Κυριακή 24 Μαΐου 2026
Η Εκκλησία του Χριστού στηριζόταν πάντα στα θεμέλια της Αλήθειας, δηλαδή στην Κεφαλή της, την Οδό, την Αλήθεια και τη Ζωή.
Η Εκκλησία του Χριστού στηριζόταν πάντα στα θεμέλια της Αλήθειας, δηλαδή στην Κεφαλή της, την Οδό, την Αλήθεια και τη Ζωή.
Στην ποιμαντική και ιεραποστολική της διάσταση, η Ορθοδοξία είχε πάντα τον θεσμό του εξομολόγου, δηλαδή του χειροτονημένου ή μοναστικού ιερέα που πήζει την πίστη των πολλών γύρω της.
Η πνευματική πατρότητα στην Ανατολή ήταν και είναι η ραχοκοκαλιά της εκπαίδευσης, της παιδείας και ακόμη και του κηρύγματος, του μηνύματος του Ευαγγελίου στην ιστορία.
Ο εξομολόγος ήταν το επίκεντρο της μετάδοσης όχι μόνο της χάριτος, αλλά ιδιαίτερα της Ορθόδοξης διδασκαλίας, της ηθικής, του ασκητισμού και του μυστικισμού.
Οποιαδήποτε προσπάθεια να συσκοτιστεί αυτός ο δεσμός αίματος μεταξύ πατέρα και μαθητή έχει οδηγήσει σε μια ομοιομορφική, πυραμιδική εκκλησιαστική δυσμορφία αυτοκρατορικής προέλευσης.
Η Ορθοδοξία δεν είναι ένα πολιτικό βασίλειο όπως οι Ρωμαίοι, ούτε ένας προκαθορισμένος και τυχαίος ατομισμός όπως οι Προτεστάντες. Είναι η συνέχεια του αίματος - το Ευχαριστιακό Αίμα του Θεού - μεταξύ του πατέρα και του μετανοούντος. Είναι το καταφύγιο στα πόδια ενός ηγουμένου, η μαθητεία, η αποστολικότητα, η παρακολούθηση της αγίας ζωής των ταπεινών προτύπων, η αγιολογία στην πράξη, η πνευματική καθοδήγηση.
Το απατηλό όνειρο ορισμένων ιεραρχών για μια στολή του λειτουργικού κλήρου με στολή και στρατιωτική στολή αποδείχθηκε πάντα κενό περιεχομένου.
Ο Ορθόδοξος πιστός αναζητά έναν άνθρωπο, όχι ένα σύστημα. Ένα χαμόγελο, μια προσευχή, μια συμβουλή, μια ενθάρρυνση. Αναζητά έναν εξομολόγο όπου μπορεί να αναπαύσει την ψυχή του, όχι ένα ψυχρό ίδρυμα.
Σε όλη την ιστορία της Εκκλησίας, οι εξομολόγοι, είτε από ένα μοναστήρι είτε από μια ενορία, υπήρξαν οχυρωμένα φρούρια μάχης στον τρομερό πόλεμο του δαίμονα για κάθε ψυχή.
Είτε κηρύττει υπέροχα, είτε εξομολογείται σταθερά, είτε προσεύχεται αγνά, είτε δίνει την αγάπη του Χριστού, ο εξομολόγος χτίζει τον καθεδρικό ναό των αθάνατων ψυχών του έθνους, τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του όσο και ιδιαίτερα μετά την ένωσή του με τον Θεό.
Κλεόπας, Παΐσιος, Θεόφιλος, Ιουστίνος, Σοφιανός.
Με θλίψη παρακολουθούμε την παρακμή της κλίσης του πνευματικού πατέρα και την ανάπτυξη της κλίσης του κληρικού λειτουργού. Οι παλιοί αγιαστές πατέρες έχουν πεθάνει και έχουν αναληφθεί στα ημερολόγια και στους ουρανούς.
Η Εκκλησία πρέπει να εμβαθύνει αυτή την πατερική κλίση, να αναζητά την πνευματικότητα στους νέους θεολόγους, να προωθεί τον μοναχισμό και την ιεροσύνη, να διαμορφώνει σπουδαίους εξομολόγους στην ιστορία.
Και αυτό γίνεται μέσω της ενδελεχούς θεολογικής εκπαίδευσης, μέσω μιας ζωντανής λειτουργικής ζωής, αλλά κυρίως μέσω της μαθητείας κοντά σε έναν «παλιό» εξομολόγο.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Είπε γέρων.
«Τί ἀξία ἔχουν τά μπερδεμένα σου μαλλιά, ἀνόητε ἄνθρωπε τί ἀξία ἔχει τό ντύμα σου ἀπό ἀντιλόπη, ἂν μέσα σου ἔχης μπερδεμένους πόθους κι ἀπέξω ἀσκητικά στολίδια;»
Ταυτοχρονικότητα «πρωτογόνων» ἀνθρώπων μέ πολιτισμένους.
Ζώντας στον κόσμο, η επίτευξη της αληθινής προσευχής είναι πολύ δύσκολη
Ζώντας στον κόσμο, η επίτευξη της αληθινής προσευχής είναι πολύ δύσκολη. Και οι άνθρωποι που αγαπούσαν πραγματικά τον Θεό συνήθως κατέφευγαν σε μοναστήρια, όπου δεν υπήρχαν έγνοιες ή ανησυχίες για τίποτα κοσμικό, μόνο διακονία, ανάγνωση των Αγίων Γραφών και εργασία όσο πιο σκληρά μπορούσαν, για να μην γίνουν τεμπέληδες. Ομοφρονούντες άνθρωποι συγκεντρώνονταν για να προσευχηθούν στον Θεό, να αγωνιστούν για το καλύτερο, και περιφρονούσαν τα πάντα, δίνοντας όρκους φτώχειας και αγαμίας. Αποκηρύσσαν ό,τι είχε επιτρέψει ακόμη και ο Θεός. Ο Θεός δεν απαγορεύει τον γάμο, αλλά όσοι θέλουν ιδιαίτερα να ευχαριστήσουν τον Θεό στερούν τον εαυτό τους από αυτό, για να μην αποσπώνται από τίποτα. Επειδή η οικογενειακή ζωή απαιτεί πραγματικά μεγάλη προσπάθεια, διπλασιάστε την. Ας υποθέσουμε ότι μια ανύπαντρη γυναίκα ζει μόνη της - πόσο καιρό θα της πάρει για να πλύνει τα ρούχα της; Αλλά μια παντρεμένη γυναίκα πρέπει να πλύνει τα ρούχα του συζύγου της, και μετά υπάρχουν και τα ρούχα των παιδιών. Και πότε πρέπει να προσεύχεται; Μόνο μεταξύ ξεπλύματος και στύψιματος. Φυσικά, αυτός ο κόπος συμβάλλει και στην πνευματική ζωή, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολος. Οι γυναίκες σώζονται μέσω των κόπων τους, μέσω της τεκνοποίησης, αλλά αυτός ο δρόμος δεν είναι άμεσος. Είναι πολύ πιο περίπλοκο.
Ένας άνθρωπος λαμβάνει μεγάλη παρηγοριά από την οικογενειακή ζωή, αλλά αυτή η παρηγοριά είναι πνευματική. Κοιτάζει τα παιδιά του, πόσο όμορφα, όμορφα και στοργικά είναι, και η καρδιά του συγκινείται, βρίσκει χαρά. Αλλά πώς μπορεί αυτή η χαρά να συγκριθεί με αυτή που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν κοιτάζει τον Θεό; Δεν συγκρίνεται με τίποτα, ούτε με την πνευματική αγάπη, ούτε ιδιαίτερα με τη σωματική αγάπη, επειδή η σωματική αγάπη είναι μια εκδήλωση της ζωώδους φύσης στον άνθρωπο. Και αν ένας άνθρωπος έχει γευτεί την πνευματική αγάπη, έχει ήδη γίνει άγγελος, πώς μπορεί να ξαναγίνει θηρίο; Για αυτόν, είναι απλώς αδύνατο. Πυροβολήστε τον με ένα κανόνι, δεν θα συμφωνήσει ποτέ σε αυτό. Επειδή οι πνευματικές αισθήσεις είναι πολύ λεπτές και πρέπει να φυλάσσονται προσεκτικά.
Εκτός από την προσευχή, ο δρόμος προς τη Θεία αγάπη περνάει απαραίτητα μέσα από την αγάπη για την εικόνα του Θεού, για τον άνθρωπο. Αυτός που αγαπά τον Θεό αγαπάει και τις εικόνες. Ένας άνθρωπος είναι μια ζωντανή εικόνα, μια εικόνα του Θεού. Είναι δημιουργημένοι κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού. Φυσικά, είναι καλό όταν μια εικόνα είναι αποκατεστημένη, τακτοποιημένη και όμορφη. Αλλά αν κάποιος αγαπά τον Θεό, δεν θα ποδοπατήσει, δεν θα παραμελήσει ή δεν θα φτύσει μια μαυρισμένη, ξεφλουδισμένη εικόνα. Για αυτόν, θα εξακολουθεί να είναι ιερή. Ομοίως, ένας πνευματικός άνθρωπος δεν θα περιφρονήσει έναν άλλο άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός, ακόμα κι αν έχει διαπράξει κάποιες κακές πράξεις, ακόμα κι αν η εικόνα του Θεού μέσα του έχει γίνει θαμπή, ξεφλουδισμένη ή μαυρισμένη. Αυτή η εικόνα παραμένει μέσα του, ακόμα κι αν είναι σχεδόν αόρατη. Αλλά αυτή η αιθάλη, αυτή η αμαρτωλή βρωμιά, μπορεί να αφαιρεθεί - και η θεϊκή ομορφιά που κατοικεί μέσα σε κάθε άνθρωπο θα λάμψει.
Πρωτοπρεσβύτερος Ντιμίτρι Σμίρνοφ
Ηγουμένη Δομνίκα της Μονής Νόβο-Τίχβιν γράφει.......
«Μία από τις σοβαρές αιτίες της εσωτερικής μοναξιάς είναι η συνήθεια της κρίσης. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μοναξιά και η κρίση είναι σχετικές ασθένειες της ψυχής.
Ένας επικριτικός άνθρωπος, όπου κι αν βρίσκεται, είναι πάντα δυσαρεστημένος με το περιβάλλον του. Πιστεύει ότι τα παράπονά του εναντίον των άλλων είναι δίκαια και αδιαμφισβήτητα.
Αλλά αυτό, φυσικά, είναι λάθος. Ένας άνθρωπος που βλέπει τους άλλους μέσα από το πρίσμα της κρίσης τους βλέπει σαν σε έναν παραμορφωμένο καθρέφτη, εντελώς διαφορετικό από την πραγματική τους φύση. Αυτός ο καθρέφτης μπορεί να μετατρέψει ακόμη και τα δυνατά σημεία σε αδυναμίες.
Πώς μπορούμε να το καταπολεμήσουμε αυτό; Οι Άγιοι Πατέρες προσφέρουν έναν απλό κανόνα: σκεφτείτε ότι ο νόμος του Θεού δημιουργήθηκε για μένα προσωπικά. Αυτό που είναι απαγορευμένο για μένα επιτρέπεται για τον πλησίον μου. Αυτός είναι ένας από τους κύριους νόμους της πνευματικής ζωής, και αν τον αποδεχτούμε ολόψυχα, το δηλητήριο της κρίσης δεν θα μπορέσει να διεισδύσει στις ψυχές μας».
Ηγουμένη Δομνίκα της Μονής Νόβο-Τίχβιν
Today’s Sermon in a Nutshell:
Today’s Sermon in a Nutshell:
We are all familiar with Christ’s teaching that “It is more blessed to give than to receive” (Acts 20:35), the only problem is that there is no record of Him ever saying it. That phrase does not appear in any of the four gospels, and it only comes to us second hand via St. Paul’s quoting it.
So, if it was not set down in writing, can we be sure Jesus said it? The answer is, “Yes,” and, like Sherlock Holmes, we can solve this dilemma by deductive reasoning.
First, knowing that not everything Christ said or did over His three-year ministry could ever be properly documented, St. John’s gospel explicitly states, “There are also many other things. Were every one of them to be written down, I suppose that not even the world itself would have space for these books that would be written.” (John 21:25)
Second, although this exact phrase does not appear in the gospels, it nonetheless supports, rather than contradicts, any aspect of Jesus’ teaching. In other words, the statement is harmonious with what our Lord preached and taught.
Thirdly, the fact that St. Luke records it in the Book of Acts, and that the elders in Ephesus recognized this as an authoritative teaching of Jesus,’ proves that it was commonly accepted, and an example of oral tradition prior to the written word.
So… know that you know the backstory of this quote, it’s time to live it and practice it!
Fr. John
25 Μαΐου | Η Τρίτη Εύρεση της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή .
25 Μαΐου | Η Τρίτη Εύρεση της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή
Η 25η Μαΐου είναι μια ημέρα γεμάτη σημασία για τους πιστούς, επειδή η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την τρίτη εύρεση της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, του μεγάλου προφήτη, του Προδρόμου του Κυρίου και εκείνου που βάπτισε τον Σωτήρα Ιησού Χριστό στα νερά του Ιορδάνη. 🌿
Μετά το μαρτύριό του, η τιμιότητα της κεφαλής του Αγίου Ιωάννη ήταν κρυμμένη για μεγάλο χρονικό διάστημα, μακριά από τα μάτια των ανθρώπων. Αλλά ο Θεός όρισε να ανακαλυφθεί ξανά αυτός ο μεγάλος πνευματικός θησαυρός, σαν πολύτιμος χρυσός που βγήκε από τα βάθη της γης. Λέγεται ότι η ιερή κεφαλή δεν βρισκόταν πλέον σε πήλινο σκεύος, όπως είχε κρυφτεί πριν, αλλά σε ασημένιο σκεύος, σε έναν ιερό και ευλογημένο τόπο. ✨
Η μεταφορά της τιμιότητας της κεφαλής από την Κομάνη στην αυτοκρατορική πόλη έγινε δεκτή με μεγάλη χαρά από τον αυτοκράτορα, τον κλήρο και τον πιστό λαό. Οι άνθρωποι έρχονταν με δάκρυα στα μάτια και ψυχές γεμάτες ευλάβεια, προσκυνώντας αυτό το ιερό λείψανο που θύμιζε σε όλους την άγια ζωή, το θάρρος και τη θυσία του μεγαλύτερου προφήτη που γεννήθηκε από γυναίκα. 🤍
Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής παραμένει για τους Χριστιανούς σύμβολο αλήθειας, μετάνοιας και θάρρους να ομολογούν την πίστη ακόμη και μπροστά στα βάσανα. Η ζωή του μας υπενθυμίζει ότι ο Θεός δεν ξεχνά ποτέ όσους Τον αγαπούν και Τον υπηρετούν με καθαρή καρδιά. Σε δύσκολους καιρούς, πολλοί πιστοί προσεύχονται στον Άγιο Ιωάννη για βοήθεια, φώτιση και πνευματική ενδυνάμωση. 🙏
Επίσης, την ημέρα αυτή, τιμάται η Αγία Μάρτυρας Κελεστίνη, η οποία υπέστη μαρτυρικό θάνατο για την πίστη, καθώς και ο Όσιος Ολβιανός, ο οποίος πέθανε εν ειρήνη.
Ας προσευχηθούμε και εμείς σήμερα:
«Άγιε Ιωάννη τον Βαπτιστή, πρέσβευε στον Θεό για εμάς, για ειρήνη στα σπίτια μας, για υγεία και για ενίσχυση της πίστης στις ψυχές μας». ✝️
Με τις άγιες προσευχές τους, Κύριε, ελέησέ μας και σώσε μας. Αμήν.
Αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον.
«Ο Αρχιμανδρίτης Μιχαήλ μεταφέρθηκε από το Ρουστάβι στην Τιφλίδα για να προσκυνήσει στον Καθεδρικό Ναό της Σιώνης. Όταν ο Πατέρας Μιχαήλ βγήκε από τον Καθεδρικό Ναό της Σιώνης, ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄, ο οποίος μόλις έφευγε από την παλιά πατριαρχική κατοικία, είδε τον Πατέρα Μιχαήλ. Πλησίασε κοντά του και γονάτισε μπροστά του. Τότε και ο Πατέρας Μιχαήλ γονάτισε μπροστά του, και οι δύο, με δάκρυα στα μάτια, αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον.»
ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η έννοια του κόστους και του κόπου σε μια εποχή υπερκατανάλωσης»
ΤΟ
ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η έννοια του
κόστους και του κόπου σε μια εποχή υπερκατανάλωσης» Ο Β. Σπυρόπουλος συζητά το
θέμα με τους (με τη σειρά που θα ακουστούν): Δημήτρη Μαυρόπουλο (Θεολόγος-
συγγραφέας), Χρήστο Τερέζη (πρώην Κοσμήτωρας Πανεπιστημίου Πατρών), Νίκο Δεναξά
(Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Θρησκείας στο Τμήμα Κοινωνικής
Θεολογίας και Θρησκειολογίας Ε.Κ.Π.Α.) και Μαρία Χωριανοπούλου (Αναπληρώτρια
Καθηγήτρια Πρακτικής Φιλοσοφίας και Ιατρικής Ηθικής στην Φιλοσοφική Σχολή
Ε.Κ.Π.Α.).
Μια αγνή ερημική Μοναχική μορφή που η ψυχή του χωράει όλο το κόσμο ο Πάτερ Νικήτας στη νότια Κρήτη!
ΚΑΛΗΜΈΡΑ!!
Η Βυζαντινή σπηλαιώδης εκκλησία του 17 αιώνα, Άγιος Νικήτας, βρίσκεται στο νότιο Κρητικό πέλαγος πίσω από τα βουνά Αστερούσια!
Φτάνοντας στο χωριό Αχεντριάς στα νότια του νομού Ηρακλείου, αρχίζει ένας κακοτραχαλος δρόμος 15 περίπου χιλιομέτρων με επικίνδυνες στροφές που κόβουν την ανάσα, ωστόσο το αποτέλεσμα αποζημιώνει!
Το μοναστήρι φιλόξενο και γραφικό, η παραλία παρθένα, αμμώδης και καθαρή χωρίς υποδομές και ο πάτερ Νικήτας τόσο καλοσυνάτος και αγαθός που κάνει τη ψυχή σου να αγαλιάζει!
Έχει φιλόξενα κελιά που διαμένουν χωρίς αντίτιμο οι προσκυνητές ενώ ο ίδιος φροντίζει για τη διατροφή τους, από δωρεές πιστών, ψάρεμα, κλπ
600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 56
535 - Η Συνταγή του Γιατρού
Όταν είσαι άρρωστος και ο γιατρός σου συνταγογραφεί φάρμακο, δεν μπορείς να διαβάσεις τη συνταγή του. Είναι γραμμένη τόσο συγκεχυμένα που όσο κι αν προσπαθείς, δεν μπορείς να βρεις τι είναι γραμμένο σε αυτήν.
Εξάλλου, αυτό δεν σε ενδιαφέρει. Δεν σε ενδιαφέρει η συνταγή, αλλά το φάρμακο που περιέχει.
Ακριβώς έτσι είναι και τα μυστήρια των δοκιμασιών και των θλίψεων που μας έρχονται. Είναι μια συνταγή από τον Κύριο, τον Μεγάλο Γιατρό μας. Όσο κι αν προσπαθούμε να διαβάσουμε αυτή τη συνταγή, δεν μπορούμε να τη διαβάσουμε. Και δεν μας λείπει να τη διαβάσουμε. Για εμάς, μόνο το φάρμακο που περιέχει λείπει.
Το μυστήριο των δοκιμασιών είναι μια συνταγή του Κυρίου που μας δόθηκε για τη σωτηρία και την θεραπεία των ψυχών μας.
Πόσο συγκεχυμένη είναι μια τέτοια συνταγή για εμάς. Νομίζω ότι έχουμε και εμείς μια τέτοια συνταγή στον Στρατό του Κυρίου. Μας ήρθε απροσδόκητα - και στην αρχή μας τρόμαξε. Αλλά μετά ανακαλύψαμε ότι η συνταγή περιέχει ένα αναζωογονητικό φάρμακο. Το μυστήριο της συνταγής έχει αναζωογονήσει για άλλη μια φορά τα μέτωπα του Στρατού.
Δεμένος με τα δεσμά της αγάπης
Για τον βασιλιά Κροίσο της Πρωσίας, η ιστορία λέει ότι είχε έναν στρατηγό ονόματι Ρούστεν, φημισμένο για την ικανότητα και την ανδρεία του. Για κάποιο λόγο, αυτός ο Ρούστεν σχεδίαζε να σπάσει τον δεσμό του με τον βασιλιά, να εγκαταλείψει την αφοσίωση και την υπηρεσία του.
Αυτά τα νέα είχαν φτάσει επίσης στη γνώση του βασιλιά, ο οποίος αναρωτήθηκε σκεπτικά: αυτός ο άνθρωπος έχει προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στο βασίλειό μου... ποιον να βάλω στη θέση του; Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος για να τον προσελκύσουμε πίσω στη θέση που είχε.
Ο βασιλιάς συγκέντρωσε τους συμβούλους του και ζήτησε τη συμβουλή τους. Όλοι συμφώνησαν ότι ο στρατηγός έπρεπε να τιμωρηθεί αυστηρά. - Μεγαλειότατε! Δώστε στον επαναστάτη μια παραδειγματική τιμωρία... αλυσοδεμένος και στη φυλακή μαζί του.
Την επόμενη μέρα, ο βασιλιάς κάλεσε τον στρατηγό ενώπιόν του. Εξέτασε με αγάπη τον δισταγμό του και, ως τιμωρία, αύξησε τη χρησιμότητά του στην υπηρεσία του βασιλείου. Ο στρατηγός Ρούστεν, επηρεασμένος και κάπως αφοπλισμένος από αυτή την πλημμύρα αγάπης, μπήκε ξανά στην υπηρεσία του βασιλιά με διπλάσιο ζήλο και αφοσίωση. Την επόμενη μέρα, ο βασιλιάς κάλεσε ξανά τους συμβούλους του και τους είπε: Έκανα όπως με συμβουλεύσατε. Έδεσα τον Ράστεν με χειροπέδες. Αλλά επειδή χρειάστηκε πολλή δουλειά και πάρα πολλές χειροπέδες για να δέσω τα χέρια και τα πόδια του, έδεσα μόνο την καρδιά του με τις χειροπέδες της αγάπης. Από τώρα και στο εξής, ο Ράστεν θα παραμείνει πιστός μέχρι το τέλος, επειδή είναι δεμένος με δεσμά από τα οποία δεν μπορεί πλέον να ξεφύγει: με την αγάπη.
Ας κάνουμε όπως αυτός ο βασιλιάς. Ας δέσουμε κι εμείς με αυτά τα δεσμά της χριστιανικής αγάπης, όλους τους ανθρώπους με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή στην καθημερινή μας ζωή.
537 - Το Πουλί Νίμπους
Το πουλί Νίμπους από την Ινδία έχει μια παράξενη ιδιότητα. Σε καλό και όμορφο καιρό, αυτό το πουλί κάθεται στη φωλιά του, λυπημένο και ζοφερό. Αλλά μόλις έρθει ο κακός καιρός με άνεμο και καταιγίδα, πετάει έξω από τη φωλιά χαρούμενα, χαίροντας στον ταραγμένο αέρα.
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τον ζηλιάρη άνθρωπο. Είναι λυπημένος όταν ο γείτονάς του και ο στενός του φίλος τα πάνε καλά. Και χαίρεται όταν τα πράγματα πάνε άσχημα για αυτόν. Ο ζηλιάρης και ο ζηλιάρης δεν μπορούν να ανεχθούν τίποτα καλό: ούτε την επιμέλεια κάποιου άλλου, ούτε την επιτυχία του, ούτε το ταλέντο ή τα χαρίσματα που έχει από τον Θεό.
538 - Τα Σκυλιά και το Κουνέλι
Ο σκύλος τρέχει πίσω από το κουνέλι, το μυρίζει. Τρέχει με τη σκέψη του κρέατος του. Ιδρώνει με την ελπίδα ότι αργότερα θα γευτεί το κρέας του.
Αλλά τη στιγμή που πιάνει το κουνέλι - μπουμ - ο κυνηγός παρεμβαίνει με μια σκληρή διαταγή: Μην το αγγίζεις! Το κουνέλι είναι δικό μου, μόνο αυτό με το οποίο έτρεξε είναι δικό σου!
Και ο καημένος ο σκύλος γλείφει τα χείλη του. Έτρεξε μάταια.
Έτσι συμβαίνει με τον κόσμο και τις απολαύσεις του. Ο άνθρωπος τρέχει, ιδρώνει, πάντα συσσωρεύει πλούτο, νομίζοντας ότι θα μπορέσει να πει: Ψυχή, τα έχεις όλα· πιες, φάε και γέλα!
Αλλά ενώ είναι έτοιμος να φάει, ο διάβολος φτάνει με τον θάνατο και του φωνάζει: Μείνε εκεί που είσαι...το κουνέλι είναι δικό μας... δικό σου ήταν μόνο το τρέξιμο!
Και ο άνθρωπος, ο ανόητος, μόνο τότε βλέπει ότι έτρεξε μάταια. Αλλά τότε είναι πολύ αργά, είναι πολύ αργά...
Αγαπητέ αναγνώστη, ο διάβολος βάζει στο δρόμο μας το κουνέλι της απληστίας για πλούτο και απολαύσεις.
Ας μην ξεγελιόμαστε και τρέχουμε πίσω από αυτό το κουνέλι. Αλλά ας τρέξουμε προς τον στόχο για να αποκτήσουμε το στέμμα (Α' Κορινθίους 9, 25).
Τρέξτε λοιπόν για να αποκτήσετε το βραβείο... (Α' Κορινθίους 9, 24).
539 - Αγαπητή μητέρα, αυτό είναι το χέρι σου...
Ήταν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σε ένα νοσοκομείο γεμάτο τραυματίες από τα μέτωπα, ανάμεσα στους πάσχοντες υπήρχε
ένας που είχε δεχτεί ένα βαρύ χτύπημα στο κεφάλι. Και το χτύπημα έγινε αισθητό σκληρά τόσο στα νεύρα όσο και στην καρδιά. Ο τραυματίας δεν είχε απόλυτη ηρεμία. Αλλά στο βάθος ο τραυματίας είχε μια μητέρα στο σπίτι.
Και τι δεν κάνει μια μητέρα για να δει το παιδί της. Έφυγε από μεγάλη απόσταση και - μέσα από κάθε είδους δυσκολίες έφτασε στο νοσοκομείο όπου ήταν το παιδί της.
Αλλά τι έπρεπε να γίνει; Οι γιατροί είπαν ότι ο άρρωστος με την αδύναμη καρδιά του δεν θα μπορούσε να αντέξει τη χαρά της συνάντησης με τη μητέρα του. Συμφωνήθηκε ότι η μητέρα του θα πήγαινε να τον δει, χωρίς να του πει τίποτα. Αυτό μπορούσε να γίνει χωρίς κίνδυνο, αφού ο τραυματίας ήταν δεμένος σε όλο του το κεφάλι και δεν μπορούσε να δει τίποτα.
Και η μητέρα πήγε στο κρεβάτι του με μητρικά δάκρυα στα μάτια της. Και δεν είπε τίποτα, μόνο πέρασε τα μητρικά της χέρια πάνω στο κεφάλι και το πρόσωπό του. Αλλά κάτω από τους επιδέσμους, ο τραυματίας φώναξε αμέσως, κλαίγοντας: - Αγαπητή μητέρα, αυτό είναι το χέρι σου!...
Από ένα απλό χάδι του χεριού, ο γιος ένιωσε την αγάπη της μητέρας. Ένιωσε τη ζεστασιά και την παρηγοριά της μητέρας.
Τέτοια είναι η παρηγοριά που έρχεται από ψηλά από τον Κύριο. Όπως κάποιος παρηγορεί τη μητέρα του, έτσι κι εγώ θα σε παρηγορήσω - λέει ο Κύριος (Ησαΐας 66:13).
Ω, τι πολύτιμη παρηγοριά είναι αυτή! Κανείς και τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να μας δώσει τέτοια παρηγοριά.
Σκέφτομαι επίσης τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Ω, Κύριε, τι θα γινόταν αν δεν ένιωθα πάντα το παρηγορητικό Σου χέρι σε τόσα πολλά προβλήματα και καταιγίδες που έχω περάσει.
Τόσα χρόνια βρίσκομαι συνεχώς σε νοσοκομεία και σανατόρια. Θα είχα χαθεί προ πολλού αν το πολύτιμο Σου χέρι δεν με παρηγορούσε και δεν με ενίσχυε πάντα.
Ω, Κύριε, ίσως Εσύ το ήθελες έτσι. Έμεινα χωρίς μητέρα σε ηλικία 4 ετών. Μου στερήσατε αυτό το χέρι, ίσως για να γνωρίσω ακόμα καλύτερα το άγιο και πολύτιμο Σου χέρι. Φιλώ αυτό το χέρι με δάκρυα και σε παρακαλώ, Κύριε Ιησού, να μην μου το πάρεις μέχρι τη στιγμή που θα με καλέσεις σε Εσένα για πάντα.
540 - Ακόμα και τα ζώα καταλαβαίνουν...
Στον δρόμο που οδηγεί στο σπίτι, είχα πάντα έναν εχθρό. Υπήρχε ένα σκυλί αυλής, το οποίο κάθε φορά που με έβλεπε να περνάω, όρμησε πάνω μου και με οδήγησε μακριά σε μια πομπή.
Εκείνη την ώρα, περπατούσα με ένα μπαστούνι στο χέρι μου. Ίσως για στήριξη, ίσως για τα κακά σκυλιά... ίσως έχω μπλέξει.
Προσπαθούσα εδώ και καιρό να περάσω στο άλλο πεζοδρόμιο. Αλλά βρήκες έναν τρόπο να με αφήσεις ήσυχο! Φαινόταν να του χρωστάει κάτι και δεν θέλω να τον πληρώσω. Η σκιά μου στο δρόμο τον ενοχλούσε από την οικογενειακή του γαλήνη.
Είναι αλήθεια ότι για ένα διάστημα τον μισούσα για αυτή την καθημερινή αναστάτωση που έδινε μόνο σε μένα ανάμεσα στους περαστικούς. Και όχι σπάνια αναγκαζόμουν να του πετάξω ένα μπαστούνι ή μια πέτρα που έβρισκα στο χέρι.
Ήταν προφανές ότι στα μάτια του, όπως και στα δικά μου, υπήρχε μίσος. Και όταν τα βλέμματά μας συναντιόντουσαν, κάτι έλαμψε ξαφνικά. Αργότερα, ωστόσο, αποφάσισα να αλλάξω τον τρόπο που του φερόμουν, αλλά όχι χωρίς κάποια προφύλαξη. Όταν περνούσα από τον εν λόγω φράχτη, έκρυβα το μπαστούνι μου κάτω από το παλτό μου και προσπαθούσα να αντιμετωπίσω τον αδυσώπητο εχθρό μου με ψυχραιμία. - Φίλε μου, τι κάνεις ακόμα μαζί μου; Και του έριχνα ένα βλέμμα καλοσύνης.
Με πείραζε μία, δύο φορές, υποψιαζόμενος ότι κρατούσα ακόμα κρυφά το μπαστούνι με το οποίο τον είχα αναστατώσει μερικές φορές κάτω από το παλτό μου. Ήμασταν, όπως λένε, σε ανακωχή.
Μετά από μερικές μέρες προσπαθειών, άφηνα το μπαστούνι στο σπίτι εντελώς και περνούσα ανεμπόδιστα, κοιτάζοντάς τον στα μάτια με αγάπη, με οίκτο. - Πώς είσαι, φίλε; - του έλεγα. Και αυτός, φαινομενικά να βλέπει κάτι διαφορετικό στα μάτια μου από πριν, με κοίταξε έντονα και απάντησε με συμπόνια με την πυκνή ουρά του που κυμάτιζε σαν σημαία ειρήνης.
Και μείναμε φίλοι όσο περνούσαμε από εκείνον τον δρόμο, δίνοντας ο ένας στον άλλον ευλογίες.
Σκέφτηκα: ακόμη και ένα ζώο καταλαβαίνει τον νόμο της αληθινής αγάπης όπως θα έπρεπε να είναι.
Πώς καταλαβαίνουμε την αγάπη του ουρανού προς εμάς; Απαντάμε με την ίδια αγάπη;
541 - Θα το κόψω, αν το κόψεις εσύ!... - Άκου, γέρο Ιωάννη! - είπε ένας ιερέας σε έναν από τους βοσκούς του που είχε πάθος για το ποτό.
Θα ήταν καλύτερα να κόψεις αυτό το άθλιο ποτό, που σου τρώει τα λεφτά και την υγεία σου! - Θα το κόψω, αγαπητέ πατέρα, θα το κόψω, αν η αγιότητά σας κόψει και το κάπνισμα! (Ο ιερέας τύχαινε να έχει ένα τσιγάρο στο στόμα του)... Κοίτα, υπόσχομαι ενώπιον του Θεού ότι δεν θα ξαναβάλω το ποτήρι στο στόμα μου, αν η αγιότητά σας δεν ξαναβάλει το τσιγάρο στο στόμα του!
Ο ιερέας, μια ψυχή που λαχταρούσε τη σωτηρία των προβάτων του, πέταξε το τσιγάρο, υποσχόμενος ότι δεν θα τον ξαναέβλεπε να καπνίζει.
Και έτσι, με το παράδειγμά του, έσωσε μια χαμένη ψυχή από το πάθος του ποτού, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του από το άσχημο πάθος του καπνίσματος.
Μόνο απαρνούμενοι τα δικά μας κακά πάθη μπορούμε να σώσουμε τους άλλους από τα κακά.
542 - Ein armel teufel - ένας ταραγμένος διάβολος
Όταν ήμουν άρρωστος στην Ελβετία και ξαπλωμένος στο κρεβάτι, άκουσα έναν μεθυσμένο να φωνάζει από το παράθυρο.
Η αδελφή φιλάνθρωπος μου εξήγησε ότι υπήρχε ένα ein armel teufel στον δρόμο. Επειδή δεν ήξερα καλά γερμανικά, δεν κατάλαβα τι εννοούσε η αδελφή, επειδή αυτές οι λέξεις, μεταφρασμένες με γράμμα, σημαίνουν έναν ταραγμένο διάβολο.
Τότε το έψαξα στο λεξικό και η αδελφή μου εξήγησε ότι, στα γερμανικά, αυτή η λέξη σημαίνει έναν φτωχό, άπορο άνθρωπο που έχει μεθύσει και κάνει θόρυβο.
Τότε σκέφτηκα: κοίτα τι κατάλληλη λέξη έχουν οι Γερμανοί για κάποιον που μεθάει.
Ένας ταραγμένος διάβολος - αυτός είναι πραγματικά ο άπορος και ο άνθρωπος που μεθάει από τον κόπο. Από τη μία πλευρά είναι ένας προβληματικός άνθρωπος, ταυτόχρονα, είναι και ένας διάβολος.
- Σε 45 παλάτια...
Ένας θρησκευόμενος Αμερικανός έκανε μια πολύ αποκαλυπτική στατιστική.
Ερευνώντας 45 παλάτια εκατομμυριούχων στη Νέα Υόρκη, βρήκε μόνο 16 παιδιά σε αυτά. Αλλά βρήκε σκύλους και γάτες σε όλα. Σε ένα παλάτι βρήκε όχι λιγότερα από 10 λαγωνικά, που ετρωγαν κρέας και... ακριβά γλυκά!
Έτσι, δεν είναι η φτώχεια η αιτία της έλλειψης παιδιών, αλλά η απιστία!
544 - Οικογένεια χωρίς παιδιά
Για μια οικογένεια στην οποία λείπουν παιδιά, θα μπορούσαν να ειπωθούν τα εξής:
Οικογένεια χωρίς παιδιά - κήπος χωρίς λουλούδια.
Οικογένεια χωρίς παιδιά - κουδούνι χωρίς φωνή.
Οικογένεια χωρίς παιδιά - πουλί χωρίς τραγούδι.
Οικογένεια χωρίς παιδιά - δέντρο χωρίς καρπούς.
Οικογένεια χωρίς παιδιά - ο μεγαλύτερος παγανισμός.
545 - Οι ελιές των δύο ερημιτών
Στο νότο, σε μια μακρινή χώρα, ζούσαν δύο ερημίτες, που είχαν φυτέψει ο καθένας μια ελιά. - Κύριε Θεέ - προσευχήθηκε ο πρώτος - στείλε ευεργετική βροχή, ώστε το μικρό μου δέντρο να ριζώσει.
Και ο Θεός έστειλε βροχή. - Τώρα χρειάζομαι ήλιο - προσευχήθηκε ξανά ο μοναχός - Κύριε Θεέ, φώτισε τον ουρανό.
Και ο Θεός έστειλε τις ακτίνες του ήλιου για να ζεστάνουν τη γη.
Μετά από λίγο, ο μοναχός σκέφτηκε: Πόσο καλό θα ήταν αν ερχόταν λίγος παγετός για να σκληρύνει τον φλοιό της ελιάς μου. - Ουράνιε Πατέρα, στείλε μου παγετό!
Και ο Θεός έστειλε παγετό. Και να, την επόμενη μέρα η ελιά καλύφθηκε με έναν ασημένιο παγετό... και χάθηκε!
Ο ερημίτης μπήκε λυπημένος στο κελί του αδελφού του και του είπε: - Αδελφέ, ιδού η ελιά σου, όμορφη και ανθισμένη, η δική μου χάθηκε - και πόσο προσευχήθηκα γι' αυτήν... - Προσευχήθηκα κι εγώ, αδελφέ μου - απάντησε ο άλλος μοναχός - αλλά έβαλα το μικρό μου δέντρο στα χέρια του ουράνιου Πατέρα, γιατί σκέφτηκα: Αυτός που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, που πρόσταξε:
Ας παράγει η γη πράσινο, χορτάρι που κάνει σπόρους, καρποφόρα δέντρα, Αυτός θα ξέρει καλύτερα από εμένα τι είναι απαραίτητο για το μικρό μου δέντρο. Έτσι λοιπόν, δεν έδωσα στον Θεό μου συμβουλές, δεν Του ζήτησα να κάνει αυτό που ήθελα, αλλά προσευχήθηκα: Πατέρα, πάρε την ελιά μου στην αγία Σου φροντίδα και καλλιέργησέ την όπως ξέρεις καλύτερα.
Και ο Θεός, που ξέρει καλύτερα από εμάς τι χρειαζόταν το μικρό δέντρο, την μεγάλωσε και τώρα έχει ανθίσει όμορφα και ελπίζω στην καλοσύνη του Θεού ότι θα έχω κι εγώ καρπούς από αυτό.
Πρέπει να μάθουμε να εμπιστευόμαστε όλες τις υποθέσεις μας στο θέλημα και τη φροντίδα του Θεού και Αυτός ο Ίδιος θα μας φροντίσει.
546 - Τετρακόσιοι άνθρωποι κάηκαν
Στις 8 Δεκεμβρίου 1881, ξέσπασε μια τρομερή πυρκαγιά στην πλατεία της Βιέννης. Ένα χαρούμενο θέατρο κάηκε, μαζί με τους 400 ανθρώπους που γελούσαν μέσα. Σε αυτό το σημείο - ως υπενθύμιση αυτής της τρομερής καταστροφής - χτίστηκε μια μικρή εκκλησία, η οποία στέκει ακόμα και σήμερα.
Ω, αν μετρηθούν οι ψυχές που καίγονται ακόμα σήμερα στα θέατρα του Τανάσε και στους σημερινούς κινηματογράφους, θα υπήρχαν εκατομμύρια άνθρωποι που καίγονται από τη φωτιά των αμαρτιών. Και ω, αν χτίζονταν εκκλησίες σε όλα αυτά τα μέρη, όπου κηρύττεται ο Λόγος του Θεού, πόσες ψυχές θα σώνονταν από την απώλεια!
547 - Ο Σταυρός που Αναγγέλλει
Από τότε που ήμουν παιδί σε ένα ορεινό χωριό, θυμάμαι έναν σταυρό, μια προσευχή, τοποθετημένο στους πρόποδες ενός δύσκολου δρόμου που ανέβαινε στο βουνό.
Ο σταυρός χρησίμευε ως στάση για τους ταξιδιώτες ενόψει της κουραστικής ανάβασης. Ο σταυρός ανήγγειλε την ανάβαση
και τους προσκάλεσε σε ξεκούραση, μια στάση και δύναμη ενόψει αυτής της δύσκολης ανάβασης.
Αυτός είναι επίσης ο Σταυρός του Κυρίου. Αναγγέλλει την ανάβαση, τη δοκιμασία, τα βάσανα. Μας προσκαλεί με ανάπαυση και δύναμη ενόψει των παθημάτων, των κόπων και των θυσιών από τις οποίες πρέπει να περάσουμε.
Γιατί, αγαπητέ αναγνώστη, δεν υπάρχει σταυρός και σωτηρία χωρίς ανάβαση, χωρίς θυσία και βάσανα.
548 - Οι Σπαρτιάτες και οι Μεθυσμένοι
Οι Σπαρτιάτες των αρχαίων χρόνων, ένας λαός που έδινε μεγάλη αξία στις αρετές της ψυχής και του σώματος, για να δείξουν το βδέλυγμα της μέθης, μέθυζαν τους σκλάβους και τους οδηγούσαν στους δρόμους των χωριών και των πόλεων, ώστε ο κόσμος να τους γελάει και να τους παίρνει ως παράδειγμα ντροπής και αυτοσυγκράτησης απέναντι στα ποτά και τους μεθυσμένους.
Στους σημερινούς πολιτισμένους καιρούς, ένα τέτοιο παράδειγμα δεν χρειάζεται πλέον. Οι δρόμοι των χωριών και των πόλεων είναι γεμάτοι, όχι από σκλάβους, αλλά από ελεύθερους Χριστιανούς, που μετρούν τον δρόμο και ουρλιάζουν σαν ζώα. Ο σημερινός κόσμος
αλλά δεν τους γελάει πολύ, και για παράδειγμα, δεν μιλάει καν γι' αυτούς. Σήμερα είναι γενναιότητα, κατόρθωμα να διασκεδάζεις και να μεθάς.
Σήμερα, οι ελεύθεροι Χριστιανοί έχουν γίνει σκλάβοι της μέθης από την οποία δεν μπορούν πλέον να απαλλαγούν.
Ο Λόγος του Κυρίου καταδικάζει τη μέθη και μας προτρέπει να μην ζούμε στη μέθη αλλά να ζούμε στο φως.
Ας ζήσουμε όμορφα όπως την ημέρα, όχι σε γλέντια και μέθη, όχι σε πορνεία και επαίσχυντες πράξεις, όχι σε διαμάχες και φθόνο (Ρωμ. 13, 13).
549 - Άλλαξες την αγελάδα ή το βοσκότοπό σου;
Μια γυναίκα έπαιρνε γάλα για να πουλήσει σε μια κυρία από την πόλη. Η απληστία την ώθησε,
όπως και τους άλλους πωλητές και πωλητές, να βάλει νερό στο γάλα.
Αργότερα, όμως, η γυναίκα άρχισε να ερευνά τον Στρατό του Κυρίου. Ένας φίλος την πήγε στη συνάντηση του Στρατού και της άρεσε πολύ. Ο Λόγος του Θεού άρχισε να εργάζεται δυναμικά στην ψυχή της και άρχισε να της δείχνει την αμαρτία της με το νερό στο γάλα. Η γυναίκα έγινε στρατιώτης του Κυρίου και από εκείνη την ημέρα εγκατέλειψε και αυτή την αμαρτία να βάλει νερό στο γάλα.
Η κυρία από την πόλη στην οποία παρέδιδε γάλα το βρήκε περίεργο που για ένα διάστημα, το γάλα ήταν πολύ καλύτερο από πριν. - Τι συνέβη; - ρώτησε η κυρία τη γυναίκα - άλλαξες την αγελάδα σου ή το βοσκότοπό σου, που τώρα μου φέρνεις τόσο καλό γάλα; - Ούτε η αγελάδα ούτε το βοσκότοπο έχουν αλλάξει - απάντησε η γυναίκα - αλλά η καρδιά μου έχει αλλάξει... γι' αυτό έχει αλλάξει και το γάλα.
Η επιστροφή μας στον Θεό πρέπει να φέρει μια αλλαγή στη ζωή μας: μια νέα ζωή σε όλες τις πράξεις και τις συμπεριφορές μας.
Εμείς και... ο κόσμος.
Εμείς και... ο κόσμος
«Γεννημένοι σε αυτόν τον κόσμο, είμαστε δεμένοι με αυτόν μέσω των ισχυρών δεσμών συγγένειας με αυτόν. Τον αγαπάμε: χτίζουμε τη σωτηρία μας μέσα στα όριά του· αλλά υποφέρουμε σε αυτόν: είναι πολύ στενός για την αγάπη που μας έχει προσταχθεί. Δεν μπορούμε παρά να αγαπάμε αυτόν τον κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ακολουθήσουμε τους τρόπους του, τους τρόπους του πεπτωκότος κόσμου. Δεν μπορούμε παρά να αγαπάμε τον κόσμο, αλλά όταν η έλξη προς αυτόν υπερνικά την αγάπη μας για τον Θεό, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να βρούμε τη δύναμη να κάνουμε όπως έκανε ο Αβραάμ: να πάρουμε φωτιά και μαχαίρι στα χέρια μας και να θυσιάσουμε όλα όσα μας είναι αγαπητά, στο όνομα της νίκης της αγάπης του Θεού μέσα μας (βλ. Πράξεις 22:6).»
Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,
στο «Θα δούμε τον Θεό όπως είναι»
Σάββατο 23 Μαΐου 2026
ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ.
ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ
Η λέξη αγαπολογία λέγεται συνήθως, όταν κάποιος θέλει να πει ότι γίνεται λόγος μόνο για την αγάπη, και παρά θεωρείται η γνώση της αλήθειας.
Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί ό,τι και να θέλει κάποιος να πει, «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Α´ Κορ. ιγ´,8). Είναι λάθος να αποφεύγει να μιλάει κανείς για την αγάπη, μήπως κάποιοι τον κατηγορήσουν ότι, επειδή δεν έχει γνώση αληθείας, καταφεύγει σε αγαπολογία.
Μα η ίδια η αλήθεια μιλάει για την αγάπη και αλίμονο, αν κανείς σταματήσει να μιλάει γι’ αυτή. Ο Χριστός που είναι η Αλήθεια είπε, «εν τούτῳ γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιω. ιγ´,35).
Στον Σίμωνα δε τον Φαρισαίο είπε για την αμαρτωλή γυναίκα, «αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ» (Λουκ. ζ´,47). Δεν του είπε, επειδή γνώρισε πολλά, αλλά επειδή αγάπησε πολύ.
Από αυτό φαίνεται ότι αγάπη, και μάλιστα πολλή, είναι δυνατόν να έχει κανείς έστω και αν κατά τα άλλα είναι αμαθής.
Γνώση της αλήθειας όμως καθώς πρέπει δεν έχει κανένας, έστω και αν νομίζει ότι έχει αφού, «η γνώσις φυσιοί, η δε αγάπη οικοδομεί. ει δε τις δοκεί ειδέναι τι, ουδέπω ουδέν έγνωκε καθώς δει γνώναι» (Α´ Κορ. η´,2).
Μακάρι λοιπόν να έχει κανείς αγάπη και να μιλάει για την αγάπη και ας του λένε άλλοι ότι λέει αγαπολογίες.
Πάντως, επειδή η αγάπη δε λοιδορεί, όποιος έχει αγάπη, δε θα πει ποτέ γι’ αυτόν που νομίζει ότι διδάσκει αλήθειες ότι λέει αληθολογίες.
Γιατί λοιπόν να λοιδορείται η λέξη αγαπολογία ως κάτι το κακό; Μήπως λόγω έλλειψης αγάπης; Ποιος ξέρει; Ξέρει ο λαός που λέει, «όσα δε φτάνει η αλεπού, τα λέει κρεμαστάρια ».
Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 99.
"Ἡ Ἀγάπη ποὺ Θεραπεύει"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ δάσκαλος Χρῆστος ἔπεσε στὸ κρεβάτι μὲ γρίπη. Ὁ πυρετὸς τὸν ἔκαιγε σὰν φλόγα, ἡ φωνή του εἶχε χαθεῖ σὰν πουλὶ ποὺ δὲν τραγουδάει πιά.
Στὸ σχολεῖο, τὰ τσιγγανόπουλα κάθονταν σιωπηλά. Οἱ καρέκλες ἦταν γεμᾶτες, ἀλλὰ ἡ τάξη ἦταν ἄδεια. Ἡ Ἑλένη κοίταζε τὸ θρανίο τοῦ δασκάλου καὶ ἀναστέναζε. Ὁ Γιῶργος ζωγράφιζε καρδιὲς μὲ τὸ μολύβι του.
"Πότε θὰ γυρίσει;" ψιθύριζαν μὲ στενοχώρια. Ἡ ἀπουσία του ἦταν πληγὴ ποὺ δὲν ἔκλεινε.
Ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα, μαζεύτηκαν ὅλοι μαζί. "Ἂς τοῦ γράψουμε!" εἶπε ὁ μικρὸς Κώστας. Μὲ χρωματιστὲς κάρτες ἔγραψαν: "Δάσκαλε, γρήγορα περαστικά! Μᾶς λείπεις ὅσο ὁ ἥλιος στὴ βροχή!"
Ψηλὰ στὰ βράχια, ὁ γέρο-παπούλης, ποὺ ἔμαθε τὴν ἀρρώστια, προσευχόταν: "Κύριε, θεράπευσε τὸν καλὸ δάσκαλο ποὺ ἀγαπάει τὰ παιδιὰ σὰν δικά του."
Σὰν ἀπὸ θαῦμα, μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, ὁ δάσκαλος Χρῆστος μπῆκε στὴν τάξη. Τὰ παιδιὰ ἔτρεξαν καὶ τὸν ἀγκάλιασαν σὰν κῦμα ποὺ σπάει στὴν ἀκτή.
"Ἡ ἀγάπη σας," τοὺς εἶπε συγκινημένος, "ἦταν τὸ καλύτερο φάρμακο."
Ἐκείνη τὴ μέρα, ὅλοι κατάλαβαν: ἡ ἀληθινὴ θεραπεία δὲν ἔρχεται μόνο ἀπὸ τὰ φάρμακα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ περιμένει, προσεύχεται, καὶ δὲν ξεχνάει.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πιὸ ἰσχυρὸ φάρμακο. Ὅταν περιβάλλουμε κάποιον μὲ στοργὴ καὶ προσευχή, τοῦ δίνουμε δύναμη νὰ ἀναρρώσει ὄχι μόνο στὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχή.
600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 54
502 - Η Σύλληψη ενός Κλέφτη
Σε ένα ορεινό χωριό άκουσα για έναν διάσημο κλέφτη από τα παλιά χρόνια, ο οποίος χρησιμοποιούσε ένα πονηρό τέχνασμα για να μπορεί να ληστεύει ανθρώπους. Πλήρωνε ορισμένους ανθρώπους για να ανακοινώνουν σε όλα τα μέρη γι' αυτόν ότι είχε χαθεί. Οι άνθρωποι ανέπνεαν με ανακούφιση και δεν έφευγαν πλέον από τις επιθέσεις του.
Τότε ο κλέφτης έβγαινε ξανά και λεηλάτησε.
Ο διάβολος είναι επίσης με τη μορφή αυτού του κλέφτη. Πληρώνει ορισμένους ανθρώπους - τους άπιστους - για να πουν στον κόσμο ότι δεν υπάρχει διάβολος ή κόλαση. Όσοι έχουν αδύναμη πίστη πιστεύουν αυτό το ψέμα.
Αδυνατούν με ζήλο και προσευχή, και αυτή τη στιγμή ο διάβολος ορμάει πάνω τους, εξαπατώντας τους και κάνοντάς τους να αμαρτήσουν.
503 - Μια γερμανική παροιμία
Μια γερμανική παροιμία λέει: αν δώσεις στον διάβολο ένα δάχτυλο, ζητάει ολόκληρο το χέρι σου.
Αν δώσεις στον διάβολο ένα καρφί στο σπίτι σου, θα πάρει το σπίτι σου. Αν τον αφήσεις να βάλει το χέρι του στην πόρτα, θα μπει μέσα ολόκληρος.
504 - Ο Χριστιανισμός Σήμερα
Ο Χριστιανισμός σήμερα είναι περισσότερο μια απάτη, ένα μεγάλο ψέμα. Ο Χριστιανισμός σήμερα είναι ένας συμβιβασμός, μια συμφιλίωση με όλα τα πρότυπα, με ολόκληρο το πνεύμα αυτού του κόσμου, αν και το Ευαγγέλιο λέει απερίφραστα ότι ο Χριστός δεν έχει καμία σχέση με τον Βελιάρ, ούτε το φως με το σκοτάδι (Β' Κορινθίους 6, 14)... Ένας αληθινός Χριστιανός δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους, και τον Θεό και τον Μαμωνά (Ματθαίος 6, 24).
Ο Χριστιανισμός σήμερα έχει χάσει το νόημα που είχε στην εποχή των αποστόλων. Σήμερα έχουμε φτάσει σε έναν Χριστιανισμό που κουράζει, επιπλήττει και χλευάζει όσους ζουν μια ζωή σύμφωνα με το
Ευαγγέλιο. Σύμφωνα με το νόημα του σύγχρονου Χριστιανισμού σήμερα, είσαι μια άρρωστη ψυχή όταν αποσύρεσαι από το πνεύμα αυτού του κόσμου και αρχίζεις να ζεις μια ζωή όπως γράφει το Ευαγγέλιο. Είσαι μια υγιής ψυχή μόνο μέχρι να γλεντάς, να προσβάλλεις και τους αγίους και τον Θεό και να ζεις σύμφωνα με όλα τα πρότυπα και τα κακά αυτού του κόσμου.
Ο Απόστολος Παύλος είπε ότι ήταν ανόητος για τον Χριστό και απαίτησε κάθε Χριστιανός να είναι τόσο ανόητος και τρελός όταν φλέγεται για τον Κύριο και θέλει να βγει από το πνεύμα αυτού του κόσμου.
Η γη και οι ψυχές μας θα πρέπει να σειστούν μια φορά για να μπορέσουμε να βγούμε από το μεγάλο ψέμα που ονομάζεται Χριστιανισμός σήμερα!
Ας αναρωτηθούμε και ας απαντήσουμε ενώπιον του Θεού: τι είδους Χριστιανοί είμαστε και σε ποιον Χριστιανισμό ανήκουμε; στον αληθινό ή στον ψεύτικο;
505 - Ο Μοναχός, το Αυγό και ο Διάβολος
Κάποτε, ένας μοναχός, κυριευμένος από την πείνα, έψαχνε έναν τρόπο να φάει κάτι, εκτός του χρόνου που ορίζει το μοναστήρι.
Ξέρω τι θα κάνω - είπε στον εαυτό του μετά από λίγο... Θα ψάξω πού γεννούν αυγά οι κότες του μοναστηριού και θα βρω μερικά αυγά.
Είπαμε και κάναμε. Αλλά, αφού έφερε τα αυγά στο κελί, προέκυψε ένα άλλο πρόβλημα. Πώς θα βράσει αυτά τα αυγά επειδή δεν τολμούσε να πάει στην κουζίνα μαζί τους.
Ξέρω τι θα κάνω - είπε ο μοναχός, σκεπτόμενος για πολλή ώρα - θα πάρω ένα κερί, θα το ανάψω και θα τηγανίσω το αυγό γυρίζοντάς το στη φλόγα του κεριού.
Είπε και έγινε.
Αλλά ακριβώς τη στιγμή που τηγάνιζε το αυγό, ο ηγούμενος του μοναστηριού όρμησε πάνω του. - Τι έκανες, γιε μου; Αλίμονό μου, που έκλεψες αυγά και άρχισες να τα τηγανίζεις με το κερί; - Συγχωρέστε με, σεβάσμια ηγουμένη - αναστέναξε ο μοναχός... ο διάβολος με παρότρυνε να κάνω κάτι τέτοιο.
Αλλά εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο διάβολος, απαντώντας αγανακτισμένος: - Δεν είναι αλήθεια, σεβάσμια ηγουμένη... Δεν τον παρότρυνα να το κάνει αυτό... ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό ότι κάποιος θα μπορούσε να βράσει με το κερί... μην μου τα πετάς όλα στην αγκαλιά... και ο διάβολος εξαφανίστηκε.
Διάβασα αυτή την ιστορία σε ένα παλιό βιβλίο, και το μάθημα που βγάζω είναι το εξής: ο διάβολος έχει αφήσει τον σπόρο του κακού στον κόσμο και στις ψυχές, αλλά στην επιδίωξη της αμαρτίας, ο άνθρωπος είναι συχνά πιο διαβολικός από τον διάβολο!
- Ελάφι και σαλιγκάρι
Οι άνθρωποι - είπε ένας διάσημος ιεροκήρυκας - ιππεύουν ελάφια και σαλιγκάρια όταν πρόκειται για το μονοπάτι που οδηγεί στον παράδεισο.
Κατάλληλη παροιμία! Ο άνθρωπος είναι ένα γρήγορο ελάφι στα περαστικά, αλλά όταν πρόκειται για το έργο του Κυρίου, εδώ είναι ένα σαλιγκάρι που μόλις σέρνεται.
507 - Ανάμεσα στην παραγωγή θορύβου και στο φωτισμό
Σε ένα κήρυγμα, ένας ιεροκήρυκας του Ευαγγελίου είπε:
Την άλλη μέρα κάλεσα έναν μηχανικό. Το ηλεκτρικό μου κουδούνι είχε χαλάσει.
Όταν έφτασε ο μηχανικός, του είπα: - Κύριε μηχανικό! Μόλις επισκευαστεί το κουδούνι, σας παρακαλώ να χρησιμοποιήσετε αυτό το ρεύμα από το κουδούνι για να κανονίσετε και μια ηλεκτρική λάμπα για φωτισμό. - Ω, αυτό δεν είναι δυνατό - απάντησε ο μηχανικός. Η ηλεκτρική ενέργεια από το κουδούνι είναι πολύ αδύναμη για να κάνει φως με αυτό. Αυτό το ρεύμα μπορεί να κάνει θόρυβο με το κουδούνι, αλλά δεν μπορεί να κάνει φως. Για να κάνει φως, χρειάζεται μεγαλύτερο ρεύμα από το να κάνεις θόρυβο.
Και εγώ - είπε ο ιεροκήρυκας - σκέφτηκα ότι το ίδιο ισχύει και για τα πράγματα της σωτηρίας και την διακήρυξη της σωτηρίας.
Είναι ευκολότερο να κάνεις θόρυβο, να κάνεις δυνατά κηρύγματα και να λες μεγάλα λόγια, παρά να φωτίζεις και μέσω των έργων μας.
Ας μην ξεχνάμε τα λόγια του Σωτήρα: Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς (Ματθαίος 5:16).
Όχι μόνο ακούγοντας κηρύγματα και διδασκαλίες στρέφονται οι άνθρωποι, αλλά και βλέποντάς τα να αποκαλύπτονται και να βιώνονται στη ζωή και τα έργα μας.
508 - Αυτός που διδάσκει
Που διδάσκει - που χτίζει με το ένα χέρι.
Αυτός που διδάσκει και δίνει το καλό παράδειγμα - που χτίζει και με τα δύο χέρια.
Αυτός που διδάσκει και δίνει το κακό παράδειγμα - που χτίζει με το ένα χέρι και γκρεμίζει με το άλλο αυτό που έχτισε.
509 - Ίσως υπάρχει ακόμα μια σπίθα...
Στον τοίχο της εισόδου ενός νοσοκομείου στην Ιταλία, υπάρχει ένας πίνακας, στον οποίο είναι ζωγραφισμένος ένας άγγελος που φυσάει σε στάχτη με την ελπίδα ότι θα βρει μια σπίθα από την οποία μπορεί να βγει φωτιά.
Αυτό το εικονίδιο τοποθετείται για την ελπίδα των αρρώστων στο νοσοκομείο. Στέκεται στην είσοδο σαν να λέει: όλοι εσείς που μπαίνετε εδώ, μην απελπίζεστε!... Όσο άρρωστοι κι αν είστε, υπάρχει ακόμα μια σπίθα υγείας μέσα σας, από την οποία οι γιατροί θα μπορέσουν να πυροδοτήσουν τη ζωή.
Πόσο ταιριάζει αυτό το εικονίδιο στην πνευματική μας ζωή! Ο κόσμος είναι γεμάτος από αρρώστους, από εκείνους που είναι σοβαρά άρρωστοι με την ψυχή τους. Ο κόσμος είναι γεμάτος απίστευτες πνευματικές ασθένειες. Ο σημερινός κόσμος είναι σαν ένα τεράστιο πνευματικό νοσοκομείο. Και σε αυτό το νοσοκομείο υπάρχουν τόσοι πολλοί άρρωστοι που φαίνεται να υποφέρουν από ασθένειες που δεν μπορούν πλέον να θεραπευτούν. Η αμαρτία έχει καταλάβει ολόκληρη την ύπαρξή τους.
Φαίνεται ότι δεν έχει μείνει τίποτα να ξυπνήσει μέσα τους. Συνείδηση, συναίσθημα, όλα είναι νεκρά. Φαίνονται σαν ένας σωρός από νεκρές και σβησμένες στάχτες, στις οποίες δεν υπάρχει πλέον σπίθα πνευματικής ζωής.
Φαίνονται εντελώς χαμένοι.
Αλλά η αγάπη του Θεού κρίνει διαφορετικά. Η αγάπη του Θεού συχνά πνέει ακριβώς μέσα σε αυτή τη νεκρή στάχτη... και τι υπέροχη φωτιά συχνά ανάβει ακριβώς από τέτοιες στάχτες που φαινόταν εντελώς νεκρές και σβησμένες!
Ακριβώς όπως ο άγγελος στην εικόνα, η αγάπη του Θεού σκύβει και πνέει μέσα στις σβησμένες στάχτες μιας αμαρτωλής ζωής. Και τι χαρά είναι να βλέπεις μια ανθρώπινη ψυχή να ανασταίνεται από αυτές τις στάχτες και να αναλαμβάνει μια νέα ζωή.
Κοίτα, αγαπητέ αναγνώστη, αυτή την εικόνα και σκέψου τον εαυτό σου και την πνευματική σου ζωή.
Όσο αμαρτωλός κι αν είσαι, όσο πεσμένος και διεφθαρμένος κι αν είσαι - μην απελπίζεσαι. Σίγουρα υπάρχει ακόμα μια σπίθα στις στάχτες της αμαρτωλής σου ζωής από την οποία η αγάπη του Θεού μπορεί να πυροδοτήσει μια νέα ζωή.
Ο Ιησούς ο Σωτήρας συχνά εμφύσησε σε τέτοιες νεκρές στάχτες. Ήρθε για να θεραπεύσει τους αρρώστους (Ματθαίος 9:12). Ήρθε για να δώσει ζωή στους νεκρούς. Ακόμα και σήμερα εμφύσησε στις στάχτες.
Υπάρχουν ευλογημένες στιγμές που το Άγιο Πνεύμα πνέει στις στάχτες της ζωής μας. Όταν ακούς ένα τόσο όμορφο κήρυγμα... όταν μια Βίβλος, ένα βιβλίο ή ένα θρησκευτικό φυλλάδιο πέσει στο χέρι σου - να ξέρεις, αγαπητέ
Αναγνώστη, ότι όλες αυτές είναι ευλογημένες στιγμές που το Άγιο Πνεύμα πνέει στις στάχτες της ζωής σου για να σε αφυπνίσει σε μια νέα ζωή. Άσε την αγάπη του Θεού να πνέει στις στάχτες της ζωής σου... άσε την πνοή του Αγίου Πνεύματος να ανάψει ουράνια φωτιά στην καρδιά και τη ζωή σου.
- Καλή απάντηση
... Και τι νομίζετε, κυρία, ότι 2-3 ποτήρια διώχνουν το Άγιο Πνεύμα από μέσα μου;... - Έχετε δίκιο!... Τα 3 ποτήρια δεν έχουν τίποτα άλλο να διώξουν...
511 - Ο Σωκράτης και τα τρία κόσκινα
Ένας βιαστικός άνθρωπος πλησίασε κάποτε τον σοφό Σωκράτη. - Άκου, Σωκράτη, θέλω να σου πω κάτι σπουδαίο για έναν φίλο σου. - Μείνε εκεί που είσαι - απάντησε ο Σωκράτης - Θέλω να σε ρωτήσω κάτι πρώτα: κοσκίνισες πρώτα μέσα από τα τρία κόσκινα, αυτό που θέλεις να μου πεις; - Ποια τρία κόσκινα; - ρώτησε ο έκπληκτος άνθρωπος. - Ναι, μέσα από τα τρία κόσκινα - είπε ο σοφός άνθρωπος. - Πρώτα απ 'όλα, είσαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτό που θέλεις να μου πεις είναι εντελώς αληθινό; Κοσκίνισες τα λόγια σου μέσα από αυτό το κόσκινο; - Ω! - απάντησε διστακτικά ο άνθρωπος. Τότε άκουσα άλλους να μιλάνε, αλλά δεν μπορούσα να πω ότι ήταν όλα αλήθεια. - Λοιπόν! Φυσικά και μετά χρησιμοποίησες το δεύτερο κόσκινο. Αν δεν έχεις απόλυτη βεβαιότητα ότι αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια, τότε σε ρωτάω, υπάρχει κάτι καλό σε αυτό που θέλεις να μου πεις; Μου δίνει κάποια ευχαρίστηση, κάποια χαρά αυτό που θέλεις να μου πεις; - Ούτε αυτό θα μπορούσα να το πω... - Λοιπόν, φυσικά τότε χρησιμοποίησες το τρίτο κόσκινο - είπε ο σοφός. Νομίζεις ότι θα χαθώ αν δεν μάθω αυτό που θέλεις να μου πεις; Είσαι πεπεισμένος ότι είναι απολύτως απαραίτητο να ξέρω αυτό που θέλεις να μου πεις; - Τότε είναι απολύτως απαραίτητο να ξέρω... - Βλέπεις; - είπε ο σοφός Σωκράτης χαμογελώντας: αν αυτό που θέλεις να μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε απαραίτητα ελλιπές - τότε πήγαινε σπίτι, αγαπητέ μου, πάρε την τσάπα και το φτυάρι σου και θάψε καλά τα λόγια που ήθελες να μου πεις.
512 - Ανταίος
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν έναν θρύλο για έναν γίγαντα που ονομαζόταν Ανταίος, τον οποίο κανείς δεν μπορούσε να νικήσει, επειδή ο Ανταίος είχε ένα χάρισμα: κατά τη διάρκεια της μάχης, κάθε φορά που άγγιζε το έδαφος, έπαιρνε νέα δύναμη και νικούσε όσους συγκρίνονταν μαζί του.
Η προσευχή μας δίνει ένα τέτοιο δώρο. Κι εμείς βρισκόμαστε σε μια συνεχή μάχη με τους πειρασμούς και τα πάθη αυτού του κόσμου. Σε αυτόν τον αγώνα, όπως κάποτε συνέβαινε με τον Ανταίο, κι εμείς έχουμε λάβει το δώρο να «αγγίζουμε πάντα τον ουρανό μέσω των προσευχών μας και από αυτό το άγγιγμα να λαμβάνουμε νέα δύναμη» και νίκη πάνω στους πειρασμούς και τα πάθη. Πόσοι χρησιμοποιούν αυτό το δώρο;
513 - Ο Φιλάργυρος και ο Γάιδαρος
Ο φιλάργυρος - είπε ένας καλός άνθρωπος - θα μπορούσε κάλλιστα να παρομοιαστεί με ένα γαϊδούρι, που ζει όλη του τη ζωή στη δυστυχία: υπομένει, τρώει ό,τι μπορεί και κουβαλάει όλα τα βάρη, και όταν πεθάνει, οι άνθρωποι το γδέρνουν και φτιάχνουν τύμπανα και γκάιντες από αυτό, με τον ήχο των οποίων ο κόσμος γιορτάζει και «διασκεδάζει».
Το ίδιο και ο φιλάργυρος. Μια ολόκληρη ζωή ζει στη δυστυχία: τρώει ό,τι μπορεί, ντύνεται όπως μπορεί, υπομένει, περισσεύει και συλλέγει, και αφού πεθάνει, οι κληρονόμοι του λιώνουν τον πλούτο τους σε χορούς και απολαύσεις.
Είναι σχεδόν γενικός κανόνας ότι όλος ο πλούτος των τσιγκούνηδων σπαταλιέται σε γιορτές και πάρτι.
514 - Απάντηση του Διογένη - 2
Ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας βρήκε κάποτε τον σοφό Διογένη να ψάχνει σε ένα σωρό από οστά νεκρών. - Τι κάνεις εκεί, Διογένη; - τον ρώτησε ο αυτοκράτορας; - Ψάχνω για τα οστά του πατέρα σου και δεν μπορώ να τα βρω ανάμεσα στα άλλα - απάντησε ο Διογένης!
515 - Οι Αθηναίοι γνωρίζουν τον νόμο - οι Σπαρτιάτες τον τηρούν
Κατά την εποχή των Ελλήνων, οι λεγόμενοι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν στη μόδα: ένα είδος ανταγωνιστικού αθλήματος, όπως τα σημερινά ποδοσφαιρικά αθλήματα, για παράδειγμα. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονταν σε αυτούς τους αγώνες.
Ένας ηλικιωμένος Αθηναίος εμφανίστηκε κάποτε σε έναν τέτοιο αγώνα. Αλλά όταν έφτασε εκεί, οι θέσεις ήταν ήδη πιασμένες. Από τη μία πλευρά ήταν οι Αθηναίοι και από την άλλη οι Σπαρτιάτες. Αυτά τα δύο έθνη είχαν τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο εκπαίδευσης και δεν τα πήγαιναν πολύ καλά μεταξύ τους.
Όταν ο γέρος έφτασε στο ακροατήριο, κοίταξε τους Αθηναίους του, αλλά κανείς δεν του έκανε χώρο.
Ένας νεαρός Σπαρτιάτης σηκώθηκε αμέσως και του πρόσφερε τη θέση του. Τότε ο γέρος, σηκώνοντας τα χέρια του σε ένδειξη κηρύγματος, είπε αυτά τα όμορφα λόγια: - Οι Αθηναίοι γνωρίζουν τον νόμο - και οι Σπαρτιάτες τον κάνουν, τηρήστε τον!
Δηλαδή, ο γέρος έλεγε: τι σας ωφελεί εσάς και τους Αθηναίους μας, που γνωρίζετε όλους τους νόμους και τους κανονισμούς λεπτομερώς - αλλά δεν τους εφαρμόζετε, μην τους τηρείτε. Σε αντάλλαγμα, όμως, να αυτοί οι Σπαρτιάτες, που δεν γνωρίζουν τόσους νόμους - αυτοί τηρούν τον νόμο.
Έτσι συμβαίνει και στα πνευματικά ζητήματα. Τι όφελος υπάρχει που κάποιος γνωρίζει τον νόμο, αλλά δεν τον τηρεί. Τι όφελος υπάρχει που κάποιος γνωρίζει όλους τους κανονισμούς, όλες τις θεωρίες και όλους τους κανόνες - αν δεν τους τηρεί;
Εμείς, οι πιστοί, θα έπρεπε να είμαστε ανάμεσα σε εκείνους που δεν γνωρίζουν πολλά, αλλά κάνουν καλές πράξεις.
Ας θυμόμαστε πάντα ότι δεν θα σωθούν οι ακροατές αλλά οι εκτελεστές του Λόγου (Ρωμ. 2:13).
- Μια Μάχη στη Βιέννη
Σε μια άγρια μάχη που έδωσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος στους δρόμους της Βιέννης, εναντίον των Μαρκομάννων, οι στρατοί τους ήταν τόσο συμπαγείς που πολλοί από τους νεκρούς και τραυματίες στηρίζονταν επίσης στους άλλους, μαζί με τους ζωντανούς μαχητές.
Σχολιάζοντας αυτό το ιστορικό γεγονός, ο διάσημος Βιεννέζικος ιεροκήρυκας Αβραάμ ντε Σάντα Κλάρα αναρωτήθηκε:
Δεν υπάρχουν και στις εκκλησίες μας και στις χριστιανικές συναθροίσεις τέτοια μαχητικά μέλη, που κινούνται, στέκονται και όμως είναι νεκρά;
Ο Απόστολος Παύλος μας προτρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε να μην χάσουμε τη σωτηρία μας λόγω της αδιαφορίας μας για τα πράγματα του Κυρίου.
Γιατί η χάρη του Θεού που φέρνει σωτηρία έχει φανερωθεί σε όλους τους ανθρώπους, διδάσκοντάς μας ότι, αρνούμενοι την ασέβεια και τις κοσμικές επιθυμίες, πρέπει να ζούμε νηφάλια, δίκαια και ευσεβώς σε αυτόν τον παρόντα κόσμο, αναζητώντας την ευλογημένη ελπίδα και την εμφάνιση της δόξας του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού (Τίτος 2:11-13).
517 - Τα Δύο Κλειδιά
Ο Θεός μας άφησε το κλειδί με το οποίο θα ξεκλειδώσουμε τα μυστήρια που μας περιβάλλουν.
Το κλειδί του νου και το κλειδί της καρδιάς.
Κάποιοι χρησιμοποιούν μόνο το κλειδί του νου, γι' αυτό και δεν μπορούν να διεισδύσουν στα περισσότερα μυστήρια.
Το δωμάτιο που ανοίγουν με αυτό το κλειδί είναι ένα κρύο δωμάτιο, στο οποίο δεν μπορούν να βρεθούν τα μυστήρια της σωτηρίας.
Αυτά τα μυστικά μπορούν να βρεθούν μόνο χρησιμοποιώντας το άλλο κλειδί: το κλειδί της καρδιάς.
Ποιο από αυτά τα δύο κλειδιά χρησιμοποιούμε;
Τα μεγάλα ψάρια δεν μεγαλώνουν και δεν ζουν στο γλυκό νερό των ρυακιών και των ποταμών, αλλά ζουν στο πικρό και αλμυρό νερό των θαλασσών.
Το ίδιο ισχύει και για τους αληθινούς πιστούς. Δεν ζουν στο γλυκό νερό αυτού του κόσμου, στη γλυκύτητα των απολαύσεων αυτού του κόσμου, αλλά στο πικρό νερό του σταυρού, των παθημάτων, των αγώνων, των διωγμών που υπομένουν για τον Χριστό.
Όλα τα μεγάλα ψάρια, όλοι οι εκλεκτοί του Κυρίου, έχουν ζήσει και ζουν στο πικρό νερό των παθημάτων και των διωγμών.
Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 38
981. Τι είναι η μετάνοια;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η μετάνοια;
Η απάντηση του ιερέα : Η μετάνοια πρέπει να νοείται ως ο συνεχής τρόπος σκέψης, συναισθήματος και πράξεων ενός χριστιανού, ο σκοπός του οποίου είναι η εξιλέωση ενώπιον του Θεού για τις αμαρτίες που διαπράττονται με λόγο, σκέψη, πράξη και όλες τις αισθήσεις. Αυτό, επομένως, περιλαμβάνει τη μετάνοια όχι μόνο ως μυστήριο, ως εξομολόγηση, αλλά γενικά όλα τα δύσκολα και επώδυνα κατορθώματα της χριστιανικής αυτοαπάρνησης για τον παλιό μας άνθρωπο, όπως η νηστεία, οι αγρυπνίες, η προσευχή, η γονυκλισία, το κλάμα για τις αμαρτίες, και ούτω καθεξής. Έτσι κατανοεί ο Άγιος Χρυσόστομος τη μετάνοια, με την έννοια μιας σταθερής προϋπόθεσης και κατορθώματος της χριστιανικής ζωής. Αποδίδει στη μετάνοια, εκτός από την εξομολόγηση, το κλάμα και τη μετάνοια για τις αμαρτίες, την ταπείνωση, την ελεημοσύνη και την προσευχή (Κυριακάτικο Ανάγνωσμα, 7ο έτος, σελ. 429, 439, 447, 455, 477).
982. Ποιοι είναι οι καρποί της ακράτειας και της σαρκικής ζωής;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιοι είναι οι καρποί της ακράτειας και της σαρκικής ζωής;
Η απάντηση του ιερέα : Ξυπνήστε, μέθυσοι, από το κρασί σας και κλάψτε· ολολύζετε, όλοι εσείς που πίνετε κρασί, μέχρι να μεθύσετε· γιατί η χαρά και η ευφροσύνη αφαιρέθηκαν από τα χείλη σας ( Ιωήλ 1:5 ). Διότι κάθε μέθυσος και πόρνος θα φτώχεια και θα ντυθεί με κουρελιασμένα ρούχα ( Παροιμίες 23:21 ). Τίνος η συμφορά; Τίνος η φήμη; Τίνος η λύπη μάταια; Τίνος τα μάτια είναι γαλάζια; Δεν είναι αυτοί που ασχολούνται με το κρασί; Και δεν είναι αυτοί που βλέπουν πού είναι τα γλέντια; Αν στρέφετε τα μάτια σας σε ποτήρια και ποτήρια, προσέξτε να μην περπατάτε κάτω από το φλοιό ενός δέντρου που φουσκώνει ( Παροιμίες 23:22-35 ). Αλίμονο σε εκείνους που σηκώνονται νωρίς το πρωί και σε εκείνους που κυνηγούν τα δυνατά ποτά, που περιμένουν το βράδυ! Γιατί το κρασί θα τους κατακάψει. Διότι πίνουν κρασί με άρπες και τραγουδιστές, και τύμπανα και αυλούς, αλλά δεν επιβλέπουν τα έργα του Κυρίου ούτε συλλογίζονται το έργο των χειρών Του ( Έξοδος 5:11-12 ).
983. Ποια είναι η αληθινή βάση της γήινης ευτυχίας;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιο είναι το αληθινό θεμέλιο της επίγειας ευτυχίας;
Η απάντηση του ιερέα : Το θεμέλιο της επίγειας ευτυχίας είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Αλλά μόνο αυτή η πίστη, αυτή η ελπίδα, αυτή η αγάπη που διδάσκει ο ενσαρκωμένος Υιός του Θεού και την οποία το Άγιο Πνεύμα ενσταλάζει στις καρδιές μας. Συνεπώς, το διαρκές στήριγμα της επίγειας ευτυχίας είναι η χριστιανική πίστη, η χριστιανική ελπίδα και η χριστιανική αγάπη.
984. Θα είναι το ίδιο μαρτύριο των αμαρτωλών για όλους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Θα είναι το ίδιο μαρτύριο των αμαρτωλών για όλους;
Η απάντηση του ιερέα : Όχι, θα υπάρχουν βαθμοί βασανισμού, όπως ακριβώς θα υπάρχουν βαθμοί ευδαιμονίας. Όλα θα καθορίζονται με την αυστηρότερη δικαιοσύνη, σύμφωνα με τις πράξεις του καθενός. Μεγαλύτερη τιμωρία θα καθοριστεί για κάποιον που γνώριζε καλά το θέλημα του Θεού, αλλά δεν ήθελε να το εκπληρώσει, παρά για κάποιον που γνώριζε λίγα ή καθόλου από τις εντολές του Κυρίου. Διότι έτσι λέει ο Κύριος: « Ο δούλος που γνώριζε το θέλημα του κυρίου του και δεν το προετοίμασε, θα δεχτεί πολλά μαστιγώματα· αυτός όμως που δεν το γνώριζε και έπραξε άξια μαστιγωμάτων, θα δεχτεί λίγα μαστιγώματα» ( Λουκάς 12:47 ).
Γιατί, θα ρωτήσετε, θα τιμωρηθεί κάποιος που δεν γνωρίζει το θέλημα του Θεού; Θα τιμωρηθεί, επειδή όλοι μπορούν και πρέπει να γνωρίζουν το θέλημα του Θεού, και αν δεν το γνωρίζουν, είναι επειδή δεν προσπάθησαν να το μάθουν, δεν νοιάστηκαν για μια τόσο μεγάλη ευθύνη.
985. Ποια αρετή μπορεί να θεωρηθεί ως η κεφαλή όλων των αρετών;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια αρετή μπορεί να θεωρηθεί η υπέρτατη από όλες τις αρετές;
Η απάντηση του ιερέα : Η κεφαλή και η ουσία όλων των αρετών είναι η αγάπη, αλλά η αληθινή αγάπη - η χριστιανική αγάπη - χωρίς την οποία ούτε η νηστεία, ούτε η αγρυπνία, ούτε οι κόποι έχουν νόημα. Ο διάβολος μπορεί να μιμηθεί τα πάντα στον άνθρωπο: μπορείτε να ονομάσετε νηστεία; Δεν τρώει τίποτα· αγρυπνία; Αλλά δεν κοιμάται ποτέ και πάντα περιφέρεται βρυχώμενος ( Α΄ Πέτρου 5:8 ). Μόνο η αγάπη και η ταπείνωση είναι ανίκανες γι' αυτόν.
986. Τι είναι η προσευχή;
Ερώτηση ενός ενορίτη: Τι είναι η προσευχή;
Η απάντηση του ιερέα : Θέλετε να μάθετε: τι είναι η προσευχή; Η πιο ικανοποιητική απάντηση σε αυτό βρίσκεται στην επίκληση της Κυριακής Προσευχής: να προσεύχεσαι σημαίνει να φωνάζεις στον Θεό με όλη σου την καρδιά: « Πάτερ ημών , ο εν τοις ουρανοίς!» Δηλαδή, να πλησιάζεις τον Θεό με υιική αγάπη, και ταυτόχρονα με ιερό φόβο, και να υποτάσσεσαι ολοκληρωτικά στην πανάγαθη θέληση και δύναμή Του. Αυτή είναι η ουσία της προσευχής, αυτή είναι ήδη η ίδια η προσευχή, ακόμα κι αν δεν έχεις πει τίποτα περισσότερο στον Θεό.
987. Ποια είναι η ανταμοιβή των ελεήμων σε αυτή τη ζωή;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η ανταμοιβή για τους ελεήμονες σε αυτή τη ζωή;
Η απάντηση του ιερέα : Αυτός που ελεεί τους φτωχούς θα τραφεί μόνος του· επειδή, από τα δικά του ψωμιά έδωσε στους φτωχούς. Αυτός που δίνει δώρα εξασφαλίζει νίκη και τιμή· αλλά καταστρέφει την ψυχή εκείνων που αποκτούν πλούτο ( Παροιμίες 22:10 ). Κλειδώστε ελεημοσύνη στα κελιά σας, και θα σας σαρώσει από κάθε κακία· και περισσότερο από μια ισχυρή ασπίδα και περισσότερο από ένα βαρύ δόρυ θα πολεμήσει ενάντια στον εχθρό ( Κύριος 29:14-16 ). Δώστε το ψωμί σας στους πεινασμένους. Τότε το φως θα ξεσπάσει νωρίς, και οι θεραπείες σας θα λάμψουν γρήγορα· και η δικαιοσύνη σας θα προπορεύεται από εσάς, και η δόξα του Θεού θα σας περικυκλώσει. Τότε θα καλέσετε και ο Θεός θα σας ακούσει, και όταν σας μιλήσω ξανά, θα πει: «Και ήρθα». Αν δώσετε στον πεινασμένο ψωμί από την ψυχή σας και χορτάσετε την ταπεινή ψυχή, τότε το φως σας θα λάμψει στο σκοτάδι, και το σκοτάδι σας θα είναι σαν μεσημέρι ( Ψαλμός 58:7-10 ).
988. Τι σημαίνει να είσαι πτωχός στο πνεύμα;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι σημαίνει να είσαι πτωχός στο πνεύμα;
Η απάντηση του ιερέα : Σημαίνει να έχουμε την πνευματική πεποίθηση ότι δεν έχουμε τίποτα δικό μας, αλλά μόνο ό,τι μας δίνει ο Θεός, και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα καλό χωρίς τη βοήθεια και τη χάρη του Θεού. Και έτσι, θεωρώντας τους εαυτούς μας ως τίποτα, και σε όλα τα πράγματα καταφεύγοντας στο έλεος του Θεού. Εν συντομία, σύμφωνα με τον Άγιο Χρυσόστομο, η πνευματική φτώχεια είναι ταπείνωση (Επί Ματθαίου 15).
989. Μπορούν οι πλούσιοι να είναι και φτωχοί στο πνεύμα;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Μπορούν οι πλούσιοι να είναι και φτωχοί στο πνεύμα;
Η απάντηση του ιερέα : Χωρίς αμφιβολία, μπορούν, αν λάβουν υπόψη ότι ο ορατός πλούτος είναι φθαρτός και φευγαλέος, και ότι δεν αντισταθμίζει την έλλειψη πνευματικών ευλογιών. Διότι τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος σε αντάλλαγμα για την ψυχή του; ( Ματθ. 16:26 )
990. Ο Κύριος υποσχέθηκε στους πράους ότι θα κληρονομήσουν τη γη . Πώς πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την υπόσχεση;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ο Κύριος υποσχέθηκε στους πράους ότι θα κληρονομήσουν τη γη . Πώς πρέπει να ερμηνευθεί αυτή η υπόσχεση;
Η απάντηση του ιερέα : Σε σχέση με τους οπαδούς του Χριστού γενικά, πρόκειται για μια πρόβλεψη που εκπληρώθηκε κυριολεκτικά: γιατί οι πάντα πράοι Χριστιανοί, αντί να καταστραφούν από την οργή των ειδωλολατρών, κληρονόμησαν το σύμπαν που οι ειδωλολάτρες κατείχαν προηγουμένως.
Η περαιτέρω σημασία αυτής της υπόσχεσης, σε σχέση με τους Χριστιανούς γενικά και ατομικά, είναι ότι θα λάβουν κληρονομιά, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού, στη γη των ζωντανών , όπου ζουν και δεν πεθαίνουν, δηλαδή θα λάβουν αιώνια μακαριότητα ( Ψαλμ. 26:13 ).
991. Ποιοι είναι οι καρποί της ακράτειας και της σαρκικής ζωής για την αιωνιότητα;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιοι είναι οι αιώνιοι καρποί της ακράτειας και της σαρκικής ζωής;
Η απάντηση του ιερέα : Μην πλανάστε: ο Θεός δεν εμπαίζεται. Διότι ό,τι σπείρει ο άνθρωπος , αυτό και θα θερίσει. Διότι αυτός που σπέρνει στη σάρκα του, θα θερίσει από τη σάρκα φθορά· αλλά αυτός που σπέρνει στο Πνεύμα, θα θερίσει από το Πνεύμα αιώνια ζωή ( Γαλ. 6:7-8 ). Τα έργα δε της σάρκας είναι φανερά, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, λαγνεία, ειδωλολατρία, μαγεία, μίση, εκρήξεις ζήλου, ζήλια, οργή, εξάπτυξη, ιδιοτελείς φιλοδοξίες, πειρασμοί, αιρέσεις, φθόνος, φόνοι, μέθη, συκοφαντίες και παρόμοια πράγματα· τα οποία σας προαναγγέλλω, όπως και προείπε, ότι όποιος κάνει τέτοια πράγματα δεν θα κληρονομήσει τη βασιλεία του Θεού ( Γαλ. 5:19 ). Προσέχετε λοιπόν στον εαυτό σας, μήπως κάποια στιγμή οι καρδιές σας αντιδράσουν με ανακάτεμα και μέθη και θλίψεις αυτής της ζωής, και έρθει ξαφνικά πάνω σας η ημέρα εκείνη ( Λουκ. 22:34 ). Εἰ δὲ ἐὰν ἐκεῖνος ὁ πονηρὸς δοῦλος εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· ὁ κύριός μου θὰ ἀργήσει νὰ ἔλθει καὶ νὰ ἀρχίσει νὰ χτυπᾶ τοὺς ἑαυτοῦ καὶ νὰ τρώγει καὶ νὰ πῆ μετὰ τῶν μέθυσων, ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου θὰ ἔρθει ἡμέραν ὅταν οὐκ περιμένει καὶ ὥραν ὅταν οὐκ ἔξερε, καὶ θὰ τὸν χωρίσει σέ δύο καὶ θὰ δώσει τὴν μερίδα του μετὰ τῶν ἀπίστων. Ἐκεῖθεν θὰ ἔσται κλάμα καὶ τρίξιμο τῶν ὀδόντων ( Ματθ. 24:48-51 ).
992. Πώς πρέπει να ενεργώ σε διαφορετικές σχέσεις με ανθρώπους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να ενεργώ σε διαφορετικές σχέσεις με τους ανθρώπους;
Η απάντηση του ιερέα : Μη μαλώνεις με δυνατό, για να μην πέσεις στα χέρια του. Μη μπαίνεις σε δίκη με πλούσιο, για να μην σε επιβαρύνει. Μη μαλώνεις με ειδωλολάτρη, και μην συσσωρεύεις ξύλα στη φωτιά του· μην μαλώνεις με αντίπαλο ( Κύριε 8:1-4, 17-19 ). Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τον εχθρό σου· γιατί όπως σκουριάζει ο χαλκός, έτσι σκουριάζει και η κακία του. Ο εχθρός θα σε κολακεύει με τα χείλη του, και στην καρδιά του θα σε συμβουλεύει να σε ρίξει στον λάκκο· και όταν βρει ευκαιρία, δεν θα χορτάσει αίμα. Αν σε συναντήσει κακό, θα τον βρεις μπροστά σου, και, προσποιούμενος ότι βοηθάει, θα σε κάνει να παγιδευτείς· θα κουνήσει το κεφάλι του, και θα χτυπήσει τα χέρια του, και θα ψιθυρίσει πολύ, και θα αλλάξει την όψη του ( Κύριε 12:10-18 ).
993. Ποιος είναι αυτός που πεινάει και διψάει για δικαιοσύνη;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιος είναι αυτός που πεινάει και διψάει για δικαιοσύνη;
Η απάντηση του ιερέα : Όσοι αγαπούν να κάνουν το καλό, αλλά δεν θεωρούν τους εαυτούς τους δίκαιους, δεν βασίζονται στα καλά τους έργα, αλλά αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως αμαρτωλούς και ένοχους ενώπιον του Θεού, και οι οποίοι, μέσω της επιθυμίας και της προσευχής της πίστης ως πνευματικής τροφής και ποτού, πεινούν και διψούν για τη χάρη της δικαίωσης μέσω του Ιησού Χριστού.
994. Ποια είναι η ανταμοιβή των ελεήμων στη Μετά θάνατον Ζωή;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια ανταμοιβή θα λάβουν οι ελεήμονες στην επόμενη ζωή;
Η απάντηση του ιερέα : Μακάριοι οι ελεήμονες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν ( Ματθαίος 5:7 ). Όταν κάνετε γεύμα, καλέστε τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους κουτσούς, τους τυφλούς, γιατί δεν έχουν τίποτα να ανταποδώσουν· αλλά θα ανταποδωθεί κατά την ανάσταση των δικαίων (Λουκάς 14:13-14). Όποιος δώσει σε έναν από αυτούς τους μικρούς να πιει ένα ποτήρι κρύο νερό, μόνο στο όνομα ενός μαθητή, σας λέω αμήν, δεν θα χάσει την αμοιβή του ( Ματθαίος 10:42 ). Αυτός που ελεεί τους φτωχούς, ανταποδίδει στον Θεό· σύμφωνα με τη δοσή του, θα του ανταποδωθεί ( Παροιμίες 19:17 ). Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από την αρχή του κόσμου. Διότι πεινούσα, και μου δόθηκε τροφή· δίψασα, και μου έδωσε να πιω ( Ματθαίος 25:34-46 ).
995. Πόσοι εχθροί υπάρχουν στη βασιλεία του Θεού;
Ερώτηση ενός ενορίτη: Πόσοι εχθροί υπάρχουν στη βασιλεία του Θεού;
Η απάντηση του ιερέα : Υπάρχουν τρεις κύριοι εχθροί της Βασιλείας του Θεού: η σάρκα , ή η σαρκική μας φύση που έχει μολυνθεί από την αμαρτία· ο κόσμος , ή οι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με το πνεύμα της διεφθαρμένης εποχής, οι άπιστοι· και ο διάβολος . Όλοι τους προσπαθούν να μας κάνουν να παραδοθούμε στο θέλημά τους αντί στο θέλημα του Θεού, και θέλουν να μας αποσπάσουν την προσοχή από τη Βασιλεία του Θεού. Να γνωρίζετε και να θυμάστε ότι εμείς που κάνουμε το θέλημα της σάρκας και του νου είμαστε, σύμφωνα με τον Απόστολο, παιδιά οργής ( Εφεσ. 2:5 )· ότι όποιος αγαπά τον κόσμο και την τριπλή του επιθυμία - την επιθυμία της σάρκας, την επιθυμία των ματιών και την αλαζονεία του βίου - δεν έχει αγάπη για τον πατέρα μέσα του ( Α΄ Ιωάννη 2:15-16 )· και όποιος θέλει να κάνει το θέλημα της σάρκας και του διαβόλου ( Ιωάννης 8:44 ), είναι, μαζί με αυτούς, αντίπαλος του Θεού. Και γνωρίζοντας αυτό, να επιθυμείτε και να ζητάτε πάντα όχι ό,τι αρέσει στη σάρκα, στον κόσμο και στον διάβολο, αλλά ό,τι αρέσει στον πανάγαθο και πανάγαθο ουράνιο Πατέρα μας.
996. Πρέπει ένας Χριστιανός να προσεύχεται στον Θεό μόνο για τον εαυτό του ή και για τους άλλους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Πρέπει ένας Χριστιανός να προσεύχεται στον Θεό μόνο για τον εαυτό του ή και για τους άλλους;
Η απάντηση του ιερέα : Ένας χριστιανός πρέπει να προσεύχεται στον Θεό για όλους. Πρέπει να εύχεται χάρη και σωτηρία για όλους, ακόμη και για εκείνους που διώκουν και περιφρονούν την πίστη, αν δεν έχουν ακόμη σκληρυνθεί εντελώς. Τι γίνεται με εκείνους, μπορεί να ρωτήσετε, που έχουν σκληρυνθεί και αντιστέκονται πεισματικά στην αλήθεια; Γι' αυτούς μιλάει ο Απόστολος Παύλος: Πολλοί ζουν εχθροί του σταυρού του Χριστού, των οποίων το τέλος είναι η καταστροφή, των οποίων ο Θεός είναι η κοιλιά και η δόξα τους στην ντροπή τους, οι οποίοι έχουν γήινο φρόνημα ( Φιλ. 3:18 ). Πώς πρέπει να προσευχηθεί κανείς γι' αυτούς; Μπορεί να ρωτήσετε! Ο Απόστολος Ιωάννης γράφει: Υπάρχει αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο· δεν το λέω εγώ, αλλά ας προσεύχεται ο πιστός ( Α' Ιωάννη 5:16 ). Το μόνο που μένει είναι να προσευχόμαστε ως εξής: Κύριε, στρέψε σε Σένα τις καρδιές των εχθρών μας, και αν δεν είναι πλέον δυνατό για τους σκληρυμένους να επιστρέψουν, τότε σταμάτησε την πλημμύρα του κακού τους και προστάτεψε τους εκλεκτούς Σου από αυτούς.
997. Όσοι επιθυμούν την ευδαιμονία πρέπει να είναι ειρηνοποιοί, πώς πρέπει να γίνει αυτό κατανοητό;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Όσοι επιθυμούν την ευλογία πρέπει να είναι ειρηνοποιοί. Πώς πρέπει να γίνει αυτό κατανοητό;
Η απάντηση του ιερέα : Πρέπει να φερόμαστε σε όλους με καλοσύνη και να μην δημιουργούμε διχογνωμίες· πρέπει να τερματίζουμε τις διαφωνίες που έχουν προκύψει, ακόμη και παραχωρώντας τα δικαιώματά μας, εκτός εάν αυτό αντίκειται στο καθήκον και δεν βλάπτει κανέναν· πρέπει επίσης να προσπαθούμε να συμφιλιώνουμε άλλους που βρίσκονται σε διαφωνία μεταξύ τους, όσο μπορούμε, και όταν δεν μπορούμε, πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό για τη συμφιλίωσή τους.
998. Τι σημαίνει ότι οι ειρηνοποιοί θα ονομαστούν υιοί του Θεού;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι σημαίνει η υπόσχεση ότι οι ειρηνοποιοί θα ονομαστούν υιοί του Θεού;
Η απάντηση του ιερέα : Υποδηλώνει το αποκορύφωμα του επιτεύγματος των ειρηνοποιών και την ανταμοιβή που έχει προετοιμαστεί γι' αυτούς. Εφόσον μιμούνται τον Μονογενή Υιό του Θεού, ο οποίος ήρθε στη γη για να συμφιλιώσει τον αμαρτωλό άνθρωπο με τη δικαιοσύνη του Θεού, τους υπόσχεται το ευλογημένο όνομα των Υιών του Θεού και, αναμφίβολα, τον βαθμό ευδαιμονίας που αξίζει αυτό το όνομα.
999. Τι λέει η Αγία Γραφή για τους πλούσιους;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει η Αγία Γραφή για τους πλούσιους;
Απάντηση του Ιερέα : Η Αγία Γραφή , μεταξύ άλλων, λέει τα εξής για τον πλούσιο: Παιδί σου, όπως έχεις, κάνε καλό στον εαυτό σου και πρόσφερε τις προσφορές του Κυρίου άξια. Να θυμάσαι ότι ο θάνατος δεν θα αργήσει, και η διαθήκη των κολάσεων δεν είναι γνωστή σε σένα. Πριν πεθάνεις, κάνε καλό σε έναν φίλο, και σύμφωνα με τις δυνατότητές σου, απλώσου και δώσ' του. Δώσε και λάβε, και αγίασε την ψυχή σου ( Κύριε 14:11-16 ). Τα πλούτη δεν είναι κατάλληλα για έναν τσιγκούνη, και τι καλό έχει ο άνθρωπος από τον πλούτο; Αυτός που μαζεύει από την ψυχή του μαζεύει για τους άλλους, και οι άλλοι θα απολαύσουν τα αγαθά του. Αυτός που είναι κακός στον εαυτό του, σε ποιον θα είναι καλό; και δεν θα χαρεί για τα δικά του αγαθά. Δεν υπάρχει πιο κακός από αυτόν που ζηλεύει τον εαυτό του: και αυτή είναι η ανταμοιβή της κακίας του. Ακόμα κι αν κάνει καλό, το κάνει στη λήθη, και στο τέλος θα εκφράσει την κακία του ( Κύριε 14:3-7 ).
1000. Είναι δυνατόν να δούμε την καλοσύνη του Θεού στα φυτά;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Μπορούμε να δούμε την καλοσύνη του Θεού στα φυτά;
Η απάντηση του ιερέα : Όσο για την αγαθότητα του Δημιουργού που μας αποκαλύπτεται στα φυτά, σε ποιον δεν είναι προφανής; Τα φυτά μας τρέφουν και μας ντύνουν, μας χαροποιούν και μας θεραπεύουν, μας δροσίζουν στη ζέστη του καλοκαιριού και μας ζεσταίνουν τον χειμώνα. Παρατηρήστε ιδιαίτερα το όφελος που μας προσφέρουν τα φυτά χωρίς καμία προσπάθεια από μέρους μας· καθαρίζουν τον αέρα που αναπνέουμε. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η κατανομή των φυτών ανάλογα με το κλίμα αποκαλύπτει την πατρική διορατικότητα του Ουράνιου Πατέρα, ο οποίος φροντίζει για τις ανάγκες μας. Αλλά, λέτε, υπάρχουν πολλά φυτά που είναι άχρηστα, ακόμη και επιβλαβή και δηλητηριώδη; Αν είναι άχρηστα για εσάς, τότε σίγουρα άλλα ζώα, στα οποία ο Δημιουργός έδωσε το δικαίωμα να τρέφονται με φυτά, όπως ακριβώς κάνατε εσείς, βρίσκουν όφελος σε αυτά ( Γέν. 1:30 ). Επιπλέον, μην ξεχνάτε ότι είναι δικό σας λάθος, άνθρωπε, που τα αγκάθια και τα αγκάθια έχουν πολλαπλασιαστεί στη γη, και η θνησιμότητα ορισμένων φυτών θα μπορούσε να εμφανιστεί μόνο όταν συλλάβατε τον θάνατο μέσα σας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
