 12.00 τό βράδυ. Είναι όμως πάντοτε παρών σέ κάθε άκολουθία, τό πρωί καί τό βράδυ, ίσως κάποτε όχι σε ολόκληρο τό δίωρο, καί βλέπω ότι μέ τη συμπεριφορά του ακολουθεί τήν όδό πού χάραξε ό γέροντας Σωφρόνιος, νά διδάσκει μέ τό παράδειγμά του, παρά μέ συστάσεις καί οδηγίες προς συμμόρφωση. Όλοι γνωρίζουμε ότι ό πατήρ Κύριλλος είναι παρών στήν έκκλησία, έστω καί άν δεν τον βλέπουμε, διότι είναι μέσα στο ιερό. Έχει ένα βήχα πού τον αναγνωρίζουμε όλοι. Όταν τον άκοΰμε, όλοι γνωρίζουμε ότι βρίσκεται στήν έκκλησία καί οφείλουμε να έλπίζουμε ότι όλοι έχουμε τήν αναγκαία συνείδηση νά άκολουθοϋμε τό παράδειγμά του καί νά πηγαίνουμε στήν έκκλησία.


Σάς περιγράφω αύτή τήν κατάσταση κατά έναν ιδανικό τρόπο Ίσως.



Μια μοναχή: Οί μοναχές στο μοναστήρι σας, τί διακονίες έχουν;



Πατήρ Συμεών: Είναι πολύ δραστήριες. Δεν γνωρίζω άκριβώς τί κάνουν, αλλά ή κουζίνα είναι έντελώς στά χέρια τους,μιά διακονία πολύ πιεστική, γιατί έτοιμάζουμε φαγητό καθημερινά καί γιά τή διάρκεια όλου του χρόνου γιά περίπου 60 με 100 άτομα. Είμαστε κάπου σαράντα δύο μοναχοί καί μοναχές καί έχουμε 15-20 φιλοξενούμενους καθημερινά ή καί περισσότερους, όταν έρχονται ομαδικά. Στην Τράπεζα μας προσκαλούνται όλοι όσοι έρχονται στις άκολουθίες ή παρευρίσκονται στή Μονή. Αυτό ισχύει κυρίως γιά τη πρωινή λειτουργία τού Σαββάτου, οπότε όλοι όσοι συμμετέχουν είναι προσκεκλημένοι στο πρόγευμα, έστω καί άν κάποιοι έρχονται άπροειδοποίητα. Τρώμε όλοι μαζί στήν ίδια Τράπεζα. Επειδή δεν γνωρίζουμε ποιοι καί πόσοι θά έλθουν, πάντοτε μαγειρεύουμε περισσότερο άπό ό,τι χρειάζεται.
Μιά άλλη άποκλειστική δραστηριότητα γιά τις μοναχές μας είναι τό ράψιμο. Έπίσης σημαντική δραστηριότητα είναι ή φιλοξενία τών γυναικών: μέ τήν ετοιμασία τών ύπνοδωματίων, τήν ύποδοχή, τήν ξενάγηση των φιλοξενουμένων καί τή συνομιλία μαζί τους. Υπάρχουν και άλλα πού δεν τά γνωρίζω τόσο καλά. Έχουμε επίσης μιά άρκετά καλή βιβλιοθήκη, μέ τήν όποια πάλι ασχολούνται κυρίως οί άδελφές.


Μερικές μοναχές: Διερωτώμαστε πόσες μοναχές χρειάζονται γιά νά μπορούν νά φέρουν εις πέρας τήν εργασία πού χρειάζεται γιά τις άνάγκες τής κουζίνας.



Πατήρ Συμεών: Υπάρχει κάθε μέρα μία διαφορετική άδελφή πού είναι ύπεύθυνη γιά τήν κουζίνα και μιά άλλη πού είναι “έπίσημα” βοηθός της. Σχεδόν πάντοτε όμως, προσφέρονται έθελοντικά έπισκέπτριες νά τις βοηθήσουν. Θέλω νά πω ότι τό μοναστήρι μας μπορεί νά μήν είναι άριστα οργανωμένο, δεν είναι όμως άνοργάνωτο. Δεν είναι όλα καθορισμένα. Οί φιλοξενούμενοι γενικά συμμετέχουν στή ζωή τού μοναστηριού. Άλλοι βοηθούν στον κήπο, άλλοι στήν κουζίνα. Τό πλύσιμο των πιάτων μετά τό φαγητό συνήθως τό κάνουμε μέ τή βοήθεια τών φιλοξενουμένων.


Παρέλειψα, έπίσης, νά σάς πώ ότι ό πατήρ Σωφρόνιος ήταν ζωγράφος πριν γίνει μοναχός, γι’αύτό καί όταν έγκατασταθήκαμε στο μοναστήρι μάς ένθάρρυνε νά μάθουμε άγιογραφία καί νά ασχοληθούμε μέ αύτήν.
Σάς περιέγραψα σέ γενικές γραμμές την καθημερινή ζωή μας. Μπορώ νά σάς πώ, έπίσης, ότι άπό τήν ήμερα πού φθάσαμε στήν Αγγλία, πριν άπό 48 χρόνια, συνεχώς κτίζουμε. Είμαστε μοναχοί -οικοδόμοι.
Στήν άρχή δεν ύπήρχε παρά μόνο ένα σπίτι, ένώ τώρα έχουμε άρκετά κτήρια. Υπάρχουν καί 4 έκκλησίες-παρεκκλήσια. Αρχικά, όλες οί οικοδομικές έργασιες γινοντουσαν άπό μάς, αφού τά χρήματά που είχαμε ήταν πολύ περιορισμένα. Τώρα χρησιμοποιούμε έργάτες. Έπί πλέον ολα σχεδόν τά νέα μας κτήρια είναι διακοσμημενα μέ εικονογραφίες καί ψηφιδωτα όπως είναι οί δύο μεγάλες αίθουσες που χρησιμοποιούνται ώς Τράπεζες γιά τα γεύματα. Έκτος άπό τις δύο αυτές αίθουσες έχουν αγιογραφηθεί καί οί δύο νέες εκκλησιες μας, αύτή τού Άγιου Σιλουανού και  μια μικρότερη, αύτή τής Κρύπτης όπως τήν λέμε, δηλαδή τού κοιμητήριου μας ναού, πού βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον τάφο τού πατρός Σωφρονίου. Το κυρίαρχο θέμα τής έκκλησίας αυτής η Ανάσταση. 


Στήν πραγματικότητα  παντού στο μοναστήρι μας κυριαρχεί τό θέμα της Ανάστασης. Έχουμε μια πολύ ταλαντουχα μοναχή πού έχει κατασκευάσει πολλά ψυφιδωτά, μερικά είναι ύψους τουλαχιστον πέντε μέτρων. Τό ένα είναι ή «Δέηση» και  αύτό τό καλοκαίρι θά προσθέσουμε ένα, τό ψηφιδωτό τού άγιου Σιλουανού.


Μια μοναχή: Τις μέρες των Εορτών καί τις Κυριακές ύπάρχουν ακολουθιες σε όλες τις έκκλησίες;


Πατήρ Συμεών: Όχι, κάθε φορά υπάρχει άκολουθία μόνο σέ μία άπό τις εκκλησιες, αφού οί έκκλησίες μας είναι αρκετά μεγάλες γιά νά δεχθούν τούς φιλοξενουμένους καί τούς προσκυνητές. Λειτουργουμε έπίσης, καί στήν παλια εκκλησία τού χωριού, πού βρίσκεται πέντε λεπτά με τά πόδια άπό τό μοναστήρι. Τις Κυριακές  καί τις Εορτές έχουμε δύο λειτουργιές
Άλλα βεβαίως όχι στην ίδια εκκλησία.
Στην αρχή λειτουργούσαμε στά Σλαβονικά, μετά προσθέσαμε καί τα Αγγλικά και τα Ελληνικά.


Ιερέας: Ρουμανικά ίσως;


Πατήρ Συμεών: Κάποτε λέμε την προσευχή του Ιησού στά Ρουμανικά. Οί πέντε αδελφές όμως άπό τή Ρουμανία προτιμούν νά τήν εκφωνούν στά Αγγλικά. Λένε όμως ότι, όταν ύπάρχουν Ρουμάνοι φιλοξενούμενοι, θά τή λένε στά Ρουμανικά. Σχετικά με τό θέμα τής γλώσσας προσπαθούμε πάντα νά μήν περιοριζόμαστε σε μία γλώσσα, αλλά νά χρησιμοποιούμε τή γλώσσα πού είναι πιο προσιτή στούς πιστούς πού έχουμε κάθε φορά. Κυρίως όμως χρησιμοποιούμε τά Αγγλικά, έκτος κατά τή διάρκεια τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής, πού ψάλλουμε στά Ελληνικά ή στά Σλαβονικά μερικές φορές, επειδή ορισμένοι άπό τους ύμνους δεν έχουν μεταφραστεί στά Αγγλικά. Υπάρχει λοιπόν μια έλαστικότητα χωρίς κάτι τό προκαθορισμένο.


Μια μοναχή: Πώς ήταν ό γέροντας Σωφρόνιος, ώς πνευματικός πατέρας;


Πατήρ Συμεών: Ό Γέροντας δεν είχε ποτέ μια οργανωμένη δομή. Όσο ζούσε, όλοι όσοι έρχονταν στο μοναστήρι (και μιλώ κυρίως γιά τούς μοναχούς, αλλά και γιά άλλους), έρχονταν κυρίως γιά νά είναι κοντά στόν γέροντα Σωφρόνιο. Αυτό κρατούσε τό μοναστήρι, αύτός ό σύνδεσμος τής προσωπικής σχέσης άγάπης καί ύπακοής προς τον γέροντα Σωφρόνιο. Όσον άφορά τήν ύπακοή τών μοναχών δεν μπορώ νά πώ άκριβώς σέ ποιόν βαθμό ύπήρχε, γιατί πάνω άπό όλα ισχύει ή διάσταση της άγάπης. Ύπακοή χωρίς άγάπη είναι θάνατος, νιώθεις νά πνίγεσαι. Είχαμε όλοι μια τεράστια εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του.


Μάς μιλούσε πολύ γιά τον άγιο Σιλουανό. Όταν είπα ότι δεν είχαμε κανόνες, αυτό δεν είναι άκριβές. Όπως σάς άνέφερα, είναι επικίνδυνο όταν μιλάς έκ του προχείρου, γιατί δεν μπορείς νά τά πεις όλα μαζί!
Έτσι δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Λέμε λίγα καί γενικεύουμε. Θα μπορούσα νά πώ ότι ό κανόνας μας είναι τό βιβλίο του άγιου Σιλουανού. Ασφαλώς, ό γέροντας Σωφρόνιος μάς μιλούσε για τον Χριστό καί τό Εύαγγέλιο. Όλη ή πνευματικότητά του, όλη ή προσευχή του, ήταν χριστοκεντρική. Θά μπορούσαμε νά πούμε ότι ή άληθινή πνευματικότητα είναι αυτή τού Εύαγγελίου, πολύ περισσότερο από κάποιους έξωτερικούς τύπους πού κατά καιρούς καί διαμέσου τών αιώνων χρησιμοποιούσε ό μοναχισμός. Τό πνεύμα έδώ  στο μοναστήρι παρέμεινε Αθωνικό, παρά τό ότι έξωτερικά φαίνεται τό άντίθετο.
Έδώ ύπάρχουν άνδρες καί γυναίκες, οι πόρτες τού μοναστηριού είναι άνοιχτές γιά όλους τους επισκέπτες. Πνευματικοί πατέρες του Αγίου Όρους, καί άλλοι πού συνδέονται μέ τό Αγιον Όρος, λένε ότι πράγματι έδώ «ύπάρχει τό πνεύμα του Αγίου Όρους». Αυτό πού θέλω νά πώ είναι ότι ό Γέροντας δεν ήθελε νά άντιγράψει καί νά μεταφέρει άπόλυτα τό Άγιον Όρος στήν Βρετανία, αλλά μάλλον νά διαφυλάξει τις κυριότερες πτυχές τών διδαχών και τής άγιότητας τού άγιου Σιλουανού.


Μια μοναχή: Τί συνιστούσε ό πατήρ Σωφρόνιος στις μοναχές να κάνουν ως πνευματική άσκηση;


Πατήρ Συμεών: Ταπείνωση, άγάπη, ύπομονή!


Ό ιερέας: Ποιά είναι ή γνώμη σας για τήν έρημητική ζωή;


Πατήρ Συμεών: Δεν γνωρίζω και πολλά πράγματα, γιατί ποτέ δεν έζησα ως έρημίτης. Ό γέροντας Σωφρόνιος ήταν έρημίτης γιά περίπου οκτώ χρόνια, αλλά δεν άπολυτοποίησε τήν έρημητική ζωή ως τήν κορωνίδα τής μοναστικής ζωής. Ή έρημητική ζωή ταιριάζει σέ κάποιον πού έχει άνάγκη μιας τόσο έντονης προσευχής ώστε νά μήν μπορεί νά ένταχθει σέ κοινοβιακή ζωή. Αυτή ή πιεστική αναγκαιότητα γιά προσευχή καθιστά τήν κοινοβιακή ζωή μή συμβατή μέ τις άνάγκες τού μοναχού.
Διέβλεπε όμως ό πατήρ Σωφρόνιος και ορισμένους κινδύνους. Κυρίως τήν ύπερβολική συγκέντρωση τού έρημίτη στον έαυτό του και τή δική του αποκλειστική σωτηρία. Άν κανείς δεν μπορεί νά ζήσει ως έρημίτης, τότε ή πιο παραγωγική πνευματική δραστηριότητα είναι ή Θεία Λειτουργία, ή όποια μάς ανοίγει τον δρόμο προς τις άνάγκες ολόκληρης τής ανθρωπότητας μέσα στο πνεύμα τού Χριστού στον κήπο τής Γεσθημανή. Εξάλλου ό άγιος Ιωάννης τής Κλίμακος καί οί άλλοι πνευματικοί πατέρες καθορίζουν καλά σέ ποιές περιπτώσεις είναι καλύτερη ή άπομονωμένη ζωή άπό τήν κοινοβιακή. Πρέπει νά παραδεχθούμε ότι κυρίως στά δυτικά κράτη σημερα. – δεν ξέρω πως είναι εδώ στην Ρουμανία- είναι σχεδόν αδύνατον να ζήσει κάνεις σαν ερημίτης.


ΜΙΑ ΜΟΝΑΧΗ. Η ερμητική ζωή μπορεί να βρίσκεται μέσα μας στην καρδιά μας.


Πατήρ Συμεών: Ναι, αύτό ακριβώς λέει καί ό άγιος Σιλουανός. Θά τό δούμε στήν έπόμενη έκδοση τού έτήσιον περιδικού μας Φλέγόμενη Βάτος του ετους 2008 (Συνάντηση μέ τον Άγιο Σιλουανο τον Αθωνίτη). Στο τεύχος αύτό περιλαβάνεται μια συζήτηση πού είχε ένας Σερβος έπίσκοπος, ό (άγιος νϋν) Νικόλαος Βελιμίροβιτς μέ τον γέροντα Σιλουανο τον όποιο εκτιμούσε βαθύτατα και αγαπούσε πολύ. Ό Σιλουανός ζούσε μέσα σέ μεγάλο πλήθος άνθρώπων. Υπηρχαν  τότε στο μοναστήρι τού Άγιου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος περίπου δυο χιλιάδες μοναχοί καί ό Σιλουανος ήταν ύπεύθυνος γιά τις οικοδομικές  εργασιες καί είχε ύπό τήν έποπτεία του περίπου διακοσίους έργάτες. Ό έπίσκοπος Νικόλαος τόν ρώτησε: «Πώς μπορείς νά κρατας την προσευχή μέ ολον αύτόν τόν κόσμο καιολη αύτή τή φασαρία; Δεν θά ήταν καλυτέρα γιά σένα νά ήσουν κάπου σε σπηλιά καί νά προσευχόσουν;» Ό γεροντας άπάντησε: «Είμαι σέ αύτή τή σπήλια στη καρδιά μου, καί προσεύχομαι μέσα σε αύτή». 


Έδώ χρειάζεται προσοχη. Επειδή  περιγράφει πνευματικά πράγματα και υψηλά νοήματα μέ πολύ απλά λογια μπορεί κάποιος νά πει: «Ναι, βέβαια έτσι είναι Είναι πολύ φυσικό». Στήν πραγματικότητα ομως μιλά γιά πράγματα που μας ξεπερνουν και έτσι πρέπει νά τά διαβάζουμε με μεγάλη προσοχή. Με συγχωρείτε, ίσως να είμαι λίγο ύπερβολικός, άλλα πιστεύω ότι Ο άγιος Σιλουανός είναι ένας άπό τούς καλυτέρους πνευματικούς καθοδηγητές για τόν σημερινό κόσμο. Δεν έπέμενε στις εξωτερικές πτυχές τής χριστιανικής ή της μοναστικής ζωής, άλλα τόνιζε τήν ουσία τού Εύαγγελίου καί επανερχόταν τακτικά στήν πρωταρχική σημασία τής ταπείνωτητας, τής άγάπης προς τον πλησίον, της Αγάπης προς τούς εχθρούς καί τής χάριτοςτού Άγιου Πνεύματος, πού είναι απόλυτα θεμελιώδη στή ζωή μας. Ακόμη καί αν κάνουμε τά πάντα, αν δεν έχουμε τή χάρη τού Άγιου Πνεύματος, θά είμαστε σάν νεκροί. Ή ζωή τής ψυχής μας είναι τό Άγιο Πνεϋμα. Επομένως, στόχος τής χριστιανικής ζωής, τής μοναστικής ζωής, είναι ή απόκτηση τής χάριτος τού Άγιου Πνεύματος. Ό Γέροντας έλεγε ότι σέ ένα μοναστήρι γίνονται πολλά έργα. Όλα όμως στρέφονται προς τό κύριο έργο πού είναι η λειτουργία. Όλα τά άλλα, ή κηπουρική,ή ραπτική, τό κέντημα, όλα πρέπει νά είναισάν ομόκεντροι κύκλοι γύρω άπό τό κέντρο. Διαφορετικά δεν θά άντιλαμβανόματτε ότι είμαστε σέ μοναστήρι.


Μια μοναχή: Θά ήθελα νά μάθω αν ολες οί μοναχές στο μοναστήρι σας έχουν τόν ίδιο έξομολόγο.


Πατήρ Συμεών: Όχι. Είμαστε δύο πνευματικοί πατέρες-έξομολόγοι. Οί ίδιες μπορούν νά διαλέξουν. Είμαστε τέσσερις ιερομόναχοι. Ό ηγούμενος πατήρ Κύριλλος, πού δεν εξομολογεί πλέον, δύο εξομολόγοι, καί άκόμη ένας ιερομόναχος πού δεν είναι άκόμη έξομολόγος. Υπαγόμαστε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως καί γιά νά μπορεί κανείς νά εξομολογεί χρειάζεται ή εύλογία ένός Επισκόπου. Δεν ξέρω πώς είναι τά πράγματα στή Ρουμανία, είναι κάτι παρόμοιο;


Ό ιερέας: Ναι, ύπάρχει μιά ειδική ευχή τήν όποια διαβάζει ό έπίσκοπος στον ιερέα πού προτείνεται νά γίνει έξομολόγος, και μετά άπό αύτό μάς έπιτρέπεται νά πραγματοποιούμε έξομολογήσεις, διότι αυτή συμπεριλαμβάνεται στή χειροτονία.


Πατήρ Συμεών: Χρειάζεται όμως ή ευλογία τού επισκόπου; Χειροτονείται κάποιος ιερέας και μετά τήν πάροδο κάποιων ετών γίνεται εξομολόγος;


Ό ιερέας: Εξαρτάται. Εγώ έγινα εξομολόγος ταυτόχρονα με τη χειροτονία μου. Ό επίσκοπος αποφασίζει γιά την κάθε περίπτωση.
Πατήρ Συμεών: Στή Βρετανία, στις ελληνικές ή κυπριακές παροικίες, αρκετοί ιερείς δεν γίνονται ποτέ εξομολόγοι. Γιατί και πολλοί Κύπριοι έρχονται στο μοναστήρι γιά εξομολόγηση.


Μια μοναχή: Γιατί υπάρχουν τόσο λίγοι εξομολόγοι; Γιατί ό οικείος επίσκοπος δεν χειροτονεί περισσότερους;


Πατήρ Συμεών: Δεν γνωρίζω, αλλά μπορώ νά υποθέσω. Υπάρχουν πολλοί πού χειροτονούνται ιερείς αλλά δεν έχουν κανένα θεολογικό υπόβαθρο. Ήταν ευσεβείς λαϊκοί και επειδή υπήρχε μεγάλη ανάγκη για ιερείς θεωρήθηκε ότι καλύτερα να υπάρχουν κάποιοι ιερείς, όχι και τόσο θεολογικά καταρτισμένοι, παρά καθόλου. Νομίζω ότι αυτός είναι ό λόγος.
Κάτι άλλο πού έχω παρατηρήσει, είναι ότι οί Έλληνες, πριν τή Θεία Κοινωνία, δίνουν περισσότερη έμφαση στή νηστεία,  ένώ οί Ρώσοι, επειδή πρέπει νά εξομολογούνται σχεδόν πάντοτε πριν τή Θεία Κοινωνία, δίνουν περισσότερη έμφαση στην έξομολόγηση παρά στή νηστεία.


Ό Ιερέας: Σέ μάς ισχύουν καί τά δύο!


Τί λέμε όμως σέ αύτούς πού αναζητούν ένα χαρισματικό ιερέα; Ιερείς πού μπορούν νά έξορκίζουν, πού έχουν ιδιαίτερα χαρίσματα; Εμείς έχουμε μάθει ότι έχουμε μόνο ένα χάρισμα, αύτό τής άφέσεως των άμαρτιών. Γιά όλα τά άλλα θά μπορούσε καί ένας λαϊκός νά έχει τό χάρισμα του έξορκισμού ή ένα ιδιαίτερο χάρισμα να προσελκύει τούς άνθρώπους μέ τήν ομιλία του. Πιστεύω ότι δεν πρέπει κανείς νά πηγαίνει σέ έναν ιερέα γιά νά δει θαύματα, άλλά μόνο γιά νά λάβει άφεση άμαρτιών.
Πατήρ Συμεών: Ναι, πρέπει νά προσέρχονται μέ πνεύμα ταπείνωσης. 

Στο βιβλίο τού πατρός Σωφρονίου γιά τον άγιο Σιλουανό υπάρχουν άσφαλώς πνευματικές διδαχές, άλλά καί πολλές ιστορίες οι όποιες, γιά έκείνους πού δέν είναι αρκετά προσεκτικοί, δέν προκαλούν ιδιαίτερο ένδιαφέρον. Θά σάς δώσω ένα παράδειγμα καί μετά θά έπανέλθω στο θέμα. Οί γονείς τού γέροντος Σιλουανού ήταν χωρικοί καί τά καλοκαίρια έργάζονταν στά χωράφια, ένώ ό ίδιος έμενε σπίτι γιά νά έτοιμάζει τό φαγητό πού θα  πήγαινε τό μεσημέρι. Μιά μέρα ξέχασε πως ήταν Τετάρτη, δηλαδή μέρα νηστειας και μαγείρεψε κρέας. Τούς πήγε λοιπόν το φαγητό καί όλοι στήν οικογένεια εφαγαν χωρίς νά πουν τίποτε. Ήταν καλοκαίρι..

Τα Χριστούγεννα ό πατέρας τού Συμεών αυτό ήταν τό όνομα τού γέροντος Σιλουανου τού λέει: «Θυμάσαι παιδί μου που μάς έφερες μιά μέρα φαγητό στά χωραφια;

Μάς έφερες κρέας, ένώ ήταν μέρα νηστειας. Τό έφαγα σάν νά ήταν πτώμα.» Δεν τού είπε όμως τίποτε τότε γιά να μην του προκαλέσει ταραχή. Αύτή ή αντίδραση τού πατέρα του δείχνει πώς πρέπει να συπεριφερόμαστε όταν θέλουμε να διορθωσουμε κάποιον. Τί ύπομονή, τι αγαπη, τι λεπτότητα! Οί περισσότεροι από εμάς δεν διαθέτουμε αύτή τήν ποιότητα. Περιγραφονται πολλά τέτοια περιστατικά στο βιβλίο αύτό, τά όποια είναι πολύ διδακτικα.


Επανέρχομαι τώρα στο θέμα του εξομολόγου. Ό γέροντας Σωφρόνιοςλεει  στο βιβλίο του ότι γιά τον άγιο Σιλουανο κάθε έξομολόγος είναι ένας καλός έξομολογος Ποτέ δέν διάλεγε. Αύτό πού είναι σημαντικο είναι νά είσαι έτοιμος μέσω της προσευχής, νά έρχεσαι μέ πνεύμα ταπεινώσεως καί μετάνοιας καί νά προσεύχεσαι ο  Θεός νά έμπνεύσει τον εξομολόγο για να  εκφραστεί τό θέλημα τού Θεού μέσω αυτού. Αν καί ό έξομολόγος άπό την πλευρά του  κάνει τό ίδιο καί ό Θεός του δώσει  το σωστό λόγο, τότε, πράγματι,συντελειτε τό μυστήριο τής έξομολόγησης δια του Αγίου Πνεύματος. Αν τώρα αναζητουμε  έναν χαρισματικό ή πολύ γνωστό πνευματκό πατέρα, αύτό μπορεί νά είναι καλυμμένη πνευματική φιλοδοξία, πράγμα πολύ  επικίνδυνο.


Ό ιερέας: Υπάρχουν άνθρωποι πού πηγαίνουν σε ένα μοναστήρι καί αναζητούν ειδικά κάποιον πνευματικό. Είπατε ότι ό οποιοσδήποτε έξομολόγος είναι καλός. Οί άνθρωποι όμως έχουν προτιμήσεις.


Πατήρ Συμεών: Ναί, μιλούσα γενικά γιά τήν εξομολόγηση καί τήν άφεση άμαρτιών. Άν τώρα άναφερθοϋμε στή μοναστική ζωή, πιστεύω ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο, μιά ιδιαίτερη πνευματική σχέση. Στο βιβλίο, Προσφορά στον σύγχρονο μοναχισμό, τού άγιου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, βρίσκει κανείς πολλές πνευματικές συμβουλές προς τούς μοναχούς. Ό Άγιος συμβουλεύει έκεινον πού επιθυμεί νά άσπαστεί τή μοναστική ζωή νά μή διαλέξει ένα φημισμένο μοναστήρι, γιατί εκεί μπορεί νά επικρατεί ένα είδος υπερηφάνειας καί συλλογικής ματαιότητας. Θυμήθηκα τώρα κάποιον πού μου είχε πει ότι μερικοί πού μονάζουν στό Άγιον Όρος θεωρούν τούς έαυτούς τους μοναχούς άνωτέρας “ποιότητας”. Πιστεύω ότι άν κάποιος άναζητεί τή μοναστική ζωή, εκείνο πού προέχει είναι, άντί νά ψάχνει σε ποιο μοναστήρι νά πάει, καλύτερα νά βρει έναν πνευματικό πατέρα με τον όποιο να έχει μιά ιδιαίτερη σχέση καί ό όποιος να τού έμπνέει έμπιστοσύνη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΣΣΕΧ. (1982-2009)
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ.