ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ.

ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Το 1958, ο Άγιος Σωφρόνιος ζήτησε από τις βρετανικές αρχές άδεια να μετακομίσει στην Αγγλία με τη μικρή μοναστική κοινότητα που είχε συγκεντρωθεί γύρω του στο Παρίσι. Στην Αγγλία, είχε βρει μια απομονωμένη ιδιοκτησία, το Tolleshunt Knights, στο Έσσεξ.

Αλλά εκείνα τα χρόνια, οι ξένοι ήταν πολύ δύσκολο να υποδεχτούν την Αγγλία. Στη συνέντευξη στη Βρετανική Πρεσβεία στη Γαλλία, ο πατέρας Σωφρόνιος ρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να είναι χρήσιμος στην αγγλική κοινωνία. Απάντησε ότι ο στόχος τους ήταν να ζήσουν σε ένα ήσυχο μέρος, όπου θα μπορούσαν να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία.

Από τη μαρτυρία του πατέρα Ζαχαρία Ζαχαρού μαθαίνουμε πώς πήγαν οι συζητήσεις στο Κοινοβούλιο και για το γεγονός ότι ορισμένοι βουλευτές ήταν πολύ αποφασισμένοι να μην τους αφήσουν να έρθουν στην Αγγλία, επειδή ο πατέρας Σωφρόνιος είχε ζητήσει να έρθει με ολόκληρη την κοινότητά του.

Κάποια στιγμή, όταν οι συζητήσεις έτειναν σαφώς προς την άρνηση, ένα μέλος του Κοινοβουλίου σηκώθηκε και είπε: «Δεν θέλετε να αφήσετε τον Αρχιμανδρίτη να έρθει επειδή δεν μπορεί να συνεισφέρει τίποτα στην οικονομία μας. Έτσι, αν οι 12 απόστολοι έρχονταν στο Ντόβερ σήμερα, θα δεχόσασταν μόνο τον Ιούδα, επειδή έχει τα χρήματα!» Εκείνη τη στιγμή, ο Υπουργός Εσωτερικών, Μπάτλερ, υπέγραψε τα αιτήματα και είπε: «Δώστε στον Αρχιμανδρίτη ό,τι θέλει!»

Και, με αυτόν τον απολύτως υπέροχο τρόπο, ο Πατέρας Σωφρόνιος έλαβε βίζα για να παραμείνει στην Αγγλία, μαζί με τη μικρή μοναστική του κοινότητα.

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν (ἀπόσπασμα)

Στὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς

δὲν βλέπουμε μόνον

τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας

στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν,

κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ,

ἀλλὰ καὶ τὸ πῶς θὰ εἶναι τὰ σώματα αὐτά.

Ξέρουμε ἀπὸ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση

ὅτι τὰ σώματα θὰ εἶναι πνευματικά.

Ὁ Χριστὸς δηλώνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι

στὴν μέλλουσα ζωὴ δὲν θὰ ἔχουν

τὰ στοιχεῖα τῆς σαρκικότητος.

Εἶναι γνωστὸν ὅτι μετὰ τὴν πτώση

ὁ ἄνθρωπος φόρεσε τὴν φθαρτότητα

καὶ τὴν θνητότητα καί, ἑπομένως,

ὁ τρόπος τῆς συλλήψεώς του,

τῆς κυοφορίας του, τοῦ θηλασμοῦ

ἀνήκει στὴν μετὰ τὴν πτώση ζωή,

τὸν ὁποῖο, βέβαια, εὐλόγησε ὁ Θεὸς

γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ὅμως μετὰ τὴν ἀνάσταση

θὰ καταργηθοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ καταστάσεις

καὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ διάγουν ὡς ἄγγελοι.

Λέγει ὁ Χριστός:

«οἱ δὲ καταξιωθέντες τοῦ αἰῶνος ἐκείνου

τυχεῖν καὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς ἐκ νεκρῶν

οὔτε γαμοῦσι οὔτε γαμίζονται⋅

οὔτε γὰρ ἀποθανεῖν ἔτι δύνανται⋅

ἰσάγγελοι γάρ εἰσι καὶ υἱοί εἰσι τοῦ θεοῦ,

τῆς ἀναστάσεως υἱοὶ ὄντες»

(Λουκ. κ΄, 35-36).

Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν (ἀπόσπασμα)

Ἀφιέρωμα: "Ἀνάστασις νεκρῶν - Καύση ἢ ταφή;"

Τεῦχος 387, Ἀπρίλιος 2026

«Αδάμ, Αδάμ, πού είσαι;»

 

Με τη συζήτηση, όμως, με τη λήθη του Θεού, πέφτει περισσότερο στον πειρασμό και στις αμαρτίες. Και μαζί της, και ο Αδάμ. Και ο Θεός δεν καθυστερεί να αποκαλύψει την παρουσία Του. Ο Ίδιος πλησιάζει. Παρών. Ορατός.

«Αδάμ, Αδάμ, πού είσαι;»

Μια τόσο τρυφερή φωνή δεν είχε ακουστεί ποτέ πριν. Ήταν η πιο γλυκιά που είχε αντηχήσει ποτέ σε όλες τις ημέρες στον Παράδεισο. Κι όμως φοβάται.

«Άκουσα τη φωνή Σου. Ταράχτηκα, γιατί είδα ότι είμαι γυμνός».

Ταράχτηκε μπροστά στη χαρά του, μπροστά στο φως του, μπροστά στη ζωή του. Η πρώτη αμαρτία της ανθρώπινης φυλής έλαβε χώρα αμέσως μόλις ο Θεός είχε απομακρυνθεί λίγο. Τα βήματά Του δεν είχαν ακόμη σβήσει, και η αμαρτία είχε συντελεστεί.

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

 

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

 "" Γιατί στην Ελλάδα μας τόση ανακατωσιά; 

        Γιατί τόση αναστάτωση; 

        Γιατί το ξεχαρβάλωμα σε αυτόν τον τόπον, από τη μία άκρη στην άλλη;

                Τι συμβαίνει;

ΕΦΥΓΑΜΕΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΝ, ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ...

       Και όλα όσα υποφέρουμε αυτή τη στιγμή και όσα θα υποφέρουμε, αν δεν μετανοήσουμε, θα υποστούμε πολύ  περισσότερα.""

        Μακαριστός  Άγιος Γέροντας

                   Σάββας Αχιλλέως.

Τα πρότυπα των Χριστιανών είναι ο Χριστός και οι άγιοι. Ας μην ειδωλολατρεύουμε τους αμαρτωλούς και πονηρούς ανθρώπους. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Ο Ησυχασμός ως λύχνος της Εκκλησίας.ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ .

 

Ο Ησυχασμός ως λύχνος της Εκκλησίας,

Δεν άκουσες τι είπε ο Θεός στον Κάιν; "Μείνε ακίνητος", του λέει. Μόνο μέσα στην ακινησία της καρδιάς και του περιβάλλοντος κάποιου, μπορείς να έχεις χαρά και Θεό. Μόνο έτσι μπορείς να κοινωνήσεις με τον Ουρανό.

Ο ησυχασμός είναι ένα ασκητικό, μοναστικό κίνημα, όπως γνωρίζουμε, τρόπος ζωής και εμπειρίας μέσα στη μοναστική παράδοση και εντός της Εκκλησίας μας. Καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στο Άγιον Όρος και πήρε πιο καθορισμένη και οριστική μορφή τον δέκατο τέταρτο αιώνα μέσω του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά.

Μέσω του Ησυχασμού, διατηρήθηκε ο χαρακτήρας της Εκκλησίας μας, διαφυλάχθηκε η παρουσία του Θεού, και διατηρήθηκε το λυτρωτικό έργο της Αγίας Εκκλησίας.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 35

 

317 - Πώς προσεύχεται ένας στρατιώτης του Κυρίου

Πολλοί πιστεύουν ότι προσευχή σημαίνει να λες ένα Πάτερ ημών κάθε βράδυ και το πρωί καλπάζοντας, και να ρίχνεις μερικούς σταυρούς κάθε φορά. Αλλά προσευχή σημαίνει να ζεις μια ζωή αδιάλειπτης προσευχής, μιλώντας με τον Θεό. Ένας στρατιώτης μου είπε ότι προσεύχεται ακόμα και όταν εργάζεται.

Όταν ξυπνάει από τον ύπνο λέει: Κύριε Θεέ μου, ξύπνα με από τον ύπνο της ψυχής, όπως ξύπνησα κι εγώ από αυτόν τον ύπνο του σώματος.

Όταν πλένεται: Ιησού, Σωτήρα, νίψε με και καθάρισέ με με το πανάγιο Αίμα Σου, όπως πλένω τον εαυτό μου με αυτό το καθαρό νερό.

Όταν ντύνεται: Και έντυσέ με με το νέο ένδυμα της δικαιοσύνης, για να μπορέσω να εισέλθω και στον γάμο· για να μην μείνω έξω σαν κάποιος που δεν έχει νυφικό ένδυμα.

Όταν ανάβει τη φωτιά: Και άναψέ με με τη φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όπως εγώ ανάβω αυτή τη φωτιά...

ώστε η φωτιά της χριστιανικής αγάπης να καίει μέσα μου αδιάκοπα.

Όταν σκουπίζει το σπίτι: Και καθάρισε την ψυχή μου, Σωτήρα, από κάθε μολυσματικότητα, όπως εγώ καθαρίζω αυτό το σπίτι...

Όμορφη προσευχή! Ένας αληθινός Χριστιανός προσεύχεται ακόμα και όταν εργάζεται. Προσεύχεται αδιάκοπα, σε κάθε  μέρος, οπουδήποτε και πάντα. 

Έτσι προσεύχεστε κι εσείς;

- Σε έναν σταυρό 

Ένας πιστός είχε τα ακόλουθα λόγια γραμμένα στον σταυρό του τάφου του: 

Έζησα για να πεθάνω και πέθανα για να ζήσω. 

Ζεις κι εσύ, αναγνώστη, μια τέτοια ζωή ώστε κατά τον θάνατό σου αυτά τα πολύ αποκαλυπτικά λόγια να μπορούν να γραφτούν στον σταυρό σου στο νεκροταφείο;

319 - Η απάντηση του διαβόλου 

Κάπου στους βίους των αγίων, διάβασα την ακόλουθη ιστορία: 

Μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων, υπήρχε ένας δαιμονισμένος. Τότε, ένας ερημίτης πλησιάζοντας τον  δαιμονισμένο, ρώτησε τον διάβολο μέσα του: 

- Διάβολε, πόσο καιρό είσαι στην κόλαση; 

- Από χθες - απάντησε ο διάβολος. 

- Πώς είναι αυτό δυνατό - ρωτήθηκε ξανά ο διάβολος - αφού μόνο εσύ είσαι καταδικασμένος και ρίχνεσαι στην κόλαση πριν ακόμη από τη δημιουργία του κόσμου; 

Αλλά απάντησε ξανά: 

 Από χθες, από χθες. 

Ο κόσμος τρομάζει ακούγοντας αυτή την απάντηση. Ο διάβολος κήρυξε για τη συγκίνηση της αιωνιότητας. 

- Και πόσο καιρό θα πρέπει να μείνεις στην κόλαση; - τον ρώτησε ξανά ο ερημίτης.

- Πάντα, πάντα! - απάντησε ο διάβολος, με ένα είδος αναστεναγμού. 

Ο φόβος των παρευρισκομένων ήταν τόσο μεγάλος που ένα πλήθος ανθρώπων από εκείνη την ώρα ξεκίνησε  στο μονοπάτι της σωτηρίας, εγκαταλείποντας τον διάβολο και τα πράγματά του. 

320 - Τώρα ο κόσμος χάνεται! 

Από τότε που ήμουν στην επαρχία θυμάμαι έναν άνθρωπο που είχε ξεκινήσει για τα σύνορα με μια άμαξα και ένα  μωρό. Στο δρόμο τα άλογα τρόμαξαν, κατευθυνόμενα προς έναν γκρεμό. Ο φτωχός πήδηξε από την άμαξα εγκαίρως  και δραπέτευσε με το παιδί του σώος και αβλαβής. Όταν είδε το παιδί που δραπέτευσε - φώναξε: Τώρα η άμαξα και τα άλογα μπορεί να χαθούν... τώρα ο κόσμος χαθεί... 

Έτσι συμβαίνει και με τη σωτηρία της ψυχής. Όλος ο κόσμος χαθεί με όλες τις ηδονές και  τις απολαύσεις του - μακάρι να μπορούσαμε να δούμε την ψυχή μας να σώζεται. Αλλά οι σημερινοί Χριστιανοί κρίνουν ακριβώς το αντίθετο:  περιπλανώνται κερδίζοντας τον κόσμο, χάνοντας την ψυχή τους, ξεχνώντας τα λόγια του Σωτήρα:

Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; (Λουκάς 9, 25). 

321 - Όταν ένας άντρας ψάχνει για νύφη .

Όταν ένας άντρας ψάχνει για νύφη, είναι γνωστό ότι έχει πολλές απαιτήσεις. Χρειάζεται μια νύφη που  πρέπει να είναι όμορφη, πλούσια, υγιής, από καλή οικογένεια, καθαρή, κ.λπ. Δηλαδή, όσο το δυνατόν περισσότερη υλική και πνευματική προίκα.

Όταν όμως ο ουράνιος Νυμφίος (Ιησούς Χριστός) αναζητά νύφη (τη σωτηρία μιας ψυχής),  συμβαίνουν ακριβώς τα αντίθετα. Ο Ουράνιος Νυμφίος αναζητά μια φτωχή, άσχημη, άρρωστη,  ακάθαρτη νύφη, ακόμη και λόγω των λόγων Του: Δεν ήρθα να καλέσω τους δίκαιους σε μετάνοια, αλλά  αμαρτωλούς, επειδή οι υγιείς δεν έχουν ανάγκη από γιατρό, αλλά οι άρρωστοι (Ματθαίος 9:13). 

Αλλά, μετά από αυτόν τον άγιο αρραβώνα, ο Ουράνιος Νυμφίος αμέσως πλουτίζει τη νύφη Του. Την ντύνει με λευκά ρούχα, την στολίζει και την φορτώνει με μια πολύτιμη προίκα. 

Αγαπητέ αναγνώστη! Κι εσύ πρέπει να είσαι μια τέτοια νύφη του Ουράνιου Νυμφίου. Και να ξέρεις, αγαπητέ μου, ότι ο Νυμφίος δεν ζητά άλλη προίκα παρά τις αμαρτίες σου και τα δάκρυά σου. Η προίκα που μας ζητά ο ουράνιος Νυμφίος είναι η προίκα με την οποία η Μαγδαληνή στέκεται στα πόδια του Κυρίου: τη μετάνοιά μας και τα δάκρυά μας. Αλλά σε αντάλλαγμα, μόλις αρραβωνιαστούμε τον ουράνιο Νυμφίο, μας δίνει μια προίκα πιο πολύτιμη από όλα τα πλούτη αυτού του κόσμου.

Και ας μην ξεχνάμε την προίκα που ζητήθηκε από τις 10 παρθένες τη νύχτα του γάμου: να είναι αιώνια αναμμένα τα λυχνάρια μας με το λάδι της προσευχής και της αγρυπνίας.

322 - Πουλιά σε ένα Μουσείο

Την άλλη μέρα επισκέφτηκα ένα μουσείο με κάθε είδους λούτρινα ζωάκια και πουλιά.

Στο τμήμα των πτηνών, ένιωθες σαν να ήσουν σε ένα δάσος. Κοίτα τον αετό με τα φτερά του απλωμένα, να στέκεται σαν έτοιμος να πετάξει. Κοίτα τον κοτσύφη με το ράμφος του ανοιχτό, έτοιμος να τραγουδήσει, τον κύκνο σαν να επιπλέει στο νερό, και τον πελαργό σαν να κρύβει έναν βάτραχο. Σε όλα τα μέρη, κάθε είδους πουλιά, να στέκονται σαν έτοιμοι, έτοιμοι να πετάξουν.

Αλλά, δυστυχώς, αυτός ο κόσμος των πουλιών ήταν ένας νεκρός κόσμος. Τα πουλιά είχαν μόνο την εμφάνιση ζωής, αλλά στην πραγματικότητα ήταν νεκρά. Δεν υπήρχε ζωή μέσα τους, ήταν γεμάτα άχυρο.

Σκέφτηκα μέσα μου ότι έτσι είναι οι Χριστιανοί χωρίς το δώρο και τη ζωογόνο χάρη του Αγίου Πνεύματος. Οι άνθρωποι τηρούν ορισμένα έθιμα, φέρουν όμορφα ονόματα αγίων, αλλά στις πράξεις τους είναι ειδωλολάτρες. Με την πνευματική τους ζωή είναι ένα είδος νεκρού, επειδή δεν υπάρχει πνεύμα στο στόμα τους, στην καρδιά τους και στη ζωή τους.

- Το κακό παράδειγμα

Ένας νεότερος ιερέας, πολύ της μόδας με τον σύγχρονο κόσμο, κλήθηκε να δει έναν σοβαρά άρρωστο νεαρό άνδρα, ο οποίος είχε καταστρέψει τον εαυτό του σωματικά και ψυχικά μέσα από την επιπόλαιη ζωή του. - Πώς φτάσατε σε αυτή την κατάσταση - τον ρώτησε ο ιερέας.

Ο νεαρός του απάντησε: - Για να είμαι ειλικρινής, φταις κι εσύ γι' αυτό... - Πώς είναι δυνατόν; - είπε αγανακτισμένος ο ιερέας - δεν άκουσες μόνο καλά πράγματα στα κηρύγματά μου;... - Αλήθεια - απάντησε ο νεαρός, αλλά σε είδα να πηγαίνεις σε πάρτι και κινηματογράφους και από τότε άρχισα να τους επισκέπτομαι όσο πιο συχνά γινόταν. Αλλά δεν ήμουν ικανοποιημένος με αυτό, αλλά ένιωθα όλο και περισσότερο έλξη προς αυτούς τους χώρους διασκέδασης, και έτσι έπεφτα όλο και περισσότερο στον βούρκο και την αμαρτία.

Τότε ο ιερέας ένιωσε πόσο αληθινά είναι τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: Να προσέχετε από κάθε τι που φαίνεται κακό! (Α' Θεσ. 5, 22).

(Από τις παραβολές του Επισκόπου Γρηγορίου της Αράδ).

324 - Οι Δύο Μπότες

Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, στο ιταλικό μέτωπο, ένας αξιωματικός μου διηγήθηκε ένα περιστατικό με πολύ συγκινητικό νόημα.

Οι στρατοί της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας στέκονταν σε ένα σημείο απέναντι από τους ιταλικούς στρατούς· η απόσταση μεταξύ τους ήταν μόνο μικρή.

Οι Αυστροούγγροι στρατιώτες σκέφτηκαν να κάνουν ένα χλευαστικό αστείο εναντίον των Ιταλών. Δεδομένου ότι η Ιταλία στον χάρτη έχει σχήμα μπότας, οι στρατιώτες πήραν μια μπότα και, γεμίζοντάς την με κάθε είδους χώμα, την πέταξαν στα ιταλικά χαρακώματα.

Σε αυτό, οι Ιταλοί ανταπέδωσαν με μια πολύ κατάλληλη και όμορφη απάντηση. Παίρνοντας μια καινούργια μπότα, τη γέμισαν με πορτοκάλια, σύκα, λεμόνια και άλλα καλούδια που παρασκευάζονται στη γλυκιά γη της Ιταλίας. Στη συνέχεια, έδεσαν ένα κομμάτι χαρτί στην μπότα στο οποίο έγραψαν: Ο καθένας δίνει ό,τι μπορεί και ό,τι έχει - και το πέταξαν στα αυστροουγγρικά χαρακώματα, από όπου τους είχαν εκτοξεύσει τον χλευασμό.

Ο καθένας μπορεί να φανταστεί το αποτέλεσμα που είχε αυτή η κατάλληλη απάντηση. Οι χλευαστές έμειναν αμήχανοι και ντροπιασμένοι. Και φυσικά σταμάτησαν να πετούν χώμα στα ιταλικά χαρακώματα.

Το παράδειγμα των Ιταλών μπορεί να αποτελέσει μάθημα για όλους εμάς τους Χριστιανούς. Πόσο καλό θα ήταν αν οι Χριστιανοί αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο στον χλευασμό και τη βλασφημία που τους έρχεται! Όταν τους πετιέται μια μπότα χλευασμού και βλασφημίας, ας απαντήσουν με μια άλλη μπότα γεμάτη με τους γλυκούς καρπούς της χριστιανικής αγάπης και συγχώρεσης, αφήνοντας έτσι και τους άλλους να καταλάβουν ότι ο καθένας δίνει ό,τι έχει και ό,τι μπορεί. Με αυτή την έννοια, ο Σωτήρας είπε επίσης να πετάμε ψωμί, ως απάντηση σε εκείνους που μας πετάνε πέτρες.

Αυτό δεν είναι μόνο υπομονή, αλλά και νίκη του Ευαγγελίου. Μπορείτε να φέρετε τον κακό στον Σωτήρα μόνο με το να του πετάτε - ως απάντηση στα σκουπίδια του - το γλυκό ψωμί της αγάπης του Ευαγγελίου.

Ας το πάρουμε αυτό, οι στρατιώτες του Κυρίου, στις ψυχές μας. Ας χρησιμοποιήσουμε επίσης την μπότα των Ιταλών παντού.

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ.

 

Ο Ησυχασμός ως λύχνος της Εκκλησίας,

Το φως, αγαπημένε μου, του Ησυχασμού δεν είναι κάτι από αυτόν τον κόσμο. Είναι πέρα από τον κόσμο. Αυτό το φως είναι η λάμπα που δεν καίει ποτέ, μόνο φως δίνει. Αυτή η λάμπα δεν είχε ποτέ χρόνο που να μην υπήρχε, δεν υπήρξε ποτέ στιγμή που να μην υπήρχε. Ο Θεός ήταν, και το Λυχνάρι ήταν.

Ήταν ο Πατέρας. Και μαζί με τον Πατέρα ήταν ο Υιός. Ο Υιός ήταν προς τον Πατέρα· Έκλινε προς Αυτόν και αναπαύτηκε πάνω Του. Ο Υιός είναι μια ουσιαστική κίνηση και ζωντανή ενέργεια προς τον Πατέρα. Οι δυο τους κοινοποιούν σιωπηλά.

Την ίδια ώρα το Άγιο Πνεύμα ήταν μαζί Τους. Η Ενότητα της Θεοκέφαλης διατηρεί την ακινησία και τη σιωπή, ενώ η Τριάδα των Προσώπων φέρνει την κοινωνία, φέρνοντας τον Λόγο μέσα στην Τριάδα.

Άγιος Ιωαννίκιος | Το Μοναστήρι Ντέβιτς και το θαύμα στον Α’ Παγκόσμιο.

 

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ:Μην κατηγορείς κανέναν, αλλά πες: «Ο Θεός τους ξέρει όλους!»

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ.

 

Όταν δημιούργησε τον Παράδεισο, όπως ξέρουμε, ο Θεός τότε αμέσως αγίασε μια μέρα και είπε: θα είναι μια μέρα ακινησίας. Θα είναι ημέρα ανάπαυσης, ημέρα κοινωνίας και ομιλίας με τον Θεό, ησυχία από όλα τα πράγματα, με αναφορά μόνο στον Θεό.

Αργότερα, όταν έδωσε το Νόμο στους Εβραίους, αγίασε ξανά την Έβδομη Ημέρα και τα έβδομα χρόνια. Μέσω αυτών, θέλησε οι άνθρωποι, τα ζώα, τα χωράφια και όλα τα πράγματα, που δημιουργήθηκαν και δεν δημιουργήθηκαν, να αναπαύονται και να είναι εν ειρήνη· γιατί η ακινησία είναι η γραμμή με την οποία είμαστε ενωμένοι με τον Θεό.

ΝΕΑ ΈΚΔΟΣΗ.

Ο Πανάγιος Τάφος - Το Μνημείο και το Έργο.

Ο Πανάγιος Τάφος - Το Μνημείο και το Έργο

Εκδήλωση με θέμα: «Η Αποκατάσταση του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου»

Τετάρτη 29 Απριλίου 2026, 19:30

Αίθουσα «Βαρώνου Κίμωνος Ράλλη» - Μέγαρο Πειραϊκού Συνδέσμου, Καραΐσκου 104 & Σωτήρος Διός, Πειραιάς

Παρουσίαση του έργου της Διεπιστημονικής Ομάδας του ΕΜΠ για την αποκατάσταση ενός από τα σημαντικότερα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και του ερευνητικού προγράμματος «Το Εύλογον».

Διοργάνωση: Πειραϊκός Σύνδεσμος

Υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και Φαλήρου

Είσοδος ελεύθερη

«Αγαπάμε επειδή μας αγάπησε πρώτος Εκείνος.»— Α΄ Ιωάννου 4:19

«Ο τρόπος που μιλάμε, αντιδρούμε και φερόμαστε στους άλλους αποκαλύπτει τι συμβαίνει στην καρδιά μας. Όταν περπατάμε κοντά στον Θεό, η αγάπη Του ρέει φυσικά μέσα από εμάς.»

«Αγαπάμε επειδή μας αγάπησε πρώτος Εκείνος.»

— Α΄ Ιωάννου 4:19

Δεν είναι απλώς μια συνάντηση. Είναι μια γέφυρα μεταξύ γενεών, μεταξύ ασκητισμού και αθωότητας, μεταξύ πόνου και ελπίδας.

 

Σε έναν βιαστικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι ξεχνούν να λυγίσουν τα γόνατά τους και να αναζητήσουν την ηρεμία, υπάρχουν ακόμα στιγμές σαν κι αυτή — απλές, αλλά γεμάτες παράδεισο.

Ένας γέρων που προσπάθησε για χρόνια, κουβαλώντας όχι μόνο το βάρος του σώματός του, αλλά και προσευχές για τους άλλους... και ένα παιδί που έρχεται καθαρό, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς υπερηφάνεια — μόνο με πίστη. Στα χέρια της, μια εικόνα. Στην ψυχή της, η λαχτάρα για ευλογία.

Δεν είναι απλώς μια συνάντηση. Είναι μια γέφυρα μεταξύ γενεών, μεταξύ ασκητισμού και αθωότητας, μεταξύ πόνου και ελπίδας.

Ο γέρος δεν κοιτάζει μόνο ένα παιδί. Κοιτάζει ίσως ένα φως που ο κόσμος προσπαθεί πάντα να σβήσει. Και το παιδί δεν βλέπει μόνο έναν άνθρωπο σε μια καρέκλα... αλλά έναν γονιό, ένα στήριγμα, μια πόρτα προς τον Θεό.

Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στα πόδια που περπατούν, αλλά στις ψυχές που δεν πέφτουν.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το μυστικό: η πίστη δεν μαθαίνεται από πολλά λόγια, αλλά από τέτοιες στιγμές — όταν κάποιος υποκλίνεται με ταπεινότητα και κάποιος άλλος ευλογεί με αγάπη.

Κύριε, φύλαξέ μας τις καρδιές αγνές σαν των παιδιών και ενίσχυσέ μας να σηκώνουμε ο καθένας μας τον σταυρό του με υπομονή.

Ενας γέρος είπε:

 Ενας γέρος είπε:

- Όποιος νομίζει ότι μπορεί να μάθει για τα Μυστήρια του Θεού μέσω επιστημονικών θεωριών είναι σαν ένας ανόητος που θέλει να δει τον παράδεισο μέσα από ένα τηλεσκόπιο. Με τον ίδιο τρόπο, είναι αδύνατον να δέσει το Ευαγγέλιο με την ανθρώπινη κοινή λογική. Στη ρίζα της κοινής λογικής είναι το κέρδος. Στον πυρήνα του ευαγγελίου είναι η αγάπη.

Πώς έπεσε τόσο χαμηλά ο άνθρωπος! Το πλάσμα του Θεού!

 

Πώς έπεσε τόσο χαμηλά ο άνθρωπος! Το πλάσμα του Θεού! Όταν ο Θεός απουσιάζει, είναι αόρατος, νιώθουμε μόνοι. Κι όμως, όταν ο Θεός στέκεται μπροστά μας, τρέμουμε μπροστά Του και προτιμούμε να ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο.

Έτσι λέει ο Κάιν: «Από τώρα και στο εξής θα φύγω μακριά Σου, και ένα μόνο πράγμα με βασανίζει: μήπως με σκοτώσει κάποιος».

Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο οδυνηρό από αυτό.

Τι θα απογίνουμε λοιπόν; Ιδού το πρόβλημα του Θεού! Ιδού το πρόβλημα της Εκκλησίας: ο άνθρωπος δεν τολμά να δει τον Θεό, ούτε όταν ζει και είναι παρών μπροστά του, ούτε μπορεί να αντέξει την απουσία Του από τη ζωή του. Και Τον επιθυμεί και δεν Τον επιθυμεί· να Τον βλέπει, και όμως να μην Τον βλέπει.

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ.

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ.

 

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ.

 

Ο Θεός, παραμένει αναλλοίωτος, τώρα φέρει την ανθρώπινη φύση. Ενώνει την ανθρώπινη φύση με τον Εαυτό Του. Και ο Θεός φαίνεται ανάμεσά μας, ντυμένος με τα ρούχα μας, με τη σάρκα μας. Το φως του Θεού χύνεται, όχι μόνο το φως του Υιού, αλλά και του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος. Το λυχνάρι όλου του κόσμου είναι κρυμμένο κάτω από τη σάρκα.

Kαι βλέπεις σάρκα, και είναι ο Θεός· βλέπεις σάρκα, και είναι φως. Αυτό είναι το μυστήριο της θεότητας που αποκαλύπτεται στην ανθρωπότητα.

Έτσι, ο άνθρωπος δεν είναι πλέον απλώς ένας απλός άνθρωπος, αλλά έχει γίνει μυστήριο. Δείχνει ότι μέσα του υπάρχει φωτιά· μέσα του είναι φως· μέσα του είναι ο Θεός. Βλέπετε ένα κοχύλι, όμως ξέρετε ότι δεν είναι απλώς ένα κοχύλι, ξέρετε ότι μέσα του υπάρχει το λευκό και ο κρόκος. Έτσι και αυτό το κοχύλι, που έχει θεοποιηθεί, περιέχει μέσα του τον πλούτο της θεϊκής ζωής.

Η ουσία; Σε καμία περίπτωση. Η θεϊκή ουσία είναι πέρα από την κατανόηση, ανέγγιχτη και απρόσιτη. Κι όμως είναι η θεϊκή ουσία επί το έργον, ενεργή μέσα!

Έβδομη Σύναξη του Τομέα Ποιμαντικής Αναγνωστών και Ιεροπαίδων της Ι. Μ. Αιτωλοακαρνανίας .

 

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 25η Απριλίου 2026

 

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ

 

Έβδομη Σύναξη του Τομέα Ποιμαντικής

Αναγνωστών και Ιεροπαίδων της Ι. Μ. Αιτωλοακαρνανίας

 

Το Σάββατο 25 Απριλίου 2026 το απόγευμα ο Τομέας Ποιμαντικής Αναγνωστών και Ιεροπαίδων της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας πραγματοποίησε την έβδομη και τελευταία σύναξή του για το κατηχητικό έτος 2025 - 2026 στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

Ομιλητής ήταν ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Πρωτοπρ. Ανδρέας Καππές, Θεολόγος Msc Χριστιανικής Ιστορίας και Msc Δημόσιας Ιστορίας(ΕΑΠ). Το θέμα που ανέπτυξε ήταν: «Η συμβολή του Χριστιανισμού στην ιστορία της ανθρωπότητας». Προηγήθηκε η ακολουθία του Αναστάσιμου Εσπερινού του Σαββάτου, στον οποίο έψαλλαν οι Αναγνώστες και οι Ιερόπαιδες. 

Ο π. Ανδρέας κατά την εισήγησή του ανέφερε, ότι «ο κάθε άνθρωπος είναι μια ιστορία με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Την ιστορία την καθορίζει μόνος του μέσα από τις πράξεις του. Βεβαίως Εκείνος που εισέβαλε στην ιστορία και είναι τεκμηριωμένο από διάφορες πηγές ως ιστορικό πρόσωπο, είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Είναι Αυτός που χώρισε την ιστορία στα δύο, σε προ Χριστού και μετά Χριστόν». Ο π. Ανδρέας στη συνέχεια αναφέρθηκε με ιδιαίτερη ενάργεια στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων μέσα από το οποίο καταδεικνύεται η ίδρυση της εκκλησιαστικής κοινότητας από την Πεντηκοστή και μετέπειτα, καθώς και στη συμβολή των Αποστόλων στην οργάνωσή της.

Με οδηγό την Πατρολογία έκανε αναφορά στους Αποστολικούς Πατέρες (Ιγνάτιος Αντιοχείας, Πολύκαρπο Σμύρνη, Κλήμεντα Ρώμης κ.ά.) και στην μεγίστη βοήθειά τους στην ανάπτυξη της εκκλησιαστικής συνείδησης των χριστιανών και της ευθύνης τους για την ενότητα της κάθε χριστιανικής κοινότητας. Δεν παρέλειψε να κάνει μνεία και στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι πρώτοι χριστιανοί ως προς την διατήρηση αυτής της ενότητας (διωγμοί και αρχαίες χριστιανικές αιρέσεις). Κατόπιν, με συντομία έφθασε στα χρόνια των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας (Βασίλειο τον Μέγα, Γρηγόριο τον Θεολόγο, Ιωάννη τον Χρυσόστομο) τονίζοντας την πνευματική και ποιμαντική αρωγή τους, όπως καταγράφεται μέσα στη εκκλησιαστική ιστορία. Επεσήμανε, επίσης, τον σημαντικό ρόλο των Οικουμενικών Συνόδων, με ιδιαίτερη αναφορά στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο του 451 στη Χαλκηδόνα, όπου κατοχυρώθηκε η αλήθεια περί της ενώσεως των δύο φύσεων του Χριστού (θείας και ανθρώπινης) στο πρόσωπο του Θεού Λόγου. Και φυσικά τόνισε την ενότητα των χριστιανών ως προς την αντιμετώπιση των μεταγενέστερων χριστιανικών αιρέσεων.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στην μεγάλη διαίρεση που επήλθε στην Εκκλησία εξ αφορμής του σχίσματος (1054) μεταξύ Ανατολής και Δύσης και πόσο πλήγωσε την αποστολο-παράδοτη εκκλησιαστική κοινότητα, το κέντρο της λατρευτικής, ποιμαντικής και εν γένει σωτηριολογικής διάστασης της χριστιανικής ζωής. Κατόπιν, έκανε μνεία στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και τις συνέπειες που προκλήθηκαν στην Εκκλησία τη στιγμή που κυριαρχούσε ο Μωαμεθανισμός (όπως παιδομάζωμα, εξισλαμισμοί κλπ). Ξεχωριστά αναφέρθηκε στην προσφορά της Εκκλησίας την περίοδο της ηρωικής Εξόδου του Μεσολογγίου (1826). Συνέχισε κάνοντας αναφορά στους δύο παγκοσμίους πολέμους και το πόσο επηρέασαν την Ορθοδοξία. Γι' αυτό και επέμενε στη μάστιγα του εθνοφυλετισμού που προέκυψε από την κυριαρχία κάποιων εθνοτήτων, τη στιγμή που η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει την ισότητα και την δικαιοσύνη μεταξύ των λαών της γης. Αυτός είναι και ο στόχος της ιεραποστολικής δράσης της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο, η εναντίωση στις διακρίσεις και η υπεράσπιση της ενοποίησης όλων κάτω από τη σκέπη του Θεού.

Τέλος, αναφέρθηκε στο σημερινό γίγνεσθαι και στο τί έχει να αντιμετωπίσει η Εκκλησία όπως τις διάφορες κουλτούρες που κυκλοφορούν (άθεοι, μηδενιστές, εθνο-μηδενιστές, απάτριδες, δωδεκαθεϊστές κ.ά.). Κατέληξε με το πως οφείλουν οι Αναγνώστες και οι Ιερόπαιδες να εντρυφούν διαρκώς στην ιστορία της Εκκλησίας, η οποία συμβαδίζει με την ιστορία της ανθρωπότητας. Έχουν χρέος παράλληλα με την εξάσκηση των καθηκόντων τους να μελετούν την ιερά παρακαταθήκη των προγόνων μας ώστε να ενατενίζουν την ιστορία ως φωτεινό οδηγό του μέλλοντος.

Ακολούθησε ένας γόνιμος διάλογος μεταξύ του ομιλητή και των νέων. Όλοι αναχώρησαν έχοντας μια εποικοδομητική εμπειρία από την εξόρμησή τους αυτή.  Την ευθύνη και τον συντονισμό της Σύναξης είχε ο υπεύθυνος του Τομέα Πρωτοπρ. Ιωάννης Γκιάφης, Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου.           

 

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας  

της  Ιεράς  Μητροπόλεως

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα είπε: συχνά αρρωσταίνουμε επειδή δεν προσευχόμαστε πριν φάμε.

Αυτό το φαγητό μας σκοτώνει κάθε μέρα. 

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα είπε: το φαγητό χωρίς προσευχή οδηγεί τον άνθρωπο στην ασθένεια και την απελπισία. Και η βρισιά στην κουζίνα είναι πνευματικό δηλητήριο που το τρως με κουτάλι.

Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε το φαγητό απλώς ως πρωτεΐνες, λίπη και υδατάνθρακες. Αλλά οι άγιοι προειδοποίησαν: το φαγητό απορροφά τα λόγια που λέγονται πάνω του σαν σφουγγάρι. Σήμερα, το φαγητό συχνά παρασκευάζεται όχι με προσευχή, αλλά με εκνευρισμό, σκάνδαλο, θυμό και βρισιές. Και όλα αυτά καταλήγουν στο τραπέζι μας.

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα είπε: συχνά αρρωσταίνουμε επειδή δεν προσευχόμαστε πριν φάμε. Το φαγητό συχνά παρασκευάζεται με κατάρες και βρισιές. Και δεν είναι μόνο ο μάγειρας, αλλά και η ίδια η ατμόσφαιρα.

Κάποιος θα μπορούσε να πει: "Τι είδους φανατισμός είναι αυτός; Να προσεύχεστε κάθε φορά;" Υπάρχει μια ιστορία του Γέροντα Νικολάι Γκουριάνοφ. Μια μέρα, προσευχόταν για πολλή ώρα πριν φάει σε ένα γεμάτο μέρος. Κάποιος τον ρώτησε: «Όλοι στο χωριό σου προσεύχονται έτσι;» Ο γέροντας απάντησε: «Όχι, αγαπητέ μου άνθρωπε, όχι όλοι. Τα γουρούνια, τα σκυλιά και τα άλογα τρώνε έτσι ακριβώς».

Είναι σκληρό, αλλά το θέμα είναι σαφές: αν κάποιος δεν ευλογήσει το φαγητό του και δεν ζητήσει βοήθεια από τον Θεό, θολώνει τα όρια μεταξύ του εαυτού του και του ζώου.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο τρομακτικό - η βρισιά. Μια οικογένεια αγόρασε καλό κρέας, αλλά όταν μαγειρευόταν, η μυρωδιά ήταν τόσο άσχημη που ήταν αδύνατο να φαγωθεί. Αργότερα αποδείχθηκε ότι οι ιδιοκτήτες των ζώων έβριζαν συνεχώς. Βρισκόταν κοντά σε ζώα - και ακόμη και το κρέας γινόταν αφόρητο.

Τι να κάνετε;

Πρώτον, προσευχηθείτε πριν φάτε.

Δεύτερον, ραντίστε το φαγητό με αγιασμό αν δεν ξέρετε πώς παρασκευάστηκε.

Τρίτον, μην βρίζετε και μην αφήνετε την βρισιά να μπει στο σπίτι.

Η βρισιά δηλητηριάζει το σπίτι και τον άνθρωπο. Μπορείτε να συγκεντρώσετε την οικογένειά σας γύρω από το τραπέζι και, με τα λόγια σας, να καλέσετε όχι αγγέλους, αλλά δαίμονες.

Πριν λοιπόν καθίσετε στο τραπέζι, κάντε τον σταυρό σας και πείτε την Κυριακή Προσευχή. Και μην αφήσετε τις βρισιές να δηλητηριάσουν το σπίτι σας.

Διαφορετικά, μέρα με τη μέρα, θα καταστρέψετε τον εαυτό σας.

Ρομάν Γκολόβανοφ

Η σημερινή ανώμαλη ζωή μπορεί να χαρακτηριστεί ως κακομαθημένη.

Η σημερινή ανώμαλη ζωή μπορεί να χαρακτηριστεί ως κακομαθημένη. Από την παιδική ηλικία, τα παιδιά αντιμετωπίζονται, κατά κανόνα, ως μικροί θεοί ή θεές στην οικογένεια. Οι ιδιοτροπίες τους ικανοποιούνται, οι επιθυμίες τους εκπληρώνονται. Περιβάλλονται από παιχνίδια, ψυχαγωγία, άνεση. Δεν ανατρέφονται και δεν μεγαλώνουν σύμφωνα με σαφώς καθορισμένες αρχές και κανόνες χριστιανικής συμπεριφοράς, αλλά αφήνονται να αναπτυχθούν με όποιον τρόπο τα κλίνουν οι επιθυμίες τους. Συνήθως αρκεί για ένα τέτοιο παιδί να πει: «Θα το κάνω» ή «Δεν θα το κάνω», για να υποκλιθούν οι ταπεινοί γονείς του μπροστά του και να το αφήσουν να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο.

Άγιος Σεραφείμ Ρόουζ

HOW TO OVERCOME SOCIAL MEDIA ADDICTION?

HOW TO OVERCOME SOCIAL MEDIA ADDICTION?

– I would suggest that when planning your daily events, you highlightTime for both morning and evening prayers (let's say 20 minutes in the morning, 20 minutes in the evening, including reading or listening to the Holy Scriptures), and (we live in this world, it's very small, and there are many of us, "I want to know everything, I want to hear what I don't know yet") half an hour to 45 minutes of virtual contacts. Well, how to avoid dependence on social networks...

I have an answer to this, although perhaps not everyone will find it convincing enough. Dear friends, let's not forget how beautiful this world is.

Look - we are surrounded by nature: "I hear the trills of a nightingale, this is my Motherland." "These Russian villages," said F.I. Tyutchev, "are the native land of long-suffering." "The golden grove spoke with the cheerful language of birch trees, and the cranes, sadly flying by, no longer regret anything."

There's a wonderful kind of dependence on fresh air, on the blue sky, on Mother Earth, which still breathes warmth and bears the fruits of the earth for us. Dependence on one's own solitude, when, sitting on the yellowed grass, yesterday's turf, you watch the bends of the river, its gentle flow, hear Kashtanka barking and yapping somewhere beyond the river...

Honestly, dear friends, you won't be offended by a priest who, after "cutting off" the power to your computers, drives you out into the fresh air with a broom, so that we all remember the beautiful saying of our youth: "Sun, air, and water are our best friends."

Archpriest Artemy Vladimirov

Ο Ησυχασμός ως λύχνος της Εκκλησίας Γέρων Αιμιλιανός.

Ο Ησυχασμός ως λύχνος της Εκκλησίας

Πώς ο Προφήτης Ηλίας, όταν επιθυμούσε να ρίξει βροχή από τον ουρανό, και οι ιερείς και οι προφήτες των ειδώλων δεν μπορούσαν να καταφέρουν τίποτα με τις προσευχές τους, θυμάστε τι έκανε;

Έσκυψε τον εαυτό του. Δίπλωσε το σώμα του. Έβαλε το κεφάλι του ανάμεσα στα γόνατά του, ώστε να μην υπάρχει ούτε αρχή ούτε τέλος, δείχνοντας ότι ο Θεός ήταν μέσα. Και σιωπηλά μίλησε, σιωπηλά, ακινησία, σε Εκείνον που ήταν παρών εδώ.

Και ποια ήταν η απάντηση του Θεού; Η βροχή έπεσε και πότισε τα πάντα.

Πόσο κοντά είναι ο Θεός; Παρών, χωρίς φόβο για εμάς. Ορατός στην αορατότητά Του. Μαζί μας, και δεν θα χαθούμε.

https://www.ormyliamonastery.com/el/product-category/ekdosis/metafrasis-kimenon-archim-emilian/ 

Παραβολή της Ημέρας.Περί Ανάγνωσης του Λόγου του Θεού.

Παραβολή της Ημέρας

Περί Ανάγνωσης του Λόγου του Θεού.

Ένας μοναχός, πηγαίνοντας στον πνευματικό του πατέρα, είπε: «Πάτερ! Θα σταματήσω να διαβάζω τον λόγο του Θεού». «Τι είναι;» ρώτησε ο γέροντας. «Δεν καταλαβαίνω τι είναι γραμμένο», απάντησε ο μοναχός. «Παιδί μου», του είπε τότε ο γέροντας, «τα πρόβατα, όταν βρουν εύφορο βοσκότοπο, αρπάζουν με λαιμαργία το χόρτο και το καταπίνουν χωρίς να το μασούν, προσπαθώντας μόνο να αρπάξουν όσο το δυνατόν περισσότερο, έπειτα, όταν χορτάσουν, το μασούν. Έτσι κι εσύ, όσο έχεις χρόνο και ευκαιρία, διάβασε τα θεία βιβλία όσο το δυνατόν περισσότερο χωρίς τεμπελιά, και το σκοτάδι θα σου γίνει καθαρό. Γιατί μέσω της άσκησης θα καταλάβεις το ακατανόητο, ή θα μάθεις από τους Πατέρες και τους Δασκάλους της Εκκλησίας, ή τέλος, αν δεν υπάρχει κανείς να σου το εξηγήσει, ο ίδιος ο Κύριος θα σε φωτίσει».

Πρωτιερέας Β. Γκουριέφ. Πρόλογος