Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός:

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός: ήμασταν έντεκα παιδιά και οι καιροί ήταν δύσκολοι... Και η μητέρα μου προσευχόταν στον Θεό καθώς σας μιλάω. Παραπονιόταν σε Αυτόν ότι το παιδί της ήταν άρρωστο, ότι η αγελάδα δεν έδινε γάλα, ή ότι δεν είχε μοσχάρι, ότι η κότα δεν γέννησε αυγά... Έλεγε τα πάντα στον Θεό, σαν να ήταν σε άμεση σχέση μαζί Του. Και ο Θεός απαντούσε, ξέρετε. Δεν υπήρχε κανένα είδος ασέβειας. Η μητέρα μου ήξερε ότι ο Θεός είναι μαζί μας και μιλούσε στον Θεό όπως μιλάμε μεταξύ μας, ως φίλοι. Λέτε στον αδελφό σας ή στον φίλο σας όλο σας τον πόνο, μέχρι και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Ο Θεός τις γνωρίζει, αλλά εμείς έχουμε το καθήκον να Του το πούμε και να Του φέρνουμε αίνο. Θέλω να καταλάβετε ότι μπορείτε να έχετε μια σχέση με τον Θεό υιοθεσίας, όπως μεταξύ ενός γιου και ενός γονέα, ή μια σχέση φίλου, μεγαλύτερη ή μικρότερη. Αυτό το είδος σχέσης είναι αυτό που απαιτεί ο Θεός από εμάς.

Πατέρας Γκεόργκε Κάλτσιου

ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΆΝΤΟΥ.

«Μην κοιμάστε θυμωμένοι.Μην κοιμάστε χωρίς προσευχή.Και μην ξεχνάτε ότι υπάρχει φως ακόμη και για τις ψυχές που σήμερα νιώθουν χαμένες.Ευλογημένη νύχτα και ειρήνη στην καρδιά σας.»- Πατήρ Ποιμένας Βλαντ -

Ο Ηγούμενος Πέτρος (Πίγκολ) μιλάει για τον συνάδελφό του Καυκάσιο ερημίτη, Ιερομόναχο Παΐσιο (Ουβάρωφ· 1952–2002).

Ο Ηγούμενος Πέτρος (Πίγκολ) μιλάει για τον συνάδελφό του Καυκάσιο ερημίτη, Ιερομόναχο Παΐσιο (Ουβάρωφ· 1952–2002):

«Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μας, υπήρξαν πολλές εποικοδομητικές και ψυχοσωτήριες συζητήσεις και μεμονωμένα περιστατικά που θυμόμαστε ως μη τυχαία, δίνονται από τη Θεία Πρόνοια ως παραδείγματα για εποικοδόμηση, τα οποία μπορούν να αφηγηθούν και να μεταδοθούν. Ο Πατέρας Παΐσιος μοιράστηκε τις πνευματικές του εμπειρίες που απέκτησε στην έρημο.

Μια μέρα, περπατούσαμε σε ένα ορεινό μονοπάτι, ακολουθώντας την τάξη που συχνά εφαρμόζουν οι πρεσβύτεροι στο Άγιο Όρος: ο ένας μετά τον άλλον, με προσευχή που διαβάζεται με τη σειρά, ξεκινώντας από τον πρεσβύτερο. Αυτό είναι πολύ χρήσιμο σε ένα δύσκολο ταξίδι. Εκείνη τη στιγμή, ένας από τους συντρόφους μας, ο Ευγένιος, άρχισε να σπάει τον σχηματισμό, τρέχοντας μπροστά, βγάζοντας τα παπούτσια του και περπατώντας ξυπόλητος, κάτι που δεν είναι ασφαλές στα βουνά. Ο Πατέρας Παΐσιος του είπε: «Ευγένιο, δεν θα πετύχεις ποτέ στην πνευματική σου ζωή αν τρέχεις μπροστά από τον πρεσβύτερο». Δέχτηκε την επίπληξη, ταπεινώθηκε και επέστρεψε στη θέση του. Ακριβώς τότε, πάτησα μια Καυκάσια οχιά που βρισκόταν μέσα το μονοπάτι. Αυτό το φίδι δεν είναι ορατό στο μονοπάτι επειδή είναι μαύρο και μοιάζει με κλαδί. Φορώντας στιβαρές μπότες, δεν έπαθα κακό, αλλά ο Εβγκένι συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε να το είχε πατήσει ξυπόλητος και αμέσως ηρέμησε, συνειδητοποιώντας πλήρως τον κίνδυνο που θα αντιμετώπιζε αν συνέχιζε να τρέχει ξυπόλητος. Έτσι, ο Πατέρας Παΐσιος προειδοποίησε τον Εβγκένι για τον κίνδυνο ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, τον συνέλαβε και όλοι ωφελήθηκαν από τα σοφά του λόγια...

Με εντυπωσίασε η εξαιρετική, τεράστια εμπειρία του στη ζωή του ερημίτη. Ήταν ευαίσθητος στους ανθρώπους, τους κινδύνους και τα εμπόδια στην καθημερινή πνευματική ζωή. Απέφευγε τους καβγάδες, τις αντιπαραθέσεις ή τις συζητήσεις, παρά το γεγονός ότι ήταν ένας άνθρωπος με υψηλή μόρφωση και θεολογική κατανόηση. Ο Πατέρας Παΐσιος ήταν ένα άτομο ακεραιότητας, κρατώντας το ζήτημα της σωτηρίας της ψυχής μπροστά στα μάτια του, και αυτό ήταν το κύριο μέλημα της ζωής του. Μου φάνηκε ότι πάντα ιεράρχησε σωστά τις προτιμήσεις και τις πράξεις του, μοιράζοντας τις σκέψεις του όχι με όλους, αλλά με εκείνους που τις έβρισκαν ενδιαφέρουσες και χρήσιμες.

Καταλάβαινε την επιδίωξη της ευαγγελικής αγάπης ως πράξη και την εξέφραζε διακονώντας τον μεγάλο αριθμό ερημιτών που χρειάζονταν την υποστήριξη και τη βοήθειά του, κυρίως τα «αδύναμα σκεύη» - τις μοναχές της ερήμου, οι οποίες ήταν πολλές.

Ο πατέρας Παΐσιος έμεινε έκπληκτος από την εμπειρία της ζωής του στα βουνά. Μπορούσε να αισθανθεί την προσέγγιση ενός ατόμου ή ζώου από μεγάλη απόσταση. Προειδοποιούσε να μην βιάζεται κανείς να συναντήσει αγνώστους όταν υπήρχε αβεβαιότητα για την ασφάλεια της συνάντησης.

Έχοντας τη δύναμη να το κάνει, ο πατέρας Παΐσιος παρείχε σωματική υποστήριξη, παραδίδοντας προμήθειες στους ασκητές. Μετέφερε σακίδια με τρόφιμα, περπατώντας για μέρες, και αυτό ήταν συνεχής. Ταξίδευε στα βουνά ακόμη και τη νύχτα, και η μεταφορά βαρέων φορτίων σε δύσκολα μονοπάτια είναι μια μεγάλη εργασία. Και με αυτόν τον τρόπο, παρείχε ανεκτίμητη βοήθεια, εκτός από την πνευματική καθοδήγηση των ιερομονάχων και των πνευματικών πατέρων.

Από τα τελευταία λόγια του Ιερομονάχου Παϊσίου (Ουβάρωφ), τα οποία εφάρμοσε στη ζωή του:

«Σας ζητώ όλους ένα πράγμα: να ζείτε ειρηνικά. Η ειρήνη και η αγάπη είναι τα πιο σημαντικά πράγματα. Αν το έχετε αυτό μεταξύ σας, δεν θα χρειαστείτε τίποτα άλλο, και θα έχετε πάντα χαρά στις ψυχές σας.

Δεν θα σωθείτε από τίποτα έξω από εσάς, αλλά μόνο φτάνοντας μέσα στον εαυτό σας, στην ψυχή σας, στην καρδιά σας - την γαλήνια σιωπή της αγάπης, έτσι ώστε το βλέμμα σας να μην στρέφει ποτέ λοξά σε κανέναν... Κοιτάξτε ευθέως, με προθυμία να δεχτείτε κάθε ευγενική απάντηση και καλή πράξη, με εγκάρδια ειλικρίνεια...

Με το τελευταίο μου αίτημα, σας ζητώ το εξής: να αγαπάτε ο ένας τον άλλον... Η μοναστική ζωή είναι δύσκολη, αλλά είναι και η πιο εύκολη..."

HOLY ANGELS IN THE SKY. SAINT PORPHYRIOS KAFSOKALYVITE.

HOLY ANGELS IN THE SKY

Testimony of Mr. GE, D. Civil Engineer, Athens!

I was in the team of civil engineers who undertook the study and supervision of the construction of the Monastery of the Saint in Milesi,

One evening in 1985, we worked late and, at 01:00 after midnight, before going to sleep, we decided to take a walk in the courtyard. It was summer and the sky was clear. We could see the starry sky clearly and we headed towards the south side of the Cells, that is, approximately under the balcony of the Cell of the Saint.

 There were three of us and, since it did not have the trees it has today, we looked at the celestial dome, filled with hundreds of thousands of bright stars and luminous constellations, Small and large stars, irregularly spread out by the hand of God. At that time I loved and studied astronomy. As we were discussing this fantastic beauty, we saw the Saint coming towards us and when he came near us, very peaceful and calm, he asked us: 

“What are you doing out here? 

“We see the stars... 

“The stars, are they all you see? 

“What else can we see in the night? 

 -Well, the sky is full of Saints and Angels, don't you see them?

No, we don't see anything. 

"Do you want to see them? 

No one spoke, We were left bewildered and the Saint moved away. He descended and disappeared into the forest, apparently, at such a time he left his cell every night to go to the mountain to pray. We stayed for a while - watching him move away, I don't know why we didn't answer.  Perhaps because I felt it as audacity, as pride if I told him: “Yes, I want to see them”), 

In our lives there are opportunities that are repeated and opportunities that never come again. We missed a unique and unrepeatable opportunity, because the Saint had boldness in God and was able to show them to us. 

An elderly nun confided in me the following experience she had with the Saint. Once the Saint went to their Monastery and they hosted him.  As they were talking, he told them that he wanted to go for a walk alone on the mountain behind the Monastery, and left. After a while, this nun went to do some work on the back side of the Monastery, on the north side, and saw on the mountain, high above the trees, a large bird with its wings spread, descending. She continued her ministry and then she heard something like a flutter and saw the Saint descending to the ground right next to her. He said to her: “From what you have seen, you will not say anything to anyone.  Only when I leave, you can tell them,” He did not know if it had anything to do with the bird he saw, but the Saint descended from heaven. 

Bibliography. Saint Porphyrios the Prophet.

Testimonies.

Publications. Agios Paulites Holy Cell of Saints Theodores Mount Athos. Volume C.

Freemasonry..SAINT PORPHYRIUS.

Testimony of Mr. Evangelos P., Athens.

Freemasonry.

 Mr. Homer and Mr. Antipas were friends of my father and they encouraged him to join Freemasonry, but my father avoided it because he knew well the role of this secret organization. He even tried to bring them into contact with the Saint in order to help them escape the nets of Freemasonry.

One night, Mr. Antipas passed by our house and my father happily introduced him to the Saint, who, although he had not been informed, at one point said to him:

    You are a good man, may God bless you.., but you are in trouble!!!

 Where you are integrated, it is not as you think. Now they are presenting everything to you Perfectly, Know that in a short time their true face will be presented to you and they will pressure you. When you learn their intentions, you will not be able to stand it, you will “leave” and you will be in your office. Elder, we are working for the good of the Homeland. 

 "Come and confess and change your life... Where you are, it is a very bad thing..! However, I "see" that you will not be able to bear it... 

The Saint shook his head sadly, while the man was surprised by the Saint's straightforwardness. Without getting angry, he smiled condescendingly, bowed and kissed his hand reverently and left. 

Mr. Antipas was the director of a large bank and a very capable executive. He was a good man and from a good family, but he was also naive, because he believed what they were propagandizing to him in order to gradually introduce him into the sanctuaries of Freemasonry.  When he left home, my father asked the Saint: 

-Grandpa, what did you mean when you told him: “You will leave and be in your office”. 

“Your friend will soon learn truths that he now refuses to see. They will ask him to do things that he should not..., that he cannot imagine now! And they will put a lot of pressure on him! Then he will see their true face, he will understand how entangled he is and his heart will not be able to bear it. He will die on his desk and you will learn about it over the phone! 

Indeed, ten months later, it was noon, the phone rang and they asked for our father. A voice  informed him that that morning his friend had died of a heart attack at his desk. And he was a young man! Immediately our father asked for and we brought him the wooden cross that was a gift from the Saint, and after hugging it tightly, he cried for his unfortunate friend. 

Bibliography. Saint Porphyrios the Prophet.

Testimonies.

Publications. Agios Paulites Holy Cell of Saints Theodores Mount Athos. Volume C.

HE IS GUARDED BY SAINT NEKTARIUS. SAINT PORPHYRIUS.

.

SAINT NEKTARIUS GUARDS HIM

Testimony of Mr. Georgios Tsitsopoulos, Athens

My brother first told me about Saint Porphyrios around 1973 and I went and met him in Kallisia.

A little while later, without us having informed him where I was working, he came late at night to the sheet metal shop in Agios Fanourios where I worked as an employee with my cousin.

The Saint asked us to take a barrel and showed us how to cut it to make a wood stove.  Because it was winter and very cold, I made him and his companion sit at the back of the shop, inside the closed office. As I was cutting the barrel, the electric wheel slipped from my hands, fell on me, got tangled and cut my clothes. I called to my cousin to unplug the cable from the socket, but he did not hear me. At the same moment the wheel stopped. 

The Saint had unplugged the cable and was next to me.  I was wearing a lot of clothes and they were torn to pieces, but in a miraculous way I was not injured at all and embarrassedly I said to the Saint:

-Elder, do you see how calm I am?

-You are not calm, blessed one... Above your head was Saint Nektarios. Can't you see across? The whole area became day!

Opposite the shop were plots and fields. All I could see was darkness, because it was 12 midnight.

***

It was August 14, 1978 and I was passing through the bars of a building in Ano Liosia.  It was early noon and I said to my assistant. Gather the tools, we're going to school. Tomorrow is the Virgin Mary's. Great is Her grace, glorified is Her name! 

And as I hit the hammer to nail the last cement nail, it broke and hung off the balcony, a piece of concrete slab 2.5 x 1.3m., because the contractor had reinforced it with thin iron bars, and I ran straight over the railing into the void. From the third floor I ended up on the street! First I hit a PPC cable, from there on the pillar, then on a fig tree to end up in the lime.  A driver who saw the whole fall stopped immediately, picked me up and took me to the hospital in Kifisia. I was in a coma for a week. They only gave me 8 stitches and when I came to, I went straight to the Virgin Mary of Tinos to thank her.

I also owe gratitude to Saint Nektarios, because - as Saint Porphyrios told me - he is my patron.

When the Saint was building his Monastery, I volunteered to make the iron structures, mainly doors and windows. He didn’t want them made of wood or aluminum. 

One day I was hanging at 9 meters. I was holding on with one hand and with the other I was clinging to a window. I was standing level on a small ledge of the wall and the Saint passed by with Mr. George A..., who said to him anxiously:

-Elder, George is hanging up there!

-Go ahead... He has Saint Nektarios above his head.

He once told me:

-God has given you a great gift.

What is this and I don't know it?

You never get angry and you never blaspheme!

Bibliography. Saint Porphyrios the Prophet.

Testimonies. 

Publications. Agios Paulites Holy Cell of Saints Theodores Mount Athos. Volume C.

Θα μας κοσκινίσει. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.

 

Θα μας κοσκινίσει.

Μαρτυρία κ. Εμμανουήλ Ρουσσάκη. Καθηγητής Θεολογίας Ηράκλειο Κρήτης 

 Τό 1998, γιά µία περίοδο, ἤμουν σέ πολύ δύσκολη κατάσταση. Περνοῦσα μεγάλους πειρασμούς καί ἔνιωθα ἕναν διαρκή πόλεμο ἀπό τόν πονηρό. Εἶχα τόσους πολλούς καί µπερδεµένους λογισμούς πού ἔνιωθα σάν μεθυσμένος. Δέν καταλάβαινα τί μοῦ γινότανε καί μόλις μπῆκα στό Κελλί του, µέ ρώτησε: 

"Ἔχεις πολλούς πειρασμούς ἐσύ τώρα... Ἔεε; 

-Ναί, Γέροντα, ἔχω... 

-Τί θά πεῖ; “ Ἰδού ὁ Σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τόν σῖτον”,1 

-Ὁ Σατανᾶς ζήτησε ἀπό τόν Θεό τό δικαίωµα νά μᾶς κοσκινίσει σἀν τό σιτάρι. 

-“Άχ µωρέ, αὐτό κάνει τώρα μέ σένα! Ἄκουσε, ὅταν ἤμουν στό Ἅγιον Ὄρος γνώρισα ἕναν ἀσκητή πού εἶχε µεγάλη ἀγάπη, θεῖο ἔρωτα..., εἶχε πόθο γιά τόν Θεό. Ἔτρεχε στήν ὑπακοή του καί ἦταν ὅλος φωτιά! Μία ἡμέρα βλέπει ἕναν δαιμονισµένο, τόν λυπήθηκε καί εἶπε στό δαιμόνιο: 

"Ἔβγα ἀπ᾿ τόν ἄνθρωπο! 

-Καί... ποῦ νά πάω; Ῥὠτησε τό δαιμόνιο µέσα του. 

-Νά, ἔλα σέ µένα..Τοῦ εἶπε ὁ ἀσκητής καί τό δαιµόνιο κάθισε ἐπάνω του. Πέρασαν πέντε, πέρασαν δέκα, πέρασαν εἴκοσι ἡμέρες καί µία ἡμέρα τοῦ εἶπε ἀγανακτισμένο τό δαιμόνιο: 

«Δέν σε μπορῶ ἆλλο θά φύγω, γιατί µέ κούρασες, «Φύγε, Μήτε ὅταν ἦρθες σέ κατάλαβα, µήτε τώρα πού φεύγεις σέ καταλαβαίνω... 

Βλέπεις τί συνέβη µέ τόν ἀσκητή; Γιατί; Διότι εἶχε θεῖο ἔρωτα, πάθος γιά τόν Χριστό! 

Μοῦ ἔκαναν µεγάλη ἐντύπωση αὐτά τά λόγια τοῦ Ἁγίου, Ὅταν στήν καρδιά τοῦ Χριστιανοῦ καίει αὐτή ἡ θεϊκή φλόγα γιά τὸν Χριστό, δέν φοβᾶται τίποτα καί ὁ διάβολος δέν πλησιάζει Μέ τήν εὐχή του, ἐκείνη τήν ἡμέρα, μοῦ ἦρθε τόσο µεγάλη χαρά, πού ἔφυγα κυριολεκτικά πετώντας. Πᾶνε καί οἱ λογισμοί..., φύγανε ὅλα. 

Μία ἄλλη φορά πού πῆγα καί εἶχα πάλι διάφορους ἀρνητικούς λογισμούς πού μέ βασανίζανε καί δέν μποροῦσα νά τούς διώξω γιά νά ἡσυχάσω, μοῦ εἶπε: 

«Καλός εἶσαι ἐσύ, ἀλλά δέν ξέρεις νά ἀγωνίζεσαι... Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι οἱ ἐχθροί ήρθαν ἐδῶ ἀπ’ ἔξω, γιά νά  καταλάβουν τό Κελλί. Ἐσύ, ξέρεις τί κάνεις Κάθεσαι στἠν πόρτα, ρίχνεις µία σπρωξιά στὀν ἕναν πού θέλει νά μπεῖ µέσα, µετά µία σπρωξιά στόν ἄλλον καί ἀπό τίς σπρωξιές, σέ λίγο, κουράζεσαι καί πέφτεις κάτω. Δέν κάνουμε ἔτσι.. Ἄκουσε, καλοῦμε μερικούς φίλους, τούς βλέπει ὁ ἐχθρός ἀπ’᾿ ἔξω καί δέν μπαίνει µέσα! "Ποιούς φίλους; "Τόν Χριστό, τήν Παναγία, τούς Ἁγίους... 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.

ΑΟΡΑΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ .ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Αόρατη παρουσία.

Μαρτυρία κ. Ευαγγέλου Π., Αθήνα.

Ὁ παππούς µου εἶχε ἕνα µεγάλο κτῆμα ἔξω ἀπό τήν Ἀθήνα καί ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνα παλιό  ἐλαιοτριβεῖο, ἀποθῆκες σιτηρῶν...κ.λπ. Ἀπό τήν κάτω πλευρά τοῦ κτήματος ὑπάρχει ἕνα παλιό τοῦνελ πού οἱ ἱστορικοί λένε ὅτι ὁδηγεῖ στά ἀρχαῖα τῆς Ἐλευσίνας. Ἐκεῖ ὁ πατέρας µου φύλαγε καί κάποια βαριά μηχανήματα πού χρησιμοποιοῦσε στή δουλειά του. Μία ἡμέρα πῆγε µέ τὀν φίλο του κ, Ὅμηρο, πού ἦταν παλιά συµφοιτητής του στό Πολυτεχνεῖο, Ὁ Ὅμηρος πού ἦταν µασόνος, εἶχε ἀναλάβει µία ἐργολαβία σέ ἀμερικανικές βάσεις καί ὁ πατέρας µου θά τοῦ δάνειζε ἕνα μηχάνημα. 

Μέσα σέ αὐτή τήν ἔκταση ὑπῆρχε καί ἕνα παλιό πηγάδι, 4-5 µέτρα βαθύ, καί ὁ Ὅμηρος, ἀπό περιέργεια, ἔσκυψε καί  κοίταξε µέσα. Τότε ἄκουσε µία φωνή νά τόν καλεῖ καί νά τοῦ µιλάει. Φοβισμένος, τραβήχτηκε καί ἔφυγε.

Ὁ πατέρας µου τόν εἶδε νἀ φεύγει τρέχοντας, ἀλλά δέν ἄκουγε αὐτή τή φωνή. Δέν μᾶς εἶπε ποτέ τί τοῦ ἔλεγε καί στόν δρόµο τῆς ἐπιστροφῆς ὁ Ὅμηρος ἦταν πολύ τροµοκρατημµένος, Μέχρι νά πάει στό σπίτι του, ἔλεγε πώς αἰσθανότανε µία παρουσία δίπλα του νά τοῦ µιλάει συνεχῶς καί γι' αὐτό οἱ γονεῖς µου ἐνημερώσανε τόν Ἅγιο καί ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Δαιμόνιο ἤτανε. Ὁ Θεός νά τόν ἐλεήσει... Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον...!». Πράγματι, ὁ Θεός τόν λυπήθηκε, διότι ἀπό ἐκείνη τή στιγµή σταμάτησε αὐτή ἡ ἀόρατη ἀπειλή καί ἔκτοτε ἄρχισε νά κάνει τόν σταυρό του καί νά ἀνάβει καί κανένα κεράκι στήν Ἐκκλησία... 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.

Μασονία.ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία κ. Ευαγγέλου Π., Αθήνα.

Μασονία.

 Ὁ κ. Ὅμηρος µαζί µέ τὀν κ. Ἀντύπα ἦται φίλοι τοῦ πατέρα µου καί τόν παρότρυναν νι ἐνταχθεῖ στή µασονία, ἀλλά ὁ πατέρας µου τό ἀπέφευγη διότι γνώριζε καλά τόν ρόλο αὐτῆς τῆς μυστικῆς ὀργάνωση Προσπαθοῦσε μάλιστα νά τούς φέρει σέ ἐπαφή µέ τόν Ἅγιοὥστε νά τούς βοηθήσει νά ξεφύγουν ἀπό τά δίχτυα της μασονίας, 

Ένα βράδυ ὁ κ. Ἀντύπας πέρασε ἀπό τό σπίτι µας καί χαρούμενος ο πατέρας µου τόν σύστησε στὀν Ἅγιο, ὁ οποίος παρολο πού δέν εἶχε ἐνημερωθεῖ, κάποια στιγµή τοῦ εἶπε: 

    Εἶσαι καλός ἄνθρωπος, νά πάρει ἡ εὐχή.., ὅμως ἔχεις μπλέξει!!!

Ἐκεῖ πού εἶσαι ἐνταγμένος δέν εἶναι ἔτσι ὅπως τά νομίζεις» Τώρα σοῦ τά παρουσιάζουνε ὅλα Τέλεια, Νά τό ξέρεις σὲ λίγο καιρό θά σοῦ παρουσιαστεῖ τό ἀληθινό πρόσωπο τους καὶ θά σὲ πιέσουν. Ὅταν μάθεις τίς προθέσεις τους, δὲν θά τὸ ἀντέξεις, θά “φύγεις” καί θά εἶσαι µέσα στό γραφεῖο σου. Γέροντα, ἐργαζόμαστε γιά τό καλό τῆς Πατρίδας. 

"Ἔλα νά ἐξομολογηθεῖς καί νά ἀλλάξεις ζωή... Ἐκεῖ πού εἶσαι, εἶναι πολύ κακό πράγµα..! Ὅμως “βλέπω” πώς δέν θά τό ἀντέξεις... 

Ὁ Ἅγιος κουνοῦσε τό κεφάλι του λυπηµένα, ἐνῶ ἐκεῖνος ἔμεινε ἔκπληκτος ἀπό τήν εὐθύτητα τοῦ Ἁγίου. Χωρίς νά θυμώσει, χαμογέλασε συγκαταβατικά, ἔσκυψε καί φίλησε μέ εὐλάβεια τό χέρι του καί ἔφυγε. 

Ὁ κ. Ἀντύπας ἦταν διευθυντής μεγάλης τράπεζας καί ίκανότατο στέλεχος. Ἠταν καλός ἄνθρωπος καί ἀπό καλή οίκογένεια, ἀλλά ἦταν καί ἀφελής, διότι πίστευε ὅσα τοῦ προπαγάνδιζαν προκειμένου λίγο-λίγο νά τόν εἰσάγουν στά ἄδυτα τῆς µασονίας. Ὅταν ἔφυγε ἀπ᾽ τό σπίτι, ὁ πατέρας μου ρώτησε τόν Ἅγιο: 

-Παππούλη, τί ἐννοοῦσες ὅταν τοῦ εἶπες: “Θά φύγεις και θά εἶσαι µέσα στό γραφεῖο σου”. 

«Ὁ φίλος σου σύντομα θά µάθει ἀλήθειες πού τώρα ἀρνεῖται νά τίς δεῖ. Θα τοῦ ζητήσουν νά κάνει πράγµατα που δέν πρέπει.., πού τώρα δέν τά φαντάζεται! Καί θά τὀν πιέσουνε πολύ! Τότε θά δεῖ τό ἀληθινό πρόσωπό τους θά καταλάβει πόσο μπλεγμένος εἶναι καί δέν θά τό ἀντέξει ἡ καρδιά του. Θά πεθάνει ἐπάνω στό γραφεῖο του καί ἐσύ θά τό µάθεις ἀπό τό τηλέφωνο! 

Πράγματι, δέκα μῆνες ἀργότερα, ἦταν μεσημέρι, χτύπησε τό τηλέφωνο καί ζήτησαν τόν πατέρα µας. Μία φωνή τόν ἐνημέρωσε πὠς ἐκεῖνο τό πρωινό πέθανε ὁ φίλος του, ἀπό ἀνακοπή καρδιᾶς, ἐπάνω στό γραφεῖο του. Καί ἦταν νέος ἄνθρωπος! Ἀμέσως ὁ πατέρας µας ζήτησε καί τοῦ φέραµε τόν ξύλινο σταυρό πού ἦταν δῶρο τοῦ Ἁγίου, καί ἀφοῦ τόν ἀγκάλιασε σφιχτά, ἔκλαψε γιά τόν δύστυχο φίλο του. 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.

Μοναχός Φώτιος. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

 

Μαρτυρία κ. Ευαγγέλου Π., Αθήνα.

Μοναχός Φώτιος.

Ὁ Ἅγιος ἔλεγε στή μητέρα µας γιά το µέλλον τοῦ καθενός µας, ἀλλά ἐκείνῃ  δέν συγκράτησε ὅλα τα λόγια του, διότι τῆς φαινότανε παράξενο νά τά γνωρίζει ὅλα αὐτά. Ὡστόσο θυµότανε ἰδιαίτερα τᾷ ἑξῆς λόγια πού τῆς εἶπε γιά τόν ἀδερφό µας, τόν Μελέτιο ὁποῖος ἀντιμετώπιζε κάποιο σοβαρό πρόβλημα ὑγείας. «Ο  Μελέτιος θά πάει καλύτερα... καί µία ἡμέρα ἕνας Γέροντας θα τόν πάρει ἀπό τό χέρι καί θά τόν πάει στὀ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου θά γίνει μοναχός. Θά ταλαιπωρηθεῖ στή ζωή του, ἀλλά στό τέλος θά ἁγιάσει». Ὁ Μελέτιος πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Ἠταν ὑπερκινητικός καί εἶχε ὑποστεῖ ὅλη τήν αὐστηρότητα τοῦ πατέρα µας. 

Ηταν µελαμψός καί ἀπό μικρό παιδί τόν κοροϊδεύανε ὅλοι στό σχολεῖο. Ἀπό τήν ἡλικία τῶν 17 ἐτῶν ἄρχισε νά πηγαίνει στό Ἅγιον Ὄρος καί ὁ πατέρας µας ἔστελνε ἀνθρώπους καί τόν φέρνανε πίσω, ἕως ὅτου ἐπενέβη ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος καί ζήτησε νά τόν ἀφήσουμε ἐκεῖ. Δέν µάθαμε ποτέ ποιός τόν πῆγε γιά πρώτη φορά στό Περιβόλι τῆς Παναγίας. Σέ ἡλικία 21 ἐτῶν ἔγινε δόκιµος στήν Ἱ. Μονή Κουτλουμουσίου καί ἕνα χρόνο µετά ἔγινε μοναχός µέ τό ὄνομα Φώτιος. Στό Μοναστήρι εἶχε ἕνα ἀπό τά πιό δύσκολα διακονήµατα. Καθάριζε ἠλικιωμένα γεροντάκια, ἀλλά αὐτό δέν τόν πείραζε καθόλου! 

Ὁ Ἅγιος, πρίν πάει στήν Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου, τοῦ εἶχε πεῖ. «Στά 53 σου χρόνια θά πεθάνεις!». Ἂν καί ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε ὅτι σέ 35 χρόνια ἀπό τότε θά πεθάνει, ὁ π. Φώτιος δέν ἔδειχνε νά τόν φοβίζει καθόλου ὁ θάνατος. Αὐτήν τήν προφητεία τοῦ Ἁγίου μᾶς τήν ἐκμυστηρεύτηκε τά τελευταία χρόνια πού ἦταν ἄρρωστος καί τόν φροντίζαµε στό σπίτι τῆς άδερφῆς µου στήν Ἀθήνα. Τό κομποσκοίνι δέν ἔλειπε ἀπό τό χέρι του καί δύο ἡμέρες πρίν πεθάνει, τηλεφώνησε στον Γ. Χριστόδουλο, Ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου, καί τοῦ εἶπε: 

"Γέροντα, ἐγώ φεύγω... 

«Ποῦ θά πᾶς; 

«Ξέρετε ποῦ θά πάω... Θά πάω νά βρῶ τὸν Παππούλη µου, τόν π. Πορφύριο! 

Δύο ἡμέρες µετά, μᾶς ζήτησε νά τον βοηθήσουμε νά σηκωθεῖ ἀπό τό κρεβάτι, γιά νά κάνει µία στρωτή μετάνοια. 

Ἐκεῖ, μέ τό κεφάλι στὀ πάτωμα, ἄφησε τήν τελευταία του πνοή. Ηταν 15-7-2019 καί ἦταν μόλις, 53 ἐτῶν! Στίς 15 Ίουλίου τό 1988 ἔγινε μοναχός καί στίς 15 Ἰουλίου 2019 κοιμήθηκε, κλείνοντας ἀκριβῶς 31 χρόνια μοναχικοῦ βίου, καί θάφτηκε στό Μοναστήρι τῆς µετάνοιάς του. Την ημέρα πού κοιμήθηκε, µέ τό ἁγιορείτικο ἡμερολόγιο, ἦταν 2 Ἰουλίου, ἡμέρα ἑορτῆς τῆς κατάθεσης τῆς τιµίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου. 

Ἀφοῦ κοιμήθηκε, τηλεφώνησα στό γραφεῖο τελετῶν τῆς γειτονιᾶς µας, γιά νά ζητήσω µία νεκροφόρα νά τόν µεταφέρει στό Ἅγιον Ὄρος καί νά θαφτεῖ στό κοιμητήριο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου. Θυμάμαι πού τούς εἶπα: 

-Κοιμήθηκε ὁ ἀδερφός µου, ὁ π. Φώτιος... 

"Ποιός; Ὁ π. Φώτιος, ο μοναχός ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος 

«Ναί, τόν γνωρίζετε; 

-Περνοῦσε ἀπό τό γραφεῖο (τελετῶν) καὶ γνωριστήκαμε. Μᾶς ἔλεγε: «Θά πεθάνω στά 53 µου χρόνια... μοῦ τό εἶπε ὁ Γέροντας Πορφύριος!», καί ἡ γυναίκα µου τοῦ ἔλεγε: «Μήν τό λές αὐτό.., δέν κάνει». Ἐκεῖνος ἔλεγε πάλι, «Σέ λίγο καιρό θά γίνω πενήντα τριῶν χρονῶν καὶ θά μὲ πᾶτε στό Ἅγιον Ὄρος...». 

Κάποιος μοναχός  από τήν Ἱ. Μονή Κουτλουμουσίου μου είπε τό εξής: " Πήγα στήν Παναγούδα και ρώτησα τόν Άγιο Παισιο. Είμαι στο διακόνηµά μαζί με τον π. Φώτιο και με τσιγκλαει συνέχεια. Δέν τόν ἀντέχω αλλο,  Τί νά τόν κάνω;

Καί ο Άγιος μου απάντησε:

» “Ὁ Θεός σοῦ ἔστειλε τόν π . Φώτιο για νά μάθεις νά κάνεις ὑπομονή, γιατί δέν ἔχεις καθόλου. Απο τότε ἀγάπησα πολύ τόν π. Φώτιο καί ἐκεῖνος  δέν µέ ξαναενόχλησε ποτέ! Γίναμε οἱ καλύτεροι φίλου. Κάποτε µεταφέραμε τόν π. Φώτιο σέ Κωματώδη κατάσταση στό θάλαμο ἑνός νοσοκομείου. Ἀκριβῶς πίσω του ἦταν κρεμασμένη µία εἰκόνα τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης καί, ὅταν συνῆλθε, μᾶς εἶπε: «Ἐδῶ µέσα, ἐκεῖ στά πόδια µου κοντά, εἶναι τώρα καί ὁ Ἅγιος Ραφαήλ». Μετά ἀπευθύνθηκε σέ μένα καί στή γυναίκα µου καί μᾶς εἶπε: «Τόν γιό σας νά τὀν βαφτίσετε Ραφαήλ..!». 

Πράγματι, λίγους μῆνες πρίν εἶχε γεννηθεῖ ὁ γιός µας καί εἴχαμε σκεφτεῖ νά τόν ποῦμε Ραφαήλ, χωρίς αὐτό νά τό ἀνακοινώσουμε σέ συγγενεῖς, διότι δέν ἦταν ξεκάθαρη ἡ ἀπόφασή µας. 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.

ΑΓΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

 

ΑΓΙΟΙ  ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Μαρτυρία κυρίου ΓΕ, Δ. Πολιτικός μηχανικός, Ἀθήνα! 

Ημουν στήν ομάδα τῶν πολιτικῶν μηχανικῶν πού ἀνέλαβαν τὴ µελέτη καὶ ἐπίβλεψη στήν ἀνέγερση τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου στό Μήλεσι, 

Ἕνα βράδυ τοῦ 1985, ἐργαστήκαμε ἕως ἀργά καί, κατά τή 01:00 µετά τά μεσάνυχτα, πρίν πᾶμε γιά ὕπνο, αποφασίσαμε νά κάνουμε µία βόλτα στήν αὐλή. Ἠταν καλοκαίρι καί εἶχε ξαστεριά. Βλέπαμε καθαρά τόν ἔναστρο οὐρανό καί κατευθυνθήκαµε πρός τή νότια πλευρά τῶν Κελλιῶν, δηλαδή περίπου κάτω ἀπό τό μπαλκόνι τοῦ Κελλιοῦ τοῦ Ἁγίου. 

Ημασταν τρία ἄτομα καί, καθώς δέν εἶχε τά δέντρα πού ἔχει σήµερα, κοιτούσαµε τόν οὐράνιο θόλο, γεμάτο µέ ἑκατοντάδες χιλιάδες λαμπερά ἀστέρια καί φωτεινούς ἀστερισμούς, Μικροί καί μεγάλοι ἀστέρες, ἀκανόνιστα ἁπλωμένοι ἀπό τό χέρι τοῦ Θεοῦ. Τότε ἀγαποῦσα καί μελετοῦσα τήν ἀστρονομία. Καθώς συζητούσαµε γιά αὐτή τή φανταστική ὀμορφιά, διακρίναµε τόν Ἅγιο νά ἔρχεται πρός τό µέρος µας καί ὅταν ἦρθε κοντά µας, πολύ γαλήνιος καί ἤρεμος, μᾶς ρώτησε: 

“Τί κάνετε ἐσεῖς ἐδῶ ἔξω; 

"Βλέπουμε τά ἀστέρια... 

"Τά ἀστέρια,, Μόνο αὐτά βλέπετε; 

“Τί ἄλλο νά δοῦμε µέσα στή νύχτα; 

-Καλά, ὁ οὐρανός εἶναι γεμάτος µέ Ἁγίους καί Ἀγγέλους, δέν τούς βλέπετε;

Όχι, δέν βλέπουμε τίποτα. 

«θέλετε νά τούς δεῖτε; 

Κανείς δέν μίλησε, Μείναµε σαστισµένοι καί ὁ Ἅγιος αποµακρύνθηκε. Κατηφόρισε καί χάθηκε µέσα στό δάσος προφανῶς, τέτοια ὥρα ἔφευγε κάθε βράδυ ἀπό τό Κελλί  του πήγαινε στό βουνό γιά προσευχή. Ἐμεῖς μείναμε γιά λίγο- νά τόν βλέπουμε νά ἀπομακρύνεται, Δέν ξέρω γιατί δέν ἀπαντήσαμε. Ἴσως ἐπειδή µέσα µου τό ἔνιωθα ὡς θρασύτητα , ᾗ ὑπερηφάνεια ἐάν τοῦ ἔλεγα: «Ναί, θέλω νά τούς δῶ)», 

Στή ζωή µας ὑπάρχουν εὐκαιρίες πού ἐπαναλαμβάνονται  καί εὐκαιρίες πού δέν ξαναέρχονται ποτέ. Χάσαμε µία µοναδική καί ἀνεπανάληπτη εὐκαιρία, διότι ὁ Ἅγιος εἶχε παρρησίᾳ στὀν θεό καί μποροῦσε νά μᾶς τούς δείξει. 

Κάποια ἡλικιωμένη µοναχή μοῦ ἐμπιστεύτηκε τήν ἀκόλουθη ἐμπειρία πού εἶχε µέ τόν Ἅγιο. Κάποτε πῆγε στὀ Μοναστήρι τους ὁ Ἅγιος καί τόν φιλοξενήσανε. Καθώς συζητούσανε, τούς εἶπε ὅτι ἤθελε νά πάει μόνος του ἕναν περίπατο στό βουνό πίσω ἀπό τό Μοναστήρι, καί ἔφυγε. Μετά ἀπό ἀρκετή ὥρα ἡ μοναχή αὐτή πῆγε γιά κάποια ἐργασία στήν πίσω πλευρά τοῦ Μοναστηριοῦ, στή βορεινή, καί εἶδε πάνω στὀ βουνό, ψηλά πάνω ἀπό τά δέντρα, ἕνα µεγάλο πουλί µέ ἀνοιγμένα τά φτερά του νά κατηφορίζει. Συνέχισε τό διακόνηµά της καί τότε ἄκουσε κάτι σάν φτερούγισμα καί εἶδε τόν Ἅγιο νά κατεβαίνει στή γῆ ἀκριβῶς δίπλα της. Τῆς εἶπε: «Ἀπό ὅσα εἶδες, δέν θά πεῖς τίποτα σέ κανέναν. Μόνο ὅταν φύγω νά τά πεῖς», Δέν γνώριζε ἐάν εἶχε κάποια σχέση µέ τό πουλί πού Εἶδε, ὅμως ὁ Ἅγιος κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό. 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.

ΤΟΝ ΦΥΛΑΓΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ.

ΤΟΝ ΦΥΛΑΓΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Μαρτυρία κ. Γεωργίου Τσιτσόπουλου, Ἀθήνα

Γιὰ τὸν Ἅγιο Πορφύριο μοῦ πρωτομίλησε ὁ ἀδερφός μου περίπου τὸ 1973 καὶ πῆγα καί τὸν γνώρισα στὰ Καλλίσια.

Λίγο καιρὸ ἀργότερα, χωρὶς νὰ τὸν ἔχουμε ἐνημερώσει ποῦ ἐργάζομαι ἦρθε ἀργὰ τὴ νύχτα στὸ λαμαρινάδικο στὸν Ἅγιο Φανούριο ὅπου δούλευα υπάλληλος μαζὶ μὲ τὸν ξάδερφό μου.

Ὁ Ἅγιος μᾶς ζήτησε νὰ πάρουμε ἕνα βαρέλι καὶ μᾶς ἔδειξε πῶς θὰ τὸ κόψουμε γιὰ νὰ γίνει ξυλόσομπα. Ἐπειδὴ ἦταν χειμώνας καὶ ἔκανε πολὺ κρύο, τὸν ἔβαλα μαζὶ μὲ τὸν συνοδό του νὰ καθίσουνε στο βάθος τοῦ μαγαζιοῦ, μέσα στὸ κλειστὸ γραφειάκι. Καθὼς ἔκοβα τὸ βαρέλι, μοῦ ἔφυγε ὁ ἠλεκτρικὸς τροχὸς ἀπὸ τὰ χέρια, ἔπεσε επάνω μου, μπλέχτηκε καὶ ἔκοβε τὰ ροῦχα μου. Φώναζα τὸν ξάδερφό μου να βγάλει τὸ καλώδιο ἀπὸ τὴν πρίζα, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν μὲ ἄκουγε. Τὴν ἴδια στιγμὴ ὁ τροχὸς σταμάτησε. 

Ὁ Ἅγιος εἶχε βγάλει τὸ καλώδιο καὶ ἦταν δίπλα μου. Φοροῦσα ἀρκετὰ ροῦχα καὶ εἶχαν κομματιαστεῖ, ἀλλὰ κατὰ ἕναν θαυμαστὸ τρόπο δὲν εἶχα τραυματιστεῖ καθόλου καὶ ἀμήχανα εἶπα στὸν Ἅγιο:

-Γέροντα, βλέπεις πόσο ψύχραιμος εἶμαι;

-Δὲν εἶσαι ψύχραιμος εὐλογημένε... Πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι σου ἦταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος. Δεν βλέπεις ἀπέναντι; Ὅλη ἡ περιοχὴ ἔγινε ἡμέρα!

Ἀπέναντι ἀπὸ τὸ μαγαζὶ εἶχε οἰκόπεδα καὶ χωράφια. Τὸ μόνο ποὺ ἔβλεπα ἦταν σκοτάδι, διότι ἦταν 12 τα μεσάνυχτα.

***

Ἦταν 14 Αὐγούστου 1978 καὶ περνοῦσα κάγκελα σὲ μία οἰκοδομὴ στὰ Ἄνω Λιόσια. Ἦταν νωρίς το μεσημέρι καὶ λέω στο βοηθό μου. Μάζεψε τα εργαλεία σχολαμε. Αύριο είναι  τῆς Παναγίας. Μεγάλη ἡ χάρη Της, δοξασμένο τὸ ὄνομά Της!».

Καὶ ὅπως χτύπησα μὲ τὸ σφυρὶ γιὰ νὰ καρφώσω το τελευταῖο τσιμεντόκαρφο, ἔσπασε καί κρέμασε το μπαλκόνι, ἕνα κομμάτι μπετό πλάκα 2,5 x 1,3μ., διότι ὁ ἐργολάβος τὸ εἶχε ὁπλίσει μὲ λεπτὰ σίδερα, καὶ ἔφυγα κατευθείαν πάνω ἀπὸ τὰ κάγκελα στὸ κενό. Ἀπὸ τὸν τρίτο ὄροφο κατέληξα στον δρόμο! Πρῶτα χτύπησα σὲ ἕνα καλώδιο τῆς ΔΕΗ, ἀπὸ ἐκεῖ ἐπάνω στὴν κολώνα, μετὰ ἐπάνω σὲ μία συκιὰ γιὰ νὰ καταλήξω μέσα στὸν ἀσβέστη. Κάποιος ὁδηγὸς ποὺ εἶδε ὅλη τὴν πτώση σταμάτησε ἀμέσως, μὲ περιμάζεψε καὶ μὲ πῆγε στὸ νοσοκομεῖο τῆς Κηφισιᾶς. Μία ἑβδομάδα ἤμουνα σὲ κῶμα. Μοῦ κάνανε μόνο 8 ράμματα καὶ ὅταν συνῆλθα, πῆγα κατευθείαν στὴ Παναγία τῆς Τήνου γιὰ νὰ τὴν εὐχαριστήσω.

Εὐγνωμοσύνη ὀφείλω καὶ στὸν Ἅγιο Νεκτάριο, διότι -ὅπως μοῦ ἔλεγε καί ὁ Ἅγ. Πορφύριος- εἶναι ὁ προστάτης μου.

Ὅταν ὁ Ἅγιος οἰκοδομοῦσε τὸ Μοναστήρι του, ἐθελοντικὰ ἔφτιαχνα τὶς σιδηροκατασκευές, κυρίως πόρτες καὶ παράθυρα. Δὲν τὰ ἤθελε οὔτε ἀπὸ ξύλο, οὔτε ἀπὸ ἀλουμίνιο.

Μία ἡμέρα ἤμουν κρεμασμένος στα 9 μέτρα. Μὲ τὸ ἕνα χέρι κρατιόμουνα καὶ μὲ τὸ ἄλλο κόλλαγα ἕνα παράθυρο. Πατοῦσα ἴσα-ἴσα σὲ μία μικρή προεξοχὴ τοῦ τοίχου καὶ πέρασε ἀπὸ κάτω ὁ Ἅγιος μὲ τὸν κ. Γιῶργο Ἀ..., ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε ἀνήσυχος:

-Γέροντα, ὁ Γιῶργος εἶναι κρεμασμένος ἐκεῖ ἐπάνω!

-Προχώρα... Αὐτὸς πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ἔχει τὸν Ἅγιο Νεκτάριο.

Κάποτε μοῦ εἶπε:

-Σοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεὸς ἕνα μεγάλο χάρισμα.

Ποιο είναι αυτό και δεν το ξέρω;

Δεν αγανακτείς και δεν βλασφημάς ποτέ!

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.

ΜΕ ΑΠΑΛΛΑΞΕ ΑΠΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΕΠΗΡΕΙΑ. Άγιος Πορφύριος.

ΜΕ ΑΠΑΛΛΑΞΕ ΑΠΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΕΠΗΡΕΙΑ

Μαρτυρία κ. Μαρίας, Μεσολόγγι

Ὅταν ἤμουν νέα, ὅπως ὅλα τὰ κορίτσια τῆς ἡλικίας μου,

ὀνειρευόμουν νὰ γνωρίσω έναν όμορφο νέο καὶ νὰ παντρευτῶ. Ἐπειδὴ ὅμως περνούσανε τὰ χρόνια καὶ οἱ φίλες μου ἔκαναν τις οἰκογένειές τους ἐνῶ ἐγὼ ἀποτύχαινα, ἄρχισα νὰ

ἀπελπίζομαι καὶ νὰ πιστεύω ὅτι κάποιος μὲ μισεῖ καὶ μὲ ἔχει "δέσει" μέ μάγια.

Μὲ τὴν ἀφελὴ αὐτὴ σκέψη ἐπισκέφτηκα μάγους, χαρτορίχτρες, μέντιουμ... προκειμένου νὰ μοῦ λύσουνε τὰ μάγια.

Ψυχολογικὰ χειροτέρεψα καὶ ἔνιωθα ἕνα βάρος στὴν ψυχή μου. Εἶχα ταραχὴ καὶ ἐκνευρισμό. Οι τύψεις καὶ οἱ ἐνοχὲς γιὰ τὴν ἁμαρτία μου αὐτή μοῦ ἔφεραν περισσότερη ἀπελπισία.

Ήμουν στὴν Ἀθήνα, ἔμαθα γιὰ τὸν Ἅγιο καί τόν ἐπισκέ

φτηκα. Βρῆκα κόσμο νὰ περιμένει καὶ μία μοναχή μᾶς εἶπε νὰ παίρνουμε τὴν εὐλογία του καὶ νὰ φεύγουμε. Τῆς ἐξήγησα ὅτι εἶχα σοβαρὸ πρόβλημα καὶ ὅταν μὲ κοίταξε καλὰ καὶ εἶδε τὰ χάλια μου, διότι καὶ ἐξωτερικὰ ἔδειχνα ἕνα ράκος, μοῦ εἶπε:

«Νὰ τοῦ μιλήσεις κοντὰ στὸ αὐτί, κι ἂς εἶναι κλειστὰ τὰ μάτια του, αὐτὸς σ᾿ ἀκούει». Ἔσκυψα καὶ μὲ δυὸ λόγια τοῦ εἶπα τίς τύψεις μου γιὰ τὴν ἁμαρτία, ἀλλά καὶ τὸν καημό μου γιά νά ἀποκατασταθῶ.

Τότε ἄρχισε κάτι νὰ ψιθυρίζει καὶ σηκώνοντας τὸ χέρι

του μὲ σταύρωσε. Αὐτὸ ἦταν... Ἀμέσως ἀπαλλάχθηκα ἀπό τὸ βάρος μου, γαλήνεψε ὅλη ἡ ψυχή μου καὶ ταυτόχρονα μοῦ ἦρθε μία μεγάλη χαρά! Ἔφυγα καὶ ὅλα γύρω μοῦ φαινότανε ὄμορφα. Ὅλα τὰ χαιρόμουνα. Ὅλα ἦταν ὡραῖα...

Πολὺ σύντομα, μὲ τὴν εὐχή του, παντρεύτηκα καὶ ἔκανα

οἰκογένεια.

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23] .Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ».

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                              με θέμα:

                       «ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ»

                                [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 27-8-2000] 

                                                         έκδ. β΄                                    

     Σήμερα, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς διηγείται το περιστατικό ενός σεληνιαζομένου νέου που οδηγήθηκε εις τον Κύριον να τον θεραπεύσει, αφού προηγουμένως εδοκίμασαν, αλλά ανεπιτυχώς οι μαθηταί Του.

      Αλλά ας δούμε πρώτα, με απλή μετάφραση, τι αναφέρει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Όταν μετά την κάθοδόν τους από το όρος Θαβώρ, ο Κύριος και οι τρεις μαθηταί έφθασαν στο πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος και αφού γονάτισε μπροστά του Του είπε: ‘’Κύριε, ελέησε το παιδί μου, γιατί σεληνιάζεται και υποφέρει. Πολλές φορές πέφτει στο νερό και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά. Τον έφερα στους μαθητάς σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν’’. Και τότε ο Ιησούς απήντησε: ‘’Ὦ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη · έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον εδώ’’. Και επέπληξεν το δαιμόνιον ο Ιησούς και εβγήκε από τον νέον. Και τότε οι μαθηταί πλησίασαν ιδιαιτέρως τον Κύριον και Του είπαν: ‘’Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλομε το δαιμόνιον;». Και ο Κύριος τους απήντησε: ‘’Για την ολιγοπιστία σας. Σας βεβαιώνω, αν έχετε πίστη σαν ένα σποράκι σιναπιού σε μέγεθος και δύναμη, θα λέτε σε αυτό το βουνό, πήγαινε από εδώ εκεί και θα πηγαίνει. Και κανένα πράγμα δεν θα είναι αδύνατο για σας. Αυτό το γένος των δαιμόνων δεν βγαίνει παρά με προσευχή και νηστεία’’».

    Το κεντρικό σημείο, αγαπητοί μου, που σας διάβασα την απόδοση, μετάφραση της ευαγγελικής περικοπής, είναι η μη δυνατότητα των μαθητών να θεραπεύσουν το δαιμονισμένο αυτό παιδί. Η μη δυνατότητα· που δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν. Κι αυτή η μη δυνατότητα χαρακτηρίζεται από αυτόν τον ίδιον τον Κύριον ως απιστία. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Πίστιν λέγει νῦν οὐ περὶ τοῦ εἶναι Αὐτὸν Θεόν, ἀλλὰ τὴν περὶ τοῦ ποιεῖν σημεῖα». «Εδώ», λέει, «δεν έχετε πίστη». «Δεν εννοεί, λέει, την πίστιν στην ύπαρξη του Θεού, αλλά ότι δεν μπορείτε να κάνετε ένα θαύμα».

       Πράγματι, ο Κύριος είχε ήδη δώσει εις τους μαθητάς Του την εξουσία κατά πνευμάτων ακαθάρτων. Γιατί, λοιπόν, εδίστασαν, αφού ο Κύριος τούς έδωσε αυτήν την εξουσίαν; Τι τους είπε; «Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε». Όταν είπε αυτά ο Κύριος, τους έδωσε εξουσία. Τώρα γιατί αμφισβητούν αν έχουν την εξουσία αυτή; Κι όταν επέστρεψαν από μία αποστολή, είπαν με χαρά στον Κύριο –έστειλε και τους δώδεκα και τους εβδομήκοντα: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια», λέει,  «ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί Σου», μας λέει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. «Ακόμα και τα δαιμόνια υποτάσσονται μόνο γιατί θα κάνομε χρήση του ονόματός Σου». Τώρα, λοιπόν, γιατί; Τι έπαθαν τώρα οι μαθηταί; Δεν μπορούν να φυγαδεύσουν το δαιμόνιο εις αυτόν τον νέον;

    Πράγματι έδειξαν απιστία, αγαπητοί μου. Όπως τους παρατήρησε και τους χαρακτήρισε ο Κύριος. Αλλά γιατί; Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας διηγείται: «Καὶ ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εἶδε ὄχλον πολὺν περὶ αὐτοὺς καὶ γραμματεῖς συζητοῦντας αὐτοῖς - δηλαδή «τοῖς μαθηταῖς»-, καὶ ἐπηρώτησε τοὺς γραμματεῖς· Τί συζητεῖτε πρὸς ἑαυτούς;». «Όταν», λέει, «επέστρεψε ο Κύριος από το όρος της Μεταμορφώσεως, βρήκε πολύν όχλον». Κρατήσατέ το αυτό. Οι μαθηταί –επιτρέψατέ μου την λέξη- μπλοκαρίστηκαν. Επειδή ήταν πολύς όχλος. Και ακόμη τι λέγει εδώ; Οι Γραμματείς να συζητούν με τους μαθητάς. Και ακόμη οι Γραμματείς και μεταξύ τους συζητούσαν. Και τους λέει ο Κύριος: «Τι κουβεντιάζετε μεταξύ σας;». Εδώ υπάρχει η απάντησις. Σ’ αυτό το σημείον. Κρατήσατέ το. Θα μας χρειαστεί. Θα το δούμε στο υπόλοιπο θέμα μας.

     Οι εννέα μαθηταί -οι τρεις ήταν με τον Κύριο στο όρος Θαβώρ- περιεκυκλώθησαν από πολύ κόσμο. Και έδειξαν μία δειλία περί το αποτέλεσμα της θεραπείας: «Θα μπορέσομε άραγε; Κόσμος πολύς μας βλέπει. Κι αν ντροπιαστούμε; Κι αν ντροπιάσομε και τον διδάσκαλό μας;». Εκεί μπλοκαρίστηκαν. Είναι αυτό που παθαίνομε, αγαπητοί μου, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κόσμο. Βγάζομε ένα παιδάκι να πει το ποίημά του και το ξεχνάει αμέσως, όταν είναι κόσμος πολύς. Κ.ο.κ. Κάτι παθαίνομε, κάτι παθαίνομε στην παρουσία ενός πολύ κόσμου.

     Αν θέλετε, ήταν μία ομολογία αδυναμίας του Διδασκάλου. Στην πραγματικότητα ήταν αυτό. Σε τούτο βέβαια συνέβαλε η πιθανώς κριτική ή και η ειρωνική, ακόμη, στάσις των Γραμματέων. Θα τους κορόιδευαν οι Γραμματείς. Αχ αυτή η κριτική του κόσμου! Αχ, αυτή η ειρωνεία του κόσμου, που μας αφαιρεί την ομολογίαν εις Χριστόν! Εκεί όλα τα χάνομε. Πάλι μία ψυχολογική εμπλοκή βλέπει, εδώ, κανείς των αμορφώτων, βέβαια, Αποστόλων προς τους μορφωμένους Γραμματείς. «Εμείς; Ποιοι είμαστε; Πώς θα μιλήσουμε; Εμείς, οι αμόρφωτοι;». Γι'αυτό ο Κύριος τους ρώτησε τι συζητούσαν μεταξύ τους οι Γραμματείς. Ήταν ένας έμμεσος, αυστηρός έλεγχος προς αυτούς. Οι Γραμματείς, είναι γνωστό, και οι Φαρισαίοι, είχαν μίαν παρρησίαν. Έκαναν τον έξυπνο. «Είμαστε οι αγιότεροι του Ισραήλ. Είμαστε οι πιο μορφωμένοι απ’ όλους». Και είχαν ένα αίσθημα υπεροχής. Σ’ αυτό μπροστά το αίσθημα της υπεροχής οι μαθηταί, αγαπητοί μου, τρόμαξαν. «Εμείς τι θα κάνομε;». Είναι αυτό που λέει ο λαός: «Εδώ καράβια χάνονται κι εσείς, παλιόβαρκες, που πάτε;».

    Θα έπρεπε, ακόμη, οι μαθηταί, εφόσον ήσαν εννέα, να αλληλοενισχύοντο. Ούτε αυτό το έκαναν. Προσέξτε, γιατί αυτά τα πράγματα αφορούν εμάς. Γράφτηκαν για μας. Είναι η αδράνεια της ομάδος. Ή η ομαδική δειλία· που πιάνει πολλές φορές τους ανθρώπους· και που πολύ εύκολα, ξέρετε, μεταδίδεται. Αυτό είναι το δυστύχημα. Ξέρετε, οι Εβραίοι όταν είχαν μία επιστράτευση για μια πολεμική σύρραξη, μάζευαν, βέβαια, πολλούς άνδρες στρατιώτες. Αν κάπου διέκριναν έναν δειλόν, τον έστελναν στο σπίτι του. Γιατί; Διότι εφοβούντο μήπως αυτός ο δειλός οπισθοχωρούσε και παρέσυρε και τους άλλους. Βλέπετε, λοιπόν, ότι η δειλία είναι μεταδοτική. Και πρέπει πάρα πολύ να την προσέχομε.

    Όλη αυτή η ψυχολογική εμπλοκή, αγαπητοί, είχε σαν αποτέλεσμα την παρεμπόδιση εκδηλώσεως του χαρίσματος που είχαν πάρει από τον Κύριον να θεραπεύουν, να διώχνουν δαιμόνια κ.ο.κ. Δηλαδή εμφάνισαν οι μαθηταί αυτό το φαινόμενο της απιστίας.

      Αυτό το πάθημα των μαθητών, αγαπητοί, είναι ένα πάρα πάρα πολύ καλό μάθημα δικό μας. Γιατί κι εμείς, όπως σας είπα, παθαίνομε ανάλογη εμπλοκή. Χτυπάει η καμπάνα, είσαι με μία παρέα, παίρνω το πιο στοιχειώδες, πάντα, όταν ήσουν μόνος, ακόμη και στο δωμάτιό σου, έκανες τον σταυρό σου, όταν άκουγες την καμπάνα της ενορίας σου. Τώρα που είσαι μαζί με τους άλλους, δεν κάνεις τον σταυρό σου. Να ‘το. Και τι είναι; Ένας απλός σταυρός. Τι είναι; Ομολογία! Μες στο λεωφορείο, περνάμε μια εκκλησία, πάντα κάναμε τον σταυρό μας· τώρα δεν κάνομε τον σταυρό μας. Ή θα κάνομε τον σταυρό μας, πόσες φορές σας το έχω πει και το ξέρετε, μέσα από το σακάκι μας θα κάνομε τον σταυρό μας. Γιατί; Γιατί δειλιάζομε μπροστά στον κόσμο. Τι θα πει ο κόσμος. «Α, αυτός είναι θρησκόληπτος». Άστε δε, όταν αποδίδουν τον τίτλον «θρησκόληπτος», βεβαίως δεν ακριβολογούν. Διότι το να κάνεις τον σταυρό σου δεν είναι μία θρησκοληψία. Ξέρετε τι είναι η θρησκοληψία; Είναι απλώς μία νοσηρή, αρρωστημένη μορφή θρησκευτικότητος. Τίποτε άλλο. Αυτό είναι. Και οι άνθρωποι οι άσχετοι του κόσμου, μπερδεύουν την θρησκευτικότητα με την θρησκοληψία. Και λένε, όπου δουν εκδηλώσεις θρησκευτικές, λένε: «Αυτοί είναι θρησκόληπτοι. Κρατάνε εικόνες. Αυτοί είναι θρησκόληπτοι». Κ.ο.κ. Δεν ξέρουνε δηλαδή. Μάλιστα, αν κανείς έχει κάποιον τέτοιον δίπλα του, αν του κάνει έλεγχο: «Ξέρεις τι θα πει θρησκόληπτος;» θα τον κολλήσει στον τοίχο. Κι αν είναι κι άλλοι, θα τον ντροπιάσει. Θα τον βγάλει αγράμματον, μάλιστα, αν το θέλετε. Μη διστάζομε, αγαπητοί μου, είναι η εποχή που πρέπει να δείχνομε αντίσταση. Και να μην αφήνομε τους άλλους να μας χαρακτηρίζουν, όπως μας χαρακτηρίζουν.

    Αντί, λοιπόν, να ομολογήσομε ή να ενεργήσομε, τι κάνομε; Σιωπούμε. Και τότε πώς λεγόμαστε; Κατά την έκφραση, τον χαρακτηρισμό του Κυρίου. «Άπιστοι»! Ή «ολιγόπιστοι», αν το θέλετε. Γι'αυτό το φαινόμενο της απιστίας, κάτι μπορούμε να πούμε. Επιτρέψατε, λοιπόν, να κάνομε μία προσέγγιση και μία περισσοτέρα ανάλυση.

     Τι είναι απιστία; Απ΄ό,τι είδαμε, η απιστία δεν είναι αθεΐα. Άλλο είναι ο άθεος και άλλο είναι ο άπιστος. Αλλά μία κατάσταση ανεπαρκούς πίστεως. Θα το ξαναπώ. Ανεπαρκούς πίστεως. Αυτή είναι η απιστία. «Τὸ δὲ ἀπιστῆσαι –λέει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς- διστάσαι ἐστὶ καὶ μεριστῆναι». «Να διστάσεις για μια στιγμή». Ακούστε. Θυμόμαστε το περίφημο, θαυμάσιο… περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου: «Αν είσαι», λέει, «Κύριε, πες μου να έρθω να σε βρω». Που ο Κύριος περπατούσε εις τα κύματα. «Έλα» του λέει ο Κύριος. Κι άρχισε ο Πέτρος να περιπατεί επί των κυμάτων. Μπαίνει αμέσως ένας ορθολογισμός: «Περπατάω επί των κυμάτων;». Τι σημαίνει αυτό; Ήρθε εκείνη την ώρα και ένα κύμα, που ήταν φουρτουνιασμένη η λίμνη, έπεσε επάνω στον Απόστολο Πέτρο, κι άρχισε να βυθίζεται. Έφυγε η πίστις και άρχισε να βυθίζεται. «Εἰς τί ἐδίστασας –χαρακτηρισμός τώρα του Κυρίου-, ὀλιγόπιστε;». Αυτό είναι η απιστία εδώ πέρα. Όχι η καθολική απιστία, δεν πιστεύω απολύτως τίποτε. Όχι.

   Αλλά και στον Θωμά, την επομένη Κυριακή της Αναστάσεως, που εκείνος είχε πει: «Α, αν δεν βάλω τον δάκτυλό μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων δεν θα πιστέψω» κ.λπ. κ.λπ. «Εσείς λέτε ότι ανεστήθη ο Χριστός, Τον είδατε. Δεν σας πιστεύω». Ο Κύριος ήταν παρών. Αλλά ήταν αόρατος. Είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Προσέξτε, και με την ανθρωπίνη Του φύση. Όχι μόνο ως Θεός Λόγος. Αλλά και με την ανθρωπίνη Του φύση. Στη Θεία Λειτουργία το λέμε σε μία ευχή: «Συ που είσαι, Κύριε, παρών. Ναι, είσαι παρών. Και σ’ αυτήν την Εκκλησία και στου χωριού την Εκκλησία και παντού. Είσαι παρών». Με την ανθρωπίνη φύση, το ξαναλέγω. Να το πω κι έτσι θεολογικά: «Ἕνεκα τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως». «Επειδή η ανθρωπίνη φύσις είναι ηνωμένη με την θείαν φύσιν· η οποία θεία φύσις, φυσικά, είναι πανταχού παρούσα». Και τι είπε εις τον Θωμά; «Μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Ο Θωμάς ήταν εκλεκτή ψυχή. Δεν το χωρούσε το μυαλό του. Δηλαδή κάποια στιγμή ορθολόγισε. Δεν το χωρούσε αυτό. Και του είπε ο Κύριος «να γίνεσαι πιστός και όχι άπιστος».

     Αλλά ποια είναι τα αίτια αυτής της απιστίας; Πρώτον. Είναι η αμαρτία, που αρνείται εκλεκτικά κάποια δόγματα της πίστεως. Ή μέρη της διδασκαλίας του Χριστού. Ένα παράδειγμα θα σας πω: «Πιστεύω στον Θεό. Πιστεύω ότι ο Χριστός είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος. Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω στην κόλαση». Ρωτήσατέ το στο περιβάλλον σας και θα το δείτε άφθονο αυτό. «Δεν πιστεύω στην κόλαση». Και μάλιστα το δικαιολογούν και θεολογικά. Για να μην πω και θεολόγοι ακόμα μετέρχονται αυτό το επιχείρημα. «Είναι δυνατόν ποτέ –πάλι ορθολογισμός- ο Θεός που είναι όλος αγάπη, να μας πάει στην κόλαση;». Ορθολογισμός. Μα το εβεβαίωσε ο Ίδιος! Έτσι, λοιπόν, τι έχομε; Μίαν εκλεκτικήν επιλογήν από το Ευαγγέλιο: «Αυτό το δέχομαι, εκείνο δεν το δέχομαι».

    Ακόμα λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ». «Φοβάται ὁ φαῦλα πράσσων. Εκείνος που κάνει τα όχι σωστά, να ομολογήσει κάτι, γιατί; Γιατί απλούστατα ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα του. Να μην ελεγχθούν –είναι αττική σύνταξις- τα έργα του». Δηλαδή; «Εγώ είμαι αμαρτωλός άνθρωπος. Άμα αποδεχθώ ότι υπάρχει κόλασις, τότε τι παθαίνω;». Φτωχέ, φτωχέ άνθρωπε, φτωχέ άνθρωπε! Με το να αρνηθείς εσύ κάτι, υποκειμενικά, αυτό αυτομάτως καταργείται αντικειμενικά; Με το να πεις δεν υπάρχει κόλασις, η κόλασις καταργείται αντικειμενικά; Τόσο ανόητος είναι ο άνθρωπος.

     Δεύτερον. Η δειλία κλονίζει την πίστιν. Ό,τι έπαθαν οι μαθηταί. Και δίδει μία εικόνα απιστίας. Σας λέω ό,τι έπαθαν οι μαθηταί. Οι εννέα μαθηταί.

      Τρίτον. Είναι η άγνοια του περιεχομένου της πίστεως. Κι έτσι δημιουργείται μια απιστία. Όταν δεν έχω επαρκή γνώση, είναι πάρα πολύ φυσικό να παρουσιάζω έλλειψιν πίστεως. Δεν λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους: «Ἀγνωσίαν Θεοῦ τινὲς ἔχουσι· πρὸς ἐντροπὴν ὑμῖν λέγω». «Μερικοί», λέει, «από σας έχετε αγνωσίαν Θεού. Δεν έχετε, δηλαδή, ολοκληρωμένη γνώση περί Θεού». Το είπε αυτό στην περίπτωση της αναστάσεως των νεκρών. Δηλαδή αδυνατεί ο Θεός τάχα να αναστήσει τους νεκρούς; Εδώ μας έκανε εκ του μηδενός! Έκανε το σύμπαν εκ του μηδενός. Και εκ του είναι, εκ της υπάρξεως, δεν μπορεί να μας αναστήσει πάλι; Είναι ανεπάρκεια γνώσεως. Και μάλιστα εδώ, συγκεκριμένη περίπτωση, ανεπάρκεια γνώσεως της δυνάμεως του Θεού.

    Κι ένα τέταρτον Ο εκλεκτικός ορθολογισμός. Ένα υποκειμενικό κατασκεύασμα δηλαδή της πίστεώς μας: «Αυτά θέλω να δέχομαι, αυτά θέλω να μην δέχομαι». Και μάλιστα τυπική περίπτωσις ξέρετε ποια είναι; Θα την έχετε ακούσει: «Πιστεύω», λέει, « κατά τον τρόπο μου». -«Έλα στην εκκλησία, άνθρωπέ μου». -«Μην νομίσεις ότι αν δεν έρχομαι στην εκκλησία, δεν πιστεύω». Σου λέει ο άλλος: «Πιστεύω αλλά κατά τον τρόπο μου». Ταλαιπωρία, ταλαιπωρία! Εδώ βλέπετε μίαν πίστιν εκλεκτικήν· η οποία φυσικά δεν σώζει. Είναι πάρα πολύ φυσικό.

      Αυτή η απιστία εμφανίζεται με τις εξής, αγαπητοί μου, μορφές. Πρώτη μορφή: Κάποιες στιγμές ή κάποιες περιόδους της ζωής μας ως απιστία στην ύπαρξη του Θεού. Όταν δεν πηγαίνουν καλά οι δουλειές μας, όταν σκουντουφλάμε στις υποθέσεις μας. Εγώ πρόσφατα το άκουσα από κάποιον. Επειδή δεν πήγαιναν καλά οι υποθέσεις του… «Α», λέει, «δεν υπάρχει Θεός». Με τόσο ελαφρά συνείδηση, επειδή σκουντουφλάει, «δεν υπάρχει Θεός». Το φαινόμενον δεν είναι μόνιμον, βέβαια. Είναι παροδικό ευτυχώς και περιοδικό. Αν πάλι συμβούν, ξέρω ‘γω τι θα συμβεί, πάλι επανέρχονται εις τα ίδια. Κάποιες πολύ φευγαλέες στιγμές έρχονται λογισμοί: «Δεν υπάρχει ο Θεός».

      Ξέρετε αυτές είναι σαν ριπές που έρχονται επάνω μας. Και μάλιστα -δεν θα κάνω ανάλυση τώρα- αλλά επειδή πάσχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, έρχεται ο διάβολος σαν ριπή από το αυτί μας και μας βάζει: «Δεν υπάρχει Θεός!». Τρομάζομε εμείς. «Δεν υπάρχει Θεός;». Εμείς επαναστατούμε σ’ αυτήν την ριπή του διαβόλου. Είναι οι λεγόμενοι «βλάσφημοι λογισμοί». Μη φοβόσαστε. Εδώ δεν υπάρχει αμαρτία. Αν θέλετε περισσότερα, διαβάσετε εις την 23^ην ομιλία του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος. Εκεί δίνει την απάντηση. Εκεί δεν αμαρτάνομε. Είναι ξένο πράγμα από μας. Δεν λέω πιο πολλά. Είναι άλλο θέμα αυτό.

     Δεύτερον. Είναι η απιστία στις ενέργειες του Θεού. Μπορούμε να διορθώσομε, να αποδώσομε αδικία στον Θεό. Και αυτό το ακούμε πολλές φορές. Ή μία ανυπομονησία που έχομε, για κάτι που περιμένομε, να δείξομε μία ολιγωρία στον Θεό. Ή εκείνο το: «Τι να σου κάνει ο Θεός; Ποιον να πρωτοκοιτάξει;». Ακούτε; Και το λέει αυτό ο Απόστολος Πέτρος και λέει: «Οὐ βραδύνει ὁ Κύριος τῆς ἐπαγγελίας -της υποσχέσεως· το υπεσχέθη· πάει, τελείωσε-, ὥς τινες βραδύτητα ἡγοῦνται». «Όπως μερικοί νομίζουν ότι αργοπορεί ο Θεός».

      Τρίτον. Είναι η απιστία στην πρόνοια του Θεού. Εδώ βρισκόμεθα, βρίσκονται οι περισσότεροι, αγαπητοί μου, «πιστοί» μας –εντός εισαγωγικών «πιστοί» μας. Δεν πιστεύουν στην πρόνοια του Θεού. Έχουν επηρεαστεί από διάφορες θεωρίες. Ποικίλες. Απ΄ό,τι διάβασαν, ξέρω γω. Νομίζουν, φερειπείν, ότι ο Θεός έκανε μεν την Δημιουργία, σαν ένα ρολόι, το κούρδισε και τώρα ανήκει στον χώρο τον δικό Του κι άφησε με τους φυσικούς νόμους η κτίσις να λειτουργεί. Ο Θεός; Είναι παντού. Πανταχού παρών. Τι θεωρίες παράξενες είναι αυτές; Κι έτσι λοιπόν δείχνουν μία απιστία στην πρόνοια του Θεού. Μέγιστο δε παράδειγμα της προνοίας του Θεού είναι η Ενανθρώπησις· που ξέρει, βλέπει, αγαπάει τους ανθρώπους ο Θεός. Λέει ο 101^ος Ψαλμός: «Ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσε τὴν δέησιν αὐτῶν. Ὃτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ, Κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπέβλεψε  τοῦ ἀκοῦσαι τοῦ στεναγμοῦ τῶν πεπεδημένων, τοῦ λῦσαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων». Σκύβει ο Θεός και βλέπει. Και βοηθάει. Είναι πανταχού παρών.

     Λέγει ο άγιος Αντώνιος· πάλευε με τους δαίμονες. Τον τρομοκρατούσαν μέσα σε έναν θολωτό τάφο, παλιό θολωτό τάφο. Αγωνιζότανε: «Κύριε», έλεγε, «βοήθησέ με. Κύριε, βοήθησέ με». Κάποια στιγμή, λοιπόν, ακούει, όταν έλεγε πολλές φορές αυτό το «Κύριε, βοήθησέ με». Ξέρετε τι θα πει να σε πειράζουν οι δαίμονες; Σαν να χτυπούνε τενεκέδες- γιατί και οι ίδιοι είναι τενεκέδες άδειοι. Χτυπάνε τενεκέδες, σε τρομάζουν με τούτο, με εκείνο, με φόβητρα. «Κύριε, Κύριε βοήθησέ με, πού είσαι;». Κι ακούει μια φωνή: «Εδώ είμαι και σε βλέπω να αγωνίζεσαι». Ο Θεός είναι πάντοτε κοντά μας. Ο Χριστός μάς είπε ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας. Κι αφού, λοιπόν, είναι πατέρας μας και μας δίδαξε να λέμε «Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς»  σημαίνει… Τι σημαίνει; Σημαίνει ότι είναι ο Πατέρας μας, που είναι πανταχού παρών και μας βλέπει.

    Προσέξτε κάτι. Όλοι να προσέξομε. Η πίστις, αγαπητοί μου, είναι κάτι που προστίθεται και κάτι που αφαιρείται. Οι μαθηταί έλεγαν: «Κύριε, πρόσθες ἡμῖν πίστιν». Δηλαδή «σε αυτήν που έχομε, βάλε κι άλλη πίστη». Γιατί; Διότι η πίστις πράγματι προστίθεται και αφαιρείται. Ξέρετε, με κάποια πίστη ξεκίνησε ο Ιούδας. Κάποια στιγμή την έχασε ολότελα την πίστη του. Κι αν την χάσομε κι εμείς; Και τότε τι γίνεται;

      Αγαπητοί, με πολλή ευκολία μπορούμε να ακούμε κι εμείς από τον Κύριον, όταν δεν πετυχαίνομε κάτι: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν». Κι όμως λέμε ότι πιστεύομε στον Θεό. Ας αναθεωρήσομε αυτό που λέμε «πιστεύομε». Σκεφτήκατε ποτέ ότι ίσως αύριο να έχομε χάσει την πίστη μας ή να έχει ελαττωθεί; Εγώ και μόνο που το σκέφτομαι, σας βεβαιώνω, τρομάζω. Αν τρομάζομε, ας γνωρίζομε ότι η αμαρτία ρημάζει ή εξαφανίζει ακόμη την πίστη. Ακόμη και η άγνοια ή η δειλία ή η ανυπομονησία, όπως αναφέραμε. Κατά το «ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι», λέει ο Ψαλμωδός. «Ὑπέμεινα τὸν Κύριον». «Ὑπέμεινα», «έδειξα υπομονή. Και τότε με πρόσεξε ο Κύριος. Με άφησε για να με δοκιμάσει. Να ανδρωθώ».

     Η πίστις είναι πολύτιμος θησαυρός. Και κλέπτεται από κακοήθεις ανθρώπους ή και από τον διάβολον. Δεν πρέπει να εκτίθεται ασυλλόγιστα η πίστη μας. Θεωρίες, ιδέες, επικίνδυνες μελέτες ή ακροάσεις κλέπτουν την πίστιν. Και τότε, όπως λέει η «Σοφία Σειράχ»: «Οὐαὶ (:Αλίμονο) τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν πίστιν, καὶ τί ποιήσουσιν ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ Κύριος;». «Αλίμονο σε αυτούς που έχασαν την πίστη τους. Κι όταν θα ‘ρθει ο Κύριος, τι θα κάνουνε;». Ο Κύριος μάς είπε: «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». «Εγώ θα έρθω. Εκεί δεν είναι το θέμα. Αλλά εάν θα έρθω, θα βρω την πίστιν επί της γης;».

     Αγαπητοί, τόσο σπουδαίο πράγμα είναι η πίστις. Ας την κρατήσομε σφικτά και ζωηρά. Σαν το μοναδικό πολύτιμο θησαυρό μας. Αμήν.

                 ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

     και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

                μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

         ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

                               Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_846.mp3