“Γιατί, χωρίς νά σᾶς ἀδικῶ, σεῖς μέ ζημιώνετε καί μοῦ χαλᾶτε ὅλα αὐτά, γιά τά ὁποῖα ἐσεῖς δέν κουρασθήκατε;”.

«Στήν ἀρχή, ἔρχονταν τα κοπάδια τῶν ἀγριων  γαϊδουριῶν νά πιοῦν νερό καί ἀφάνιζαν τόν κῆπο, κατατρώγοντας ὅλους τούς κόπους του [τοῦ Ἁγ. Ἀντωνίου]. Μία μέρα πρόσταξε τόν μπροστάρη τοῦ κοπαδιοῦ νά σταθῆ καί, ἀφοῦ πῆρε ἕνα ραβδί, τόν κτυποῦσε ἁπαλά-ἁπαλά στα πλευρά, λέγοντάς του:

“Γιατί, χωρίς νά σᾶς ἀδικῶ, σεῖς μέ ζημιώνετε καί μοῦ χαλᾶτε ὅλα αὐτά, γιά τά ὁποῖα ἐσεῖς δέν κουρασθήκατε;”. Καί ἀφοῦ τόν πρόσταξε, ποτέ πιά νά μήν ξαναμποῦν στόν κῆπο, τόν ἄφησε ἐλεύθερο. Ἀπό ἐκείνη τή μέρα, κρατώντας τήν παραγγελία τοῦ Ἁγίου, ἔρχονταν, ἔπιναν νερό ἀπ' τό χείμαρρο κι ἔφευγαν ἀμέσως, χωρίς ν᾿ ἀγγίξουν μήτε λάχανο μήτε τίποτε ἄλλο ἀπ᾿ ὅσα καλλιεργοῦσαν σέ ἐκείνη τήν ἀκροποταμιά» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.

 Ωστόσο, οἱ ἄνθρωποι δέν ἔμειναν ἱκανοποιημένοι ὅταν ἀντικατέστησαν μέ τήν ἴδια τους εἰκόνα τόν αἰώνιο κι ἄφθαρτο Θεό. Πολύ σύντομα μετά τή λατρεία ἀνθρωπίνων εἰκόνων, ἄρχισαν να λατρεύουν εἰκόνες πουλιῶν, ὕστερα ζώων καί τελικά ἑρπετῶν.

Τό κάθε νέο ἀντικείμενο λατρείας, ἦταν χαμηλότερο ἀπ' τό προηγούμενο. Ἡ ἀνθρώπινη εξέλιξι εἶναι πάντοτε ὀπισθοδρομική, εἰδικότερα δέ ὅταν πρόκηται γιά πνευματικά πράγματα» .

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

Ο Vladimir Levin γράφει.

 Ο Vladimir Levin: «Θυμᾶμαι ἕνα παλαιό ἀνέκδοτο γιά μιά σαρανταποδαρούσα, πού ρωτήθηκε ποιό πόδι κουνᾶ πρῶτο γιά νά περπατήση. Τό ἔντομο βυθίσθηκε σέ σκέψι καί δέν μποροῦσε νά κουνηθῆ. Προφανῶς, γιά τό καλό τοῦ ἀνθρώπου, ἡ φύσι, ἐπινοώντας ἕνα ζωντανό computer, ἔσβησε αυτές τις πληροφορίες ἀπ' τό “συνειδητό" ἐπίπεδο τοῦ μυαλοῦ του, ἀπαλλάσσοντάς τον ἔτσι ἀπ' τό συνεχῆ συνδυασμό "τεχνικών" πληροφοριῶν, πού ἀποτελοῦν μέρος τῆς δραστηριότητος τῆς βιολογικῆς ζωῆς, καθιστώντας τόν ἐγκέφαλο υπεύθυνο γιά τά ποιοτικά θέμα τα πού ἀνακύπτουν».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

“Μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου θά τρῶς τό ψωμί σου, ὥσπου να ξαναγυρίσης στή γῆ ἀπ' τήν ὁποία προῆλθες, διότι χῶμα εἶσαι καί στό χῶμα θά ἐπιστρέψης (Γεν 3, 19)» .

 

Mel Gibson’s production company includes an image of the Virgin Mary as its icon.

¿Quién te bebe las fuerzas mientras tú sirves a todos los demás?

¿Quién te bebe las fuerzas mientras tú sirves a todos los demás?

Ella estaba parada frente al fregadero, pelando papas como cada tarde, con la espalda doblada y la mirada apagada. Por fuera parecía solo una mujer cansada. Pero en el mundo invisible algo más estaba pasando: un demonio gris, cadavérico, con dedos como garras, se había trepado sobre sus hombros y había clavado su lengua en su cuello para beberle, gota a gota, la fuerza que le quedaba.

Ese demonio no llega con escándalo. No tira platos ni grita. Llega callado, disfrazado de rutina. Se llama agotamiento. Es el que te susurra: "nadie valora lo que haces", "estás sola en esto", "ni Dios se acuerda de ti". Y mientras tú sigues cocinando, lavando, cuidando a todos, él se alimenta de tu alma hasta dejarte vacía, irritable, sin ganas de orar, sin ganas de vivir. Te convence de que descansar es pecado y que pedir ayuda es debilidad. Así te seca por dentro mientras sonríes por fuera.

Pero esa tarde, en el marco de la puerta, había Alguien que el demonio no había contado. Jesús. De pie, en silencio, con una luz encendida en el pecho. No la miraba con reproche por la casa desordenada ni por las papas a medio pelar. La miraba con compasión, como quien conoce cada lágrima que ella había llorado a escondidas. Y entonces ella, sin fuerzas ni para levantar la cabeza, susurró lo único que le quedaba: "Señor, ya no puedo".

Esa frase fue suficiente. Porque el cielo no espera oraciones perfectas, espera corazones rendidos.

La luz del pecho de Cristo creció. Y donde entra la luz, las tinieblas no pueden quedarse. El demonio del agotamiento sintió que su comida se le acababa. Jesús dio un paso adentro de esa cocina humilde y dijo lo que está escrito: "Venid a mí todos los que estáis trabajados y cargados, y yo os haré descansar" (Mateo 11:28). Esas no son palabras bonitas para un cuadro; son una orden del cielo contra el infierno. Cristo no vino a sumarte una carga más. Vino a cargarte a ti.

El Espíritu Santo llenó la habitación. La misma fuerza que levantó a Jesús de los muertos entró en esa mujer agotada, y el demonio tuvo que soltar su cuello y huir. Porque está escrito: "No con ejército, ni con fuerza, sino con mi Espíritu, ha dicho Jehová de los ejércitos" (Zacarías 4:6). Tú no vas a vencer el cansancio apretando los dientes y aguantando más. Lo vences entregándolo. La batalla no la ganas con tus fuerzas; la ganas con las de Él.

Hermano, hermana que lees esto: si te sientes drenado, si das y das y nadie te ve, si llegas a la cama sintiéndote vacío aunque hiciste todo bien, escucha: ese vacío no es normal, es un ataque. Y tu Dios no te abandonó en la cocina, en el trabajo, ni en la noche larga. Él está parado en tu puerta ahora mismo, esperando que le digas "ya no puedo", para demostrarte que Él sí puede.

La Palabra te lo promete: "Los que esperan a Jehová tendrán nuevas fuerzas; levantarán alas como las águilas; correrán, y no se cansarán; caminarán, y no se fatigarán" (Isaías 40:31). No tienes que terminar el día arrastrándote. Hay fuerza nueva guardada con tu nombre, y se entrega de rodillas, no a empujones.

Hoy renuncio en el nombre de Jesús a ese demonio del agotamiento que me roba la alegría y la fuerza. Declaro que el Espíritu Santo me llena, que mi descanso está en Cristo y que ningún espíritu de cansancio se quedará en mi casa ni en mi cuerpo.

Είπε γέρων.

 Ο διάβολος ή μετασχηματίσθηκε σέ φίδι όπως σε άγγελο φωτός ή μπήκε στο φίδι όπως στους δαιμονισμένους. Μπαίνει σέ λογικό όν και δεσμεύει τήν θέληση κλπ, πόσο μάλλον σέ όν όχι κατ' εικόνα δημιουργημένο.

Διαβάζουμε:

Δημιουργεί αυτομάτως τό ερώτημα:αν είμαστε θεοί και θεές πως κάναμε τόν κόσμο μας τόσο χάλια; Ο Ralf Waldo Emerson απάντησε αυτό τό ερώτημα περιγράφοντας τόν άνθρωπο ως "ένα ερειπωμένο θεό".

“There is no fear of God before their eyes.” (Romans 3:18)

“There is no fear of God before their eyes.” (Romans 3:18)

For Christians, fearing God means having reverence, awe, humility, and respect for Him. Understanding that He is “great,” and we are not. He is the Creator and we are His creation.

Sadly, much of the world has lost (or abandoned) any fear of God, and when there is no fear of God, there is no fear of a final Judgment; and when there is no fear of that dread Day of the Second Coming, man does not care whether he sins or not because he fears no consequences to his actions. Having no fear of God begins a downward spiral sucking one directly towards Hell.

Fr. John

ΓΈΡΟΝΤΑΣ.

Στην αρχή, όταν συναθροιζόμαστε και ενδυναμώνουμε ο ένας τον άλλον μιλώντας για χρήσιμα πράγματα, γινόμαστε χορωδίες και ανεβαίνουμε στον ουρανό.

Τώρα, όμως, συναθροιζόμαστε και, καταδικάζοντας ο ένας τον άλλον, κατεβαίνουμε.

Πρεσβύτερος

Ποιος σου ρουφάει τη δύναμή σου ενώ εσύ σερβίρεις όλους τους άλλους;

Ποιος σου ρουφάει τη δύναμή σου ενώ εσύ σερβίρεις όλους τους άλλους;

Στέκεται στο νεροχύτη, ξεφλουδίζοντας πατάτες όπως έκανε κάθε απόγευμα, με την πλάτη της σκυφτή και τα μάτια της θολά. Εξωτερικά, φαινόταν απλώς μια κουρασμένη γυναίκα. Αλλά στον αόρατο κόσμο, συνέβαινε κάτι άλλο: ένας γκρίζος, πτωματικός δαίμονας, με δάχτυλα σαν νύχια, είχε σκαρφαλώσει στους ώμους της και είχε ρουφήξει τη γλώσσα του στον λαιμό της, πίνοντας, σταγόνα-σταγόνα, τις τελευταίες της δυνάμεις.

Αυτός ο δαίμονας δεν φτάνει με κρότο. Δεν πετάει πιάτα ούτε φωνάζει. Έρχεται σιωπηλά, μεταμφιεσμένος σε ρουτίνα. Λέγεται εξάντληση. Είναι αυτός που σου ψιθυρίζει: «Κανείς δεν εκτιμά αυτό που κάνεις», «Είσαι μόνος σε αυτό», «Ούτε ο Θεός σε θυμάται». Και ενώ συνεχίζεις να μαγειρεύεις, να πλένεις, να φροντίζεις τους πάντες, τρέφεται με την ψυχή σου μέχρι να σε αφήσει άδειο, ευερέθιστο, χωρίς τη θέληση να προσευχηθείς, χωρίς τη θέληση να ζήσεις. Σε πείθει ότι η ξεκούραση είναι αμαρτία και ότι το να ζητάς βοήθεια είναι αδυναμία. Σε στεγνώνει μέσα σου ενώ εσύ χαμογελάς εξωτερικά.

Αλλά εκείνο το απόγευμα, στην πόρτα, υπήρχε Κάποιος στον οποίο ο διάβολος δεν είχε υπολογίσει. Ο Ιησούς. Στεκόταν σιωπηλός, με ένα φως να καίει στο στήθος του. Δεν την κοίταξε με επιπλήξη για το ακατάστατο σπίτι ή τις μισοκαθαρισμένες πατάτες. Την κοίταξε με συμπόνια, σαν κάποιον που γνώριζε κάθε δάκρυ που είχε χύσει κρυφά. Και τότε εκείνη, πολύ αδύναμη ακόμη και για να σηκώσει το κεφάλι της, ψιθύρισε το μόνο πράγμα που της είχε απομείνει: «Κύριε, δεν μπορώ πια».

Αυτή η φράση ήταν αρκετή. Γιατί ο παράδεισος δεν περιμένει τέλειες προσευχές, περιμένει παραδομένες καρδιές.

Το φως στο στήθος του Χριστού μεγάλωνε. Και όπου μπαίνει το φως, το σκοτάδι δεν μπορεί να μείνει. Ο δαίμονας της εξάντλησης ένιωσε το γεύμα του να τελειώνει. Ο Ιησούς μπήκε σε εκείνη την ταπεινή κουζίνα και είπε αυτό που είναι γραμμένο: «Ελάτε σε μένα, όλοι εσείς που είστε κουρασμένοι και βεβαρημένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθαίος 11:28). Αυτά δεν είναι όμορφα λόγια για έναν πίνακα ζωγραφικής. Είναι μια εντολή από τον Παράδεισο ενάντια στην Κόλαση. Ο Χριστός δεν ήρθε για να προσθέσει ένα ακόμη βάρος στη ζωή σας. Ήρθε για να σας κουβαλήσει.

Το Άγιο Πνεύμα γέμισε το δωμάτιο. Η ίδια δύναμη που ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς μπήκε σε εκείνη την εξαντλημένη γυναίκα, και το δαιμόνιο έπρεπε να αφήσει τη λαβή της και να φύγει. Γιατί είναι γραμμένο: «Ούτε με δύναμη ούτε με δύναμη, αλλά με το Πνεύμα μου, λέει ο Κύριος ο Παντοδύναμος» (Ζαχαρίας 4:6). Δεν θα ξεπεράσεις την κούραση σφίγγοντας τα δόντια σου και υπομένοντας περισσότερο. Την ξεπερνάς παραδίδοντάς την. Δεν κερδίζεις τη μάχη με τη δική σου δύναμη. Την κερδίζεις με τη Δική Του.

Αδελφέ, αδελφή που διαβάζεις αυτό: αν νιώθεις εξαντλημένος, αν δίνεις και δίνεις και κανείς δεν σε βλέπει, αν πηγαίνεις για ύπνο νιώθοντας άδειος παρόλο που έκανες τα πάντα σωστά, άκουσε: αυτό το κενό δεν είναι φυσιολογικό, είναι μια επίθεση. Και ο Θεός σου δεν σε εγκατέλειψε στην κουζίνα, στη δουλειά ή κατά τη διάρκεια της μακράς νύχτας. Στέκεται στην πόρτα σου αυτή τη στιγμή, περιμένοντας να πεις «Δεν μπορώ πια», για να σου δείξει ότι μπορεί.

Ο Λόγος σας υπόσχεται: «Όσοι προσμένουν τον Κύριο θα ανανεώσουν τη δύναμή τους. Θα πετάξουν με φτερά σαν αετοί· θα τρέξουν και δεν θα κουραστούν, θα περπατήσουν και δεν θα εξασθενήσουν» (Ησαΐας 40:31). Δεν χρειάζεται να τελειώσετε την ημέρα σέρνοντας τον εαυτό σας. Υπάρχει νέα δύναμη αποθηκευμένη με το όνομά σας, και δίνεται στα γόνατά σας, όχι με τη βία.

Σήμερα, στο όνομα του Ιησού, αποκηρύσσω αυτό το δαιμόνιο της εξάντλησης που κλέβει τη χαρά και τη δύναμή μου. Δηλώνω ότι το Άγιο Πνεύμα με γεμίζει, ότι η ανάπαυσή μου είναι στον Χριστό, και ότι κανένα πνεύμα κόπωσης δεν θα παραμείνει στο σπίτι μου ή στο σώμα μου.

Ὁ ἄνθρωπος, τό περισπούδαστο αὐτό πλάσμα τοῦ Θεοῦ.

 «Ὁ ἄνθρωπος, τό περισπούδαστο αὐτό πλάσμα τοῦ Θεοῦ· ὁ ἄνθρωπος, γιά τόν ὁποῖο ὁ οὐρανός τεντώθηκε· ὁ ἄνθρωπος, γιά τόν ὁποῖο ὁ ἥλιος διανύει την τροχιά του· ὁ ἄνθρωπος, γιά τόν ὁποῖο ἡ σελήνη γνωρίζει πότε θά δύη· ὁ ἄνθρωπος γιά τόν ὁποῖο τά ἄστρα δίνουν τό φῶς τους, γιά τόν ὁποῖο ἁπλώθηκε ἡ θάλασσα, γιά τόν ὁποῖο ἡ γῆ θεμελιώθηκε πάνω στά ὕδατα γιά τόν ὁποῖο τά ὅρη, οἱ κοιλάδες καί τά βουνά, γιά τόν ὁποῖο τά ἅλση καί οἱ δρυμοί, τά φαράγγια καί οἱ πεδιάδες, γιά τόν ὁποῖο οἱ πηγές, τά ποτάμια καί οἱ λίμνες, γιά τόν ὁποῖο ἡ γῆ φύτρωσε βοτάνην χόρτου: χλόη, χορτάρι καί τά ὕδατα παράγουν ψυχάς ζώσας: ζωντανούς ὀργανισμούς, γιά τόν ὁποῖο κτήνη, τετράποδα καί ἑρπετά

καί πετεινά, γιά τόν ὁποῖο χρόνοι καί ἔτη, μῆνες καί

ἡμέρες, καί ὧρες καί νύκτες, γιά τόν ὁποῖο ἄγγελοι καί ἀρχάγγελοι, ἀρχές καί ἐξουσίες, θρόνοι, κυριότητες, τα Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ' καί γιατί νά μακρυγορῶ; Γιά τόν ὁποῖο ὁ Δεσπότης ἔχυσε τό αἷμα Του» (PG 60, 708).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 9

 

Από τις επιστολές του Πατέρα Ιωάννη εκείνων των ετών προκύπτει η έκταση των κόπων τους.

«Είμαι ζωντανός και καλά στην υγεία μου. Η παρατεταμένη σιωπή μου οφειλόταν στο φορτωμένο πρόγραμμά μου, το οποίο μου καταλάμβανε σχεδόν όλο τον χρόνο, εκτός από την νυχτερινή μου ανάπαυση, φυσικά. Δόξα τω Θεώ για όλα!»

Οι επιστολές του γίνονταν όλο και πιο λακωνικές. Ξεκινούσαν και τελείωναν με παρακλήσεις: «Παρακαλώ προσπαθήστε να στείλετε τα πάντα έτοιμα για την εκκλησία πριν από τη γιορτή. Κάθε ελπίδα είναι στον Κύριο. Είθε να σας βοηθήσει σε όλα...» Και περισσότερες λίστες: καλύμματα και ροζ άμφια για την Αγία Τράπεζα και το ιερό, 15 μέτρα χρυσά κρόσσια για το στέγαστρο πάνω από το σάβανο, μπλε ιερατικά άμφια, διακοσμητικά, καρφιά, μπογιές... Και αμέτρητα άλλα πράγματα που χρειάζονταν για τη λαμπρότητα της εκκλησίας.

Προσεκτικά μάτια και φροντιστικά χέρια άγγιξαν τα πάντα. Η εκκλησία μεταμορφώθηκε, θερμαινόμενη από την αγάπη των ιερέων και των πνευματικών τους παιδιών. Τις μεγάλες εκκλησιαστικές εορτές, το χωριό ζωντάνεψε με ρεύματα προσκυνητών που έρχονταν από κοντινά και μακρινά χωριά, ένα ορατό σημάδι της αναβίωσης της πνευματικής ζωής. Η λαμπερή χαρά της εργασίας για τον Θεό και για τον Θεό, και οι κοινές προσευχές της χάρης, έφεραν τους ανθρώπους κοντά. Έγιναν οικογένεια, μια μεγάλη πνευματική συγγένεια που δεν γνωρίζει τέλος.

Οι ιερείς πήγαιναν σε απομακρυσμένα χωριά όπου οι εκκλησίες είχαν καταστραφεί, φέρνοντας τον λόγο της Ζωής μέσω των μυστηρίων και του κηρύγματος της Αγάπης. Έφτασαν ανιδιοτελώς σε όσους δεν μπορούσαν να φτάσουν στην εκκλησία. Οι «εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποί» τους - ηλικιωμένες γυναίκες - εμφανίζονταν σε απομακρυσμένα χωριά.

Που ετοίμαζαν τις καλύβες τους για την άφιξη του ιερέα. Προσευχές, εξομολογήσεις, θεία κοινωνία και επιμνημόσυνες λειτουργίες—οι λειτουργίες διαρκούσαν από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Και πρόσωπα μεταμορφωμένα από τη χάρη ήταν η ανταμοιβή των ιερέων.

Ο πατήρ Ιωάννης αφηγήθηκε πώς κάποτε έφτασε σε ένα πολύ απομακρυσμένο χωριό όπου δεν υπήρχε ιερέας για 30 χρόνια: «Έφτασα και ήμουν άναυδος: όλο το χωριό ήταν σε εορταστικό πνεύμα, όλοι ήταν ντυμένοι, κανείς δεν είχε πάει στη δουλειά εκείνη την ημέρα, και ήταν η εποχή του θερισμού, καλοκαίρι. Σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου: «Λοιπόν, δεν μπορώ να αποφύγω άλλη μια καταστροφή. Ένα «μαύρο κοράκι» θα με περιμένει στο σπίτι στη βεράντα! Τι ωραία εποχή ήταν!» Αλλά με τη χάρη του Θεού, αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά.»

Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, οι ιερείς έκαναν τον γύρο ολόκληρου του χωριού Τροίτσα-Πελενίτσα. Μόνο τρία σπίτια έδιωξαν: τον πρόεδρο του συμβουλίου του χωριού, τον διευθυντή του σχολείου και τον διευθυντή του συλλογικού αγροκτήματος. Ακόμα και τότε, οι γυναίκες τους έρχονταν να ζητήσουν συγγνώμη. Αφού τους ευλόγησαν και τους ράντισαν με αγιασμό, τους έστελναν σπίτι τους παρηγορημένους. Το χωριό ήταν μεγάλο, με περίπου εκατό σπίτια.

Μια μέρα, ο πατήρ Ιωάννης κρυολόγησε, αλλά ήταν αδύνατο να τον πείσουν να μείνει στο κρεβάτι. Πέρασε όλη την ημέρα περπατώντας μέσα σε χιονοστιβάδες με το ράσο και τις δερμάτινες μπότες του. Εκείνη τη χρονιά είχαν σημειωθεί ασυνήθιστα έντονες χιονοπτώσεις. Όταν πήγε να δει έναν γιατρό στο Ριαζάν σχεδόν ένα μήνα αργότερα, διαγνώστηκε με διπλή πνευμονία. Ο γιατρός έμεινε έκπληκτος που είχε επιβιώσει. Έτσι, η δύναμη του Θεού ενθάρρυνε τον ιερέα να δείξει διακριτικότητα. Σε αυτήν την ενορία, ο πατήρ Ιωάννης έμαθε μοναστική υπομονή και υπακοή. Και αυτή δεν ήταν μια αναγκαστική υπακοή στις περιστάσεις, όπως στα στρατόπεδα, αλλά μια εκούσια και συνειδητή ταπεινότητα και υπακοή στον άνθρωπο για χάρη του Θεού.

Τα πνευματικά παιδιά θυμούνται: «Αποφασίσαμε να συγχαρούμε τον πατέρα Ιωάννη τη δεύτερη ημέρα της εβδομάδας του Πάσχα. Τον βρήκαμε στην εκκλησία. Ο πατέρας Δωρόθεος δεν ήταν εκεί. Είχε πάει στο Ριαζάν για να δει τον γιο του. Ο ιερέας του Πάσχα μας υποδέχτηκε: «Πόσο χαρούμενος είμαι, πόσο χαρούμενος είμαι! Περπατάω από το πρωί, η καρδιά μου γεμάτη αγάπη, σε ποιον να την δώσω, σε ποιον να την δώσω; Σας ευχαριστούμε που ήρθατε! Τι να κεράσουμε τον εαυτό μας; Έχετε κάτι μαζί σας;» Ήμασταν εντελώς μπερδεμένοι. Μπροστά μας...

Στο μυαλό μου βλέπω ένα μακρύ πασχαλινό τραπέζι γεμάτο λιχουδιές.

- Πατέρα, πού πήγαν όλα από το τραπέζι;

Απαντήσεις:

«Αλλά ο ηγούμενος δεν έχει την ευλογία να πάρει τίποτα από την τράπεζα. Έφυγε χωρίς να πει τίποτα.»

Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας βρισκόταν σε έναν ψηλό λόφο, που βρέχεται από τον τότε ορμητικό ποταμό Όκα. Απέναντι της βρισκόταν ένα παλιό κτίριο, κάποτε εκκλησία, τώρα σχολείο του χωριού. Όλα τα παράθυρά της έβλεπαν στην εκκλησία, παγωμένα σε ένα σιωπηλό κήρυγμα για τον Θεό και την Αιωνιότητα. Η εκκλησία, που δεν είχε ξαναβγεί από επισκευές για πολύ καιρό, φώναζε για βοήθεια. Αλλά οι καιροί ήταν τέτοιοι που ούτε ένα καρφί δεν μπορούσε να καρφωθεί χωρίς την έγκριση του αρμόδιου φορέα. Ξεκίνησαν έντονες προσευχές και επισκέψεις στις αρχές. Με τη χάρη του Θεού, δόθηκε άδεια για την αποκατάσταση των τοίχων. Το επόμενο πρωί, όταν ολοκληρώθηκαν οι επισκευές, δάσκαλοι και μαθητές, που φτάνουν για τα μαθήματα, πάγωσαν από έκπληξη. Από τις κόγχες στους τοίχους της εκκλησίας, τα πρόσωπα των αγίων τους κοίταζαν. Νέες εικόνες, ζωγραφισμένες κρυφά, ολοκλήρωναν την εξωτερική διακόσμηση. Αυτή ήταν μια κατάφωρη πράξη «ανομίας».

Όλοι σώπασαν, περιμένοντας την καταιγίδα, αλλά αυτή τη φορά φύσηξε μόνο πάνω από τα κεφάλια των ιερέων. Ο επίτροπος δεν έκρυψε την οργή του και δεν μάσησε τα λόγια του. Στο έξαλλο «Φύγετε!», και οι δύο ιερείς εξαφανίστηκαν αμέσως και δεν ξαναεμφανίστηκαν για πολύ καιρό. Αλλά οι εικόνες παρέμειναν στις κόγχες τους.

Έπρεπε τελικά να επιστρέψουν στον επίτροπο με ένα νέο αίτημα—η στέγη της εκκλησίας έσταζε. Το θράσος του αιτούντος έκανε ακόμη και τα μάτια των αρχών να ματώσουν:

«Υπάρχει ένα σχολείο κοντά, η στέγη στάζει, ο φράχτης πέφτει», ψέλλισε. «Δεν μπορούμε να επισκευάσουμε το σχολείο και σας απαγορεύουμε να επισκευάσετε την εκκλησία! Φτάνει πια!»

- Ναι, θα επισκευάσουμε την στέγη σου και θα βάλουμε έναν φράχτη στο σχολείο.

- Είναι αδύνατο, η εκκλησία είναι χωρισμένη από το κράτος.

Αυτό ήταν το τέλος της συζήτησης. Η στέγη της εκκλησίας έπρεπε να καλυφθεί κρυφά, με έναν ειδικό τρόπο, αόρατη σε όσους βρίσκονταν τριγύρω. Ο πατήρ Ιωάννης και ένας βοηθός από τη Μόσχα ασφάλισαν το σίδερο κάτω από την παλιά στέγη.

Έτσι ζούσε μοναστικά η ενοριακή εκκλησία της Αγίας Τριάδας: προσευχή και εργασία, εργασία και προσευχή.

Η ενορία της Αγίας Τριάδας ήταν ειρηνική, αλλά ο «εχθρός της ειρήνης» ήταν επίσης άγρυπνος και εργατικός. Οι φαινομενικοί μοναστικοί πειρασμοί του πατέρα Ιωάννη στις σχέσεις του με τον εφημέριο είχαν ενοχλήσει από καιρό ορισμένους Μοσχοβίτες. Μια εξέγερση σιγόβραζε μέσα τους. Χωρίς να το γνωρίζει ο πατέρας Ιωάννης, έγραψαν μια επιστολή παραπόνων στον επίσκοπο εναντίον του εφημέριου. Ο επίσκοπος Νικόλαος κάλεσε τον πατέρα Δωροθεο για εξηγήσεις. Επέστρεψε από το Ριαζάν, με μαύρο ύφος σαν καταιγίδα: «Νόμιζα ότι ήσουν φίλος μου! Σε εμπιστευόμουν απόλυτα, σε αγαπούσα! Αλλά αποδείχθηκε ότι θήλασα ένα φίδι στον κόρφο μου!» εξαπέλυσε επιπλήξεις στον σαστισμένο ιερέα.

Όταν το θέμα ξεκαθάρισε, ο Πατέρας Ιωάννης σοκαρίστηκε, και ο Πατέρας Δωροθεος αφού ηρεμησε, είπε: «Είθε τα πνευματικά σας παιδιά να μην ξαναπατήσουν το πόδι τους εδώ!» Στέλνοντας τους παραβάτες έξω από την ενορία και αφορίζοντάς τους από την παρουσία του για έξι μήνες, ο Πατέρας Ιωάννης είπε με πικρία: «Για δύο χρόνια ζεσταίνω τον Πατέρα Δωροφέι με αγάπη και φροντίδα, και εσείς, με την ανοησία και την αυτοθέλησή σας, καταστρέφετε ό,τι είχα καταφέρει να πετύχω με μεγάλη πνευματική εργασία».

Έτσι, ο εχθρός, μέσω των πιο κοντινών του ανθρώπων, μέσω εκείνων που ο πατήρ Ιωάννης, ως πνευματικός του πατέρας, κουβαλούσε κυριολεκτικά στην αγκαλιά του, φροντίζοντάς τους για την αιωνιότητα, με τους οποίους εργαζόταν για το καλό της Εκκλησίας από την πρώτη κιόλας στιγμή της χειροτονίας του, του επέφερε οδυνηρά πλήγματα στην καρδιά. Αλλά και αυτό ήταν ένα σχολείο ποιμαντικής φροντίδας για τον πατήρ Ιωάννη, ενώ για τις άτακτες γυναίκες, το μάθημα αποδείχθηκε θεραπευτικό.

Αυτός ο πειρασμός σηματοδότησε επίσης την έναρξη ενός ανοιχτού διωγμού των ιερέων. Σύντομα ο πατέρας Δωρόθεος εκδιώχθηκε από την ενορία, ακόμη και από την επισκοπή, με «θέλημα-«Ποιανού το εισιτήριο;», έχοντας αφαιρέσει την άδεια κυκλοφορίας του. Δεν μπορούσε να ελέγξει το πάθος του στις συναλλαγές του με τον απατεώνα του κόμματος.

Ο πατήρ Ιωάννης έλαβε την εντολή μεταβίβασης λίγο αργότερα. Η τελευταία λειτουργία στην Αγία Τριάδα-Πελενίτσα. Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Στο αναλόγιο βρίσκεται ένας σταυρός στολισμένος με κλαδιά ενός θάμνου που φέρουν μικρά, χιονόλευκα μούρα. Ένας λυπημένος πατήρ Ιωάννης στέκεται στο αναλόγιο, ντυμένος, χρίζοντας τους πρώην ενορίτες του. Η χορωδία τραγουδά, «Ο Μωυσής αφού σχεδίασε τον σταυρό...» Η λειτουργία τελειώνει. Ο πατήρ Ιωάννης σηκώνει τον σταυρό πάνω από το κεφάλι του και ευλογεί τον λαό από τον άμβωνα. Αυτό είναι αντίο! Γυρίζει αργά και ο σταυρός είναι ήδη στην Αγία Τράπεζα. Όλα συμβαίνουν σε απόλυτη σιωπή, με πολλούς να έχουν δάκρυα στα μάτια τους.

Έτσι, ο Σταυρός του Κυρίου ευλόγησε το περαιτέρω ταξίδι του προς μια νέα εκκλησία, προς νέους ανθρώπους, ώστε μέσα σε δυόμισι χρόνια κι αυτοί να γίνουν οικογένειά του. Στην καρδιά του, κουβαλάει επίσης μια προσευχητική ανάμνηση εκείνων που αφήνει πίσω του. «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!»

Τα έτη 1959-1962 αποδείχθηκαν πλούσια σε βάσανα για τον πατέρα Ιωάννη. Δεν ήταν τυχαίο, προφανώς, ότι συνοδεύτηκε σε έναν νέο τόπο λειτουργίας με τον Σταυρό. Η κατάσταση στην κοινωνία έγινε εξαιρετικά τεταμένη. Η υπόσχεση, που δόθηκε από υψηλό κρατικό βήμα, να δείξουν στους Ρώσους τον τελευταίο ιερέα είχε αποτέλεσμα. Οι τοπικές αρχές εκτέλεσαν με ζήλο αυτή την εντολή. Για άλλη μια φορά, η Εκκλησία και οι ιερείς θεωρήθηκαν εχθροί που έπρεπε να καταστραφούν. Ξεκίνησε ένα συστηματικό κλείσιμο εκκλησιών και μοναστηριών σε όλη τη Ρωσία. Η τρομερή πίεση από τις αρχές οδήγησε σε απειλητικά διατάγματα απαγορεύσεων και απαγορεύσεων. Ο μαχητικός αθεϊσμός τράβηξε για άλλη μια φορά τη νεότερη γενιά στον αγώνα κατά της Ορθοδοξίας. Η νεανική ενέργεια στράφηκε στην καταστροφή της Εκκλησίας. Θορυβώδεις εορτασμοί και παιχνίδια άρχισαν γύρω από τις εκκλησίες κατά τη διάρκεια των λειτουργιών. Τα τζάμια έσπασαν συνεχώς. Απειλές και προειδοποιήσεις για επικείμενη σωματική βία κατά του κλήρου έπεφταν βροχή.

Και κάτω από όλη αυτή την αχαλίνωτη ακολασία κρυβόταν η περήφανη υπογραφή της κρατικής οργάνωσης νεολαίας. Η «έντιμη Κομσομόλ» υποσχέθηκε στην Εκκλησία και τους λειτουργούς της ότι δεν θα έδειχναν κανένα έλεος. Η πιστή νεολαία αντιμετώπιζε μια επιλογή: να διατηρήσει την πίστη της ή να συμβαδίσει με την εποχή για χάρη των μελλοντικών γήινων ευλογιών. Ο εχθρός του Θεού για άλλη μια φορά επικαλέστηκε από την άβυσσο τον αρχαίο πειρασμό: «Προσκυνηθείτε σε μένα, και όλες τις ευλογίες αυτού του κόσμου και τη δόξα τους θα σας δώσω». Οι ιερείς ανακηρύχθηκαν «μισθοφόροι υπηρέτες των τελετουργιών», απομακρύνθηκαν από την ενοριακή ζωή.

Ο πατήρ Ιωάννης έφτασε ως δεύτερος ιερέας στην εκκλησία των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Εξωτερικά ήρεμος όπως πάντα, βρέθηκε αμέσως αντιμέτωπος με το αδιαπέραστο τείχος εχθρότητας του εφημέριου. Έτοιμος να κάνει οποιαδήποτε θυσία για χάρη της εκκλησιαστικής ειρήνης, ο πατήρ Ιωάννης απάντησε με καλοπροαίρετη υπακοή. Και αυτό, επίσης, ήταν ενοχλητικό.

Ο πατήρ Ιωάννης παρέμεινε πιστός στον εαυτό του ακόμα και όταν, ακριβώς μπροστά στον πολυέλεο, ο εφημέριος τον έσπρωξε τόσο δυνατά που η καμιλάβκα του πέταξε από το κεφάλι του. Λίγα λεπτά αργότερα, και οι δύο βγήκαν από τις Βασιλικές Πύλες, και ο πατήρ Ιωάννης έλαμπε από χάρη. Δικαιολόγησε τον δύσκολο χαρακτήρα του αδελφού του επικαλούμενος την πρώιμη χηρεία του και τη σοβαρή, ανίατη ασθένεια της έφηβης κόρης του. Τον λυπήθηκε.

 

Όταν όμως ο εκνευρισμός του εφημέριου στράφηκε στα πνευματικά παιδιά του πατέρα Ιωάννη, ο ιερέας, σαν κότα, άνοιξε προστατευτικά τα φτερά του, προστατεύοντας τα κοτοπουλάκια του. Η Σουζάνα Βάλοβα θυμάται: «Πήγαμε στο νεκροταφείο για να επισκεφτούμε τους τάφους. Το νεκροταφείο είναι δίπλα στην εκκλησία. Πλησιάσαμε και ακούσαμε τους ιερείς να μιλάνε πίσω από τους θάμνους και τα δέντρα. Μιλούσαν με ένταση και δυνατά.

Το Άγιο Πνεύμα μας ελεεί και μας βοηθάει ανάλογα με την ταπεινότητά μας.

Το Άγιο Πνεύμα μας ελεεί και μας βοηθάει ανάλογα με την ταπεινότητά μας

Όταν σε επισκιάζει το Άγιο Πνεύμα, δεν βλέπεις ούτε συνειδητοποιείς πλέον ούτε τις καλές πράξεις που έχεις κάνει, εκείνη την υπέροχη στιγμή ξέρεις μόνο από πού προέρχεσαι, πού πρέπει να πας και τι πρέπει να κάνεις για να φτάσεις στην τελειότητα.

Όταν η ακτίνα του Αγίου Πνεύματος αγγίζει όσους έχουν βελτιωθεί πνευματικά και κατεβαίνει στις καρδιές τους, βλέπουν τους εαυτούς τους μικρούς και ασήμαντους, βλέπουν μόνο το έλεος του Θεού και τις πολλές αδυναμίες τους και, έτσι, δάκρυα που αναβλύζουν από τον αναστεναγμό της καρδιάς εμφανίζονται μέσα τους.

Το Άγιο Πνεύμα μας ελεεί και μας βοηθά ανάλογα με την ταπεινότητά μας. Εμείς, με τη δική μας δύναμη, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μόνο με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος θα το ξεπεράσουμε, και αυτό καθώς προχωράμε στην προσευχή. Όσο χρειάζεσαι και τρέχεις στον Θεό, τόσο περισσότερο το Άγιο Πνεύμα θα σε βοηθήσει και θα σου αποκαλύψει τι χρειάζεσαι.

Συχνά κατηγορούμε τον άλλον ως υπεύθυνο για τις αμαρτίες μας. Δεν είναι αλήθεια! Είμαστε υπεύθυνοι, όχι κάποιος άλλος. Αν ζούμε με ειρήνη και κατανόηση, αν η έχθρα μεταξύ μας εξαφανιστεί, το Άγιο Πνεύμα θα μας βοηθήσει.

(Πάτερ Πρόκλου Νικάου, Ο Αγώνας για την Ταπεινότητα και τη Μετάνοια, Εκδοτικός Οίκος Agaton, Μπρασόβ, 2010, σελ. 59)

Την Κυριακή που έρχεται, β' Κυριακή Ματθαίου, 14 Ιουνίου γιορτάζουν οι Κέλτες Άγιοι, της Ιρλανδίας, της Σκωτίας και της Βρετανίας.

Την Κυριακή που έρχεται, β' Κυριακή Ματθαίου, 14 Ιουνίου γιορτάζουν οι Κέλτες Άγιοι, της Ιρλανδίας, της Σκωτίας και της Βρετανίας.

Ελάτε στην Παναγίτσα Κυπριάδου που θα ψάλλουμε  στον εσπερινό του Σαββάτου και στην ακολουθία της Κυριακής την ακολουθία των Κελτών Αγίων που έγραψε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Γανωτής και ενέκρινε η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας μας.Θα έχουμε και για προσκύνημα τα άγια λείψανα του Αγίου Ανδριανού της νήσου May καθώς και αγνώστου Ιρλανδού Αγίου.

Σήμερα 9 Ιουνίου,  γιορτάζει ο Άγιος Κολούμπα!

Ακολουθεί ανάρτηση του Θανάση Παπαθανασίου!

https://www.facebook.com/share/p/1BEqL2afPL

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 8

 

Ο πατήρ Ιωάννης έμεινε στο μοναστήρι μόνο για δύο εβδομάδες. Η ευλογία του επισκόπου σηματοδότησε ένα νέο στάδιο στη ζωή του. Αντί για μοναστική υπακοή, του ανατέθηκαν εργασίες πέρα ​​από τις οποίες δεν μπορούσε να δει όχι μόνο το μακρινό μέλλον, αλλά ούτε καν την επόμενη μέρα. Αργότερα, ο πατήρ Ιωάννης υπενθύμιζε συχνά στα πνευματικά του παιδιά:

«Παιδί μου, μάθε ένα πολύ σημαντικό μάθημα, μάθε το για το υπόλοιπο της ζωής σου. Μην βιάζεσαι να επεκταθείς στο αύριο, ζήσε το σήμερα, τώρα μάθε να βλέπεις το θέλημα του Θεού για τον εαυτό σου, και όχι μόνο να το βλέπεις, αλλά πρέπει επίσης να έχεις μια ακλόνητη αποφασιστικότητα να το εκτελέσεις.»

«να εκπληρώσω».

Ούτε ο επίσκοπος ούτε ο πατήρ Ιωάννης φαντάζονταν ότι αυτή ήταν η αρχή ενός νέου ασκητικού αγώνα. Ο Θεός τον ευλόγησε για 12 χρόνια στο μονοπάτι ενός άστεγου περιπλανώμενου. Όλα αυτά τα χρόνια, ο πατήρ Ιωάννης ταξίδευε με μια μικρή βαλίτσα από χωριό σε χωριό, από εκκλησία σε εκκλησία, από πύλη εκκλησίας σε καλύβα. Χωρίς να τον βαραίνει η φροντίδα του εαυτού του, φρόντιζε για τον οίκο του Θεού και για τα παιδιά του Θεού που δεν είχαν πάστορα. Απαλλαγμένος από εξωτερικές υποχρεώσεις, απαρατήρητος από τα αδιάκριτα βλέμματα, έκανε το έργο του Θεού, εκπληρώνοντας τον μοναστικό ασκητισμό του να ανάβει το λυχνάρι του Πνεύματος σε όσους συναντούσε στο μονοπάτι της περιπλάνησής του.

Όταν το ζήτημα της εγκατάστασης του Πατέρα Ιωάννη στο Πσκοφ είχε ήδη αποφασιστεί, κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, λίγο πριν από τη Μεγάλη Είσοδο, ο επίσκοπος τον ρώτησε ξαφνικά: «Πότε θα γίνει η κουρά σου;» «Τι θα μπορούσα να απαντήσω σε μια τέτοια στιγμή;» θυμήθηκε ο Πατέρας. «Ευλόγησέ με, Επίσκοπε, γιατί εσύ ο ίδιος με έστειλες στο Πσκοφ», και σκέφτηκα μέσα μου: «Αν ήμουν ελεύθερος, θα πήγαινα στο Ησυχαστήριο του Γκλινσκ[43] για να κουρευτώ. Το πνεύμα του μοναχισμού έχει διατηρηθεί καλύτερα εκεί, και υπάρχουν άνθρωποι από τους οποίους μπορώ να μάθω». Σε αυτό το σημείο, η συζήτηση για τον μοναχισμό τελείωσε. Ούτε ο επίσκοπος ούτε ο ιερέας εξέφρασαν τη θέλησή τους. Και αργότερα, όταν συζητήθηκε το θέμα της κουράς του Πατέρα, απάντησε: «Εκτιμώ ιδιαίτερα τον μοναχισμό και δεν έχω τίποτα εναντίον του, αλλά αγαπώ επίσης πολύ τους ανθρώπους και θέλω να τους υπηρετώ».

Στο Πσκοφ, ο πατήρ Ιωάννης σοκαρίστηκε από τη στάση του κλήρου απέναντι στην κατάσταση της εκκλησίας. Ο πατήρ Ιωάννης την περιέγραψε ως «στάσιμο βάλτο». Κουτιά τενεκέδων και πυριτιδαποθήκες κρέμονταν στη θέση των λάμπων λαδιού, το σκευοφυλάκιο ήταν σε ερείπωση, δεν υπήρχαν άμφια ή εικόνες και η λαμπρότητα των τάφων που περιείχαν τα λείψανα ήταν εντελώς παραμελημένη.

Η μοναχή Ιουλιανία (Μαρία Νικολάεβνα Σοκόλοβα), αγιογράφος στην Αγία Τριάδα Λαύρα του Αγίου Σεργίου, θυμάται την εποχή που ο πατήρ Ιωάννης επιτελούσε το ποιμαντικό του έργο στο Πσκοφ. Τον συνάντησε στις 14 Αυγούστου 1955, στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδας του Πσκοφ[44]: «Ο πατήρ Ιωάννης μας υποδέχτηκε θερμά. Μιλήσαμε πολύ, μας είπε ότι προσπαθούσε να αφυπνίσει στους ανθρώπους ένα αδρανές θρησκευτικό συναίσθημα και μια επιθυμία για τη λαμπρότητα του Οίκου του Θεού. Ο πατήρ ανησυχούσε για το γεγονός ότι στη μνήμη της πνευματικής προστάτιδας της περιοχής του Πσκοφ, η αγία ισότιμη Η Αγία Όλγα* δεν είχε εκκλησία, ούτε καν παράπλευρο παρεκκλήσι. Άρχισε να προσεύχεται στον Κύριο να τον βοηθήσει: δεν είχε ούτε τα μέσα ούτε την ευκαιρία να εκπληρώσει την επιθυμία του. «Αγία Όλγα, Ισαποστόλου, φρόντισε εσύ γι' αυτό», αναστέναξε από τα βάθη της ψυχής του, υποκλίνοντας μπροστά στην εικόνα της. Σύντομα άκουσε για παλιά τέμπλα που παρέμεναν σε κλειστές εκκλησίες κοντά στο Πσκοφ. Με απίστευτη δυσκολία, κατάφερε να τα αφαιρέσει. Αλλά όταν έφερε τις εικόνες, του είπαν απροσδόκητα: «Άξιζε να ταξιδέψει και να περάσει τόσος κόπος για τέτοια σκουπίδια;» Ο πατήρ Ιωάννης μοιράστηκε μαζί μας τη θλίψη του γιατι δεν υπήρχαν υλικά, ούτε κεφάλαια, ούτε καλλιτέχνες. Ο εφημέριος της εκκλησίας, Ιερομόναχος Βσέβολοντ (Μπατάλιν)[45], ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από τη φυλακή, είχε την ίδια άποψη με τον πατέρα Ιωάννη. Έπαιρναν μισθό τριών μηνών προκαταβολικά και τον ξόδευαν για την αγορά λάμπων για τα κειμήλια και τις εικόνες. Έτρωγαν ψωμί από την παραμονή.

«Στη Μόσχα, προσπάθησαν να με κρύψουν σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι, για να μην ακούσει κανείς για μένα. Αλλά γύρισα πίσω στον καθεδρικό ναό, μοιάζοντας με μια μικρή καρδερίνα», αστειεύτηκε ο πατέρας Ιωάννης. Η μητέρα Ιουλιανή θυμάται: «Ο πατέρας έτρεχε πέρα ​​δώθε: μερικές φορές τον χρειάζονταν στην Αγία Τράπεζα, μερικές φορές στο τέλος της στοάς, μερικές φορές τον καλούσαν στα κειμήλια. Ολόκληρος ο καθεδρικός ναός ήταν σε πλήρη εξέλιξη». Ο πατέρας Ιωάννης δεν φοβόταν την εργασία. Ακόμα και στο στρατόπεδο, είχε νιώσει ότι οι πράξεις στο όνομα της αγάπης φέρνουν ελαφρότητα, γαλήνη, ζεστασιά και τρυφερότητα στην ψυχή στην προσευχή. Εργαζόταν ανιδιοτελώς και άφοβα.

--- ...

* Η Αγία Ισαποστόλη Πριγκίπισσα Όλγα γεννήθηκε στο χωριό Βιμπούτι, όχι μακριά από το Πσκοφ, και καταγόταν από τη δυναστεία των πριγκίπων του Ιζμπόρσκ.

Η Σουζάνα Βάλοβα[46], η οποία έγινε πνευματικό του παιδί εκείνη την εποχή, γράφει γι' αυτόν στα απομνημονεύματά της: «Εκείνη την εποχή, το βάπτισμα ήταν επικίνδυνο. Τα στοιχεία διαβατηρίου όσων βαπτίζονταν, καθώς και των γονέων και των νονών τους, καταγράφονταν. Στη συνέχεια, το βάπτισμα αναφερόταν στον τόπο εργασίας ή σπουδών τους, κάτι που είχε ορισμένες συνέπειες, συμπεριλαμβανομένης της απόλυσης. Αλλά περισσότερες από μία φορές, έπρεπε να βρω τον πατέρα Ιωάννη να βαπτίζει ολόκληρες οικογένειες στο δωμάτιό του σε ένα κοινόχρηστο διαμέρισμα. Όλα τα έπιπλα μετακινήθηκαν, μια κολυμβήθρα στήθηκε στη μέση του δωματίου και γύρω της περπατούσαν έξι άτομα, με επικεφαλής τον πατέρα Ιωάννη, ψάλλοντας: «Όσοι βαπτίσθηκαν στον Χριστό...». Εκείνες τις μέρες, αυτό ήταν ένα κατόρθωμα θάρρους και πίστης.

Κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του, κάποια στιγμή τον Νοέμβριο ή τον Δεκέμβριο, ο καιρός ήταν απαίσιος: κρύος άνεμος, αδιαπέραστο σκοτάδι και μια καταρρακτώδης βροχή. Ήταν μια επαρχιακή πόλη, με φωτισμένους μόνο τους κεντρικούς δρόμους. Σκοτείνιαζε. Χτύπησε ένα κουδούνι. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, μουσκεμένη, μπήκε στο δωμάτιο: «Πατέρα, βοήθεια! Η κόρη μου γέννησε δίδυμα, και τα μωρά μόλις που ζουν. Οι γιατροί λένε ότι δεν θα επιβιώσουν. Έλα μαζί μου, πατέρα, γρήγορα, αλλιώς θα πεθάνουν αβάπτιστα». Ο πατήρ Ιωάννης ντύθηκε αμέσως και μπήκε σε αυτή την τρομερή άβυσσο...

Μετά από λίγο ρωτάω:

«Πώς είναι τα μικρά που πήγες να βαφτίσεις εκείνη τη σκοτεινή νύχτα;» «Υπέροχα! Χθες, η μητέρα τους τα έφερε στην εκκλησία για να κοινωνήσουν. Δύο μικροί ήρωες—ο Ιγκόρ και ο Όλεγκ. Ο ένας στο ένα χέρι, ο άλλος στο άλλο της ευτυχισμένης μητέρας!»

Φτάνω. Μια τυπική, ευγενική συνάντηση. Ο πατέρας Βσέβολοντ, ο εφημέριος, «παραπονιέται» για τον ιερέα: «Κοίτα στη γωνία, Σουζάνα. Βλέπεις—μια εικόνα. Κρεμάται εκεί στη γωνία εδώ και δεκαετίες. Σκέψου μόνο: κάποιος παρήγγειλε μια λειτουργία προς τιμήν αυτών των αγίων. Ο καθεδρικός ναός δεν είχε την εικόνα τους. Έτσι ο πατέρας Ιωάννης έτρεξε σπίτι, άρπαξε μια σκάλα και με μεγάλη δυσκολία αφαίρεσε την εικόνα από τον τοίχο. Έτρεξε στον καθεδρικό ναό για να τελέσει τη λειτουργία. Μόνο αυτό θα μπορούσες να περιμένεις από τον πατέρα Ιωάννη!»

Και πάλι το «παράπονο»:

«Σκεφτείτε, έφεραν στον πατέρα Ιωάννη μερικά ζεστά εσώρουχα από τη Μόσχα (είχαν έλλειψη τότε). Χάρηκα γι' αυτόν. Πήγαμε να κάνουμε άλλο ένα μπάνιο — φορούσε πάλι μερικά κουρέλια.»

- Πού είναι τα εσώρουχα;!

- Ναι, ένας ήρθε εδώ...

Και έτσι είναι πάντα, και σε όλη τη ζωή.»

Ο πατέρας αστειευόταν, αλλά οι καιροί ήταν σοβαροί. Σύννεφα μαζεύονταν πάνω του. Μια επιστολή από τον Ηγούμενο Ιωάννη (Σοκολόφ), η οποία ανέφερε ότι η δραστηριότητα του πατέρα Ιωάννη είχε αναγνωριστεί και είχε ξεκινήσει νέα έρευνα εναντίον του, έστειλε τον ιερέα πίσω. Ο πατέρας Ιωάννης είχε εργαστεί στην Μονή της Αγίας Τριάδας μόνο για δύο χρόνια. Ο Επίσκοπος δεν τον κράτησε. Ο Μητροπολίτης έλαβε περισσότερες από μία προειδοποιήσεις από τον εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο, μαζί με προτάσεις για να ηρεμήσει τον ενεργητικό ιερέα, και ο τόνος της φωνής του ήταν ήδη απειλητικός.

Για άλλη μια φορά, ο εξόριστος έσπευσε στον γέροντα στη Μόσχα για να διευκρινίσει το θέλημα του Θεού. Οι συγγενείς του, μαθαίνοντας ότι ο πατήρ Ιωάννης χρειαζόταν να βρει ένα νέο σπίτι, προσπάθησαν να τον επιστρέψουν σε μια ενορία στην πρωτεύουσα ή τουλάχιστον στην περιοχή της Μόσχας. Ήταν ένα απελπιστικό έργο, αλλά η αγάπη πάντα ελπίζει. Μετά από πολλή προσπάθεια, έκλεισαν ραντεβού με κάποιον «εξουσιαστή». Αλλά όταν κάλεσαν τον γραμματέα για να επιβεβαιώσουν την ώρα του ραντεβού, άκουσαν μια αυστηρή απάντηση: «Δεν είναι...»«συγχωρημένος, αλλά μόνο συγχωρημένος». Απαντώντας σε αυτό, ο πατήρ Ιωάννης, δείχνοντας τον ουρανό, επανέλαβε επανειλημμένα: «Θα συγχωρούμουν εκεί». Ήταν επικίνδυνο να υπενθυμίσει ξανά σε οποιονδήποτε τον εαυτό του: ο Ιωάννης Κρεστιάνκιν είχε στερηθεί το δικαίωμα ψήφου και, σύμφωνα με τους νόμους εκείνων των ετών, δεν μπορούσε να ζήσει σε μεγάλες πόλεις. Με την ευλογία του πρεσβύτερου, ο πατήρ Ιωάννης πήγε στο Ριαζάν, όπου εκείνη την εποχή υπηρετούσε ένας επίσκοπος που γνώριζε, ο επίσκοπος Νικολάι (Τσουφαρόφσκι)[47].

 Και η ενδοχώρα του Ριαζάν έκρυψε αξιόπιστα την εξορία για 10 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πέντε ενορίες έδωσαν καταφύγιο στον περιπλανώμενο του Θεού. Τα διατάγματα που υπαγορεύτηκαν από τον εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο μαλακώθηκαν από το υστερόγραφο του επισκόπου: «Ο ιερέας Ιωάννης Κρεστιάνκιν μετατίθεται για το καλό της Εκκλησίας και προς όφελος του σκοπού». Σε αυτό το υστερόγραφο, γραμμένο με το χέρι του επισκόπου, το θέλημα του Θεού για τον πατήρ Ιωάννη ακουγόταν απλά και με απόλυτη σαφήνεια. Περπάτησε στη γη του Ριαζάν, φέρνοντας μαζί του σε κάθε αγροτική ενορία μια ήσυχη, εσωτερική χαρά εν Κυρίω, πνευματικότητα και αγάπη για τους ανθρώπους. Στις δακρυσμένες κραυγές όσων είχαν προσβληθεί από τη μετάθεση του αγαπημένου τους ιερέα, ο Επίσκοπος Νικόλαος απάντησε: «Έχει ζεστάνει τις ψυχές σας, ας ζεστάνει και των άλλων. Είδατε έναν αληθινό ιερέα του Θεού, ας τον δουν και οι άλλοι».

Η ισχυρή κρατική δύναμη υπέστη ήττα μπροστά σε έναν άνθρωπο, τον φορέα του Πνεύματος του Θεού. Ο Θεός θριάμβευσε σε αυτόν τον άνισο αγώνα. Η χριστιανική αγάπη απαιτεί πολύ λίγο χρόνο για να γίνει κατανοητή και να εκτιμηθεί. Όλες οι ενορίες όπου υπηρετούσε ο πατήρ Ιωάννης συγκέντρωναν πνευματικά παιδιά γι' αυτόν, καθιστώντας τον πνευματικό πατέρα πολλών παιδιών. Όχι μόνο οι εκκλησίες και ο λαός ωφελήθηκαν από τις περιπλανήσεις του σε όλη την περιοχή Ριαζάν, αλλά και ο ίδιος ο περιπλανώμενος. Κοινωνία με τους απλούς του Θεού

 

Οι άνθρωποι του αποκάλυψαν τον πλούτο της ρωσικής ψυχής, σημαδεμένης από τον Θεό. Και τους αγαπούσε όσο αγαπούσε τους ευλογημένους του Οριόλ στην παιδική του ηλικία.

Τα πρακτικά μαθήματα στην πνευματική ακαδημία της ζωής συνεχίστηκαν γι' αυτόν.

Πέντε εκκλησίες, πέντε αγροτικές ενορίες! Καθεμία από αυτές βελτίωσε μια συγκεκριμένη πτυχή της πνευματικής της ουσίας.

Η πρώτη ενορία της Τριάδας-Πελενίτσας στο χωριό Γιασάκοβο48 έγινε πρότυπο μοναστικής ζωής για τον πατέρα Ιωάννη. Και, κατανοώντας τις ιδιαιτερότητες του νέου τόπου διακονίας του, έσπευσε στο Ησυχαστήριο του Γκλινσκ. Αυτό που είδε ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Μια ζωντανή πνευματική όαση, ευωδιαστή με το άρωμα της Ουράνιας Βασιλείας και του στρατού της—μοναχών, στα πρόσωπα των οποίων βρισκόταν η φωτεινή σφραγίδα της. Ανάμεσα στον μαχητικό αθεϊσμό και το σκοτάδι

Με την ταπεινή τους απλότητα και πραότητα, την πιστότητά τους, αποκάλυψαν στον κόσμο τη νίκη της ανάστασης της ψυχής εν Θεώ. Και το προσευχητικό πέπλο πάνω από το μοναστήρι, που ένιωσε ο πατήρ Ιωάννης την πρώτη κιόλας ημέρα της άφιξής του, αναζωπύρωσε στην καρδιά του την ανάμνηση της προσευχής του στην κατασκήνωση, που τελούνταν στο πηγάδι της ψυχής.

Ο εβδομήντα δύο ετών Ιεροσελαμών Σεραφείμ (Ρομάντσοφ)[49], ο οποίος είχε ζήσει ως ασκητής ερημίτης για δώδεκα χρόνια στα βουνά του Κιργιστάν και είχε καθοδηγήσει τους αδελφούς της ερήμου ως πνευματικός τους πατέρας για δέκα χρόνια, αναγνώρισε στον επισκέπτη ιερέα έναν πνευματικό γιο που του έστειλε ο Θεός μετά την πρώτη τους κιόλας συνάντηση. Ο πατήρ Ιωάννης ευχαρίστησε τον Κύριο και αφιερώθηκε με όλο του το είναι στη μαθητεία.

 Εμπνευσμένος, επέστρεψε στο Γιασάκοβο. Και εκεί δύο ιερείς, ο ηγούμενος-μοναχός και αυτός, ένας ζηλωτής αναζητητής του μοναχισμού, πήραν το άροτρο του ίδιου άροτρου για να καλλιεργήσουν το Αγρό του Θεού. Ήταν ασυνήθιστα ομόφωνοι στις φιλοδοξίες τους και στο επιχειρηματικό τους πνεύμα ήταν ίσοι. Ο ηγούμενος, πατήρ Δωροφέι,[50] πρώην ναύτης, γνώρισε τον Θεό στη θανατηφόρα Βόρεια Θάλασσα όταν, κρατώντας έναν τραυματισμένο φίλο στην αγκαλιά του, αυτός, κατόπιν δακρύβρεχτου αιτήματος του ετοιμοθάνατου, έγινε πατέρας του ορφανού γιου του. Μετά τον πόλεμο, κατόπιν καλέσματος του Θεού, δέχτηκε μοναστική κουρά και βαθμό. 

Ο πατήρ Ιωάννης σεβόταν βαθιά τη ζωντανή πίστη και τον αγώνα της ζωής του πατρός Δωροφέιου και με πόθο και χαρά έσκυβε το κεφάλι του υπακούοντας στον μοναχό-ηγούμενο. Ο υιοθετημένος γιος του προκαλούσε στον πατέρα του πολλά προβλήματα και θλίψη, μη καταλαβαίνοντας γιατί ο πατέρας του ήταν ιερέας, και μάλιστα μοναχός. Ο πατήρ Δωροφέι, από τη φύση του οξύθυμος, γινόταν ευέξαπτος. Ο πατήρ Ιωάννης πάντα καταλάβαινε και δικαιολογούσε την ευερεθιστότητά του και ήξερε πώς να είναι υπομονετικός. «Ο πατήρ Δωροφέι και εγώ είμαστε σαν οικογένεια...»

«Δύο αδέρφια από την ίδια μητέρα», τον άκουγαν συχνά να λέει οι ενορίτες του. Και οι δύο αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Θεό με πλήρη αυταπάρνηση, και αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Η δύναμη της πίστης και της προσευχής τους έδινε στην ενορία μια ζωντάνια που ήταν ορατή σε όλους.

Ἡ Σάρκωσι θεωρεῖται ὡς μία ἀναπόφευκτη ἐπιστροφή τοῦ Θεοῦ στήν ὑπόσχεσί του τή θεομορφία τοῦ πλάσματός Του.

«Ὁ Φιλάνθρωπος Θεός καθορίζεται ὁ ἴδιος ἀπό τή δημιουργία του καί ἀπό τίς Διαθήκες Του (ὤμοσε Κύριος καί οὐ μεταμεληθήσεται ( 10 4) πολύ περισσότερο ἀπ' ὅ,τι τό κτίσμα ἀπό το Δημιουργό του. Ἡ Σάρκωσι θεωρεῖται ὡς μία ἀναπόφευκτη ἐπιστροφή τοῦ Θεοῦ στήν ὑπόσχεσί του τή θεομορφία τοῦ πλάσματός Του. Καί ἀκριβῶς ἡ πτῶσι τοῦ ἀνθρώπου δείχνει το τιτανικό πλάτος τῆς ἐλευθερίας του, πού καθορίζει ἀπό μόνη της τή μοῖρα του. Ὁ Σατανᾶς δέν ἐψεύσθηκε λέγοντας “ἔσεσθε ὡς Θεοί”· ὁ ἄνθρωπος δημιούργησε κάτι πού δέν ὑπῆρξε ποτέ πρίν, δημιούργησε, ἔβαλε τό κακό μέσα στην ἀθώα φύσι του. Κάτι περισσότερο, ὁ ἄνθρωπος καθορίζει τή μορφή τῆς Σαρκώσεως ὡς Ἐσταυρωμένης Ἀγάπης. Τό θεῖο αἷμα χύθηκε ἀκριβῶς γιά νά σωθῆ ἡ ἐλευθερία κάτω ἀπ' τή χάρι, ἀφοῦ, κατά τούς πατέρες, ὁ Θεός δέν μπορεῖ νά ἀναγκάση κανένα νά Τόν ἀγαπήση»(EV, 363).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

Ὁ Θεός μπαίνει “στήν καρδιά".

 «Στό ἀληθινό της ὕψος ἡ πίστι δέν εἶναι ποτέ μία ἁπλῆ προσκόλλησι, ἀλλά ἕνας διάλογος, μία πρόσκλησι πού μόλις υποβάλλεται, ἕνα κάλεσμα σχεδόν ἀνεπαίσθητο, οὐδέποτε ἀκαταμάχητο, διότι ὁ Θεός πείθει “οὐκ ἐν δυνάμει μεγάλῃ, οὐδέ ἐν ἰσχύι, ἀλλά ἐν πνεύματι”(Ζαχ 4, 6). Ὁ Θεός μπαίνει “στήν καρδιά", κάτι περισσότερο, γίνεται "καρδιά" τοῦ κτίσματός του, πράγμα πού "ἐξαγοράζει" τίς πνευματικές σχέσεις καί τίς ἐλευθερώνει ἀπό τίς κατηγορίες του χρόνου μας»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ 2026

Άγιος Μάρτυρας Αλέξανδρος –Αγία Μάρτυρας Αντωνίνα – 10 Ιουνίου

 Άγιος Μάρτυρας Αλέξανδρος – 10 Ιουνίου 

Κάθε χρόνο, στις 10 Ιουνίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μάρτυρα Αλέξανδρου, ενός θαρραλέου ομολογητή της πίστης, ο οποίος επέλεξε να παραμείνει σταθερός στην αγάπη του για τον Χριστό, ακόμη και απέναντι σε βάσανα και απειλές.

Ο Άγιος Αλέξανδρος έζησε σε μια εποχή που οι Χριστιανοί διώχθηκαν για την πίστη τους. Αν και του ζητήθηκε να απαρνηθεί τον Χριστό και να λατρέψει είδωλα, αρνήθηκε κατηγορηματικά, ομολογώντας ότι τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο από την αλήθεια και την αγάπη του Θεού. Για αυτή την ακλόνητη πίστη, υπέμεινε σκληρά μαρτύρια, αλλά δεν έχασε την ελπίδα, αποτελώντας παράδειγμα θάρρους και αφοσίωσης για όλους τους Χριστιανούς.

Το παράδειγμα της ζωής του μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στα πλούτη ή τη φήμη, αλλά στην πίστη που μας βοηθά να περάσουμε από τις δοκιμασίες της ζωής. Ακόμα και όταν το μονοπάτι φαίνεται δύσκολο, ο Θεός είναι με όσους Τον αναζητούν με ειλικρινή καρδιά.

Σε αυτή την εορτή, ας παρακαλέσουμε τον Άγιο Μάρτυρα Αλέξανδρο να πρεσβεύσει για εμάς ενώπιον του Κυρίου, για υγεία, ειρήνη στην οικογένεια, πνευματική ενδυνάμωση και προστασία σε όλες τις ημέρες της ζωής μας.

 Άγιε Μάρτυρε Αλέξανδρε, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς! 

Πατήρ Παναγιώτης

 Αγία Μάρτυρας Αντωνίνα – 10 Ιουνίου 

Σήμερα, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Αντωνίνας, μιας από τις μεγάλες ομολογήτριες της χριστιανικής πίστης, η οποία έδωσε τη ζωή της για τον Χριστό κατά τους διωγμούς κατά των Χριστιανών.

Η Αγία Αντωνίνα έζησε στην πόλη της Νίκαιας και παρέμεινε ακλόνητη στην πίστη της ακόμη και όταν υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Αν και της ζητήθηκε να απαρνηθεί τον Χριστό και να προσκυνήσει είδωλα, επέλεξε να παραμείνει πιστή μέχρι τέλους. Το θάρρος, η υπομονή και η αγάπη της για τον Θεό την έκαναν άξια του στεφάνου του μαρτυρίου και της αιώνιας τιμής της Εκκλησίας.

Το παράδειγμα της ζωής της μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στον πλούτο ή την κοσμική δόξα, αλλά στην πίστη που παραμένει ακλόνητη απέναντι στις δοκιμασίες. Η Αγία Αντωνίνα είναι πρότυπο θάρρους για όλους όσους περνούν δυσκολίες, ασθένειες, προβλήματα ή στιγμές αμφιβολίας.

Σε αυτή την ευλογημένη ημέρα, ας ζητήσουμε από την Αγία Αντωνίνα να μεσιτεύσει ενώπιον του Θεού για την υγεία, την ειρήνη και την προστασία των οικογενειών μας. Είθε το παράδειγμα της πίστης και της θυσίας της να ενδυναμώσει τις ψυχές μας και να μας φέρει πιο κοντά στον Χριστό.

Αγία Μάρτυς Αντωνίνα, πρεσβεύου στον Θεό για εμάς! 

Πατήρ Παναγιώτης.

Ἡ συνειδητοποίησι ὅτι κάποια μέρα εἶμαι καταδικασμένος να πεθάνω, ήταν γιά μένα ἀφόρητο μαρτύριο.

«Ἡ συνειδητοποίησι ὅτι κάποια μέρα εἶμαι καταδικασμένος να πεθάνω, ήταν γιά μένα ἀφόρητο μαρτύριο. Καί νά, χωρίς οποιοδήποτε συλλογισμό, ξαφνικά γεννήθηκε στην καρδιά μου ή σκέψι: Ἐάν ὁ ἄνθρωπος μπορῆ να πάσχη τόσο βαθειά, τότε εἶναι μέγας ὡς πρός τή φύσι του. Το γεγονός ὅτι μέ τό θάνατό του ἀποθνήσκει ὅλος ὁ κόσμος, ἀκόμη δέ καί ὁ Θεός, εἶναι δυνατόν μόνο, ἐάν αὐτός ὁ ἄνθρωπος καθ᾿ ἑαυτόν, ὑπό κάποια ἔννοια, εἶναι τό κέντρο τοῦ σύμπαντος. Καί βέβαια, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι πολυτιμότερος ὅλων τῶν ἄλλων κτισμάτων»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ 2026

1️⃣1️⃣ 𝝞𝝤𝝪𝝢𝝞𝝤𝝪 - Άγιος Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες

1️⃣1️⃣ 𝝞𝝤𝝪𝝢𝝞𝝤𝝪 - Άγιος Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες

Το 1900 μ.Χ. υπήρχε στην Κίνα η μυστική εταιρεία πολεμικών τεχνών «Πυγμάχοι» ή ακριβέστερα Yihetuan («Πολιτοφυλακές δικαιοσύνης και ομονοίας»), που τα μέλη της ασκούνταν στην πυγμαχία και έφεραν φυλαχτά που θεωρούνταν αλεξίσφαιρα.

Υποστηριζόμενοι από την επίκληρο αυτοκράτειρα, γνωστή για την ξενοφοβία της, οι «Πυγμάχοι» εξαπέλυσαν διωγμό κατά των χριστιανών, στους οποίους απέδιδαν την ευθύνη για όλες τις συμφορές της Κίνας. 

Στις 10 Ιουνίου τοιχοκολλήθηκαν προκηρύξεις στους δρόμους του Πεκίνου, καλώντας τους ειδωλολάτρες να σφαγιάσουν τους χριστιανούς και απειλώντας όσους θα τολμούσαν να τους κρύψουν.

Την επόμενη νύχτα, οι «Πυγμάχοι», περνώντας με αναμμένους δαυλούς από κάθε συνοικία της πόλης, συνελάμβαναν στα σπίτια τους όσους Ορθόδοξους χριστιανούς έβρισκαν και τους βασάνιζαν με σκοπό να αρνηθούν τον Χριστό. 

Πολλοί, τρομοκρατημένοι από τα μαρτύρια, έκαψαν θυμίαμα μπροστά στα είδωλα για να σώσουν την ζωή τους, ενώ άλλοι ομολόγησαν με γενναιότητα την πίστη τους και υπέστησαν τρομερά βασανιστήρια. 

Αφού έκαψαν τα σπίτια τους, τους οδήγησαν έξω από την πόλη, στους ειδωλολατρικούς ναούς των «Πυγμάχων», όπου ξεκοιλιάστηκαν, αποκεφαλίσθηκαν ή κάηκαν στην πυρά.

Ο Παύλος Γουάν, ένας ορθόδοξος κατηχητής, πέθανε με την προσευχή στα χείλη. 

Η Ία Γουέν, διδασκάλισσα στην ρωσική ιεραποστολή, βασανίσθηκε δύο φορές και ομολόγησε πασίχαρη τον Χριστό. 

Ο Ιωάννης, ένα αγόρι οκτώ ετών, υπέστη ακρωτηριασμό των δύο χεριών του και κατακρεούργηση του στήθους του. 

Στην ερώτηση των δημίων του αν υπέφερε, απάντησε χαμογελώντας: «Δεν είναι δύσκολο να υποφέρει κάνεις για τον Χριστό». 

Οι «Πυγμάχοι» τον αποκεφάλισαν και έκαψαν τα λείψανά του σε εορταστική πυρά.

Ο πατήρ Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ, ο πρώτος κινέζος ιερέας που είχε χειροτονηθεί από τον Άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας και είχε υπηρετήσει ακαταπόνητα την ιεραποστολή επί δεκαπέντε χρόνια, σφαγιάστηκε με τους περισσότερους από τους εβδομήντα χριστιανούς, γυναίκες και παιδιά, που είχαν καταφύγει στο σπίτι του μετά την πυρπόληση των οικοδομημάτων της ρωσικής ιεραποστολής. 

Όταν εισόρμησαν οι «Πυγμάχοι», τον βρήκαν καθισμένο στην αυλή και τον κατατρύπησαν με μαχαιριές στο στήθος. 

Αποκεφάλισαν την γυναίκα του, Τατιανή, όπως και τον γιο τους, Ησαΐα, ηλικίας είκοσι τριών ετών. 

Έκοψαν τα δάχτυλα των ποδιών, τη μύτη και τα αυτιά του άλλου γιου τους, Ιωάννη, επτά ετών, τη στιγμή του μαρτυρίου του πατέρα του. 

Εκείνος όμως δεν ένιωθε κανένα πόνο και ενώ οι βασανιστές του τον αποκαλούσαν «γιό δαιμόνων», εκείνος αποκρίθηκε: «Είμαι ένα πιστός του Θεού και όχι μαθητής δαιμόνων!». 

Η Μαρία, αρραβωνιαστικιά του Ησαΐα, ηλικίας δεκαεννέα ετών, είχε πάει στο σπίτι του πατρός Μητροφάνη με την επιθυμία να πεθάνει μαζί με την οικογένεια του αρραβωνιαστικού της. 

Όταν οι «Πυγμάχοι» περικύκλωσαν το σπίτι, βοήθησε τους άλλους να σωθούν πηδώντας τη μάνδρα και κατόπιν αντιμετώπισε τους εισβολείς, κατηγορώντας τους ότι δολοφονούν αθώους δίχως δίκη. 

Μην τολμώντας να τη σκοτώσουν, την πλήγωσαν στα χέρια και της τρύπησαν τα πόδια. 

Σε όσους την πίεζαν να φύγει, αποκρίθηκε: «Γεννήθηκα κοντά στην εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου και εδώ θα πεθάνω!». 

Όταν οι «Πυγμάχοι» επέστρεψαν, την θανάτωσαν.

Μεταξύ των αγίων αυτών μαρτύρων βρίσκονταν επίσης απόγονοι των κατοίκων του Αλμπαζίν της Ρωσίας, που είχαν μεταφέρει το φως του Χριστού στο Πεκίνο το 1685 μ.Χ. 

Ο Κλήμης Κούι Κιν, ο Ματθαίος Χάι Τσουάν, ο αδελφός του, Βίτος, η Άννα Σούι και πολλοί άλλοι, οι οποίοι χωρίς να φοβούνται αντιμετώπισαν γενναία τα μαρτύρια και τον θάνατο, παρακαλώντας τον Θεό να φωτίσει τους διώκτες και να συγχωρέσει τα αμαρτήματά τους. 

Από τις χίλιες ψυχές που αποτελούσαν την ρωσική ιεραποστολή στο Πεκίνο, χάθηκαν κατά τα αιματηρά γεγονότα τριακόσιες, από τις οποίες διακόσιες είκοσι δύο έλαβαν τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τη ζωή αυτών των αγίων της Ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο «Συναξάριον Ορθοδόξων Κινέζων Μαρτύρων», του Γεωργίου Ε. Πιπεράκη, Αθήναι 1997.

Πάνω στο μνήμα του Γερο-Νικοδήμου στην Καψάλα, τοποθετήθηκε μια μικρή μαρμάρινη πλάκα, με την παρακάτω ιδιόχειρή του επιγραφή:

Πάνω στὸ μνήμα τοῦ Γερο-Νικοδήμου στὴν Καψάλα, τοποθετήθηκε μιὰ μικρή μαρμάρινη πλάκα, μὲ τὴν παρακάτω ἱδιόχειρή του ἐπιγραφή:

Βάσανα, πίκρες, ἀπόλαυση, χρῆμα,

τὰ ᾿δωσα ὅλα καὶ ἀγόρασα τὸ μνῆμα.

Δύο μέτρα μάκρος καὶ βάθος ἕνα,

κι ἄφησα δίπλα μου χῶρο γιὰ σένα.

Θέλεις δὲ θέλεις, θὰ τ᾿ ἀγοράσεις,

ἀργά ἤ γρήγορα, γιὰ νὰ πλαγιάσεις.

Σὲ ξεμολόγο νὰ ᾿χεις φροντίσει,

τὰ ἁμαρτήματα νὰ ᾿χεις ἀφήσει.

Μ᾿ ἄδεια τὰ χέρια θὰ ταξιδέψεις,

Μακάριος θὰ ᾿σαι ἄν θὰ προβλέψεις.

Τώρα ποὺ ζεῖς στὴ μάταιη γῆ,

στεῖλ᾿ τα ἐπάνω μὲ ἐπιταγή.

Συγγνώμη ζητάω, ἄν σ᾿ ἔχω πικράνει,

ἕνα σου δάκρυ ἄν στάζει μοῦ φθάν

    Ἀμήν.

Καλή συνάντηση στὰ Ἐπουράνια Παλάτια τοῦ Οὐρανοῦ.

Ὁ Θεός νὰ ἐλεήσῃ ὅλους ἡμᾶς. Ἀμήν.

Νικόδημος Μοναχός, Καψαλιώτης (1937-2022)🌹📿📿🌹