Ξεχάσαμε επίσης να αναφέρουμε την ιδιαίτερη φροντίδα της Βασίλισσας των Ουρανών για όλους τους άπορους και δυστυχισμένους. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου απαγγέλλει πάντα ένα πνευματικό στίχο για το πώς η Μητέρα του Θεού περπατά στη γη και παρηγορεί όλους όσους θλίβονται. Σε στιγμές θλίψης, πρέπει να προσευχόμαστε στη Μητέρα του Θεού και να θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι παιδιά Της, και επομένως, όλοι συγγενείς μεταξύ μας, αδελφοί και αδελφές.
☀ Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)
💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌
Θα ήθελα να πω δύο ιστορίες για τον π. Ευθύμιο – τη δική μου και του φίλου μου.
Μια μέρα, πήγα να δω τον πατέρα Ευθύμιο και ήθελα να ζητήσω την ευλογία του, αλλά εκείνη την εποχή, με απασχολούσαν διάφορες αμαρτωλές σκέψεις, και να τι συνέβη: Τον πλησίασα, και γύρισε μακριά μου, φαινομενικά απρόθυμος να με ευλογήσει. Ήμουν τόσο προσβεβλημένος που δεν τον ξαναπλησίασα εκείνη την ημέρα για να ζητήσω την ευλογία του. Και λίγο καιρό αργότερα, απεβίωσε.
(Πριν από αυτό, πάντα με ευλογούσε και πάντα μιλούσε με μεγάλη συμπόνια και προσοχή. Συχνά ζητούσα τις προσευχές του, και με βοήθησαν πολύ.)
Και τότε, την ημέρα του θανάτου του, είδα ένα όνειρο: πολλοί άνθρωποι στέκονταν μπροστά στη σκήτη. Ο πατέρας βγήκε έξω, κρατώντας αγριολούλουδα στα χέρια του. Ήρθε κοντά μου και με αγκάλιασε - τόσο ευγενικά, τόσο ευγενικά - με ευλόγησε και είπε: "Ας τραγουδήσουμε ένα τραγούδι!"
Και αρχίσαμε να τραγουδάμε ένα τραγούδι (τώρα έχω ξεχάσει ποιο). Οι άνθρωποι δεν το ήξεραν καλά, και αυτό τον λύπησε. Προσπάθησα να τραγουδήσω μαζί του, και τραγουδήσαμε μαζί για λίγο. Με αγκάλιασε ξανά, και ξύπνησα... Το ίδιο πρωί, έμαθα ότι είχε αναχωρήσει για τον Κύριο...
Και η φίλη μου δεν είχε παιδιά.
Ήρθε στον πατέρα Ευθύμιο, έλαβε την ευλογία του και ζήτησε τις προσευχές του.
Τώρα έχει ήδη τρία παιδιά.
Δούλη του Θεού Ν.
Γνώρισα για πρώτη φορά τον Πατέρα Ευθύμιο στην Όπτινα το 2014 με τα εγγόνια μου. Δεν ήξερα τίποτα γι' αυτόν ακόμα. Ευλόγησε εμένα, την κόρη μου και τα εγγόνια μου, δίνοντάς τους γλυκά. Εξέπεμπε τόση αγάπη και ειρήνη!
Μίλησα μαζί του πολλές φορές μετά, και μια μέρα έδωσε σε εμένα και τον σύζυγό μου ένα βιβλίο με ποιήματα. Στην τελευταία μας συνάντηση, ρώτησα για τα ποιήματά του, στο οποίο χαμογέλασε και είπε: "Μοναχός Ν."
🙏Η Βασιλεία των Ουρανών ας είναι με τον αείμνηστο Αιδεσιμότατο Μοναχό Ευθύμιο!!!! Όταν τον σκέφτομαι, η ψυχή μου γεμίζει φως και ζεστασιά...
Δούλος του Θεού Τ.
💌… Αναμνήσεις της πατρός Ευθυμίου…💌
Δεκαπέντε χρόνια κυριευμένη από τον καπνό του τσιγάρου.
📝Άρχισα να καπνίζω το καλοκαίρι του 2003 και κάπνιζα μέχρι το 2019 – 15 χρόνια. Στην αρχή, δεν έδινα καμία σημασία: λοιπόν, καπνίζω και καπνίζω. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι αυτό το πάθος με είχε κυριεύσει τόσο πολύ που δεν μπορούσα ούτε μια μέρα χωρίς να καπνίζω – θα αυτοκτονούσα, αλλά θα έβρισκα τσιγάρα.
Ακόμα και οι προσπάθειές μου να το κόψω ήταν μάταιες. Δεν άντεχα ούτε μια μέρα. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να το κόψω μόνη μου. Άναψα ένα τσιγάρο, νιώθοντας άρρωστη και αηδιασμένη από το γεγονός ότι κάπνιζα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γι' αυτό.
Μισούσα ειλικρινά τα τσιγάρα και το κάπνισμα. Μια εσωτερική πάλη με διέλυε: Μισούσα το κάπνισμα, αλλά δεν μπορούσα να το κόψω. Τα βίντεο και τα βιβλία για το πώς να κόψω το κάπνισμα ήταν άχρηστα.
Άρχισα να προσεύχομαι και να ζητώ από τον Θεό να με απαλλάξει από αυτό το πάθος μια για πάντα.
Το 2019, ήρθα στην Όπτινα Πούστιν για πρώτη φορά για να εκτελέσω υπακοή στην εργασία (ως εργάτης). Ήταν η αρχή της Σαρακοστής – 11-13 Μαρτίου, δεν θυμάμαι ακριβώς. Μετά το δείπνο, πήγα στο καπνιστήριο κοντά στον δυτικό πύργο. Έπρεπε να περάσω από την είσοδο του μοναστηριού.
💙Καθώς περνούσα την πύλη, είδα έναν μικρό, σκυφτό γέροντα περιτριγυρισμένο από κόσμο μέσα στο μοναστήρι. Κάτι στην εμφάνισή του τράβηξε την προσοχή μου. Έμοιαζε με κάποιον που βλέπεις σε ταινίες για αγίους, αλλά πέρασα και συνέχισα στο καπνιστήριο.
Κάπνισα ένα τσιγάρο και σκέφτηκα: «Γιατί δεν τον ρώτησα τίποτα; Πρέπει να ρωτήσω κάτι, αλλά δεν ξέρω τι». Τελείωσα το τσιγάρο μου και σκέφτηκα: «Θα πάω να τον ρωτήσω ό,τι μου έρθει στο μυαλό».
🌸Πλησιάζω την πύλη και μπαίνω στο μοναστήρι—ο κόσμος έχει διασκορπιστεί και κατευθύνεται μόνος του προς την έξοδο. Τον πλησιάζω και τον ρωτάω τι μου ήρθε πρώτο στο μυαλό:
«Πάτερ, δεν μπορώ να κόψω το κάπνισμα».
Απαντά:
«Το τσιγάρο που μόλις κάπνισες ήταν το τελευταίο σου. Το επόμενο δεν θα είναι το τελευταίο σου».
✨Τη στιγμή που το είπε αυτό, ο γέροντας φάνηκε να μεταμορφώνεται—ίσιωσε το σώμα του και μου φάνηκε ότι είχε γίνει τεράστιος και εγώ μικρός. Κατάλαβα τι έλεγε και σοκαρίστηκα από αυτά τα λόγια.
Συνέχισε:
«Με καταλαβαίνεις;»
«Ναι, Πάτερ», απάντησα, «καταλαβαίνω».
«Και μην ξαναπιάσεις τσιγάρα. Και αν το κάνεις, πέταξέ τα αμέσως και τότε θα νιώσεις καλύτερα».
Και συνέχισε στο ασκητήριο. Στάθηκα εκεί για άλλα 30 δευτερόλεπτα, άναυδος.
Αμέσως γιατρεύτηκα. Πήγα στο καπνιστήριο, τσαλακώθηκα και πέταξα το φρεσκοανοιγμένο πακέτο τσιγάρων και πήγα στο κελί μου. Μετά την βραδινή προσευχή, οι αδελφοί ετοιμάζονταν να καπνίσουν. Σκέφτηκα, «Θα πάω τουλάχιστον να καπνίσω, δεν καπνίζω πια». Κάθισα μαζί τους στο καπνιστήριο και δεν ήξερα γιατί ήρθα καν εκεί. Η επιθυμία εξαφανίστηκε - σαν να μην υπήρχε ποτέ.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Δεν σκέφτομαι καν τα τσιγάρα. Είναι σαν να μην υπάρχουν καν. Για να μην αναφέρω την εισπνοή καπνού - πήγα στο κελί μου για να ξεκουραστώ. Η λαχτάρα για κάπνισμα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος, σαν να μην υπήρχε ποτέ.
Η θεϊκή παρέμβαση με απελευθέρωσε εντελώς από τον εθισμό μου. Ο Κύριος, μέσω του Μοναχού Ευθύμιου, μου χάρισε ελευθερία. Από τότε, δεν είχα την παραμικρή επιθυμία να καπνίσω.
Αιωνία μνήμη στον Μοναχό Ευθύμιο, χάρη στον οποίο βρήκα την ελευθερία από τον εθισμό στον καπνό. Δόξα στον Κύριο Θεό μας για το έλεός Του και για το θαύμα που πραγματοποίησε ο άγιός Του!
Τρούντνικ Αλέξανδρος
… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…
Η φίλη μου ήρθε στην Όπτινα και πήγε να δει τον π. Ευθύμιο. Του είπε:
«Θέλω να παντρευτώ, παρακαλώ προσευχηθείτε!»
Και της έφερε ένα βιβλίο για το πώς να αγαπάς κάποιον με καρκίνο. Επέστρεψε και έμαθε ότι ο πατέρας της ήταν άρρωστος.
Επίσης, πάντα εξομολογούνταν στον πατέρα Τύχωνα, στεκόμενος στην ουρά με όλους τους άλλους, χωρίς να προηγείται ποτέ — αυτό είδα και, άθελά μου, άκουσα μέρη της εξομολόγησής του.
Δεν θα γράψω γι' αυτό, αλλά μπορώ να πω ένα πράγμα: Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗ!
Δούλος του Θεού Ν.
"Τὰ
Γόνατα τῆς Πεντηκοστῆς"
τοῦ Ἀρχιμ.
Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἡ γιαγιὰ Ἀθηνᾶ
πῆρε τὸν μικρὸ Μάριο ἀπὸ τὸ χέρι ἐκεῖνο τὸ λαμπερὸ πρωινό. Τὰ λουλούδια
στολίζανε τὴν ἐκκλησία, καὶ μυρτιὲς καὶ ρόδα σκορποῦσαν τὴ μυρωδιά τους παντοῦ.
"Γιαγιά,
γιατί ἡ ἐκκλησία μυρίζει σὰν κῆπος;" ρώτησε ὁ Μάριος.
"Γιατί
σήμερα, ἀγάπη μου, ἦρθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὰν φωτιὰ καὶ ἀνάστησε τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων!"
Στὸν ἑσπερινό,
ξαφνικά, ὅλοι γονάτισαν. Ὁ Μάριος κοίταξε γύρω του ἔκπληκτος. Οἱ μεγάλοι, οἱ
γέροντες, ἀκόμη καὶ ὁ ἱερέας, ὅλοι λύγισαν τὰ γόνατά τους.
"Γιαγιά,"
ψιθύρισε, "γιατί γονατίζουν;"
Ἡ γιαγιὰ
δάκρυσε. "Γιατί παιδί μου, ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση δὲν γονατίζαμε, γιορτάζαμε τὴ
νίκη τῆς ζωῆς. Τώρα, γονατίζουμε γιὰ πρώτη φορά, μὲ εὐγνωμοσύνη, ζητῶντας τὸ Ἅγιο
Πνεῦμα νὰ κατοικήσει μέσα μας."
Ὁ Μάριος ἀργὰ
ἀργὰ γονάτισε κι αὐτός. Δὲν ἤξερε ἀκριβῶς γιατί, ἀλλὰ ἔνιωσε κάτι ζεστὸ νὰ
γεμίζει τὴν καρδούλα του.
Ἠθικὸ
Δίδαγμα:
Ἡ
ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ πιὸ ψηλὴ στάση τῆς ψυχῆς. Ὅταν λυγίζουμε τὰ γόνατά μας
μπροστὰ στὸν Θεό, τότε ἡ καρδιά μας ἀνυψώνεται καὶ γίνεται κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος.
Ο πατήρ Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να καταστείλει την κακία που είχε εισβάλει στη ζωή μας με τη δύναμη της προσευχής του, να την διώξει, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα νύχια της.
Έλεγε:
«Η μαγεία και η μαντεία με τον καφέ είναι τόσο στενά συνδεδεμένες όσο το ψωμί και το ζυμάρι».
Πάντα μας μιλούσε για τη δύναμη της προσευχής, λέγοντας ότι ήταν ένα από τα όπλα στα χέρια ενός Χριστιανού.
«Η προσευχή μετακινεί βουνά», μας έλεγε συχνά. «Το κακό και η μαγεία δεν είναι απλώς πράγματα στα οποία οι κακοί άνθρωποι κάνουν ξόρκια. Η μαγεία μπορεί να προέρχεται από έναν απλό πιστό, ακόμη και από έναν καλοθελητή - όταν το κάνει ασυνείδητα, χωρίς να συνειδητοποιεί τι κάνει. Ή όταν το κάνει χωρίς να σκέφτεται. Επομένως, πριν ανοίξετε την πόρτα, κάντε το σημείο του σταυρού πάνω της και πάντα να λέτε νοερά προσευχές στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Εκτός από το ποτήριο της κοινωνίας, όλα πρέπει να ευλογούνται με το σημείο του σταυρού. Όταν ένα αντικείμενο πετιέται έξω, χρειάζεται προσοχή. Τι θα γινόταν αν το έριχναν οι ασεβείς;» Φροντίστε να κάνετε το σημείο του σταυρού! Εάν ο άλλος κάνει το σημείο του σταυρού, τότε δεν απαιτείται περαιτέρω ενέργεια. Αν δεν θέλετε να επέμβετε με τον άλλον, μπορείτε απλώς να κάνετε το σημείο του σταυρού με τα μάτια σας.
Αγαπητέ
αναγνώστη,
Το
βιβλιαράκι που κρατάς στα χέρια σου κανονικά θα έπρεπε να μην υπάρχει! Θα
έπρεπε δηλαδή να μη χρειάζεται. Διότι αυτά που θα διαβάσεις (εκτός ελαχίστων)
υποτίθεται ότι τα έχεις ακούσει επανειλημμένα. Όχι μόνο τα έχεις ακούσει αλλά
είναι και τα λόγια που σε εκπροσωπούν! Κάποιος άλλος, ο λειτουργός, τα προφέρει
για λογαριασμό σου. Όχι μόνο σε εκπροσωπούν αλλά υποτίθεται ότι προσευχήθηκες
με αυτά!
Αλλά
φυσικά όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές οι υποθέσεις είναι ασκήσεις επί χάρτου.
Η "βαβυλώνειος αιχμαλωσία" της ελλαδικής Εκκλησίας σε πολλές και
πολύμορφες ιστορικές περιπέτειες είχε ως αποτέλεσμα να αποξενωθεί πλήρως το
εκκλησίασμα από τις λατρευτικές ευχές. Και τούτο διότι οι μεν της λειτουργίας,
του εσπερινού και του όρθρου κρύφτηκαν από την δημόσια ακοή, οι δε υπόλοιπες
που ακούγονται (μερικές φορές βεβιασμένα ή χωρίς ευκρίνεια)
"προστατεύονται" από την κατανόηση μέσα από το αρχαίο γλωσσικό
ιδίωμα. Και συ έτσι, είτε νόμιζες πως δεν υπάρχουν (για όσες αγνοούσες την
ύπαρξή τους), είτε θεωρούσες πως "το σωστό" είναι να λέγονται με
αυτόν τον τρόπο: "μαγικά" και ακαταλαβίστικα, ως ιδιωτική υπόθεση
μεταξύ του κληρικού και του Θεού.
Μετά από
την ανάγνωση αυτού του βιβλίου θα γνωρίζεις πλέον. Και δεν θα μπορείς πια να
ζεις σαν να μην γνωρίζεις. Αλλά αυτός δεν είναι ο σκοπός της κοινής λατρείας;
π.
Βασίλειος Θερμός
Η ΣΙΩΠΗ
ΤΟΥ ΘΕΟΥ KAI H BOYH TOY KOΣΜΟΥ
ΠΙΣΤΗ,
ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΣΧΕΣΗ Νο 6
Συλλογικό
Η παρούσα
έκδοση αποτελεί τον καρπό μιας βαθιάς εκκλησιαστικής εμπειρίας: της 6ης
Πανελλήνιας Συνάντησης Ορθοδόξων Νέων, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα
του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, στους
φιλόξενους χώρους της Κατασκήνωσης της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών στον Αυλώνα
Αττικής, με κεντρικό θέμα «Ψάχνοντας την Αλήθεια μέσα στη σύγχυση». Οι
εισηγήσεις που συγκεντρώνονται στον παρόντα τόμο δεν συνιστούν απλώς καταγραφή
λόγων, αλλά μαρτυρία μιας βιωμένης, ζωντανής εμπειρίας που γεννήθηκε μέσα από
τη συνάντηση προσώπων, την ανταλλαγή απόψεων και την κοινή αναζήτηση νοήματος.
Θεολόγοι,
κληρικοί και επιστήμονες από τον χώρο της ψυχικής υγείας και των
ανθρωπιστικών επιστημών προσεγγίζουν το ζήτημα της αλήθειας από διαφορετικές
οπτικές, οι οποίες, όμως, συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο: την ανάγκη για έναν
λόγο αυθεντικό, διαλογικό και υπαρξιακά ουσιαστικό. Η συνάντηση θεολογίας και
ψυχολογίας, πίστης και εμπειρίας οδηγεί στη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπου ως
προσώπου, ως όντος προορισμένου για σχέση.
_________________________________
Γράφουν:
Φιλόθεος
Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης,
π.
Βασίλειος Αργυριάδης, π. Βασίλειος Θερμός, π. Εμμανουήλ Παπαμικρούλης,
π. Γερβάσιος Σιμωνοπετρίτης, Παναγιώτης
Αριστοτελίδης, Κατερίνα Δανδουλάκη,
Ανδρονίκη
Δράγου, Αλέξης Λάππας, Πέτρος Λέκκος, Σίσσυ Μπαργιώτα
