Όχι, ευτυχώς, οι δαίμονες δεν κληρονομούνται.

Μετά τον θάνατο των αμετανόητων αμαρτωλών, πού πηγαίνουν οι δαίμονές τους; Τους μεταδίδουν στα παιδιά τους;

- Όχι, ευτυχώς, οι δαίμονες δεν κληρονομούνται. Αλλά μια συγκεκριμένη προδιάθεση κληρονομείται. Αυτό είναι αλήθεια. 

Μόλις σήμερα, μια γυναίκα είπε ότι ο σύζυγός της ήταν πότης. Λοιπόν, ο πατέρας, ο παππούς και η μητέρα της ήταν έτσι. Είπα, "Λοιπόν, ποιον παντρεύεσαι;" Τέτοια ρίσκα! Μια οικογένεια κληρονομικών αλκοολικών - πώς μπορείς να πάρεις ένα τέτοιο ρίσκο; Προδιάθεση, φυσικά. Αλλά αν κάποιος πιστεύει στον Χριστό, ο Κύριος μπορεί να τον βοηθήσει. Αλλά πρέπει πραγματικά να θέλει να αλλάξει κάτι. Διαφορετικά, δόξα τω Θεώ, δεν κληρονομούμε δαίμονες.

Πρωτοπρεσβύτερος   Ντιμίτρι Σμιρνόφ

Ο θάνατος νικιέται με τον Σταυρό, ο Αδάμ επιστρέφει στον Παράδεισο, γίνεται κληρονόμος της Βασιλείας, και ο διάβολος ντροπιάστηκε . Άγιος Εφραίμ ο Σύρος.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΉΣ.

*Παρασκευή της Πεντηκοστής*

Το Άγιο Πνεύμα λέγεται Πνεύμα Θεού, Πνεύμα Χριστού, νους Χριστού, Πνεύμα Κυρίου, το ίδιο επίσης Κύριος, Πνεύμα υιοθεσίας, αληθείας, ελευθερίας· Πνεύμα σοφίας, συνέσεως, θελήσεως, δυνάμεως, γνώσεως, ευσεβείας, φόβου Θεού. Διότι αυτό είναι το οποίο προκαλεί όλα αυτά.

 Όλα τα γεμίζει με το είναι του, όλα τα συγκρατεί. Με την ύπαρξή του γεμίζει όλο τον κόσμο, δεν περιορίζεται όμως η δύναμή του στον κόσμο. 

Είναι αγαθό, ευθές, ηγεμονικό, αγιάζει από την φύση του και όχι λόγω θέσεως, δεν αγιάζεται, είναι το μέτρο, δεν μετριέται, μετέχεται δεν μετέχει, πληροί, δεν πληρούται. 

Το Πνεύμα είναι αυτό που μας δημιούργησε, που μας ανακαινίζει. Είναι αυτό που γνωρίζει τα πάντα, που διδάσκει, που πνέει όπου και όσο θέλει, που οδηγεί, αποκαλύπτει, φωτίζει, δίνει ζωή, μάλλον είναι το ίδιο φως και ζωή.

 Είναι αυτό που μας κάνει ναούς, μας θεώνει, μας τελειοποιεί, ώστε και να προηγείται του βαπτίσματος, αλλά και να επιζητείται μετά το βάπτισμα. (Αναφέρεται στο βάπτισμα ενηλίκων το οποίο γίνεται συνειδητά κατόπιν μετανοίας).

_Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος_

Ποιος ακούει πια ιστορίες; 🤔

聖伊亞（或伊亞）老師，中國東正教新殉道者之一Αγία Ία (ή Ίγια) η διδασκάλισσα εκ τών Κινέζων ορθοδόξων νεομαρτύρων

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 41

 

1033. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού που συκοφαντεί ένα άτομο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός συκοφάντη;

Η απάντηση του ιερέα . Αντί της απάντησής μου στην ερώτησή σας, θα παρουσιάσω την απάντηση του σοφού Σειράχ, ο οποίος λέει τα εξής: Ο ειδωλολάτρης είναι τρομερός στην πόλη του, και αυτός που είναι τολμηρός στα λόγια του θα μισηθεί ( Σειράχ 9:23 ). Μην μιλάς για φίλο ή εχθρό, και αν δεν έχεις αμαρτήσει, μην το αποκαλύπτεις· γιατί αυτός που σε ακούει θα σε προσέχει και με τον καιρό θα σε μισήσει. Άκουσες λόγο; Ας πεθάνει μαζί σου· μη φοβάσαι, δεν θα σε κατασπαράξει. Ο άφρων θα πονέσει μπροστά στα λόγια, όπως η γυναίκα που γεννάει μπροστά σε ένα παιδί. Ένα βέλος καρφώνεται στον μηρό της σάρκας, έτσι είναι ένας λόγος στην κοιλιά ενός άφρονα ( Σειράχ 19:8-12 ). Είναι πρέπον να καταριέται ένας ψιθυριστής και ένας δίγλωσσος άνθρωπος, γιατί κατέστρεψαν πολλούς ειρηνικούς. Η συκοφαντικη γλώσσα έχει κλονίσει πολλούς και τους έχει ξεσκίσει από τη μία γλώσσα στην άλλη, καταστρέφοντας ισχυρές πόλεις και μετατρέποντας τα σπίτια των ευγενών σε ερείπια. Η συκοφαντική γλώσσα έδιωξε γενναίες γυναίκες και τις στέρησε από τους κόπους τους. Όποιος την προσέχει δεν θα βρει ανάπαυση ούτε θα σιωπήσει. Η πληγή του μαστιγίου δημιουργεί κρούστες, αλλά η πληγή της γλώσσας συντρίβει κόκαλα. Πολλοί έπεσαν από την κόψη του σπαθιού, αλλά όχι όπως εκείνοι που έπεσαν από τη γλώσσα. Μακάριος όποιος τη γλιτώσει ( Σειράχ 28:15-22 ).

1034. Ποιο από όλα τα καθήκοντα είναι το πιο απαραίτητο για τη σωτηρία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιο από όλα τα αξιώματα είναι το πιο απαραίτητο για τη σωτηρία;

Η απάντηση του ιερέα : Από όλα τα καθήκοντα που μας επιβάλλει η χριστιανική πίστη, το πιο ουσιαστικό για τη σωτηρία μας είναι η προσευχή. Οι άγιοι, θεόσοφοι Πατέρες της Εκκλησίας δικαίως αποκαλούν την προσευχή μητέρα όλων των χριστιανικών αρετών, χωρίς την οποία δεν μπορεί κανείς να λάβει ούτε ένα δώρο από τον Ουράνιο Πατέρα, ούτε να εκτελέσει ούτε μια αληθινά καλή πράξη. Μόνο κακές και μάταιες πράξεις γίνονται χωρίς προσευχή, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί κανείς να κάνει ούτε ένα βήμα σε μια αληθινά χριστιανική και ευσεβή ζωή. Και με την απόκτηση της προσευχής, αποκτούμε τα πάντα, αποκτώντας για τον εαυτό μας έναν πανάγαθο Ουράνιο Πατέρα, πάντα έτοιμο να εκχύσει τις ευλογίες Του στην καρδιά που αληθινά προσεύχεται σε Αυτόν. Αν η σωτηρία μας είναι αδύνατη χωρίς πίστη και χριστιανικές αρετές, τότε χωρίς προσευχή δεν μπορεί κανείς να έχει ούτε αληθινή πίστη ούτε αληθινές αρετές. Η αληθινή πίστη και οι αληθινές αρετές είναι δώρα της χάρης του Θεού, αλλά ο Θεός δεν μας δίνει αυτά τα δώρα εκτός αν Του ζητήσουμε: ζητήστε, και θα σας δοθεί, λέει ο Ιησούς Χριστός, ζητήστε και θα βρείτε, χτυπήστε και θα σας ανοιχτεί .

1035. Πώς πρέπει να προσεύχεται κανείς;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να προσεύχεται κανείς;

Η απάντηση του ιερέα : Για να είναι καρποφόρα η προσευχή μας, πρέπει να είναι αληθινή.

Πρέπει να προσευχόμαστε με προσοχή. Ο Θεός ακούει τη φωνή της καρδιάς, όχι τη φωνή των χειλιών μας. Πρέπει να είμαστε ευλαβείς και ολόψυχα αφοσιωμένοι στην προσευχή. Κατά τη διάρκεια της προσευχής, η ψυχή μας δεν πρέπει να ασχολείται με εγκόσμια πράγματα, αλλά να επικεντρώνεται αποκλειστικά σε Εκείνον στον οποίο απευθύνει τα αιτήματά της.

Πρέπει να προσευχόμαστε με ταπεινότητα. Προσκυνώντας το μεγαλείο του Θεού, πρέπει να νιώθουμε όλη μας τη φτώχεια και όλη μας την ασήμαντη σημασία, για να Τον παρακινήσουμε να ελεήσει: «Ποιον θέλω επιβλέψει», λέει ο Κύριος, « ειμή εις τον πράο και σιωπηλόν, και τον τρέμοντα εις τους λόγους μου; Ο Θεός δεν θέλει καταφρονήσει την ταπεινήν και μετανοημένην καρδίαν ». Όσο κι αν προσεύχονται οι υπερήφανοι, ο Θεός θα τους αντιστέκεται πάντα, αλλά θα δίνει χάρη στους ταπεινούς.

Πρέπει κανείς να προσεύχεται με αγάπη για τον Θεό. Η αγάπη για τον Θεό είναι η καλύτερη προσευχή . Αυτός που αγαπά τον Θεό αδιάλειπτα προσεύχεται αδιάλειπτα. Αυτός που αγαπά τον Θεό φυσικά προσπαθεί να Τον ευχαριστήσει, και αυτή η προσπάθεια τον αναγκάζει να στενάζει προς Αυτόν, παρά τις αδυναμίες του στην εκπλήρωση των εντολών Του, και παρά τις πιο ασήμαντες αμαρτίες του.

1036. Τι συμβολίζει το ξύλο του σταυρού, το όργανο του θανάτου του Σωτήρα; Τι συμβολίζει η ανάληψή Του στο δέντρο και η σταύρωσή Του; Τι συμβολίζει το αγκάθινο στεφάνι;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι συμβολίζει το ξύλο του σταυρού, το όργανο του θανάτου του Σωτήρα; Τι σημαίνουν η ανάληψή Του στο δέντρο και η σταύρωσή Του; Τι συμβολίζει το αγκάθινο στεφάνι;

Η απάντηση του ιερέα : Έτσι μας διδάσκει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος να τα εξηγούμε όλα αυτά : «Η σταύρωση είναι για την πτώση, η χολή είναι για το φαγητό, το αγκάθινο στεφάνι είναι για την κακή κυριαρχία». «Ξύλο αντί ξύλου, και χέρια αντί χεριών: χέρια θαρραλέα απλωμένα για το χέρι που απλώνεται ασυγκράτητα· χέρια που ενώνουν τα πέρατα του κόσμου για το χέρι που έδιωξε τον Αδάμ».

«Θάνατος αντί θανάτου· σκοτάδι αντί φωτός· ταφή για επιστροφή στη γη· ανάσταση για ανάσταση.»

Όλα αυτά ήταν για εμάς ένα είδος καθοδήγησης και θεραπείας από τον Θεό για την αδυναμία μας, επιστρέφοντας τον παλιό Αδάμ εκεί που έπεσε, και οδηγώντας τον στο δέντρο της ζωής, από το οποίο ο καρπός του δέντρου της γνώσης, άκαιρος και άσοφος, μας είχε απομακρύνει (Έργα των Αγίων Πατέρων στη χειρόγραφη μετάφραση. Μέρος Α΄, σελ. 32).

1037. Πού είναι εκείνες οι ψυχές που εγκαταλείπουν τα σώματά τους ενώ βρίσκονται υπό την οργή του Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πού είναι οι ψυχές που εγκαταλείπουν τα σώματά τους ενώ βρίσκονται υπό την οργή του Θεού;

Η απάντηση του ιερέα : Αυτός ο τόπος ονομάζεται με διάφορα ονόματα. Πρώτον, ονομάζεται κόλαση, όπου ο διάβολος, εκδιωγμένος από τον ουρανό, είναι φυλακισμένος, όπως λέει η Γραφή: « Θα είμαι όμοιος με τον Ύψιστο» (είπε ο διάβολος)· τώρα όμως στην κόλαση θα κατεβείτε, και στα θεμέλια της γης ( Ψαλμός 14:14-15 ). Δεύτερον, ονομάζεται αιώνιο πυρ· γιατί η Γραφή λέει: « Φύγετε από μένα, οι καταραμένοι, στο αιώνιο πυρ, που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους αγγέλους του» ( Ματθαίος 25:41 ). Ονομάζεται επίσης με άλλα ονόματα, αλλά όλα εκφράζουν την ιδέα ότι ο τόπος στον οποίο κατεβαίνουν οι ψυχές εκείνων που έφυγαν από εδώ με την οργή του Θεού και οι απορριφθέντες άνθρωποι είναι ένας τόπος καταδίκης και οργής του Θεού.

Θα πρέπει επίσης να είναι γνωστό ότι οι ψυχές των δικαίων, αν και βρίσκονται στον παράδεισο, δεν λαμβάνουν πλήρη ανταμοιβή μέχρι την τελική κρίση. Ομοίως, οι ψυχές των καταδικασμένων δεν υφίστανται πλήρη τιμωρία, αλλά μετά την τελική κρίση, μαζί με τα σώματά τους, θα λάβουν μια αποφασιστική απόφαση.

1038. Τι σημαίνει η βασιλεία των ουρανών;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι σημαίνει η βασιλεία των ουρανών;

Η απάντηση του ιερέα : Η Βασιλεία των Ουρανών, κατά μερικούς, σημαίνει την παραμονή των αξιών στον ουρανό· κατά άλλους, είναι η αγγελική κατάσταση των σωσμένων· κατά άλλους, είναι η ίδια η εμφάνιση της θεϊκής ομορφιάς που κατέχουν όσοι φέρουν μέσα τους την εικόνα του επουράνιου ( Α΄ Κορινθίους 15:49 ). Όλες αυτές οι απόψεις, σύμφωνα με τα λόγια του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή , συμφωνούν με την αλήθεια, επειδή η επερχόμενη χάρη θα δοθεί σε όλους, ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα της δικαιοσύνης (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής).

1039. Υπάρχει κάποια αναφορά στην Αγία Γραφή για τον εορτασμό της Κυριακής;

Ερώτηση ενορίτη : Υπάρχει κάποια αναφορά στην εορτή της Κυριακής στην Αγία Γραφή;

Η απάντηση του ιερέα : Οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν τη συγκέντρωση των μαθητών, δηλαδή των Χριστιανών, την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ή Κυριακή, για να κλάσουν τον άρτο , δηλαδή να τελέσουν το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας ( Πράξεις 20:7 ). Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει επίσης την ημέρα της εβδομάδας , ή Κυριακή, στην Αποκάλυψη ( Αποκ. 1:10 ).

1040. Δεν περιέχει η εντολή να τηρείται η ημέρα του Σαββάτου αγία και εντολή να εορτάζονται και άλλες ημέρες;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Δεν περιέχει η εντολή να τηρείται η ημέρα του Σαββάτου αγιασμένη και την εντολή να εορτάζονται και άλλες ημέρες;

Η απάντηση του ιερέα : Όπως ακριβώς στην Εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης, το Σάββατο περιλάμβανε και άλλες ημέρες που είχαν καθιερωθεί για εορτασμό ή νηστεία, όπως η εορτή του Πάσχα και η Ημέρα του Εξιλασμού, έτσι και στη Χριστιανική Εκκλησία, εκτός από την Κυριακή, πρέπει να τηρούνται και άλλες καθιερωμένες εορτές και νηστείες, προς τιμήν του Θεού και της Υπεραγίας Θεοτόκου και άλλων αγίων (Βλέπε Ορθόδοξη Εξομολόγηση, Μέρος 3, Ερώτηση 60).

1041. Για ποιο σκοπό κρύβονται οι υποκριτές πίσω από προσποιητή αγιότητα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Για ποιο σκοπό κρύβονται οι υποκριτές πίσω από προσποιητή αγιότητα;

Η απάντηση του ιερέα : Με σκοπό να ενεργούν, για εγωιστικούς λόγους, εις βάρος της ευημερίας του πλησίον. Από αυτή την άποψη, σύμφωνα με τον Σωτήρα, οι υποκριτές είναι λύκοι που περπατούν με ένδυμα προβάτου ( Ματθαίος 7:15 ). Στραγγίζουν τα κουνούπια, σαν από σεβασμό για τα διατάγματα του Θεού, αλλά καταβροχθίζουν καμήλες ( Ματθαίος 23:24 ). Προσεύχονται για πολλή ώρα, απαγγέλλουν μερικά προσευχητικά λόγια δυνατά μπροστά στους ανθρώπους, στενάζουν, σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων, καταβροχθίζουν ολόκληρα σπίτια ανυπεράσπιστων χηρών και ορφανών ( Ματθαίος 23:14 ). Δεκατώνουν από ασήμαντα πράγματα, από δυόσμο, γλυκάνισο και κύμινο, και παραλείπουν τα πιο σημαντικά πράγματα του νόμου: δικαιοσύνη, έλεος και πίστη ( Ματθαίος 23:23 ).

Ακόμα κι αν η υποκρισία είναι βδελυρή στα μάτια του Θεού, επιβλαβής για τους πλησίον μας και καταστροφική για τους ίδιους τους υποκριτές, τότε ας φυλαχθούμε από αυτήν με κάθε προσοχή, ειδικά επειδή κάθε προσποίηση είναι ψέμα, και ο πατέρας του ψεύδους είναι ο αιώνιος καταστροφέας των ανθρώπινων ψυχών.

1042. Πόσες εκκλησιαστικές εντολές υπάρχουν και ποια είναι η πρώτη εκκλησιαστική εντολή;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πόσες εκκλησιαστικές εντολές υπάρχουν και ποια είναι η πρώτη εκκλησιαστική εντολή;

Η απάντηση του ιερέα : Υπάρχουν εννέα πιο σημαντικές εντολές της εκκλησίας.

Η πρώτη προστάζει όλους να προσεύχονται στον Θεό με μετάνοια και κατανύξη καρδιάς, και να εκπληρώνουν τους κανονισμούς της Εκκλησίας όλες τις Κυριακές και τις εορτές, δηλαδή να παρακολουθούν τον Όρθρο, τη Λειτουργία, τον Εσπερινό και τα κηρύγματα. Διότι η Αγία Γραφή λέει: « Πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε και να μην αποκάμπτουμε» ( Λουκάς 18:1 ). Και πάλι: «Προσευχόμενοι πάντοτε με κάθε προσευχή και δέηση εν Πνεύματι» ( Εφεσ. 6:18 ). Και σε άλλο σημείο ο ίδιος απόστολος λέει: «Αδιαλείπτως προσεύχεστε» ( Α΄ Θεσσαλονικείς 5:17 ).

1043. Ποια είναι η δεύτερη εντολή της εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η δεύτερη εντολή της εκκλησίας;

Η απάντηση του ιερέα : Η δεύτερη εντολή της Εκκλησίας ορίζει ότι οι Χριστιανοί πρέπει να τηρούν τέσσερις συγκεκριμένες νηστείες ετησίως: την πρώτη πριν από την εορτή της Γέννησης του Χριστού, τη δεύτερη, γνωστή ως Μεγάλη Σαρακοστή, την τρίτη, τη Νηστεία των Αγίων Αποστόλων και την τέταρτη νηστεία πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Επιπλέον, η νηστεία πρέπει να τηρείται τις Τετάρτες και τις Παρασκευές, αλλά όχι τα Σάββατα ή τις Κυριακές, με εξαίρεση το Μεγάλο Σάββατο. Επιπλέον, η Εκκλησία μας έχει προστάξει να νηστεύουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, την εορτή της Υψώσεως του Σταυρού, διότι αυτή την ημέρα μνημονεύουμε τα πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Επίσης, στις 29 Αυγούστου, για να τιμήσουμε με νηστεία την αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου.

“And whoever compels you to go one mile, go with him two.” (Matthew 5:41)

“And whoever compels you to go one mile, go with him two.” (Matthew 5:41)

In first-century Judea, Roman soldiers could legally compel any Jewish citizen to carry their heavy armor, equipment, or belongings for up to a mile. This “perk” to the average foot soldier was intended to degrade their captives, forcibly demonstrate Roman rule, as well as being an act of oppression; keeping the population under thumb. Obviously, the Jewish population deeply resented this practice.

Jesus, however, came up with a radical and counter-cultural solution: If a soldier compels you to go a mile, go two!

Our Lord was not telling His followers to passively accept Roman abuse or oppression, but to respond with unexpected generosity; going beyond the minimum required by law. Thus, “going the extra mile” becomes a metaphor of love, honor, freedom, and empowerment towards one’s enemies and those who mistreat you; overcoming evil with goodness and transforming mere obligation into an opportunity of willing service and national pride.

Fr. John

ΝΕΑ ΈΚΔΟΣΗ.

Στον Λευκό Οίκο βρέθηκε σήμερα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, όπου είχε συνάντηση περίπου 40 λεπτών με τον πρόεδρο Τραμπ.

Στον Λευκό Οίκο βρέθηκε σήμερα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, όπου είχε συνάντηση περίπου 40 λεπτών με τον πρόεδρο Τραμπ.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν οι χριστιανικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής, που δοκιμάζονται μέσα σε ένα περιβάλλον αστάθειας, πιέσεων και απειλών. 

Ο Πατριάρχης ζήτησε από τον Αμερικανό πρόεδρο να συμβάλει στην προστασία τους, αλλά και στη διασφάλιση της ελευθερίας λατρείας στους Αγίους Τόπους.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Πατριάρχης Θεόφιλος απένειμε στον Πρόεδρο Τραμπ την τιμή του «Μεγάλου Σταυροφόρου» του Τάγματος των Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου, μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 4

 

« Τα βήματα του ανθρώπου ευθυγραμμίζονται από τον Κύριο».

«Αυτό είναι όλο που είπε». Αφού σκέφτηκαν τις πιθανές αλλαγές στη ζωή τους, μητέρα και γιος πήγαν στην ευλογημένη μοναχή Βέρα (Λογκίνοβα)[10] για ευλογία. Η μοναχή δέχτηκε όλα όσα είχαν συμβεί στον Ιβάν ήρεμα και μάλιστα με χαρά. Παρηγόρησε τη μητέρα του λέγοντας ότι όποια προβλήματα κι αν υπήρχαν, ήταν προσωρινά και δεν θα έβλαπταν το χαρούμενο πνεύμα της. Όχι μόνο ευλόγησε τη μετακόμιση του Ιβάν στη Μόσχα, αλλά και προφητικά εξέτασε το μέλλον του, ορίζοντας μια συνάντηση μαζί του στην περιοχή του Πσκοφ. Η αρχή και το τέλος της μοναστικής του ζωής αποκαλύφθηκαν στα μάτια της Γερόντισσας του Θεού. Έτσι, η πρώτη δοκιμασία πέρασε, ολοκληρώνοντας την περίοδο της ζωής του Ιβάν στο σπίτι, στο θερμοκήπιο της αγάπης.

Ο Βάνια έγινε 22 ετών. Μόνο αργότερα, ζώντας ήδη στη Μόσχα, κατάλαβε και εκτίμησε με ευγνωμοσύνη προς τον Θεό όλα όσα είχε βιώσει. Πέρα από κάθε προσδοκία, αυτό σηματοδότησε απροσδόκητα την αρχή του μονοπατιού προς τον μοναχισμό που λαχταρούσε από τη νεότητά του. Ένιωσε πραγματικά το καθοδηγητικό χέρι του Θεού. Και από εκείνη τη στιγμή και μετά, σε κάθε κατάσταση της ζωής, το μυαλό του Ιβάν κατακλυζόταν από ένα μόνο ερώτημα: ποια είναι η οδός του Θεού; Τι θέλει ο Θεός από μένα;

Οι προετοιμασίες ήταν σύντομες. Ο Βάνια έτρεξε γύρω από τις υπόλοιπες εκκλησίες, που ήταν ακόμα ανοιχτές εκείνη την ώρα, όπου τα καντήλια δεν είχαν σβήσει ακόμα. Αποχαιρέτησε όλη την οικογένεια και τους φίλους του.

Αν Με αγαπάτε, βόσκεστε τα αρνιά Μου.

Ο Ιβάν δεν παρέμεινε για πολύ καιρό νεωκόρος. Στις 4 Ιανουαρίου 1945, ο Μητροπολίτης Νικόλαος τον χειροτόνησε διάκονο και εννέα μήνες αργότερα, ο Πατριάρχης Αλέξιος Α΄ έθεσε τα χέρια του στην κεφαλή του Διακόνου Ιωάννη, απονέμοντάς του τη χάρη της ιεροσύνης.

Άφησε πίσω του το σπίτι του, το Όρελ, και τις εκκλησίες που τον είχαν θρέψει. Μπροστά του βρισκόταν το άγνωστο, η μεγάλη πόλη και η μοναξιά της. «Είσαι ένας εξόριστος, ένας άστεγος περιπλανώμενος», ψιθύρισε η θλίψη. Αλλά η ελπίδα αναζωπύρωσε στην ψυχή του μια ζωντανή αίσθηση της εγγύτητας του Θεού, υποδηλώνοντας ότι η εξορία του από το Όρελ ήταν η απάντηση του Θεού στην κρυφή του επιθυμία να γίνει μοναχός. Ο λαμπρός σκοπός της μελλοντικής του ζωής γέμισε την καρδιά του με δέος. Ένα κύμα μελαγχολίας έφερε πίσω σκέψεις για τις τραγικές μοίρες των πνευματικών του διδασκόντων, διάσπαρτων και άγνωστων, πολλά από τα ονόματα των οποίων είχαν ήδη γραφτεί στο επιμνημόσυνο συνοδικό του για την ανάπαυση της ψυχής του. Η θλίψη αντικαταστάθηκε από ισχυρές σκέψεις για τον Κύριο, που οδηγεί τους πάντες σε ένα άγνωστο πεπρωμένο. Τα τελευταία λόγια της Μητέρας Βέρα, που ειπώθηκαν στον αποχαιρετισμό τους, ηρέμησαν τελικά τον Ιβάν: «Ο Θεός μας αποχαιρετά και ο Θεός μας συναντά». «Και δόξα τω Θεώ!» Την επόμενη μέρα έφτασε στη Μόσχα. Δεν μπορούσε να φανταστεί τότε ότι θα περνούσε 18 χρόνια ζώντας στην πρωτεύουσα.

Η Μόσχα υποδέχτηκε τον φυγά από το Οριόλ αφιλόξενα. Ήταν μια άγνωστη πόλη, γεμάτη ξένους. Τα μόνα πράγματα που ένιωθε σαν στο σπίτι του ήταν οι εκκλησίες. Ξεκίνησε τη ζωή του στη Μόσχα προσκυνώντας τα ιερά λείψανα, ζητώντας από τους αγίους μεσιτεία και βοήθεια. Ονειρευόταν να ξεκινήσει αμέσως μια πνευματική ζωή σύμφωνα με αυτά τα υψηλά πρότυπα.

Ονειρευόταν τα παραδείγματα που είχε δει στην παιδική του ηλικία. Αλλά στην πραγματική ζωή, δεν υπήρχε χώρος για όνειρα. Οι δυσκολίες και οι πειρασμοί που προέκυψαν δεν ενόχλησαν τον Ιβάν, αλλά μάλλον ηρέμησαν τη φαντασία του. Κατάλαβε ότι μόνο το έλεος του Θεού θα τον προστάτευε. Και έτσι, σαν παιδί, άρχισε να προσεύχεται και να ικετεύει για έλεος. Σύντομα, όλα τα εξωτερικά ζητήματα τακτοποιήθηκαν. Αλλά το μονοπάτι που ήθελε να ακολουθήσει ο νεαρός δεν του επέτρεπε ανάπαυση. Ξεκίνησε μια μυστηριώδης εκπαίδευση, όπου ο δάσκαλος ήταν η Θεία Πρόνοια. Η επίθεση των θλίψεων και των πειρασμών μέσα από εκείνους με τους οποίους η ζωή τον έφερε κοντά δεν άργησε να έρθει.

Ο Ιβάν ξαφνικά κυριεύτηκε από μια ξαφνική γοητεία με τη Μόσχα. Η σαγηνευτική ομορφιά της αρχιτεκτονικής της, τα πάρκα, τα ευγενή κτήματα, ακόμη και τα θέατρα τον γοήτευσαν, επισκιάζοντας προσωρινά τα παλιά του όνειρα. Ήταν νέος και, όπως το έλεγε ο ίδιος, ένας δανδής. Αφού γυάλιζε τα πάνινα παπούτσια του με οδοντόκρεμα, ξεκινούσε μια βόλτα στη Μόσχα. Είναι άγνωστο πόσο θα διαρκούσε αυτή η γοητεία αν δεν είχε σταματήσει η ηλικιωμένη γυναίκα με την οποία έμενε ο Ιβάν. Αυτή αντιτάχθηκε αποφασιστικά στις καθυστερημένες επιστροφές του. Ο ίδιος διαισθάνθηκε τον κίνδυνο που τον απειλούσε. Ένας πειρασμός τον περίμενε στη δουλειά. Νεαρές γυναίκες, θέλητα ή μη, ντρόπιαζαν τον νεαρό άνδρα και δοκίμαζαν την αγνότητά του. Μόνο η ομοιόμορφη, φιλική του στάση απέναντι σε όλους και η ανταπόκρισή του προστάτευαν τον Ιβάν από τις προσπάθειές τους. Και η σεβαστή, καθολική προσφώνηση «Ιβάν Μιχαήλοβιτς» διέλυσε αυτόν τον πειρασμό. Η καρδιά του Ιβάν ήταν γαλήνια. Ο μοναχός κατοικούσε ξανά μέσα του. Και αυτός ο κρυμμένος μοναχός άρχισε να παρατηρεί τη ζωή στενά, για να μην, μέσα από τη νεότητά του, τα συναισθήματά του και τις σκέψεις του, ενδώσει σε δαιμονικά τεχνάσματα. Ο γέροντας δεν ήταν τώρα μαζί του. η θέλησή του δοκιμαζόταν από την ίδια τη ζωή.

Οι πρώτες εμπειρίες εξομολόγησης προέκυψαν σε αυτήν την ίδια ομάδα: άνθρωποι έρχονταν σε αυτόν για συμβουλές σε στιγμές θλίψης και αμηχανίας, και μάλιστα τον μύησαν σε μυστικά την οικογενειακή τους ζωή. «Α, γιατί σου ανοίγουμε την καρδιά μας σαν να είσαι ιερέας;» έλεγαν οι συνάδελφοι όταν ξαφνικά θυμούνταν ότι ήταν νεαρός άνδρας.

Για επτά χρόνια, ένας άλλος πειρασμός τον έθρεψε μέρα με τη μέρα. Η ηλικιωμένη γυναίκα που τον είχε προστατεύσει, κλείνοντας μια γωνιά του δωματίου της, διεκδικούσε συνεχώς τα δικαιώματά της πάνω του. Αντί για την οικεία κατανόηση των αγαπημένων προσώπων που γνώριζε από την παιδική του ηλικία, υπήρχε η ενοχλητική απαίτηση για προσοχή από έναν μοναχικό άντρα. Αυτό σήμαινε μεγάλες συζητήσεις που κατέληγαν σε εκνευρισμό, ακόμη και σε προσβολή. Η λεπτή κουρτίνα, που χώριζε τον κόσμο του νεαρού άνδρα, διατηρώντας τη μοναξιά του, άνοιγε συνεχώς, αποκαλύπτοντας το πρόσωπο της ηλικιωμένης γυναίκας. Τι γαλήνη και ελευθερία θα μπορούσε να υπάρχει εδώ; Μόνο ευγνωμοσύνη στην ηλικιωμένη γυναίκα, που τον είχε βοηθήσει στη στιγμή της ανάγκης του, εξομάλυνε όλες αυτές τις, για να το θέσω ήπια, ενοχλήσεις. Αργότερα, στις σκέψεις του, την αποκαλούσε ακόμη και «η ηλικιωμένη γυναίκα». Άλλωστε, ο ίδιος ο Θεός ήταν που την είχε επιλέξει ως παιδαγωγό του μελλοντικού μοναχού. Ο Βάνια ταπεινώθηκε και παρηγόρησε την οικοδέσποινά του στις απλές της λύπες. Εκείνη, βλέποντας την άτρωτη φύση του, αποκαλούσε εκνευρισμένα τον ενοικιαστή «κοτσύφι με μάτια», μαρτυρώντας το μέγεθος της υπομονής του και το έργο που αόρατα συνέβαινε μέσα του. Ο Ιβάν ένιωθε τη βοήθεια του Θεού και η νηφάλια προσοχή του σε ό,τι συνέβαινε, πέρα ​​από την ηλικία του, τον δίδαξε σύνεση. Η μνήμη της καρδιάς του, διατηρώντας τις ευλογίες και την καθοδήγηση του λαού του Θεού, ενδυνάμωνε ιδιαίτερα. Ζούσε με ακλόνητη ελπίδα για τη μεσιτεία τους και η ηρεμία ήταν η ανταμοιβή του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, για να βοηθήσει τον εκούσιο δόκιμο, ο Κύριος χάρισε ομοϊδεάτες και ενωμένους αποπνικτικοί φίλοι. Τα ξαδέρφια του, οι Μοσκβίτες - ο Αλέξανδρος και ο Βασίλειος - ζούσαν ήδη στη Μόσχα. Και οι τρεις δεν ενδιαφέρονταν για τις διασκεδάσεις της πρωτεύουσας. τους ένωνε η ​​ένθερμη επιθυμία να υπηρετούν τον Κύριο στη μοναστική ζωή. Η εμπειρία των Μοσκβιτίνων στη ζωή ήταν μικρότερη. Το 1945, και οι δύο έγιναν ιερομόναχοι - ο Αθανάσιος [ 11 ] και ο Βλαντιμίρ [ 12 ] . Οι νέοι πλοηγήθηκαν στις δυσκολίες της ζωής και έμαθαν να τις ξεπερνούν μαζί. Ήταν μια ταραγμένη εποχή και πολλοί παρασύρθηκαν στην απάτη και τον πειρασμό.

Ο Μητροπολίτης Σέργιος, Αναπληρωτής Τοποτηρητής του Πατριάρχη[13], πέτυχε ένα ηρωικό κατόρθωμα, προσπαθώντας να οδηγήσει την Εκκλησία από την ταραγμένη δίνη των ιστορικών γεγονότων, διατηρώντας παράλληλα την ενότητα της Εκκλησίας. Το σχίσμα των Ανακαινιστών και διάφορες αντικανονικές ομάδες, καθώς και η μετανάστευση, βοηθούσαν τους άρχοντες στις προσπάθειές τους να καταστρέψουν την Εκκλησία. Αυτός δεν ήταν λιγότερος κίνδυνος από τον διωγμό. Η κακία των εχθρών της Εκκλησίας ξεχύθηκε σε προδοσίες, χλευασμό ιερών τόπων και βλάσφημα πανηγύρια. Ο αέρας ήταν γεμάτος με την δηλητηριώδη ανάσα ψευδών διδασκαλιών και συκοφαντιών. Οι νέοι άκουγαν προσεκτικά όλα όσα συνέβαιναν στην Εκκλησία, προσευχόμενοι στον Θεό να μην τους εγκαταλείψει σε αυτή την αναταραχή. Οι στάσεις απέναντι στον Μητροπολίτη Σέργιο ήταν επιφυλακτικές και συχνά εχθρικές. Οι αδελφοί συμμετείχαν επίσης στη συζήτηση των πράξεών του. Αλλά ο Κύριος, που κυβερνά τα πάντα, παρακολουθεί όσους επιθυμούν ειλικρινά να Τον υπηρετούν, παρόλο που κατακλύζονται από τις δικές τους αδυναμίες. Σε ένα όνειρο, η αλήθεια αποκαλύφθηκε στον Ιβάν, ενισχύοντας την πίστη του στην Πρόνοια του Θεού και δίνοντάς του σοφία. Ο Μητροπολίτης Σέργιος τον πλησίασε στην εκκλησία και του είπε: «Με έσωσες».

«Εσύ με καταδικάζεις, αλλά εγώ μετανοώ». Και, μπαίνοντας από τις ανοιχτές Βασιλικές Πύλες, ο επίσκοπος διαλύθηκε στο απόκοσμο φως του Όρους Θαβώρ. Ο Ιβάν δεν χρειαζόταν περαιτέρω διαβεβαίωση για την καθοδήγηση του Θεού από τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας.

Για να αποφύγει να χαθεί στον κατακλυσμό και τον θόρυβο των διαφωνιών σε εκκλησιαστικά ζητήματα, ο Ιβάν χρειαζόταν επειγόντως να διευρύνει τις θεολογικές του γνώσεις. Και σε αυτό, ο Ιβάν άρχισε να αισθάνεται γνήσια βοήθεια από ψηλά. Ανάμεσα στους στενούς του γνωστούς, εμφανίστηκε ένας νεαρός πιστός που μπόρεσε να προμηθευτεί την απαραίτητη βιβλιογραφία. Πνευματικά βιβλία δεν επιτρεπόταν να εμφανίζονται στα ράφια των μεταχειρισμένων βιβλιοπωλείων και πωλούνταν κρυφά. Έτσι ξεκίνησε η εκτεταμένη βιβλιοθήκη του πατέρα Ιωάννη. Αγαπούσε τα βιβλία, οργανώνοντας προσωπικά τα φθαρμένα, συμπληρώνοντας τις σελίδες που έλειπαν και αντιγράφοντάς τα σχολαστικά, βρίσκοντας τα απαραίτητα βιβλία. Άρχισε να μελετά τα έργα των Αγίων Πατέρων για να κατανοήσει την πορεία του προς τον μοναχισμό. Οι λύπες των πρώτων χρόνων του στη Μόσχα ξεθωριάστηκαν στο παρελθόν, αφήνοντας πίσω τους μόνο αναμνήσεις και συναισθήματα ευγνωμοσύνης για την εμπειρία που είχε αποκτήσει. Αλλά η ανθρώπινη ευημερία είναι φευγαλέα και απατηλή. Μια κοινή, μεγάλη ατυχία διαφαινόταν στον ορίζοντα - η πύρινη δοκιμασία του πολέμου. Και αυτή η ατυχία εισήλθε δυναμικά σε κάθε σπίτι, ανεξάρτητα από την πίστη. Για την Εκκλησία, η οποία, σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Σέργιο, ζούσε τότε τις τελευταίες της μέρες, η παγκόσμια θλίψη έφερε ένα κύμα ζωντάνιας. Πολλοί που δεν είχαν ποτέ περάσει το κατώφλι του, ακόμη και εκείνοι που το είχαν καταδιώξει, στράφηκαν σε αυτό.

Πέντε χρόνια τρομερής κρίσης του Θεού. Θλίψεις που έφεραν τους ανθρώπους στα πρόθυρα της επιβίωσης. Γενική πείνα. Στους δρόμους του πολέμου, ο θάνατος καταδικαζόταν-

Με ένα συνηθισμένο παλιοσίδερο, στα μετόπισθεν δεν έκανε ούτε τσιγκουνιά στη σοδειά της. Ο Ιβάν δεν μεταφέρθηκε στο μέτωπο λόγω κακής όρασης. Παρέμεινε στη Μόσχα. Και απροσδόκητα, οι συνθήκες του πολέμου βύθισαν τον Ιβάν σε τέτοια προβλήματα, από τα οποία ήταν αδύνατο να ξεφύγει με ανθρώπινες προσπάθειες. Ο αδελφός Βαντίμ [ 14 ] έμεινε πίσω από το κλιμάκιό του. Ήρθε στον Ιβάν για συμβουλές και βοήθεια. Λόγω της εξαιρετικής κατάστασης, και οι δύο έπρεπε να προετοιμαστούν για το χειρότερο. Ένα δικαστήριο τους περίμενε: ο Βαντίμ - για λιποταξία, ο Ιβάν - για στέγαση. Κρύβοντας τον αδελφό του σε ένα σεντούκι κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο Ιβάν προσευχόταν. Προσευχόταν απεγνωσμένα, άλλοτε παρακαλώντας, άλλοτε ζητώντας με τόλμη βοήθεια, υπενθυμίζοντάς του τις υποσχέσεις που του είχαν δοθεί. Μπροστά στην εικόνα του Αγίου Νικολάου, το τελευταίο λάδι, που είχε αποκτηθεί κατά λάθος σε αντάλλαγμα για μερίδες, κάηκε. Τη νύχτα, ο ερημίτης του σεντούκιου μπήκε στο προσευχητάρι. Δεν μιλούσαν, δεν συζητούσαν τι είχε συμβεί, δεν έκαναν σχέδια. Προσευχήθηκαν θερμά να μην τους καταπιεί η άβυσσος που άνοιγε μπροστά τους. Αυτή η καταστροφή, που θα μπορούσε να τους είχε κοστίσει τη ζωή, μετατράπηκε σε έλεος. Ένα θαύμα του ελέους του Θεού πέτυχε το αδύνατο. Ο Βαντίμ μεταφέρθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο και ο Ιβάν έλαβε στρατιωτικές κάρτες σίτισης, σώζοντάς τον από την πλήρη εξάντληση. Έτσι, ο Κύριος δίδαξε στον Ιβάν να προσεύχεται, να ελπίζει και να πιστεύει, χωρίζοντάς τον από τον κόσμο μέσω των θλίψεων και προσελκύοντάς τον κοντά Του.

Το 1943, μετά από 26 χρόνια πλήρους στέρησης των δικαιωμάτων, η Εκκλησία νομιμοποιήθηκε τελικά εντός του σοβιετικού κράτους. Ο Μητροπολίτης Σέργιος, ο οποίος είχε ήδη φέρει το βαρύ βάρος της διακυβέρνησης της στέρησης των δικαιωμάτων Εκκλησίας για 17 χρόνια, έγινε Πατριάρχης της. Λόγω των συνθηκών του πολέμου, οι αρχές αποφάσισαν να ανεχθούν την Εκκλησία.

Η δοκιμασία του πολέμου πλησίαζε στο τέλος της. Και στη ζωή του Ιβάν Κρεστ-γιάνκιν, άνοιξε το μονοπάτι που λαχταρούσε από την παιδική του ηλικία. Έλαβε ένα μήνυμα γι' αυτό από ψηλά. Σε ένα όνειρο, είδε τον εαυτό του ως προσκυνητή στην Όπτινα Πούστιν [15]. Ο αγαπημένος του γέροντας Αμβρόσιος .Ήταν περιτριγυρισμένος από κόσμο, αλλά απέφευγε σκόπιμα τον Ιβάν. Η σύγχυση βασάνιζε την ψυχή του. Αλλά όταν ο γέροντας απέλυσε τον τελευταίο επισκέπτη, πλησίασε τον Ιβάν, τον αγκάλιασε και φώναξε στον δόκιμο: «Φέρε μας δύο άμφια, θα λειτουργήσουμε μαζί». Στη συνέχεια, ο γέροντας οδήγησε τον Ιβάν στην εκκλησία. Το όνειρο ήταν τόσο κοντά στην πραγματικότητα που ο Ιβάν, μόλις ξύπνησε, άρχισε να εξηγεί ότι δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί, και τότε ήταν που τελικά ξύπνησε. Ο πατέρας Ιωάννης είχε μια ιδιαίτερη πνευματική σχέση με τον Γέροντα Αμβρόσιο. Ξεκίνησε το 1920, όταν ο Βάνια έκανε προσκύνημα στο Σπας-Τσεκριάκ για να επισκεφτεί τον πνευματικό γιο του γέροντα, τον Αρχιερέα Γκεόργκι Κόσοφ. Στη συνέχεια, ο Βάνια πέρασε μια εβδομάδα σε ένα σπίτι όπου όλα απέπνεαν τον αγαπητό γέροντα. Και το 1956, μόλις επέστρεφε από τη φυλακή, ο πατέρας Ιωάννης, που δεν είχε γίνει ακόμα μοναχός, έλαβε ένα ανεκτίμητο δώρο από τον Ηγούμενο της Όπτινα Ιωάννη (Σοκολόφ)[17] - τον παλιό, κουρελιασμένο μισομανδύα του Γέροντα Αμβροσίου. Υπενθύμισε στον πατέρα Ιωάννη την πολυπόθητη κουρά που επρόκειτο να λάβει χώρα μια μέρα στη ζωή του. Αλλά δέκα ακόμη δύσκολα χρόνια έμεναν πριν από εκείνη την ημέρα.

Προετοιμαζόμενος για τη νέα του ζωή, ο Ιβάν έκανε απολογισμό του χρόνου που πέρασε στη Μόσχα. Είπε ότι είχε βιώσει πολλά, αλλά είχε κερδίσει λίγα. Ναι, είχε υπομείνει πολλούς πειρασμούς, είχε υπομείνει όλες τις κακουχίες του πολέμου και δεν είχε αναζητήσει ανακούφιση για τον εαυτό του, παραδομένος στην καθοδήγηση του Θεού. Αλλά το όνειρό του για μοναχισμό έπρεπε για άλλη μια φορά να δώσει τη θέση του στο συγκεκριμένο έργο που του αποκαλύφθηκε με το θέλημα του Θεού. Έπρεπε να χειροτονηθεί. Και ο ακόλουθος κανόνας έγινε μέρος της πνευματικής του εμπειρίας: τίποτα να αναζητάς για τον εαυτό σου, αλλά να κάνεις αυτό που θέλει ο Κύριος από εσένα. Αργότερα, θα έλεγε στα πνευματικά του παιδιά:

«Μην ζητάς τίποτα και μην αρνείσαι τίποτα. Αυτό θα είναι μοναστικό.»

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»! 

Το τεύχος Ιουνίου είναι διαθέσιμο ονλάιν, με νέα και ανταποκρίσεις από την Αφρική, την Ωκεανία και τη Λατινική Αμερική και με μία ειδική ανταπόκριση για την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Χρυσοστόμου Παπαρασαντοπούλου από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας.

Το τεύχος περιλαμβάνει ακόμη κείμενα του Μητροπολίτη Κινσάσας Θεοδοσίου και του Επισκόπου Κωνσταντιανής Κοσμά για τον Άγιο Χρυσόστομο.

Διαβάστε το online σε μορφή PDF ή σε αυτοτελή άρθρα. 

 https://ierapostoles.gr/2026/06/exoteriki-ierapostoli-273/?fbclid=IwdGRjcASOtE1jbGNrBI60tGV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHuQIVIsKgYpf0mKrvevUl_FV4HkyLSR_y5zyw96BKPh-H1rzDgo2Qtwf3hUM_aem_YWdncwCyTtq9MOVaROcZF_h-ABtZ&brid=YWdncwG3HiX6Mi3TN_EjyHquOGoK

Η έννοια του πλησίον όπως τη δίδαξε ο Χριστός.

Η έννοια του πλησίον  όπως τη δίδαξε ο Χριστός.  

 Όταν ο νομικός ρώτησε τον Κύριο, «και τις εστί μου πλησίον» (Λουκ.ι΄,29),τότε του έδωσε αφορμή να διδάξει τη γνωστή παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Μέσα από την παραβολή αυτή ξεκαθαρίζεται ποια είναι η έννοια του πλησίον.

Επειδή η παραβολή είναι γνωστή παραμένουμε στα σημεία που έχουν σχέση με το θέμα μας. «Τις ουν τούτων των τριών πλησίον δοκεί σοι γεγονέναι του εμπεσόντος εις τους ληστάς;» (Λουκ.ι´,36).

Εδώ ο Κύριος με την ερώτηση αυτή φανερώνει ότι πλησίον θεωρείται όχι αυτός που έπεσε στους ληστές, αλλά ένας από τους τρεις που τον συνάντησαν και αφήνει τον νομικό να τον βρει. Έτσι ο νομικός απαντάει, « ο ποιήσας το έλεοςμετ’ αυτού», δηλαδή   ο Σαμαρείτης.   Αυτό  το  δέχεται  ο Κύριος και του λέει, «πορεύου και συ ποίει ομοίως (Λουκ. ι΄,37), δηλαδή κάνε και εσύ ότι έκανε κείνος. Έτσι θα γίνεις πλησίον στους έχοντας ανάγκη.Είναι όμως γνωστό και κοινά αποδεκτό ότι ο καθαυτό καλός Σαμαρείτης είναι ο Ίδιος ο Χριστός. 

Καλείται  λοιπόν  ο   πιστόςπου θέλει να αγαπά τον πλησίον   να γίνει μιμητής και ακόλουθος του Χριστού. Τότε θα είναι και αυτός πλησίον στους άλλους.    Αφού όμως θα είναι αυτός πλησίον στους άλλους, τότε σε ποιον απευθύνεται  η εντολή αγαπήσεις τον πλησίον; Αυτή η εντολή, όπως και οι άλλες, δόθηκαν από το Θεό στους Ισραηλίτες.Μάλιστα δε ο Κύριος δεν την κατάργησε αλλά την υπογράμμισε περισσότερο και την συμπλήρωσε.  

Αυτή την εντολή ο Χριστός την τήρησε ο Ίδιος με όλο το έργο Του επί της γης. Την τήρησε όμως με το να γίνει ο Ίδιος πλησίον στους άλλους, όπως αναφέρθηκε  παραπάνω.Κατά συνέπεια όποιος γίνεται πλησίον στους άλλους ταυτόχρονα εφαρμόζει και την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον του. Για να γίνεται όμως πλησίον στους άλλους είναι ανάγκη να είναι  κοντά στο Χριστό,  σύμφωναμε το, «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. ιε΄,5).

Ιωάννης. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 3

 

Στην ηλικία των επτά ετών, η ξέγνοιαστη παιδική ηλικία του Βάνια τελείωσε. Το έτος 1917 πλησίαζε, ένα μοιραίο έτος για την Πατρίδα μας. Πρωτοφανείς αναταραχές και καταστροφές διαφαινόταν. Ο μαχητικός αθεϊσμός είχε κηρύξει τον πόλεμο στον Θεό και την Εκκλησία. Και η πιστή Ρωσία, προκειμένου να διατηρήσει την Ορθοδοξία για τις επόμενες γενιές, αποδέχτηκε το κατόρθωμα του μαρτυρίου. Αυτή η περίοδος έγινε μνημείο της εποχής της εξομολόγησης.

Ο νεαρός δόκιμος βίωσε από πρώτο χέρι την ανιδιοτέλεια και την ειλικρίνεια της πίστης, την αφοσίωση στον Θεό και την Εκκλησία όσων είχε αγαπήσει τόσο βαθιά ως παιδί. Η παιδική του πίστη ωρίμασε. Προικισμένος από τη φύση με συμπονετική καρδιά, ένιωσε πόση θλίψη είχε εισχωρήσει στη ζωή των αγαπημένων του. Ο πόνος των άλλων πλήγωσε τη νεαρή ψυχή του και δημιούργησε μια συμπόνια που θα παρέμενε για πάντα στην καρδιά του. Προσπαθώντας να καταλάβει τι συνέβαινε, βασανίζοντας την ψυχή του με την επίγνωση της ατυχίας που είχε βρει τους άλλους, ανέλαβε ειλικρινά στους εύθραυστους ώμους του τις λύπες που είχαν βρει τους ενήλικες και ο ίδιος ωρίμασε πέρα ​​από την ηλικία του. Μόνο η Εκκλησία Και η υπακοή εκεί άμβλυνε την απελπιστική ένταση της πραγματικότητας. Θεία Πρόνοια, το σχολείο σταμάτησε εντελώς. Εκείνη την εποχή, η νέα τάξη πραγμάτων που αναδυόταν στη Ρωσία δεν είχε χρόνο για παιδιά. Και ο Θεός χάρισε στον Βάνια αρκετά χρόνια ανιδιοτελούς αφοσίωσης στην μαθητεία στην εκκλησία. Έγινε ένας πλήρους απασχόλησης ψαλμωδός.

Αργότερα, ο πατήρ Ιωάννης, αναπολώντας εκείνη την εποχή, είπε ότι δεν τον δίδαξαν δασκάλοι, αλλά πνευματικοί καθηγητές που είχαν δοκιμαστεί από τη σκληρή ζωή - ο αθεϊσμός μαινόταν στη Ρωσία εδώ και πέντε χρόνια. Η υπηρεσία στην εκκλησία τον δίδαξε να συμμετέχει στη ζωή αυθόρμητα και ανεξάρτητα. Αγάπησε την εκκλησία και τις λειτουργίες.

Από τότε, ένα εντεκάχρονο αγόρι, έδειχνε αφοσίωση στους δασκάλους του και αδιαμφισβήτητη υπακοή στα καταστατικά της Αγίας Εκκλησίας και στις εντολές του Θεού.

Το 1922, ένα γεγονός συνέβη στη ζωή του νεαρού δόκιμου που θα καθόριζε το μέλλον του. Δύο επίσκοποι, ο ένας μετά τον άλλον, έθεσαν τα χέρια τους στο κεφάλι του. Αυτό συνέβη λίγο πριν από τη σύλληψή τους.

Για τον Επίσκοπο Νικόλαο (Νικόλσκι)[5], Επίσκοπο Γέλετς, Βικάριο της Επισκοπής Οριόλ, αυτή ήταν η πρώτη του σύλληψή. Ο Επίσκοπος Νικόλαος ευλογούσε τους ενορίτες, αποχαιρετώντας τους πριν από την αναχώρησή του. Δεν ήξερε ακόμη ότι αύριο θα ξεκινούσε το ταξίδι του μέσα από τις δοκιμασίες. Στάθηκε στον άμβωνα του επισκόπου στη μέση της εκκλησίας, πλήρως ενδεδυμένος. Ο τελευταίος σε αυτό το ρεύμα ανθρώπων ήταν ο βοηθός του. Στην ερώτηση του επισκόπου, «Και για τι να σας ευλογήσω;» ο Βάνια φώναξε απροσδόκητα, «Μοναχισμός!» Ο επίσκοπος κοίταξε προσεκτικά το αγόρι, σταμάτησε, το βλέμμα του καρφωμένο στην Αγία Τράπεζα. Έπειτα έβαλε τα χέρια του στο κεφάλι του και είπε: «Πρώτα, θα τελειώσεις το σχολείο, θα εργαστείς, θα χειροτονηθείς και θα υπηρετήσεις, και στον εύθετο χρόνο σίγουρα θα γίνεις μοναχός. Ο Θεός να σε ευλογεί!» Αυτά τα λόγια αποτυπώθηκαν στις πλάκες της νεανικής του καρδιάς και τον καθοδήγησαν για το υπόλοιπο της ζωής του.

...Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ (Οστρούμοφ) του Οριόλ επρόκειτο να ανταλλάξει την επισκοπική του έδρα με ένα κελί φυλακής για τρίτη φορά. Ο Επίσκοπος Σεραφείμ έβαλε επίσης τα χέρια του στο κεφάλι του Βάνια, επιβεβαιώνοντας την ευλογία του Θεού στη μοναστική του ζωή. Σε μια φωτογραφία των δύο επισκόπων που συμμετείχαν σε αυτή τη μοιραία ευλογία, έγραψε: «Από δύο φίλους στον νεαρό Βάνια, με προσευχή, είθε ο Κύριος να εκπληρώσει τις επιθυμίες της καρδιάς σας και να σας χαρίσει αληθινή ευτυχία στη ζωή».

Αργότερα, ο πατέρας Ιωάννης κατέθεσε ότι η μνήμη αυτής της ευλογίας τον προστάτευε αξιόπιστα από τους πειρασμούς που αναπόφευκτα συνοδεύουν ένα άτομο στη ζωή.

Στα βάθη της καρδιάς του, έγινε μοναχός σε ηλικία δώδεκα ετών. Αλλά τη στιγμή που θα προσκυνούσε την αγκαλιά του Πατέρα, εξακολουθούσαν να υπάρχουν σαράντα τέσσερα χρόνια δοκιμασίας.

Και το 1922, όταν το κράτος ανέπτυσσε ένα σχέδιο για την καταστροφή της Εκκλησίας, εξέδωσε ένα ιερόσυλο διάταγμα για την δήμευση.

Οι εκκλησιαστικές αξίες, όταν το αίμα των μαρτύρων για την πίστη είχε ήδη χυθεί, τα χέρια των επισκόπων και οι προσευχές των επισκόπων απελευθέρωσαν τον νεοσύλλεκτο στον νέο κόσμο της Ρωσίας, όπου δεν υπήρχε θέση όχι μόνο για τον μοναχισμό αλλά ούτε και για τον Χριστιανισμό, σε έναν κόσμο που επαναστατούσε ενάντια στον Θεό. Αλλά η αγάπη και η ελπίδα, η πίστη και η εμπιστοσύνη τους στον Θεό αποδείχθηκαν ατρόμητες μπροστά στην άβυσσο του αθεϊσμού.

Ένα χρόνο αργότερα, σύμφωνα με τον ίδιο, συνέβη ένα άλλο σημαντικό γεγονός στη ζωή του Ιβάν. Έχοντας επισκεφθεί για πρώτη φορά τα ιερά μέρη της Μόσχας, προσευχήθηκε στη Μονή Ντονσκόι[7] κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας που τέλεσε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Τύχων[8], ο οποίος μόλις είχε αποφυλακιστεί. Ο Βάνια τον πλησίασε για μια ευλογία. Δεκαετίες μετά από αυτό το γεγονός, στα γεράματά του, αναπολώντας εκείνη τη μακρινή εποχή, ο πατήρ Ιωάννης είπε ότι μπορούσε ακόμα να νιώσει τη ζεστασιά του χεριού της Αγιότητάς του στο κεφάλι του.

Ο Βάνιας ένιωθε έντονα την εκδήλωση της χάρης του Θεού από την πρώιμη παιδική ηλικία. Το άγγιγμα του Πατριάρχη τον ενημέρωνε για την πνοή του Αγίου Πνεύματος. Στα δέκα του χρόνια, η καρδιά του Βάνια αντιλαμβανόταν αναμφισβήτητα την αγιότητα του εφημέριου της ενορίας, πατρός Γεωργίου Τσεκρυάκοφσκι.[9] Η καρδιά του, ευαίσθητη στην αγιότητα, μιλούσε για την αόρατη παρουσία του Επισκόπου Σεραφείμ. Έτσι, από την πρώιμη παιδική ηλικία, το Πνεύμα του Θεού οδηγούσε τον Ιβάν με την αλήθεια.

Η εκκλησία του  Κρεστιάνκιν ζούσε σύμφωνα με τον Θεό και με σαφείς αντιλήψεις για τον σκοπό της αληθινής ζωής. Αρκεί να θυμηθούμε μια τραγική στιγμή στη ζωή της οικογένειάς τους. Όταν ένας πρωτοφανής λιμός χτύπησε τη Ρωσία το 1922, δεν είχαν τίποτα πολύτιμο στο σπίτι τους που να μπορούσε να ανταλλαχθεί με ψωμί, εκτός από την εικόνα της Μητέρας του Θεού «του Σημαδιού».

Έφτασαν και οι αγοραστές. Ένα νηφάλιο μυαλό δικαιολόγησε δυναμικά την ανάγκη να αποχωριστούν το οικογενειακό λείψανο· τα παιδιά χρειάζονταν τροφή. Αλλά η θλίψη των μικρότερων παιδιών και η αγωνία που κατέκλυζε την καρδιά της μητέρας τους, αντίθετα με την ανθρώπινη κρίση, τους θύμιζαν την Αλήθεια του Θεού. Ένα νυχτερινό όραμα της Βασίλισσας των Ουρανών να φεύγει από το σπίτι έβαλε τέλος στο μαρτύριο της ψυχής. Ένα αποφασιστικό «όχι» υποδέχτηκε όσους ήρθαν για την εικόνα. Και σε όλα τα επιχειρήματα, ακόμη και τα πιο πειστικά και δελεαστικά, ήρθε η απάντηση: «Όχι, όχι, όχι». Η εικόνα παρέμεινε στο σπίτι· συνόδευσε τον Ιβάν σε όλη του τη ζωή ως γονική ευλογία. Η πίστη της χήρας και των παιδιών της δεν ντροπιάστηκε. Σε μια δύσκολη περίοδο λιμού, η βοήθεια ήρθε σε αυτούς με τη μεσολάβηση και την προστασία της Μητέρας του Θεού.

Τα μαθήματα γνώσης του Θεού και της προσευχής ήταν καθημερινά παραδείγματα για τα παιδιά. Αργότερα, ο πατήρ Ιωάννης ανακαλούσε τις εμπειρίες της ζωής του από τα βάθη της μνήμης του και έλεγε στα πνευματικά του παιδιά:

«Τα λόγια εποικοδομούν, τα παραδείγματα προσελκύουν».

Το παράδειγμα της μητέρας του ενέπνευσε τον γιο της να υπηρετεί τον Θεό. Και αυτός έγινε ο σκοπός της ζωής του. Ο πατέρας Ιωάννης φύλαγε προσεκτικά τις επιστολές και τις καρτ ποστάλ που του έστελναν από το σπίτι. Άγγιζε αυτά τα κιτρινισμένα σεντόνια με τρόμο. Ακτινοβολούσαν μια ξεχασμένη ζεστασιά. Γλυκά, απλά λόγια, συγκινητικές προσφωνήσεις: «Αγαπητέ μου Βανέτσκα», «Αγαπητέ μου γιε». Μπορούσες να δεις πώς άλλαζε σταδιακά η γραφή της μητέρας του. Πώς τα εκπληκτικά όμορφα στρογγυλά γράμματα γίνονταν λιγότερο σίγουρα, μαρτυρώντας την εξασθένιση της ζωντάνιας της. Αλλά η υπογραφή της παρέμεινε αμετάβλητη: «Παραμένω, η μητέρα σου». Και παρέμεινε στην καρδιά του γιου της για πάντα: στη μητρική του στάση απέναντι στους ανθρώπους, στην ικανότητά του να παρηγορεί έναν άνθρωπο σαν να ήταν μικρό παιδί, στην ικανότητά του να συγχωρεί και να καλύπτει τις ατέλειες των πνευματικών της παιδιών όπως μόνο μια μητέρα μπορεί. Ακόμα και η γραφή του πατέρα Ιωάννη μιμούνταν θαυματουργικά της μητέρας του. Έχοντας γίνει πνευματικός πατέρας πολλών παιδιών, ο πατέρας Ιωάννης έλεγε ότι η καρδιά του ήταν περισσότερο μητρική παρά πατρική.

Οι λαμπρές μέρες της παιδικής ηλικίας πέρασαν, η εφηβεία τελείωσε και η εποχή της νεότητας είχε φτάσει - μια εποχή πνευματικής ανάπτυξης και εισόδου στην επαγγελματική ζωή. Ευλογώντας τον γιο της για την ανεξάρτητη πορεία του, η μητέρα του τού είπε ότι ήταν ένα παιδί για το οποίο προσευχόταν, κληροδοτήθηκε ως δώρο στον Θεό. Η Αγία Μεγαλομάρτυρας Βαρβάρα έλαβε από την Ελισάβετ Ιλλαριόνοβνα τον καρπό των μητρικών της πόνων στα πρώτα της βρεφικά χρόνια.

«Και το τρεμάμενο χέρι μιας μητέρας επισκίασε το ενήλικο παιδί της... Η φωνή μιας μητέρας, τρεμάμενη από συγκίνηση, ψέλλισε: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», φωτίζοντας τα ακόμη άγνωστα μονοπάτια της ζωής που απλώνονταν μπροστά του». Έτσι αφηγήθηκε ο πατήρ Ιωάννης αυτή τη σημαντική στιγμή της ζωής του σε ένα από τα κηρύγματά του.

Και αν στην παιδική του ηλικία δεν είχε ακόμη πλήρη επίγνωση της φροντίδας της Θείας Πρόνοιας για τον εαυτό του, τότε μετά την αποκάλυψη της μητέρας του, πολλά μυστικά της ευτυχισμένης παιδικής του ηλικίας και του μονοπατιού στο οποίο ο Κύριος Το μονοπάτι τον προετοίμασε. Για πρώτη φορά, ένιωσε καθαρά την πνευματική κλήση που του είχε προορίσει ο Θεός, για την οποία υπήρχαν τόσες πολλές προηγουμένως ανεξήγητες ενδείξεις. Ο Ιβάν εισήλθε σε μια ανεξάρτητη ζωή, γνωρίζοντας τόσο την αληθινή αξία της αρετής όσο και τι αποτελεί τον αληθινό θησαυρό της ζωής.

Ήταν το 1928. Η χώρα είχε κηρύξει ένα «άθεο πενταετές σχέδιο». Αυτό σημαδεύτηκε από το μαζικό κλείσιμο εκκλησιών. Ένας αδυσώπητος αγώνας ενάντια στα «κειμήλια του παρελθόντος» μαινόταν στον κοινωνικό ορίζοντα. Οι αρχές δεν έκρυβαν το μίσος τους για την «ιεροσύνη». Ο μαχητικός αθεϊσμός έγινε υποχρεωτικός στη Χώρα των Σοβιετικών.

Η θρησκευτική αφοσίωση του νεαρού άνδρα σύντομα τράβηξε την προσοχή. Χαρούμενος, ανιδιοτελής και συγκεντρωμένος στη δουλειά, ευγενικός και φιλόξενος με όλους, προκαλούσε αναμφισβήτητη συμπάθεια. Ωστόσο, υπήρχε ένα «αλλά» που η ηγεσία δεν μπορούσε να ανεχθεί. Η πίστη που ήταν ριζωμένη στη συνείδησή του απέρριπτε όλους τους πειρασμούς μιας αθεϊστικής κοινωνίας. Ξεκίνησαν ανεπαίσθητες προσπάθειες επανεκπαίδευσής του, μέχρι σημείου παραβίασης της συνείδησής του. Αλλά παρέμεινε εκκλησιαζόμενος. Και ο Βάνια είχε μια άμεση αντιπαράθεση με το παντοδύναμο κράτος. Απαντώντας σε μια απαίτηση να εργάζεται τις Κυριακές, κάτι που θα τον στερούσε από τις εκκλησιαστικές λειτουργίες, προσβεβλημένος από τα θρησκευτικά του συναισθήματα, αρνήθηκε: «Δεν είμαι η αιτία της οπισθοδρόμησής σας, ούτε είμαι θύμα της εκκαθάρισής της». Την επόμενη μέρα, έλαβε εντολή απόλυσής του. Η διαμαρτυρία του έγινε ένα βολικό πρόσχημα για αντίποινα. Οι πιστοί δεν είχαν θέση στο «ευτυχισμένο μέλλον».

Η ευδαιμονία της ζωής κάτω από την προστασία του σπιτιού τους τελείωνε. Ανήσυχες σκέψεις για ένα άγνωστο μέλλον τους κατέκλυζαν. Όλες οι προσπάθειες να βρουν δουλειά στην πατρίδα τους, το Όρελ, αποδείχθηκαν μάταιες. Η νεανική τους διαμαρτυρία εκτιμήθηκε δεόντως. Η άβυσσος της αδιαλλαξίας απέναντι στην Εκκλησία από τους ιδεολόγους της νέας ζωής είχε ανοίξει για άλλη μια φορά. Αλλά η σύγχυση ήταν βραχύβια κατέλαβε την ψυχή του Ιβάν. Για άλλη μια φορά, η μητέρα του έσπευσε να τον σώσει με την ατελείωτη εμπιστοσύνη της στον Θεό και το θάρρος της:

Μετάνοια....

«Δεν έχει σημασία πόσο μακριά έχεις απομακρυνθεί από τον Θεό, ο δρόμος της επιστροφής θα είναι πάντα μια στιγμή μετάνοιας.» (Μετάνοια, π. Ιωάννης Μπαντίλιτσα, από το βιβλίο Ο Θεός της Καρδιάς μου)

Παρακλητικός Κανών εις τον Οσιον Αγαπητόν τον Ανάργυρον.

 

Ὅσιος Ἀγαπητός

ὁ ̉ Ανάργυρος καί ̉  Ιαματικός

 

Ο Ὅσιος Ἀγαπητὸς ἔζησε στὴ Ρωσία περὶ τὸν 11ο αἰώνα μ.Χ. καὶ ἀσκήτεψε στὴ Μεγάλη Λαύρα τοῦ Κιέβου στὰ χρόνια τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ ὁποίου ἦταν μαθητής († 10 Ἰουλίου). Ὁ Ὅσιος πράγματι ἦταν ἀγαπητὸς στὸν Θεὸ καὶ ἔτσι τὸν ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῆς θαυματουργίας. Ἡ φήμη του ἁπλώθηκε παντοῦ καὶ πλήθη πιστῶν ἔρχονταν στὸν Ὅσιο, γιὰ νὰ θεραπευθοῦν. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν ἰατρό

   Στό Κίεβο ζοῦσε ἕνας διάσημος παθολόγος ὁ ὁποῖος δέν μπόρεσε νά κάνει καλά μία ἄρρωστη γυναίκα.  ̉Εκείνη τότε κατέφυγε στόν ῞Οσιο  ̉Αγαπητό ὁ ὁποῖος τήν θεράπευσε. ῾Ο γιατρός, ὅταν τό ἔμαθε, γεμάτος φθόνο προσπάθησε νά τόν δηλητηριάσει, ὁ Θεός ὅμως τόν προστάτεψε καί δέν ἔπαθε τίποτα. 

   Ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους, ἐθεράπευσε καὶ τὸν πρίγκιπα τοῦ Τσέρνιγκωφ Βλαδίμηρο Βσεβολόντοβιτς, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε μεγάλος πρίγκιπας τοῦ Κιέβου μὲ τὴν ἐπωνυμία «Μονομάχος» (1114 - 1125).

   Ὁ Ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη καὶ τὰ ἱερὰ λείψανά του φυλάσσονται στὸ Σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου (Λάβρα Πετσέρσκα)

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Οσιον ̉Αγαπητὸν τὸν ̉Ανάργυρον

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσά­κουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

 

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν Θεοδόξαστον, ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατά­νύξει βοῶντες ἐκ μέσης ψυχῆς·* ῥῦσε τοὺς σοι σπεύδοντας,*  ̉Αγαπητὲ παμμάκαρ,* πάσης περιστάσε­ως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χρι­στὸν λι­ταῖς σου, θαυμαστέ,* σὲ γὰρ θεράποντα ἀνάργυρον ἔχομεν.  

 

Δόξα Πατρὶ… ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ.

῞Οσιε καὶ ἰαματικὲ  ̉Αγαπητέ,* πρέσβευε τό πα-νυκτήρμονι Θεῷ,* ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

 

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σού­των κιν­δύ­νων;* Τὶς  δὲ  διεφύλαξεν  ἔως  νῦν  ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ  σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δει­νῶν.

 

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας^[1]...

Προσπίπτω ἐνθέρμως  ̉Αγαπητέ,* πρός σε ὁ ἀχρεῖος* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν παρέχει ὁ Πλάστης ἀφθόνως* τοῖς σοι προστρέχουσι πίστει, πανένδοξε.

 

Ψυχὴν τε καὶ σῶμα,  ̉Αγαπητέ,* ἐμοῦ τοῦ ἀθλίου* σὺ θεράπευσον ταχυνῶς,* καὶ τοῖς σοι προστρέχουσι, Θεόφρον,* ἐκ τῶν βελῶν ἀρχεκάκου διάσωσον.

 

Εἰρήνην σὺ δίδου,  ̉Αγαπητέ,* διὰ τῶν λιτῶν σου* πρὸς τὸν Πλάστην καὶ Λυτρωτήν,* ἡμῖν τοῖς σοι προσφεύγουσι πίστει* καὶ ὑγιείαν παράσχου, τρισόλβιε.

 

Θεοτοκίον.

Παρθένε ἱκέτευε σῷ Υἱῷ,* ὅπως παράσχῃ τοῖς Σοι προστρέχουσι εὐλαβῶς* μετάνοιαν, πίστιν καί ὑγείαν,* ὡς καί τά τέλη τοῦ βίου ἀνώδυνα.

 

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβε­σον,*  ̉Αγαπητέ, ἀ­γροὺς καὶ οἰκίας* σὺ διαφύ­λα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὸν  τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ κατα­φύγιον. 

 

῾Ικετεύω σέ, πάτερ,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον,* σὺ γάρ,  ̉Αγαπητέ,* τὸν Λυτρωτὴν καί Σωτήραν,* ἐκ παιδὸς ἠγάπησας* καὶ διεκήρυξας.

 

̉Ο ρθοδόξων ἐδείχθης* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος ὡς καὶ τὸ πρότυπον* τῶν δὲ νοσοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χη­ρῶν ὑ­πέρμαχος* ἀκατανίκητος.

 

Θεοτοκίον.

̉Ορθοδόξων τὰ τέκνα* καλῶς διαφύλατ­τε* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστει* ταῦτα σὺ τήρησον,* ἵνα πορεύ­ονται* ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ Υἱοῦ Σου* καὶ Αὐ­τὸν δοξά­ζουσι* διὰ τοῦ βίου των. 

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  ̉Αθλοφόρε,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτό­κε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κά­κωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶτα Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ὁ Χορός τὸ Κύ­ριε, ἐλέησον (δωδεκάκις) καὶ τὸ

Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτενῶς βο­ῶμεν σοί,* πάντιμε  ̉Αγαπητέ, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πίστει  προσφεύγοντας. 

 

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ἰατρὲ ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.  

 

Σὲ προστάτην καὶ στήριγμα* καὶ φρουρὸν ἀκοίμητον οἱ  ̉Ορθόδοξοι,* Νεομάρτυς  ̉Αγαπητέ, ἔχοντες* οὐ πτοούμεθα, Θεοκοινώνητε.

 

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι,  ̉Αγαπητέ εὔσημε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέσποινα Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ κατα­φεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Παναμώμητε. 

 

ᾨδὴ ε’. Φώτισον ἡμᾶς…

῞Υπνον ἐλαφρόν* καί ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καί ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τά πάθη κοίμησον.

 

Σκέδασον σοφέ, τῶν παθῶν μου τὰ σκιρτήματα, καὶ τῷ Θεῷ σὺ αἴτει θαυματουργέ, ἵνα ῥυσθῶμεν, τῆς αἰωνίου κολάσεως.

 

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς,  ̉Ιωάσαφ θαυμαστέ,* καὶ βιώσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.  

 

Θεοτοκίον.

Νόσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης, Θεοδόξαστε,* διὸ σοι πάντες  προσφεύγομεν  θερμῶς* καὶ   ἐξαιτοῦμεν παρασχεῖν ἡμῖν μετάνοιαν.

 

ᾨδὴ στ’. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν  ̉ Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τῶν βελῶν τοῦ Βελίαρ, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου,  ̉Αγαπητὲ μάρτυς,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* ἡμεῖς οἱ πρός σε πίστει προσφεύγοντες.

 

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,*  ̉Αγαπητέ, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Νεομάρτυς, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

 

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* ̉Αγαπητέ, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Νεομάρτυς, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.  

 

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  ̉Αθλοφόρε,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως  καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθε­τος·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοή­θειαν ἡ­μῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου·* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,*  ̉Αγαπητέ νόσων ἰατρέ* καί τῶν πιστῶν τῶν κατα­φύγι­ον. 

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. (δίς)

Στίχος. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ, ἐθαυμάστωσεν αὐτοῦ ὁ Κύριος.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον (Κεφ. ι΄. 1, 5)  ἁγί­ου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα Μαθητὰς αὐτοῦ, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν κατὰ πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε ἐκβάλλειν αὐτά, καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τούτους ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς, λέγων· εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν μὴ εἰσέλθητε. Πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε, λέγοντες· Ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Ταῖς τοῦ  ̉Αναργύρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με* τῶν  ̉Ορθοδόξων προστάτα,*  ̉Αγαπητὲ ἔνδοξε,* ἀλλὰ δέ­ξαι δέη­σιν τοῦ ἱκέτους σου·* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέ­κτημαι* οὐδὲ ποῦ πρσφύγω, Πανά­ριστε,* πά­ντοθεν πολεμού­με­νος* καὶ παραμυθί­αν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦ­σον, Θεοφόρε,* καὶ γίνου σὺ προ­στάτης καὶ φρουρὸς* καὶ βακτηρία ἀκλόνητος* ἐμοῦ τοῦ τρισάθλιου.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…

῾Ο χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

 

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

̉Ο ρθοδόξων κατέστης* ἰατρὸς ἀλάνθαστος καὶ ἀ­νάργυρος,* ̉Αγαπητέ παμμάκαρ* καὶ πάντων ὁ­δοδείκτης* ἀκλινὴς τε καὶ ἀσειστος* τῶν δὲ πιστῶν βοηθὸς* ἀκοίμητος καὶ ῥύστης.

 

Τῶν ἀτέκνων κατέστης* καταφύγιον μέγα σύ, Πνευματέμφορε,* καὶ πάντων τῶν ποθοῦ­ντων* ἰδεῖν Θεοῦ τὴν δόξαν* ἀρωγός, διὸ κράζω­σι,* χαῖρε  ̉Αγαπητέ,* πιστῶν ἡ βακτηρία.

 

̉Αγαπητέ φωσφόρε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχο­μαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μού σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χειρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.     

 

Θεοτοκίον.

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, Θεομακάριστε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ  γονυκλινῶς σοῦ  δέονται,* τὸν Σόν Υἱόν Μαριάμ, εὐμένισον λιταῖς Σου. 

 

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

 ̉Αδυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θε­ρα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέ­ας* χα­ρὰν παρέχει τάχος.

 

Τὴν ἀνεργίαν*  ̉Αγαπητέ, ταῖς λιταῖς σου,* ὁ Δεσπό­της τῶν ὅλων ἀπελαύνει* καὶ πιστοῖς παρέ­χει* τα­χέως ἐργασίαν.

 

Σύ τάς ἰώσεις* ἐκ τῶν πιστῶν ἀπελαύνεις,* καί ὑγιείαν τάχος παρέχεις* διό σοι πάντες* προσφεύγουσι παμμάκαρ. 

 

Θεοτοκίον.

Τὸν Κύριόν μας* καὶ Λυτρωτὴν τῶν ψυχῶν μας* κα­θικέτευε, Μαρία Παρθένε,* ὅπως οἱ ἀχρεί­οι* ῥυ­σθῶμεν τῆς γεένης.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

̉Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπο­μο­νήν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀσ­φῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.  

 

Λιμὴν σὺ καὶ προστάτης,* πάντων  ἀνεδεί­χθης* καὶ τῶν  ̉Ορθοδόξων τεῖχος ἀκράδαντον,* κα­ταφυγὴ τε καὶ σκέπη* καὶ ἀγαλλίαμα.

 

Τὰ τέκνα ̉Ορθοδόξων* σὲ καθικετεύω* ἐκ τῆς ἀπιστί­ας τάχος διάσωσον* καὶ εἰς νομὰς τοῦ Κυρί­ου* ταύ­τα ὁδήγησον.

 

Θεοτοκίον.

̉Ε ξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Παρθένε,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ πα­ρόν­τα Με­γα­λυ­νά­ρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιω­τέ­ραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύ­νομεν.

 

Πάντων τῶν νοσοῦντων  ̉Αγαπητέ,* Τριὰς ἡ ῾Αγία* σὲ ἀνέδειξε ἰατρόν,* ὀρφανῶν προτάτην,* πενήτων τὸν τροφέα* καὶ πάντων τῶν ἐν θλίψει* τὸ καταφύγιον.

 

Χαίροις τῆς Ρωσίας ἄστρον λαμπρὸν* καὶ Λαύρας τοῦ Κιέβου* ὁ ἀτίμητος θησαυρός.* Χαίροις  ̉Ορθοδόξων* ἀγλάϊσμα καὶ δόξα* καὶ πάντων τῶν νοσοῦντων* τὸ καταφύγιον.  

 

῎Ελαβες τήν χάριν παρά Θεοῦ*  ̉Αγαπητέ μάκαρ* θεραπεύειν ὁλοτελῶς* ὄγκους καί ἰώσεις* καί πᾶσαν ἄλλην νόσων* διό σοι, Θεοφόρε, πίστει προσφεύγομεν.

 

Τὸν Χριστὸν ἠγάπησας ἐκ παιδός*  ̉Αγαπητέ μάκαρ*  ̉Ορθοδόξων ὁ ἰατρὸς* διὸ ἐνεδύθης* τῶν μοναχῶν χιτῶνα * ἐν Λαύρᾳ τοῦ Κιέβου* ἔνθα ἡγίασας.

 

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σε* φύλαττε βοῶμεν,* ̉Αγαπητέ θαυματουργέ,* ἐκ πάσης κακίας,* τροχαίου,  ἀνεργίας* καὶ  ἐκ χειρῶν  δαιμό­νων* πάντας προστάτευσον. 

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πά­ντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς  τὸ  σωθῆναι  ἡμᾶς.

 

῾Ο Χορός: τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν... ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστιν… Ὁ Χορός: ̉ Α­μήν. 

̉Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ.

῞Οσιε καὶ ἰαματικὲ  ̉Αγαπητέ,* πρέσβευε τό πανυκτήρμονι Θεῷ,* ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν* παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

 

Δέησις καὶ μικρὰ ἀπόλυσις. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς εἰκόνας  ψάλ­λομεν:

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πᾶσι τοῖς προστρέχουσι πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνας,*  ̉Αγαπητέ θαυμαστέ,* δίδου σὺ με­τάνοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπεί­νωσιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀκοί­μη­τον καὶ ὁδηγὸν ἀσφαλῆ.* Μάκαρ,  ̉Ορθο­δόξων τὸ κλέ­ος* ἀσθενῶν ἐδείχθης θεράπων* καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις  καταφύγιον.

 

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

 

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡ­μᾶς.  ̉ Αμήν

 

---

[1] . Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…