Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

ΣΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΠΟΤΑΜΟ ΟΜΑΔΙΚΗ ΒΑΠΤΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΤΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1995, ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ.


ΞΑΦΝΙΚΟ ΧΙΟΝΙ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 23-2-2019


Το άγχος θεραπεύεται με την ενίσχυση της πίστης στην Πρόνοια του Θεού και την υποταγή προς την άγια θέλησή Του.






Το άγχος θεραπεύεται με την ενίσχυση της πίστης στην Πρόνοια του Θεού και την υποταγή προς την άγια θέλησή Του. Ο πιστός ξέρει: ό, τι κάνει ο Κύριος, όλα είναι για το καλύτερο. Ό, τι μας στέλνει, είναι  για κάτι που χρειαζόμαστε. Είναι είτε ένα δώρο από τον Θεό, είτε ένα μάθημα για μας.

Ιερέας Παύλος Gumerov

Μάλλον μια από τις κύριες ανθρώπινες ανάγκες είναι η ανάγκη για ανάπαυση, όχι τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική καρδιά. Και όταν δοθεί για κάποιο χρονικό διάστημα, φαίνεται ότι: δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο ... Hegumen Nectarios (Morozov)




Μάλλον μια από τις κύριες ανθρώπινες ανάγκες είναι η ανάγκη για ανάπαυση, όχι τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική καρδιά. Και όταν δοθεί για κάποιο χρονικό διάστημα, φαίνεται ότι: δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο ...   Hegumen Nectarios (Morozov)

Ιερέας Αλέξανδρος Dyachenko.Και φαίνεται ότι θα είναι πάντα έτσι....





Είμαστε συνηθισμένοι στο γεγονός ότι  όταν κάποιος ζει κοντά, σε εμάς γίνεται κανόνας πως σε  αγαπά ότι κάποιος νοιάζεται για μας όλη την ώρα και μπορείτε να τον κατηγορείτε  για όλες τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού! Και φαίνεται ότι θα είναι πάντα έτσι, αλλά το γεγονός του θέματος είναι ότι δεν υπάρχει πάντα κάτι τέτοιο στον πεπερασμένο μας κόσμο. Δεν μπορείτε πάντα  να έχετε χρόνο  για αυτό να μάθετε να είστε ευγνώμονες και στη συνέχεια να μην  μισείτε τον εαυτό σας επειδή δεν φιλήσατε  αυτά τα χέρια και τα μάτια.

Ιερέας Αλέξανδρος Dyachenko

Μητέρα Μαρία Domnik της Μονής Novo-Tikhvin





Τι σημαίνει - το κατόρθωμα της επικοινωνίας του Eυαγγελίου με τον πλησίον σου; Αυτό σημαίνει - να διασφαλίσουμε ότι όταν επικοινωνούμε με οποιοδήποτε πρόσωπο, η καρδιά μας παραμένει πάντοτε κοντά του, ειρηνική, έτσι ώστε να μην υπάρχει καμία σκέψη για καταδίκη ή ανυπάκουου  να βρει μια θέση στην ψυχή μας.

Μητέρα Μαρία  Domnik της Μονής Novo-Tikhvin

ΒΡΑΔΥΝΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ. ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΤΟΥ RADIO APANTAORTHODOXIAS.Ο Πανιερώτατος Λεμεσού Αθανάσιος σ' ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα για την οικογένεια. Έρωτας γάμος παιδιά και η αγάπη που νικά τα ναρκωτικά.

«Όταν η καρδιά διασκεδάζει, το πρόσωπο ανθίζει». Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας





«Όταν η καρδιά διασκεδάζει, το πρόσωπο ανθίζει». 

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας 

Στη φωτογραφία: Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παύλοφ)

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΤΗ. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΑΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ.





Αναμνήσεις από τον Γέροντα Ιωάννη


Το 1991 πήγα στο Άγιον Όρος ήμουν στη μονή Γρηγορίου, και εκεί διάβασα ένα βιβλίο που μέσα έγραψε και για το γέροντα Άνθιμο τον Αγιαννανίτη.


Ο γέροντας Άνθιμος ήτο από το Καλιανοι Κορινθίας δεν είχε πάει σχολείο αλλά από το διάβασμα ήτο στο Άγιον Όρος  Φωστήρας είχε μία μνήμη απέραντη, ότι πρόβλημα είχαν πήγαιναν στην κινητή βιβλιοθήκη τον πατέρα Άνθιμο  και του έλεγαν.
Εκεί στο μοναστήρι ρώτησα αν ζει, μου είπαν ότι ζει, ξεκίνησα να πάω στην Αγία Άννα για να τον βρω.


Τότε πήγαιναν με το μοτεράκι εκεί κάθισα κοντά σε έναν ιερομόναχο, μου έπιασε κουβέντα και τελικά μου είπε ότι ανήκει στην συνοδεία του γέροντος Άνθιμου μου λέει ο γέροντας Άνθιμος είναι αυτός, και μου τον έδειξε αλλά μην τον ενοχλείς Θα σε καλέσω εγώ το βράδυ να έρθεις στο κελί και εκεί θα τα πείτε. Πράγματι το απόγευμα με ειδοποίησε και πήγα και τον είδα ήτανε 19 Νοεμβρίου το κελλάκι ήτο εν  ονόματι των Εισοδίων της Θεοτόκου εόρταζε μετά από δύο μέρες.
Το επόμενο έτος επισκέφτηκα το Άγιον Όρος και πήγα των Εισοδίων στην εορτή με είχαν καλέσει.
Εκεί γνώρισα καλύτερα το γέροντα Άνθιμο και μου είπε Γιώργο σε αυτήν την περιοχή , υπάρχει μία σπηλιά εκεί παλιά ήταν μοναστήρι και εκεί μέσα είναι ένα μεγάλο κομμάτι από τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού ,από τον Νικηφόρο Φωκά ,να πας να τον πάρεις έστειλα τον αδερφό μου ,αλλά μετά από 200 μέτρα φοβήθηκε και γύρισε πίσω.
Ερχόμενος στην Αθήνα το είπα στο γέροντα μου λέει πάρε με αύριο και θα σου πω.


 Πράγματι την επόμενη μέρα τον πήρα κατά τις 10:00 το βράδυ με το που σήκωσε το τηλέφωνο μου λέει, βρε παιδί μου πού θα πας εκεί πάνω.
Πολύ δύσκολα να ανέβεις εκεί παιδί μου.
Η Σπηλιά κάνει κύκλο μέσα στο βράχο γύρω στα 400 μέτρα υπάρχει Ναός αγιογραφημένος.
 Πράγματι υπάρχει ο Σταυρός του Κυρίου υπάρχει και ένας άγιος αναλλοίωτος ονομάζεται Ιωάννης κοιμάται
Περιμένει την κοινήν Ανάσταση εκεί.

 Υπάρχουν και πολλά λείψανα αλλά φυλάσσονται από κάποιον δράκο δηλαδή ένα μεγάλο φίδι κατά προσταγή του Θεού  που φυλάει το μοναστήρι .
Μου είπε ο γέροντας αν πας να πάρεις και παρέα μαζί σου να πάρεις και ένα ξύλο με ένα μέταλλο να το χτυπήσεις μπορεί το θηρίο να φύγη με τον θόρυβο, αν δεν φυγη το πολύ πολύ να σας φαη, αλλά θα φυγη στο βάθος διότι η σπηλιά συνεχίζεται ακόμα βαθιά.
Εγώ μόλις άκουσα φίδι και για  Δράκο εξαφανίστηκαν και οι σκέψεις μου από το φόβο.

 Τότε είχε γίνει και ένα επεισόδιο στην Κρήτη με κάποια παιδιά που είχαν μπει σε μία σπηλιά και σκοτώθηκαν από νάρκες λέω.
 Άσε τον Γέροντα να κοιμάται και κάνε το σταυρό σου και όλα θα πάνε καλά.
Θαύμασα όμως πως ο γέροντας πήγε  είδε  ,με τη λεπτομέρεια μου τα είπε όλα.  Πήγε εκεί εν πνεύματι και τα οίδε όλα.
Μου θύμισε από τα γεροντικά αυτά που διάβασα, πόσο αληθινά ήσαν, πόσο αληθινά είναι σαν τους Αρχαίους πατέρες της ερήμου.


Επιβιβάστηκες στο συρμό την Κυριακή ψυχή μου.






Επιβιβάστηκες στο συρμό την Κυριακή ψυχή μου.
Με το εισιτήριο «ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» στο χέρι.
Έχε το νου σου στον τερματικό σταθμό!
Μόνο σ’ αυτόν!

Θα μπουν κι άλλοι επιβάτες στο συρμό.
Μην παραξενευτείς σαν θα δεις το βράδυ της Μ. Πέμπτης να μπαίνει ένας ληστής.
Πρώτος θα βγει στην αποβάθρα.
Και το δικό του εισιτήριο θα γράφει «Μνήσθητι μου Κύριε»
Στα μάτια του μηχανοδηγού θα έχει την ίδια αξία με το δικό σου.
Κι ας έκανε τόσο λίγη διαδρομή.
Είναι που είχε πολύ ανήφορο η δική του ...

Εσύ ψυχή μου, το νου σου!
Μη βγεις απ' το βαγόνι.
Και μπεις κατά λάθος σ’ άλλο συρμό.
Πιο φανταχτερό
ή πιο άνετο
ή «παρόμοιο».
Μόνο ένας πηγαίνει στον τερματικό σταθμό.

ΧΙΟΣ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019. ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ κ.ΜΑΡΚΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΙΤΑΝΕΙΑ Η ΚΑΝΔΗΛΑ ΠΑΛΛΕΤΑΙ!!! ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ.... ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ... ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ ΚΟΥΝΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΝΔΗΛΑΣ...


Η ιστορία των Ελληνικών παραδοσιακών χορών Θέατρο Δώρα Στράτου Άλκης Ράφτης. Ραδιοπαραμυθία 19/02/2019


Καυσοκαλύβια. Το Ιερό βήμα του Άθωνα | 4Κ


Εμπειριες απο τους συγχρονους Αγιους. -- κ Νικολαος Τζαφας --


π.Σάββας Αχιλλέως Τα Θαύματα της Παναγίας


San Paisio del Monte Athos - Discurso del Obispo de Morfu Señor Neofito


Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ Π.ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΕΓΕΡΘΕΙ Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΙΔΕ ΣΕ ΟΡΑΜΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗ!


ظة قُدس الأرشمندريت أرتيميوس Ἀρχιμ Ἀρτέμιος – قدّاس الأحد (أحد العشار و الفرّيسيّ) 28/1/2018


Αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας


Ἐκπομπὴ 82α. «Ἡ πρώτη ὁμιλία τοῦ Χριστοῦ» 21 Φεβρουαρίου 2019, Ναυπάκτου Ἱερόθεος


Τα τραγούδια του Θεού - Νώντας Σκοπετέας


κ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ’’ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΩΣΠΕΡ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ''


27-1-2019 ΚΗΡΥΓΜΑ Π.ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ


17-1-2019 ΚΗΡΥΓΜΑ Π.ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ


Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ - ΣΠΑΝΙΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΠΡΙΝ 20 ΧΡΟΝΙΑ

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ

Ο Κωνσταντίνος Σταύρου Γανωτής γεννήθηκε στο Βόλο το 1933, 
σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Διετέλεσε επί διετία βοηθός στην έδρα Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως φιλόλογος σε γυμνάσια της Κύπρου, της Εύβοιας και ως γυμνασιάρχης στα γυμνάσια Κερατσινίου και Κολωνού. Το έτος 1983 μετά την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στα γυμνάσια ίδρυσε τα λεγόμενα "κρυφά σχολειά" σε ιερούς ναούς του Κολωνού, όπου με τη συνεργασία της συζύγου του και άλλων συναδέλφων διδάχτηκαν τα αρχαία ελληνικά με τρόπο και επιλογές κειμένων, που αποτέλεσαν πρότυπο για την σύνταξη των εγχειριδίων, με τα οποία επανήλθε η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα γυμνάσια. Διετέλεσε συνεργάτης των ραδιοφωνικών σταθμών της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Πειραϊκής Εκκλησίας. Ομιλεί τακτικά σε πνευματικές συγκεντρώσεις των ιερών ναών Αγίου Ανδρέου οδού Λευκωσίας και Αγίου Γεωργίου Κυψέλης καθώς και σε σχολές γονέων σε διάφορους ιερούς ναούς των Αθηνών και στην επαρχία. Ως μέλος της επιτροπής διδασκαλίας της Εκκλησιαστικής γλώσσας συνέταξε αναλύσεις λειτουργικών κειμένων για διδασκαλία της λειτουργικής γλώσσας. Είναι μέλος της συνοδικής επιτροπής πολιτιστικής ταυτότητας. Προσφάτως τιμήθηκε από την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος με τον χρυσούν σταυρόν του Αποστόλου Παύλου για το έργο του στην ερμηνεία και διδασκαλία της λειτουργικής γλώσσας.

Για να ακούσετε τις εκπομπές του με δικό σας player πατήστε εδώ

Μέσο της σελίδας του ραδιοφώνου εδώ

ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

ΑΜΑ ΞΥΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΤΗ ΘΑ ΒΓΕΙ Ο ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ. ΠΑΤΉΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.

 ΑΜΑ ΞΥΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΤΗ
ΘΑ ΒΓΕΙ Ο ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ

ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟΣ, εκ της ανάγκης, αριστερός μας είχε αναφέρει κάποτε μεταξύ καφέ και κουλουρακίου,ένα σοφό γνωμικό:
«Άμα ξύσεις τον Μαρξιστή θα βγεί ο Φαρισαίος»
Πράγματι στην ουσία της η μαρξιστική και η αριστερή γενικότερα κουλτούρα θέλει τον εαυτό της ανώτερο και ξεχωριστό από τους άλλους τους αναξίους και αντιφρονούντες «τελώνες» και με κάθε τρόπο, ακόμη και  απολυταρχικό, προσπαθεί να διορθώσει την κακή κοινωνία.Θέλει να φτιάξει ένα Θεϊκό Παράδεισο  δίχως Τον Θεό. Σαν τα λόγια τότε του  Όφι στους πρωτοπλάστους.
Ενδεικτικό δείγμα είναι οι νεώτεροι Μαρξιστές της Καμπότζης ,οι Ερυθροί Χμέρ που «ανδραγάθησαν» έως το 1980 περίπου με πλήθος ανατριχιαστικών και απάνθρωπων μεθόδων.
Πίστευαν πως  για να επιτευχθεί πραγματική κοινωνική επανάσταση στην Καμπότζη, ήταν απαραίτητο ολόκληρη η χώρα να επιστρέψει σε μια αγροτική οικονομία, στην οποία δεν θα είχαν θέση η βιομηχανία, οι χρηματικές συναλλαγές, οι πόλεις και η μόρφωση. Αρχικά, μετέφεραν ολόκληρο τον πληθυσμό στην ύπαιθρο, με τη δικαιολογία πως στις πόλεις δεν υπήρχε αρκετή τροφή για να συντηρηθούν όλοι.Θα λέγαμε, με την Χριστιανική ορολογία, πως προσπάθησαν να φτιάξουν ένα μεγάλο Μοναστηριακό Κοινόβιο με το ζόρι και χωρίς Χριστό.
 Οι προσπάθειές της όμως οδήγησαν τελικά σε λιμό μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ενώ η επιμονή της στην αυτοεπάρκεια, ακόμη και σε φαρμακευτικά προϊόντα, οδήγησε στο θάνατο χιλιάδων ανθρώπων από ιάσιμες ασθένειες, όπως η ελονοσία.
Οι ξένες πρεσβείες σφραγίστηκαν, οι τράπεζες, τα σχολεία, τα νοσοκομεία και κάθε είδους δημόσιες υπηρεσίες έκλεισαν και όλοι οι θρησκευτικοί ναοί λεηλατήθηκαν. Εξωφρενικές απαγορεύσεις επίσης υπήρχαν για τις σεξουαλικές σχέσεις , το γέλιο, την τρυφερότητα και το κλάμα. Οι ένοχοι μεταφέρονταν στη φυλακή. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, η ερωτική ολοκλήρωση του γάμου γινόταν μόνο με την παρουσία και επίβλεψη, έξω από το δωμάτιο του ζευγαριού, μαυροντυμένων στρατιωτών.
 Από το 1974 ως το 1978, από τους 14.000 κρατούμενους, επιβίωσαν οι 12. 
Αυθαίρετες εκτελέσεις και βασανιστήρια από τα στελέχη τους έφεραν την γενοκτονία και σύμφωνα με στοιχεία από έρευνα του πανεπιστημίου Γέιλ  2,5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθάνανε φρικτά σε σύνολο 8 εκατομμυρίων κατοίκων.


π.Διονύσιος Ταμπάκης

Ένας άνθρωπος αμαρτησε και μετανόησε...


Του Αγίου Νικολάου του Βελιμιρόβιτς

Ένας άνθρωπος αμάρτησε και μετανόησε. Έτσι το έκανε όλη του τη ζωή. Τέλος, μετανόησε και πέθανε. Το κακό πνεύμα ήρθε μετά  στην ψυχή του και είπε:
"Είναι δικός μου."
Ο Κύριος είπε:
"Όχι, μετανόησε."
«Γιατί, ακόμα κι αν μετανόησε, αμάρτησε και πάλι» συνέχισε ο διάβολος.
Τότε ο Κύριος του είπε:
"Αν εσύ,  σαν κακός , τον πήγες πίσω στην αμαρτία αφού επανήλθε ξανά σε μένα, πώς δεν μπορώ να τον δεχθώ αφού αμάρτησε πάλι και στράφηκε προς μένα με μετάνοια;" Ξεχνάς ότι είσαι κακός και είμαι καλός.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΜΕΝΕΙΑ -Λίγες αναμνήσεις από τον Γέροντα Ευμένιο στα Ρούστικα Ρεθύμνου-. ΠΑΤΉΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.



ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΜΕΝΕΙΑ

-Λίγες αναμνήσεις από τον Γέροντα Ευμένιο
 στα Ρούστικα Ρεθύμνου-

ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΑΓΡΑΨΕΙΣ για τον Γέροντα Ευμένιο;
Τον είχαμε γνωρίσει μικρά παιδιά στην προσφυγούπολη Νίκαια.Τον φιλοξενούσε η μακαριστή κ.Γεωργία στο σπιτικό της, κοντά στην Οσία Ξένη, μαζί με την ευλαβέστατη αδελφή του την Τσιρία Ζωρζία(κατά την Κρητική διάλεκτο).
Είχε έρθει για μία εγχείρηση καταρράκτη και η οικοδέσποινα άφησε για πολύ καιρό τα σεντόνια του Γέροντα άστρωτα για να έχει να τον θυμάται και να’χει την ευλογία του.
Αξέχαστη θα μου μείνει, όταν ήμουν στην Γ΄Λυκείου, μία επίσκεψη στο Μοναστήρι του ,στο Ρέθυμνος,  για  όλη την Μεγάλη Εβδομάδα, το 1991.
7 ολόκληρες ημέρες μαζί με έναν σύγχρονο Άγιο στην διάφανη καθημερινότητά του ,αυθεντικά και άπλαστα.
 Τίποτα δεν ήταν ικανό να ταράξει την γαλήνη που ως μόνιμη  ψυχική κατάσταση όπου είχε.Ακόμη και σε ένα λυπηρό συμβάν ή σε κάποια ενόχληση να αναφερόταν διατηρούσε πάντα την ειρήνη,απαλάδα και αοργησία του.
Άλλη φορά μου λέει:
-Πάτερ ,αυτοί οι ξένοι,οι τουρίστες  οι αβάπτιστοι βρωμούνε…όταν έρχονται εδώ στην Εκκλησιά , μετά ξανοίγω τρείς ώρες όλες τις πόρτες του Ναού για να φύγει η μυρωδιά.Βρωμούν αβαπτισιά.
Μεγάλο Σαββάτο στην αποθήκη της Μονής, προετοιμαζόμενοι για το Άγιον Πάσχα και ενώ τον παρατηρούσε δρυμύτατα η αδελφή του για κάποια λησμοσύνη του  εκείνος όχι μόνο δεν της παραφέρθηκε αλλά χαμογελούσε γλυκά σαν άκακο παιδί ,ως  να άκουγε όχι προσβολή αλλά ανέκδοτο. Πράγματι ευμένιος. Ποτέ δεν είναι τυχαία τα ονόματα των Αγίων.
Από τα 18 μου με έλεγε Πάτερ προγνωρίζοντας πως θα γίνω Ιερέας. Μάλιστα βλέποντας εκείνες τις ημέρες ένα ανάπηρο παιδάκι μου εξήγησε  τον λόγο για τον οποίο είχε γεννηθεί έτσι.Άλλη φορά ερχόμενος για πρώτη φορά ένας νέος στο Μοναστήρι με το όνομα Ευάγγελος τον προϋπάντησε,δίχως να τον ξέρει, λέγοντάς του  : «Ευαγγελίζου γην χαράν μεγάλη»
Θα μπορούσα να απογράψω αμέτρητα άλλα γεγονότα που μαρτυρούν την προόραση και διόραση αυτού του νέου μας Αγίου, όμως ας μην κουράσουμε άλλο τους αδελφούς.
Μόνο ας λυτρωθούμε από την ΜΟΝαξιά που μας ρίχνει στην ΕΜΜΟΝή της αμαρτίας κάνοντάς μας ΜΑΝιακούς και ας γίνουμε ΕΥΜΕΝείς, ΜΕΝοντας  για πάντα μέσα στο Θεϊκό ζωοποιό θέλημα.

π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ Η μόνη συμφορά για τον άνθρωπο ... είναι η απώλεια της ουράνιας Βασιλείας .

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ  Η μόνη συμφορά για τον άνθρωπο ... είναι η απώλεια της ουράνιας Βασιλείας .
Ως ο Ιώβ, να λες για όλα τα άλλα ... Κύριε, Εσύ μου τα έδωσες ... Εσύ μου τα πήρες.
Κι αυτά που μας έδωσε και μας πήρε δεν είναι τίποτε άλλο απο τα μέσα της σωτηρίας μας..... τα φτερά για να φτάσουμε στην ''γη'' που προ αιώνων ετοίμασε για μας , για να μας κάνει την τιμή να εισέλθουμε και να Τον δοξάζουμε στους αιώνες  .

Ένα άπορο γεροντάκι-ασκητής έλεγε προς τον γείτονα:

Ένα άπορο γεροντάκι-ασκητής έλεγε προς τον γείτονα:
Έλα, αδελφέ μου, να δεις την αγάπη των πατέρων. Όταν ανοίγω την πόρτα μου, βλέπω απ' έξω να μου έχουν αφήσει ότι έχω ανάγκη.Ψωμί,φρούτα, τυρί , ψάρι. Δόξα σι  ο Θεός. όλα τα οικονομεί  η Παναγία μας.

Χρόνια πολλά....

Είπε ένας μοναχός ....κανονικά πρέπει να λέμε όχι χρόνια πολλά .... αλλά χρόνια λίγα όταν ευχόμαστε.
Γι αυτούς που αγαπάνε πραγματικά τον Θεό και καίγονται να βρεθούνε κοντά του , στην πραγματική επουράνια ζωή.
Όπως οι νεοερωτευμένοι που δεν βλέπουν την ώρα να έρθουν κοντά.
Εγώ για να ακούγεται καλύτερα θα ευχόμουν, χρόνια γοργά ....και Θεάρεστα .

One novice monk asked Archimandrite-Elder Gabriel Urgebadze what fasting was.

One novice monk asked Archimandrite-Elder Gabriel Urgebadze what fasting was. Father Gabriel started to tell him all his sins he has committed in his life. The novice fell down crying. Then, all of a sudden, the Saint changed his facial expression, smiled to the novice and said: "come eat some food". The novice refused saying he could not do it, he was feeling bad. Then Father Gabriel said to him "that is fasting, when crying from remembering your sins you don't even think about the food."

Άνετοι άνθρωποι. Έχουν κάποιον να επιπλήξουν, αλλά δεν υπάρχει κανείς για να τους παρηγορήσει. Ανεση! -Αρχιμανδρίτης Μακάριος (Bolotov)


Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

UN peacekeepers from Sweden 🇸🇪 serving with the United Nations Peacekeeping Force in Cyprus (UNFICYP) visiting two Greek Orthodox monks at the Varnabas Monastery in 1974.


Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ"


  1. Ένας άνδρας που υποφέρε συνεχώς από δυσκολίες και κακουχίες ρωτήθηκε με κάποιο τρόπο:
  2. - Πού είναι ο Θεός σας, στον οποίο πιστεύετε έτσι; Γιατί δεν σας βοηθά; 
  3. «Βοηθά, αλλά όχι με τον τρόπο που σκέφτεσαι», ήρθε η απάντηση. - Ο Θεός μου θέλει να με κάνει ισχυρότερο και, αντί να αλλάξω τις συνθήκες που είμαι, μου δίνει την αγάπη και την υπομονή να υπομείνω και να ξεπεράσω όλες τις δυσκολίες που πέφτουν στην παρτίδα μου.


Αναμνήσεις από τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη Κατή του Αγίου Γεωργίου Περάματος.

Αναμνήσεις από τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη. 

Πριν   χρόνια μεγάλη γυναίκα που αγαπούσε τον γέροντα αλλά δεν το είχε πνευματικό πήγε κάποτε μαζί με τα παιδιά της  που  εξομολογουνταν σε αυτόν να ρωτήσει τον  γέροντα για ένα σοβαρό θέμα που την απασχολούσε.
  Τα παιδιά της ειχαν μεγάλο οικονομικό θέμα και ήθελε να τα βοηθήσει να επιβιώσουν δίνοντας τις λίγες οικονομίες που είχε. Δισταζε όμως να το κάνει σκεφτόταν συνεχώς αν πρέπει η δεν πρέπει. 
 Όμως την φωτισε ο Θεός και πήγε στον γέροντα. 

Του λέει λοιπόν το ερώτημα αυτό. Δηλαδή αν πρέπει να βοηθηση τα παιδιά της οικονομικά. Αυτό έγινε στις αρχές της μεγάλης κρίσης.

Ο πάτερ ήταν ανενδοτος. Της είπε να μην κάνει καμιά κίνηση γιατί δεν θα έχεις ούτε εσύ ούτε τα παιδιά σου λεφτά για την κηδεία σου.  Η γυναίκα συγκλονιστικε από τον απόλυτο λόγο του Γέροντα και δεν έκανε καμία απόλυτος κίνηση προς τα παιδιά της.  Περνώντας μερικά χρόνια ο γέροντας δικαιώθηκε απόλυτα. Αν  η κύρια δεν είχε κρατήσει αυτά τα χρήματα ούτε κηδεία δεν θα είχε να κάνει.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ - radio apantaorthodoxias


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ Κ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Πατήστε εδώ και ακούστε με τον δικό σας player

η ακουστε απο την σελιδα του ραδιοφώνου

Το Άγιον Όρος του Άθωνος είναι σύμβολο αγάπης, 
ολοκληρωτικής αφιερώσεως των μοναχών στον Θεό 
και της ευλάβειας των πιστών Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, 
που το προίκισαν με το Αυτοδιοίκητο, 
το Άβατο και πολλά άλλα συναφή προνόμια. 
Παραμένει ακόμη ως ζωντανό κατάλοιπο 
της άλλοτε κραταιάς και φωτεινής Ρωμαϊκής 
"Βυζαντινής" Αυτοκρατορίας. 
Η πνευματική του προσφορά ανά τους αιώνες 
είναι μεγίστη και ανυπολόγιστη. 
Παρά τις δοκιμασίες που διήλθε, το Άγιον Όρος παραμένει αναλλοίωτο, 
μάλιστα δε σήμερα γίνεται περισσότερο γνωστό 
και προσελκύει περισσότερους προσκυνητές. 
"Έσται εν ταις εσχάταις ημέραις εμφανές το Όρος Κυρίου", 
γιατί το έχει ανάγκη ο κόσμος, 
το κρατά η χάρις του Θεού 
και οι πρεσβείες της Κυρίας Θεοτόκου. 
(...) (Από τον πρόλογο της έκδοσης)


Περιεχόμενα
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ 
ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ
ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ
ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ

Λεπτομέρειες
ISBN13 9789608959347
Εκδότης ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ»
Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2011
Αριθμός σελίδων 834

Σειρά 22 ραδιοφωνικών εκπομπών απο το ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας
Αφηγητής Γιώργος Μπάρλας



ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΈΚΝΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΈΡΑ ΙΩΑΝΝΗ ΑΠΌ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΊΟΥ ΓΕΩΡΓΊΟΥ ΠΕΡΆΜΑΤΟΣ.

Ήταν παραμονές 15 Αυγουστου και πήγαμε με τον σύζυγο να ακούσουμε την Παράκληση. Μόλις τελείωσε η Παράκληση ο π. Ιωάννης έκανε νόημα στον σύζυγο να πάει κοντά του. Μόλις εκείνος τον πλησίασε ο πατέρας του λέει χαριτολογώντας "Γιατί μαλώνεις την γυναίκα σου αφού είναι καλή; για φώναξε την να έρθει εδώ. ". Ο σύζυγος με την σειρά του κάνει νόημα σε εμένα να πάω κοντά τους. Μόλις πλησιάζω και πριν προλάβω να μιλήσω μου λέει ο π. Ιωάννης "Σε μαλώνει ;" πραγματικά το προηγούμενο βράδυ ο σύζυγος είχε έρθει πολύ κουρασμένος και απελπισμένος από την δουλειά και μου είχε γκρινιάξει χωρίς να υπάρχει λόγος αλλά εξαιτίας της της κούρασης και της αγωνίας του. Εγώ απάντησα στον πατέρα Ιωάννη ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό και χαμογέλασα έτσι εκείνος μας έδωσε την ευχή του και μας ευλόγησε. 

Μόλις βγήκαμε από τον ναό είπα στον σύζυγό μου : "Γιατί αναφερες στον πατέρα το χθεσινό καυγαδακι αφού δεν ήταν κάτι το σοβαρό.  " τότε εκείνος γυρνάει και μου απαντάει γεμάτος έκπληξη : "Εγώ δεν είπα τίποτα στον παππούλη, εκείνος μόνος του μου ανέφερε το γεγονός και μου είπε να μην σε μαλώνω. ". Έτσι φύγαμε από την εκκλησία έκπληκτοι και οι δύο και με μια πρωτόγνωρη χαρά σαν να είχε πάρει ο καλός μας πατέρας όλα τα άγχη που μας ταλαιπωρουσαν εκείνο το διάστημα!

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ. Το βλέμμα σου να βλέπει την κορυφή... κι΄ Ο Κύριος ξέρει πότε πρέπει να φτάσεις εκεί...


Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ, Η ΚΟΠΕΛΑ Ή ΤΟ ΑΓΟΡΙ;


ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΝΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ


Ομιλια του Αρχ/του Βαρθολομαιου Ηγουμενου της Μονης Εσφιγμενου Αγιου Ορους στην Αγια Τριαδα Χολαργου στις 3 - 2 - 2019.


ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΙΣ ΠΟΣΙ ΜΟΥ Έναρξη του Τριωδίου


The Housekeeper short documentary





Πάτερ Ιωάννης Μέτμαντ Μουάρ
Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου το 1924 στο Currie. Κοιμήθηκε στις 17 Απριλίου το 2013 στο Εδιμβούργο σε ηλικία 88 ετών. Ο πατήρ Ιωάννης ήταν ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Αγίου Αντρέα του Εδιμβούργου, ιδρυτής πολλών μικρότερων Ορθοδόξων κοινοτήτων σ' όλη την Σκωτία, και εφημέριος στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Πέθανε ειρηνικά στο Βασιλικό Ιατρείο του Εδιμβούργου, στις 17 Απριλίου 2013. Ένας άνθρωπος βαθιάς ιεροσύνης και εκθαμβωτικής εκκεντρικότητας, με απέραντη συμπόνια κ σωφροσύνη, ανιδιοτελής, με επίμονη αυτοπεποίθηση, ατάραχα προσευχόμενος και σφοδρά αυτοπειθαρχημένος, ο πατήρ Ιωάννης σίγουρα θα κερδίσει μία θέση, σαν μοναδική και διακεκριμένη μορφή στα εκκλησιαστικά χρονικά της Σκωτίας.


Γεννήθηκε το 1924 στο χωριό Currie όπου ο πατέρας του ήταν ο τοπικός γιατρός, η αγάπη του για την μητέρα του ήταν πάντα ανακατεμένη με σιωπηλή περηφάνια, αφού ο ίδιος ήταν μέλος χαμηλότερης αριστοκρατίας. Η προνομιακή αλλά και κάπως αυστηρή ανατροφή ενός μοναχοπαιδιού σ' αυτήν την οικογένεια, μαζί με την χρόνια αδυναμία στα γόνατα του, τον κράτησαν μακριά από την αναταραχή της παιδικής ηλικίας και τον καθοδήγησαν από μικρή ηλικία σε πιο πνευματικές επιδιώξεις. Μετά το σχολείο, στην Ακαδημία του Εδιμβούργου, πήγε και σπούδασε ελληνικά και λατινικά στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, κατά την διάρκεια των ετών του πολέμου, η εύρωστη υγεία του, τον απέκλεισε, από κάθε ενέργεια να υπηρετήσει στον στρατό. Μετά τον πόλεμο, και ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ως ο μαέστρος των ελληνικών και λατινικών στη σχολή Cargilfield στο Πέρθσάιαρ (Perthshire), προχώρησε στην Οξφόρδη για να συνεχίσει τις σπουδές του στην ελληνική και λατινική φιλολογία, στην εκκλησία του Χριστού, και θεολογικές σπουδές στην θεολογική σχολή του Cuddesdon .Το ενδιαφέρον του για την Ανατολική Χριστιανοσύνη ξύπνησε στην Οξφόρδη και με ενθουσιασμό άρπαξε την ευκαιρία να σπουδάσει στην περίφημη θεολογική σχολή της Χάλκης, στην Κωνσταντινούπολη το 1950-1951.



Κατά την διάρκεια της χρονιάς αυτής ταξίδεψε επίσης στους Αγίους Τόπους, Μέση Ανατολή και σφυρηλάτησε φιλίες στις Ανατολικές εκκλησίες, τις οποίες διατήρησε καθ' όλη την διάρκεια της ζωής του. Όταν επέστρεψε στην Σκωτία, χειροτονήθηκε στην Σκωτσέζικη Επισκοπική εκκλησία, στην οποία θα υπηρετούσε πιστά για τα επόμενα 30 χρόνια. Το πρώτο καθήκον του ήταν ως υπεφημέριος στην Αγία Μαρία στο Broughty Ferry και μετά για μία περίοδο 6 ετών δίδαξε στο κολλέγιο του Αγίου Τσάντ, Ντάραμ. Επέστρεψε στην Σκωτία το 1962 ως υπεφημέριος υπεύθυνος της ενορίας του Αγίου Βαρνάβα, στο Εδιμβούργο, και ως τιμητικός ιερέας στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Μαρίας. Μετά το 1967 μετακόμισε βόρεια, στην επισκοπή του Μoray, όπου και υπηρέτησε ως αιδεσιμότατος στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αντρέα στην Ινβερνές. Η αφοσίωση του στα ποιμαντικά και λειτουργικά του καθήκοντα όπως επίσης η προσωπική του αγιότητα και ευσέβεια, ενέπνευσαν αίσθηση δέους, στους αφοσιωμένους ενορίτες. Mόνο η συνήθεια του να φορεί την σκωτσέζικη φουστανέλα, κάτω από το ράσο, προκάλεσε αυστηρή επίπληξη από τον επίσκοπο του, ο οποίος ήταν πιο πολύ περιπλεγμένος από τον θερμό και άκαμπτο σκωτσέζικο πατριωτισμό του πάτερ Ιωάννη.

Η Σκωτσέζικη Επισκοπική Εκκλησία, την οποία ο πάτερ Ιωάννης αγάπησε και υπηρέτησε, πίστευε, πως ήταν η εκκλησία με συναφείς σχέσεις μαζί με τις ανατολικές εκκλησίες. Τα μάτια του έλαμπαν όταν εξηγούσε πως η λειτουργία της σκωτσέζικης Επισκοπικής Εκκλησίας, όπως κ της Ανατολής, περιέχουν την έκκληση.




Με την πάροδο των χρόνων, όμως, πείστηκε ότι η σκωτσέζικη επισκοπική εκκλησία, κινιόταν όλο και πιο μακριά με την πίστη , και την άσκηση από το κοινό έδαφος που είχε με την Ορθόδοξη Εκκλησία , την οποία γνώρισε , αγάπησε και τις προσευχές της οποίας ενστερνίστηκε.
Το 1981 παραιτήθηκε από την θέση του στην επισκοπή του Moray και ταξίδεψε, στο Όρος Άθως, όπου έγινε δεκτός στην Ορθόδοξη εκκλησία, στο Μοναστήρι της Σίμωνος Πέτρας. Επέστρεψε στην Βρετανία για να υπηρετήσει τώρα ως Ορθόδοξος Ιερέας, στην ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Θητέιέρας και Μεγάλης Βρετανίας, με απόλυτη αφοσίωση, για περαιτέρω 30 χρόνια. 
An observational portrait exploring the bonds between an elderly Greek Orthodox priest and the woman who tirelessly takes care of him.
Highlights:
Silverdocs 2010
Zagrebdox 2010
Calcalorus Film Festival 2010
Kerry Film festival 2010
Expression en Corto 2010
British Shorts - Lichtspielklub Short Film Festival 2010
Royal Television Society Scotland: Student factual award 2010 (winner)

Θέμις Παβουρή - Fr John Maitland Moir

Ω!Τι του είπε ο ιερέααας;


Ο Μέγας Φώτιος ειρηνεύει την Εκκλησία μετά την Εικονομαχία


ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΠΑΤΗΡ ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ Η ΤΕΛΕΥΤΑΊΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΜΒΩΝΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2012 ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΕΠΙΤΑΛΙΟΥ


Πατήρ Σεραφείμ Ζαφείρης - ΤΡΙΩΔΙΟ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ (17-02-2019)


Όταν το σχολείο αποβάλλει τον Θεό και αμφισβητεί τις παραδοσιακές αξίες







Όταν το σχολείο αποβάλλει τον Θεό και αμφισβητεί τις παραδοσιακές αξίες

Το σχολείο που οραματιζόταν ο πατροΚοσμάς

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για το ρόλο που καλείται να παίξει το σχολείο στη σημερινή κοινωνία. Είναι αλήθεια ότι το σχολείο έχει αλλάξει κατά πολύ και δεν είναι αυτό το οποίο έχουν ακόμη στο μυαλό τους οι περισσότεροι άνθρωποι μιας κάποιας ηλικίας. Όσοι έχουν παιδιά που πηγαίνουν σχολείο σίγουρα θα έχουν αντιληφθεί αυτή την αλήθεια, και ακόμη περισσότερο βέβαια οι εκπαιδευτικοί.

Να το πούμε ευθύς εξαρχής: ολοένα και περισσότερο το σχολείο ορίζεται από τους κανόνες της αγοράς και της νεοφιλεύθερης οικονομίας, καθώς και της ακραία φιλελεύθερης νοοτροπίας γενικότερα. Πολλοί θα ήθελαν το σχολείο να διδάσκει στους μαθητές μόνο τα αναγκαία για το επάγγελμά τους μαθήματα, αυτά που τους είναι τάχα χρήσιμα και χρηστικά. Μαθηματικά, πληροφορική, ξένες γλώσσες, φυσική. Σχεδόν όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν σύμφωνα με αυτή την κυρίαρχη νοοτροπία, η οποία ασφαλώς έχει περάσει και σε μαθητές και γονείς. Αυτά τα υπόλοιπα μαθήματα δεν είναι απαραίτητα, αποτελούν ένα επιπλέον βάρος στους μαθητές. Γι’ αυτό άλλωστε και το υπουργείο Παιδείας φροντίζει να κάνει ολοένα και πιο εύκολη τη ζωή των μαθητών. Στο Γυμνάσιο αυτά τα μαθήματα δεν εξετάζονται πλέον στο τέλος της χρονιάς. Το ίδιο προφανώς θα συμβεί και στο Λύκειο λίαν συντόμως. Στο Λύκειο μάλιστα είναι αδύνατον να μείνει κάποιος μετεξεταστέος. Προάγεται έτσι κι αλλιώς με μέσο όρο 9,5! Εννοείται ότι και η δυνατότητα απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο. Οι μαθητές και οι γονείς τους χωρίς να εναντιώνονται στον Θεό, απλά διευκολύνονται με την απαλλαγή από ένα ακόμα μάθημα, που, κατά την άποψή τους, μόνο κούραση μπορεί να επιφέρει στον μαθητή.



Δεν διδάσκονται μόνο τα «χρήσιμα» μαθήματα στο σχολείο. Όχι. Όλα διδάσκονται. Η νοοτροπία όμως που προαναφέραμε έχει αλώσει εκ των έσω τα περισσότερα μαθήματα, και μάλιστα τα λεγόμενα ανθρωπιστικά, έτσι που οι μαθητές στο τέλος δεν μαθαίνουν από αυτά. Οι μαθητές χειρίζονται την Ελληνική γλώσσα σαν να είναι μην είναι Έλληνες, σαν να τη μαθαίνουν ως ξένη γλώσσα. Η ιστορία τούς είναι το πιο δύσκολο και βαρετό μάθημα, τόσο που ακόμη και οι μαθητές της θεωρητικής κατεύθυνσης μέχρι πρόσφατα δεν το επέλεγαν στις Πανελλαδικές εξετάσεις, προτιμώντας στη θέση του ένα μάθημα από άλλη κατεύθυνση. Και πάει λέγοντας.

Η παραδοσιακή νοοτροπία που ξέραμε παλιότερα είναι ότι το σχολείο παρέχει γενική παιδεία και μόρφωση. Ο μαθητής δεν επικεντρώνει την προσπάθειά του στο να μπει σε κάποια σχολή μόνο αλλά μορφώνεται, αποκτά εσωτερική μορφή και ταυτότητα. Καλλιεργεί το ήθος του. Με μια γρήγορη ματιά στα εγχειρίδια του παραδοσιακού σχολείου θα αντιλαμβανόταν ένας παρατηρητής ότι σκοπό είχαν την καλλιέργεια της εθνικής (όχι εθνικιστικής, όπως θα διάβαζαν πολλοί σημερινοί κακοπροαίρετοι το εθνικής-πατριωτικής) και θρησκευτικής συνείδησης. Αυτά έχουν σχεδόν εξοβελιστεί από το σχολείο. Εκείνο που στήριξε το ελληνικό κράτος από την απελευθέρωση και μετά, η θρησκεία και τα εθνικά μας χαρακτηριστικά και ιδεώδη, απομακρύνονται ως άχρηστα και επικίνδυνα. Σαν η χώρα αυτή να ξεφύτρωσε ξαφνικά στο χάρτη.

Ας δούμε έτσι για αλλαγή πώς έβλεπε ένας άγιος της εκκλησίας μας το ρόλο του σχολείου στην εποχή του. Μιλάμε για τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, που πολλοί μάλιστα τον συγκαταλέγουν ανάμεσα στους διαφωτιστές, εκπρόσωπο του νεοελληνικού διαφωτισμού. Ο άγιος Κοσμάς, όπως όλοι ξέρουμε, πάλευε για την ίδρυση σχολείων. Τα θεωρούσε απολύτως αναγκαία, ακόμη περισσότερο και από τις εκκλησίες. Τέτοιες υπήρχαν στην εποχή του. Εκείνο που έλειπε ήταν τα σχολεία. Τι σχολείο όμως είχε στο νου του ό Πατροκοσμάς;



«Αμή δεν είναι καλά να βάλετε όλοι σας να κάνετε ένα ρεφενέ, να βάλετε και επιτρόπους ναν το κυβερνούν το σχολείον, να βάνουν διδάσκαλον να μανθάνουν όλα τα παιδιά και πλούσια και πτωχά χωρίς να πληρώνουν; Διατί από το σχολείον μανθάνομεν το κατά δύναμιν τι είναι Θεός, τι είναι αγία Τριάς, τι είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τι είναι δαίμονες, τι είναι Παράδεισος, τι είναι Κόλασις, τι είναι αμαρτία, αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τι είναι αγία Κοινωνία, τι είναι Βάπτισμα, τι είναι το άγιον Ευχέλαιον, ο τίμιος Γάμος, τι είναι ψυχή, τι είναι κορμί, τα πάντα από το σχολείον τα μανθάνομεν, διατί χωρίς το σχολείον περιπατούμεν εις το σκότος. Καλύτερα να έχης εις την χώραν σου σχολείον ελληνικόν παρά να έχεις βρύσες και ποταμούς, διατί η βρύσις ποτίζει το σώμα, το δε σχολείον ποτίζει την ψυχήν, το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια. Ανίσως και δεν ήτανε σχολεία, πού ήθελα εγώ να μάθω να σας διδάσκω;»

Τι σχέση έχουν τα παραπάνω με το σημερινό σχολείο; Μάλλον καμμία. Μετά βίας παραμένουν τα θρησκευτικά ως υποχρεωτικό μάθημα, οι δε θεολόγοι αν αναρτούσαν σε κάποια τάξη το παραπάνω απόσπασμα του αγίου Κοσμά για το ρόλο του σχολείου μάλλον θα έφερναν σε αμηχανία αν όχι σε θέση μάχης τους συναδέλφους ή και τη διεύθυνση του σχολείου. Αν όχι σε όλα, σίγουρα στα περισσότερα σχολεία. Αν τον άγιο Κοσμά τον ρωτούσε κάποιος στην εποχή του γιατί είχε τέτοιο ενδιαφέρον για τα σχολεία θα απαντούσε:


«Άκου παιδί μου. Καθένας μας είναι ένα μυρμήγκι μέσα στο απέραντο κράτος του Θεού, που είναι ο κόσμος, αυτός που βλέπουμε με τα χωματένια μάτια μας κι ο άλλος που τον βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής μας. Μυρμήγκι κι εγώ κουβαλάω ένα σπόρο στάρι να δώσω μια μπουκιά στος χριστιανούς. Σήμερα αύριο εγώ θα φύγω, το βλέπω. Μα ο λόγος του Θεού δεν πρέπει να σταματήσει να σπέρνεται και να φυτρώνει και να ψηλώνει και να καρποφορεί. Ποιος θα κάνει αυτή τη δουλειά; Το σχολείο. Δηλαδή ο δάσκαλος. Αυτός κι όταν εγώ θα είμαι σε άλλο τόπο κι όταν θα πάω στην πατρίδα μας την αληθινή θα διδάσκει στο πόδι μου τι είναι Θεός, τι είναι αρετή. Και έτσι η φλόγα θα μεταδίδεται και δε θα σβήνει. Γι’ αυτό κι επαναλαμβάνω τι θα μαθαίνουμε από το σχολείο. Καθορίζω έτσι το πρόγραμμά μου, ώστε οι γονείς να ξέρουν τι θα μαθαίνουμε από το δάσκαλο. Κι όταν τον δουν να δίνει στα παιδιά δηλητήριο αντί μέλι, να τον ελέγχουν, να φωνάζουν, να μην τον ανέχονται… Τα γράμματα παιδί μου είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορούν να σφάξουν μα και να σώσουν. -Πότε γίνεται το ΄να και πότε το άλλο; - Μα από την ύπαρξη ή την απουσία της αρετής. Το ΄πε δα κι ο μεγάλος αρχαίος φιλόσοφος: Επιστήμη χωριζομένη αρετής πανουργία και ου σοφία φαίνεται. Για να το πω καθαρά: Δάσκαλος με Χριστό είναι σωτηρία, δάσκαλος αντίχριστος καταστροφή» (Ιωάννης Μενούνος, Ο κατάσκοπος Μάρκο για τον άγιο Κοσμά, υπό επανέκδοση ).

Θα ήταν αφέλεια να κάνουμε διαπιστώσεις του τύπου “ό,τι καλό μόνο σε παλαιότερες εποχές”. Είναι κι αυτός ένας πειρασμός που αντιμετωπίζουμε οι χριστιανοί. Ωστόσο, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και την πραγματικότητα. Στα διακόσια χρόνια που πέρασαν σχεδόν από τότε που απελευθερωθήκαμε, τα λόγια του αγίου Κοσμά για το σχολείο και το ρόλο του καθώς και για τον δάσκαλο μοιάζουν μια ουτοπία. Ο άγιος ήξερε ότι το σχολείο παραδίδει κάτι που οι παλιότεροι θεωρούσαν καλό και αναγκαίο στα νεότερα μέλη της κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο που η διδασκαλία του επόμενου μαθήματος καλείται, ακόμα, παράδοση. Παραδίδουμε τη σοφία των παλαιότερων στους νεότερους. Λες και έγινε κάποιο σεισμικό ρήγμα με την παράδοση στις μέρες μας και αυτό διακόπηκε. Όχι ότι δεν διδάσκονται ακόμη οι μεγάλες μορφές του παρελθόντος στα σχολεία μας. Αλλά στην ουσία έχουν απομυθοποιηθεί. Τον σημερινό άνθρωπο άλλα τον ενδιαφέρουν. Δεν νοιάζεται για το από πού έρχεται και ασφαλώς για τον προορισμό του. Νοιάζεται για το παρόν και την απόλαυσή του. Σε τι μπορεί να του είναι χρήσιμες λοιπόν οι μορφές του παρελθόντος; Γιατί να παιδεύεται και να χάνει χρόνο; Κι αν μιλήσουμε για την πίστη και τον Θεό, εκεί είναι που μας πιάνει όντως απαισιοδοξία. Αυτές οι έννοιες τείνουν να εξοβελιστούν από το σημερινό σχολείο. Το σχολείο είναι δήθεν ουδετερόθρησκο και τηρεί ίσες αποστάσεις από όλες τις θρησκείες. Αλλά αυτό δεν είναι αληθές. Στην πραγματικότητα τηρεί…μεγάλες αποστάσεις από όλες τις θρησκείες. Δεν θέλει να τις βλέπει. Ούτε τον χριστιανισμό, ούτε καμμία. Χρησιμοποιεί τον όρο «ουδετερόθρησκο» καταρχάς για να απομακρύνει τη διδασκαλία του χριστιανισμού και αργότερα να κάνει πέρα κάθε διδασκαλία για τις θρησκείες. Το μόνο που θα μείνει είναι μια τυπική αναφορά σε αυτές, απλά για να μην είναι τελείως άσχετοι με το θρησκευτικό φαινόμενο οι μαθητές. Στη Γαλλία επί παραδείγματι, που δεν διδάσκονται τα θρησκευτικά, οι μαθητές δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ακόμη και τη μορφή της Παναγίας στα Μουσεία. Οπότε σκέφτονται να θεσπίσουν μια μορφή διδασκαλίας των θρησκευτικών ενδεχομένως ως κεφάλαια εντός του πλαισίου ενός άλλου μαθήματος.



Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός οραματιζόταν λοιπόν ένα άλλο σχολείο. Σχολείο που θα μαθαίνει στα παιδιά την πίστη στον Θεό, την αγάπη για την πατρίδα και ό,τι άλλο όμορφο και καλό έχει δημιουργήσει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Σήμερα οδεύουμε σιγά σιγά προς τον αντίποδα όλων αυτών. Ο Θεός αποβάλλεται, η παράδοση αμφισβητείται. Μένει οι χριστιανοί να ξέρουμε τι είναι το σχολείο, να μην παρασυρόμαστε από το τι κάθε φορά θεωρείται χρήσιμο για τα παιδιά μας και να διεκδικούμε με αποφασιστικότητα ένα αληθινό σχολείο που θα συνδιαλέγεται με τις αξίες της παράδοσης για να μπορεί να βαδίζει με σταθερότητα προς το μέλλον.

__________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 11.07.2018