Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Κατά Ματθαίον, κεφ. ΙΗ΄, εδάφια 23-35.

 

        Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

               Κατά Ματθαίον, κεφ. ΙΗ΄, εδάφια 23-35

       ²³ Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. ²⁴ Ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. ²⁵ Μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. ²⁶ Πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. ²⁷ Σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. ²⁸ Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. ²⁹ Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. ³⁰ Ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.

     ³¹ Ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. ³² Τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. ³³ Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; ³⁴ Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. ³⁵ Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

     ²³ Επειδή στη Βασιλεία των Ουρανών το καθήκον να συγχωρούμε όσους μας έχουν φταίξει είναι απεριόριστο, γι’ αυτό μοιάζει η Βασιλεία των Ουρανών με έναν επίγειο βασιλιά, που θέλησε να του αποδώσουν λογαριασμό οι δούλοι και αυλικοί του, στους οποίους είχε αναθέσει τη διαχείριση των φόρων και των εισπράξεών του.  ²⁴ Και όταν αυτός άρχισε να κάνει τον λογαριασμό, του έφεραν έναν χρεώστη, ο οποίος χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα, δηλαδή ένα αμύθητο ποσό. ²⁵ Επειδή όμως αυτός δεν είχε να πληρώσει, διέταξε ο Κύριος να πουληθεί και αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα είχε, και να πληρωθεί το χρέος. ²⁶ Έπεσε λοιπόν καταγής ο δούλος και τον προσκυνούσε λέγοντας: «Κύριε, δώσε μου λίγο χρόνο ακόμη και όλα όσα χρωστώ θα σου τα πληρώσω».  ²⁷ Τότε ο κύριός του τον λυπήθηκε και αισθάνθηκε συμπάθεια γι’ αυτόν, κι έτσι τον άφησε ελεύθερο, του χάρισε μάλιστα και το δάνειο.

     ²⁸ Όταν όμως βγήκε έξω ο δούλος εκείνος, βρήκε έναν από τους συνδούλους του που του χρώσταγε εκατό δηνάρια, δηλαδή ένα μικρό ποσό. Κι αφού τον σταμάτησε, τον πίεζε σκληρά λέγοντας: «Εξόφλησέ μου ό,τι μου χρωστάς». ²⁹ Έπεσε λοιπόν στα πόδια του ο σύνδουλός του και τον παρακαλούσε λέγοντας: «Περίμενέ με και δώσε μου μια παράταση χρόνου και θα σε πληρώσω». ³⁰ Αυτός όμως δεν ήθελε, αλλά πήγε στο δικαστήριο και τον έριξε στη φυλακή, μέχρι να πληρώσει ό,τι του χρωστούσε. ³¹ Όταν όμως είδαν οι άλλοι σύνδουλοί του αυτά που έγιναν, λυπήθηκαν πολύ. Και αφού ήλθαν στον κύριό τους, του διηγήθηκαν όλα όσα συνέβησαν. ³² Τότε ο κύριός του τον προσκάλεσε και του είπε: «Δούλε πονηρέ, όλο το χρέος εκείνο, το τόσο μεγάλο, σου το χάρισα, επειδή με παρακάλεσες. ³³ Δεν έπρεπε και εσύ να λυπηθείς και να σπλαχνιστείς τον σύνδουλό σου, όπως κι εγώ σε λυπήθηκα και σου έδειξα έλεος, αν και δεν είμαι σύνδουλός σου αλλά κύριός σου;». ³⁴ Και οργισμένος ο κύριός του τον παρέδωσε σε αυτούς που βασανίζουν τους φυλακισμένους, για να τον τιμωρούν μέχρι να εξοφλήσει όλα όσα χρωστούσε. ³⁵ Έτσι θα κάνει σε σας και ο επουράνιος Πατέρας μου, στον Οποίο λόγω των αναρίθμητων αμαρτιών σας είστε χρεώστες αναρίθμητου χρέους, εάν δεν συγχωρήσετε ο καθένας σας τον αδελφό του όχι με το στόμα σας μόνο, αλλά από την καρδιά σας.

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ . Α΄προς Κορινθίους, κεφάλαιο Θ΄, εδάφια 1-12.

 

       Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

              Α΄προς Κορινθίους, κεφάλαιο Θ΄, εδάφια 1-12

     ¹ Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; Οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; Οὐχὶ ᾿Ιησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; Οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; ² Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ. ³ Ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί. ⁴ Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν φαγεῖν καὶ πιεῖν; ⁵ Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ Κηφᾶς; ⁶ Ἤ μόνος ἐγὼ καὶ Βαρνάβας οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν τοῦ μὴ ἐργάζεσθαι;

     ⁷ Τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; Τίς φυτεύει ἀμπελῶνα καὶ ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὐκ ἐσθίει; Ἤ τίς ποιμαίνει ποίμνην καὶ ἐκ τοῦ γάλακτος τῆς ποίμνης οὐκ ἐσθίει; ⁸ Μὴ κατὰ ἄνθρωπον ταῦτα λαλῶ; Ἤ οὐχὶ καὶ ὁ νόμος ταῦτα λέγει; ⁹ Ἐν γὰρ τῷ Μωϋσέως νόμῳ γέγραπται· οὐ φιμώσεις βοῦν ἀλοῶντα. Μὴ τῶν βοῶν μέλει τῷ Θεῷ; ¹⁰ Ἤ δι᾿ ἡμᾶς πάντως λέγει; δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγράφη, ὅτι ἐπ᾿ ἐλπίδι ὀφείλει ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν, καὶ ὁ ἀλοῶν τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ μετέχειν ἐπ᾿ ἐλπίδι. ¹¹ Εἰ ἡμεῖς ὑμῖν τὰ πνευματικὰ ἐσπείραμεν, μέγα εἰ ἡμεῖς ὑμῶν τὰ σαρκικὰ θερίσομεν; ¹² Εἰ ἄλλοι τῆς ἐξουσίας ὑμῶν μετέχουσιν, οὐ μᾶλλον ἡμεῖς; Ἀλλ᾿ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

    ¹ Δεν είμαι Απόστολος με ίσα δικαιώματα με τους άλλους Αποστόλους; Δεν είμαι ελεύθερος, όπως όλοι οι Χριστιανοί; Δεν είδα τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μας; Και δεν είστε εσείς το έργο που με τη βοήθεια του Κυρίου επιτέλεσα; ² Εάν για άλλους δεν είμαι Απόστολος, τουλάχιστον όμως για σας είμαι Απόστολος· διότι η σφραγίδα με την οποία πιστοποιείται επίσημα το αποστολικό μου αξίωμα, με τη χάρη του Κυρίου, είστε εσείς, τους οποίους εγώ οδήγησα στον Χριστό. ³ Η απάντησή μου προς εκείνους που με εξετάζουν και αμφισβητούν αν είμαι Απόστολος, είναι αυτή που δίνεται από τη θεία αυτή σφραγίδα.⁴ Αφού λοιπόν είμαι κι εγώ Απόστολος σαν τους άλλους Αποστόλους, ρωτώ: Δεν έχουμε κι εγώ και οι συνεργάτες μου δικαίωμα να φάμε και να πιούμε αυτά που μας προσφέρουν οι μαθητές μας; ⁵ Δεν έχουμε κι εμείς δικαίωμα να περιφέρουμε μαζί μας στις περιοδείες γυναίκα, Χριστιανή αδελφή, για να μας διακονεί, όπως κάνουν και οι υπόλοιποι Απόστολοι κι αυτοί που θεωρούνται αδελφοί του Κυρίου και ο Κηφάς; ⁶ Ή μήπως μόνο εγώ κι ο Βαρνάβας δεν έχουμε δικαίωμα να μην εργαζόμαστε κάποιο βιοποριστικό επάγγελμα, για να καλύπτουμε απ’ αυτό τα έξοδά μας;

     ⁷ Είμαστε στρατιώτες του Χριστού που αγωνιζόμαστε για την εξάπλωση της βασιλείας Του. Ποιος ποτέ παίρνει μέρος σε εκστρατεία εναντίον του εχθρού με δικά του έξοδα; Είμαστε αμπελουργοί που καλλιεργούμε το πνευματικό αμπέλι του Χριστού. Ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει από τον καρπό του; Είμαστε πνευματικοί ποιμένες κι εσείς είστε τα πρόβατά μας. Ποιος βόσκει ποίμνιο, φροντίζει γι’ αυτό, και δεν τρώει από το γάλα του ποιμνίου; ⁸ Αλλά μήπως αυτά που λέω είναι σύμφωνα μόνο με ανθρώπινες συνήθειες και παραδείγματα; Ή μήπως δεν λέει τα ίδια και ο θεόπνευστος νόμος; ⁹ Βεβαίως τα λέει αυτά ο νόμος· διότι έχει γραφεί στον Μωσαϊκό νόμο: Δεν θα κλείσεις με φίμωτρο και δεν θα βουλώσεις το στόμα του βοδιού που αλωνίζει. Θα αφήσεις το στόμα του ελεύθερο να φάει από τα στάχυα που με τόσο κόπο αλωνίζει. Αλλά ρωτώ: Μήπως ο Θεός ως νομοθέτης ενδιαφέρεται για τα βόδια; ¹⁰ Ή μήπως για μας τους λογικούς βεβαίως ανθρώπους τα λέει και τα νομοθετεί αυτά; Ναι, για μας τα λέει. Διότι για μας τους πνευματικούς εργάτες και καλλιεργητές γράφτηκε ότι ο καλλιεργητής οφείλει να καλλιεργεί τη γη με την ελπίδα να απολαύσει τη σοδειά˙ κι εκείνος που γεμάτος ελπίδα αλωνίζει, οφείλει να μετέχει και να απολαμβάνει τον καρπό που με ελπίδα περίμενε να αποκτήσει απ’ τον αγρό του. ¹¹ Κι εμείς υπήρξαμε ανάμεσά σας σποριάδες πνευματικοί και καλλιεργητές. Εάν λοιπόν εμείς σπείραμε στις καρδιές σας τον πνευματικό σπόρο της αλήθειας και σας μεταδώσαμε πνευματικά χαρίσματα, είναι μεγάλο πράγμα αν εμείς θερίσουμε τα υλικά αγαθά σας ως καρπό της πνευματικής αυτής σποράς; ¹² Κι αν άλλοι χρησιμοποιούν τα δικαιώματα που τους δίνει ο νόμος σε σας τους μαθητευόμενους, δεν δικαιούμαστε να χρησιμοποιήσουμε την εξουσία αυτή πολύ περισσότερο εμείς; Αλλ’ όμως εμείς δεν κάναμε χρήση των δικαιωμάτων μας αυτών. Αντιθέτως υποφέρουμε κάθε είδος στερήσεις, για να μην παρεμβάλουμε ούτε το παραμικρό εμπόδιο στο κήρυγμα του Ευαγγελίου του Χριστού.

Για τους Προσκυνητές που Κατευθύνονται στο Πρωτάτο-Καρυές..

" Αν έχεις μεγάλα μέτρα, μεγαλη ακρίβεια θα ζητήσει ο Θεός. Αν έχεις μικρά, μικρά θα ζητήσει. Μην καταφρονείς τα μικρά, διότι πολλά μικρά κάνουν ένα μεγάλο. Ξέρεις πώς θα το πάρει, άραγε, ο Θεός; "- Όσιος Εφραίμ Κατουνακιωτης.

Mακριά από τις κάρτες ΤΑΡΩ!!!!

 

Πνευματική σύναξη Γέροντος Εφραίμ με πιστούς στο Πόρτο Λάγος.

 

Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης 17.8.1967.

 

Το 1934, στο Μαρούσι, όταν η νεογέννητη Αλίκη Βουγιουκλάκη αρρώστησε βαριά από πνευμονία και οι γονείς της έσπευσαν να τη βαπτίσουν, ο ιερέας που τη βάπτισε ήταν ο Αθανάσιος Χαμακιώτης, ο μετέπειτα Όσιος Αθανάσιος ο εν Αμαρουσίω και Ροδοπόλει ασκήσας.

Δεν χρειάζεται να φορτώσουμε τη σύμπτωση με συμβολισμούς που δεν της ανήκουν. Αρκεί η εικόνα.

Ένας άγνωστος ακόμη ιερομόναχος σκύβει επάνω από ένα άρρωστο βρέφος και προφέρει το όνομά του μέσα στο νερό του βαπτίσματος. Το παιδί θα γίνει αργότερα η διασημότερη ίσως εικόνα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ο ιερέας θα περάσει τη ζωή του ακολουθώντας σχεδόν την αντίθετη πορεία: μαθαίνοντας να αποσύρεται από την εικόνα του.

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Χαμακιώτης γεννήθηκε το 1891 στην Τουρλάδα των Καλαβρύτων και μπήκε δεκαπέντε ετών στην Αγία Λαύρα. Το 1913 έγινε μοναχός Αθανάσιος, σπούδασε στην Ιερατική Σχολή της Άρτας, χειροτονήθηκε διάκονος το 1916 και πρεσβύτερος το 1921. Το 1931 κατέβηκε στην Αθήνα και λίγα χρόνια αργότερα, το 1936, ανέλαβε τη Νερατζιώτισσα στο Μαρούσι.

Εκεί αρχίζει ουσιαστικά η μεγάλη, αφανής περίοδος της ζωής του. Η λέξη «αφανής» χρειάζεται προσοχή, επειδή στη χριστιανική παράδοση δεν δηλώνει απλώς την έλλειψη δημοσιότητας. Δηλώνει έναν ολόκληρο τρόπο υπάρξεως. «Ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ», γράφει ο Παύλος. Το κρυμμένο εδώ δεν είναι το ασήμαντο. Είναι εκείνο που έχει παραιτηθεί από την απαίτηση να αποδεικνύει διαρκώς την αξία του μέσω της αναγνωρίσεως.

Ο Αθανάσιος δεν έφτιαξε γύρω του σχολή, δεν καλλιέργησε την εικόνα του χαρισματικού γέροντα, δεν συγκρότησε μια πνευματική αυλή που να πιστοποιεί καθημερινά τη σημασία του. Έζησε μέσα σε εκείνη την παλαιά εκκλησιαστική αντίληψη κατά την οποία ο πνευματικός πατέρας δεν γεννά ανθρώπους για να τους κρατήσει γύρω του. Τους γεννά για να μπορέσουν κάποτε να σταθούν χωρίς αυτόν.

Ζούμε σε έναν πολιτισμό όπου ακόμη και η καλοσύνη δυσκολεύεται να υπάρξει εάν δεν καταγραφεί. Η αγαθοεργία χρειάζεται φωτογραφία, η συμπόνια δημόσια δήλωση, η προσωπική δοκιμασία αφήγηση, ακόμη και η πνευματικότητα κινδυνεύει να γίνει μια επιμελημένη εκδοχή του εαυτού που προσφέρεται προς κατανάλωση.

Ο Αθανάσιος κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όχι από περιφρόνηση προς τον κόσμο αλλά από μια πολύ βαθύτερη καχυποψία απέναντι στο εγώ όταν αυτό επιχειρεί να ιδιοποιηθεί ακόμη και την αρετή του. Γνώριζε εμπειρικά κάτι που η ασκητική παράδοση γνώριζε από αιώνες: ότι μπορεί κανείς να παραιτηθεί από χρήματα, απολαύσεις και αξιώματα και να παραμένει απολύτως αιχμάλωτος του εαυτού του.

Η τελευταία ιδιοκτησία του ανθρώπου είναι η εικόνα που έχει για την αγαθότητά του. Και η πιο δύσκολη ακτημοσύνη αρχίζει όταν παύει να του ανήκει ακόμη και το καλό που έκανε. Γι’ αυτό ο Αθανάσιος δεν ενδιαφέρεται απλώς να είναι καλός. Αγωνίζεται να μη χρειάζεται να γνωρίζει ο άλλος ότι εκείνος υπήρξε καλός.

Κάπου κοντά στη Νερατζιώτισσα ζούσε μια παράλυτη ηλικιωμένη γυναίκα, μόνη και ανήμπορη. Οι άνθρωποι που την επισκέπτονταν δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιος καθάριζε το σπίτι της, ποιος της μαγείρευε, ποιος έπαιρνε τα λερωμένα ρούχα και τα επέστρεφε πλυμένα και σιδερωμένα. Παραφύλαξαν. Και τότε είδαν τον παπα-Αθανάσιο. Ερχόταν κρυφά, καθάριζε, μαγείρευε, μάζευε τα άπλυτα και τα έπαιρνε μαζί του. Όταν κατάλαβε ότι τον ανακάλυψαν, στενοχωρήθηκε και τους ζήτησε να μη μιλήσουν όσο ζούσε. Αυτή η λεπτομέρεια αλλάζει ολόκληρο το περιστατικό. Αν ήθελε απλώς να βοηθήσει μια φτωχή γυναίκα, θα αρκούσε η βοήθεια. Εκείνος ήθελε και κάτι δεύτερο: να απουσιάζει ο ίδιος από την αφήγηση της βοήθειας. Σχεδόν να συμβεί το καλό χωρίς συγγραφέα. Εδώ η άσκηση αγγίζει το χριστολογικό της όριο. «Ἑαυτὸν ἐκένωσεν». Η κένωση δεν σημαίνει αυτοπεριφρόνηση, ούτε εξαφάνιση της προσωπικότητας. Σημαίνει ότι το εγώ παύει να απαιτεί να βρίσκεται στο κέντρο κάθε σχέσεως. Ο άλλος δεν γίνεται το σκηνικό επάνω στο οποίο θα αποδείξω την αρετή μου. Παραμένει άλλος. Και η αγάπη γίνεται αληθινή όταν μπορώ να του δώσω κάτι χωρίς να του δημιουργήσω το χρέος να με θαυμάσει επειδή του το έδωσα.

Το 1942 αυτό το Ευαγγέλιο απέκτησε ακόμη σκληρότερη υλικότητα. Η Αθήνα πεινούσε. Μια άρρωστη γυναίκα, βλέποντας μέσα στην εξάντλησή της ένα μικρό Ευαγγέλιο δίπλα στο προσκέφαλό της, το πέρασε για κομμάτι ψωμί και ψιθύρισε την επιθυμία της να είχε λίγο.

Ο Αθανάσιος βρήκε λευκό ψωμί και ξεκίνησε μέσα στο χιόνι για να το μεταφέρει σε εκείνη και σε άλλη ασθενή. Γύρισε κατάκοπος, παγωμένος και πεινασμένος. Δεν ξέρω αν μπορεί να γραφτεί καλύτερο σχόλιο στην Ενανθρώπηση από αυτό το περπάτημα μέσα στο χιόνι. Επειδή εδώ η θεολογία αρνείται να προστατευθεί μέσα στις έννοιές της. Ο πεινασμένος δεν χρειάζεται μια μεταφορά περί του «ἄρτου τῆς ζωῆς». Χρειάζεται ψωμί. Ο παράλυτος δεν χρειάζεται μια πραγματεία περί ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Χρειάζεται κάποιον να του αλλάξει το σεντόνι. Ο Θεός του χριστιανισμού δεν σώζει τον άνθρωπο από απόσταση. Προσλαμβάνει σάρκα, πεινά, διψά, κουράζεται, αγγίζει σώματα. Γι’ αυτό η φροντίδα του σώματος του άλλου δεν αποτελεί κατώτερη βαθμίδα μιας δήθεν υψηλότερης πνευματικότητας. Μετά την Ενανθρώπηση, το σώμα του άλλου είναι τόπος θεολογίας.

Πατέρας δεν είναι εκείνος που απαιτεί από τον άλλον να παραμένει παιδί για να μπορεί ο ίδιος να παραμένει αναγκαίος. Αυτή είναι η παθολογία της πατρότητας, κοσμικής και εκκλησιαστικής. Η αληθινή πατρότητα εργάζεται για μια αποχώρηση. Δίνει νόμο χωρίς να συντρίβει την επιθυμία, προσφέρει παρουσία χωρίς να καταλαμβάνει ολόκληρο τον ορίζοντα, συνοδεύει χωρίς να μετατρέπει τη συνοδεία σε εξάρτηση. Ακόμη και ο Χριστός λέει στους μαθητές κάτι τρομακτικό: «συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω». Πρέπει να φύγει ώστε εκείνοι να μπορέσουν να σταθούν μέσα στην ελευθερία του Πνεύματος. Αυτή είναι η βαθύτερη δομή κάθε αληθινής πατρότητας. Δεν λέει «χωρίς εμένα δεν μπορείτε». Λέει, με τον τρόπο της ζωής της, «δεν σας θέλω δικούς μου». Και ο Αθανάσιος, που είχε ανθρώπους να τον αναζητούν, να εξομολογούνται, να ακουμπούν επάνω του τις αγωνίες τους, δεν φαίνεται να κατασκεύασε από αυτή την ανάγκη μια προσωπική εξουσία. Ο πνευματικός του λόγος οδηγούσε αλλού. Ο πατέρας υποχωρεί για να μη συγχέεται ποτέ το πρόσωπό του με Εκείνον προς τον οποίο δείχνει.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη Φανερωμένη της Ροδόπολης. Εκεί η κίνηση της αποσύρσεως γίνεται σχεδόν γεωγραφία. Από τη Νερατζιώτισσα, μέσα στον κόσμο του Αμαρουσίου, προς το ησυχαστήριο. Όχι όμως ως φυγή ενός ανθρώπου που κουράστηκε από τους άλλους. Η ησυχία στην ορθόδοξη εμπειρία δεν αποτελεί άρνηση της σχέσεως αλλά κάθαρσή της. Αποσύρεσαι όχι επειδή δεν αντέχεις τον άλλον, αλλά για να πάψεις να τον χρησιμοποιείς ως καθρέφτη του εαυτού σου. Εκεί εκοιμήθη στις 17 Αυγούστου 1967. Και δεκαετίες αργότερα συνέβη κάτι σχεδόν ειρωνικό με την πιο βαθιά εκκλησιαστική έννοια: ο άνθρωπος που είχε περάσει τη ζωή του κρύβοντας το καλό του φανερώθηκε. Τον Νοέμβριο του 2023 η Εκκλησία τον ενέγραψε επισήμως στο Αγιολόγιό της. Η αγιοκατάταξη δεν του προσέθεσε αγιότητα, όπως ένας κρατικός τίτλος προσθέτει ιδιότητα σε κάποιον. Αναγνώρισε αυτό που είχε ήδη συμβεί. Και γι’ αυτό η λέξη «Φανερωμένη», ο τόπος της τελευταίας του κατοικίας, αποκτά χωρίς να το επιδιώκουμε μια παράξενη ακρίβεια: φανερώθηκε τελικά εκείνος που είχε μάθει να κρύβεται.

Σήμερα δεν με ενδιαφέρει τόσο να απαριθμήσω θαύματα του Οσίου Αθανασίου. Με ενδιαφέρει περισσότερο εκείνη η νυχτερινή διαδρομή προς το σπίτι της παράλυτης γυναίκας. Τα άπλυτα που κουβαλούσε χωρίς να τον βλέπει κανείς. Το ψωμί μέσα στο χιόνι. Η σιωπή που απαίτησε όταν τον ανακάλυψαν. Και, ναι, εκείνο το άρρωστο βρέφος του 1934 που βάπτισε στο Μαρούσι και που αργότερα μια ολόκληρη χώρα θα γνώριζε ως Αλίκη.

Γιατί όλα αυτά, τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, συναντώνται σε ένα σημείο. Ο Αθανάσιος βρισκόταν στις ζωές των ανθρώπων χωρίς να ζητά να γίνει το κέντρο τους. Αυτό είναι σπανιότερο από όσο νομίζουμε και θεολογικά δυσκολότερο από όσο ακούγεται. Αγαπώ δεν σημαίνει σε καταλαμβάνω, σε διορθώνω, σε κάνω όμοιό μου ή εξασφαλίζω μια θέση μέσα στην ιστορία σου. Σημαίνει ότι μπορώ να υπηρετήσω την επιθυμία σου να ζήσεις και ύστερα να κάνω χώρο.

Ο Όσιος Αθανάσιος πέθανε πριν από πενήντα εννέα χρόνια. Και η Εκκλησία τον φέρνει τώρα μπροστά μας όχι για να θαυμάσουμε έναν άνθρωπο που κατόρθωσε να γίνει εξαιρετικός, αλλά για να μας θυμίσει κάτι πολύ πιο δύσκολο: ότι ο άγιος αρχίζει να γίνεται ορατός ακριβώς όταν έχει πάψει να αγωνιά μήπως δεν τον δει κανείς.

Θεοσεβούμενοι και αθεόφοβοι. Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου.

 

 

Θεοσεβούμενοι και αθεόφοβοι

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου

 

Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, στο περίφημο έργο του «Ασκητικά», οριοθετεί πνευματικά την έννοια του φόβου εντός του λειτουργικού χώρου της ορθοπραξίας και λέγει: «Αγάπης δε έργον είναι και το να παρακινώμεν αλλήλους εις τον φόβον του Θεού» (σελ. 131). Ένας φόβος που είναι συνυφασμένος με τη «Σοφία» του Θεού, όπως άλλωστε τη διατυπώνει ο ιερός συγγραφεύς Σειράχ στο ομότιτλο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης (εάν δεχθούμε αυτόν ως συγγραφέα και όχι τον υιό του Ιησού, τον Ιεροσολυμίτη), γύρω στα 190 - 180 π.Χ. οπότε και το συνέγραψε. Τί είναι, όμως, ο φόβος του Θεού και γιατί χρειάζεται, εάν, στην όλη πνευματική ζωή;

Συνήθως, με βάση την προσέγγιση του άγγλου ψυχολόγου Άιζενκ (Eysenck, 1916-1997), o οποίος μίλησε για την ιεραρχικά διαρθρωμένη προσωπικότητα του ανθρώπου και τις νομοτέλειές της, καθένας που τολμάει να ομιλεί ή να γράφει περί φόβου Θεού, τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, τυγχάνει αθεόφοβος…! Αλλά, το προσπερνώ για να βγάλω άκρη στις σκέψεις που με συνέχουν τούτη την ώρα…

Ο Μέγας Αντώνιος, ο οικιστής της Ερήμου, στο πέρας της επί γης βιωτής του, τόνισε πως «εγώ δε, ουκέτι φοβούμαι τον Θεό, αλλά αγαπώ Αυτόν». Πλην, όμως, το είπε ένας Αντώνιος και δη Μέγας και, μάλιστα, εις το πέρας της μοναχικής και αναχωρητικής του εγκαταβίωσης και ουχί εις την απαρχή της. Αλλά, ο φόβος, δε χωρεί αμφισβήτηση περί αυτού, ευαγγελικώς και αγιοπατερικώς, τις περισσότερες φορές, έχει την έννοια της ευσεβείας, του ιερού δέους, της ολόθερμης αφοσιώσεως.

Παρά ταύτα, όμως, ο φόβος δεν πρέπει να απέχει  πολύ από το πνευματικό λεξιλόγιο του χριστιανού και, εισέτι, ουδεπόποτε να απουσιάζει από τα μύχια της καρδιάς του. Η υιική σχέση κτιστού προς το Άκτιστο, η μόνη ουσιώδης θεολογική διαφορά που χωρίζει γη και Ουρανό, Θεό και άνθρωπο, καλλιεργείται και ορθοτομείται έμπρακτα μέσω του φόβου του Θεού, που δέον και πρέπον να είναι εγκαθιδρυμένος στην καρδιά του πιστού, πάντοτε αυτοθέλητα και αυτενέργητα από τον τελευταίο και ποτέ παραναγκαστικά. Σε αντίθετη περίπτωση, είτε ο δήθεν «φόβος» του πιστού θα είναι μια δουλική υποδηλωτικά αγχώδης επιθυμία του πιστού να μην καταλήξει στην «Κόλαση» είτε θα εμπίπτει στη σφαίρα των ψυχονευρώσεων, όπου και εν πολλοίς, κυριαρχούν πολλές χημικές και προβληματικές ουσίες του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για τη μετάδοση όσεων σε αυτόν!

Στην προσπάθειά μας δε, να κερδίσουμε το φόβο του Θεού, συνήθως, εάν η απαρχή και εκκίνησή μας είναι εκτός Εκκλησίας και ενεργούς συμμετοχής στη λειτουργική ζωή της, ά-φοβα τρώμε ανθρώπους και αναζητούμε φόβο Θεού στα ουράνια, με αγρυπνίες και νηστείες ατέρμονες, έστω και αν λογιζόμεθα ως ανθρωποποιοί. Σε αυτό, όμως, λέγει και πάλι ο Μ. Αντώνιος: «Ανθρωποποιοί οφείλουσι λέγεσθαι, ως τους ανθρώπους αναπλάττοντες» (Φιλοκαλία, τόμ. Α΄, 6, ια΄).

Ας προσέχουμε, λοιπόν, και τώρα και πάντοτε. Ο φόβος του Θεού για το Θεό, ξεκινά από τη γη και, πρώτιστα, συναντά το φόβο (σεβασμό) του ανθρώπου, ώστε να μην καταλήξουμε από τούδε θεομπαίχτες και α-θεόφοβοι!

She will not grow old.SAINT PORPHYRIOS OF KAFSOKALIVITES.

She will not grow old.

Testimony of Mrs. Georgia Samartzi, Athens

A lady I know, Aikaterini, when she was 24-25 years old, the doctors had told her definitively: “You have a very serious gynecological problem and you will never be able to have children.”  In 1986, she went to the Saint and said to him: "Elder, I have decided, I will adopt a child. To have him, to take care of me in my old age... "You know, if you grow old, You will never grow old. This woman, when she told me, wondered: "Why should I grow old? I will always be young? It seems that I will never fall.." She did not understand what the Saint saw with his prophetic gift. 

Ekaterini, in 2017, at the age of 56, was killed in a car accident. This happened 31 whole years after her visit  to the Holy. 

Bibliography. The Holy Porphyrios the Prophet.

Testimonies.

Publications. 

Agios Paulites Holy Cell of Saints Theodores Mount Athos.

The great power of the Most Holy Theotokos! - As soon as you say Pa....., our Panagia is there!

The great power of the Most Holy Theotokos! - As soon as you say Pa....., our Panagia is there!

Several years ago (it was winter and night), we were walking with a friend in an area quite far from the city and because it was late at night, there was not a human soul! At some point, from a forest opposite us, which was pitch black, loud music was heard as if someone was playing a bagpipe. My friend thought about going to see what was being heard but I stopped him because I felt a stir inside me, as if there was something that was not of God in that forest! I told him to say the Jesus prayer and we moved on! On our way back, passing by the same spot, the demonic music continued!  After a while I met a nun friend and when I mentioned it to her she told me that this music was definitely not from God and that we did well to avoid approaching that spot! She even told me that in these moments only the prayer of Jesus Christ can protect us and that if we invoked our Blessed Mother, it would not be enough! Of course I was not reassured by what I heard because I knew very well that evil forces flee with just the name of the Most Holy Theotokos! After a while I visited Father Avraamios,

a very pious Hieromonk in the New Skete of Mount Athos and I mentioned the incident to him. The grandfather then said to me, raising his hands high: "Wouldn't the Blessed Virgin Mary help? You don't have time to say her whole name and as soon as you say Pa..., she's here"!

 Her help is truly immediate, as soon as we call upon her with faith!

  Great is Her glory and great is Her Holy Grace!  Amen!

Miltiadis Tsesmetzis - Educator

Η μεγάλη δύναμη της Υπεραγίας Θεοτόκου! - Μόλις θα πεις Πα....., η Παναγία μας είναι εκεί!

Η μεγάλη δύναμη της Υπεραγίας Θεοτόκου! - Μόλις θα πεις Πα....., η Παναγία μας είναι εκεί!

Πριν από αρκετά χρόνια ( ήταν χειμώνας και νύχτα), περπατούσαμε με κάποιον φίλο σε μια περιοχή αρκετά μακριά από την πόλη και επειδή ήταν περασμένη η ώρα δεν υπήρχε ανθρώπινη ψυχή!  Σε κάποια στιγμή από ένα δασάκι που ήταν απέναντί μας, το οποία ήταν θεοσκότεινο, ακούστηκε δυνατή μουσική σαν να έπαιζε κάποιος γκάιντα. Ο φίλος μου σκέφτηκε να πάει να δει τι είναι αυτό που ακούγεται αλλά τον απέτρεψα γιατί ένιωσα μέσα μου ταραχή, σαν να υπήρχε κάτι που δεν ήταν του Θεού σε εκείνο το δασάκι! Του είπα να λέει την ευχή του Ιησού και προχωρήσαμε! Στην επιστροφή μας περνώντας από το ίδιο σημείο η δαιμονική μουσική συνεχιζόταν! Μετά από καιρό συναντήθηκα με μια φίλη μοναχή και όταν της το ανέφερα μου είπε ότι σίγουρα αυτή η μουσική δεν ήταν του Θεού και ότι καλά κάναμε που αποφύγαμε να πλησιάσουμε στο σημείο αυτό! Μου είπε μάλιστα ότι σε αυτές τις στιγμές μόνο η ευχή του Ιησού Χριστού μπορεί να μας προστατεύσει και ότι αν επικαλούμασταν την Παναγία Μητέρα μας, δεν θα ήταν αρκετό! Φυσικά και δεν αναπαύθηκα από αυτό που άκουσα γιατί ήξερα πολύ καλά ότι οι πονηρές δυνάμεις φυγαδεύονται και μόνο με το όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου!  Μετά από καιρό επισκέφθηκα τον πατέρα Αβραάμιο,

έναν ευλαβέστατο Ιερομόναχο στην Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους και του ανέφερα το περιστατικό. Ο παππούλης τότε μου είπε, σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά:" Η Παναγία δεν θα βοηθούσε; Δεν προλαβαίνεις να πεις ολόκληρο το όνομά της και μόλις πεις Πα..., έφτασε"!

Είναι πράγματι άμεση η βοήθειά της, μόλις με πίστη την επικαλεστούμε!

 Μεγάλη η δόξα Της και μεγάλη η Αγία Χάρη Της!  Αμήν!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής - Εκπαιδευτικός

A MONK HELPS. SAINT PORPHYRIOS OF KAFSOKALIVITES.

A MONK HELPS 

Testimony of Fr. Joachim Hieromonk. Holy Cell of the Annunciation of the Theotokos. H.M. SIMONOPETRAS.

There was a group on Mount Athos that had a very strict and ascetic program. Almost every day they fasted and every night they kept a long vigil with countless kneelings, rosaries and a long Service. A monk suffered something, without even being able to determine what exactly was happening to him. He told them that he was sick, but no one in the group believed him. Even the Elder of the group mocked him for being lazy. 

He was constantly trying to be punctual in the strict schedule, but every day he was getting worse.

As soon as he learned about the Saint, he went to consult him.

This monk, Father P., was very familiar to me and had told me: “I felt like no one understood me. I am sick and they tell me: ‘You have nothing!’ When I went to Father Porphyrios, before talking to him, he said to me: ‘You are sick, but no one believes you!’ He told me exactly what I should do, how to talk to my Elder, and I left feeling very refreshed.”

 He had disturbed his nervous system with the indiscriminate and leveling ascetic program. Later, with the blessing of his Elder, he abandoned the escort and took a Holy Cell near a Monastery. He blindly obeyed his Spiritual, was taciturn, avoided socializing and did not stop saying the prayer. After years, not only I, but also many others, discerned in Father P. gifts of insight and foresight. God led him to the Saint and not only was he saved from the worst, but he also reached spiritual heights.

 This incident was very special and rare that only a Saint could shed light on it. Of course, it does not justify in any way those monks who want to abandon their entourage.

Bibliography. Saint Porphyrios the Prophet.

Testimonies.

Publications. Agios Paulites Holy Cell of Saints Theodores Mount Athos

Σήμερα το μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι να είσαι κανονικός.Πρωτοπρεσβύτερος Μπράνκο Ćurčić.

Η ΑΠΟΛΟΓΊΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ. ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΌΛΩΝ.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 25

Ο Παύλος μπροστά στο Φήστο

1Ο Φήστος τρεις μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του, ανέβηκε από την Καισάρεια στα Ιεροσόλυμα. 2Εκεί ο αρχιερέας και οι πρόκριτοι των Ιουδαίων παρουσίασαν τις κατηγορίες τους εναντίον του Παύλου και τον παρακαλούσαν 3να τους κάνει τη χάρη και να στείλει να τον φέρουν στα Ιεροσόλυμα, σκοπεύοντας να στήσουν ενέδρα και να τον σκοτώσουν στο δρόμο. 4Ο Φήστος όμως αποκρίθηκε ότι ο Παύλος θα μείνει στην Καισάρεια και ότι κι ο ίδιος επρόκειτο να επιστρέψει σύντομα εκεί. 5«Οι αρχηγοί σας», είπε, «μπορούν να έρθουν μαζί μου και να υποστηρίξουν την κατηγορία εναντίον του, αν ο άνθρωπος αυτός έχει κάνει κάτι το παράνομο».

6Ο Φήστος έμεινε μαζί τους πάνω από δέκα μέρες, κι ύστερα κατέβηκε στην Καισάρεια. Την άλλη κιόλας μέρα κάθισε στην έδρα και διέταξε να προσαχθεί ο Παύλος. 7Μόλις αυτός εμφανίστηκε, τον περικύκλωσαν οι Ιουδαίοι που είχαν κατεβεί από τα Ιεροσόλυμα και παρουσίαζαν εναντίον του Παύλου πολλές και βαριές κατηγορίες, που όμως δεν μπορούσαν να τις αποδείξουν. 8Ο Παύλος στην απολογία του έλεγε: «Ούτε το νόμο των Ιουδαίων ούτε το ναό ούτε τον αυτοκράτορα πρόσβαλα ποτέ στο παραμικρό».

9Ο Φήστος, θέλοντας να γίνει αγαπητός στους Ιουδαίους, ρώτησε τον Παύλο: «Θέλεις να πας στην Ιερουσαλήμ και να δικαστείς εκεί ενώπιόν μου γι’ αυτές τις κατηγορίες;» 10Ο Παύλος απάντησε: «Παρίσταμαι στο αυτοκρατορικό δικαστήριο, που είναι το μόνο αρμόδιο να με κρίνει. Κανένα κακό δεν έκανα στους Ιουδαίους, όπως κι εσύ πολύ καλά το ξέρεις. 11Αν, λοιπόν, έκανα κάτι κακό και διέπραξα κάτι που επισύρει την ποινή του θανάτου, είμαι έτοιμος να πεθάνω. Αν όμως αυτά για τα οποία με κατηγορούν είναι ανυπόστατα, κανείς δεν μπορεί να με παραδώσει σ’ αυτούς. Ζητώ να παραπέμψετε την υπόθεσή μου στον αυτοκράτορα».

12Τότε ο Φήστος διασκέφθηκε μαζί με το συμβούλιό του και ανακοίνωσε την απόφαση: «Τον αυτοκράτορα επικαλέστηκες, στον αυτοκράτορα θα πας».

Ο Παύλος μπροστά στον Αγρίππα και στη Βερενίκη

13Αφού πέρασαν μερικές μέρες, έφτασαν στην Καισάρεια ο βασιλιάς Αγρίππας και η Βερενίκη, για να χαιρετήσουν το Φήστο. 14Ύστερα από αρκετές μέρες που έμεναν εκεί, ο Φήστος εξέθεσε στο βασιλιά την υπόθεση του Παύλου: «Ο Φήλιξ άφησε εδώ έναν φυλακισμένο», του είπε. 15«Όταν πήγα στα Ιεροσόλυμα, οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι των Ιουδαίων παρουσίασαν κατηγορίες εναντίον του και ζητούσαν την καταδίκη του. 16Εγώ τους είπα ότι δε συνηθίζουν οι Ρωμαίοι να καταδικάζουν κάποιον, πριν ο κατηγορούμενος έρθει σε αντιπαράσταση με τους κατηγόρους του και του δοθεί η ευκαιρία να απολογηθεί για το έγκλημα για το οποίο κατηγορείται. 17Αυτοί, λοιπόν, ήρθαν μαζί μου εδώ, κι εγώ αμέσως χωρίς καμία αναβολή κάθισα στην έδρα και διέταξα να προσαχθεί ο άνθρωπος αυτός. 

18Οι κατήγοροι όμως, όταν παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, δε διατύπωσαν εναντίον του καμιά κατηγορία, για αδικήματα τέτοια που υποπτευόμουν εγώ. 19Απεναντίας, είχαν μαζί του κάτι διαφορές για ζητήματα της θρησκείας τους, και για κάποιον Ιησού που έχει πεθάνει, αλλά ο Παύλος ισχυριζόταν ότι ζει. 20Επειδή εγώ δεν έχω τις γνώσεις για ν’ ανακατευτώ σ’ ένα τέτοιο ζήτημα, του είπα, αν ήθελε, να πάει στα Ιεροσόλυμα και να δικαστεί εκεί γι’ αυτά. 21Ο Παύλος όμως ζήτησε να μείνει φυλακισμένος και να παραπέμψουμε την υπόθεσή του στην κρίση του αυτοκράτορα. Γι’ αυτό κι εγώ διέταξα να συνεχιστεί η φυλάκισή του ώσπου να τον στείλω στον αυτοκράτορα».

22Ο Αγρίππας είπε στο Φήστο: «Θα ήθελα να τον ακούσω κι εγώ ο ίδιος αυτόν τον άνθρωπο». «Αύριο», του είπε ο Φήστος, «θα τον ακούσεις».

23Την άλλη μέρα ήρθε ο Αγρίππας και η Βερενίκη με φανταχτερή πομπή και εισήλθαν στην αίθουσα του δικαστηρίου, μαζί με ανώτατους αξιωματικούς και με προύχοντες της πόλης. Ο Φήστος διέταξε να προσαχθεί ο Παύλος, 24και είπε: «Βασιλιά Αγρίππα, και όλοι εσείς που είστε εδώ μαζί μας! Μπροστά σας έχετε αυτόν, για τον οποίο όλοι οι Ιουδαίοι ήρθαν και μου μίλησαν, και στα Ιεροσόλυμα και εδώ, και φώναζαν ότι δεν πρέπει πια να ζει. 25Εγώ όμως κατάλαβα ότι δεν έκανε τίποτε που να επισύρει την ποινή του θανάτου. Κι όταν αυτός ζήτησε να δικαστεί από τον αυτοκράτορα, αποφάσισα να τον στείλω εκεί. 26Δεν έχω όμως να γράψω κάτι το συγκεκριμένο γι’ αυτόν στον κύριό μου τον αυτοκράτορα. Γι’ αυτό τον έφερα μπροστά σ’ εσάς και μάλιστα μπροστά σ’ εσένα, βασιλιά Αγρίππα, για να γίνει η ανάκριση, και να έχω έτσι στοιχεία για το γράμμα μου. 27Γιατί μου φαίνεται παράλογο να στέλνω έναν φυλακισμένο και να μην εκθέτω τις εναντίον του κατηγορίες».

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 26

Ο λόγος του Παύλου ενώπιον του Αγρίππα

(Πραξ 9:1-19· 22:6-16)

1Ο Αγρίππας τότε είπε στον Παύλο: «Σου επιτρέπεται να απολογηθείς». Τότε ο Παύλος σήκωσε το χέρι του και άρχισε την απολογία του:

2«Θεωρώ ευτυχή τον εαυτό μου, βασιλιά Αγρίππα, γιατί σήμερα θα απολογηθώ ενώπιόν σου για όλα όσα με κατηγορούν οι Ιουδαίοι. 3Κι αυτό, προπάντων γιατί εσύ είσαι γνώστης όλων των εθίμων και των θρησκευτικών προβλημάτων που απασχολούν τους Ιουδαίους. Παρακαλώ, λοιπόν, να με ακούσεις με υπομονή.

4»Όλοι οι Ιουδαίοι ξέρουν το βίο μου από τη νεαρή μου ηλικία, αφού από τα νιάτα μου έζησα ανάμεσα στο λαό μου στα Ιεροσόλυμα. 5Αυτοί με γνωρίζουν από παλιά, και μπορούν να μαρτυρήσουν ότι έζησα σύμφωνα με τις αρχές της πιο αυστηρής παράταξης της θρησκείας μας, των Φαρισαίων. 6Και τώρα στέκομαι εδώ και δικάζομαι, γι’ αυτή την ελπίδα μου πως ο Θεός θα εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στους προγόνους μας. 7Οι δώδεκα φυλές μας συνεχώς, νύχτα και μέρα, λατρεύουν το Θεό, με την ελπίδα να φτάσουν τελικά να δουν την εκπλήρωση αυτής της υπόσχεσης. Γι’ αυτή την ελπίδα κατηγορούμαι από τους Ιουδαίους, βασιλιά Αγρίππα. 8Γιατί σας φαίνεται απίστευτο ότι ο Θεός ανασταίνει νεκρούς; 9Κι εγώ ο ίδιος, βέβαια, είχα πιστέψει ότι έπρεπε να κάνω ό,τι μπορούσα εναντίον του ονόματος του Ιησού του Ναζωραίου. 10Αυτό και έκανα στα Ιεροσόλυμα: πολλούς από τους χριστιανούς εγώ τους έκλεισα στις φυλακές, έχοντας τη σχετική εξουσιοδότηση των αρχιερέων· κι όταν τους καταδίκαζαν σε θάνατο έδινα κι εγώ καταδικαστική ψήφο. 11Σε όλες τις συναγωγές πολλές φορές προσπαθούσα, χρησιμοποιώντας βία, να τους αναγκάσω να αρνηθούν την πίστη τους. Η μανία μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τους καταδίωκα ακόμη και στις πόλεις που είναι έξω από τα όρια της χώρας.

12»Πηγαίνοντας γι’ αυτόν το σκοπό στη Δαμασκό με εξουσιοδότηση και άδεια από τους αρχιερείς, 13είδα στο δρόμο, βασιλιά μου, μέρα μεσημέρι, ένα φως από τον ουρανό, πιο λαμπρό κι από τον ήλιο, να με περιβάλλει με τη λάμψη του κι εμένα κι αυτούς που πήγαιναν μαζί μου. 14Όλοι μας πέσαμε στη γη, κι εγώ άκουσα μια φωνή που μου έλεγε στην εβραϊκή γλώσσα: “Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις; Είναι οδυνηρό να κλοτσάς στα καρφιά”. 15Εγώ ρώτησα: “ποιος είσαι, Κύριε;” Κι εκείνος απάντησε: “εγώ είμαι ο Ιησούς, που εσύ τον καταδιώκεις. 16Σήκω όμως και στάσου στα πόδια σου. Γι’ αυτό σου φανερώθηκα: για να σε πάρω στην υπηρεσία μου και να σε καταστήσω μάρτυρα γι’ αυτά που είδες και γι’ αυτά που θα σου δείξω ακόμη. 17Θα σε προστατεύω από το λαό σου και από τους εθνικούς, στους οποίους εγώ σε στέλνω, 18για ν’ ανοίξεις τα μάτια τους, ώστε να επιστρέψουν από το σκοτάδι στο φως κι από την εξουσία του σατανά στο Θεό. Γιατί, αν πιστέψουν σ’ εμένα θα λάβουν τη συγχώρηση των αμαρτιών τους και μια θέση ανάμεσα σ’ εκείνους που ανήκουν στο Θεό”.

19»Ύστερα απ’ αυτά, βασιλιά Αγρίππα, δεν αρνήθηκα να υπακούσω στην ουράνια οπτασία, 20αλλά άρχισα να κηρύττω, πρώτα σ’ αυτούς που ήταν στη Δαμασκό και στα Ιεροσόλυμα κι ύστερα σ’ όλη τη χώρα της Ιουδαίας και στους εθνικούς, να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στο Θεό και μετά να δείχνουν τη μετάνοιά τους πράττοντας ανάλογα έργα. 21Αυτοί ήταν οι λόγοι για τους οποίους οι Ιουδαίοι με συνέλαβαν στο ναό και προσπάθησαν να με σκοτώσουν. 22Ο Θεός όμως με βοήθησε μέχρι σήμερα, και στέκομαι εδώ ζωντανός για να καταθέσω τη μαρτυρία μου σε μικρούς και σε μεγάλους, και να μη λέω τίποτε άλλο εκτός από ’κείνα που οι προφήτες και ο Μωυσής είπαν ότι πρόκειται να γίνουν: 23ότι ο Χριστός θα υποστεί το πάθος και θ’ αναστηθεί πρώτος από τους νεκρούς, και θα κηρύξει το φως της σωτηρίας στο λαό μας και στους εθνικούς».

Η απήχηση της απολογίας

24Ενώ ο Παύλος συνέχιζε έτσι την απολογία του, φώναξε ο Φήστος δυνατά: «Είσαι τρελός, Παύλε! Τα πολλά σου γράμματα σ’ έφεραν στην τρέλα!» 25«Δεν είμαι τρελός, εξοχότατε Φήστε», λέει ο Παύλος, «αλλά λέω λόγια αληθινά και λογικά. 26Ο βασιλιάς ξέρει για ποιο πράγμα μιλάω, γι’ αυτό και του μιλάω ανοιχτά. Γιατί είμαι βέβαιος ότι τίποτε απ’ αυτά δεν του είναι άγνωστο, γιατί αυτά δεν έγιναν σε καμιά απόμερη γωνιά. 27Πιστεύεις, βασιλιά Αγρίππα, στους προφήτες; Ξέρω ότι πιστεύεις». 28Τότε ο Αγρίππας είπε στον Παύλο: «Λίγο ακόμη και θα με πείσεις να γίνω χριστιανός!» 29Κι ο Παύλος είπε: «Θα ευχόμουν στο Θεό, σε λίγο ή σε πολύ χρόνο, όχι μόνο εσύ αλλά και όλοι όσοι με ακούνε σήμερα, να γίνουν όμοιοι μ’ εμένα, εκτός απ’ αυτά τα δεσμά».

30Όταν τα είπε αυτά, σηκώθηκαν ο βασιλιάς, ο ηγεμόνας, η Βερενίκη και όσοι κάθονταν μαζί τους 31και, καθώς έφευγαν, έλεγαν μεταξύ τους: «Ο άνθρωπος αυτός δεν έκανε τίποτε για το οποίο να πρέπει να πεθάνει ή να φυλακιστεί». 32Κι ο Αγρίππας είπε στο Φήστο: «Ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε να απολυθεί, αν δεν είχε ζητήσει να δικαστεί από τον αυτοκράτορα».

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ .

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ

 

Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού ο μόνος αναμάρτητος. Περί αυτού δεν υπάρχει καμία αμφιβολία αλλά ας αναφέρουμε δύο σχετικές μαρτυρίες της Αγίας Γραφής. «τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας» (Ιω. η', 46), και «ος αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού» (Α; Πέτρ. β' , 22).

Αυτόν τον Υιόν Του τον αναμάρτητον έστειλε ο Πατέρας Του να σώσει τον κόσμο σύμφωνα με το,  «ο πατήρ απέσταλκε τον υιόν σωτήρα του κόσμου» (Α' Ιω.δ',14).

Έτσι ο  Χριστός  ήρθε να κάνει το θέλημα του Θεού Πατέρα Του σύμφωνα με το, «Ιδού ήκω… του ποιήσαι, ο Θεός, το θέλημα σου» (Εβρ. ι', 7).

 Ο Χριστός ως αναμάρτητος δεν αποστρέφεται τους αμαρτωλούς αλλά την αμαρτία, και «κάλαμον συντετριμένον ου κατεάξει και λίνον τυφόμενον ου σβέσει, έως αν εκβάλη εις νίκος την κρίσιν (Ματ. β', 20).

ο Χριστός ως αναμάρτητος είναι ο νικητής της αμαρτίας και ο σωτήρας των αμαρτωλών, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος ότι, «Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος, ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ» (Α' Τιμ. α', 15).

Υπάρχουν όμως πιστοί που δεν αμαρτάνουν και φυλάγονται από την αμαρτία, όπως άλλωστε είναι το σωστό και το πρέπον για όλους. Αυτοί είναι αναμάρτητοι; Όχι, γιατί πρώτον μπορεί να αμαρτάνουν χωρίς να το αντιλαμβάνονται, και δεύτερον λέει ο Ιωάννης ο μαθητής του Κυρίου ότι «εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν» (Α Ιω. α', 8).

Ο Απόστολος Παύλος  γράφει για τον εαυτό του, «ουδέν γαρ εμαυτώ σύνοιδα, αλλ' ουκ εν τούτω δεδικαιώμαι ο δε ανακρίνων με Κύριος εστίν» (Α' Κορ. δ', 4). 

Όλοι  λοιπόν, ολίγον ή πολύ αμαρτωλοί,  μία έχουν καταφυγή, τον μόνον αναμάρτητον  Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού του ζώντος.

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

Ο άνθρωπος είναι αυτός που είναι, αλλά δεν είναι αυτός που νομίζει ο ίδιος ότι είναι. Άλλο είναι το είναι και άλλο είναι το δοκείν, δηλαδή το νομίζειν. Το είναι, είναι εκ του Θεού, και το δοκείν εκ του ανθρώπινου μυαλού. Το είναι, είναι αληθινό και το δοκείν απατηλό. 

Ο Θεός παρήγαγε τον κόσμο εκ του μη όντος, σύμφωνα και με την ευχή της Θείας Λειτουργίας, «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες», δηλαδή τον δημιούργησε εκ του μηδενός, και ο άνθρωπος έπεσε σε φρεναπάτη και  νόμισε ότι είναι κάτι και αυτός, σύμφωνα και με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, «ει γαρ δοκεί τις είναί τι, μηδέν ων, εαυτόν φρεναπατά» (Γαλ. στ´,3).

Αυτό ξεκινά από τον Αδάμ ο οποίος με την παρακοή δεν αρκέστηκε σ’ αυτό που τον έκανε ο Θεός, αλλά έγινε τάχα κάτι και αυτός.  «και είπεν ο Θεός ιδού Αδάμ γέγονεν ως εις εξ ημών» (Γεν. γ´, 22).

Πώς λοιπόν τώρα ο άνθρωπος θα βρει το «είναι» και θα απαλλαγεί από το «μη είναι»; Μία η λύση είναι. Να απαρνηθεί εαυτόν και να δεχθεί τον Χριστόν. Ποιος όμως απαρνείται τον εαυτούλη του, αφού «οι πάντες γαρ τα εαυτών ζητούσιν, ου τα Χριστού Ιησού» (Φιλ. β´, 21);

 Προφανώς όποιος θέλει να ακολουθεί το Χριστό. Ο Κύριος δεν αποκλείει κανένα. Ο Ίδιος, «Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.» ( Μάρκ. η’, 34).

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μετάνοια, η διαδικασία εύρεσης του Θεού - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (16 Αυγ 2026).

 

Πενήντα χρόνια Αρχιερατείας για τον Σεβ. Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείς κ. Αμβρόσιο .

Πενήντα χρόνια Αρχιερατείας για τον Σεβ. Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείς κ. Αμβρόσιο που στις 17 Αυγούστου 1976 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Μητροπολίτης Ταλαντίου και διετέλεσε Αρχιγραμματεύς της Ι. Συνόδου ενώ στις 19 Νοεμβρίου 1978 εξελέγη Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.  Ύστερα από 41 χρόνια ευκλεούς διακονίας ως μητροπολίτης, Καλαβρύτων, παραιτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2019. Στην φωτογραφία με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ στο επίσημο γεύμα μετά την είς Επίσκοπον χειροτονία του το 1976.

ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

 ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ.

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

Ἐδῶ στή γειτονιά ἦταν ἕνας µαραγκός, ὁ κ. θανάσης, καί πῆγε ὁ Ἅγιος στο ξυλουργεῖο του καί τοῦ εἶπε «Θέλω νἀ μοῦ κάνεις µία ντιβανοκασέλα, ὅπως αὐτή πού ἔκανες στόν τάδε. Τή θέλω γιά νά κοιμᾶμαι µέσα, Γιατί δέν κοιμᾶσαι στὀ κρεβάτι σου; Ἡ ντιβανοκασέλα δέν εἶναι γιά ὕπνο. Πῶς θά βολευτεῖς ἐκεῖ µέσα; 

«Ὅταν κοιμᾶμαι σέ κρεβάτι ἔρχονται οἱ δαίµονες καί µέ πετᾶνε κάτω... 

-.... Γέροντα, νά σέ κεράσουµε κάτι; 

-Μωρέ, νά εἶχα... λίγο γλυκό πορτοκάλι! 

Ὁ Ἅγιος δέν ἔτρωγε γλυκά, ἀλλά προφανῶς δέν ἤθελε νά φανεῖ ἀκατάδεκτος. Ὁ κ. θανάσης “τρελάθηκε”, διότι τό µόνο γλυκό πού εἴχανε ἦταν γλυκό τοῦ κουταλιοῦ πορτοκάλι. 

Τελικά τοῦ ἔκανε µία πρόχειρη ντιβανοκασέλα πού ἦταν σάν κάσα καί τήν πῆρε στά Καλλίσια. 

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. 

Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.

Το μυστήριο της μεγαλοσύνης της Παναγίας - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (15 Αυγ 2026).

 

Πειρασμοί και πίστη - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (16 Αυγ 2026).