Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΖΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ .(θεολογικό σχόλιο στην Μεταμόρφωση του Κυρίου) . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΖΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

(θεολογικό σχόλιο στην Μεταμόρφωση του Κυρίου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Η Θεία Μεταμόρφωση είναι ένα από τα τελευταία και μεγαλύτερα θαυμαστά γεγονότα της επί γης παρουσία του Χριστού, κατά το οποίο φανερώθηκε στους μαθητές Του μέρος της θείας δόξης     Του, «καθώς ηδύναντο», όπως αναφέρεται στην ευφρόσυνη ασματική ακολουθία της εορτής. Το συμβάν αυτό, όπως αναφέρουν τα Ιερά Ευαγγέλια, επισυνέβη λίγο πριν το πάθος του Κυρίου. Ήταν δε επιβεβλημένο να γίνει διότι έπρεπε η στενή ομάδα των τριών μαθητών Του (Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης), να γίνουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της θείας δόξης. Να πεισθούν ότι ο Διδάσκαλός τους, τον οποίο ακολούθησαν και μαθήτευσαν τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν ένας από τους συνηθισμένους ραβίνους, που αναδεικνύονταν συχνά στην ιουδαϊκή κοινωνία, αλλά ο αναμενόμενος Μεσσίας. Και όχι μόνον αυτό: Να αποκολληθούν από την λαθεμένη ιουδαϊκή αντίληψη περί του Μεσσία, η οποία ήταν συνυφασμένη με κάποια εθνική αποκατάσταση του ιουδαϊκού λαού.

        Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι ο σαρκωμένος Υιός και Λόγος του Θεού (Ιωάν.1,14), ο «ὢν απαύγασμα της δόξης και χαρακτὴρ της υποστάσεως αυτού, φέρων τε τα πάντα τω ρήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ» (Εβρ.1,3). Για χάρη της ημετέρας σωτηρίας «ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλιπ.2,7), «καθαρισμὸν ποιησάμενος τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν» (Εβρ.1,3). Αυτή η ασύλληπτου μεγέθους κένωση αποτελεί την  αποβολή της θείας δόξας, είναι η αυτοπαραίτησή Του από την θεία μεγαλειότητα, προκειμένου να καταστεί προσιτός στον άνθρωπο. Έγινε αληθινός άνθρωπος, «κεκοινώνηκε σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν (των ανθρώπων), ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ' ἔστι τὸν διάβολον, καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας» (Εβρ.2,14). Για να το πραγματοποιήσει, «ὤφειλε κατὰ πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι» (Εβρ.2,17), δηλαδή να γίνει αληθινός άνθρωπος, προσλαμβάνοντας πραγματικά την ανθρώπινη φύση, ολόκληρη την ανθρωπότητα, για να είναι αληθινή και πραγματική η σωτηρία μας.

      Το «κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι» σημαίνει την αποβολή, η μάλλον, την απόκρυψη της θείας Του δόξας από τον πεπερασμένο άνθρωπο, να είναι και να φαίνεται άνθρωπος, διότι ο πεσμένος στην αμαρτία άνθρωπος ήταν ανίκανος για τη θέα του Θεού. Όπως διαβεβαίωσε ο Θεός στον προφήτη Μωυσή, δεν ήταν δυνατόν να φανερωθεί η δόξα Του σε κανέναν άνθρωπο. Όταν ο «Μωυσῆς εἰσῆλθεν εἰς τὸν γνόφον, οὗ ἦν ὁ Θεός» (Έξ.20,22), επάνω στο όρος Σινά, για να παραλάβει το Νόμο, ζήτησε από το Θεό να δει το πρόσωπό Του: «ἐμφάνισόν μοι σεαυτόν». Εκείνος όμως του αποκρίθηκε: «ἐγὼ παρελεύσομαι πρότερός σου τῇ δόξῃ μου καὶ καλέσω τῷ ὀνόματί μου … οὐ δυνήσῃ ἰδεῖν τὸ πρόσωπόν μου· οὐ γὰρ μὴ ἴδῃ ἄνθρωπος τὸ πρόσωπόν μου καὶ ζήσεται» (Έξ.33,18-21). Του εξήγησε ότι ήταν αδύνατο να αντικρίσει τη δόξα Του, διότι θα πέθαινε πάραυτα. Το μόνο που του επέτρεψε ήταν να αντικρύσει «τα οπίσω» Του: «ἰδοὺ τόπος παρ᾿ ἐμοί, στήσῃ ἐπὶ τῆς πέτρας· ἡνίκα δ᾿ ἂν παρέλθῃ ἡ δόξα μου, καὶ θήσω σε εἰς ὀπὴν τῆς πέτρας καὶ σκεπάσω τῇ χειρί μου ἐπὶ σέ, ἕως ἂν παρέλθω· καὶ ἀφελῶ τὴν χεῖρα, καὶ τότε ὄψει τὰ ὀπίσω μου, τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ὀφθήσεταί σοι» (Εξ.22,22-23). Ακόμα και ο λαός είχε τη συναίσθηση του απροσίτου του Θεού, αφού «πᾶς ὁ λαὸς ἑώρα τὴν φωνὴν καὶ τὰς λαμπάδας καὶ τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγος καὶ τὸ ὄρος τὸ καπνίζον·

φοβηθέντες δὲ πᾶς ὁ λαὸς ἔστησαν μακρόθεν. καὶ εἶπαν πρὸς Μωυσῆν· λάλησον σὺ ἡμῖν, καὶ μὴ λαλείτω πρὸς ἡμᾶς ὁ Θεός, μὴ ἀποθάνωμεν» (Εξ.20,18-19).

       Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας Αυτός που συνομιλούσε με τον Μωυσή στο όρος Σινά ήταν ο  Υιός και Λόγος του Θεού, ως ο Άσαρκος Λόγος στην Παλαιά Διαθήκη. Αρνήθηκε να φανερώσει τη δόξα Του στον μέγιστο των προφητών και πιστό θεράποντά Του Μωυσή, διότι ο άνθρωπος, με την πτώση του, έχασε την ύψιστη δυνατότητα να έχει άμεση σχέση με το Δημιουργό του. Βαρύτατα τραυματισμένος από την αμαρτία, δεν μπορούσε να έχει άμεση επαφή με το Θεό.  Οι σπάνιες εμφανίσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη είναι σκιώδεις και καλυμμένες με πέπλα συμβολισμών.

        Την ανθρώπινη αυτή αδυναμία θεράπευσε ο Θεός, στέλνοντας τον Υιό Του στον κόσμο, την εικόνα Του,  διότι Αυτός «εστιν εικών του Θεού του αοράτου» (Κολ.1,15), ο Θεός εικονίζεται στο θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού. Με την ενσάρκωση του Λόγου δεν είναι πια ο αόρατος ο Θεός, αλλά ορατός, αφού, όπως μας διαβεβαίωσε ο Κύριος: «ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Πατέρα» (Ιωάν.14,9). Είναι και αυτό ένα δείγμα της άμετρης αγάπης του Θεού για το ανθρώπινο γένος, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να είναι πια ορατός, στο θείο πρόσωπο του σαρκωμένου Υιού Του.

       Αλλά όπως προαναφέραμε, οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν μόνο την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Δεν ήταν σε θέση να Τον δουν ως Θεάνθρωπο. Δεν μπορούσαν να δουν την κρυμμένη θεία Του δόξα. Ήταν όμως αναγκαίο να φανερωθεί η θεία Του δόξα, λίγο πριν το πέρας της επί γης παρουσίας Του, στον περιορισμένο αριθμό των τριών μαθητών Του. Έπρεπε κάποιοι από τους ακολούθους Του και συνεχιστές του σωτηριώδους έργου Του να αποκτήσουν μια ελάχιστη εμπειρία της θεότητάς Του. Να γίνουν οι μάρτυρες της θεανθρωπότητάς Του. Να βεβαιώσουν, τόσο στους άλλους μαθητές Του, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, ότι ο Διδάσκαλός τους δεν ήταν ένας από τους πολλούς ραβίνους, έστω ο τελειότερος, αλλά ο σαρκωμένος Θεός. Αυτό άλλωστε διαβεβαιώνει και ο αυτόπτης απόστολος Ιωάννης: «εθεασάμεθα την δοξαν αυτού, δόξαν πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιωάν.1,14) και ο απόστολος Πέτρος μας γνωρίζει ότι  «επόπται γενηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος » (Β΄ Πέτρου 1,16).

      Η θέα της δόξης του Θεού δεν υπήρξε προνόμιο μόνο των μαθητών του Κυρίου, αλλά έδωσε σε όλους μας τη δυνατότητα να γίνουμε επόπτες της εκείνου μεγαλειότητας. Στο εξής ο κάθε άνθρωπος, εφόσον ντυθεί το Χριστό, δια του αγίου Βαπτίσματος, λάβει τη σφραγίδα και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ενωθεί οργανικά με τον Κύριο, διά των Ιερών Μυστηρίων και κύρια δια της Μεταλήψεως του Σώματος και του Αίματός Του και μορφωθεί σε αυτόν ο Χριστός (Ρωμ.8,29) δια του προσωπικού του αγώνα κατά του κακού και της αμαρτίας, μπορεί να έχει την εμπειρία του θαβωρίου θείου φωτός. Οι άγιοι της Εκκλησίας μας μαρτυρούν αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία, ως το υπέρτερο στάδιο αγιότητας. Η ησυχαστική παράδοση, η οποία αποτελεί το αποκορύφωμα της ορθοδόξου πνευματικότητας, μαρτυρεί ακριβώς αυτή το συγκλονιστικό  βίωμα των ακτίστων ενεργειών του Θεού.

       Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι  ο αιρετικός δυτικός χριστιανισμός, στόχευσε εναντίον της ενιαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας, στη θέα του θείου φωτός, χαρακτηρίζοντας το θαβώριο φως ως ένα μετεωρολογικό φαινόμενο και την εμπειρία των ησυχαστών ως δαιμονική αυταπάτη! Φυσικά αυτό απορρέει από την σχολαστική κακοδοξία περί της γνώσεως της ουσίας του Θεού δια της ανθρώπινης λογικής και της ταυτίσεώς της με τις άκτιστες ενέργειές του. Αλλά, όπως σημειώνει ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος «Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός

έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την φύση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείτε ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθεί». Πρόκειται αναμφίβολα για σοβαρότατη κακοδοξία, η οποία έχει ολέθριες σωτηριολογικές προεκτάσεις, τις οποίες δε μπορούμε να αναπτύξουμε στο παρόν πόνημα.

       Η μεταμόρφωσή του Χριστού στο όρος Θαβώρ ενώπιον των τριών κορυφαίων μαθητών Του, αποτελεί μέγα γεγονός για το έργο της σωτηρίας του κόσμου. Αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Χριστός δεν είναι ένας από τους πάμπολλους ιδρυτές θρησκειών του κόσμου, ένας σπάνιος πνευματικός δάσκαλος, ένας μεγάλος κοινωνικός αναμορφωτής, ένας σοφός νομοθέτης, αλλά ο σαρκωμένος Θεός. Για τούτο και η σωτηρία μας είναι βεβαία. Με την θεία Μεταμόρφωση αποδεικνύεται περίτρανα ότι η σωτηρία μας δεν είναι απλά μια ηθική βελτίωση, όπως και πάλι πρεσβεύει ο παραφθαρμένος δυτικός χριστιανισμός, ούτε μια κάποια ευδαιμονιστική μεταθανάτια επιβίωση, αλλά μετοχή στη θεία δόξα, δηλαδή κατά χάριν θέωση! Ο αμέτρως αγαπών τον άνθρωπο Θεός μοιράζεται με αυτόν τη θεότητά Του! Αυτή είναι άλλωστε η πεμπτουσία του μεγάλου μυστηρίου της Θείας Ενανθρωπήσεως, η θέωση του ανθρώπου. Ο απόστολος Παύλος είναι σαφής: «ημείς δε οι πάντες», όσοι αποδεχτούμε τη δωρεά της εν Χριστώ απολυτρώσεώς μας, «ανακεκαλυμμένω προσώπω την δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι την αυτήν εικόνα μεταμορφούμεθα από δόξης εις δόξαν, καθάπερ από Κυρίου Πνεύματος» (Β΄Κορ.3,18). Όλοι οι πιστοί του Χριστού, ως «σύμμορφοι της εικόνος του Θεού» (Ρωμ.8,29), θα μεταμορφωθούμε και εμείς και θα συνδοξασθούμε με Αυτόν. Τόσο μεγάλο είναι το μέγεθος της φιλανθρωπίας του Θεού, ο Οποίος τόσο πολύ μας αγαπά, ώστε θέλει να μας χαρίσει μέρος της δικής Του δόξας, να μας καταστήσει συμβασιλείς Του στην ατέρμονη βασιλεία Του, να μοιραστεί μαζί μας το θρόνο της μεγαλοσύνης Του!

ΑΓΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού.

 

ΑΓΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Πολλοί από τους αγίους της Εκκλησίας μας υπήρξαν στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας διδάσκαλοι του Γένους μας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός, μια μεγάλη πνευματική και χαρισματική προσωπικότητα, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην προάσπιση της Ορθοδοξίας και στην υπόθεση της παιδείας του υπόδουλου ορθοδόξου ελληνικού λαού μας.

      Έζησε τον 17^ο αιώνα, στην εποχή της πιο σκληρής δουλείας για τους υπόδουλους λαούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο χωριό Μέγα Δένδρο, κοντά στο Θέρμο της Αιτωλίας το 1597. Στο ξακουστό χωριό που γεννήθηκε αργότερα ο έτερος μεγάλος άνδρας της Αιτωλίας Κοσμάς ο Αιτωλός. Καταγόταν από φτωχούς, αλλά ευσεβείς γονείς, τον Νικόλαο και τη Στάμω, με το επώνυμο Γιαννούλης. Έμεινε ορφανός και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, αλλά η μητριά του τον κακομεταχειρίζονταν. Από μικρός είχε δύο πόθους, τον μοναχικό βίο και την μάθηση. Έτσι πολύ νέος προσήλθε στο μοναστήρι της Παναγίας Βλοχού, κοντά στο Αγρίνιο.  Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα και εκκλησιαστική μουσική από τον λόγιο Γέροντα Αρσένιο, με τον οποίο συνδέθηκε με φιλία. Μετά ακολούθησε τον Αρσένιο στα Άγραφα. Κατέληξαν στη Μονή Τροβάτου Αγράφων, όπου υπήρχαν δύο ενάρετοι και γραμματισμένοι Γέροντες, ο Αντώνιος και ο Βαρθολομαίος, για να αυξήσει τις γραμματικές του γνώσεις και να μυηθεί στην μοναχική ζωή. Ας σημειωθεί πως η περιοχή των Αγράφων είχαν γίνει εστία πνευματικής αναγεννήσεως της υποδούλου Ελλάδος, λόγω της εκεί χαλαρής τουρκικής δουλείας.

      Σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών, το 1616, πήγε στην ξακουστή Μονή Τατάρνης, όπου εκάρη μοναχός και μετά από δύο χρόνια χειροτονήθηκε διάκονος. Κατόπιν ακολούθησε το Γέροντά του Αρσένιο στο Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε  στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου, όπου γνώρισε και συνδέθηκε μαζί του με τον σχολάζοντα επίσκοπο Χαραλάμπη.  Εκεί έμαθε την αρχαία ελληνική γλώσσα και τις άλλες επιστήμες. Μελέτησε σε βάθος τους αρχαίους κλασικούς συγγραφείς. Όταν ολοκλήρωσε εκεί τις σπουδές του, πεζοπορώντας για πολλές ημέρες επέστρεψε στα Άγραφα στη Μονή Τροβάτου.  

      Στα 1619 μετέβη στην Αλεξάνδρεια, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον δυναμικό Πατριάρχη Αλεξανδρείας (και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη) Κύριλλο Λούκαρι, με τον οποίο συνδέθηκε με βαθειά φιλία και αφοσίωση και στη συνέχεια στην Ιερά Μονή Σινά του θεοβαδίστου όρους. Κατόπιν μετέβη για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, όπου υπηρέτησε από το 1619 μέχρι το 1622 ως εφημέριος του πατριαρχικού παρεκκλησίου Αγίου Κωνσταντίνου. Εκεί ένωσε το δικό του αγώνα με τον αγώνα των αγιοταφιτών πατέρων για τη διάσωση των Ιερών Προσκυνημάτων και ιδιαίτερα του Παναγίου Τάφου από τις ανίερες ραδιουργίες των αιρετικών παπικών και Αρμενίων.

      Όμως επειδή ήθελε να συμπληρώσει τις σπουδές του και να βοηθήσει το υπόδουλο Γένος, γύρισε στην Ελλάδα και φοίτησε σε σχολές, αρχικά στα Τρίκαλα και μετά στην Κεφαλονιά, όπου σπούδασε κοντά στον σοφό δάσκαλο Παΐσιο Μεταξά. Ακολούθως στη Ζάκυνθο, όπου μαθήτευσε κοντά στο φημισμένο δάσκαλο Θεόφιλο Κορυδαλλέα, όπου έμεινε κοντά του επτά χρόνια, από το 1629 μέχρι το1636. Ήδη είχε αναδειχθεί σε μια σπουδαία πνευματική προσωπικότητα.

        Στα 1636, ο νέος Οικουμενικός Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις, ο οποίος μόλις ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο, αποφάσισε να αναβαθμίσει την πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή. Γι’ αυτό κάλεσε τον Θεόφιλο Κορυδαλλέα να αναλάβει τη διεύθυνση της Σχολής. Ο Θεόφιλος πήρε μαζί του και τον Ευγένιο, ο οποίος

 τοποθετήθηκε ως εφημέριος στο Ναό του Κοντοσκαλίου. Λίγο μετά μαθήτευσε κοντά στο δάσκαλο Μελέτιο Συρίγο, αλλά επέτρεψε και πάλι  στον Κορυδαλλέα. Ο Πατριάρχης Κύριλλος τον πήρε κοντά του, ως άμεσο συνεργάτη του. Αυτό είχε ως αφορμή να βιώσει από κοντά τις περιπέτειες και τους διωγμούς του μαρτυρικού Πατριάρχη, λόγω της προσήλωσης του στην Ορθοδοξία. Έζησε και το μαρτυρικό τέλος του, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του στραγγαλισμού του από τους Γενίτσαρους, ύστερα από τις ραδιουργίες των αιρετικών ιησουιτών της Πόλης. Είναι αυτός που συνέθεσε κατόπιν την ακολουθία προς τιμή του!

      Στη συνέχεια υπέστη και ο ίδιος ο Ευγένιος διωγμούς, ως φίλος και συνεργάτης του Λουκάρεως, από τον τουρκόφιλο και λατινόφιλο Πατριάρχη Κύριλλο Κονταρή, ο οποίος και τον καθαίρεσε! Αλλά το 1639, μετά την αποκατάσταση της εκκλησιαστικής τάξεως, ο νέος Πατριάρχης Παρθένιος Α΄ τον αποκατέστησε πανηγυρικά.

       Όμως σκέφτηκε πως τον είχαν ανάγκη οι υπόδουλοι συμπατριώτες του. Θεώρησε πως το Γένος είχε ανάγκη από παιδεία για να αφυπνιστεί και πως τα δικά του εφόδια έπρεπε να τα δώσει στους αδελφούς του. Γι’ αυτό έφυγε από την Πόλη και εγκαταστάθηκε στην Άρτα, όπου διεύθυνε την εκεί σχολή ως το 1640. Το 1641 τον βρίσκουμε δάσκαλο στο Αιτωλικό, όπου ταλαιπωρήθηκε και κλείστηκε στη φυλακή από τους Τούρκους και κατόπιν στο Μεσολόγγι, όπου δίδαξε ως το 1645.

     Λίγο μετά έφυγε για το Καρπενήσι, όπου ανήγειρε μεγάλο Ναό της Αγίας Τριάδος καιν στον περίβολό του ίδρυσε την περίφημη Σχολή Ανωτέρων Γραμμάτων, η οποία απέβη κέντρο πνευματικής αναγεννήσεως της ευρύτερης περιοχής και από την οποία αποφοίτησαν σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο ονομαστός δάσκαλος του Γένους Αναστάσιος Γόρδιος.

       Στο Καρπενήσι δέχτηκε ανελέητο πόλεμο από ανθρώπους που δεν ήθελαν την ανάπτυξη της παιδείας. Γι’ αυτό στα 1661 μετέβη στα Βραγγιανά τη Ευρυτανίας,  όπου ίδρυσε την εκεί σπουδαία σχολή στη Μονή της Αγίας Παρασκευής, η οποία αργότερα ονομάστηκε «Ελληνομουσείον Αγράφων». Παράλληλα με το εκεί διδακτικά του καθήκοντα, ασκούσε και πλούσιο ιεραποστολικό και πνευματικό έργο. Με δικές του ενέργειες ιδρύθηκε σχολή και στο Αιτωλικό.

     Στα 1675 ξαναγύρισε στο Καρπενήσι, όπου δίδαξε για κάποιο καιρό. Περιπλανήθηκε στη Ναύπακτο, Μεσολόγγι, και Αιτωλικό, γύρισε στη Μονή Τατάρνας, όπου παρέμεινε λίγο καιρό για την προσωπική του ανάπαυση και περισυλλογή. Στη συνέχεια ανέβηκε ξανά στα Βραγγιανά, όπου δίδαξε στη Σχολή ως το 1680.

     Το 1682 αρρώστησε και κοιμήθηκε ειρηνικά στις 5 Αυγούστου, παραμονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ετάφη στην Μονή της Αγίας Παρασκευής, σε τάφο που ο ίδιος είχε ετοιμάσει από πριν. Η αγιοκατάταξή του έγινε το 1982 και η μνήμη του ορίστηκε να τελείται στις 5 Αυγούστου. Ασματική του ακολουθία συνέταξε ο γνωστός μοναχός υμνογράφος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

      Ο άγιος Ευγένιος υπήρξε μια χαρισματική εκκλησιαστική και πνευματική προσωπικότητα. Ένας φωτισμένος άνθρωπος, και ένας αφιερωμένος κληρικός, απόλυτα προσηλωμένος στην Ορθοδοξία, για την οποία έδωσε σκληρούς αγώνες για τη διάσωσή της από τις πλεκτάνες των αιρετικών δυτικών παπικών και προτεσταντών. Μας άφησε αξιόλογο συγγραφικό έργο και σπουδαίας σημασίας επιστολές, οι οποίες αποπνέουν άρωμα γνήσιας Ορθοδοξίας και βαθειάς ελληνομάθειας. Συγκαταλέγεται στους Διδασκάλους του Γένους και στους μεγάλους εκκλησιαστικούς καθοδηγητές της Εκκλησίας μας.

 

«ΕΠΟΠΤΑΙ ΓΕΝΗΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΕΙΝΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΟΣ» (Α΄Πέτρ.1,16)

 

          «ΕΠΟΠΤΑΙ ΓΕΝΗΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΕΙΝΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΟΣ»

(Α΄Πέτρ.1,16)

(Εόρτιο αφιέρωμα στη μεγάλη δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Σύντομη θεολογική προσέγγιση της ορθοδόξου διδασκαλίας περί των ακτίστων ενεργειών του Θεού και της δυνατότητος μετοχής των πιστών σε αυτές).

 

                                                   ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου-Καθηγητού

        Αν μελετήσουμε με προσοχή τα Ιερά Ευαγγέλια θα διαπιστώσουμε πως οι  μαθητές του Κυρίου φωτίζονταν σταδιακά και κατανοούσαν  το τι ήταν πραγματικά ο Διδάσκαλός τους. Έπρεπε να απαλλαγούν από τις λαθεμένες περί Μεσσία ιουδαϊκές προσδοκίες και να οδηγηθούν στην επίγνωση του Υιού του Θεού. Σε αυτό συνέβαλλε ουσιαστικά ο Κύριος με τις κατ’ ιδίαν διδασκαλίες Του, τα θαύματά Του, τις συζητήσεις. Σε αυτή την προοπτική εντάσσεται και το γεγονός της Μεταμορφώσεως.    

     Λίγο πριν το πάθος Του ο Κύριος κάλεσε τους μαθητές Του και τους ρώτησε τι λέγει ο κόσμος γι’ Αυτόν, αλλά και τι πιστεύουν και αυτοί για Εκείνον. «Τίνα με λέγουσιν οι όχλοι είναι; Οι δε αποκριθέντες είπον΄ Ιωάννην τον Βαπτιστήν, άλλοι Ηλίαν, άλλοι δε ότι προφήτης τις των αρχαίων ανέστη. Είπε δε αυτοίς΄ υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;» (Λουκ.9,18-19). Ο ενθουσιώδης Πέτρος εξ’ ονόματος των έντεκα ομολόγησε ευθέως στον Χριστό: «Συ ει ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος» (Ματθ.16,16). Αυτή η σωτήρια ομολογία χαροποίησε ιδιαίτερα τον Κύριο, ο Οποίος τους διαβεβαίωσε πως πάνω σε αυτή την πίστη και την ομολογία για το πρόσωπό Του θα οικοδομηθεί η Εκκλησία Του.

      Έξι ημέρες μετά από αυτό το γεγονός ο Χριστός θέλοντας να στηρίξει έτι περισσότερο την πίστη τους, εν όψει του πάθους Του και του σταυρικού Του θανάτου, πήρε του τρεις πρόκριτους μαθητές Του Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη και ανέβηκαν σε κάποιο υψηλό βουνό, το οποίο η χριστιανική παράδοση ταυτίζει με το όρος Θαβώρ, που υψώνεται περήφανο πάνω από την μαγευτική πεδιάδα Εσδρελών, σαν μια τεράστια πυραμίδα, στα όρια της χώρας Ζαβουλών και Νεφθαλείμ. Η ώρα της αναβάσεως ήταν εσπέρα, πιθανότατα Σαββάτου, σύμφωνα με την περιγραφή του Ευαγγελιστή Λουκά (9,32). Όταν έφτασαν στην κορυφή ο Κύριος ενώ προσεύχονταν μεταμορφώθηκε ενώπιον των τριών μαθητών Του. Το πρόσωπό Του έλαμψε ως ο ήλιος και τα ενδύματά Του έγιναν στιλπνά και λευκά σαν το χιόνι (Μάρκ.9,3). Ταυτόχρονα περιβλήθηκε αίγλη ουράνιας υπερφυσικής λαμπρότητας, σαν το χιόνι, σαν το πιο λαμπρό φως που είχαν αντικρίσει ποτέ, σαν την πιο φωτεινή αστραπή.

       Την ίδια στιγμή, άλλο παράδοξο και θαυμαστό θέαμα είδαν τα μάτια τους. Δύο μεγάλες σεπτές μορφές της Παλαιάς Διαθήκης φάνηκαν εκατέρωθεν του Ιησού, ο Μωϋσής και ο Ηλίας, «οφθέντες εν δόξη» (Λουκ.9,31). ως εκπρόσωποι του Νόμου και των Προφητών, να συνομιλούν με Αυτόν για τα μέλλοντα, που θα συνέβαιναν στα Ιεροσόλυμα, όπου ήταν ο τελικός προορισμός Του (Λουκ.9,31).

        Οι μέγιστες αυτές μορφές είχαν αποχωρήσει από τον κόσμο κατά τρόπον μυστηριώδη. Ο Μωυσής απέθανε και κανείς δεν είδε το θάνατό του, ούτε τον τάφο του (Δευτ.34,6). Ο Ηλίας δεν γεύτηκε θάνατο, διότι ο Θεός τον μετέστησε με πύρινο άρμα στον ουρανό ζώντα (Δ΄Βασ.2,11). Το ίδιο μυστηριωδώς εμφανίστηκαν και πάλι στο όρος της Μεταμορφώσεως. Σύμφωνα επίσης με την Παλαιά Διαθήκη οι δυο αυτές μεγάλες προσωπικότητες είχαν την ύψιστη τιμή να δουν τη δόξα του Θεού ενώ ζούσαν. Ο Μωυσής στο όρος Σινά «εισήλθεν εις τον γνόφον, ου ην ο Θεός» (Εδοδ.20,21). Ο Ηλίας είδε την δόξα του Θεού στην «φωνήν αύρας λεπτής» (Γ΄Βασιλ.19,12).  Οι μαθητές έτρεφαν, ως πιστοί ισραηλίτες μεγάλη εκτίμηση σε

αυτούς, διότι ο Μωυσής ήταν ο νομοθέτης του Ισραήλ και ο Ηλίας ο μέγιστος των προφητών. Τους ανεγνώρισαν προφανώς από τον διάλογό τους με τον Κύριο.

        Ο ιερός Λουκάς μας λέγει πως την ώρα εκείνη της ουράνιας φωτοχυσίας ο Πέτρος και οι άλλοι δύο μαθητές «ήσαν βεβαρημένοι ύπνω΄ διαγρηγορήσαντες δε είδον την δόξαν αυτού και τους δύο άνδρας τους συνεστώτας αυτώ» (Λουκ.9,32). Το παράδοξο θέαμα τους συντάραξε κυριολεκτικά. Η ευτυχία που ένοιωθαν ήταν απερίγραπτη. Δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να διαταραχθεί εκείνη η μακάρια κατάσταση. Γι’ αυτό μόλις είδαν να αποχωρούν οι δυο αρχαίοι άνδρες, ο Πέτρος παρακαλεί τον Ιησού να μείνουν για πάντα εκεί! «Επιστάτα, καλον εστιν ημάς ώδε είναι΄και ποιήσωμεν σκηνάς τρεις, μίαν σοι και μίαν Μωυσεί και μιαν Ηλία» (Λουκ.9,33). Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως για τους εαυτούς τους δεν ζητούν κατάλυμα, αλλά τους αρκεί η συγκλονιστική κατάσταση που βίωναν. Όμως συνεχίζει ο ιερός ευαγγελιστής «μη ειδώς ο λέγει», συνεπαρμένος από την θεία ηδονή δεν ήξερε τι έλεγε. Ξαφνικά, ενώ έλεγαν αυτά, συνέβη και άλλο παράδοξο φαινόμενο. «Εγένετο νεφέλη και επεσκίασεν  αυτούς΄ εφοβήθησαν δε εν τω εκείνους εισελθείν εις την νεφέλην΄ και φωνή εγένετο εκ της νεφέλης λέγουσα΄ ούτος εστιν ο υιός μου ο αγαπητός΄ αυτού ακούετε» (Λουκ.9,35). Ο Θεός Πατέρας από τον ουρανό επιβεβαίωνε για και ακόμα φορά, την θεία υιοθεσία! Η ουράνια φωνή που ακούστηκε μέσα από την φωτεινή νεφέλη προξένησε τέτοιο φόβο στους μαθητές, ώστε αυτοί έπεσαν πρηνείς στην βουνίσια χλόη και δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κεφάλι από τη γη.

       «Εν τω γενέσθαι την φωνήν ευρέθη ο Ιησούς μόνος, και αυτοί εσίγησαν» (Λουκ.9,36). Η παράδοξη οπτασία είχε λήξει, η φωτεινή νεφέλη είχε διαλυθεί και οι ουράνιοι επισκέπτες είχαν εξαφανιστεί. Ο Χριστός ενδεδυμένος πλέον την συνήθη μορφή Του, ενθαρρύνοντας τους σαστισμένους και φοβισμένους μαθητές Του τους είπε: «Εγέρθητε και μη φοβείσθε»(Ματθ.17,8).

        Εν τω μεταξύ είχε περάσει και η νύκτα και οι πρώτες ακτίνες του ηλίου έκαμαν την εμφάνισή τους στο όρος της Μεταμορφώσεως. Τίποτε δεν θύμιζε πια την συγκλονιστική νύχτα και μόνο οι ψυχές των μαθητών ήταν πλημμυρισμένες από θαυμασμό και θεία έκσταση. Ενώ κατηφόριζαν το δρόμο της επιστροφής ο Χριστός τους παρακάλεσε να μην αναφέρουν σε κανέναν το γεγονός, «έως ου ο υιός του ανθρώπου εκ νεκρών αναστή»(Ματθ.17,9, Μάρκ.9,9). Κοινοποίηση του γεγονότος στον ευρύτερο κύκλο των μαθητών θα προκαλούσε σύγχυση διότι δεν ήταν ακόμη ικανοί να κατανοήσουν τα μυστήρια του Θεού. Πολλώ δε μάλλον στον αμαθή όχλο, διότι θα προκαλούσε άκαιρους ενθουσιασμούς και θα έβλαπτε το υπόλοιπο έργο Του.

        Οι τρεις μαθητές πράγματι διαφύλαξαν την εντολή του Κυρίου, μόνο που τους βασάνιζε το ερώτημα: «τι έστι το εκ νεκρών αναστήναι» (Μάρκ.9,10). Δεν μπορούσαν να καταλάβουν την ανάσταση του Δασκάλου τους, αφού είχαν την εσφαλμένη αντίληψη ότι «ο Χριστός μένει εις τον αιώνα» (Ιωάν.12,3) ως ο κραταιός εγκόσμιος βασιλεύς του Ισραήλ. Επίσης τους προβλημάτιζε το γεγονός της εμφανίσεως του Ηλία, διότι γνώριζαν πως η δεύτερη εμφάνισή του στον κόσμο σημαίνει την έλευση του Μεσσία και την αρχή της βασιλείας του (Μαλαχ.4,5). Αναρωτιόνταν, γιατί να μην κηρύξουν τα καλά νέα της ελεύσεως του Μεσσία και της βασιλείας του;   Δεν άντεξαν και ρώτησαν τον Κύριο: «τι ουν οι Γραμματείς λέγουσιν, ότι Ηλίαν δει ελθείν πρώτον;» (Ματθ.17,10). Ο Χριστός τους απάντησε πως ο Ηλίας πράγματι ήδη ήλθε, αλλά οι Γραμματείς δεν τον ανεγνώρισαν και τον κακοποίησαν, όπως θα κακοποιήσουν και τον Υιό του Ανθρώπου. Οι μαθητές κατάλαβαν ότι τελικά μιλούσε για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ο οποίος υπήρξε όμοιος στο θάρρος και στην πίστη με τον μεγάλο προφήτη.

         Μετά την Ανάσταση οι τρεις μαθητές κατανόησαν το μεγάλο γεγονός της θείας Μεταμορφώσεως, όταν είδαν ξανά τον Κύριο δοξασμένο. Διηγήθηκαν στους υπόλοιπους αποστόλους την φοβερή οπτασία. Οι δύο μάλιστα από αυτούς

κατέγραψαν στις επιστολές τους την συγκλονιστική εμπειρία της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Ο απόστολος Πέτρος στην Β΄ Καθολική Επιστολή του έγραψε τα εξής: «Εγνωρίσαμεν υμίν την του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δύναμιν και παρουσίαν… επόπται γενηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος, λαβών γαρ παρά Θεού Πατρός τιμήν και δόξαν φωνής ενεχθείσης αυτώ τοιάδε υπό της μεγαλοπρεπούς δόξης, ούτος εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εις ον εγώ ευδόκησα΄ και ταύτην την φωνήν ημείς ηκούσαμεν εξ ουρανού ενεχθείσαν, συν αυτώ όντες εν τω όρει τω αγίω» (Β΄Πετρ.1,16-19). Ο απόστολος Ιωάννης στην αρχή του ευαγγελίου του αναφέρει ότι «εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιωάν.1,14), αναφερόμενος προφανώς στο γεγονός της θείας Μεταμορφώσεως. Επίσης στην Α΄ Καθολική Επιστολή του υπαινίσσεται την εμπειρία της Μεταμορφώσεως του Κυρίου γράφοντας ότι «αύτη εστίν η επαγγελία ην ακηκόαμεν απ αυτού και αναγγέλλομεν  υμίν, ότι ο Θεός φως εστι» (A΄ Ιωάν.1,5).

 

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

 

       Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, το «απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού, φέρων τε τα πάντα τω ρήματι της δυνάμεως αυτού» (Εβρ.1,3). Ο αιώνιος και άναρχος Θεός, ο «ήν εν αρχή προς τον Θεόν» και «Πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν» (Ιωάν.1,2-3).

      Αυτός χάριν της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους «σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιωάν.1,14). Έγινε, συνάμα με τη θεία Του φύση, αληθινός και τέλειος άνθρωπος, δηλαδή Θεάνθρωπος, για να είναι σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, η σωτηρία μας πραγματική και βεβαία. Ταπείνωσε τόσο πολύ το θεανδρικό Του πρόσωπο, ώστε ήρθε στον κόσμο ως ένας άσημος άνθρωπος. Το ίδιο άσημος έζησε σε ολόκληρη την επί γης ζωή Του. Καταδέχτηκε και βίωσε την ανθρώπινη κακοδαιμονία στο έπακρο.

      Όταν άρχισε τον δημόσιο βίο Του κάλεσε με απλότητα τους συνεργάτες Του αποστόλους, για να τον πλαισιώσουν στο έργο της σωτηρίας του κόσμου. Το ίδιο άσημοι υπήρξαν και αυτοί. Όλοι τους ήταν ολιγογράμματοι ψαράδες της Γενησαρέτ. Οι ισχυροί και οι σοφοί του κόσμου ήταν γεμάτοι με έπαρση και άρα ακατάλληλοι να συμβάλλουν στο έργο της σωτηρίας του κόσμου.

       Οι μαθητές του Κυρίου δεν ήταν απαλλαγμένοι από την ιδιότυπη εθνικιστική πίστη των υπολοίπων Ιουδαίων για τον Μεσσία. Τον περίμεναν ως έναν εθνικό κραταιό ηγέτη, προικισμένο με υπερφυσικές ιδιότητες, ο οποίος θα ανάσταινε τον ένδοξο θρόνο του Δαβίδ και θα εγκαθιστούσε παγκόσμιο βασίλειο με συγκυβερνήτες τον «περιούσιο λαό»! Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο σκάνδαλο του Χριστού απέναντι στο ιουδαϊκό έθνος!

      Μέσα στα ιερά Ευαγγέλια έχουμε σαφείς μαρτυρίες και εκδηλώσεις των μαθητών αυτής της περίεργης πίστεως. Τρανταχτό παράδειγμα η περίπτωση των υιών Ζεβεδαίου, οι οποίοι λίγο πριν το πάθος του Ιησού του ζητούσαν πρωτοκαθεδρίες στην μελλοντική βασιλεία Του (Ματθ.20,17-28). Επίσης ακόμα και μετά την ανάσταση το σύνολο των μαθητών «συνελθόντες επηρώτων αυτόν λέγοντες΄ Κύριε, ει εν τω χρόνω τούτω αποκαθιστάνεις την βασιλείαν τω Ισραήλ;» (Πράξ.1,6). Ο Κύριος δεν παρέλειπε σε κάθε περίπτωση να τους δώσει να

καταλάβουν ότι σφάλλουν και πως ο ίδιος δεν ήρθε στον κόσμο, να κυριαρχήσει, ούτε να διακονηθεί αλλά «διακονήσαι και δούναι την ψυχή Του λύτρον αντί πολλών» ( Ματθ.20,28).

      Το σπουδαιότερο γεγονός, το οποίο ανέτρεψε την λαθεμένη αντίληψη των κορυφαίων μαθητών για το Χριστό και το έργο Του υπήρξε η θεία Μεταμόρφωση. Είναι ασφαλώς μια προσπάθεια να απαγκιστρωθούν, τουλάχιστον οι κορυφαίοι απόστολοι, από τις παχυλές μικροεθνικιστικές αντιλήψεις, να μυηθούν στα  μυστήρια του Θεού και να γίνουν μάρτυρες της θείας δόξας. Μόνο χάρη σε αυτή την συγκλονιστική εμπειρία θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τη μεγάλη δοκιμασία και το σκάνδαλο του σταυρού. Μόνο έτσι δεν θα λύγιζαν μπροστά στο πάθος και τον θάνατο του Χριστού. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να πιστέψουν στην ανάσταση του Κυρίου, διότι Εκείνος που μεταμορφώθηκε μπροστά τους και περιβλήθηκε την θεία δόξα θα μπορούσε να αναστηθεί από τους νεκρούς!

     Το λαμπρό γεγονός της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας έχει επίσης και άλλες σπουδαίες διδακτικές παραμέτρους. Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας άντλησαν από αυτό σπουδαίες αλήθειες της χριστιανικής μας πίστεως. Η Ορθόδοξη θεολογία μας έχει αφιερώσει ολόκληρα κεφάλαια στο μεγάλο και θαυμαστό αυτό γεγονός και αντλεί θεμελιώδεις αλήθειες από αυτό.

      Η προσωπική μεταμόρφωση του Θεανθρώπου Κυρίου μας, αποτελεί τον προάγγελο και της δικής μας μεταμορφώσεως. Αυτό μας το βεβαιώνει ο αληθής λόγος του Κυρίου μας: «ημείς δε οι πάντες ανακεκαλυμμένω προσώπω την δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι την αυτήν εικόνα μεταμορφούμεθα από δόξης εις δόξαν, καθάπερ από Κυρίου Πνεύματος» (Β΄Κορ.3,18). Όλοι οι πιστοί του Χριστού, ως «συμμόρφους της εικόνος» του Θεού» (Ρωμ.8,29), θα μεταμορφωθούμε και εμείς και θα συνδοξασθούμε με Αυτόν. Τόσο μεγάλο είναι το μέγεθος της φιλανθρωπίας του Θεού, Οποίος τόσο πολύ μας αγαπά, ώστε θέλει να μας χαρίσει μέρος της δικής Του δόξας!

       Τα ιερά Ευαγγέλια αναφέρουν πως μαζί με το πρόσωπο Κυρίου μεταμορφώθηκαν και τα ενδύματά Του και έγιναν «στίλβοντα, λευκά λίαν ως χιών, οια γναφεύς επί της γης ου δύναται ούτω λευκάναι» (Μαρκ.9,3). Αυτό σημαίνει πως μαζί με μας τους υιούς του Θεού (Ρωμ.8:14) θα μεταμορφωθεί και ολόκληρη η δημιουργία. Ο απόστολος Παύλος τονίζει σαφέστατα την μελλοντική της μεταμόρφωση. «Και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ.8,21). Η ιερά Αποκάλυψη, το ευαγγέλιο του τελικού θριάμβου της Εκκλησίας μας, ομιλεί για την εσχατολογική δημιουργία καινούριου ουρανού και καινούριας γης, διότι ο «πρώτος ουρανός και η πρώτη γη απήλθον» (Αποκ.21,1). Η παράδοξη εμφάνιση του Μωυσή και του Ηλία κατά την μεταμόρφωση του Κυρίου επιβεβαιώνει περίτρανα την χριστιανική πίστη στην μετά θάνατον ζωή. Ο Μωυσής είχε ζήσει περισσότερα από χίλια τριακόσια χρόνια πριν από την γέννηση του Κυρίου και ο Ηλίας πάνω από οκτακόσια. Και όμως εμφανίστηκαν ζωντανοί μπροστά στους έντρομους και δύσπιστους μαθητές «συλλαλούντες τω Ιησού» (Μάρκ.9,4). Ο ίδιος ο Κύριος είχε πει πως ο Θεός «ούκ έστιν ο Θεός Θεός νεκρών, αλλά ζώντων» (Ματθ.22,33). Με την ζωοφόρο ανάστασή Του έγινε «πρωτότοκος εκ των νεκρών» (Κολ.1,18, Αποκ.1,5), απαρχή της αναστάσεως όλων των πιστών σε Αυτόν ανθρώπων, καθότι «δει το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν… κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄Κορ.15,54).Αυτή είναι η πιο χαροποιός και ελπιδοφόρα πίστη της ανθρωπότητας!

        Για την ορθόδοξη πνευματικότητα η Μεταμόρφωση του Κυρίου έχει ιδιάζουσα σημασία. Στα βυζαντινά χρόνια τέθηκε ως πρόκληση από την δυτική αιρετική σχολαστική θεολογία κατά πόσον μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει και να βιώσει την θεία δόξα. Οι αιρετικοί δυτικοί υποστήριζαν πως η δόξα και το φως της Μεταμορφώσεως ήταν κτιστό φυσικό φως, μετεωρολογικό φαινόμενο, διότι εντελώς

αυθαίρετα ταύτιζαν την ουσία με τις ενέργειες του Θεού. Αντίθετα οι ορθόδοξοι Πατέρες με προεξάρχοντα τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά (1296-1359) στηριζόμενοι στην αγία Γραφή και την παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας έκαμαν την διάκριση μεταξύ ουσίας και ακτίστων ενεργειών του Θεού και αποφάνθηκαν πως το φως και η δόξα της θείας Μεταμορφώσεως ήταν φανέρωση του ακτίστου θείου φωτός και των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Ο άνθρωπος μπορεί με την χάρη του Θεού και τον δικό του προσωπικό αγώνα να φτάσει να δει και να γίνει μέτοχος αυτού του ακτίστου φωτός και της δόξας του Θεού και από αυτή τη ζωή. Πρόκειται για το γνωστό πνευματικό κίνημα των Ησυχασμού, το οποίο μεσουράνησε τον 14^ο αιώνα και το οποίο συντέλεσε στην αποκρυστάλλωση του ορθοδόξου δόγματος και την ανάπτυξη περαιτέρω της πνευματικότητας.          

         Για τον ορθόδοξο πιστό ο Θεός είναι «ψηλαφητός» δια των ακτίστων ενεργειών Του, διότι γινόμενος αποδέκτης και μέτοχός των βιώνει οντολογικά την ύπαρξη του Θεού. Δε χρειάζεται λογικές αποδείξεις για την ύπαρξή Του επειδή ο εσωτερικός του κόσμος είναι πλημμυρισμένος από τις άκτιστες θείες ενέργειες, οι οποίες του δημιουργούν μια απίστευτη πνευματική πληρότητα. Του είναι τόσο οικείος ο Θεός, όσο οι φυσικοί συγγενείς του! Μόνο στην ορθόδοξη πρακτική ο Θεός χαρακτηρίζεται ως πατέρας με τη βιβλική και χριστιανική έννοια, απαλλαγμένη από κάθε είδους συμβολισμών και εικόνων. Για τον ορθόδοξο πιστό ο Θεός είναι ο στενός συγγενής του, το δικό του αγαπητό πρόσωπο που μπορεί να το εμπιστευτεί και να του αναθέσει τη ζωή του, χωρίς να αίρεται η από μέρους του η συναίσθηση της υπέρτατης διαφοράς με το Δημιουργό του. Αυτό βεβαιώνεται ξεκάθαρα στο γεγονός της θείας Μεταμορφώσεως. Οι δύο προφήτες και οι τρεις απόστολοι στο θαβώριο όρος μετέχοντες των ακτίστων ενεργειών του μεταμορφωθέντος Κυρίου, αισθάνονταν ιδιαίτερα οικείοι με Εκείνον και ταυτόχρονα αναγνώριζαν τη διαφορετική τους φύση.

        Η αιρετική σχολαστική δυτική διδασκαλία περί ταυτίσεως της ουσίας και των ενεργειών του Θεού συσσώρευσε ανυπέρβλητα προβλήματα στις σχέσεις του ανθρώπου με το Θεό. Το φως της θείας Μεταμορφώσεως εκλαμβάνεται ως φυσικό κτιστό φως, όπως κτιστές εκλαμβάνονται και όλες οι ενέργειες του Θεού προς τον κόσμο. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ο άνθρωπος δε μετέχει του Θεού σε καμιά περίπτωση και άρα είναι ολότελα ξένος Αυτού. Η μόνη «μετοχή» του ανθρώπου με το Θεό είναι η δια του νου αναζήτησή Του. Αυτό υπήρξε η αφετηρία όλων των συγχρόνων κακοδοξιών κατά της ορθής πίστεως του Θεού. Οι τερατώδεις παπικές και προτεσταντικές περί Θεού αντιλήψεις δημιούργησαν ένα απίθανο ψηφιδωτό απαράδεκτων νοητικών εικόνων Του. Αυτό όπως είναι γνωστό, οδήγησε στην άρνηση της υπάρξεως του Θεού και ακόμη στη φρικτή δογματική θεώρηση του «θανάτου του Θεού», από τον παράφρονα εκπρόσωπο της ευρωπαϊκής διανόησης Νίτσε!   

       Το γεγονός της θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου πρέπει να καταυγάζει την ψυχή μας κάθε στιγμή της ζωής μας. Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι ο φιλάνθρωπος Θεός μας, εξαιτίας της άμετρης αγάπης Του για μας, μας δίνει το ύψιστο δικαίωμα να μετέχουμε και αυτής της ίδιας της δόξας Του, διότι εμείς οι πιστοί χριστιανοί δεν είμαστε οπαδοί θρησκείας, όπως οι οπαδοί άλλων θρησκειών, αλλά υιοθετημένα παιδιά του Θεού, μέτοχοι της θείας μακαριότητάς Του! Αυτή την μεγάλη τιμή δε θα τη συναντήσουμε σε καμιά άλλη πίστη. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να απαγκιστρωθούμε από τα σκύβαλα του κόσμου (Φιλιπ.3,8), να παραδώσουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού και να έχουμε οδηγό στη ζωής μας τον αιώνιο νόμο Του. Τότε το άκτιστο θαβώρειο φως θα καταυγάζει πλέρια την ψυχή μας, καθ’ όλη τη διάρκεια της ακανθώδους επί γης πορείας μας και θα μας οδηγεί ασφαλώς  στην σωτηρία, στην αιώνια ζωή και στη θέωση!   

 

From Byzantine to Sirtaki (With electric guitar 🎸without frets)

 

Παραλληλίζει ο Chris Grove.

Παραλληλίζει ο Chris Grove.  (Όλη μου τη ζωή ως ενήλικας ήμουν αφοσιωμένος στη σύζυγο στα 4 παιδιά μας και τώρα στα εγγόνια μου. Πήγα την οικογένειά μου για camping, προπονείσαι πολύ σε αθλητικές  ομάδες καί ὁδηγοῦσα station wgr. Έλεγα της

ἀγάπη μου πρός τα παιδιά μου όσο καλύτερα μποροῦσα ξοδεύοντας χρόνο μαζί τους. Τα παιδιά σήμερα ζοῦν σε κάθε γωνιά της χώρας. Έχους της καριέρες και τις δικές τους οικογένειες κι εγώ τα επιθυμῶ πολύ,

Μια μέρα κατέληξα στην Εντατική και δύο μέρες μετά υποβλήθηκε σε εγχείρηση για τριπλό mpy pypass 

Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία μου έκαναν ἀναισθησία γνώριζα ὅτι ἡ σύζυγος και οι φίλοι μου προσεχονταν για μένα στην αίθουσα αναμονής. Ούτε ή συζυγός μου, οὔτε ἐγώ γνωρίζαμε ότι και τα 4 παιδιά μας ἄφησαν ὅ,τι ἔκαναν για να ταξιδεύσουν πολλά χιλιόμετρα ώστε να βρεθούν κοντά μας. Όταν

ξύπνησα, εἶχα γύρω μου περισσότερη αγάπη ἀπό ὅ,τι μποροῦσα να φαντασθώ. Τα παιδιά μου δειξου

τήν ἀγάπη τους με την παρουσία τους. Ένοιωσα σε υπερθετικό βαθμό τήν ἐκτίμησή τους και ή μουντή

ἐκείνη μέρα τοῦ Ὀκτωβρίου ἔγινε ἡ καλύτερη μέρα τῆς ζωῆς μου!

Ὅταν σκέπτωμαι πόση αγάπη ένοιωσα τη μέρα ἐκείνη, σκέπτομαι πώς πρέπει να αισθάνεται ὁ Θεός

ὅταν ἀφιερώνουμε χρόνο για προσευχή και δοξολογία. Ἡ γνήσια ευγνωμοσύνη μας είναι ένας τρόπος νὰ τοῦ δείξουμε τήν ἀγάπη μας (περ. Τα ἀρ τεύχ 386, 178).

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Φάρος φωτεινός. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής. 2026.

Ο λόγος τοῦ Θεοῦ γίνεται αμέσως πράξι:"καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη, Κύριε, οὐκ εἰμί ικανός να μου υπό την στέγην εἰσέλθης αλλά μετου από λόγω και καθήσεται ὁ παῖς μου ".

IT WAS AUGUST 4 . Our Father John Kalaidis (a Saint of God) fell asleep in the Lord ♰ on August 4, 2009, in Neochori, Sintiki, Serres prefecture.

IT WAS AUGUST 4

     Our Father John Kalaidis (a Saint of God) fell asleep

 in the Lord ♰ on August 4, 2009,

 in Neochori, Sintiki, Serres prefecture.

    He was buried in a tomb that he had prepared himself, next to the holy church of Saint Raphael. 40 days before he left.

    His Cross, as well as other objects of his, began to smell fragrant.

    He sang and conversed with the Angels and the Saints, a few days before he left.

    His passage into eternity was shocking.

    His shroud was flexible and warm, until the time of his burial.

    During the funeral service, while there were no clouds at all, one appeared and dropped a few drops like tears. 

    The same thing happened at the time of his burial. 

    The cloud again dropped two or three drops of rain and stopped. 

    During the funeral service, 

 at the moment of the change of the Gospel, the flexibility of the Holy Father was clearly visible. 

    His palm fell back as if it were not the hand of a sleeping person. 

    The most venerable Metropolitan of Sidirokastro, Mr. Makarios, during his speech at the funeral service said:

- “Father John is

      a Saint of God.”

  May he intercede at the heavenly altar, 

along with the other saints, 

for all of us.

May we have his wish!

☦️ Tsesmetzis Miltiadis    

       educational

Wayne Greenawalt reports:

Wayne Greenawalt reports: “I recently attended an excellent play. At the end, the actors returned to the stage one by one and the audience gave them a standing ovation.

Later, reading the cast list, I saw the names of the production team and was surprised by how many people worked behind the scenes. However, unlike the actors, their photos and biographies do not appear in the program.  No one applauds them for their work, yet they are essential to the success of the show.

Most of us know from the Bible the names of Peter, Paul, and Timothy, who contributed significantly to the beginnings of the Church. They were leaders, but they were not the only ones.

In Romans 16, the apostle Paul names at least 26 individuals from diverse backgrounds—men, women, Jews, Gentiles, slaves, and commoners—who contributed in many ways to the success of the Church. It is clear that the apostle Paul does not consider them insignificant, but rather highly esteems them.  He praises them for their dedication and hard work. Many of us feel that we do not contribute anything because we do not serve in a leadership position. This is not true. Each of us has gifts that are useful for serving others and that, as such, glorify God” (per. Ea, no. 386, 174).

Bibliography Archimandrite John Kostof. Bright Beacon. Publications Holy Monastery of Saint John of Damascus Oropos Attica 2026

Οι επτά άγιοι νέοι της Εφέσου, προσεύχεστε στον Θεό για εμάς!

📿 Οι επτά άγιοι νέοι της Εφέσου, προσεύχεστε στον Θεό για εμάς!

🌿 Οι επτά άγιοι νέοι της Εφέσου - Μαξιμιλιανός, Ιαμβλίχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης, Εξακουστοδιανός και Αντωνίνος - έζησαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δέκιου (249–251), όταν η ομολογία του Χριστού πληρώθηκε με τη ζωή τους. Ήταν νέοι άνδρες της εκλεκτής φυλής, φίλοι στην πίστη και στρατιώτες στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Κατηγορούμενοι ως Χριστιανοί και οδηγούμενοι σε δίκη, αρνήθηκαν να λατρέψουν είδωλα, αλλά ομολόγησαν ανοιχτά τον Χριστό ενώπιον του Δέκιου. Αφού έλαβαν μια ανάπαυλα για να αλλάξουν γνώμη, μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς και αποσύρθηκαν σε μια σπηλιά στο βουνό κοντά στην Έφεσο - όχι για να κρυφτούν από τον θάνατο, αλλά για να προετοιμαστούν γι' αυτόν μέσω προσευχής και αγρυπνίας. Ανακαλύπτοντας πού βρίσκονταν, ο αυτοκράτορας διέταξε να κατασκευαστεί η είσοδος με πέτρες, ώστε η σπηλιά να είναι ο τάφος τους. Αλλά ο Θεός, που κρατάει τη ζωή και τον θάνατο στο χέρι Του, τους έβαλε σε ύπνο σε έναν αφύσικο και υπέροχο ύπνο, διατηρώντας τα σώματά τους ανέγγιχτα από τη φθορά.

Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, στις μέρες του ευσεβούς αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Νεότερου — σε μια εποχή που κάποιοι αμφέβαλλαν για την ανάσταση των νεκρών — κάποιοι βοσκοί σκόρπισαν τις πέτρες από το στόμιο της σπηλιάς, και οι νέοι ξύπνησαν σαν από έναν μόνο ύπνο. Μη γνωρίζοντας τίποτα για το τι είχε συμβεί, ένας από αυτούς, ο Ιάμβλιχος, κατέβηκε στην πόλη για να αγοράσει ψωμί. Εδώ βρίσκεται η λεπτομέρεια που εξακολουθεί να εκπλήσσει σήμερα: πλήρωσε με νομίσματα σχεδόν διακοσίων ετών, με την εικόνα του Δέκιου πάνω τους, και οι έμποροι, μπερδεμένοι, τον υποψιάστηκαν ότι είχε ανακαλύψει κάποιον θαμμένο θησαυρό. Έτσι αποκαλύφθηκε το θαύμα: όσοι θεωρούνταν νεκροί ήταν ζωντανοί, γυρισμένοι πίσω από τον Θεό ως ζωντανό σημάδι ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

Τιμώντας τους σήμερα, η Εκκλησία όχι μόνο τιμά μια ανησυχητική ιστορία, αλλά και μαρτυρά την ίδια την ελπίδα της ανάστασης. Οι επτά νέοι, με τον ύπνο και το ξύπνημά τους, ήταν μια σφραγίδα που έβαλε ο Θεός στην αλήθεια ότι «θα υπάρξει ανάσταση» και ότι το ανθρώπινο σώμα καλείται στην αιώνια ζωή. Αφού έδωσαν αυτή τη μαρτυρία ενώπιον του αυτοκράτορα και της Εκκλησίας, αναπαύθηκαν ξανά εν Κυρίω, αυτή τη φορά προς τη ζωή που δεν τελειώνει ποτέ. Είθε οι προσευχές τους να μας ενδυναμώνουν στην πίστη και στην αναμφισβήτητη προσδοκία της Βασιλείας.

📝 «Ο Θεός είναι Φως και οι άγιοι είναι φως!» Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Ἀναφέρει ὁ Wayne Greenawalt:

 

Ἀναφέρει ὁ Wayne Greenawalt: «Πρόσφατα παρακολούθησα μιά ἐξαιρετική θεατρική παράστασι. Στο τέλος, οἱ ἠθοποιοί ἐπέστρεψαν ἕνας-ένας στη σκηνή καί ὄρθιο το κοινό τούς χειροκροτοῦσε.

Διαβάζοντας ἀργότερα ποιοί ἦταν οἱ συντελεστές τῆς παραστάσεως, εἶδα τά ὀνόματα τῆς ὁμάδος παραγωγῆς καί ἐξεπλάγην μέ τό πόσα ἄτομα ἐργάζονταν στα παρασκήνια. Όμως, σέ ἀντίθεσι μέ τούς ἠθοποιούς, οἱ φωτογραφίες καί τά βιογραφικά τους δέν ἐμφανίζονται στο πρόγραμμα. Κανείς δέν τούς χειροκροτεῖ γιά τό ἔργο τους, εἶναι, ὅμως, ἀπαραίτητοι γιά τήν ἐπιτυχία τῆς παραστάσεως,

Οἱ περισσότεροι γνωρίζουμε ἀπό τή Γραφή τό ὄνομα τοῦ Πέτρου, του Παύλου καί τοῦ Τιμοθέου, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν σημαντικά στις αρχές τῆς Ἐκκλησίας. Ηταν ἡγέτες, ἀλλά δέν ἦταν οἱ μόνοι.

Στο Ρωμαίους 16, ὁ ἀπ. Παῦλος κατονομάζει τουλάχιστον 26 ἄτομα από διαφορετικά ὑπόβαθρα ἄνδρες, γυναῖκες, Ἰουδαίους, Ἐθνικούς, σκλάβους καί ἐπιφανεῖς πολίτες— οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν μέ πολλούς τρόπους στήν ἐπιτυχία τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ξεκάθαρο ὅτι ὁ ἀπ. Παῦλος δέν τούς θεωρεῖ ἀσήμαντους, ἀλλά τούς ἐκτιμᾶ πολύ. Τούς ἐπαινεῖ γιά τήν ἀφοσίωσι καί τή σκληρή δουλειά τους. Πολλοί αἰσθανόμαστε ὅτι δέν προσφέρουμε κάτι, ἐπειδή δέν ὑπηρετοῦμε σέ ἡγετική θέσι. Αὐτό δέν ἰσχύει. Ὁ καθένας μας έχει χαρίσματα χρήσιμα γιά τήν ύπηρεσία πρός τούς ἄλλους καί πού, ὡς ἐκ τούτου, δοξάζουν τό Θεό»(περ. Εα, ἀρ. τεῦχ. 386, 174).

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Φάρος φωτεινός. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής 2026

Ασκήτρια Λαμπρινή από την Άρτα.

ΗΤΑΝ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Ο Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής (ένας Άγιος του Θεού) εκοιμήθη εν Κυρίω ♰ στις 4 Αυγούστου 2009.

ΗΤΑΝ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 

     Ο Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής (ένας Άγιος του Θεού) εκοιμήθη 

 εν Κυρίω ♰ στις 4 Αυγούστου 2009, 

 στο Νεοχώρι Σιντικής του νομού Σερρών. 

   Ενταφιάστηκε σε τάφο που είχε ετοιμάσει ο ίδιος, δίπλα στον ιερό ναό του Αγίου Ραφαήλ. 40 μέρες προτού φύγει.

   Άρχισε να ευωδιάζει ο Σταυρός του, αλλά και άλλα αντικείμενά του. 

    Έψαλε και συνομιλούσε με τους Αγγέλους και τους Αγίους, λίγες μέρες πριν φύγει. 

    Ήταν συγκλονιστικό το πέρασμά του στην αιωνιότητα. 

    Το σκήνωμά του ήταν εύκαμπτο και ζεστό, μέχρι την ώρα της ταφής του. 

   Κατά την εξόδιο ακολουθία ενώ δεν υπήρχαν καθόλου σύννεφα, εμφανίστηκε ένα και έσταξε λίγες σταγόνες σαν δάκρυα. 

   Το ίδιο έγινε και την ώρα του ενταφιασμού του. 

   Το σύννεφο πάλι έσταξε δύο - τρεις σταγόνες βροχής και σταμάτησε. 

   Κατά την ώρα του ενταφιασμού, 

 τη στιγμή της αλλαγής του Ευαγγελίου, φάνηκε ξεκάθαρα 

 η ευκαμψία του αγίου Πατρός. 

   Η παλάμη του έπεσε προς τα πίσω σαν να μην ήταν χέρι κεκοιμημένου. 

   Ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ.κ. Μακάριος, κατά την ομιλία του στην εξόδιο ακολουθία είπε :

- « Ο πατήρ Ιωάννης είναι 

      ένας Άγιος του Θεού».

  Ας πρεσβεύει στο ουράνιο θυσιαστήριο, 

μαζί με τους άλλους αγίους, 

για όλους μας.

Να έχουμε την ευχή του !

☦️ Τσεσμετζής Μιλτιάδης    

       εκπαιδευτικός

,, - Ο Αββάς είπε: Φοβάμαι τρία πράγματα: •Όταν η ψυχή μου θα θελήσει να εγκαταλείψει το σώμα μου, •Όταν θα θελήσω να συναντήσω τον Θεό, και όταν η απόφαση θα βγει εναντίον μου.

Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ - Προφήτης των Εσχάτων Καιρών. 9

 

Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ - Προφήτης των Τελευταίων Καιρών (μέσα από το χρονικό της νεοεκδοθείσας μονής του Αγίου Λουκά στη Βοσνία)

Κανείς δεν μένει χρεωμένος στον Θεό, ο Θεός είναι δικαιοσύνη και είναι δικαίωμά Του να αποζημιώνει για την αδικία που γίνεται σε οποιονδήποτε. 

Επομένως, είναι πολύ σημαντικό, εκτός από την τήρηση όλων των εντολών των άλλων, να προσέχουμε την αδικία, να την κάνουμε συνειδητά σε οποιονδήποτε ή για οτιδήποτε. 

Ο ίδιος ο Κύριος υπέστη τη μεγαλύτερη αδικία στον κόσμο, να σταυρωθεί ούτε ένοχος ούτε ένοχος, φανταστείτε το μέγεθος της αδικίας και του πόνου που υπέμεινε ο ίδιος ο Κύριος, και τι ταπείνωση, και τι πόνο στο σταυρό, αλλά μας υποσχέθηκε λύτρωση από την αμαρτία αν μετανοήσουμε, επιπλέον αυτού πήρε την αδυναμία μας και θα αποζημιώσει κάθε αδικία με δικαιοσύνη, γιατί ο ίδιος ο Κύριος λέει: «Η εκδίκηση είναι δική μου, θα ανταποδώσω σε όλους σύμφωνα με τις πράξεις τους!»

Απλώς ως διαχειριστής, επιτρέψτε μου να προσθέσω αυτό που λέει ο Γέροντας Παΐσιος ο Αθωνίτης: «Όλες οι αμαρτίες έχουν κάποια δικαιολογία, αλλά η αδικία δεν έχει καμία - προκαλεί την οργή του Θεού. Τρομερό! Όσοι διαπράττουν αδικία είναι σαν να βάζουν φωτιά στο κεφάλι τους!» 

Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ - Προφήτης των Εσχάτων Καιρών. 8

 

Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ - Προφήτης των Τελευταίων Καιρών - μέσα από το χρονικό της νεοαποκαλυπτόμενης μονής του Αγίου Λουκά στη Βοσνία

Συμβουλές προς τους ψυχικά ασθενείς

Ο πατέρας έλεγε ότι αν εμείς στο μοναστήρι δεν τους βοηθήσουμε με συμβουλές, κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να τους βοηθήσει, οι γιατροί δεν μπορούν να θεραπεύσουν νευρικές ασθένειες, απλώς ξεγελούν τον ασθενή με κάποια φάρμακα, τον μεθάνε για να μην είναι επιθετικός. 

Τέτοιοι ασθενείς θεραπεύονται μόνο σε μοναστήρια από τους Αγίους, με τη συμβουλή μεγάλων πνευματικών πατέρων. Οι ψυχικές ασθένειες είναι άμεση συνέπεια της αμαρτίας και του παραβιασμένου ηθικού νόμου του Θεού. 

Βοηθάει μόνο αν το νοικοκυριό εξομολογείται, νηστεύει και προσεύχεται συνεχώς, και πού θα πάνε να προσευχηθούν όσοι είναι τόσο άρρωστοι αν δεν γίνουν δεκτοί στα μοναστήρια;

Again and Again (Ἔτι καὶ Ἔτι) | Η δύναμη της επανάληψης στην προσευχή| Ελληνικοί Υπότιτλοι (CC)

 

Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ - Προφήτης των Εσχάτων Καιρών. 7

 

Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ - Προφήτης των Τελευταίων Καιρών (μέσα από το χρονικό της νεοεκδοθείσας μονής του Αγίου Λουκά στη Βοσνία)

Οι πνευματικές διδασκαλίες «αυξάνονται στους έσχατους καιρούς»

Στους έσχατους καιρούς δεν θα υπάρχουν αληθινοί πνευματικοί πατέρες, ή θα υπάρχουν πολύ λίγοι από αυτούς, που μπορούν να καθοδηγήσουν και να διδάξουν, ειδικά όταν ένα άτομο αισθάνεται ότι μετανοεί και ότι πρέπει να μάθει το σωστό μονοπάτι. Τότε η ακάθαρτη δύναμη τον επιτίθεται ιδιαίτερα πολύ, επειδή «αυτός» δεν τον αφήνει εύκολα, ότι δεν τον υπηρετεί, του επιτίθεται με άλλες επιθέσεις, απελπισία, φόβο, του προσφέρει να λύσει το πρόβλημα μέσω ενός μάγου, απλώς ότι δεν πηγαίνει στην Εκκλησία και στους Αγίους.

Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ - Προφήτης των Εσχάτων Καιρών. 6

 

Ο πατήρ Γαβριήλ πήγε στο παράθυρο και το κοίταξε ως εκ θαύματος. Δεν υπήρχαν βομβαρδισμοί ούτε πόλεμος στο Κόσοβο εκείνη την εποχή. Κοίταξε έξω από το παράθυρο, κοίταξε τον ουρανό και είπε: «Ω, κόρη μου, κοίτα το ματωμένο φεγγάρι, κόρη μου, ο ουρανός άνοιξε, κόκκινα λάβαρα κινούνται από τον ουρανό προς το Κόσοβο. Αιματηρά λάβαρα, κόρη μου, θα γίνει ξανά πόλεμος, θα γίνει ξανά πόλεμος για το Κόσοβο... Οι Μουσουλμάνοι ενώθηκαν», λέει, «και επιτέθηκαν στην Ορθοδοξία, η ημισέληνος τους θα έρθει να κυβερνήσει». Λέει, «Κόρη μου, σκέφτονται να ποδοπατήσουν την Ορθοδοξία, όταν τολμούν, ο Θεός δεν θα τους αφήσει, και βλέπω», λέει, «οι Καθολικοί συνωμοτούν μαζί τους εναντίον των Σέρβων». Και μετά είπε: «Βλέπω, κόρη μου, ότι παίρνουν την απόφαση να διαλύσουν τη χώρα μας και να μας πάρουν το Κόσοβο. Τα ιερά αντικείμενα πρέπει να αφαιρεθούν από τις εκκλησίες μας, αυτό έκαναν οι σοφοί επίσκοποι μας, οι Τσαρνόγιεβιτς, μετέφεραν τα ιερά αντικείμενα από τόπο σε τόπο, για να μην τα πάρουν οι Αγαρηνοί». Είπε: «Βλέπω τα σπίτια στο Κόσοβο να καίγονται, βλέπω τους ανθρώπους να φεύγουν, να πέφτουν και να σκοτώνουν και Αλβανούς και Σέρβους. Βλέπω, κόρη μου, ότι γκρεμίζουν τους σταυρούς μας στην εκκλησία».

 

Και λέω: «Πώς, πατέρα, καταστρέφει; Ποιος θα ανέβει στην εκκλησία; Είναι ψηλά, αν πέσει;» Λέει: «Βλέπω, κόρη μου, ανέβηκε στην εκκλησία και καταστρέφει τον σταυρό». Αργότερα, όταν έγινε ένα πογκρόμ το 2004, το θυμήθηκα. Και τότε μου είπε επίσης: «Ω, ο πόλεμος και οι συμφορές πλησιάζουν, μεγάλα βάσανα και ατυχίες, αλλά δεν αξίζει τον κόπο». Αυτό λέει η μητέρα Μακρίνα και προσθέτει: «Ο Γέροντας Γαβρίλο είπε ότι δεν πρέπει να πάμε από τον δρόμο που πηγαίνουν οι εχθροί μας. Αυτός ο δρόμος είναι καταστροφή, μην πάτε από εκεί σαν αυτούς, είναι ένα μαύρο ποτάμι... Ο λαός μας δεν μπορεί να υπερασπιστεί το Κόσοβο. Θα το πάρουν προσωρινά». Η μοναχή Γαβρίλο λέει ότι ένα βράδυ, λίγες εβδομάδες μετά τα λόγια του γέροντα, ντόπιοι από ένα κοντινό χωριό ήρθαν και είπαν ότι είχε ξεκινήσει ο βομβαρδισμός της Σερβίας.

 

Η μοναχή Μακρίνα κατέγραψε τα λόγια του Γέροντα Γαβριήλ και τα συγκέντρωσε στα εξώφυλλα του βιβλίου «Μοναχός Γέροντας Γαβριήλ, Προφήτης των Τελευταίων Καιρών». Άλλοι πιστοί έγιναν μάρτυρες των προφητειών του γέροντα. Ο Γέροντας Γκαβρίλο κάλεσε τον σερβικό λαό να νηστέψει, να προσεύχεται και να μετανοεί, διαφορετικά η οργή του Θεού θα ξεχυθεί εξαιτίας των πολλών αμαρτιών του λαού, του κλήρου και των ηγεμόνων: «Τότε η Σερβία θα διαλυθεί, σε κομμάτια. Θα χωρίσουν τη Βοϊβοντίνα και το Κόσοβο, και το Σαντζάκ, και το Μαυροβούνιο θα γίνει εν μέρει Αλβανία, θα τους δοθεί, θα δοθεί στον λαό της, τους Αλβανούς, τους Σίπταρους, για χρήση, ο λαός μας δεν θα επιτρέπεται καν να ζει εκεί. Και εκεί θα καταστρέψουν τους ιερούς μας τόπους. Και ο κόσμος θα τους υποστηρίξει, τους ίδιους που μας βομβάρδισαν. Θα μας πάρουν τη Βοϊβοντίνα, θα πουλήσουν τις πεδιάδες, τότε όταν το Βελιγράδι δεν θα είναι πια η πρωτεύουσα, τότε όλοι θα ζουν ξεχωριστά, ο καθένας ξεχωριστά. Τότε όλα θα ζητηθούν από τους ξένους, το φαντάστηκαν, αλλά ο λαός θα επαναστατήσει. Τότε θα υπάρξει πείνα, βάσανα, κάποιες ασθένειες θα ρημάσουν τη χώρα, οι άνθρωποι θα πεθάνουν τόσο γρήγορα που οι ιερείς δεν θα έχουν χρόνο να τους θάψουν. Οι άνθρωποι θα αραιώσουν, ειδικά στα χωριά. Θα πρέπει να περπατήσουν ο ένας στον άλλον, να βρουν ο ένας τον άλλον και Πείτε αντίο. Και δεν θα έχουν καθαρό νερό να πιουν, μόνο στα βουνά και τους λόφους.

 

Οι άνθρωποι θα βρίσκονται στις πηγές για να πάρουν τη σειρά τους για νερό. Οι άνθρωποι θα εγκαταλείπουν τις πόλεις και σε φάλαγγες δεν θα έχουν τίποτα να ζήσουν, δεν θα υπάρχει δουλειά, τα εργοστάσια δεν θα λειτουργούν και δεν θα έχουν τίποτα να ξεπληρώσουν τα χρέη προς το κράτος. Οι άνθρωποι δεν θα έχουν ούτε ψωμί να αγοράσουν. Και θα φορολογούνται όλα όσα έχουν.

 

 

Αλλά οι Αλβανοί δεν θα σταματήσουν, δεν θα ησυχάσουν, θα μετακινούν συνεχώς τα σύνορα.

 

Οι ξένοι ηγεμόνες θα τους στηρίξουν με χρήματα και θα διώξουν τους Σέρβους από τη γη τους, θα τους πιέσουν με προβλήματα και ο σερβικός λαός εκεί δεν θα έχει δικαιώματα, θα ζει με φόβο, θα τους δοθεί μόνο μια χούφτα γη για να ζήσουν εκεί, αλλά ο λαός μας δεν θα έχει κανένα δικαίωμα εκεί, οι Αλβανοί θα αναρωτιούνται τα πάντα. Θα αγανακτήσουν με την Ελλάδα και τη Μακεδονία, θα μετακινήσουν τα σύνορα. Η αναταραχή θα εξαπλωθεί σε όλα τα άλλα γειτονικά κράτη και θα πρέπει να τους ακούσουν, επειδή είναι μέλη τους, θα εκβιαστούν. Δεν θα υπάρχει ελευθερία για τους Σέρβους εκεί, μέχρι η Ρωσία να γίνει αυτοκρατορία.

 

Προσευχηθείτε στον Θεό να συμβεί αυτό το συντομότερο δυνατό, τότε θα ξυπνήσουν και οι Σέρβοι. Τότε οι Ορθόδοξοι θα ενωθούν, θα συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι είναι πιο δυνατοί μαζί, και τότε θα υπερασπιστούν τους δικούς τους. Και οι Μουσουλμάνοι, ήδη καταμετρώνται, και όλοι αγωνίζονται για το ίδιο πράγμα, κάνουν συνεχώς συμφωνίες για το πώς θα κυβερνήσουν, και ο Πάπας θα κάνει το ίδιο. Ξέρετε τι είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Για όλα όσα έχουν συμβεί στους Ορθόδοξους τα τελευταία χρόνια, ορκιστείτε στον Πάπα, αυτός είναι η αιτία όλου του κακού». Η χώρα δεν θα κυβερνάται πλέον από το Βελιγράδι, αλλά θα κυβερνάται ξεχωριστά, κάθε αποσχισθείσα μονάδα θα έχει τα δικά της κέντρα για τα πάντα. Επομένως, παιδιά, μην πιστεύετε ούτε στα κόμματα ούτε στους πολιτικούς ότι κάποιος θα φέρει καλό ή πρόοδο, ούτε στις υποσχέσεις κανενός, είναι ψέματα. ΜΙΑ ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΚΑΙ ΑΥΤΟ πάλι μέσω των προσευχών της Μητέρας του Θεού και των Αγίων Νεμάνιτς, με όλους τους Αγίους. Ο Άγιος Σάββας κλαίει ενώπιον του Θεού, εσύ άκουσες την «Ουράνια Λειτουργία», γι' αυτό μάθε από αυτήν. Γι' αυτό, ας περιμένουμε μόνο βοήθεια από τον ουρανό, και ας εναποθέσουμε την ελπίδα μας στον Θεό, όχι στους ανθρώπους.

 

Η μοναχή Μακρίνα λέει ότι ο γέροντας είπε ότι «οι μεγάλες δυνάμεις θα κάνουν πόλεμο στη χώρα μας και ο λαός μας  θα υποφέρει κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο λαός μας θα επιστρέψει ξαφνικά στη χώρα μας από ξένες χώρες. Θα επιστρέψουν λόγω κάποιων καρτών, είτε λόγω αυτών των τσιπ (αυτών των νέων καρτών), είτε λόγω του Ταράμβιτς είπε κάτι παρόμοιο». Η Μάτι Μακρίνα δηλώνει ότι ο Γέροντας Γκαβρίλο προφήτευσε ότι μετά τη νίκη της Ρωσίας, η Σερβία, με τη βοήθεια Ορθόδοξων αδελφών από την ανατολή, «θα αποκαταστήσει αυτό που ήταν το Κόσοβο μας. Η Αλβανία θα είναι μισοβυθισμένη. Και οι Αλβανοί θα φύγουν στην Αλβανία, και ενώ περιμένουν να επιβιβαστούν στα πλοία τους, θα πέσουν ζωντανοί στη θάλασσα, πόσο περιορισμένοι θα είναι. Θα μας επιστρέψουν την επικράτειά μας, ούτε ένας Αλβανός δεν θα μείνει στο έδαφος του Κοσσυφοπεδίου! Αυτό που θα πάρουν σπίτι με πλοίο πέρα ​​από τη θάλασσα και τον ωκεανό, ας το δουν μόνοι τους. Ας φροντίσουν γι' αυτούς αυτοί που τους υποσχέθηκαν λόφους και κοιλάδες. Η πρωτεύουσα της Σερβίας θα είναι το Κρούσεβατς». Ο πατέρας Γκαβρίλο μιλούσε συχνά για όλα αυτά που λέγονταν εδώ με τους επισκέπτες του μοναστηριού. Υπήρχαν κάποτε ιερείς, μοναχοί, ευσεβείς άνθρωποι, άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας, σεβαστοί και μορφωμένοι άνθρωποι, δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί, διευθυντές εταιρειών. Όταν μιλούσε γι' αυτό, δεν μιλούσε ποτέ με έμφαση, σαν να ήξερε κάτι ξεχωριστό, μιλούσε τόσο αυθόρμητα, διακριτικά: όποιος θέλει να ακούσει, ας ακούσει, και όποιος δεν θέλει να το ακούσει, δεν χρειάζεται να ακούσει. Συχνά έκλαιγε και έλεγε: «Είναι καλύτερα, παιδιά, να ξέρετε τι προβλήματα σας περιμένουν, για να μην εκπλαγείτε, και να ξέρετε από πού μπορούν να προέλθουν μόνο καλά πράγματα, για να μην εξαπατηθείτε». Τις τελευταίες σαράντα ημέρες της επίγειας ύπαρξής του, γνωρίζοντας ότι σύντομα θα μετακόμιζε στην αγκαλιά του Δημιουργού του, ο πατήρ Γαβριήλ τις πέρασε σε συνεχή παρουσία στη Θεία Λειτουργία όπου θα λάμβανε τη Θεία Κοινωνία. Πέθανε σε ηλικία ενενήντα οκτώ ετών, ανήμερα του Αγίου Μιχαήλ του Αρχαγγέλου, το έτος Κυρίου μας 1999. Οι μοναχές που κάθονταν μαζί του στο κελί του παρατήρησαν πώς προσευχόταν στον Θεό με ένα κομποσχοίνι στο χέρι, απαγγέλλοντας συνεχώς την Προσευχή του Ιησού. Τάφηκε στο Μοναστήρι του Αγίου Λουκά στη Βοσνία. Ένα ευχάριστο άρωμα απλωνόταν από το φέρετρό του, το οποίο δεν είχε βάρος, σαν να κινούνταν μόνο του. Στο χέρι του κρατούσε έναν σταυρό και ένα κερί από τον τάφο του Χριστού, ενώ το πρόσωπό του έλαμπε. «Θα υπάρξει επίσης μια μεγάλη αποστασία εκείνη την εποχή. Όποιος δεν αποδεχτεί την Ορθόδοξη πίστη με την καρδιά του, θα πιστέψει διάφορες απάτες και θα πιστέψει κλέφτες και ψεύτες, θα πιστέψει τις ψεύτικες υποσχέσεις ξένων ηγεμόνων και δεν θα έχει τίποτα από αυτό.

 

Πολλοί θα αναζητήσουν τις εστίες τους, αλλά δεν θα μπορούν να αναγνωρίσουν από τα ζιζάνια ποια ήταν η αυλή και η περιουσία τους. Μακάριοι λοιπόν όσοι έχουν μάθει να ζουν με μετριοφροσύνη, και όσοι έχουν μάθει να ζουν στην πολυτέλεια δεν θα μπορούν εύκολα να δεχτούν τη φτώχεια και την πείνα. Κανένα από τα χρήματά τους δεν θα τους βοηθήσει. Τότε, όταν συμβούν όλα αυτά, φυλάξτε τους σπόρους των πάντων, σιτηρά και λαχανικά, για να έχετε κάτι να σπείρετε, γιατί δεν θα υπάρχει πού να αγοράσετε σπόρους σαν κι αυτόν τώρα, για να έχετε κάτι να σπείρετε και να φάτε...» ...Πολλοί επίσκοποι, ιερείς και θεολόγοι στις έσχατες ημέρες δεν θα καθοδηγούνται από την κρίση του Θεού, από αυτό που είναι ωφέλιμο για τον λαό, αλλά από αισθησιακά, σωματικά, θα παραστρατήσουν, και επίσης από την πειθώ των ανθρώπων, θα τους ευχαριστήσουν. Θα υπάρχουν επίσης πολιτικοί και άλλοι, με τους οποίους θα οικοδομήσουν φιλίες. Δεν θα συλλογιστούν σύμφωνα με τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων. Ο γέροντας είπε επίσης: «Έχω δει το Βελιγράδι όλο γκριζάδα και φτώχεια, δεν έχει πλέον την ευλογία να είναι η πρωτεύουσα. Λόγω της δωροδοκίας, της διαφθοράς, της ανομίας, των αιρέσεων και της ανηθικότητας. Άνθρωποι που είναι βουτηγμένοι στο έγκλημα και την ανομία κάθονται στην εξουσία. Πολλοί άνθρωποι στο Βελιγράδι ζουν στην ανηθικότητα. Οι ισχυροί σπαταλούν τον εαυτό τους σε πολυτέλειες και βίλες, κυκλοφορούν σε σμήνη αυτοκινήτων, και οι φτωχοί δεν έχουν ούτε ψωμί να αγοράσουν για τα παιδιά τους για να τα ταΐσουν. Κακοί και ανάποδοι! Μεγάλα προβλήματα θα τους έρθουν πάνω τους και η οργή του Θεού επειδή κάνουν τέτοια αδικία...»

 

Εξαιτίας αυτού, το Βελιγράδι θα υποφέρει, ο γέροντας δεν είπε ακριβώς πώς, είτε από σεισμό, κάποιο φυσικό κατακλυσμό είτε από βομβαρδισμό. Είπε ότι βλέπει φάλαγγες ανθρώπων [που πηγαίνουν] από το Βελιγράδι, ο Θεός θα αποκαλύψει σε πολλούς ότι πρέπει να φύγουν από αυτό, για να σωθούν. Ο Κύριος θα ελεήσει τις προσευχές και τους ιερούς τόπους, τώρα τα αρχεία και τα βιβλία θα πρέπει να αφαιρεθούν από αυτήν εγκαίρως, ώστε να μην χαθούν για την αιωνιότητα, και δεν θα είναι πλέον η πρωτεύουσα, επειδή έχει ήδη χάσει την ευλογία να είναι η πρωτεύουσα.

 

«Αμερική, αυτή η Βαβυλώνα, ο Κύριος θα πιέσει δυνατά, οι πόλεις της θα επιπλέουν στο νερό. Όλο το κακό προήλθε από αυτήν, η πρώτη ανηθικότητα, η πρώτη κακή ταινία, η πρώτη κακή διδασκαλία των παιδιών, και ακόμη και τώρα σκέφτονται να εγκαταστήσουν τσιπ για να μας κυβερνούν σαν ζώα, για να μας διατάζουν πού θα πάμε και τι θα κάνουμε. Βάζουν τον εαυτό τους στο ρόλο του Θεού, και δεν ξέρουν ότι ο Θεός καθοδηγεί τα βήματα και το κεφάλι του ανθρώπου. Ο Θεός δεν θα τους αφήσει να κυβερνήσουν, θα δουν τον δικό τους θάνατο και την καταστροφή νωρίτερα.

Οι πόλεις της θα βυθιστούν, βλέπω, στα χάσματα που ανοίγονται, ότι η Βαβυλώνα θα εξαφανιστεί από προσώπου γης, όλο αυτό το κακό και η φωλιά της ανομίας». Και τον ρωτάω, Πάτερ, τι θα συμβεί στους ανθρώπους; Και απαντά: «Ο Θεός θα σώσει θαυματουργικά τους ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτές τις πόλεις και θα τους στολίσει με μαρτυρικό στέμμα», είπε η μοναχή Μακρίνα.

 

https://www.facebook.com/search/top?q=%D0%9C%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D1%85%20%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%B0%D1%86%20%D0%93%D0%B0%D0%B2%D1%80%D0%B8%D0%BB%D0%BE%20-%20%D0%BF%D1%80%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%BA%20%D0%BF%D0%BE%D1%81%D0%BB%D0%B5%D0%B4%D1%9A%D0%B8%D1%85%20%D0%B2%D1%80%D0%B5%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B0