Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026
" Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ ... "
Χώμα είμαστε και στο χώμα θα επιστρέψουμε! Όλοι μας. Κι ό,τι καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω μας στις ψυχές των ανθρώπων — αυτό είναι, στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της δικής μας ψυχής.
6 Νοεμβρίου . Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου.
Καὶ ξαφνικά, βλέπω στὸν δεξιὸ ὦμο τὸν Φύλακα Ἄγγελο.
Πως ο Θεός δρα απαλά.
«Οἱ περισσότεροι δέν συνειδητοποιοῦν τήν ὕπαρξι τοῦ σπλῆνα τους ἢ τὰ κύτταρα τοῦ ὑποθαλάμου τους.
Κι, ὅμως, αὐτά τά µέρη τοῦ σώματος λειτουργοῦν µέ ἐπιμέλεια χωρίς διακοπή, ἐνισχύοντας τό ἀνοσοποιητικό σύστηµα καί ὀργανώνοντας τούς περιφερειακούς αὐτόνομους μηχανισμούς, ἀντίστοιχα.
Τυπικά µόνον ἀντιλαμβανόμαστε τά συμπτώµατα πού ἐκδηλώνονται ὅταν καποιο µέρος τοῦ σώματος παρουσιάζει πρόβλημα.Καὶ ὁ Θεός δρα απαλά και μη γινόμενος ἀντιληπτός!
The Intercession of Christ and the VirginAttributed to Lorenzo Monaco .
Μία παλιά ἑβραϊκή ἱστορία λέει γιά ἕνα ραββίνο ποὺ περιόδευε τήν ὕπαιθρο μέ μοναδική συντροφιά τό γέρικο μουλάρι του .
«Μία παλιά ἑβραϊκή ἱστορία λέει γιά ἕνα ραββίνο ποὺ περιόδευε τήν ὕπαιθρο μέ μοναδική συντροφιά τό γέρικο μουλάρι του .
Κι ἕνα κόκορα νά τόν ξυπνάη τὸ πρωῖ.
Ἕνα βραδάκυ ζήτησε, κατάλυμα σ᾿ ἕνα χωριό, ἀλλά τοῦ ἀρνήθηκαν τή φιλοξενία τους. Λίγο πιό ἔξω βρῆκε µία σπηλιά καὶ ἑτοιμάστηκε νά περάση ἐκεῖ τή νύχτα του. Ἄναψε ἕνα κερί νά µελετήση τίς Γραφές, ἀλλά ὁ ἀέρας' τοῦ τό ἔσβησε.
Ἐπιπλέον, µέσα στή νύχτα ἕνας λύκος τοῦ ἔφαγε τόν κὀκορα κι ἕνα λιοντάρι κατασπάραξε τό µουλάρι του. Πέρασε τή νύχτα του ἄυπνος. Τό πρωϊ πῆγε στὀ Χωριό ν΄ ἀγοράση ἕνα γάϊδαρο ἢ ἕνα μουλάρι. Βρῆκε τό Χωριό ἔρημο καί τούς κατοίκους του σκοτωµένους. Τή νύχτα εἶχαν ἐπιτεθῆ ληστές στό χωριό.
Τότε σκέφτηκε; "Ἂν οἱ ἄνθρωποι μέ εἶχαν δεχτῆ, τώρα θά ἤμουν σκοτωµένος. Καὶ ἄν τό μουλάρι µου κι ὁ κόκορας ζοῦσαν, τὀτε ὁ θόρυβος κι ἣ παρουσία τους θά µέ μαρτυροῦσαν. Ὁ Θεός ὑπῆρξε καλός μαζί µου, ἐνῶ ἐγώ νόμιζα ὅτι μοῦ φερόταν σκληρά!”».
Η φιλόλογος και η γερόντισσα Φωτεινή.
«Μία φιλόλογος συνάδελφος δήλωνε ἄθεη και τῆς μιλοῦσε ἀπαξιωτικά [τῆς μετέπειτα Γερόντισσας Φωτεινῆς τῆς Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Λεβαδείας]. Μοῦ ἔλεγε ἡ Γερόντισσα:
—Αὐτή δέν μέ χωνεύει καθόλου, δέν θέλει νά μέ βλέπη... ἀλλά θά τήν κανονίσω ἐγώ.
-Τί θά τῆς κάνεις;, τή ρώτησα.
Θά κάνω περισσότερη προσευχή γι᾽ αὐτήν,
ἀπάντησε.
Αργότερα ἡ συνάδελφος αὐτή ἔφυγε ἀπ' τήν Ἔδεσσα, χώρισε καί περνοῦσε δύσκολα. Ἡ Γερόντισσα τό ἔμαθε, ἐπεδίωξε νά ἐπικοινωνήση μαζί της καί τήν παρηγόρησε. Ἐκείνη συγκινήθηκε καί ἀνταποκρίθηκε»
Αναφέρει η γερόντισσα Φωτεινή.
Η Γερόντισσα Φωτεινή τῆς Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Λεβαδείας: «Ὅταν ἐξομολογούμαστε ανοῖγουν οἱ πληγές τοῦ Ἐσταυρωμένου καί στάζουν αίμα στίς δικές µας πληγές τῆς ἁμαρτίας καί τίς θεραπεύουν»
Η αγάπη του Αγίου Καλλινίκου Εδέσσης.
«Πηγαίνοντας [ὡς παιδί, ὁ μετέπειτα Ἅγ. Καλλίνικος Μητρ. Ἐδέσσης] κάποτε ἀπ' τό Θέρμο μέ τά πόδια στο χωριό του, σταμάτησε ὁ Καθηγητής του τῆς Γυμναστικῆς γιά νά τόν πάρη μέ τό αὐτοκίνητο. Τό θυμόταν σέ ὅλα τά χρόνια τῆς ζωῆς του.
Γι' αυτό καί ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τούς Γυμναστές λόγῳ ἐκείνου τοῦ γεγονότος καί ὅποτε, ὡς Μητροπολίτης, ἔβλεπε μαθητές νά βαδίζουν στο δρόμο, σταματοῦσε τό αὐτοκίνητο καί τούς ἔπαιρνε μέσα, γιά νά ἀνταποδώση ἐκεῖνο τό καλό τό ὁποῖο τοῦ εἶχε κάνει ὁ Καθηγητής του. Ἡ εὐγνωμοσύνη του δέν εἶχε ὅρια» .
Ἡρακλῆς Παπαβασιλείου: «Μου διηγεῖτο κάποια φορά [ή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα]:
Ἡρακλῆς Παπαβασιλείου: «Μου διηγεῖτο κάποια φορά [ή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα]:
"Όταν μοῦ ἀνήγγειλαν τηλεφωνικῶς τό θάνατο τοῦ Διαμαντή, ἦταν στην Αγγλία, ἔβαλα μια τόση δυνατή φωνή, πού τρόμαξαν οἱ ἀδελφές καί ἔτρεξαν.
Φώναξα μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μου, τρεῖς φορές: 'Δόξα Σοι ὁ Θεός! Δόξα Σοι ὁ Θεός! Δόξα Σοι ὁ Θεός!, ὥστε νά μήν προλάβη ὁ πειρασμός καί λυγίσω. “Ό,τι θέλει ὁ Χριστός μας. Ἔτσι μέ τόση βαθειά πίστι καί ἀγάπη στο Χριστό μας, ἀντιμετώπιζε τά πάσης φύσεως φρικτά συμβάντα"».
Διαβάζουμε.
Κάποιος ἄπιστος λέει σε κάποιο πιστό.
«Κάποιος ἄπιστος λέει σε κάποιο πιστό.
—Πολλοί τύποι, πολλοί ἱερεῖς, ὑπάρχουν στή θρησκεία σας.
Ὁ πιστός ἀπαντᾶ:
Γνωρίζεις πόσοι ἱερεῖς πρέπει νά ὑπάρχουν;
—Ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ ἄπιστος.
—Γνωρίζεις πόσοι ὑπάρχουν;, ρωτᾶ καί πάλι ὁ
πιστός.
—Ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ ἄπιστος.
—Πῶς, λοιπόν, γνωρίζεις, ὅτι εἶναι πολλοί, ἀφοῦ δέν γνωρίζεις πόσοι ὑπάρχουν καί πόσοι πρέπει να ὑπάρχουν;, ἀπαντᾶ ὁ πιστός.
Κόκκαλο ὁ ἄπιστος! Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καταφέρονται κατά τῶν τύπων, ἀγνοοῦν τήν οὐσία»
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 143.
Ένα πνευματικό μυστικό .
Τά κύπελλα του Παναθηναϊκού.
«Στήν Κατοχή καί μάλιστα στόν καιρό τῆς πείνας, οἱ Ἰταλοί εἶχαν στό µάτι τά ἀργυρά Κύπελλα τοῦ Συλλόγου. Τότε ὁ Θανάσης Νίκαινας τά µάζεψε, ἔσκαψε ἕνα λάκκο καί, ἀφοῦ τά συσκεύασε καταλλήλως, τά ἔθαψε.
Ἔτσι σώθηκαν τά Κύπελλα.
Τά κύπελλα πού ῆταν γιά τό Θανάση καὶ στἰς δύσκολες αὐτές ὧρες "Ιερά” κειμήλια, ἦταν ἡ ὑλοποίησι τῆς δόξης τοῦ Π.Α.Ο.. Μποροῦσε νά πουλήση κάποιο ἀπό αυτά γιά να περάση τίς δύσκολες µὲρες τῆς πείνας καί δέν τό ἔκανε.
Ἐμεῖς οἱ ἄλλοι λίγο είχαμε νά “περάσουμε”, ὁ Θανάσης, ὅμως, ὄχι.
Αυτό καί µόνο εἶναι αρκετό νά δείξη τὴν ἀγάπη του γιά τον Π.Α.Ο.»
Πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ ἔχουμε περί πολλού τά κειμήλια τῆς πίστεως µας;
Ο Τάσος Κρητικός του Παναθηναϊκού αναφέρει.
Είπε γέρων. Όλοι δουλέψαμε για τήν Βαβέλ.
Τό φθινόπωρο μάζεψα ὅλες τίς στενοχώριες μου καί τίς ἔθαψα στόν κῆπο μου.
Νέστορας Κολλιός: «Ξαφνικά οι Γερμανοί ἄρχισαν νὰ μᾶς τραβολογοῦν .......
Κάποιος ἄλλος κι ἐγώ ἐκμεταλλευτήκαμε τη στιγμή, ξεφύγαμε ἀπ' τούς Γερμανούς κι αρχίσαμε να τρέχου με για τη ζωή μας. Ἔπεσαν πυροβολισμοί. Τό φίλο μου τόν πέτυχαν. Νομίζω ὅτι πέθανε ἀμέσως, ἐγώ, ὅμως, πρόλαβα να πηδήξω στή χαράδρα, κι ἔτσι κατάφερα να ξεφύγω»
