Και τι είναι αυτοί οι άγιοι λοιπόν;

Εδώ, θα λέγαμε, έχουμε όλο το δράμα της ανθρώπινης ελευθερίας. Έχουμε τους αγίους. Και τι είναι αυτοί οι άγιοι λοιπόν; Και γιατί εμείς να μην είμαστε, ούτε να θεωρούμαστε άγιοι; Tι είναι αυτό το οποίο δημιουργεί αυτό το πρόσκομμα μεταξύ εμού και του Θεού; Εάν ο Θεός αγάπη εστί, εάν ο Θεός αυτό το οποίο θέλει είναι να με αγιάσει και να με μεταμορφώσει τελείως, και να βγάλει από το φθαρτό και θνητό ον που είμαι μια αιώνια και θεοειδή ύπαρξη, τι είναι αυτό που τον εμποδίζει; Τον εμποδίζει, ακριβώς, η φειδωλότητα η δική μου. Αυτό φαίνεται να λέει το παραπάνω κείμενο. Ένας μικρός άνθρωπος, έχει έναν μικρό Θεό. Ένας μικρόψυχος, μίζερος άνθρωπος, θέλει να έχει έναν μεγάλο Θεό, αλλά μόνο έναν μικρό Θεό μπορεί να έχει.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος+

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 45

 

1095. Υπάρχουν άλλα είδη δολοφονίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Υπάρχουν άλλα είδη δολοφονίας;

Η απάντηση του ιερέα : Αυτή η αμαρτία περιλαμβάνει, σε κάποιο βαθμό, όλες τις πράξεις και τα λόγια που είναι αντίθετα με την αγάπη και παραβιάζουν άδικα την ειρήνη και την ασφάλεια του πλησίον, και, τέλος, το εσωτερικό μίσος εναντίον του, ακόμη και αν αυτό δεν αποκαλύπτεται. Όποιος μισεί τον αδελφό του είναι ανθρωποκτόνος ( Α΄ Ιωάννη 3:15 ).

1096. Εγώ, μη έχοντας χαρά στη γη, μπορώ να χαρώ σε κάτι;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Εγώ, μη έχοντας χαρά στη γη, μπορώ να χαρώ σε κάτι;

Η απάντηση του ιερέα : Ένας χριστιανός δεν μπορεί να παραπονιέται ότι του λείπει η χαρά. Αντίθετα, έχει πάντα κάτι για το οποίο να χαίρεται, ακόμα κι αν δεν απολαμβάνει τις κοσμικές απολαύσεις, ακόμα κι αν υποφέρει από διάφορες κακουχίες και ατυχίες. «Είστε τόσο αχάριστοι», ρωτάει ένας δάσκαλος της εκκλησίας έναν χριστιανό που έχει μαγευτεί από τις κοσμικές και παγανιστικές απολαύσεις, «που δεν είστε ικανοποιημένοι με τη μεγάλη χαρά που σας έχει δώσει ο Θεός και που δεν την αναγνωρίζετε ως χαρά; Γιατί τι μπορεί να δώσει σε έναν άνθρωπο μεγαλύτερη χαρά από την αποκάλυψη της αλήθειας, την αναγνώριση του λάθους, τη συγχώρεση των αμαρτιών, τη συμφιλίωση με τον Θεό Πατέρα και Κύριό σας; Ποια μεγαλύτερη χαρά υπάρχει από αυτή που συνίσταται στην περιφρόνηση όλων των γήινων πραγμάτων, στην αληθινή ελευθερία, σε καθαρή συνείδηση, σε μια ικανοποιημένη ζωή απαλλαγμένη από τον φόβο του θανάτου; Έτσι, ακόμη και στην παρούσα τάξη πραγμάτων, ένας χριστιανός έχει πολλά να χαίρεται: έχει μάθει την αλήθεια, έχει συμφιλιωθεί με τον Θεό μέσω του Ιησού Χριστού και έχει λάβει κάθε δικαίωμα να είναι γιος του Θεού. Αν είστε αληθινός Χριστιανός, τότε μπορείτε πάντα να χαίρεστε.

1097. Τι πρέπει να προσέχει κανείς κατά την προσευχή;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι πρέπει να προσέχει κανείς κατά την προσευχή;

Η απάντηση του ιερέα : Η σωστή προετοιμασία είναι απαραίτητη όταν θέλουμε να προσευχηθούμε. Πρέπει να έχουμε σωφροσύνη, ευλάβεια και συντριβή καρδιάς, όπως διδάσκει ο Απόστολος: Ο λόγος του Χριστού ας κατοικεί πλουσιοπάροχα μέσα σας, διδάσκοντας και νουθετώντας εαυτούς εν πάση σοφία, εν ψαλμοί, ύμνοι και πνευματικοί ύμνοι, ψάλλοντας και μελωδώντας στις καρδιές σας στον Κύριο με χάρη ( Κολ. 3:16 ). Επιπλέον, πρέπει να προσευχόμαστε χωρίς θυμό ή κακία, σύμφωνα με τα λόγια: Αν δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα παραπτώματά σας ( Ματθ. 6:15 ).

1098. Πώς πρέπει να φέρομαι στους γείτονές μου;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να φερθώ στους γείτονές μου;

Η απάντηση του ιερέα : 1) βοηθήστε τους φτωχούς· 2) υπηρετήστε τους φτωχούς· 3) παρηγορήστε τους θλιβερούς· 4) ανακουφίστε την κατάσταση των δυστυχισμένων· 5) φερθείτε σε όλους πράα, στοργικά και εποικοδομητικά· 6) συγχωρήστε τις προσβολές και κάντε καλό στους εχθρούς.

1099. Ποιος κατοικεί στο καταφύγιο του Υψίστου Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιος κατοικεί στην καταφύγιο του Υψίστου Θεού;

Η απάντηση του Ιερέα . Ο Άγιος Ψαλμωδός μας απαντά: «Άξιος να κατοικεί στη σκηνή Του, αυτός που περπατάει άμεμπτα και πράττει δικαιοσύνη, λαλώντας αλήθεια στην καρδιά του» ( Ψαλμός 14:2 ). Επομένως, όσοι ζουν ασεβώς, όπως εμείς, που πράττουν την αδικία με έργα και λόγια, μετατρέποντας συχνά την αλήθεια σε ψέμα, είναι ανάξιοι της προστασίας του Υψίστου. Κάθε κακόβουλος ταπεινώνεται ενώπιόν Του ( Ψαλμός 14:4 ).

1100. Ποιες αμαρτίες απαγορεύονται με το όνομα της πορνείας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες αμαρτίες απαγορεύονται με το όνομα της μοιχείας;

Η απάντηση του ιερέα : Ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει τους Χριστιανούς να μην μιλούν για αυτά τα βδελύγματα ( Εφεσ. 5:3 ). Μόνο όταν είναι απαραίτητο, για να προστατευτούμε από αυτές τις αμαρτίες, θα πρέπει να αναφέρουμε μερικές από αυτές. Αυτές είναι: 1) πορνεία, ή άτακτος σαρκικός έρωτας μεταξύ ανύπαντρων ανθρώπων· 2) μοιχεία, όταν παντρεμένοι άνθρωποι επιβάλλουν παράνομα συζυγικό έρωτα σε ξένους· 3) αιμομιξία, όταν στενοί συγγενείς ενώνονται σε μια ένωση παρόμοια με την συζυγική ένωση (Βλέπε το Βιβλίο των Καθαρών. M. Philar.)

1100. Για να κατανοήσει κανείς τις Άγιες Γραφές, πρέπει να φυλάει την καρδιά του από σαρκικές κακίες.

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πνευματέ Πατέρα! Υπάρχουν τόσα πολλά στην Αγία Γραφή που δεν καταλαβαίνω. Τι μπορώ να κάνω για να τα κατανοήσω καλύτερα;

Η απάντηση του ιερέα : Σε αυτό το ερώτημα, σας παρουσιάζω τον αββά Θεόδωρο, ο οποίος διακρίθηκε για την αγία του ζωή και τη γνώση όχι μόνο της πρακτικής ζωής αλλά και της Αγίας Γραφής, την οποία απέκτησε όχι μέσω της ανάγνωσης ή της μελέτης, αλλά μόνο μέσω της καθαρότητας της καρδιάς του, διότι μόλις και μετά βίας γνώριζε ελληνικά. Για να διευκρινίσει ένα πολύ σκοτεινό ζήτημα, προσευχόταν αδιάκοπα επτά μερόνυχτα, και ο Θεός του αποκάλυψε πώς να το λύσει.

Όταν μερικοί αδελφοί θαύμασαν τη σαφή γνώση του και του ζήτησαν να εξηγήσει ορισμένα αποσπάσματα της Αγίας Γραφής , είπε ότι ένας Χριστιανός που επιθυμεί να κατανοήσει την Αγία Γραφή δεν πρέπει να ασχολείται με την ανάγνωση σχολίων, αλλά μάλλον με τον καθαρισμό της καρδιάς του από τις σαρκικές κακίες. Αν αυτές οι κακίες εξαλειφθούν, τότε τα μάτια της ψυχής θα συλλογιστούν ανεμπόδιστα τα μυστήρια της Αγίας Γραφής, γιατί δεν αποκαλύφθηκαν για να μην τις γνωρίζουμε· είναι σκοτεινές επειδή τα πνευματικά μας μάτια είναι κλειστά από κακίες. Επομένως, αν η φυσική κατάσταση αποκατασταθεί, τότε ακόμη και χωρίς τη βοήθεια των σχολιαστών μπορούν να διακρίνουν το αληθινό νόημα όταν διαβάζεται η Αγία Γραφή, όπως ακριβώς τα σωματικά μάτια βλέπουν χωρίς διδασκαλία αν είναι καθαρά και απαλλαγμένα από σκοτάδι.

Κι εσύ θα πρέπει να προσεύχεσαι για τη φώτιση του πνευματικού σου οράματος, αλλά, για να μην πέφτεις σε αυταπάτη, στράφηκε στον κλήρο για την επίλυση των αμηχανιών σου, ο οποίος έχει διοριστεί για τον σκοπό αυτό, για να αποκαλύψει στους αδαείς την κατανόηση του λόγου του Θεού, και στον οποίο έχει δοθεί ιδιαίτερη χάρη για αυτό.

1102. Τι ζητάμε από τον Θεό όταν λέμε: Ελθέτω η βασιλεία σου ;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ζητάμε από τον Θεό όταν λέμε: Ελθέτω η βασιλεία σου ;

Η απάντηση του ιερέα : Πρώτον, παρακαλούμε τον Θεό να βασιλεύσει ο ίδιος, με τη χάρη, τη δικαιοσύνη και την αγαθότητά Του, σε ολόκληρη την ύπαρξή μας, και ιδιαίτερα στην καρδιά, και όχι στην αμαρτία, όπως λέγεται: « Μη βασιλεύση λοιπόν η αμαρτία εν τω θνητώτι υμών σώματι, υπακούοντας εις τας επιθυμίας αυτού» ( Ρωμ. 6:12 ). Δεύτερον, παρακαλούμε τον Θεό να έρθει σύντομα η παρουσία Του, κατά την οποία ο Υιός του ανθρώπου θα εμφανιστεί εν τη δόξη αυτού, και θα έρθει η ανάσταση των νεκρών και η εσχάτη κρίση· μετά από αυτό, η βασιλεία του κόσμου τούτου και ο εχθρός των ψυχών μας θα καταργηθούν, και θα έρθει η βασιλεία των ουρανών, για να είναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι , όπως λέει ο Απόστολος ( Α΄ Κορ. 15:28 ).

1103. Τι πρέπει να προσέχει κανείς για να μην πέσει σε εσωτερική μοιχεία;

Ερώτηση ενορίτη : Τι πρέπει να προσέχει κανείς για να αποφύγει την εσωτερική μοιχεία;

Η απάντηση του ιερέα : Πρέπει να αποφεύγουμε οτιδήποτε θα μπορούσε να διεγείρει ακάθαρτα συναισθήματα στην καρδιά, όπως λάγνα τραγούδια, χορούς, βρισιές, άσεμνα παιχνίδια και αστεία, και άσεμνα θεάματα. Πρέπει να αγωνιζόμαστε να ακολουθούμε το Ευαγγέλιο και να μην κοιτάμε τίποτα που σε βάζει σε πειρασμό. «Εάν σε σκανδαλίζει το δεξί σου μάτι», λέει ο Κύριος ο Θεός, «βγάλε αυτό και πέταξέ το από πάνω σου· επειδή, είναι πολύ επικίνδυνο για σένα να χαθείς μόνο κατά τα μέλη σου, και όχι όλο το σώμα σου να ριχτεί στη φωτιά της Γέεννας» ( Ματθαίος 5:29 ).

1104. Είναι όντως απαραίτητο να βγάλουμε το σαγηνευτικό μάτι;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι όντως απαραίτητο να βγάλουμε το προσβλητικό μάτι;

Η απάντηση του ιερέα : Δεν πρέπει να αφαιρεθεί με το χέρι, αλλά με τη θέλησή του. Αυτός που έχει αποφασιστεί σταθερά να μην κοιτάζει αυτό που βάζει σε πειρασμό, έχει ήδη αφαιρέσει το μάτι που βάζει σε πειρασμό.

1105. Ανταμείβει ο Θεός τη σκληρή εργασία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ανταμείβει ο Θεός τη σκληρή δουλειά;

Η απάντηση του ιερέα . Απαντώντας σε αυτό, θα σας πω ένα περιστατικό από τη ζωή ενός ασκητή: Ένας γέροντας είχε ένα κελί είκοσι χιλιάδες βήματα από το νερό. Μια μέρα, ενώ πήγαινε να φέρει νερό, αδυνάτισε πολύ και, προσβεβλημένος από αυτό, είπε: «Γιατί χρειάζεται να κοπιάσω τόσο πολύ; Άσε με να καθίσω κοντά στο νερό». Γυρίζοντας πίσω μετά από αυτά τα λόγια, είδε έναν άντρα να περπατάει πίσω του, μετρώντας τα βήματά του. Όταν ο γέροντας ρώτησε ποιος ήταν, ο άντρας απάντησε: «Είμαι Άγγελος Κυρίου· σταλμένος για να μετρήσω τα βήματά σου και να σου δώσω μια ανταμοιβή». Ο γέροντας, ακούγοντας αυτό, γέμισε θάρρος και μετέφερε το κελί του ακόμα πιο μακριά από το νερό. Ιδού ένα παράδειγμα επιμέλειας και υπομονής. Μιμηθείτε αυτόν τον γέροντα.

1106. Τι περιέχει η αίτηση: Το ψωμί μας το καθημερινό δώσε μας σήμερα ;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι περιέχει η αίτηση «Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον » ;

Η απάντηση του ιερέα : Πρώτον, περιέχει την εξαιρετική τροφή της ψυχής μας, που είναι ο Λόγος του Θεού, όπως λέει η Γραφή: « Οὐκ ἐν ἄρτῳ μόνον ζῇ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά ἐν παντὶ λόγον ἐκπορευόμενον ἐκ στόματος Θεοῦ » ( Ματθαίος 4:4 ). Γι' αὐτό, παρακαλούμε τον Θεό να μην μας επιτρέψει να ζούμε σε πείνα του Λόγου του Θεού, δηλαδή της διδασκαλίας του Χριστού, χωρίς την οποία ο εσωτερικός άνθρωπος, σαν να βασανίζεται από την πείνα και την έλλειψη τροφής, πεθαίνει. Δεύτερον, σε αυτή την προσευχή, ακριβώς στη λέξη «άρτος », περιέχεται όλα τα απαραίτητα για τη διατήρηση της ζωής μας σε αυτόν τον κόσμο, τόσο αυτά που αφορούν την τροφή όσο και όλα τα άλλα που χρειαζόμαστε για τη ζωή. Εδώ, ο καθένας καλείται να προσέχει να ζητάει ό,τι είναι απαραίτητο και απαραίτητο, και όχι τα περιττά, που χαρακτηρίζουν μια άκρατη ζωή.

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 44

 

1081. Τι σημαίνει: «Όποιος τηρεί ολόκληρο τον νόμο, αλλά αμαρτάνει σε ένα μέρος, έχει γίνει ένοχος για όλα;» (Ιωάννης 2:10).

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι σημαίνει: «Όποιος τηρεί ολόκληρο τον νόμο και όμως σκοντάφτει σε ένα σημείο, έχει γίνει ένοχος για όλα;» ( Ιωάννης 2:10 ).

Η απάντηση του Ιερέα : Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.

1) Ολόκληρος ο ηθικός νόμος είναι έκφραση του ενός θελήματος του Θεού, παναγίου και πανδίκαιου: γιατί είπε: «Ου μοιχεύσεις», και είπε: «Ου φονεύσεις», και ούτω καθεξής. Κάθε παραβίαση του νόμου του Θεού είναι αντίθεση στο θέλημα του Θεού ή προσβολή στην υπέρτατη αγιότητά του. Επομένως, κάθε αμαρτία είναι ανομία. 2) Η αρχή, ή το θεμέλιο, ολόκληρου του ηθικού νόμου είναι επίσης μία: ολόκληρος ο νόμος , λέει ο Άγιος Απόστολος Παύλος, εκπληρώνεται σε μία λέξη: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου», και ούτω καθεξής. Όλες οι εντολές είναι μόνο μια λεπτομερής εξήγηση αυτής της μίας εντολής, και όλα τα καθήκοντά μας είναι τροποποιήσεις ενός κύριου καθήκοντος - της αγάπης. Έτσι, ανεξάρτητα από το τι αμαρτάνει κάποιος, αμαρτάνει σε όλα, όπως ακριβώς, ανεξάρτητα από το σε ποιο μέρος του σώματος αρρωσταίνουμε, ολόκληρο το σώμα μας υποφέρει περισσότερο ή λιγότερο. Τέλος, 3) η θέλησή μας είναι μία, και επομένως δεν μπορεί να αγωνίζεται εξίσου για δύο αντίθετα αντικείμενα και να τα αγαπάει με αληθινή αγάπη. Αν αγαπάει το καλό, τότε δεν μπορεί να αγαπάει κανένα κακό . αλλά αν επιδιώκει κάτι κακό, τότε προφανώς δεν αγαπάει πραγματικά κανένα καλό (Χρονικά του Ευαγγελίου, 1847, σελ. 175).

1082. Είναι κάθε αφαίρεση ζωής εγκληματική πράξη δολοφονίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι κάθε αφαίρεση ζωής εγκληματική πράξη δολοφονίας;

Η απάντηση του ιερέα : Δεν αποτελεί παράνομη δολοφονία όταν αφαιρείται η ζωή κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας, όπως: 1) όταν ένας εγκληματίας τιμωρείται με θάνατο από τη δικαιοσύνη· 2) όταν ένας εχθρός σκοτώνεται σε πόλεμο για τον Αυτοκράτορα και την Πατρίδα.

1083. Πώς πρέπει να κρίνεται η ακούσια ανθρωποκτονία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να κρίνεται η ακούσια ανθρωποκτονία;

Η απάντηση του ιερέα : Ένας ακούσιος δολοφόνος δεν μπορεί να θεωρηθεί αθώος εάν δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα κατά του ατυχήματος και, σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται κάθαρση συνείδησης, σύμφωνα με το διάταγμα της Εκκλησίας.

1084. Τι πρέπει να κάνω; Όταν βλέπω το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας, μου έρχεται κάποια σαρκική σκέψη;

Ερώτηση ενός ενορίτη: Τι πρέπει να κάνω; Όταν βλέπω το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας, μου έρχονται σαρκικές σκέψεις;

Η απάντηση του ιερέα : Όταν σας βασανίζει μια σαρκική σκέψη, φανταστείτε στο μυαλό σας το τρομερό αιώνιο μαρτύριο. Σύμφωνα με τον Σολομώντα, « Όταν τα μάτια σας βλέπουν μια ξένη γυναίκα, το στόμα σας θα προφέρει οδυνηρά λόγια· και θα ξαπλώνετε σαν σε πλοίο της θάλασσας, και σαν τιμονιέρης σε πολλές τρικυμίες» ( Παροιμίες 23:33-39 ). Έτσι, αν, κατά τη διάρκεια της μάχης που σας προκαλεί ένα όμορφο πρόσωπο, επιθυμείτε, μέσω της φαντασίας του αιώνιου μαρτύριου, να γίνετε επιδέξιοι στη μάχη, όπως κάποιος που βασανίζεται στη θάλασσα, θα βρείτε εύκολα παρηγοριά κατά τη διάρκεια της βίας των δαιμόνων που σας επιτίθενται.

1085. Θα ζήσουν οι ψυχές μόνες τους ή θα απολαύσουν αιώνια χαρά μαζί με το σώμα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Θα ζήσουν οι ψυχές μόνες τους ή θα απολαύσουν αιώνια χαρά μαζί με το σώμα;

Η απάντηση του ιερέα : Αφού η ψυχή, μαζί με το σώμα, κάνει καλό για αιώνια ανταμοιβή, η ψυχή θα απολαμβάνει χαρά και ευφροσύνη μαζί με το σώμα, και όχι ξεχωριστά. Το σώμα θα δοξαστεί, και ο άνθρωπος θα αποτελείται από την ψυχή και το δοξασμένο σώμα. Τότε θα είναι σαν τους αγγέλους, σύμφωνα με τα λόγια της Αγίας Γραφής : «Εν τη αναστάσει ούτε παντρεύονται ούτε παντρεύονται, αλλά είναι σαν άγγελοι του Θεού στον ουρανό» ( Ματθαίος 22:30 ). Η χαρά και η ευφροσύνη δεν θα συνίστανται σε τίποτα άλλο παρά στην ενατένιση της Θείας Τριάδας και σε πνευματικούς ύμνους με τους αγγέλους, όπως λέει ο Απόστολος: « Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέφτη σε μυστήριο, τότε όμως θα γνωρίσω, όπως και με γνωρίσουν» ( Α΄ Κορινθίους 13:12 ).

1086. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ευαρεστήσει τον Θεό με τη ζωή του, πώς μπορεί να επιτύχει την αγιότητα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό με τη ζωή του; Πώς μπορεί να επιτύχει την αγιότητα;

Η απάντηση του ιερέα : Παρομοιάζοντας τη ζωή και τις πράξεις σας με την επίγεια ζωή και τις πράξεις του Ιησού Χριστού. Αυτή είναι η κλήση ενός Χριστιανού. « Όστις σας εκάλεσε αγίους, και σεις άγιοι είσθε εν πάση τη διαγωγή σας !» ( Α΄ Πέτρ. 1:15 ). «Διότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού, η αγιότητά σας» ( Α΄ Θεσσαλονικείς 4:3 ), λέει το Άγιο Πνεύμα. Αυτή είναι η δέσμευση που κάναμε στον Θεό στο Άγιο Βάπτισμα, διότι «όσοι βαπτίσθηκαν εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύσαμεν» ( Γαλ. 3:27 ), λέει ο Απόστολος, δηλαδή, ορκιστήκαμε να υιοθετήσουμε τις ίδιες σκέψεις, συναισθήματα και επιθυμίες που ήσαν εν Χριστώ Ιησού ( Φιλ. 2:5 ). Να ντυθούμε το έλεος και την καλοσύνη Του προς τον πλησίον μας, να ντυθούμε την ταπεινοφροσύνη, την πραότητα και την υπομονή Του ( Κολ. 3:12 ). Αυτός είναι ο αιώνιος προορισμός μας, επειδή ο Ουράνιος Πατέρας προόρισε από την αιωνιότητα να κάνει κληρονόμους της Βασιλείας των Ουρανών μόνο εκείνους που θα συμμορφώσουν τη ζωή τους με την εικόνα της επίγειας ζωής του Ιησού Χριστού ( Ρωμ. 8:23 ).

1087. Πώς ήταν η επίγεια ζωή του Σωτήρα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς ήταν η επίγεια ζωή του Σωτήρα;

Η απάντηση του ιερέα : Ο Κύριός μας, στην επίγεια ζωή Του, παρουσίασε το τελειότερο παράδειγμα αγιότητας για κάθε εποχή και κατάσταση. Κάθε πράξη Του, κάθε στιγμή της επίγειας ζωής Του, είναι, ας πούμε, η προσωποποίηση των εντολών του Θεού, μια ένδειξη των καθηκόντων μας, μια διδασκαλία σε κάποια αρετή. Έχοντας παρουσιάσει στο πρόσωπό Του, σαν μπροστά στις ίδιες μας τις αισθήσεις, το καλό και τέλειο θέλημα του Θεού, ο Ιησούς Χριστός μας δίδαξε με τον θάνατό Του πώς να θυσιάζουμε την ίδια μας τη ζωή για τη δόξα του Θεού και την αγάπη για τον πλησίον μας. Έδειξε στον Εαυτό Του μια εικόνα πλήρους αφοσίωσης στον Ουράνιο Πατέρα και τέλειας απάθειας για όλα τα επίγεια. Μας έδωσε στο πρόσωπό Του ένα παράδειγμα πραότητας στη συμπεριφορά, αγνότητας στα λόγια και τις πράξεις, δικαιοσύνης στη συμπεριφορά, συμπόνιας για τους δυστυχισμένους, καλής θέλησης προς όλους, φιλανθρωπίας προς τους ίδιους τους εχθρούς, μας έδωσε στο πρόσωπό Του ένα παράδειγμα υποταγής στους ανωτέρους, ταπεινότητας ενώπιον όλων, καλοπροαίρετης αντοχής στις προσβολές, σταθερότητας στην ομολογία της πίστης, θάρρους στις αντιξοότητες, υπομονής στα βάσανα, ακλόνητης εμπιστοσύνης στον Θεό ακόμη και στον θάνατο!

1088. Ποιες περιπτώσεις μπορούν να θεωρηθούν εγκληματική δολοφονία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες περιπτώσεις χαρακτηρίζονται ως ανθρωποκτονία;

Η απάντηση του ιερέα : Εκτός από την άμεση δολοφονία, με οποιοδήποτε όπλο, οι ακόλουθες και παρόμοιες περιπτώσεις μπορούν επίσης να θεωρηθούν έγκλημα:

1. Όταν ένας δικαστής καταδικάζει έναν κατηγορούμενο του οποίου η αθωότητα είναι γνωστή σε αυτόν.

2. Όταν κάποιος κρύβει ή απελευθερώνει έναν δολοφόνο, και έτσι του δίνει την ευκαιρία να διαπράξει νέους φόνους.

3. Όταν κάποιος θα μπορούσε να σώσει τον πλησίον του από τον θάνατο, αλλά δεν το κάνει, όπως για παράδειγμα, αν ένας πλούσιος επιτρέψει σε έναν φτωχό να πεθάνει από την πείνα.

4. Όταν κάποιος εξαντλεί τους υφισταμένους του με υπερβολικά βάρη και σκληρές τιμωρίες, επιταχύνοντας έτσι τον θάνατό τους.

5. Όταν κάποιος συντομεύει τη ζωή του μέσω ακράτειας ή άλλων κακών συμπεριφορών. (Βλέπε Space Cat. M. Filar.)

1089. Πώς πρέπει να κρίνεται η αυτοκτονία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να κρίνεται η αυτοκτονία;

Η απάντηση του ιερέα : Είναι ο πιο εγκληματικός φόνος. Γιατί αν είναι αντίθετο στη φύση να σκοτώνεις έναν άλλο άνθρωπο, τότε είναι ακόμη πιο αντίθετο στη φύση να σκοτώνεις τον εαυτό σου. Η ζωή μας δεν μας ανήκει ως ιδιοκτησία, αλλά στον Θεό, ο οποίος την έδωσε.

1090. Πώς μπορεί κανείς να διατηρήσει την παρθενία του με αγνότητα και αγιότητα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς μπορεί κανείς να διατηρήσει την παρθενία και την αγνότητα;

Η απάντηση του ιερέα : Όσοι επιθυμούν να διατηρήσουν την παρθενία τους σε αγνότητα και αγιότητα και να προσφέρουν το σώμα τους ως ζωντανή θυσία στον Θεό, πρέπει να τιθασεύουν όχι μόνο την λαγνεία, αλλά και την φιλαργυρία, τη ματαιοδοξία, τη λαιμαργία, την απάτη, την εχθρότητα, τη μέθη, τη γκρίνια, την ομιλία και κάθε κακία. Από τις δέκα παρθένες που αναφέρονται στην παραβολή, ο Κύριος δέχτηκε μόνο πέντε στο βασιλικό θάλαμο επειδή ήταν αγνές στην ψυχή και το σώμα. Δεν δέχτηκε τις άλλες πέντε επειδή ήταν παρθένες μόνο στο σώμα, αλλά ο νους τους ήταν ακάθαρτος και αμαρτωλός.

1091. Τι είναι η προσευχή;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η προσευχή;

Η απάντηση του ιερέα : Η προσευχή είναι η ανύψωση του νου και της θέλησής μας προς τον Θεό, με την οποία δοξάζουμε τον Θεό, ή Τον ζητάμε, ή Τον ευχαριστούμε για τις ευλογίες Του προς εμάς.

1092. Πόσα είδη προσευχής υπάρχουν;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πόσα είδη προσευχής υπάρχουν;

Η απάντηση του ιερέα : Η προσευχή είναι τριών ειδών. Η πρώτη είναι αυτή με την οποία ευχαριστούμε τον Θεό για τις ευλογίες Του. Η δεύτερη είναι αυτή με την οποία ζητάμε από τον Θεό να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, να μας ελευθερώσει από την τιμωρία και να εκχύσει την αγία Του χάρη πάνω μας, τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα. Η τρίτη είναι αυτή με την οποία δοξάζουμε και εξυμνούμε την απρόσιτη μεγαλοπρέπεια και την αιώνια δόξα του Κυρίου και Θεού μας, όπως λέει ο άγιος ψαλμωδός: « Θα σε ευλογώ κάθε ημέρα και θα υμνώ το όνομά σου στους αιώνες των αιώνων» ( Ψαλμός 145:2 ).

1093. Πρέπει κανείς να απέχει από τη ματαιοδοξία και το γέλιο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πρέπει κανείς να αποφεύγει τη ματαιοδοξία και τα γέλια;

Η απάντηση του ιερέα . Είναι απαραίτητο. Ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ μιλάει γι' αυτό ως εξής: φυλάξτε από τη ματαιοδοξία, το γέλιο και τη βλασφημία, ακόμη και από τον παραμικρό άσκοπο λόγο· γιατί θα πρέπει να λογοδοτήσετε ακόμη και για τον πιο άσκοπο λόγο την ημέρα της κρίσης, όπως μίλησε ο Κύριος. Γι' αυτό το λόγο, ο Δαβίδ, προσευχόμενος στον Θεό γι' αυτό, είπε: «Βάλε, Κύριε, φρουρά μπροστά στο στόμα μου, και πόρτα ασφαλείας μπροστά στα χείλη μου. Μη κλίνεις την καρδιά μου σε πονηρούς λόγους, ούτε να κατηγορείς τον εαυτό μου για την ενοχή των αμαρτιών» ( Ψαλμός 140 ). Και πάλι, είπα, θα φυλάξω τους δρόμους μου, για να μην αμαρτήσω με τη γλώσσα μου· έβαλα φρουρά μπροστά στα χείλη μου· όταν ο αμαρτωλός σηκώθηκε μπροστά μου, έγινα άλαλος και ταπεινώθηκα, και σιώπησα ( Ψαλμός 38 ).

1094. Εκτός από τη σωματική δολοφονία, δεν υπάρχει και πνευματική δολοφονία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Εκτός από τη σωματική δολοφονία, υπάρχει και πνευματική δολοφονία;

Η απάντηση του ιερέα : Μια μορφή πνευματικής δολοφονίας είναι ο πειρασμός: κάποιος που παρασύρει έναν πλησίον στην απιστία ή την ανομία, υποβάλλοντας έτσι την ψυχή του σε πνευματικό θάνατο. Ο Σωτήρας λέει: «Όποιος σκανδαλίσει έναν από αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν σε μένα, είναι λυπηρό γι' αυτόν, ώστε να δεθεί μυλόπετρα γύρω από τον λαιμό του, και να πνιγεί στα βάθη της θάλασσας» ( Ματθαίος 18:6 ).

Από τον βίο του Αγίου Πορφυρίου. Η διάβαση του ποταμού με την βοήθεια του πατρός Γεωργίου Χιωτάκη.Λάδι σε μουσαμά.

What follows is a longer passage—but one of extraordinary depth. Here, Saint Sophrony speaks of his own life and experience:

 What follows is a longer passage—but one of extraordinary depth. Here, Saint Sophrony speaks of his own life and experience:

“I was born in an age of the most profound changes in the life of all mankind upon the earth. Being a contemporary of these events, I am not in a position to judge their ‘quality’ or to foresee the consequences of the struggle of ideas taking place throughout the world. In history, it has by no means always been the best that has prevailed. The horrors of our century have surpassed, in certain respects, everything known to us from previous ages. First of all, quantitatively: millions upon millions perished on the battlefields of wars between nations and in civil wars. To these must be added countless victims of terror within various countries.

My soul was never inclined to take a physical part in the struggle between different political ideologies. Yet, naturally, at the end of a long life, I have been able to form some understanding both of how the life of peoples is actually constituted and, on the other hand, by virtue of my priesthood and my prayer for the world, of how it ought to be constituted.

I was allotted no easy providence: I was born in Russia—in that place within the Adamic body spread throughout the whole earth where that body first fell ill while attempting to change an order that had become deeply unjust through centuries of coercion. Later, the terrible aspects of human character were revealed to me, and this cast me into despair over the human race.

Yet at the same time, I was powerfully caught up in the current of another life, brought to us by the Second Adam, Christ, the Son of the Living God. He vouchsafed that I might become a partaker of His Body; He showed me His Light and poured out upon me the abundance of His goodness. He, the Divine Sower, cast His good seed into the field of my heart, and I laboured not to prove barren. His words, like fire, were communicated to my mind and heart, and I learned to think as He thinks, for His word became my life.

Through the co-working of the Holy Spirit, I was blessed to partake of His sufferings and His joys. Though only in part, yet truly, He revealed the Father to us; and I became accustomed to loving the Father and to feeling that even I, the least of men, am not cast away from the Face of the Father.

I dare to say that neither the life of earthly Adam in his fall, nor the life of the Heavenly Man (cf. 1 Corinthians), is foreign or unknown to me. Thus it became natural for me to live, on the one hand, the tragedy of humanity, and on the other, the peace of Christ.”

Saint Sophrony the Athonite, from The Mystery of the Christian Life, final chapter: “Afterword”.

«Και όποιος σε αναγκάσει να διανύσεις ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο». (Ματθαίος 5:41)

«Και όποιος σε αναγκάσει να διανύσεις ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο». (Ματθαίος 5:41)

Στην Ιουδαία του πρώτου αιώνα, οι Ρωμαίοι στρατιώτες μπορούσαν νόμιμα να αναγκάσουν οποιονδήποτε Εβραίο πολίτη να μεταφέρει τη βαριά πανοπλία, τον εξοπλισμό ή τα υπάρχοντά του για έως και ένα μίλι. Αυτό το «προνόμιο» για τον μέσο πεζό στρατιώτη είχε σκοπό να υποβαθμίσει τους αιχμαλώτους του, να επιδείξει βίαια τη ρωμαϊκή κυριαρχία, καθώς και να αποτελέσει πράξη καταπίεσης· να κρατήσει τον πληθυσμό υπό έλεγχο. Προφανώς, ο εβραϊκός πληθυσμός δυσανασχετούσε βαθιά με αυτή την πρακτική.

Ο Ιησούς, ωστόσο, κατέληξε σε μια ριζοσπαστική και αντιπολιτισμική λύση: Αν ένας στρατιώτης σε αναγκάσει να διανύσεις ένα μίλι, πήγαινε δύο!

Ο Κύριός μας δεν έλεγε στους οπαδούς Του να δέχονται παθητικά την κακοποίηση ή την καταπίεση των Ρωμαίων, αλλά να απαντούν με απροσδόκητη γενναιοδωρία· να ξεπερνούν το ελάχιστο που απαιτείται από τον νόμο. Έτσι, το «να κάνεις το επιπλέον μίλι» γίνεται μια μεταφορά αγάπης, τιμής, ελευθερίας και ενδυνάμωσης απέναντι στους εχθρούς κάποιου και σε εκείνους που σε κακομεταχειρίζονται· να ξεπερνάς το κακό με την καλοσύνη και να μετατρέπεις την απλή υποχρέωση σε μια ευκαιρία πρόθυμης υπηρεσίας και εθνικής υπερηφάνειας.

Π. Ιωάννης

Ακολουθεί μια μεγαλύτερη λέξη ... αλλά τι λέξη! Ο Άγιος Σωφρόνιος μας μιλάει για τον εαυτό του:

🌿Ακολουθεί μια μεγαλύτερη λέξη ... αλλά τι λέξη! Ο Άγιος Σωφρόνιος μας μιλάει για τον εαυτό του:

«Γεννήθηκα σε μια εποχή βαθιών αλλαγών στη ζωή όλης της ανθρωπότητας στη Γη. Όντας σύγχρονος των γεγονότων, δεν είμαι σε θέση να κρίνω την «ποιότητά» τους, να προβλέψω τις συνέπειες της πάλης μεταξύ των ιδεών που λαμβάνει χώρα σε ολόκληρη την επιφάνεια της Γης. Στην ιστορία, οι καλύτεροι δεν έχουν πάντα νικήσει. Οι φρικαλεότητες του αιώνα μας έχουν ξεπεράσει από ορισμένες απόψεις όλα όσα μας είναι γνωστά από τους περασμένους αιώνες. Πρώτα απ 'όλα, ποσοτικά: εκατομμύρια και εκατομμύρια έχουν χαθεί στα πεδία των μαχών σε πολέμους μεταξύ λαών και εμφύλιους πολέμους. Ακολουθούν αμέτρητες θυσίες που σχετίζονται με τον τρόμο σε διαφορετικές χώρες. Η ψυχή μου δεν είχε ποτέ την τάση να συμμετάσχει σωματικά στον αγώνα μεταξύ διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών. Αλλά, φυσικά, στο τέλος μιας μακράς ζωής, μπόρεσα να πάρω μια ιδέα για το πώς διαμορφώνεται στην πραγματικότητα η ζωή των λαών, αφενός, και, αφετέρου, χάρη στην ιεροσύνη και την προσευχή μου για τον κόσμο, πώς πρέπει να διαμορφωθεί.

Είχα μια όχι εύκολη πρόνοια: Γεννήθηκα στη Ρωσία - σε εκείνο το μέρος του Αδαμικού σώματος σε ολόκληρη τη γη, όπου εκείνο το σώμα άρχισε να πονάει σε μια προσπάθεια να αλλάξει την πιο άδικη τάξη που είχε γίνει βίαια αποδεκτή ανά τους αιώνες. Επιπλέον, μου αποκαλύφθηκαν οι τρομερές πλευρές του ανθρώπινου χαρακτήρα, κάτι που με έριξε σε απελπισία για την ανθρώπινη φυλή.

Παράλληλα όμως, ήμουν έντονα παγιδευμένος στο ρεύμα μιας άλλης ζωής, που μας έφερε ο δεύτερος Αδάμ, ο Χριστός, ο Υιός του Ζωντανού Θεού. Με έκανε άξιο να συμμετάσχω στο Σώμα Του. Μου έδειξε το Φως Του και μου έχυσε την αφθονία της αγαθότητάς Του. Αυτός, ο Θείος Σπορέας, έριξε τον καλό σπόρο Του στο χωράφι της καρδιάς μου, και εγώ κοπίασα να μην φανώ άκαρπος. Τα λόγια Του σαν φωτιά μοιράστηκαν στο μυαλό και την καρδιά μου, και έμαθα να σκέφτομαι όπως Αυτός, γιατί ο λόγος Του έγινε η ζωή μου. Μέσω της συνεργασίας του Αγίου Πνεύματος είχα την ευλογία να συμμετάσχω στα βάσανα και τις χαρές Του. Έστω και εν μέρει, αλλά με πραγματικό τρόπο, μας αποκάλυψε τον Πατέρα, και συνήθισα να αγαπώ τον Πατέρα, και να νιώθω ότι ακόμη και εγώ, ο τελευταίος των ανθρώπων, δεν είμαι εκδιωγμένος από το Πρόσωπο του Πατέρα. Τολμώ να πω ότι ούτε ο Η ζωή του επίγειου Αδάμ στην πτώση του, ούτε η ζωή του Ουράνιου Ανθρώπου (Α΄ Κορινθίους) είναι ξένες, άγνωστες σε μένα. Έτσι, μου έχει γίνει φυσικό να βιώνω την τραγωδία της ανθρωπότητας, αφενός, και την ειρήνη του Χριστού, αφετέρου.

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής», τελευταίο κεφάλαιο: «Μετά την ομιλία»

ΆΓΙΟΣ ΔΗΜΉΤΡΙΟΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ. ΣΠΆΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ.

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 5

 

Το 1944, ο Ιβάν Κρεστιάνκιν εγκατέλειψε οριστικά την πολιτική εργασία του. Η εύνοια του Θεού ήταν εμφανής σε όλες τις περιστάσεις εκείνης της στιγμής. Αποχαιρέτησε θερμά τους συναδέλφους του και ο Μητροπολίτης Νικόλαος (Γιαρούσεβιτς) τον χαιρέτησε εγκάρδια και πατρικά.[18] Κατά τη διάρκεια μιας από τις λειτουργίες του, ο επίσκοπος χειροτόνησε τον νέο δόκιμο αναγνώστη και τον οδήγησε στην Αγία Τράπεζα. Τον όρισε στην Εκκλησία της Γεννήσεως του Χριστού στο Ιζμαΐλοβο . [ 19 ] Φανταστείτε την έκπληξη του Ιβάν όταν συνειδητοποίησε ότι αυτή ήταν η ίδια εκκλησία που είχε επισκεφτεί με τον Γέροντα Αμβρόσιο στο όνειρό του.

Ο Ιβάν δεν παρέμεινε για πολύ νεωκόρος. Στις 14 Ιανουαρίου 1945, ο Μητροπολίτης Νικόλαος τον χειροτόνησε διάκονο και εννέα μήνες αργότερα, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος Α΄ (Σιμάνσκι)[20] έθεσε τα χέρια του στο κεφάλι του Διακόνου Ιωάννη, απονέμοντάς του τη χάρη της ιεροσύνης. Έτσι αφηγείται η πνευματική κόρη του Επισκόπου Νικολάου, Γκαλίνα Βολγκούντσεβα[21], για την έναρξη της λειτουργίας του Πατέρα Ιωάννη: «Η πρώτη μου συνάντηση με τον Πατέρα Ιωάννη πραγματοποιήθηκε το 1946. Το βράδυ μετά την ολονύχτια αγρυπνία, παρατήρησα πώς ο αδύνατος και πολύ χλωμός ιερέας δεν περπατούσε, αλλά πετούσε γύρω από την εκκλησία, τα πόδια του φαινόταν να μην αγγίζουν το πάτωμα. Αφού τελείωσε την τοποθέτηση των σημύδων (ήταν πριν από την Αγία Τριάδα), άρχισε την εξομολόγηση. Όλα αυτά έγιναν με τόσο ζωντανή συμμετοχή και έμπνευση που άρχισα να παρατηρώ

 Η εξομολόγησή του με εντυπωσίασε: άκουγε όλους όσους τον πλησίαζαν με έναν ιδιαίτερο, πατρικό τρόπο, ψιθυρίζοντας κάτι και κάνοντας ευλαβικά τον σταυρό του με σκυμμένο κεφάλι. Και ο εξομολόγος δεν απομακρύνθηκε αμέσως από το αναλόγιο. Συγκινημένος, έσπευσε να πει στον ιερέα που τον είχε ζεστάνει ό,τι δεν είχε πει. Πολλοί από τους εξομολόγους είχαν δάκρυα στα μάτια τους. Έτσι, από την πρώτη μας συνάντηση, ο πατήρ Ιωάννης μπήκε στην καρδιά μου και εγκαταστάθηκε εκεί. Και ακόμη και μετά τον θάνατό του, συνεχίζει να ζει με ευγνωμοσύνη στη μνήμη μας . Η χάρη του Θεού εκδηλωνόταν ορατά σε κάθε λειτουργία που τελούσε, είτε ήταν η λειτουργία είτε το κήρυγμα, που απευθυνόταν με αγάπη στον Θεό και σε εμάς τους αμαρτωλούς. Οι καρδιές μας ανταποκρίνονταν στην προσοχή και την αγάπη του. Ήταν πολύ αδυνατισμένος εκείνη την εποχή. Στην εκκλησία όπου περνούσε την ημέρα, ξέχασαν να τον ταΐσουν και δεν υπήρχε τίποτα να τον ταΐσουν. Οι μεταπολεμικές δυσκολίες ήταν επίμονες για όλους. Ο ίδιος ο πατήρ Ιωάννης, έχοντας λάβει τον μισθό του, τον έδωσε σχεδόν ολόκληρο. Γνωρίζοντας την αξιοπιστία του, δεν δίστασαν να του ζητήσουν βοήθεια - κάποιοι για επισκευές, κάποιοι για φάρμακα.

Μια μέρα αρρώστησε. Πήγαμε να τον επισκεφτούμε. Ήταν ξαπλωμένος στο άθλιο αλλά καθαρό δωμάτιό του, με τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του. Οι γυμνοί αγκώνες του προεξείχαν μέσα από τα σκισμένα μανίκια του. Ο γύψος που είχε θρυμματιστεί εντελώς σε έναν τοίχο συμπλήρωνε αυτή τη θλιβερή εικόνα. Η εντύπωση από αυτή την επίσκεψη μας κάλεσε σε δράση. Βρέθηκε κάποιος που ήθελε να βοηθήσει. Ήταν το Ευαγγέλιο της Μάρθας - Γκαλίνα Τσερεπάνοβα [ 22 ] . Ο πατήρ Ιωάννης, έχοντας αναρρώσει, περνούσε όλη μέρα στην εκκλησία ή πήγαινε στις λειτουργίες. Η «Μάρθα» λάμβανε τα εύστοχα αιτήματά του, γραμμένα σε μια λωρίδα χαρτί: «Παρακαλώ ανάψτε τη σόμπα». Και αυτή, έχοντας αρπάξει το κλειδί του Συγκέντρωσε το δωμάτιο. 

Εμφανίστηκαν φρέσκες κουρτίνες και μερικά κουρέλια, που είχαν σκοπό να δημιουργήσουν μια ζεστή ατμόσφαιρα. Βλέποντας το μεταμορφωμένο δωμάτιο, ο πατήρ Ιωάννης λυπήθηκε εμφανώς. Και σε μια στιγμή έντονης αγωνίας, μου είπε: «Μακάρι να ήξερες πόσο με βαραίνει αυτό!» Μου έδειξε μια φωτογραφία: ένα άδειο δωμάτιο, ένα τραπέζι χωρίς κάλυμμα, πάνω του καθόταν μια κούπα νερό και ένα κομμάτι ψωμί. Και στο παγκάκι καθόταν ένας μοναχός. «Αυτό είναι το όνειρό μου», είπε ο πατήρ Ιωάννης με θλίψη. Το όνειρο του μοναχισμού ζούσε μέσα του αδιάκοπα και, με τον δικό του τρόπο, έλεγχε τη ζωή του.

Ιδού μια άλλη αφήγηση για τα πρώτα χρόνια της ιεροσύνης του. Ένας από τους ενορίτες, ο 85χρονη πλέον Κλαύδια Α., θυμάται εκείνες τις μακρινές εποχές: «Η γη είναι γεμάτη φήμες. Το 1947, άκουσα από τους πιστούς ότι κάποιος εξαιρετικός ιερέας υπηρετούσε στο Ιζμαΐλοβο. Πήγα αμέσως να τον δω. Ευτυχώς, υπηρετούσε την πρώτη Λειτουργία. Και δεν είχα ξαναζήσει τέτοια χαρά όσο ένιωσα κατά τη διάρκεια της προσευχής αυτού του νεαρού ιερέα. Σκέφτηκα: αυτός είναι ένας επίγειος άγγελος. Από εκείνη την ημέρα και μετά, έγινα τακτικός ενορίτης της εκκλησίας του Ιζμαΐλοβο. Εξομολογούμουν μόνο σε αυτόν. Ήμουν σέ σχέση με έναν Παλαιόπιστο. Ο πατήρ Ιωάννης με παρηγόρησε, υποσχόμενος ότι μια μέρα θα μπορούσε να μας παντρεψει κανονικά.Κατάφερε να πείσει τον άντρα μου στην Εκκλησία μας με τις προσευχές του και μετά μας πάντρεψε. Η χαρά μας δεν είχε όρια.

Μια μέρα, ενώ ο Πατέρας Ιωάννης έλειπε, έφεραν στην εκκλησία μια νεκρή γυναίκα. Δεν είχε συγγενείς και δεν υπήρχε κανείς να πληρώσει για την κηδεία. Ο ηλικιωμένος ιερέας που βρισκόταν στην εκκλησία εκείνη την ώρα αρνήθηκε να τελέσει την κηδεία, είτε λόγω ασθένειας είτε για κάποιο άλλο λόγο. Ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή, ο Πατέρας Ιωάννης επέστρεψε. Παρατηρώντας τη σύγχυσή μας, ρώτησε τον λόγο. «Λοιπόν, έφεραν μια νεκρή γυναίκα. Είναι φτωχή και χωρίς οικογένεια και δεν θέλουν να τελέσουν την κηδεία γι' αυτήν». «Θα την κάνουμε πλούσια τώρα», είπε χαρούμενα ο Πατέρας Ιωάννης και έφυγε. Παρακολουθήσαμε να ανοίγουν οι Βασιλικές Πύλες. Ο πολυέλαιος άναψε και ο Πατέρας Ιωάννης βγήκε, πλήρως ντυμένος, απευθυνόμενος σε όλους από τον άμβωνα: «Όποιος έχει χρόνο, ας μείνει, ας προσευχηθούμε μαζί και ας στείλουμε τον δούλο του Θεού στη Βασιλεία των Ουρανών». Αυτή η κηδεία γέμισε την εκκλησία με τη χάρη της αγάπης του Θεού και τις ψυχές μας με χαρά».

Η μνήμη του πατέρα Ιωάννη αργότερα αναβίωσε εκείνες τις εποχές: «Στα μεταπολεμικά χρόνια, οι εκκλησίες ήταν γεμάτες κόσμο κατά τη διάρκεια των λειτουργιών. Ειδικά κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Πολλοί δεν μπορούσαν να μπουν και προσεύχονταν έξω. Ξεκινούσες τη λειτουργία στις επτά το πρωί και τελείωνες γύρω στις τέσσερις. Και ήσουν όρθιος όλη την ώρα. Στο τέλος, έμπαινες στην Αγία Τράπεζα, έκλεινες την κουρτίνα, βυθιζόσουν εξαντλημένος σε μια καρέκλα και αμέσως έπεφτες στη λήθη. Και μόλις μισή ώρα αργότερα, χτυπούσε η καμπάνα για τη βραδινή λειτουργία. Ξυπνούσες σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, γεμάτος ζωντάνια και δύναμη. Σαν να μην ήσουν όρθιος όλη μέρα. Με ευγνωμοσύνη στον Θεό, ξεκινούσες τις προσευχές σου την Κυριακή το βράδυ.

Τότε συνειδητοποίησα ότι ο Κύριος μου δίνει τη δύναμη να Τον υπηρετώ... Και ένας ζωντανός ζήλος για υπηρεσία μεσολάβησε για μένα ενώπιον του Θεού και των άλλων ως πνευματικός πατέρας, και σε εκείνες τις μεταπολεμικές εποχές, αυτό ήταν ένα πολύ υπεύθυνο, σοβαρό, ακόμη και επικίνδυνο έργο. Αλλά αφιερώθηκα ολοκληρωτικά σε αυτή την υπηρεσία.

Χωρίς να περιορίζεται από οποιεσδήποτε εγκόσμιες φροντίδες ή γήινες προσκολλήσεις, ο πατήρ Ιωάννης υπηρέτησε ανιδιοτελώς τον Θεό και τους ανθρώπους. Μελέτησε τον εαυτό του και δίδαξε στους ενορίτες του πώς να ζουν μια ζωή που να ευαρεστεί τον Θεό και πώς να βρίσκουν σωτηρία σε έναν κόσμο αμαρτίας. Υποτασσόμενος στο θέλημα του Θεού και επιθυμώντας μόνο να το γνωρίζει, δίδαξε το ίδιο σε όσους άκουγαν τα λόγια του και το παράδειγμα της ζωής του.

Το 1946, το όνειρο του πατέρα Ιωάννη για μοναχισμό πλησίασε απροσδόκητα στην πραγματοποίηση. Έγινε ένοικος της Λαύρας της Αγίας Τριάδας-Σεργίου, η οποία ετοιμαζόταν να ανοίξει [23]. Ο ηγούμενός της, Αρχιμανδρίτης Γκούρι (Εγκόροφ) [24], εξέφρασε την επιθυμία του να δει τον πατέρα Ιωάννη ως τον πρώτο που θα κουρευτεί και μάλιστα του έδωσε και όνομα - Σέργιος. Αυτό ήθελε ο ηγούμενος, και αυτό επιθυμούσε ο πατέρας Ιωάννης. Η ευτυχία έλαμπε σαν ήλιος στην ψυχή του. Αλλά αυτή η ευτυχία ήταν βραχύβια. Έξι μήνες αργότερα, η εντολή του Θεού, με διάταγμα του Μητροπολίτη Νικολάου, τον επέστρεψε στην πρώην ενορία του, στον κόσμο. Ο πατέρας Ιωάννης είχε ήδη γνωρίσει τις ιδιαίτερες δυσκολίες της ζωής ενός μοναχού στον κόσμο, και τώρα έπρεπε να επιστρέψει από τη γη της επαγγελίας, από την πολυπόθητη και χαρούμενη μοναστική υπακοή σε μια χώρα όπου ζουν λύκοι.

Αγκάθια και αγκάθια καθημερινά πληγώνουν την ψυχή και βασανίζουν την καρδιά. Η καρδιά θρηνούσε το όνειρό της, αλλά σύντομα παραιτήθηκε. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο πατήρ Ιωάννης αποφάσισε να μην επιθυμεί το δικό του πεπρωμένο, ούτε καν στις σκέψεις του, αλλά να ακολουθεί ανιδιοτελώς το θέλημα του Θεού. Αυτό που υπέμεινε ο πατήρ Ιωάννης στο χωνευτήρι αυτού του οδυνηρού πειρασμού, μόνο αυτός το γνώριζε. Αλλά αργότερα θα έλεγε στα πνευματικά του παιδιά: «Γνωρίζω τη σοβαρότητα του πνευματικού πολέμου όχι από βιβλία».

Αλλά ο Κύριος, στο έλεός Του, έσπευσε να παρηγορήσει τον ταπεινωμένο δόκιμο. Του ανατέθηκε να σπουδάσει εξωτερικά στη Θεολογική Ακαδημία[25] στην επικράτεια του Αγίου Σεργίου. Αυτή η παρηγοριά ήρθε απροσδόκητα, με την ακαταμάχητη δύναμη του Θεού. Αυτό τελικά επιβεβαίωσε τον πατέρα Ιωάννη στη σκέψη ότι μόνο ο Κύριος γνώριζε την πορεία του προς το καλό. Τρία χρόνια στην ακαδημία, εκτός από τη χαρά της μελέτης, του έδωσαν την παρηγοριά της φιλίας με τους μοναχούς. Επικοινωνώντας με τον Πάβελ Γκολούμπτσοφ[26], τον Ανατόλι Μέλνικοφ[27], τον Κονσταντίν Νετσάγιεφ[28] και τον πατέρα Σέργιο Ορλώφ[29], ο ίδιος ο πατέρας Ιωάννης ένιωθε σαν μοναχός. Το όνειρό του για άλλη μια φορά έγινε πραγματικότητα: «Θέλω να γίνω μοναχός! Θα γίνω, θα γίνω μοναχός!»

Από την πληρότητα της εμπειρίας του και από το πραγματικό συναίσθημα της εγγύτητας του Θεού που αναδύθηκε μέσα του, έγραψε:

«Το δώρο του Θεού - η υπέροχη ελευθερία του ανθρώπου - μας θέτει πάντα αντιμέτωπους με μια επιλογή: μέσα από όλα τα γεγονότα, όλες τις λύπες και τις χαρές, να πάμε ή να μην πάμε προς την αλήθεια και την αγάπη του Θεού, η οποία δεν έχει τέλος!»

Αναλογιζόμενος την τρέχουσα ιστορική στιγμή, ο πατήρ Ιωάννης προσπάθησε να καταλάβει τι δημιουργούσε ο Θεός σε αυτή την ορατή καταστροφή. Δεν μπορούσε να πιστέψει σε έναν Θεό-καταστροφέα. Ήξερε από την εμπειρία του ότι ο Θεός ήταν ο Παντοδύναμος Δημιουργός, που ανασταίνει τους νεκρούς και χαρίζει ζωή σε όλα τα πράγματα. Αλλά για σχεδόν 30 χρόνια, ο Εξόριστος Θεός, «μη έχοντας πού να γείρει το κεφάλι Του», περιπλανιόταν στη Ρωσία.

Ο πατήρ Ιωάννης, ήδη ιερέας, ονειρευόταν τη μοναστική υπηρεσία στον Θεό. Μήπως τα ερειπωμένα μοναστήρια και οι μοναχοί που ήταν διασκορπισμένοι όχι μόνο σε όλη τη Ρωσία αλλά και σε όλο τον κόσμο ήταν σημάδι ότι αυτό το μονοπάτι έσβησε; Η σκέψη για το πώς να υπηρετήσει τον Θεό σε αυτές τις εποχές στοίχειωνε τον πατήρ Ιωάννη αμείλικτα. Δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την ιδέα να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και έβλεπε τον μόνο τρόπο να το πραγματοποιήσει αυτό στον μοναχισμό. Και σε μια στιγμή που το ταραγμένο μυαλό του τον οδηγούσε στα πρόθυρα της σύγχυσης, ο Άγιος Σεραφείμ, τον οποίο ο πατήρ Ιωάννης αγαπούσε με ευλάβεια από την παιδική του ηλικία, έσπευσε να τον βοηθήσει.

Στο χωριό Ακούλοβο, κοντά στη Μόσχα, ζούσε ο ιερέας των Πνευματικών Φίλων Σεργίου Ορλόφ, στον οποίο, σύμφωνα με τα λόγια του Πατέρα Ιωάννη, ανακαλύφθηκε ένας νέος «υπηρέτης» Σεραφείμ. Εκείνη την εποχή, το μικρό σπίτι του πατέρα Σεργίου φιλοξενούσε πολλά κειμήλια της καταργημένης Μονής Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο.[30] Ο πατέρας Σέργιος άναβε ζωντανές φλόγες μπροστά στις εικόνες καθημερινά και προσευχόταν, διαφυλάσσοντας όχι μόνο τα κειμήλια αλλά και το μοναστικό πνεύμα του Σεραφείμ.

Σε αυτά τα ιερά λείψανα οδήγησε ο Όσιος τον πατέρα Ιωάννη. Είχε γνωρίσει τον πατέρα Σέργιο στη Θεολογική Ακαδημία, όπου είχαν σπουδάσει μαζί. Οι κοινές τους φιλοδοξίες και οι πνευματικές τους ελπίδες τους έκαναν φίλους. Ο πατέρας Ιωάννης συχνά διανυκτέρευε σε αυτό το μυστικό καταφύγιο του Οσίου και θυμόταν τις κοινές προσευχές του με τον πατέρα Σέργιο. Νιώθοντας την εγγύτητα του Οσίου, ζητούσε καθοδήγηση για το πώς να ζει σύμφωνα με τον Θεό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και ιδιαίτερα για το πώς να ζει ως μοναχός έξω από το μοναστήρι. Κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις εκκλήσεις προς τον Όσιο Σεραφείμ, ο πατέρας Ιωάννης άκουσε αυτές τις οδηγίες να αντηχούν καθαρά στην καρδιά του:

«Έχε το σώμα σου σκλαβωμένο, αλλά την ψυχή σου κράτα την αφύλακτη».

Αυτό τον ώθησε να μελετήσει προσεκτικά τη ζωή του αγίου γέροντα. Η εργασία του κατέληξε σε μια εργασία αφιερωμένη σε αυτόν: «Ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ ο Θαυματουργός και η Σημασία του για τη Ρωσική Θρησκευτική και Ηθική Ζωή της Εποχής».

Ερευνώντας το θέμα, ο Πατέρας Ιωάννης έλαβε σημαντικές απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα της πνευματικής ζωής, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την παρούσα εποχή. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η κοινωνία όχι μόνο έχασε μια σαφή κατανόηση όχι μόνο η αληθινή αξία της ζωής και ο σκοπός της παρέκκλιναν, αλλά και παρέκκλιναν σε διάφορα μυστικιστικά και θρησκευτικά κινήματα. «...Ο Χριστιανισμός για πολλούς δεν έχει γίνει αυτό που είναι στην ουσία του, αλλά αυτό που θέλει ο καθένας... Δεν έχει νόημα καν να μιλάμε για την Εκκλησία. ο καθένας έχει αναπτύξει τη δική του εσωτερική, όπου προσεύχεται σε κάποιον Κύριο, ο οποίος, κρίνοντας από τις εξωτερικές του πράξεις... αυτός ο Κύριος πρέπει να είναι ένα πνεύμα καταστροφής και καταστροφής».

Και έτσι, σε εκείνη την ταραγμένη εποχή, από τη σιωπή των δασών του Σάροφ, πίσω από τα τείχη του μοναστηριού, η φωνή του σεβάσμιου γέροντα και η ακατανόητη δύναμη της πνευματικότητάς του αντηχούσαν σε όλη τη Ρωσία.

Η επιρροή της αφύπνισε τους κοιμισμένους και φώτισε τους χαμένους σε μια σαφή κατανόηση του πιο σημαντικού, του μόνου ουσιώδους πράγματος - του σκοπού της ζωής. Και ο ίδιος ο άγιος, καταπιεσμένος από τα βάσανα μέχρι τις τελευταίες του μέρες, ένας αδιάκοπος, εθελοντής μάρτυρας, έδειξε με τη ζωή του τον δρόμο για να ακολουθήσει τον Χριστό. Η πλήρης ετοιμότητα να υπομείνει κανείς οποιοδήποτε βάσανα για χάρη του Χριστού και για τον Χριστό είναι απαραίτητη:

«Δώστε αίμα, λάβετε το Πνεύμα». Μόνο με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατόν να αποκτήσει κανείς το Άγιο Πνεύμα του Θεού.

Ο πατήρ Ιωάννης, ένας ζηλωτής μαθητής των Σεραφείμ, συνειδητοποίησε ένα άλλο κρίσιμο σημείο ενώ εργαζόταν πάνω σε αυτό το θέμα, γράφοντας στο έργο του: «Σύμφωνα με τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων και ασκητών της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ένα ουσιαστικό μέσο για την επίτευξη αληθινής ένωσης με τον Θεό είναι η ενεργός επικοινωνία με τον πλησίον». Αυτή η ιδέα αντηχεί σαφώς και οριστικά στα γραπτά πολλών αγίων, και οι βίοι τους το επιβεβαιώνουν.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έγραψε: «Και η ζωή και ο θάνατος εξαρτώνται από τον πλησίον. Διότι αν κερδίσουμε έναν αδελφό, κερδίζουμε τον Θεό... Αν κάποιος ασκεί ακόμη και την ύψιστη αγάπη της σοφίας, αλλά δεν νοιάζεται για τους άλλους που χάνονται, δεν θα έχει θάρρος ενώπιον του Θεού».

Και ο Επίσκοπος Ακάκιος της Βερέγιας[31] νουθετεί τον ασκητή ερημίτη: «Ο Κύριος... έδειξε στον Απόστολο Πέτρο με ποιο κατόρθωμα θα Τον ευχαριστούσε περισσότερο. Λέει: «Αν με αγαπάτε, βόσκεστε τα πρόβατά μου, βόσκεστε τα αρνιά μου... το ποίμνιο κινδυνεύει να χαθεί από τους λύκους... αλλά Αυτός που αγαπάτε πολύ το αγαπάει βαθιά· και είναι ιδιοκτησία εκείνων που αγαπούν να ευχαριστούν αυτούς που αγαπούν».

Και ο ίδιος ο Όσιος Σεραφείμ, ήδη εξαντλημένος από την ασκητική του ζωή και την ηλικία του ως πρεσβύτερος, βγαίνει από την απομόνωση για να αναλάβει το κατόρθωμα της υπηρεσίας των ανθρώπων.

Το έργο του Πατέρα Ιωάννη έλαβε την έγκριση του Αγιωτάτου Πατριάρχη Αλεξίου Α΄. Ο νεαρός ιερέας κλήθηκε να το βελτιώσει και να το κάνει δίπλωμά του. Είχε καθοριστική σημασία για το υπόλοιπο της ζωής του Πατέρα Ιωάννη. Διέκρινε στην εποχή του Σεραφείμ τις αρχές αυτού που θα μεγάλωνε δύο αιώνες αργότερα. Η αποστασία από τον Θεό που είχε ξεκινήσει στις αρχές του 19ου αιώνα είχε ήδη αποφέρει τρομερούς καρπούς έναν αιώνα αργότερα - θεομανία και αποστασία. Ο Άγιος Σεραφείμ, ένας μοναχός που είχε ανέβει με συνέπεια όλα τα σκαλιά της κλίμακας του μοναστικού ασκητισμού στα ύψη του Πνεύματος, στο τέλος της ζωής του πάτησε στο τελευταίο σκαλοπάτι - την υπηρεσία προς τους ανθρώπους. Και αν ένας άγιος γέροντας του Θεού, κινούμενος από συμπόνια για τους πεθαμένους, τους πλησιάζει με λόγια αγάπης και οικοδομής, τότε, αναμφίβολα, αυτό είναι το ύψιστο κατόρθωμα του χριστιανικού έργου. Μέσω των προσευχών και της βοήθειας του Αγίου Σεραφείμ, αποκαλύφθηκε στον Πατέρα Ιωάννη το βαθύ νόημα του μοναστικού έργου: στην εποχή μας, να αποκτήσουμε και να διατηρήσουμε...

Μερικές φορές.......

Μερικές φορές συσσωρεύονται τόσα πολλά μέσα της που η ψυχή δεν ξέρει πλέον τι την βαραίνει περισσότερο: η κούραση, ο φόβος ή η μοναξιά.🤔 Το άτομο συνεχίζει να περπατάει, να μιλάει, να χαμογελάει, αλλά μέσα του υπάρχει όλο και περισσότερη σιωπή. Και ακριβώς αυτή η ανυπάκουη σιωπή καταλήγει να πληγώνει περισσότερο.

Συχνά συμβαίνει το μυαλό να μην μπορεί πλέον να βρει ηρεμία ούτε τη νύχτα. Οι σκέψεις επαναλαμβάνονται, γυρίζουν το παρελθόν από παντού, φέρνουν φόβο για το αύριο και αφήνουν μια πίεση στην καρδιά που είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Όταν ένα άτομο ζει πολύ καιρό σε αυτή την ένταση, αρχίζει να απομακρύνεται από τον εαυτό του και από τους άλλους.

Αλλά η ψυχή δεν χρειάζεται μόνο εξηγήσεις, αλλά και ευγένεια. Κάποιες πληγές δεν γιατρεύονται με συνεχή αγώνα, αλλά με σταματημό, με αλήθεια και με υπομονή. Μια καρδιά που ακούγεται με ειλικρίνεια αρχίζει σιγά σιγά να ηρεμεί. Ο Θεός συχνά εργάζεται ακριβώς στο μέρος όπου ο άνθρωπος δεν έχει πλέον τη δύναμη να προσποιείται. 😇

Πέρα από την αναταραχή υπάρχει πάντα η πιθανότητα μιας νέας αρχής. Όχι μιας θεαματικής, αλλά μιας σιωπηλής και αληθινής, στην οποία κάθε μικρό βήμα προς το φως γίνεται ήδη μια μορφή θεραπείας.

 Μοναχή Σιλουάνα Βλαντ.

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 43

 

1060. Τι ορίζει η έκτη εντολή της Εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η έκτη εντολή της Εκκλησίας;

Η απάντηση του ιερέα : Προβλέπει προσευχή στον πανάγαθο Θεό για ανθρώπους κάθε βαθμίδας. Πρώτα, για τον κλήρο, έπειτα για τον αυτοκράτορα, για ολόκληρο τον Συγκλίτη, για τον στρατό, και ιδιαίτερα για εκείνους που ευεργετούν τις εκκλησίες και φροντίζουν για τη διάδοση της Καθολικής και Ορθόδοξης Πίστης - και αυτό βασίζεται στα λόγια του Αποστόλου, ο οποίος λέει: « Πρώτον λοιπόν, παρακαλώ να κάνετε προσευχές, δεήσεις, δεήσεις και ευχαριστίες για όλους τους ανθρώπους, για τον αυτοκράτορα και για όλους τους άρχοντες, για να ζήσουμε ησυχία και σεβαστή ζωή με κάθε ευσέβεια και αγιότητα· γιατί αυτό είναι καλό και ευπρόσδεκτο ενώπιον του Θεού του Σωτήρα μας» ( Α΄ Τιμ. 2:1-3 ).

1061. Τι ορίζει η έβδομη εντολή της Εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η έβδομη εντολή της Εκκλησίας;

Η Απάντηση του Ιερέα . Ορίζει νηστείες και προσευχές, ειδικά καθορισμένες από τον Μητροπολίτη ή τον Επίσκοπο στην Επισκοπή του για κάποια ανάγκη, όπως: για να αποτρέψει την δίκαιη οργή του Θεού που απειλεί τον λαό· για την απαλλαγή από λοιμό ή λιμό, ή πόλεμο, ή ξηρασία, ή για την θεραπεία των ασθενών, ή την παρηγοριά των θλιμμένων - που πρέπει να τηρούνται συνεχώς από όλους τους κατοίκους της Επισκοπής, όπως είναι γραμμένο στις Πράξεις των Αποστόλων: Και ο Πέτρος κρατούνταν στη φυλακή, αλλά γινόταν θερμή προσευχή στην Εκκλησία προς τον Θεό γι' αυτόν ( Πράξεις 12:5 ).

1062. Τι είναι η ελπίδα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η ελπίδα;

Η απάντηση του ιερέα : Η ελπίδα είναι το ποτήρι που φέρνει χαρά. Η ψυχή βασανίζεται από ανησυχίες για το τι τρώμε, τι πίνουμε ή τι φοράμε . Η ελπίδα υψώνει το βλέμμα της στον Ουράνιο Πατέρα και απαντά: Ζητήστε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα αυτά θα σας προστεθούν. Αν ο Θεός δεν λυπήθηκε τον ίδιο του τον Υιό, αλλά τον παρέδωσε για όλους μας, πώς δεν θα μας δώσει και μαζί Του τα πάντα; Αλλά εμείς βασανιζόμαστε από τον φόβο του θανάτου και της αιωνιότητας : Γιατί αν ο άνθρωπος πεθάνει , αλλά έπεσε, ποιος δεν είναι πια; Αν πεθάνει, θα ζήσει; Η ελπίδα υψώνει το βλέμμα της στον Υιό του Θεού και απαντά με τη φωνή Του: Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή· πιστεύοντας σε μένα, αν πεθάνει, θα ζήσει. Η ψυχή βασανίζεται από την αίσθηση των αδυναμιών, των πειρασμών, των ατυχιών και των πτώσεων. Η ελπίδα στρέφει το βλέμμα της στο Πνεύμα-Παρηγορητή και απαντά: Το ίδιο το Πνεύμα μας βοηθά στις αδυναμίες μας· μεσιτεύει για εμάς με στεναγμούς πολύ βαθείς για να περιγραφούν. Συνεργάζει τα πάντα προς αγαθό σε όσους αγαπούν τον Θεό.

1063. Τι λέει ο Λόγος του Θεού για την ευλάβεια προς τους ποιμένες και τους πνευματικούς δασκάλους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει ο Λόγος του Θεού για την τιμή των ποιμένων και των πνευματικών δασκάλων;

Η απάντηση του ιερέα : Ο λόγος του Θεού λέει: Υπακούστε στους ηγέτες σας και υποταχθείτε, αυτοί φυλάνε τις ψυχές σας, καθώς πρόκειται να δώσουν λόγο· για να το κάνουν αυτό με χαρά και όχι στενάζοντας· γιατί αυτό δεν είναι ωφέλιμο για όλους ( Εβρ. 13:17 ).

1064. Τι λέει η Αγία Γραφή για την τιμή των ηλικιωμένων;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει η Αγία Γραφή για την τιμή προς τους πρεσβύτερους;

Η απάντηση του ιερέα . Ο Απόστολος Παύλος γράφει στον Τιμόθεο: «Μη επιπλήττεις τον πρεσβύτερο, αλλά νουθετείς αυτόν ως πατέρα· τους νέους ως αδελφούς· τις πρεσβύτερες ως μητέρες» ( Α΄ Τιμ. 5:12 ). Σήκω μπροστά στους γκρίζους, και τίμησε το πρόσωπο του ηλικιωμένου, και φοβήσου τον Κύριο τον Θεό σου ( Λευιτ. 19:32 ).

1065. Η Θεοτόκος, που έχει φύγει από κοντά μας, ακούει τις προσευχές μας;

Ερώτηση ενορίτη : Η Μητέρα του Θεού, η οποία έχει φύγει από κοντά μας, ακούει τις προσευχές μας;

Η απάντηση του Ιερέα : Όπου κι αν εκτείνεται ο ουρανός, Εκείνη δέχεται τις προσευχές εκείνων που την επικαλούνται και, ως η Αγαθή, προπορεύεται αυτών για να τους βοηθήσει. Γι' αυτό η Αγία Εκκλησία φωνάζει προς Αυτόν για εμάς: «Μακάριοι ημείς οι μεσιτευταί αυτής· διότι ημέραν και νύκτα προσεύχεσαι υπέρ ημών, τα σκήπτρα των βασιλείων ενισχύονται δια των προσευχών Σου. Μακάριοι ημείς· διότι εάν η προσευχή παντός δικαίου ωφελεί πολύ ( Ιωάννης 5:16 ), πόσον μάλλον η προσευχή της Μητέρας μπορεί να επιτύχει την ευσπλαχνία του Δασκάλου; «Εάν δεν ήταν παρούσα, ποιος θα μας έσωζε από τέτοιες συμφορές που απειλούν τον καθένα μας από παντού και κάθε ώρα;»

1066. Τι ορίζει η όγδοη εντολή της εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η όγδοη εντολή της Εκκλησίας;

Η απάντηση του ιερέα : Ορίζει ότι οι λαϊκοί δεν πρέπει να τολμούν να κλέψουν την εκκλησιαστική περιουσία και τα κεφάλαια και να τα χρησιμοποιήσουν για τις δικές τους ανάγκες, για να μην προκαλέσουν βία και ακραία προσβολή των ευσεβών συναισθημάτων του δωρητή.

1067. Τι ορίζει η ένατη εντολή της εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η ένατη εντολή της εκκλησίας;

Η απάντηση του ιερέα : Ορίζει ότι δεν πρέπει να τελούνται γάμοι σε ημέρες που απαγορεύονται από την Εκκλησία· επίσης, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να παρακολουθούν απαγορευμένα παιχνίδια και θεάματα και να μην ακολουθούν παγανιστικά έθιμα, στο μέτρο του δυνατού, να απέχουν από αυτά.

1068. Γιατί ο διάβολος επέλεξε ένα φίδι ως όργανο της κακίας του, και όχι κάποιο άλλο ζώο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί ο διάβολος επέλεξε ένα φίδι ως όργανο της κακίας του και όχι κάποιο άλλο ζώο;

Η απάντηση του ιερέα . Η απάντηση σε αυτό βρίσκεται στα ίδια τα λόγια του Μωυσή, με τα οποία περιγράφει το φίδι που βάζει σε πειρασμό. Το φίδι ήταν σοφότερο από όλα τα ζώα στη γη . Ακόμα και τώρα, το φίδι ξεπερνά σχεδόν όλα τα ζώα σε πανουργία. Και πριν από την πτώση του ανθρώπου - πριν από την κατάρα που στέρησε από όλα τα πλάσματα μέρος της τελειότητάς τους, ειδικά από το φίδι - θα μπορούσε να κατέχει ακόμη μεγαλύτερες ικανότητες. Επομένως, το φίδι ήταν πιο ικανό από άλλα ζώα να χρησιμεύσει ως εργαλείο για το πνεύμα του πειρασμού, το οποίο, μη τολμώντας να εμφανιστεί κατ' εικόνα του, αναζητούσε ως εργαλείο ένα ον που, στον άνθρωπο που βάζει σε πειρασμό, θα φαινόταν να ενεργεί από μόνο του και όχι υπό ξένη υπόδειξη. Γιατί ακόμη και στη δεύτερη περίπτωση, ο πειρασμένος θα γινόταν αμέσως καχύποπτος και δεν θα εξαπατούνταν τόσο εύκολα.

1069. Ποιοι είναι οι ηγεμόνες που πρέπει να τιμούνται μετά τους γονείς, κατά την ομοιότητά τους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι αρχές που πρέπει να τιμούμε μετά τους γονείς μας, κατά την ομοιότητά τους;

Η απάντηση του ιερέα : Αυτοί που, αντί για γονείς, φροντίζουν για την εκπαίδευσή μας, δηλαδή, αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τα σχολεία · αυτοί που μας προστατεύουν από την αταξία και την ακαταστασία στην κοινωνία, δηλαδή οι πολιτικές αρχές · αυτοί που μας υπερασπίζονται από αδικήματα με τη δύναμη των νόμων, δηλαδή οι δικαστές · αυτοί στους οποίους ο Ηγεμόνας εμπιστεύεται την προστασία και την υπεράσπιση της δημόσιας ασφάλειας από εχθρούς, δηλαδή στρατιωτικούς διοικητές · αφέντες, σε σχέση με εκείνους που τους υπηρετούν και τους οποίους κατέχουν (Βλέπε Κατήχηση Μητρ. Φιλιππ.).

1070. Τι ορίζει η Αγία Γραφή σχετικά με τα καθήκοντα σε σχέση με τους προϊσταμένους διαφόρων ειδών;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η Αγία Γραφή σχετικά με τις ευθύνες απέναντι σε διάφορους τύπους αρχών;

Η απάντηση του ιερέα : Η Αγία Γραφή λέει: Αποδώστε σε όλους αυτό που τους αναλογεί· σε όποιον λοιπόν είναι το μάθημα, σε όποιον είναι ο φόρος, σε όποιον είναι ο φόρος, σε όποιον είναι ο φόβος, ο φόβος, και σε όποιον είναι η τιμή, η τιμή ( Ρωμ. 13:7 ).

1071. Ποια είναι η ζωή ενός αληθινού πιστού στην κοινωνία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η ζωή ενός αληθινού πιστού στην κοινωνία;

Η απάντηση του ιερέα : Ο αληθινός πιστός, απελευθερωμένος από τα ξένα δεσμά της αμαρτίας και έχοντας αγκαλιάσει την αγάπη του Θεού, εκφράζεται σε κοινοτικές σχέσεις σύμφωνα με την ανανεωμένη του φύση. Αποδεχόμενη και ενσωματώνοντας μέσα του μόνο αγνές εικόνες, η ψυχή του πιστού παράγει επίσης μόνο αγνές εικόνες. Αγαπώντας μόνο το ουράνιο, επιθυμεί να αναλογίζεται και να βλέπει μόνο το ουράνιο στις γήινες σχέσεις του. Όλες οι εξωτερικές της πράξεις και όλες οι εξωτερικές της σχέσεις είναι ένα ύφασμα καλοσύνης και αλήθειας. Η ίδια αγάπη του πιστού για τον Θεό, μέσω της οποίας ολόκληρη η ζωή του γίνεται μία πράξη προσευχής ενώπιον του Θεού, αποκαλύπτεται και στις σχέσεις του με τον πλησίον του. Η πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό, μεταμορφώνοντας την εσωτερική ζωή ενός ανθρώπου και στρέφοντάς τον από την γήινη στην ουράνια, μεταμορφώνει ταυτόχρονα ολόκληρη την εξωτερική του ζωή με όλες τις σχέσεις της. Όλα γίνονται μία φωτεινή πράξη πίστης.

1072. Τι είναι το μυστήριο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι το μυστήριο;

Η απάντηση του ιερέα : Ένα μυστήριο είναι μια ιερή πράξη η οποία, υπό κάποια ορατή μορφή, μεταδίδει την αόρατη χάρη του Θεού στην ψυχή του πιστού, η οποία έχει θεσπιστεί από τον Κύριό μας, μέσω του Οποίου κάθε ένας από τους πιστούς λαμβάνει τη θεία χάρη.

1073. Για ποιο σκοπό θεσπίστηκαν τα μυστήρια;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιοι είναι οι σκοποί των μυστηρίων;

Η απάντηση του ιερέα : Πρώτον, για να είναι σημάδια των αληθινών υιών του Θεού ή της Ορθόδοξης Καθολικής Αποστολικής Εκκλησίας. Δεύτερον, για να έχουμε μια σαφή εγγύηση της εμπιστοσύνης μας στον Θεό, ότι παραμένοντας σταθεροί στην πίστη και τα καλά έργα, θα λάβουμε σωτηρία στην αιώνια ζωή. Τρίτον, για να έχουμε αποτελεσματικά φάρμακα για την θεραπεία των αμαρτωλών μας ασθενειών.

1074. Γνωρίζουν οι άγιοι του Θεού, που κατοικούν στον ουρανό, τι συμβαίνει στη γη;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γνωρίζουν οι άγιοι του Θεού, που κατοικούν στον ουρανό, τι συμβαίνει στη γη;

Η απάντηση του ιερέα : Οι άγιοι του Θεού, που κατοικούν στον ουρανό, γνωρίζουν τι συμβαίνει στη γη και συμμετέχουν πλήρως στην τύχη της Εκκλησίας των Αγωνιστών. Έτσι, οι ψυχές των αγίων, διασκορπισμένες για τον λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία που κατείχαν, κράζουν με δυνατή φωνή, λέγοντας: Μέχρι πότε, Κύριε, άγιε και αληθινό, δεν θα κρίνεις και δεν θα εκδικηθείς το αίμα μας από εκείνους που κατοικούν στη γη; ( Αποκ. 6:10 ) Κάθε φορά που αποκαλύπτονται κρίσεις και διατάγματα που αφορούν τον ανθρώπινο κόσμο, λαμβάνει χώρα θρίαμβος στον ουρανό, και ανάμεσα σε εκείνους που θριαμβεύουν βλέπουμε πάντα τα πρόσωπα των αγίων του Θεού. ( Αποκ. 11:15-18, 15:3-8, 19:1-8 )

1075. Αποκαλύπτει ο Θεός στους αγίους Του τι πρόκειται να συμβεί;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Αποκαλύπτει ο Θεός στους αγίους Του τι πρόκειται να συμβεί;

Η απάντηση του ιερέα : Ο Κύριος αποκαλύπτει στους αγίους Του όχι μόνο τα παρόντα αλλά και τα μελλοντικά γεγονότα της Εκκλησίας του Χριστού στη γη. Στη φωνή των μαρτύρων, που απαιτούσαν δίκαιη εκδίκηση για την αιματοχυσία τους εναντίον του ασεβούς και άνομου λαού, τους ειπώθηκε: «Ας αναπαυθούν λίγο ακόμα, μέχρι να απολυθούν και οι σύντροφοί τους και οι αδελφοί τους, οι οποίοι πρόκειται να θανατωθούν όπως και αυτοί» ( Αποκ. 6:11 ).

1077. Τι λέει η Αγία Γραφή για την υποταγή των δούλων και των δούλων στον Κύριο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει η Αγία Γραφή για την υποταγή των δούλων και των δούλων στον Κύριο;

Η απάντηση του ιερέα : Η Αγία Γραφή λέει: Οι δούλοι, υπακούστε στους κυρίους σας κατά σάρκα, με φόβο και τρόμο, με απλότητα καρδιάς, όπως και ο Χριστός· όχι μόνο εργαζόμενοι δημόσια ως ανθρωπάρεσκοι, αλλά ως δούλοι του Χριστού, κάνοντας το θέλημα του Θεού από καρδιάς ( Εφεσ. 6:5-6 ). Οι δούλοι, υποτάσσεστε με κάθε φόβο στους κυρίους σας, όχι μόνο στους αγαθούς και πράους, αλλά και στους ισχυρογνώμονες ( Α΄ Πέτρ. 2:18 ).

1077. Τι λέει η Αγία Γραφή για τα καθήκοντα των γονέων απέναντι στα παιδιά τους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει η Αγία Γραφή για τις ευθύνες των γονέων απέναντι στα παιδιά τους;

Η απάντηση του ιερέα : Η Αγία Γραφή λέει: Πατέρες, μη παροργίζετε τα παιδιά σας, αλλά ανατρέφετε αυτά με παιδεία και νουθεσία Κυρίου ( Εφεσ. 6:4 ).

1078. Τι πρέπει να κάνει κανείς αν συμβεί οι γονείς ή οι ανώτεροί του να απαιτήσουν κάτι αντίθετο με την πίστη ή τον νόμο του Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι πρέπει να κάνει κάποιος αν οι γονείς ή οι προϊστάμενοί του απαιτούν κάτι αντίθετο με την πίστη ή τον νόμο του Θεού;

Η απάντηση του ιερέα : Τότε πρέπει να τους πούμε, όπως είπαν οι Απόστολοι στους Ιουδαίους ηγέτες : «Εάν τούτο είναι σωστό ενώπιον του Θεού, ας ακούμε εσάς μάλλον παρά τον Θεό, κρίνε». Και πρέπει να υπομένουμε ό,τι συμβαίνει για χάρη της πίστης και του νόμου του Θεού ( Πράξεις 4:19 ).

1079. Η Αγία Γραφή λέει: αν τα μέλη του σώματός μου με βάζουν σε πειρασμό, τότε πρέπει να τα αποκόψω. Πώς πρέπει να τα αποκόψω;

Η απάντηση του ιερέα : Μην επιθυμείτε, όπως οι ανόητοι, να κόβετε τα μέλη του σώματός σας, αλλά προσεύχεστε και ζητάτε από τον Κύριο να κάνει, με αόρατη δύναμη, τον εσωτερικό σας εαυτό αγνό, ώστε να μην σκέφτεστε ούτε να συλλογίζεστε τι είναι κατάλληλο για άνδρες και γυναίκες.

1080. Ποιοι είναι οι καρποί του μυστηρίου του Ευχελαίου;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιοι είναι οι καρποί του Μυστηρίου του Ευχελαίου;

Η απάντηση του ιερέα : Ο Απόστολος Ιάκωβος επισημαίνει τα οφέλη και τους καρπούς που προέρχονται από αυτό το μυστήριο: την άφεση των αμαρτιών, ή σωτηρία της ψυχής, και την υγεία του σώματος. Αν και το σώμα μπορεί να μην θεραπεύεται πάντα, η άφεση των αμαρτιών χορηγείται πάντα στην ψυχή.

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 42

 

1044. Γιατί ο Ιησούς Χριστός ονομάζεται η πόρτα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί ο Ιησούς Χριστός ονομάζεται η πόρτα;

Η απάντηση του ιερέα : Επειδή όσοι έχουν περπατήσει καλά ολόκληρη την οδό της αρετής, αφού ολοκληρώσουν άψογα την πορεία της πράξης, οδηγούνται στη γνώση των μυστηρίων και τους αποκαλύπτονται οι πολλαπλοί θησαυροί της σοφίας. Πράγματι, ο ένας και ο ίδιος Ιησούς Χριστός είναι η οδός, και η θύρα, και το κλειδί, και η βασιλεία. Είναι η οδός επειδή οδηγεί τους ανθρώπους· το κλειδί επειδή ανοίγει για όσους είναι άξιοι του θείου μυστηρίου, και ταυτόχρονα ο ίδιος ανοίγει για αυτούς· η θύρα επειδή οδηγεί· η βασιλεία επειδή είναι η κληρονομιά και η τιμή όλων των ανθρώπων (Άγιος Μακκαβαίος).

1045. Γιατί καθιερώθηκαν οι νηστείες: Γέννησης, Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίων Αποστόλων;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί καθιερώθηκαν οι νηστείες: Γέννηση, Κοίμηση και Νηστείες των Αγίων Αποστόλων;

Η απάντηση του ιερέα : Οι δύο πρώτες έγιναν για να τιμήσουν τις εορτές που ακολουθούν αυτές τις νηστείες, τη Γέννηση του Χριστού και την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, με ένα προκαταρκτικό κατόρθωμα εγκράτειας, και η τελευταία έγινε επίσης κατά μίμηση των αποστόλων, οι οποίοι νήστευαν, προετοιμαζόμενοι για το έργο του κηρύγματος του Ευαγγελίου ( Πράξεις 13:3 ).

1046. Τι ακριβώς είναι σκόπιμο να κάνουμε στις αργίες;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ακριβώς είναι σωστό να κάνουμε τις γιορτές;

Η απάντηση του ιερέα : 1) Να έρχεται στην εκκλησία για δημόσια λατρεία και διδασκαλία στον λόγο του Θεού, 2) επίσης στο σπίτι για να συμμετέχει σε προσευχή και ανάγνωση ή σε ψυχοσωτήριες συζητήσεις· 3) να αφιερώνει ένα μέρος της περιουσίας του στον Θεό και να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες της Εκκλησίας και εκείνων που την υπηρετούν, και για φιλανθρωπία προς τους φτωχούς, για να επισκέπτεται τους αρρώστους, τους φυλακισμένους και να κάνει άλλα έργα χριστιανικής αγάπης.

1047. Ποιος δεν ωφελείται από την προσευχή των δικαίων;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιος δεν ωφελείται από την προσευχή των δικαίων;

Η απάντηση του ιερέα : Αυτός που, καταφεύγοντας σε αυτό, εντούτοις ενδίδει στην κακία αντί για την αρετή. Έτσι, ο Θεός δεν συγχώρεσε τον ύπουλο Σαούλ, αν και ο μέγας Σαμουήλ προσευχόταν γι' αυτόν με δάκρυα, επειδή αυτός που πενθούσε δεν διόρθωσε τη ζωή του. Γι' αυτό, ο Κύριος, εμποδίζοντας τον δούλο Του Σαμουήλ από το άσκοπο κλάμα, του είπε: « Έως πότε θα κλαις για τον Σαούλ; Δεν θα βασιλεύσω στον Ισραήλ για τους καταφρονητές του» ( Α' Σαμουήλ 16:1 ). Είναι εξαιρετικά ανόητος αυτός που, ενώ αναζητά σωτηρία μέσω της προσευχής των δικαίων, παραδίδεται στην ψυχή του σε ολέθρια πάθη, και ενώ ζητά συγχώρεση για τα ελαττώματά του, τα ευχαριστιέται. Αυτός που καταφεύγει στην προσευχή των δικαίων, αν πραγματικά απεχθάνεται το κακό, δεν πρέπει να το αποδυναμώνει ούτε να το αποδυναμώνει, αλλά να το ενισχύει και να του δίνει φτερά με τις καλές του πράξεις, ώστε να φτάσει σε Αυτόν που έχει τη δύναμη να συγχωρεί αμαρτίες.

1048. Τι ορίζει η τρίτη εντολή της εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η τρίτη εντολή της Εκκλησίας;

Η απάντηση του ιερέα . Ορίζει να δείχνουμε τον οφειλόμενο σεβασμό στους κληρικούς ως λειτουργούς και μεσιτές του Θεού που μεσολαβούν για εμάς ενώπιον του Θεού, ιδιαίτερα σε εκείνους που μας ομολογούν ως πνευματικούς πατέρες, και να συμβουλευόμαστε μαζί τους για τη σωτηρία μας. Η Αγία Γραφή μιλάει ως εξής για αυτή την εντολή: Ας μας θεωρεί λοιπόν ο άνθρωπος λειτουργούς του Χριστού και οικονόμους των μυστηρίων του Θεού ( Α΄ Κορινθίους 4:1 ). Και σε άλλο σημείο: Δεν ξέρετε ότι αυτοί που πράττουν τα άγια τρώνε από τα του αγιαστηρίου; Και αυτοί που υπηρετούν στο θυσιαστήριο μοιράζονται από το θυσιαστήριο; Έτσι και ο Κύριος πρόσταξε αυτούς που κηρύττουν το ευαγγέλιο να ζουν από το ευαγγέλιο ( Α΄ Κορινθίους 9:13-14 ). Οι κοσμικοί άνθρωποι δεν πρέπει να ανακατεύονται σε πνευματικά ζητήματα, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου: Αδελφοί, και αν κάποιος πέσει σε κάποια παράβαση, εσείς οι πνευματικοί αποκαταστήστε τον με πνεύμα πραότητας ( Γαλάτες 6:1 ).

1049. Τι ορίζει η τέταρτη εντολή της εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η τέταρτη εντολή της Εκκλησίας;

Η απάντηση του ιερέα : Ορίζει να εξομολογούμαστε τις αμαρτίες μας τέσσερις φορές το χρόνο σε έναν ιερέα, χειροτονημένο νόμιμα και ορθόδοξα· και όσοι προοδεύουν στην ευσέβεια και την άγια ζωή—κάθε μήνα. Οι κοινοί άνθρωποι πρέπει να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, δηλαδή, κατά τη διάρκεια της Αγίας Σαρακοστής. Οι άρρωστοι πρέπει πρώτα να προσπαθούν να καθαρίσουν τη συνείδησή τους μέσω της εξομολόγησης και να κοινωνούν των Αγίων Μυστηρίων, αφού πρώτα λάβουν το Άγιο Χρίσμα με κάθε ευλάβεια (Βλέπε Παροιμίες των Κατηχουμένων).

1050. Ποια ειδικά καθήκοντα ορίζει η πέμπτη εντολή;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια ειδικά καθήκοντα ορίζει η πέμπτη εντολή;

Η απάντηση του ιερέα : 1) Να φέρεστε με σεβασμό στους γονείς· 2) να τους υπακούτε · 3) να τους θρέφετε και να τους παρηγορείτε κατά τη διάρκεια της ασθένειας και των γηρατειών· 4) μετά τον θάνατό τους, όπως και κατά τη διάρκεια της ζωής τους, να προσεύχεστε για τη σωτηρία των ψυχών τους και να εκπληρώνετε πιστά τα θελήματά τους , όχι αντίθετα με τον νόμο του Θεού και τον Πολιτικό Νόμο (Κήρυγμα της Δαμασκού για τους Νεκρούς).

1051. Πώς πρέπει να κρίνει κανείς τη σοβαρότητα του αμαρτήματος της ασέβειας προς τους γονείς;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει κανείς να κρίνει τη σοβαρότητα του αμαρτήματος της ασέβειας προς τους γονείς του;

Η απάντηση του ιερέα : Όσο εύκολο και φυσικό είναι να αγαπάμε και να τιμούμε τους γονείς μας, στους οποίους οφείλουμε τη ζωή μας, τόσο σοβαρή είναι η αμαρτία της ασέβειας προς αυτούς. Γι' αυτό, ο Νόμος του Μωυσή όριζε την ποινή του θανάτου για τη συκοφαντία του πατέρα ή της μητέρας κάποιου ( Έξοδος 21:16 ).

1052. Είναι απαραίτητο να προσευχόμαστε σε αγίους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι απαραίτητο να προσευχόμαστε σε αγίους;

Η απάντηση του ιερέα : Αντί της απάντησής μου στην ερώτησή σας, σας παρουσιάζω την ιστορία του Αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου σχετικά με την ανάγκη να προσευχόμαστε στους αγίους. Ακούστε! Λέει τα εξής:

«Για να σας εμπνεύσω ζήλο να προσεύχεστε στους αγίους, θα σας διηγηθώ, αδελφοί, ένα σημαντικό περιστατικό που μου έχουν διηγηθεί αρκετοί πιστοί. Κατά τη διάρκεια της γοτθικής εισβολής, μια γυναίκα επιφανούς καταγωγής πήγαινε συχνά στην Εκκλησία των Μαρτύρων. Μια μέρα, φεύγοντας, είδε δύο μοναχούς, μεταμφιεσμένους σε προσκυνητές, να της ζητούν ελεημοσύνη. Ακριβώς τη στιγμή που επρόκειτο να τους δώσει ελεημοσύνη, την πλησίασαν και της είπαν: «Μας δίνεις ελεημοσύνη τώρα, αλλά την ημέρα της δίκαιης κρίσης θα σου δείξουμε έλεος και θα κάνουμε ό,τι χρειαστείς». Φοβισμένη από αυτό, άρχισε να προσεύχεται και, ξεσπώντας σε κλάματα, έπεσε προσκυνημένη στο έδαφος. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία ακόμα πιο θερμά και να προσεύχεται στον Θεό πιο επιμελώς.

Μετά από αυτό, δεν θεωρώ απαραίτητο να σας διαβεβαιώσω για τη μέλλουσα ζωή· εσείς οι ίδιοι βλέπετε ότι οι κάτοικοι του ουρανού εμφανίζονται ορατά. Ο Κύριος, στο έλεός Του προς εμάς τους αδύναμους, στέλνει ορατά εκείνους που έλαβε αοράτως στον Εαυτό Του για να μας διαβεβαιώσει για τη μέλλουσα ζωή (Ομιλία του Γρηγορίου, οι Δύο Λόγοι για την αναγκαιότητα της προσευχής προς τους αγίους).

1053. Τι ορίζει η πέμπτη εντολή της εκκλησίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι ορίζει η πέμπτη εντολή της Εκκλησίας;

Η απάντηση του ιερέα . Ορίζει ότι όσοι δεν έχουν εμπειρία στη γνώση της Αγίας Γραφής και των επιστημών δεν πρέπει να διαβάζουν βιβλία γραμμένα από αιρετικούς, δεν πρέπει να ακούν τις βλάσφημες διδασκαλίες τους, δεν πρέπει να συνομιλούν και δεν πρέπει να έχουν κοινωνία μαζί τους, σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη και ψαλμωδού: Μακάριος ο άνθρωπος που δεν περπάτησε σε συμβουλή ασεβών, ούτε στάθηκε στον δρόμο των αμαρτωλών ( Ψαλμός 1:1 ). Και αλλού, η Αγία Γραφή προστάζει: Μετά την πρώτη και τη δεύτερη νουθεσία, αρνήσου τον άνθρωπο που είναι αιρετικός (Τιμόθεος 3:10).

1054. Τι είναι η χαρά;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι χαρά;

Η απάντηση του ιερέα : Η χαρά, στην ουσία της, είναι ένα ευχάριστο συναίσθημα της καρδιάς, που βρίσκει μέσα της ικανοποίηση και την πληρότητα της ζωής. Είναι η ίδια η πληρότητα της ζωής, που δεν βρίσκει καμία έλλειψη από μόνη της ή την αναπληρώνει με χριστιανική ελπίδα, και επομένως η χαρά ανήκει μόνο σε αυτόν που ζει όσο το δυνατόν πιο αληθινά και τέλεια· σε αυτόν για τον οποίο λέγεται: « Και ο Θεός σου θα είναι μαζί σου για πάντα, και η ψυχή σου θα χορταίνει με όλες τις επιθυμίες της, και τα κόκαλά σου θα παχύνουν· και θα είσαι σαν ποτισμένη άμπελος, και σαν πηγή της οποίας τα νερά δεν στερεύουν» ( Έξοδος 58:11 ). Ανήκει στον Χριστιανό, ανανεωμένο στο πνεύμα, στην ένωση της πίστης, της αγάπης και του νου, στην ένωση της πίστης, της αγάπης και της ελπίδας, ενωμένο με την αληθινή πηγή και ζωή, και μένοντας σε αυτήν, όπως ένα ακμάζον τριαντάφυλλο μένει στο ακμάζον άμπελό του.

1055. Τι είναι το Ευαγγέλιο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι το Ευαγγέλιο;

Η απάντηση του ιερέα : Η λέξη «Ευαγγέλιο» σημαίνει «ευχάριστα και χαρμόσυνα νέα», δηλαδή το κήρυγμα του Χριστού, του Υιού του Θεού, που ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος: «Πιστός είναι ο λόγος αυτός και άξιος κάθε αποδοχής· ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς» (Α' Τιμ. 1:15). Και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός διακήρυξε: « Ο Υιός του ανθρώπου ήρθε να ζητήσει και να σώσει τον χαμένο» ( Λουκάς 19:10 ). Ποια πιο ευχάριστα νέα θα μπορούσαν να υπάρχουν για εμάς από το να ακούσουμε το κήρυγμα της άφεσης των αμαρτιών, του ελέους του Θεού αντί της οργής του, της ευλογίας του Θεού αντί της κατάρας, της δικαίωσης αντί της καταδίκης, της ανοιχτής βασιλείας του Θεού και της αιώνιας παρουσίας και κοινωνίας με τον Θεό αντί της κόλασης (Ρωμ. 5). Η υγεία δεν είναι τόσο επιθυμητή για τους αρρώστους, το ψωμί για τους πεινασμένους, το νερό για τους διψασμένους, η ελευθερία για τους φυλακισμένους, η απελευθέρωση για τους αιχμαλώτους, το φως για τους τυφλούς και για όσους κάθονται στο σκοτάδι, όσο είναι για τους αμαρτωλούς να λάβουν άφεση αμαρτιών και δικαίωση, οι οποίοι υπόκεινται σε αιώνια οργή και απόρριψη. Αυτό εννοεί το Ευαγγέλιο και τι καλά νέα φέρνει.

1056. Ποιος μπορεί να πάρει τη θέση των γονιών μας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιος μπορεί να πάρει τη θέση μας ως γονείς;

Η απάντηση του ιερέα : 1. Ο ηγεμόνας και η πατρίδα, επειδή το κράτος είναι μια μεγάλη οικογένεια, στην οποία ο ηγεμόνας είναι ο πατέρας και οι υπήκοοι είναι τα παιδιά του ηγεμόνα και της πατρίδας· 2. Ποιμένες και πνευματικοί δάσκαλοι, επειδή αυτοί, μέσω της διδασκαλίας και των μυστηρίων, μας γεννούν στην πνευματική ζωή και μας εκπαιδεύουν σε αυτήν· 3. Οι πρεσβύτεροι· 4. Ευεργέτες· 5. Οι υπεύθυνοι, από διάφορες απόψεις (Βλέπε Χώρο Κατίκχ.).

1057. Τι λέει η Αγία Γραφή για τον σεβασμό προς τον κυρίαρχο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει η Αγία Γραφή για τον σεβασμό προς τον ηγεμόνα;

Η απάντηση του ιερέα : Η Αγία Γραφή μιλάει γι' αυτό ως εξής: Κάθε ψυχή ας υποτάσσεται στις εξουσίες. Γιατί δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από τον Θεό· και οι υπάρχουσες εξουσίες είναι διορισμένες από τον Θεό. Γι' αυτό, όποιος αντιστέκεται στην εξουσία, αντιστέκεται στην εντολή του Θεού ( Ρωμ. 13:1-2 ). Γι' αυτό, πρέπει να υπακούμε όχι μόνο για οργή, αλλά και για τη συνείδησή μας ( Ρωμ. 13:5 ). Φοβηθείτε τον Θεό, γιε μου, και τον Βασιλιά, και μην αντιστέκεστε σε κανέναν από αυτούς ( Παροιμίες 24:21 ). Απόδώστε λοιπόν τα του Καίσαρα στον Καίσαρα, και τα του Θεού στον Θεό ( Ματθ. 22:21 ). Φοβηθείτε τον Θεό και τιμήστε τον Βασιλιά ( Α' Πέτρου 2:17 ).

1058. Γιατί η Μαρία ονομάζεται Μαγδαληνή και πώς σώθηκε;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί η Μαρία ονομάζεται Μαγδαληνή και πώς σώθηκε;

Η απάντηση του ιερέα : Η Μαρία, που ονομαζόταν Μαγδαληνή, από τα βουνά των Μαγδαλά της Συρίας, όπου γεννήθηκε, υπέφερε από επτά πονηρά πνεύματα την εποχή που ο Θείος Ιατρός, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, κήρυττε τις διδασκαλίες Του στη Γαλιλαία. Ακούγοντας γι' Αυτόν, πήγε στη Γαλιλαία, έλαβε από τον Κύριο τέλεια υγεία ψυχής και σώματος και από τότε έγινε μαθήτριά Του. Τον ακολουθούσε παντού μαζί με άλλες ευσεβείς γυναίκες, οι οποίες Τον υπηρετούσαν από τα υπάρχοντά τους ( Λουκάς 8:2-5 ). Έτσι, έχοντας εισέλθει στο δρόμο της σωτηρίας, η Μαγδαληνή δεν εγκατέλειψε τον Σωτήρα ακόμη και όταν ο Κύριος ήταν πάνω στο σταυρό: στάθηκε στον Γολγοθά μαζί με τη Μητέρα του Θεού και αγαπημένη μαθήτρια του Χριστού, συμπονετική με Αυτόν που υπέφερε για όλη την ανθρωπότητα.

1059. Ποιοι ονομάζονται Μυροφόρες;

Ερώτηση ενορίτη : Ποιοι ονομάζονται Μυροφόρες;

Η απάντηση του ιερέα : Οι Μυροφόρες είναι εκείνες οι άγιες γυναίκες που, έχοντας υπηρετήσει τον Κύριο κατά τη διάρκεια του επίγειου προσκυνήματός Του, επιθύμησαν να υπηρετήσουν Αυτόν που είχε πεθάνει. Γι' αυτό, μετά το Σάββατο, φέρνοντας ευώδη μύρα, επιθύμησαν να τελέσουν την τελετή του χρίσματος του σώματος του Σωτήρα που βρισκόταν στον τάφο. Η πρώτη από τις Μυροφόρες ονομάζεται Αγία Μαρία η Μαγδαληνή. Έφτασε πριν από όλους τους άλλους στον τάφο, και εδώ ήταν η πρώτη που άκουσε τα νέα της ανάστασης του Κυρίου και είδε τον ίδιο τον Αναστημένο. Ήταν επίσης η πρώτη που έφερε τα καλά νέα της Ανάστασης στους Αποστόλους.