Ζούμε σε μια εποχή αντιησυχασμού, αντισιωπής. Ζούμε σε μια εποχή θορύβου.
Αυτός ο θόρυβος δυναμώνει με την πάροδο του χρόνου, επειδή ο άνθρωπος, μέσα στην ψευδαίσθηση και την αυταπάτη του, νομίζει ότι με αυτόν μπορεί να πνίξει τον θόρυβο και την ταλαιπωρία μέσα του.
Αυτός ο εσωτερικός θόρυβος δημιουργείται στην ψυχή από πεσμένα πνεύματα του σκότους για να ωθήσει έναν άνθρωπο στην αυτοκτονία ή, τουλάχιστον, στην τρέλα. Και ο άτυχος άνθρωπος, σε μια παραληρηματική κατάσταση, ελπίζει να τον φιμώσει και να τον καταστείλει με εξωτερικό θόρυβο, τον οποίο παράγει μανιωδώς παντού, ειδικά στη μουσική. Και έτσι, αργά αλλά σταθερά, κινείται προς τη σχιζοφρένεια και την αυτοκτονία.
Γιατί οι δαιμονικές δυνάμεις, διεισδύοντας ολοένα και περισσότερο σε αυτόν τον κόσμο, προσπαθούν να δημιουργήσουν και δημιουργούν σύγχυση, αταξία, αναστάτωση, άγχος, θόρυβο και φόβο;
Επειδή τέτοιες καταστάσεις οδηγούν σε διάφορα είδη ψυχικών διαταραχών, δηλαδή δημιουργούν πνευματική αναταραχή. Αλλά γιατί είναι αυτό τόσο σημαντικό για τα κακά πνεύματα;
Επειδή γνωρίζουν καλά: ένα άτομο σε κατάσταση άγχους δεν μπορεί να προσευχηθεί, και η προσευχή είναι το μόνο μέσο που μπορεί να ηρεμήσει την αναταραχή στην ψυχή, το μόνο πύρινο μαστίγιο και το ουράνιο σπαθί για τα πνεύματα του σκότους, ικανό να τα εκδιώξει από έναν άνθρωπο και να τα καταστρέψει.
Μοναχός Αρσένιος (Γιοβάνοβιτς) "Θεός και Ροκ εν Ρολ"
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Υπήρχε μια εποχή που δεν μπορούσα να πάω στην εκκλησία. Όλα εκεί με ενοχλούσαν - οι ψάλτες, οι ιερείς, ακόμη και η μυρωδιά του θυμιάματος. Κατάφερα να φτάσω στον πατέρα Βασίλι Ερμάκοφ. Και μου είπε με τόση χαρά: «Μην πας στην εκκλησία, έλα να με δεις! Θα πιούμε λίγο τσάι, θα κάνουμε μια βόλτα...»
Τον επισκεπτόμουν σχεδόν κάθε μέρα. Περπατούσαμε στο νεκροταφείο και σταματούσε σχεδόν σε κάθε σταυρό και μας έλεγε για τη ζωή του ατόμου που ήταν θαμμένο εκεί. Μιλούσαμε για τα πάντα: για τον καιρό, την πολιτική, τις ταινίες, ακόμη και για τους πρώτους έρωτες. Μερικές φορές απλώς καθόμασταν σε ένα παγκάκι και παρακολουθούσαμε την άνοιξη.
Μερικούς μήνες αργότερα, επέστρεψα στην εκκλησία. Ο πατέρας Βασίλειος μου εξήγησε ότι αυτό συμβαίνει σχεδόν σε όλους όσους έρχονται ειλικρινά στην Εκκλησία. «Είναι σαν τον γάμο: στην αρχή, ξεχνάς τα πάντα εξαιτίας της αγάπης, αλλά μετά μπαίνει η καθημερινότητα και η καρδιά σου παγώνει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αγάπη έχει τελειώσει. Αυτό σημαίνει ότι έχει γίνει πιο ήρεμη, πιο ώριμη, πιο βαθιά.
Η πίστη έχει και τα «στάδιά» της, τις δοκιμασίες της. Ο Κύριος άλλοτε πλησιάζει, άλλοτε απομακρύνεται από τις καρδιές μας. Αλλά να θυμάστε πάντα τις πρώτες μέρες, όταν μπήκατε στον ναό. Θυμάστε πώς καιγόταν η καρδιά σας; Ήσασταν έτοιμοι να δώσετε τη ζωή σας για τον Χριστό. Αυτή είναι η στιγμή της αλήθειας. Να την κρατάτε πάντα στη μνήμη σας και ποτέ δεν θα απομακρυνθείτε από το νερό της Ζωής. Ό,τι και να συμβεί...»
Βλαντιμίρ Στσερμπίνιν
Μια ιστορία του Μαλχάζ Ντζινόρια.
Τον ρώτησα:
«Πάτερ Γαβριήλ, γιατί η Μητέρα του Θεού δεν κήρυξε στη Γεωργία όταν της έπεσε ο κλήρος;»
Απάντησε:
«Άλλωστε, είναι η Βασίλισσα του Ουρανού και της Γης, και ο Κύριος δεν ήθελε η Μητέρα Του να περιπλανιέται στον κόσμο».
Ρώτησα επίσης:
«Όταν ένα κακό πνεύμα παίρνει τη μορφή του Χριστού, γιατί δεν μπορεί να πάρει τη μορφή της Μητέρας του Θεού ή του Σταυρού;»
«Ο Κύριος ταπείνωσε τον εαυτό του και τον έφτυσαν, αλλά δεν θα δώσει σε κανέναν το δικαίωμα να γίνει σαν τη Μητέρα Του, και δόξασε και ύψωσε τον Σταυρό».
Μια μέρα παραπονέθηκα στον Γέροντα Γαβριήλ:
«Είμαι αμαρτωλός, είμαι αμαρτωλός, είμαι αμαρτωλός». Δεν έχω κανένα αίσθημα μετάνοιας! Μεφιστοφελή, μεφιστοφελή·
Ο Γέροντας απάντησε:
«Ω, και μερικοί άνθρωποι κλαίνε για την αδυναμία τους να μετανοήσουν!»
Μετά την απάντησή του, άρχισα να σκέφτομαι πιο βαθιά την έλλειψη μετάνοιάς μου.
***
Ο Μαλχάζ έκανε πολλές ερωτήσεις στον πατέρα Γαβριήλ, στοιχειώνοντάς τον, θέλοντας να μάθει περισσότερα από αυτόν. Μια μέρα, ο γέροντας συνάντησε τον Μαλχάζ με αυτόν τον τρόπο. Μόλις ο Μαλχάζ μπήκε στην αυλή του Σαμτάβρο, ο πατέρας Γαβριήλ απευθύνθηκε αμέσως στον κόσμο:
«Ελευθερώθηκα από τους δαίμονες, αλλά όχι απο τον Μαλχάζ Ντζινόρια »
Από τα απομνημονεύματα του Κετεβάν Μπεκαούρι.
Μια μέρα, ο Πατέρας Γαβριήλ γύρισε προς το μέρος μου:
«Ανόητε!»
Έπειτα πρόσθεσε ήρεμα:
«Πρώτα πρέπει να είσαι ανόητος για να γίνεις σοφός!
Από τα απομνημονεύματα της Ketevan Bekauri
Κάθε φορά που ο Πατέρας Γαβριήλ έβγαινε στον δρόμο και έβλεπε ένα γεμάτο κόσμο μέρος, άρχιζε να κηρύττει. Πριν το κάνει αυτό, ευλογούσε τους πάντες και έλεγε: «Άρωμα!» «Άρωμα!» — έτσι ονόμαζε κρασί. Μεθυσμένος εξωτερικά, εμφανιζόταν ενώπιον του λαού. Πολλές από τις πράξεις του περιείχαν κρυφές διδασκαλίες.
«Άρωμα, δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω, δεν θα μπορέσω ποτέ να πω, πότε ωφελήθηκα περισσότερο: πότε ενεργούσε σαν ανόητος ή πότε δεν ήταν.
Ένα άλλο λόγο, αλλά μόνο με τα δικά μου, αλλά δεν είναι γνωστό. Το να είσαι φίλος μαζί του, στην κατανόηση του φωτός, ήταν αδύνατο — ήταν φίλος μόνο με τον Θεό, εντελώς ακατανόητο για τους ανθρώπους.
Υπήρχε πάντα μια ορισμένη ώρα· όλοι στην παρέα του έπρεπε να γνωρίζουν τη θέση τους. Πάντα έτρεφα έντονο σεβασμό και φόβο γι' αυτόν, και το ίδιο έκαναν όλοι όσοι έρχονταν σε αυτόν. Ο φόβος προερχόταν από το πόσο σπουδαίος ήταν, την τεράστια δύναμη και ενέργειά του, τρομακτική σαν καταιγίδα.
Ήταν σαν άγγελος, ένας άνθρωπος χωρίς φύλο, σαν φωτιά - ένας αληθινός πρεσβύτερος. Αναζητούσε τον Θεό, και ο Θεός ήταν μαζί του. Επιθυμούσε μόνο τον Θεό. Ήταν ελεύθερος - "atavisuplebe" - όταν οι σκέψεις σου είναι ολοκληρωτικά στον Θεό - και αυτό είναι η ευτυχία. Μας φαινόταν αμαρτωλός και αδύναμος, και η επικοινωνία μαζί του γινόταν ευκολότερη. Αν και ο πατέρας Γαβριήλ δεν ήταν απλοϊκός, αλλά ακόμη και πολύπλοκος, ήταν αθώος, πάντα ειλικρινής, πάντα ενάρετος.
Μαζί του, υπήρχε πάντα μια γιορτή, η Ανάσταση του Χριστού.
Κατά τη διάρκεια της ανοησίας του, φαινόταν πολύ πιο ωφέλιμο να είμαστε ελεύθεροι μαζί του παρά όταν δεν ενεργούσε σαν ανόητος. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων, η ασυνήθιστη αλλά σοφά υπολογισμένη συμπεριφορά του μας δίδαξε πολλά πράγματα και μας έδειξε τα ίδια πράγματα που θα έκανε κατά τη διάρκεια ενός κανονικού κηρύγματος με λόγια. Αλλά το κήρυγμα δεν παρήγαγε τα ίδια αποτελέσματα σε εμάς. Η ανοησία του είναι ανεξήγητη. Ο πατέρας Γαβριήλ ήταν ένας μεγάλος μάστορας τόσο της έκφρασης όσο και της δράσης. Ήταν ένας σπουδαίος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Για εμάς, κάθε τέτοια παράσταση παρείχε ένα ευεργετικό καρπόο για τις ψυχές μας. Το συνειδητοποιούσαμε πάντα μόνο εκ των υστέρων, παρόλο που δεν έπαιζε.
Από τα απομνημονεύματα του Ketevan Bekauri
Θυμάμαι με ντροπή και πόνο ένα γεγονός, χάρη στο οποίο ο Πατέρας Γαβριήλ μου επέτρεψε να δω καθαρά τον εαυτό μου.
Μια μέρα, όταν πήγα στον γέροντα, με κάποιο τρόπο παράξενα συρρικνώθηκε, μίκρυνε, μετά έκανε σαν ανόητος και είπε:
«Κρύωνω, δεν έχω τίποτα, να ζεσταθω"
Σκέφτηκα: «Πώς μπορώ να τον ζεστάνω; Δεν έχει τίποτα ζεστό».
Επανέλαβε:
«Πεινάω από το πρωί, δεν έχω φάει τίποτα. Ίσως θα μπορούσατε να μου μαγειρέψετε κάτι;»
«Τι να του μαγειρέψω; Δεν έχει τίποτα!» σκέφτηκα.
«Σε παρακαλώ, μην με αφήνεις, ας μείνουμε μαζί!» ρώτησε.
Και σκέφτηκα ξανά: «Πώς μπορώ να μην φύγω όταν με περιμένουν στο σπίτι!» Ξαφνικά, βαθιά μέσα μου, ένιωσα ένα αίσθημα αποστασιοποίησης και αδιαφορίας, τέτοια αποξένωση! «Πώς μπορώ να τον ταΐσω; Πώς μπορώ να τον ζεστάνω όταν δεν έχει καμία σχέση με αυτό στο κελί του! Και πώς μπορώ να μην πάω στην Τιφλίδα;»
Ξαφνικά, ήθελα τόσο πολύ να μείνω σπίτι! Ο πατέρας Γαβριήλ κοίταξε τόσο βαθιά - μου έγινε αμέσως σαφές πόσο κρύα είχε γίνει η καρδιά μου, πόσο σκληρή και ψυχρή ήταν. Άλλωστε, αν αγαπάς, αν η καρδιά σου καίγεται, θα βρεις έναν τρόπο να κάνεις οτιδήποτε... Η αδιαφορία μου, η απόλυτη μοναξιά του, το κρύο και η πείνα... μια τέτοια κατάσταση ήταν τα βάθη της κόλασης.
Μέχρι σήμερα, τρέφω μια υπερβολική ενασχόληση με τον εαυτό μου και ένα είδος εγωιστικής αγάπης. Σε τέτοιες στιγμές, ξεχνάς εντελώς τον Θεό, ασχολούμενος μόνο με τον εαυτό σου. Αυτή η κατάσταση είναι ίσως κοινή σε πολλούς ανθρώπους, αλλά θα μιλήσω για τον δικό μου πόνο. Δεν είδα αυτή την κατάσταση της ύπαρξής μου τότε, ούτε την συνειδητοποίησα. Δεν με συγκλόνισε μέχρι το μεδούλι - μέχρι που ο πατέρας Γαβριήλ, καθαρά και έντονα, μου την έδειξε στο κελί του.
Από τα απομνημονεύματα του Κετεβάν Μπεκαούρι
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 51 Στη Μητέρα Αγγελίνα στη
Σούχα Ρέτσα — Κατασκευή Κελιού — Ένα Κομμένο Πόδι — Θεραπεία με Άγιο Έλαιο — Ο
Θάνατος του Γέροντα Σεραφείμ
Ενώ ο αδελφός του επισκεπτόταν τον
πατέρα Σεραφείμ, πλησίαζε η γιορτή του αγίου προφήτη Ηλία και ο Βασίλειος πήρε
άδεια. Νωρίς το πρωί, πήγε τον αδελφό του σε μια μυστική γωνιά του δάσους, που
βρισκόταν στο παρελθόν και ήταν πολύ βολική για ερημητήριο.
Η περιοχή Βερχνιέ Μπάργκαν, Σούχα
Ρέτσκα και Νίζνιε Μπάργκαν βρισκόταν υπό τη δικαιοδοσία δύο δασοφυλάκων. Ο ένας
ήταν υπεύθυνος για την δασική περιοχή Βερχνιέ Μπάργκαν και ο άλλος για τη Σούχα
Ρέτσκα και το Νίζνιε Μπάργκαν. Το μέρος που πήγαιναν ήταν κοντά στο Νίζνιε
Μπάργκαν, περίπου έξι ή έξιμιση χιλιόμετρα από το κελί του πρεσβύτερου, αλλά
όχι βαθιά μέσα στα βουνά, αλλά προς την κατεύθυνση της Γκεοργκίεβκα.
Μισή ώρα αργότερα βγήκαν στο ξέφωτο
της Σουχάγια Ρέτσκα. Ένας μεγάλος λαχανόκηπος απλωνόταν μπροστά τους. Ο Βασίλι,
πλησιάζοντας ένα κοντινό κελί, διάβασε μια προσευχή. Από μέσα άκουσαν «Αμήν».
Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μαζί με τον μελισσοκόμο. Εκεί είδαν μια ηλικιωμένη
γυναίκα και δύο νεαρούς άνδρες. Ο Βασίλι διάβασε «Είναι πραγματικά σωστό» και
είπε:
— Σας συγχαίρουμε, Μητέρα Αγγελίνα,
και τα αγόρια για την εορτή του αγίου, ένδοξου προφήτη Ηλία.
«Σας συγχαίρουμε κι εμείς», απάντησε,
ανάβοντας τη λάμπα.
Η γυναίκα ρώτησε τον Βασίλειο για την
υγεία του πατέρα Σεραφείμ και σύντομα οι ταξιδιώτες, αφού έφυγαν από το κελί
της, συνέχισαν την κατάβασή τους στο ίδιο στενό μονοπάτι ανάμεσα στις συστάδες
πυξαριού.
Ο αδελφός ρώτησε ποιος τα είχε και
άκουσε την ακόλουθη ιστορία. Πριν από αρκετά χρόνια, ένας Ρώσος μελισσοκόμος
από το Σουχούμι έφερε κυψέλες με μέλισσες στη Σουχάγια Ρέτσκα και προσέλαβε την
Αγγελίνα για να τις φυλάει. Πήρε τον γιο της μαζί της και εγκαταστάθηκε εδώ.
Και το καλοκαίρι, για να αποφύγει πιθανούς πειρασμούς, κάλεσε τον συγγενή της,
που ήθελε να ζήσει σαν μοναχός, να την ακολουθήσει. Και οι τρεις τους άρχισαν
να μοχθούν μαζί.
Δύο χρόνια αργότερα, ο μελισσοκόμος
είδε ότι το μελισσοκομείο δεν είχε ανταποκριθεί στις προσδοκίες του και
αποφάσισε να πάρει όλες τις κυψέλες πίσω στην πόλη. Η Αγγελίνα δεν ήθελε να
φύγει από τη Σούχα Ρέτσκα και έμεινε. Έτσι ζουν σε αυτήν την έρημο, εκπληρώνοντας
όσο το δυνατόν περισσότερο τον κανόνα προσευχής των πατέρων που έζησαν σε αυτό
το μέρος πριν.
Εκείνη τη στιγμή άστραψε μια αστραπή.
Βροντές βροντούσαν. Μετά από δύο ή τρία λεπτά άρχισε να ψιχαλίζει. Ο Βασίλι
είπε:
— Δεν υπάρχει μέρα του Ηλία χωρίς
καταιγίδα.
Επιτάχυναν το βήμα τους και έφτασαν
στο σημείο σε είκοσι ή τριάντα λεπτά. Ο αδελφός κοίταξε το μικρό κομμάτι γης,
εντελώς κατάφυτο με ροδόδεντρα και πυξάρια. Γύρω του φύτρωναν πολλές καστανιές
μεσαίου πάχους, κατάλληλες για την κατασκευή ενός κελιού. Όχι πολύ μακριά,
στους πρόποδες του βουνού, υπήρχε μια πηγή. Στον αδελφό άρεσε πολύ αυτή η
απομονωμένη πεδιάδα, που βρισκόταν, όπως είπε ο Βασίλι, το πολύ δεκατρία
χιλιόμετρα από το χωριό Κίνα, κοντά στο οποίο περνούσε ο κεντρικός δρόμος. Και
μπορούσες να πας εκεί, παρακάμπτοντας την Γκεοργκίεβκα.
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο μελισσοκόμος ξεκίνησε για το Σουχούμι την επόμενη κιόλας μέρα. Εκεί πήρε μια σκηνή που φυλασσόταν στο σπίτι κάποιων φίλων, πήρε ένα ρολό τσόχα και μερικά άλλα απαραίτητα πράγματα. Και το επόμενο πρωί, μπήκε στο λεωφορείο και επέστρεψε στο χωριό Κίνα.
Πριν φτάσει στη στάση, κατέβηκε και περπάτησε το γνωστό μονοπάτι
προς την έρημο. Έφτασε το βράδυ, έστησε γρήγορα τη σκηνή, μάζεψε ξύλα και άναψε
μια μεγάλη φωτιά για να προστατευτεί από την αρκούδα. Κρατώντας τη φωτιά
αναμμένη, κάθισε δίπλα στη φωτιά όλη τη νύχτα. Την αυγή, χωρίς καθυστέρηση,
πήγε στο Βέρχνιε Μπαργκάνι και πήρε ξυλουργικά εργαλεία από τον Βασίλι. Στο
δρόμο της επιστροφής, σταμάτησε στο Σουχάγια Ρέτσκα. Εκεί του έδωσαν έναν
λοστό, μια αξίνα και δύο φτυάρια. Έτσι ξεκίνησε ο καθαρισμός του χώρου για το
κελί - επείγουσα και σκληρή δουλειά.
Νωρίς το πρωί, όταν δεν υπήρχε
δασοφύλακας στην περιοχή του δάσους, έκοβε κάστανα και τα έκοβε σε κομμάτια του
απαιτούμενου μεγέθους. Ξεφλούδιζε προσεκτικά τον φλοιό και τον άφηνε στο έδαφος
σε μια στοίβα, εγκάρσια, για να μην παραμορφωθεί. Έκοψε τους χοντρούς κορμούς
στη μέση νωρίς το πρωί και μετά δούλευε με ελαφρά χτυπήματα με το τσεκούρι για
να μην ακούσει ο δασοφύλακας. Η δουλειά προχωρούσε με επιτυχία.
Μια μέρα, άρχισε ξαφνικά μια δυνατή βροχή. Ο αδελφός άρπαξε βιαστικά όλα τα εργαλεία του ξυλουργού και έτρεξε στη σκηνή μαζί τους. Ξαφνικά, με κάποιο παράξενο τρόπο, το τσεκούρι αποσπάστηκε από το χέρι του και η λεπίδα έπεσε πρώτα στο δεξί του πόδι. Αίμα άρχισε να ρέει από την μπότα μέσα από την τομή.
Ο μελισσοκόμος έβγαλε γρήγορα τις μπότες του, έδεσε ένα κορδόνι γύρω από το πόδι του κάτω από το γόνατο, ξάπλωσε ανάσκελα και σήκωσε το πόδι του ψηλά.
Μετά από λίγα λεπτά, η αιμορραγία σταμάτησε. Ο ερημίτης έσκισε μια πετσέτα, έδεσε την πληγή με αυτήν και χαλάρωσε ελαφρώς το κορδόνι. Το αίμα άρχισε να διαρρέει μέσα από τον επίδεσμο, αλλά σύντομα πήξε. Ο τραυματίας έφυγε από τη σκηνή, έκοψε ένα ξύλο και έφτιαξε ένα δεκανίκι από αυτό, σκοπεύοντας να περπατήσει μέχρι τον δρόμο την επόμενη μέρα και να πάει στο νοσοκομείο της πόλης.
Πριν από αυτό το περιστατικό, ο αδελφός άναβε μια τεράστια φωτιά από χοντρά κούτσουρα κοντά στη σκηνή κάθε βράδυ, και έκαιγαν χωρίς να σβήνουν μέχρι την αυγή. Αλλά εκείνο το βράδυ ο πόνος στο πόδι του τον στέρησε από αυτή την ευκαιρία, και πήγε για ύπνο χωρίς φωτιά. Τη νύχτα ξύπνησε ένας κοντινός θόρυβος: λίγα βήματα από τη σκηνή, μια αρκούδα αναποδογύριζε τα τσιμπήματα. Ξεπερνώντας τον πόνο, ο μελισσοκόμος έψαξε για το τσεκούρι, το πήρε στο χέρι του και βγήκε έξω.
Γύρω επικρατούσε αδιαπέραστο σκοτάδι. Η αρκούδα
συνέχισε ήρεμα τη δουλειά της. Ο αδελφός φώναξε σε όλο το δάσος και άρχισε να
χτυπάει τα χέρια του. Άκουσε - επικρατούσε σιωπή τριγύρω. Αφού στάθηκε για λίγα
λεπτά, μπήκε στη σκηνή. Κάθισε στο κρεβάτι και έμεινε εκεί μέχρι την αυγή,
χωρίς να ακούσει το παραμικρό θρόισμα.
Όταν ξημέρωσε, ο αδελφός άρχισε να λύνει τον επίδεσμο, σκίζοντας με πόνο την ξεραμένη πετσέτα από την πληγή. Στη βαθιά πληγή, που είχε ανοίξει μέχρι το κόκκαλο, ήταν ορατός ο κομμένος τένοντας του αντίχειρα. Δεν κινούνταν.
Η κατάσταση φαινόταν απελπιστική. Δεν είχε νόημα καν να σκεφτεί το προγραμματισμένο ταξίδι. Ο αδελφός πανικοβλήθηκε. Τι να κάνει;! Τι να κάνει;! Με όλη του την επιθυμία, δεν μπορούσε να περπατήσει μόνος του όχι μόνο μέχρι τον δρόμο, αλλά ούτε καν μέχρι το κελί του πατέρα Σεραφείμ. «Αχ, μακάρι να είχα μερικές σταγόνες αγιασμένο λάδι αυτή τη στιγμή!» σκέφτηκε με θλίψη ο μελισσοκόμος. Και ξαφνικά μια σωτήρια σκέψη τον πέρασε από το μυαλό: θα μπορούσε να φτιάξει μόνος του αγιασμένο λάδι, αν είχε αγιασμό.
Έριξε αγιασμό σε ένα μπουκάλι ελαιόλαδο, μούσκεψε γενναιόδωρα ένα πανί που είχε σκιστεί από την πετσέτα με αυτό και έσταξε μερικές σταγόνες στην πληγή. Έπειτα έβαλε το πανί πάνω του και τύλιξε το πόδι του με μια πετσέτα.
Πέρασε λιγότερο από μισή ώρα και ο πόνος στο πόδι του σταμάτησε. Η δυσκαμψία στην πληγή μαλάκωσε. Η άρθρωση του ποδιού του άρχισε να λυγίζει και να ισιώνει ανώδυνα. Ο αδελφός πήρε ένα δεκανίκι και, ακουμπώντας ελαφρά σε αυτό, έφυγε από τη σκηνή. Περπάτησε λίγο τριγύρω, γυμνάζοντας το πόδι του, και μετά αποφάσισε να κοιτάξει το μέρος όπου η αρκούδα είχε ανατρέψει τα εμπόδια. Όταν έφτασε εκεί, ήταν πεπεισμένος ότι η αρκούδα όντως είχε βάλει τα φτερά της εκεί κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Η
αρκούδα, κατά πάσα πιθανότητα, χωρίς να υποψιάζεται τίποτα, βρήκε ήρεμα και
έφαγε σαλιγκάρια. Όταν ο φοβισμένος ερημίτης ούρλιαξε με τρομερή φωνή και
άρχισε να χτυπάει τα χέρια του, το ζώο, μέσα στον τρόμο του, είχε κάνει τόσα
πολλά πράγματα που ήταν αδύνατο να μην τα θαυμάσει κανείς.
Προς το βράδυ, όπως πάντα, ο αδελφός
ετοίμασε ξύλα και άναψε φωτιά. Μπήκε στη σκηνή, έλυσε τον επίδεσμο, άλειψε
γενναιόδωρα την πληγή με αγιασμένο λάδι και πήγε για ύπνο. Αφού σηκώθηκε από
την κουκέτα του το πρωί, φόρεσε μια μπότα στο αριστερό του πόδι, τύλιξε το δεξί
του πόδι με ποδοσφαιρικά καλύμματα, έβαλε μια σακούλα σελοφάν από πάνω και
συνέχισε τη συνηθισμένη του δουλειά, χωρίς να νιώθει πόνο στο πόδι του. Όπως
και τις προηγούμενες μέρες, πριόνιζε, λάξευε, σήκωνε βαριές σανίδες και
πασσάλους από το έδαφος και τα κουβαλούσε στον ώμο του, συνεχίζοντας να χτίζει
το κελί, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα το ιδιαίτερο.
Θαύματα συμβαίνουν ακόμη και σήμερα,
αλλά εμείς, λόγω της έλλειψης πίστης μας, δεν τα προσέχουμε... Σταδιακά, η
πληγή, χωρίς την παραμικρή διαπύηση, άρχισε να επουλώνεται και σύντομα
εξαφανίστηκε εντελώς. Ο τένοντας επίσης μεγάλωσε. Το δάχτυλο, όπως και πριν,
λύγισε ελεύθερα και ισιώθηκε.
Αφού εγκατέστησε το πλαίσιο του
κελιού, ο αδελφός γέμισε τα δοκάρια με τεγίδες και κάλυψε την οροφή με πλάκες
από φλοιό καστανιάς που είχαν προετοιμαστεί προηγουμένως. Τις κάλυψε με τσόχα
από πάνω και στη συνέχεια έφτιαξε την οροφή. Μετά από αυτό, μετακόμισε από τη
σκηνή στη σοφίτα και δεν άναβε πλέον φωτιές τη νύχτα: η αρκούδα δεν ήταν πλέον
τρομακτική.
Σε σαράντα μέρες ο μελισσοκόμος
ολοκλήρωσε την κύρια εργασία: έχτισε ένα κελί και ένα ξυλόσπιτο κάτω από
ξεχωριστή στέγη.
Σύντομα πήγε στην πόλη για να φέρει
βιβλία, εικόνες, κεριά, θυμίαμα, ένα λυχνάρι, καθώς και σκεύη κουζίνας και
οικιακής χρήσης. Έπρεπε να μείνει στο Σουχούμι για περισσότερο από μία
εβδομάδα.
Εκείνη την εποχή, σε ηλικία εκατόν
τριών ετών, ο γέροντας Σεραφείμ κοιμήθηκε στον Κύριο. Ο Βασίλειος πήγε στον
αδελφό του, αλλά δεν τον βρήκε στο κελί του. Στη συνέχεια έφτασε στη Σούχα
Ρέτσκα και ζήτησε από την Αγγελίνα και δύο αδελφούς να τον βοηθήσουν να θάψει
τον γέροντα. Ο ερημίτης, που είχε πεθάνει εν Θεώ, είχε φτιάξει το δικό του
φέρετρο πριν από σαράντα χρόνια. Πριν από πολύ καιρό, είχε σκάψει τον δικό του
τάφο. Ήταν θαμμένος εδώ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 52 Οι Γέροι Κυνηγοί - Φόνος
στο Δάσος - Η Σύλληψη του Βασίλι - Απόδραση - "Πού είναι ο Βασίλι;!"
- Η Χλευαστική Αγγελίνα - Θάνατος από Εγκαύματα
Μετά τον θάνατο του πατέρα Σεραφείμ,
ο Βασίλειος συνέχισε να εργάζεται στο ίδιο μέρος. Είχε ένα μικρό μελισσοκομείο
και τα απαραίτητα προϊόντα. Η καρυδιά τον αντάμειβε με τους καρπούς της σε
αφθονία. Από τον κήπο λάμβανε άφθονη σοδειά από καλαμπόκι, φασόλια και πατάτες.
Οι συνθήκες διαβίωσης έγιναν ευκολότερες από πολλές απόψεις. Αλλά... ο εχθρός
της ανθρώπινης φυλής, που δεν επιτρέπει σε κανέναν από αυτούς που εργάζονται με
ζήλο να ζήσει ειρηνικά, επινόησε ένα νέο τέχνασμα εναντίον του Βασιλείου.
Ένα φθινόπωρο, δύο γέροι κυνηγοί, και
οι δύο Έλληνες, μπήκαν στο κελί του. Χαμογελώντας, είπαν:
- Ήρθαμε να σου φτιάξουμε τη διάθεση,
αλλιώς θα βαριέσαι μόνος εδώ.
Αυτοί οι απρόσκλητοι επισκέπτες συμπεριφέρθηκαν χωρίς καμία αμηχανία, σαν να ήταν στο σπίτι τους. Ξάπλωσαν για τη νύχτα, αφοπλίζοντας τους πάντες με την αυθάδειά τους, και μετά έβγαλαν ένα μπουκάλι. Αφού έγιναν χαρούμενοι, άναψαν και ξεκίνησαν μια μεθυσμένη συζήτηση, γεμίζοντας τα λόγια τους με εκλεκτές κατάρες. Το πρωί, αφού συνήλθαν εντελώς, οι γέροι έφυγαν, προειδοποιώντας τον Βασίλι ότι θα επέστρεφαν για τη νύχτα το βράδυ.
Δεν είχε περάσει ούτε μια ώρα όταν δύο νεαροί Αρμένιοι κυνηγοί
εμφανίστηκαν από το δάσος. Εκείνη την ώρα, ο Βασίλι έκοβε ξύλα κοντά στο κελί.
Χωρίς να σταματήσουν, εξαφανίστηκαν ξανά ανάμεσα στα πυκνά δάση και σύντομα
ακούστηκαν δύο πυροβολισμοί από εκεί, ο ένας μετά τον άλλον. Βλέποντας τους
Αρμένιους που επέστρεφαν, ο δόκιμος ρώτησε ποιον πυροβολούσαν.
«Λοιπόν, σκοτώσαμε δύο πουλιά με μια
πέτρα», απάντησε ο ένας από αυτούς.
Οι Αρμένιοι έφυγαν γρήγορα.
Ο Βασίλι είχε μια αμφιβολία. Πήγαν
για κυνήγι και ξαφνικά, χωρίς προφανή λόγο, επέστρεψαν. Γιατί; Και δεν υπήρχαν
λαγοί μαζί τους. Γενικά, δεν είχε ξαναδεί ούτε έναν λαγό σε αυτά τα μέρη.
Το βράδυ οι ηλικιωμένοι δεν
επέστρεψαν για να περάσουν τη νύχτα.
Πέντε ή έξι μέρες αργότερα, ένας ξένος ήρθε στον Βασίλι και άρχισε να τον ρωτάει για τους παλιούς κυνηγούς. Ο Βασίλι του είπε τι είχε συμβεί. Ο ξένος ρώτησε αν γνώριζε τους Αρμένιους.
Ο Βασίλι απάντησε ειλικρινά ότι είχε δει τον έναν αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά τον άλλον του ήταν άγνωστος. Αφού τον άκουσε και χωρίς να πει λέξη, ο άντρας έφυγε από το κελί και πήγε στο μονοπάτι προς την Γκεοργκίεβκα. Μια εβδομάδα αργότερα, ήρθε ξανά, αλλά αυτή τη φορά όχι μόνος, αλλά με έναν αστυνομικό.
Ο αστυνομικός ανακοίνωσε ότι ο Βασίλι είχε συλληφθεί. Έψαξαν
προσεκτικά το κελί και, μη βρίσκοντας τίποτα ύποπτο, πήγαν τον Βασίλι στην
Γκεοργκίεβκα.
Ο συλληφθείς ερημίτης δεν είχε εγγραφεί ούτε στις στρατιωτικές ούτε στις πολιτικές αρχές για πολλά χρόνια. Δεν είχε έγγραφα ταυτοποίησης. Ο Βασίλι συνειδητοποίησε ότι το αστυνομικό τμήμα σίγουρα θα συνέτασσε έκθεση, θα άνοιγε υπόθεση εναντίον του και θα τον δίκαζε. Όταν περνούσαν από τον λαχανόκηπο στη Σούχα Ρέτσκα, ο ξένος χωρίστηκε από αυτούς και κατευθύνθηκε προς το κελί της Αγγελίνας, και ο αστυνομικός, από φυσική ανάγκη, έκανε στην άκρη και εξαφανίστηκε στις συστάδες πυξαριού.
Ο
Βασίλι αποφάσισε να μην χάσει την ευκαιρία και όρμησε κάτω από την πλαγιά σε
ένα μονοπάτι που του ήταν γνωστό. Μιάμιση ώρα αργότερα, βρισκόταν ήδη στο κελί
του. Άρπαξε βιαστικά το σακάκι του, τα ζεστά παπούτσια του, το χειμωνιάτικο
παντελόνι του και το καπέλο του και έτρεξε στις συστάδες. Είχε στο μυαλό του
ένα φυσικό καταφύγιο, σαν ορυχείο όπου είχε βρει καταφύγιο ένας αγριόχοιρος.
Εκεί κρύφτηκε, χωρίς να βγει για περισσότερο από τρεις ημέρες.
Όπως αποδείχθηκε, ο ξένος ήταν γιος ενός από εκείνους τους παλιούς κυνηγούς που είχαν περάσει τη νύχτα στο σπίτι του Βασίλι και μετά εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνος. Ως αποτέλεσμα της συζήτησης με τον Βασίλι, ο Έλληνας σκέφτηκε την ακόλουθη εκδοχή: ο πατέρας του είχε ένα πολύτιμο ξένο όπλο, το οποίο γνώριζαν όλοι οι ερασιτέχνες κυνηγοί της κυνηγετικής περιοχής Βερχνεμπαργκάνσκι. Αφού αποφάσισαν να πάρουν στην κατοχή τους το όπλο, οι Αρμένιοι εντόπισαν τον πατέρα και τον φίλο του και, για να απαλλαγούν από τον μάρτυρα, τους πυροβόλησαν και τους δύο.
Ο ύπουλος Έλληνας αποφάσισε να βάλει τον Βασίλι πίσω από τα κάγκελα και στη συνέχεια, έναν προς έναν, να φέρει σε αυτόν όλους τους κυνηγούς που είχαν πάει στην περιοχή Βερχνεμπαργκάνσκι για αναγνώριση, ελπίζοντας ότι ο Βασίλι θα του έδειχνε τον Αρμένιο που γνώριζε.
Ο καταραμένος άντρας δεν σκέφτηκε καν ότι το άτομο στο
οποίο ο Βασίλι έπρεπε να δείξει το δάχτυλό του θα γινόταν αργότερα θανάσιμος
εχθρός του. Επιπλέον, ο Βασίλι θα συνέχιζε να μαραζώνει πίσω από τα κάγκελα μαζί
με τους δολοφόνους μόνο και μόνο επειδή δεν είχε έγγραφα. Είναι εύκολο να
φανταστεί κανείς τι περίμενε τον Βασίλι αν δεν είχε δραπετεύσει εγκαίρως!
Μη μπορώντας να ηρεμήσει μετά την
εξαφάνιση του Βασίλι, ο ξένος νοίκιασε ένα ελικόπτερο και εξέτασε προσεκτικά
ολόκληρη την περιοχή του Άνω Μπαργκάν. Αφού έψαξε από το ελικόπτερο, ο Έλληνας
συγκέντρωσε επτά συγγενείς και με όπλα οργάνωσαν μια επιδρομή στον ερημίτη
κοντά στο κελί του. Πήγαν γύρω από όλα τα μέρη από όπου ήταν δυνατόν να
περάσουν, αλλά μάταια. Ο Κύριος έκρυψε με αξιοπιστία τον πιστό δούλο Του.
Λίγες μέρες αργότερα, ο εξοργισμένος
κακός άντρας ήρθε μεθυσμένος στη Σουχάγια Ρέτσκα. Μπαίνοντας στην Αγγελίνα,
απαίτησε:
- Πες μου πού είναι ο Βασίλι! Είμαι
σίγουρος ότι ξέρεις πού είναι! Για τον πατέρα μου, θα σκοτώσω όλους τους
μοναχούς που θα συναντήσω εδώ!
Βλέποντας ότι η Αγγελίνα είχε μαζί
της μόνο ένα αγόρι, τον γιο της (ο συγγενής τους είχε πάει στην Γκεοργκίεβκα),
ο χούλιγκαν έσπρωξε τον νεαρό έξω από το κελί και κλείδωσε την πόρτα με ένα
γάντζο. Ο κακοποιός προσπάθησε να βιάσει την καημένη γυναίκα, αλλά εκείνη
αντιστάθηκε απεγνωσμένα, δαγκώνοντάς του τα χέρια. Ο γιος ούρλιαξε και χτύπησε
την πόρτα με ένα ξύλο. Ανίκανος να αντιμετωπίσει την Αγγελίνα, ο ληστής
αναφώνησε:
- Θα σε καταστρέψω!
«Κατέστρεψέ το», απάντησε ο παθών.
Στο κελί υπήρχε ένα ρολό τσόχας,
έτοιμο για την κάλυψη της στέγης. Ο φανατικός έσκισε ένα μεγάλο κομμάτι, το
τύλιξε γύρω από την Αγγελίνα, το έδεσε σφιχτά με ένα σχοινί και άναψε την
τσόχα. Τα ρούχα της Αγγελίνας πήραν φωτιά. Ικανοποιημένος με αυτό που είχε
κάνει, ο εγκληματίας έφυγε για την Γκεοργκίεβκα. Είκοσι ή τριάντα λεπτά
αργότερα, ο συγγενής του μπήκε στο κελί.
Η καμένη Αντζελίνα πάρθηκε από τα
χέρια, οδηγήθηκε στον δρόμο και μεταφέρθηκε με λεωφορείο στο Σουχούμι. Στο
σταθμό ασθενοφόρων τη ρώτησαν πώς συνέβη μια τέτοια ατυχία. Απάντησε ότι είχε
ρίξει κατά λάθος μια αναμμένη λάμπα πετρελαίου από ένα ράφι πάνω της. Την ίδια
μέρα, η Αντζελίνα στάλθηκε σε κλινική για θεραπεία.
Η Αγγελίνα είχε έναν ακόμη γιο που
ζούσε στη Μόσχα. Ο μικρότερος αδελφός του έγραψε για την ατυχία που είχε
συμβεί. Πέταξε στο Σουχούμι και ήρθε στην κλινική. Βλέποντας την καμένη μητέρα
του, είπε:
- Μαμά, θα πάω στην αστυνομία σήμερα
και θα βεβαιωθώ ότι αυτό το τέρας θα μπει αμέσως στη φυλακή!
- Ω, τι λες, αγαπητή μου! - αναφώνησε
η Αγγελίνα. - Πώς είναι δυνατόν να φυλακίσεις έναν άνθρωπο; Όχι, όχι! Είτε ζήσω
είτε πεθάνω, μην με μηνύσετε. Βασίζομαι στο θέλημα του Θεού. Ο ίδιος ο Κύριος
θα κρίνει τους πάντες, γιατί είπε: Η εκδίκηση είναι δική μου, εγώ θα
ανταποδώσω.
Αυτά τα ταπεινά λόγια μιας ευγενικής
Χριστιανής γυναίκας θύμισαν την αξέχαστη αναφώνηση του Αρχιδιάκονου Στεφάνου.
Όταν οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι, οι γραμματείς και ο λαός τον λιθοβόλησαν μέχρι
θανάτου, φώναξε: Κύριε, μην τους λογαριάσεις αυτή την αμαρτία! (Πράξεις 7:60).
Μετά από λίγες μέρες στο Σουχούμι, ο
μεγαλύτερος γιος έφυγε για τη Μόσχα. Πέρασε αρκετός χρόνος, σχεδόν όλα τα
εγκαύματα είχαν επουλωθεί, μόνο δύο σημεία είχαν απομείνει που δεν
ανταποκρίνονταν στη συμβατική θεραπεία. Οι γιατροί αποφάσισαν να κάνουν δερματικό
μόσχευμα. Η Αγγελίνα πέθανε στο χειρουργικό τραπέζι. Και οι δύο γιοι ήταν
εξοργισμένοι που η μητέρα τους τους απαγόρευσε να φέρουν το τέρας στη
δικαιοσύνη. Πολλοί ενορίτες του καθεδρικού ναού συμμερίζονταν την άποψή τους.
Αλλά η Αγγελίνα, πρέπει να υποθέσουμε, θυμόταν το ρητό των Αγίων Πατέρων, οι
οποίοι έλεγαν: «Ο Θεός δεν κρίνει δύο φορές...»
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 53 Μακριά από το τέρας - Ο
υποφέρων Βασίλειος - Φοβερός χειμώνας - Γάγγραινα - Απροσδόκητος ευεργέτης -
Άρνηση επέμβασης - Πλήρης ίαση
Εν τω μεταξύ, ο αδελφός μελισσοκόμος
έμενε ήρεμα στο κελί του, μη γνωρίζοντας τίποτα για αυτά τα τραγικά γεγονότα.
Κάποτε, όταν ήρθε στο Βέρχνιε Μπαργκάνι για να δει τον Βασίλι, έμεινε έκπληκτος
από την πλήρη αταξία στο κελί. Όλα έδειχναν ότι ο ιδιοκτήτης έλειπε για μεγάλο
χρονικό διάστημα. Λίγες ώρες αργότερα, αποφάσισε να επιστρέψει και να
σταματήσει στο Σουχάγια Ρέτσκα στο δρόμο. Ανέβηκε την πλαγιά προς το ξέφωτο και
δεν βρήκε κανέναν. Υποθέτοντας ότι είχε συμβεί κάτι εξαιρετικό, ο ερημίτης
επέστρεψε γρήγορα στο σπίτι του και το επόμενο πρωί έφυγε για την πόλη. Στο
Σουχούμι, συνάντησε κατά λάθος τον γιο της Αγγελίνας και έμαθε για όλα όσα
είχαν συμβεί.
Την Κυριακή, μερικοί γνωστοί ερημίτες
μοναχοί ήρθαν στην εκκλησία και του είπαν για μια άλλη τραγωδία. Κοντά στο
πέρασμα Γκεοργκίεφσκι ζούσαν δύο νεαροί μοναχοί. Πρόσφατα, ο ένας από αυτούς
πήγε στη Γκεοργκίεβκα για κάποιο λόγο και δεν επέστρεψε. Οι αδελφοί υποθέτουν
ότι σκοτώθηκε από τον ίδιο ύπουλο Έλληνα που καταδιώκει τον Βασίλι.
Αποφεύγοντας μια σύγκρουση με αυτόν
τον κακό, ο αδελφός πήρε το βραδινό λεωφορείο για το χωριό Κίνα. Περίμενε μέχρι
να νυχτώσει και με έναν φακό μπήκε στο κελί του. Μάζεψε όλα τα βιβλία του, τις
εικόνες, τα πιο απαραίτητα πράγματα και το ίδιο βράδυ επέστρεψε στο δρόμο, και
το πρωί έφυγε για το Σουχούμι.
Ο Βασίλι, αφήνοντας ολομόναχος, έφερνε στο καταφύγιό του τη νύχτα όλα τα τρόφιμα που ήταν αποθηκευμένα στη σοφίτα του κελιού του, βάζοντάς τα σε τρεις μεγάλες οριζόντιες κυψέλες.
Βρέθηκε ανάμεσα σε δύο φωτιές: στο Βερχνίγιε Μπαργκάνι ζούσε σαν σε ηφαίστειο, περιμένοντας τον θάνατο από τον ύπουλο κακό άνθρωπο, και δεν μπορούσε να έρθει στην πόλη για διάφορους λόγους. Δεν είχε χρήματα, ούτε λίγο-πολύ αξιοπρεπή ρούχα, ούτε παπούτσια, ούτε γνωστούς.
Η συνάντηση με τον πρώτο αστυνομικό
απειλούσε με κέντρο κράτησης, και ο μελισσοκόμος, που βρισκόταν στην πόλη, δεν
μπορούσε να τον βοηθήσει με κανέναν τρόπο, όσο κι αν ήθελε.
Ο Βασίλι έζησε στο πέτρινο λαγούμι του όλο το φθινόπωρο. Ενώ δεν υπήρχε χιόνι, μπορούσε ακόμα να περπατάει μέσα στο δάσος και να επισκέπτεται το κελί του μερικές φορές τη νύχτα. Με αυτόν τον τρόπο, κατάφερνε να μεταφέρει όλα τα πράγματα και τα σκεύη που χρειαζόταν σε ένα νέο μέρος. Τη νύχτα, μαγείρευε το φαγητό του πάνω από τη φωτιά, και κατά τη διάρκεια της ημέρας ανέβαινε στο καταφύγιό του και έμενε εκεί μόνιμα.
Μόνο νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν περπατούσε στο δάσος εκείνη την ώρα, μπορούσε να ετοιμάσει καυσόξυλα για τον χειμώνα. Όταν έπεφτε χιόνι, ο Βασίλι βρέθηκε σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Έπρεπε να μείνει στη θέση του για να μην αφήσει ίχνη.
Η φωτιά έκαιγε όλη τη νύχτα, και κοιμόταν κοντά της κατά διαστήματα, καθισμένος. Αν και ο ερημίτης είχε φέρει πολλά κουρέλια στο καταφύγιό του, ήταν αδύνατο να μείνει στο πέτρινο λαγούμι όλη μέρα. Όλο του το σώμα έτρεμε από το κρύο. Τη νύχτα, ο Βασίλι γέμισε θερμός δύο λίτρων με βραστό νερό και χάρη σε αυτό, ζεστάθηκε λίγο κατά τη διάρκεια της ημέρας, πίνοντας ζεστό νερό.
Αν και ο χειμώνας σε αυτά τα μέρη δεν είναι πολύ
μεγάλος, τα βάσανά του ήταν ατελείωτα. Ο άτυχος άντρας άκουγε με έντονη προσοχή
κάθε θρόισμα. Του φαινόταν ότι κάποιος περπατούσε κοντά και μάλιστα μιλούσε
ήσυχα. Φαινόταν ότι οι αδυσώπητοι διώκτες του ήταν έτοιμοι να εμφανιστούν. Κάθε
ήχος τον έκανε να ανατριχιάσει.
Τελικά, ήρθε η άνοιξη και μετά το καλοκαίρι. Πέρασαν χωρίς ιδιαίτερες ανησυχίες. Αλλά κατά τη διάρκεια του δεύτερου χειμώνα του σε μια κρύα πέτρινη λαγούμι, κρυολόγησε και αρρώστησε, προκαλώντας βλάβη στον αριστερό του πνεύμονα.
Και κατά τη διάρκεια του τρίτου
χειμώνα, άρχισε γάγγραινα και στα δύο πόδια του. Τα πόδια του ήταν πάντα
προεξέχοντα μέχρι τα γόνατα, αφού δεν χωρούσαν στη λαγούμι. Ένα κομμάτι
μεμβράνης σελοφάν δεν βοηθούσε ιδιαίτερα κατά την περίοδο των παρατεταμένων
βροχών. Με την πάροδο του χρόνου, το δέρμα στα πόδια του νεκρώθηκε και μαύρισε.
Ο Βασίλι μόλις που μπορούσε να κινηθεί με τη βοήθεια πατερίτσων. Ο θάνατος
φαινόταν αναπόφευκτος και ο καημένος τον περίμενε με αδιαφορία. Σε μια τέτοια
ερημιά, είκοσι χιλιόμετρα από τον δρόμο, δεν υπήρχε καμία ελπίδα ότι κάποιος θα
του έδινε ένα χέρι βοήθειας.
Και ξαφνικά ένας νεαρός Ρώσος ήρθε κοντά του, κυνηγώντας αγριογούρουνα σε εκείνα τα μέρη. Σκότωσε έναν αγριογούρουνο, και από φόβο έτρεξε μέσα από το πυκνό δάσος όπου κοίταζαν τα μάτια του, μέχρι την τρύπα όπου βρισκόταν ο Βασίλι.
Ο κυνηγός, ακολουθώντας τα αιματηρά ίχνη, ανακάλυψε κατά λάθος τον ερημίτη. Βλέποντάς τον σε τόσο άθλια κατάσταση, πήγε αμέσως στη Γκεοργκίεβκα, νοίκιασε ένα άλογο, έβαλε τον άρρωστο στη σέλα και τον έφερε στον δρόμο όπου βρισκόταν το αυτοκίνητό του. Στη συνέχεια, πήρε τον Βασίλι στο σπίτι του στο Σουχούμι και κάλεσε αμέσως γιατρό. Ο γιατρός, αφού εξέτασε τα πόδια του, είπε ότι έπρεπε να ακρωτηριαστούν σχεδόν μέχρι τα γόνατα.
Ο Βασίλι αρνήθηκε την επέμβαση. Τότε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού,
ο ευεργέτης του, βρήκε μια γυναίκα κάπου στην πόλη που θεράπευε μια παρόμοια
ασθένεια στο σπίτι. Άρχισε να ετοιμάζει μερικά εντριβές και αλοιφές για τον
Βασίλι, και πολύ γρήγορα ένιωσε ανακούφιση από αυτά.
Μέσα σε δύο χρόνια τα πόδια του είχαν
επουλωθεί πλήρως.
Επιμ.: Εδώ ολοκληρώνονται οι
«Σημειώσεις ενός Σύγχρονου Ερημίτη», τις οποίες ο π. Μερκούριος κράτησε για
σχεδόν τριάντα χρόνια, προσπαθώντας να καταγράψει με ειλικρίνεια όσα είδαν τα
μάτια του και άκουσαν τα αυτιά του. Εμείς, ο αναγνώστης, μπορούμε μόνο να
αναστενάξουμε προσευχόμενοι για τους αμέτρητους δούλους του Θεού που, στα
χρόνια του πρωτοφανούς διωγμού, «αφού πήραν τον σταυρό», ακολούθησαν τον Χριστό
στο ακανθώδες μονοπάτι προς τον Γολγοθά τους.
