Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Το τροπάριο της Οσίας Κασσιάνης απόψε....



Το τροπάριο της Οσίας Κασσιάνης απόψε....
Το τροπάριο βέβαια δεν είναι ιστορική καταγραφή
αλλά ερμηνεία της καρδιάς μιας γυναίκας
που μετανοιωμένη πλησιάζει τον Χριστό μας.
Η Εκκλησία θα λέγαμε «δανείζεται» φωνή 
μέσα από το τροπάριο αυτό
για να εκφράσει όλα αυτά 
που εκείνη γυναίκα έζησε αλλά δεν είπε....
Ξέρεις η προσευχή της 
ήταν μονάχα τα δάκρυα της....
Ούτε ελεεινολογίες ούτε δικαιολογίες....
Τίποτα.... 
Ο Χριστός δεν περιμένει να Του εξηγήσουμε,
να μετανοιώσουμε ελπίζει....
Δεν συγκινείται από τις λέξεις
αλλά από την καρδιά που συντρίβεται αληθινά. 
Αυτός είναι ο Χριστός μας,
εμείς Του δείχνουμε το βάθος των πληγών μας
και Εκείνος μας δείχνει 
το πλάτος της αγκάλης Του.... 
εμείς Του προσφέρουμε τα αμαρτήματα μας 
και Εκείνος μας προσφέρει το Έλεος Του.. 

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου 

Ορθρινό Ευαγγέλιο Μεγάλης Τρίτης, Κατά Ματθαίο ΚΒ'(22) 15-46.Το θέμα της ανάστασης.Η μεγάλη εντολή.Η πληρωμή των φόρων στον Καίσαρα.Το θέμα αν ο Χριστός είναι γιος του Δαβίδ.




 Ορθρινό Ευαγγέλιο Μεγάλης Τρίτης, Κατά Ματθαίο ΚΒ'(22) 15-46

Τότε πορευθέντες οἱ Φαρισαῖοι συμβούλιον ἔλαβον ὅπως αὐτὸν παγιδεύσωσιν ἐν λόγῳ.

καὶ ἀποστέλλουσιν αὐτῷ τοὺς μαθητὰς αὐτῶν μετὰ τῶν ῾Ηρῳδιανῶν λέγοντες· διδάσκαλε, οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς εἶ καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀληθείᾳ διδάσκεις, καὶ οὐ μέλει σοι περὶ οὐδενός· οὐ γὰρ βλέπεις εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων·

εἰπὲ οὖν ἡμῖν, τί σοι δοκεῖ; ἔξεστι δοῦναι κῆνσον Καίσαρι ἢ οὔ;

γνοὺς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πονηρίαν αὐτῶν εἶπε· τί με πειράζετε, ὑποκριταί;

ἐπιδείξατέ μοι τὸ νόμισμα τοῦ κήνσου. οἱ δὲ προσήνεγκαν αὐτῷ δηνάριον.

καὶ λέγει αὐτοῖς· τίνος ἡ εἰκὼν αὕτη καὶ ἡ ἐπιγραφή;

λέγουσιν αὐτῷ· Καίσαρος· τότε λέγει αὐτοῖς· ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ.

καὶ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν, καὶ ἀφέντες αὐτὸν ἀπῆλθον.


᾿Εν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ προσῆλθον αὐτῷ Σαδδουκαῖοι, οἱ λέγοντες μὴ εἶναι ἀνάστασιν, καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν

λέγοντες· διδάσκαλε, Μωσῆς εἶπεν, ἐάν τις ἀποθάνῃ μὴ ἔχων τέκνα, ἐπιγαμβρεύσει ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἀναστήσει σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ.

ἦσαν δὲ παρ᾿ ἡμῖν ἑπτὰ ἀδελφοί· καὶ ὁ πρῶτος γαμήσας ἐτελεύτησε, καὶ μὴ ἔχων σπέρμα ἀφῆκε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ·

ὁμοίως καὶ ὁ δεύτερος καὶ ὁ τρίτος, ἕως τῶν ἑπτά.

ὕστερον δὲ πάντων ἀπέθανε καὶ ἡ γυνή.

ἐν τῇ οὖν ἀναστάσει τίνος τῶν ἑπτὰ ἔσται ἡ γυνή; πάντες γὰρ ἔσχον αὐτήν.

ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· πλανᾶσθε μὴ εἰδότες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ.

ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ᾿ ὡς ἄγγελοι Θεοῦ ἐν οὐρανῷ εἰσι.

περὶ δὲ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν οὐκ ἀνέγνωτε τὸ ρηθὲν ὑμῖν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ λέγοντος,

ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς ᾿Αβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς ᾿Ισαὰκ καὶ ὁ Θεὸς ᾿Ιακώβ; οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων.

καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ.



Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες ὅτι ἐφίμωσε τοὺς Σαδδουκαίους, συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτό,

καὶ ἐπηρώτησεν εἷς ἐξ αὐτῶν, νομικός, πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων·

διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ;

ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου.

αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.

δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται.


Συνηγμένων δὲ τῶν Φαρισαίων ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς

λέγων· τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστι; λέγουσιν αὐτῷ· τοῦ Δαυῒδ.

λέγει αὐτοῖς· πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ λέγων,

εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου;

εἰ οὖν Δαυῒδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστι;

καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο αὐτῷ ἀποκριθῆναι λόγον, οὐδὲ ἐτόλμησέ τις ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐπερωτῆσαι αὐτὸν οὐκέτι.



Νεοελληνική Απόδοση

Η πληρωμή των φόρων στον Καίσαρα

Τότε πήγαν οι Φαρισαίοι και έκαναν συμβούλιο, για να τον παγιδέψουν με λόγια.

Και αποστέλλουν σ’ αυτόν τους μαθητές τους μαζί με τους Ηρωδιανούς, λέγοντας: «Δάσκαλε, ξέρουμε ότι είσαι ειλικρινής και διδάσκεις την οδό του Θεού με αλήθεια και δε σε μέλει για κανέναν. Γιατί δε βλέπεις σε πρόσωπο ανθρώπων.

Πες μας, λοιπόν, τι νομίζεις; Επιτρέπεται να δώσει κανείς φόρο στον Καίσαρα ή όχι»;

Επειδή όμως ο Ιησούς κατάλαβε την κακία τους, είπε: «Τι με πειράζετε, υποκριτές;

Επιδείξτε μου το νόμισμα του φόρου». Εκείνοι έφεραν προς αυτόν ένα δηνάριο.

Και τους λέει: «Ποιανού είναι η εικόνα αυτή και η επιγραφή;»

Του λένε: «Του Καίσαρα». Τότε τους λέει: «Αποδώστε λοιπόν τα πράγματα του Καίσαρα στον Καίσαρα, και τα πράγματα του Θεού στο Θεό».

Και όταν άκουσαν αυτό, θαύμασαν και, αφού τον άφησαν, έφυγαν.


Το θέμα της ανάστασης

Εκείνη την ημέρα τον πλησίασαν Σαδουκκαίοι, που λένε πως δεν υπάρχει ανάσταση, και τον επερώτησαν:

«Δάσκαλε, ο Μωυσής είπε: Αν κάποιος πεθάνει μην έχοντας παιδιά, να νυμφευτεί ο αδελφός του τη γυναίκα του και να φέρει απογόνους στον αδελφό του.

Ήταν λοιπόν μεταξύ μας εφτά αδελφοί. Και ο πρώτος, αφού νυμφεύτηκε, πέθανε, και μην έχοντας απογόνους άφησε τη γυναίκα του στον αδελφό του.

Όμοια και ο δεύτερος και ο τρίτος, ως τους εφτά.

Και ύστερα απ’ όλους πέθανε η γυναίκα.

Κατά την ανάσταση, λοιπόν, ποιανού από τους εφτά θα είναι γυναίκα; Γιατί όλοι την είχαν».

Αποκρίθηκε τότε ο Ιησούς και τους είπε: «Πλανάστε, επειδή δεν ξέρετε τις Γραφές μήτε τη δύναμη του Θεού.

Γιατί κατά την ανάσταση ούτε παντρεύουν ούτε νυμφεύονται, αλλά είναι σαν άγγελοι στον ουρανό.

Όσον αφορά όμως την ανάσταση των νεκρών, δε διαβάσατε αυτό που ειπώθηκε σ’ εσάς από το Θεό, όταν έλεγε:

Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ; Δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζωντανών».

Και όταν άκουσαν τα πλήθη, εκπλήσσονταν για τη διδαχή του.


Η μεγάλη εντολή

Όταν λοιπόν οι Φαρισαίοι άκουσαν ότι αποστόμωσε τους Σαδουκκαίους, συνάχτηκαν στο ίδιο μέρος,

και τον επερώτησε ένας από αυτούς, νομικός, για να τον πειράξει:

«Δάσκαλε, ποια εντολή είναι μεγάλη μέσα στο νόμο;»

Εκείνος του είπε: «Να αγαπήσεις Κύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου.

Αυτή είναι η μεγάλη και πρώτη εντολή.

Και δεύτερη, όμοια με αυτή: Να αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου.

Σε αυτές τις δύο εντολές κρέμεται όλος ο νόμος και οι προφήτες».


Το θέμα αν ο Χριστός είναι γιος του Δαβίδ

Και ενώ ήταν συναγμένοι οι Φαρισαίοι, τους επερώτησε ο Ιησούς:

«Τι νομίζετε για το Χριστό; Ποιανού είναι γιος;» Του απαντούν: «Του Δαβίδ».

Τους λέει: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ μέσω του Πνεύματος τον καλεί Κύριο, λέγοντας:

Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: “Κάθου από τα δεξιά μου, ωσότου θέσω τους εχθρούς σου κάτω από τα πόδια σου”;

Αν λοιπόν ο Δαβίδ τον καλεί “Κύριο”, πώς είναι γιος του;»

Και κανείς δεν μπορούσε να του αποκριθεί λόγο, ούτε τόλμησε κανείς από εκείνη την ημέρα να τον επερωτήσει πια.


Ευαγγέλιο Όρθρου Μεγάλης Τρίτης, Κατά Ματθαίο ΚΓ'(23) 1-39

Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε τοῖς ὄχλοις καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ

λέγων· ἐπὶ τῆς Μωσέως καθέδρας ἐκάθισαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι.

πάντα οὖν ὅσα ἐὰν εἴπωσιν ὑμῖν τηρεῖν, τηρεῖτε καὶ ποιεῖτε, κατὰ δὲ τὰ ἔργα αὐτῶν μὴ ποιεῖτε· λέγουσι γάρ, καὶ οὐ ποιοῦσι.

δεσμεύουσι γὰρ φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, τῷ δὲ δακτύλῳ αὐτῶν οὐ θέλουσι κινῆσαι αὐτά.

πάντα δὲ τὰ ἔργα αὐτῶν ποιοῦσι πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις. πλατύνουσι γὰρ τὰ φυλακτήρια αὐτῶν καὶ μεγαλύνουσι τὰ κράσπεδα τῶν ἱματίων αὐτῶν,

φιλοῦσι δὲ τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς

καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ραββὶ ραββί.

ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε ραββί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος, ὁ Χριστός· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε.

καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ὑμῶν ἐπὶ τῆς γῆς· εἷς γάρ ἐστιν ὁ πατήρ ὑμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ καθηγητής, ὁ Χριστός.

ὁ δὲ μείζων ὑμῶν ἔσται ὑμῶν διάκονος.

ὅστις δὲ ὑψώσει ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, καὶ ὅστις ταπεινώσει ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρῖμα.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι περιάγετε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηρὰν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον, καὶ ὅταν γένηται, ποιεῖτε αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον ὑμῶν.

Οὐαὶ ὑμῖν, ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ λέγοντες ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ ναῷ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ᾿ ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ χρυσῷ τοῦ ναοῦ, ὀφείλει.

μωροὶ καὶ τυφλοί! τίς γὰρ μείζων ἐστίν, ὁ χρυσός ἢ ὁ ναὸς ὁ ἁγιάζων τὸν χρυσόν;

καί· ὃς ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ, οὐδέν ἐστιν, ὃς δ᾿ ἂν ὀμόσῃ ἐν τῷ δώρῳ τῷ ἐπάνω αὐτοῦ, ὀφείλει.

μωροὶ καὶ τυφλοί! τί γὰρ μεῖζον, τὸ δῶρον ἢ τὸ θυσιαστήριον τὸ ἁγιάζον τὸ δῶρον;

ὁ οὖν ὀμόσας ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἐπάνω αὐτοῦ·

καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν τῷ κατοικήσαντι αὐτόν·

καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι.

ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι καθαρίζετε τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ἐξ ἁρπαγῆς καὶ ἀδικίας.

Φαρισαῖε τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρόν.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας.

οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι οἰκοδομεῖτε τοὺς τάφους τῶν προφητῶν καὶ κοσμεῖτε τὰ μνημεῖα τῶν δικαίων,

καὶ λέγετε· εἰ ἦμεν ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν πατέρων ἡμῶν, οὐκ ἂν ἦμεν κοινωνοὶ αὐτῶν ἐν τῷ αἵματι τῶν προφητῶν.

ὥστε μαρτυρεῖτε ἑαυτοῖς ὅτι υἱοί ἐστε τῶν φονευσάντων τοὺς προφήτας.

καὶ ὑμεῖς πληρώσατε τὸ μέτρον τῶν πατέρων ὑμῶν.

ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν! πῶς φύγητε ἀπὸ τῆς κρίσεως τῆς γεέννης;

διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ γραμματεῖς, καὶ ἐξ αὐτῶν ἀποκτενεῖτε καὶ σταυρώσετε, καὶ ἐξ αὐτῶν μαστιγώσετε ἐν ταῖς συναγωγαῖς ὑμῶν καὶ διώξετε ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν,

ὅπως ἔλθῃ ἐφ᾿ ὑμᾶς πᾶν αἷμα δίκαιον ἐκχυνόμενον ἐπὶ τῆς γῆς ἀπὸ τοῦ αἵματος ῎Αβελ τοῦ δικαίου ἕως τοῦ αἵματος Ζαχαρίου υἱοῦ Βαραχίου, ὃν ἐφονεύσατε μεταξὺ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου.

ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἥξει ταῦτα πάντα ἐπὶ τὴν γενεὰν ταύτην.


῾Ιερουσαλὴμ ῾Ιερουσαλήμ, ἡ ἀποκτέννουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν! ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ἐπισυνάγει ὄρνις τὰ νοσσία ἑαυτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε.

ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος.

λέγω γὰρ ὑμῖν, οὐ μή με ἴδητε ἀπ᾿ ἄρτι ἕως ἂν εἴπητε, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.


Νεοελληνική Απόδοση

O Ιησούς κατακρίνει τους γραμματείς και τους Φαρισαίους

Τότε ο Ιησούς μίλησε στα πλήθη και στους μαθητές του,

λέγοντας: «Πάνω στην καθέδρα του Μωυσή κάθισαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι.

Όλα όσα σας πουν, λοιπόν, κάντε και τηρείτε, αλλά κατά τα έργα τους μην κάνετε. Γιατί λένε και δεν κάνουν.

Δένουν, μάλιστα, βαριά και δυσβάστακτα φορτία, και τα θέτουν πάνω στους ώμους των ανθρώπων, αλλά αυτοί με το δάχτυλό τους δε θέλουν να τα κουνήσουν.

Και όλα τα έργα τους τα κάνουν, για να τους δουν με θαυμασμό οι άνθρωποι. Γιατί πλαταίνουν τα φυλαχτά τους και μεγαλώνουν τα κράσπεδα,

και αγαπούν το πρώτο κάθισμα στα δείπνα και τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές

και τους χαιρετισμούς στις αγορές και να καλούνται από τους ανθρώπους: “Ραβί”.

Εσείς όμως μην κληθείτε “Ραβί” – γιατί ένας είναι ο δικός σας δάσκαλος, ενώ εσείς όλοι είστε αδελφοί.

Και “πατέρα” σας μην καλέσετε κάποιον πάνω στη γη, γιατί ένας είναι ο δικός σας ο Πατέρας, ο ουράνιος.

Μήτε κληθείτε “καθοδηγητές”, γιατί καθοδηγητής σας είναι ένας, ο Χριστός.

Αλλά ο μεγαλύτερός σας να είναι διάκονός σας.

Όποιος, λοιπόν, υψώσει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του θα υψωθεί.

Αλίμονο όμως σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώτε τις οικίες των χηρών και για πρόφαση κάνετε μακριές προσευχές. Γι’ αυτό θα λάβετε περισσότερη καταδίκη.

Και αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κλείνετε τη βασιλεία των ουρανών μπροστά στους ανθρώπους. Γιατί εσείς δεν εισέρχεστε ούτε εκείνους που θέλουν να εισέλθουν τους αφήνετε να εισέλθουν.

Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί γυρνάτε τη θάλασσα και την ξηρά για να κάνετε έναν προσήλυτο και, όταν γίνει, τον κάνετε γιο της γέεννας διπλά από εσάς.

Αλίμονο σ’ εσάς, οδηγοί τυφλοί, που λέτε: “Όποιος ορκιστεί στο ναό δεν είναι τίποτα. Όποιος όμως ορκιστεί στον χρυσό του ναού οφείλει να πράξει”.

Μωροί και τυφλοί, γιατί ποιος είναι μεγαλύτερος, ο χρυσός ή ο ναός που αγίασε τον χρυσό;

Και λέτε επίσης: “Όποιος ορκιστεί στο θυσιαστήριο δεν είναι τίποτα. Όποιος όμως ορκιστεί στο δώρο που είναι πάνω σ’ αυτό οφείλει να πράξει”.

Τυφλοί, γιατί ποιο είναι μεγαλύτερο, το δώρο ή το θυσιαστήριο που αγιάζει το δώρο;

Όποιος λοιπόν ορκίστηκε στο θυσιαστήριο ορκίζεται σ’ αυτό και σε όλα όσα είναι πάνω του.

Και όποιος ορκίστηκε στο ναό ορκίζεται σ’ αυτόν και σ’ Εκείνον που τον κατοικεί.

Και όποιος ορκίστηκε στον ουρανό ορκίζεται στο θρόνο του Θεού και σ’ Εκείνον που κάθεται πάνω του.

Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί αποδεκατίζετε το δυόσμο και τον άνηθο και το κύμινο και αφήσατε τα σπουδαιότερα του νόμου: Τη δίκαιη κρίση και το έλεος και την πίστη. Αυτά λοιπόν έπρεπε να κάνετε, κι εκείνα να μην αφήνετε.

Οδηγοί τυφλοί, που διυλίζετε το κουνούπι, αλλά καταπίνετε την καμήλα.

Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί καθαρίζετε το απέξω του ποτηριού και του πιάτου, ενώ από μέσα είναι γεμάτα από αρπαγή και ακράτεια.

Φαρισαίε τυφλέ, καθάρισε πρώτα το εντός του ποτηριού, για να γίνει και το έξω του καθαρό.

Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι απέξω βέβαια φαίνονται ωραίοι, αλλά από μέσα είναι γεμάτοι από οστά νεκρών και από κάθε ακαθαρσία.

Έτσι κι εσείς απέξω βέβαια φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι υποκρισία και ανομία.

Αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και κοσμείτε τα μνήματα των δικαίων,

και λέτε: “Αν ήμασταν στις ημέρες των πατέρων μας, δε θα ήμασταν με αυτούς συμμέτοχοι στο αίμα των προφητών που έχυσαν”.

Ώστε μαρτυρείτε για τους εαυτούς σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες.

Και εσείς συμπληρώστε το μέτρο της ανομίας των πατέρων σας.

Φίδια, γεννήματα εχιδνών, πώς θα αποφύγετε την κρίση της γέεννας;

Γι’ αυτό, ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτες και σοφούς και γραμματείς. Από αυτούς άλλους θα σκοτώσετε και θα σταυρώσετε, και από αυτούς άλλους θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη.

Για να έρθει πάνω σας κάθε αίμα δίκαιο που χύνεται πάνω στη γη, από το αίμα του Άβελ του δίκαιου ως το αίμα του Ζαχαρία, του γιου του Βαραχία, που φονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου.

Αλήθεια σας λέω, θα έρθουν όλα αυτά πάνω στη γενιά αυτή».

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος : Μέσα στη Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει το Χριστό, να βρει το παν. Όταν αρχίζει κανείς να προσεύχεται, η ίδια η προσευχή θα του λύνει τις απορίες του.





 Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος : Μέσα στη Θεία Λειτουργία ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει το Χριστό, να βρει το παν. Όταν αρχίζει κανείς να προσεύχεται, η ίδια η προσευχή θα του λύνει τις απορίες του.





«Να έχουμε βαθειά ησυχία στην εκκλησία, είναι άκρως πολύτιμο προνόμιο.

Μηχανευθείτε τρόπους να είστε με τον Θεό!». 


 Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ


Ιερομόναχος Ζαχαρίας  λέει για τον Αγιο Γέροντα Σωφρόνιο :



Ο Γέροντας έδινε μεγάλη σημασία στη Θ. Λειτουργία. Μάλιστα τη λειτουργική προσευχή την ονόμαζε υποστατική προσευχή. Την προσευχή που ανήκει στον άνθρωπο ως εικόνα Θεού, ως πλασμένο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού. Μέσα στη Θ. Λειτουργία ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει όλη τη ζωή του Χριστού, να ζήσει το Χριστό. Έδινε μεγάλη σημασία στην προετοιμασία για τη Θ. Λειτουργία και την προσοχή με την οποία έπρεπε εμείς να τελούμε τη Θ. Λειτουργία και να προσευχόμαστε σ’ αυτή.

Θεωρούσε ο Γέροντας ότι στις μέρες μας μέσα στη Θ. Λειτουργία ο άνθρωπος μπορεί να βρει το παν. Και ότι όταν τελείται με προσοχή η Θ. Λειτουργία έχει μέσα της όλη τη χάρη του Θεού. Εφ’ όσον είναι ο Χριστός που τελεί, στην ουσία, τη Θ. Λειτουργία, όπου είναι ο Χριστός εκεί είναι και όλος ο ουρανός.


Ο Γέροντας έλεγε ότι στις μέρες μας που σχεδόν έχουν εκλείψει οι συνθήκες για την ησυχαστική προσευχή το μόνο που μας έμεινε είναι η Θ. Λειτουργία. Να δώσουμε όλη μας τη δύναμη και όλη μας την προσοχή στο να τελέσουμε τη Θ. Λειτουργία όπως πρέπει για να βρούμε το πλήρωμα της χάριτος, της σωτηρίας.. Όλη μας η ζωή πρέπει να είναι κατά τον τύπο της Θείας Λειτουργίας. Δηλαδή, όπως στη Λειτουργία βασίζομε το Μυστήριο πάνω στο λόγο του Χριστού και καλούμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος με την προσευχή στον Ουράνιο Πατέρα παρακαλώντας ν’ αγιασθούν τα δώρα κι εμείς, έτσι πρέπει νάναι και όλη μας η ζωή’ να βασίζεται πάνω στο λόγο του Θεού και τη δέηση, στην ικεσία. Τότε αγιάζεται όλη η κτίση, ο άνθρωπος και μαζί του όλη η κτίση.


Ο π. Νικόλαος Σαχάρωφ, ανεψιός του Αγίου Σωφρονίου , λέει για τον Γέροντα:


Όπως ο πατέρας Σωφρόνιος ήταν απολύτως ειλικρινής στα πάντα, έτσι ήταν ειλικρινής και στην προσευχή στο Θεό. Έλεγε και εμπιστευόταν στον Θεό τα πάντα. Όλη η ζωή του, δεν ήταν μόνο ο κανόνας της προσευχής, έγινε προσευχή, η κάθε κίνησή του ήταν γεμάτη από την προσευχή. Χωρίς την προσευχή δεν έκανε και, να πω περισσότερο, δεν έλεγε τίποτα. Ο Άγιος Σιλουανός ρώτησε μία φορά τον γέροντα Στρατόνικο: «Πώς μιλούν οι τέλειοι; Αυτός εξεπλάγη από αυτή την ερώτηση, και ο γέροντας Σιλουανός απάντησε ο ίδιος: «Οι άγιοι, οι τέλειοι, δεν μιλούν από τον εαυτό τους. Φυσικά, όταν άκουσε αυτή τη διαθήκη από τον Άγιο Σιλουανό, ο πατέρας Σωφρόνιος έγινε πολύ φειδωλός σε διάφορες λέξεις, αλλά πολύ πλούσιος στον λόγο του Θεού. Και μας δίδαξε, επίσης, πάνω από όλα, την ειλικρινή προσευχή, για να είναι η προσευχή, ιδιαίτερα η λειτουργική προσευχή, όχι απλώς ένα «ανάγνωσμα» κειμένων, με αφηρημένο μάτι (με ένα μακρινό μάτι). Ήθελε να μας μάθει να ζούμε κάθε λέξη της Λειτουργίας, επειδή η προσευχή για μας είναι πρωτίστως μία λειτουργική προσευχή. Αυτό είναι το θεμέλιο της ζωής στο μοναστήρι μας. Όλα είναι γύρω από τη Λειτουργία, από την κοινωνία των Αχράντων Μυστηρίων. Οι άνθρωποι συχνά λένε: «Τί γίνεται, όμως, με τον κανόνα της προσευχής; Πρέπει να τον διαβάζουμε». Όταν ο πατέρας Σωφρόνιος ήταν ακόμη στο Άγιον Όρος, ρώτησε μία φορά τον γέροντα Σιλουανό• είναι δυνατόν να αντικαταστήσει το ανάγνωσμα του προσευχητικού κανόνα με την προσευχή του Ιησού; Ο πατέρας Σιλουανός απάντησε θετικά. Αυτό το επεισόδιο περιγράφεται στο βιβλίο «Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής». Ο πατέρας Σωφρόνιος της έγραψε: «Μην φοβάστε να ρωτάτε τον Θεό, φοβάστε να είστε ανειλικρινής με τον Θεό». Αυτή η ειλικρίνεια στην προσευχή, την οποία όλους μας δίδασκε ο πατέρας Σωφρόνιος, μας έδωσε να καταλάβουμε ότι ο Θεός δεν είναι κάτι εκεί έξω, ο οποίος μας επιβάλλει την εκτέλεση κάποιων κανόνων. Όχι, ο Θεός είναι ένα ζωντανό Όν, ο ουράνιος Πατέρας μας, με τον οποίο έχουμε ένα διάλογο, όχι ένα λεκτικό διάλογο, αλλά το διάλογο της ζωής. Μας απαντάει όχι μόνο στα λόγια της Γραφής, αλλά και στη ζωή μας. Όπως όλη η ιστορία του Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκες ήταν ένας διάλογος με τον Θεό, έτσι και η ζωή του καθενός από εμάς είναι ένας διάλογος με τον Θεό. Αυτόν τον προστατικό διάλογο με τον Θεό προσπαθούσε να αναπτύξει σε μας ο πατέρας Σωφρόνιος… Η προσευχή είναι πάντα μία εσωτερική παρουσία στον Θεό, και όχι απλό διάβασμα των κανόνων. Για μένα προσωπικά, στη θεολογία του πατέρα Σωφρονίου γίνεται αισθητή η ανάσα της αιωνιότητας. 


***


Γράφει ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος στην αδελφή του Μαρία: 


Το εκκλησάκι μας δεν είναι μεγάλο. Σε αυτό δεν χωρούν ελεύθερα όλοι όσοι θέλουν. Το χρησιμοποιούμε εμείς, μια ομάδα προσώπων που ζούμε στην Αγία Γενεβιέβη του Δρυμού, και οι περισσότεροι είμαστε μοναχοί και μοναχές…


Στην εκκλησία μας μπορώ να λειτουργώ, χωρίς να υψώνω τη φωνή μου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί η εξάντληση της δυνάμεως στις εκφωνήσεις δεν είναι μόνο κουραστική αλλά και παρεμποδίζει την προσευχή. Η ψαλμωδία γίνεται με πολύ σιγανόν τρόπο. Οι άνθρωποι στέκονται όρθιοι, χωρίς να κινούνται. Δεν υπάρχει καμία σχεδόν κίνηση στην εκκλησία κατά τη διάρκεια των ακολουθιών. Τόσο θαυμάσια ησυχία, ώστε να φαίνονται έπειτα σε όλους μας οι άλλες εκκλησίες υπερβολικά θορυβώδεις και ανήσυχες. Σε αυτή λοιπόν την εκκλησία διαβάζω και τις προσευχές εκείνες που σου στέλνω. Εκτός από την αναστάσιμη λειτουργία της Κυριακής, λειτουργώ δύο φορές την εβδομάδα, την Τρίτη και το Σάββατο: Στις οκτώ το πρωΐ κατά την τοπική ώρα (η διαφορά μεταξύ μας είναι δύο ώρες· έτσι σε σας εκεί είναι δέκα η ώρα). Αν θέλεις μπορείς κι εσύ τότε να συμμετέχεις στην ακολουθία μας νοερά. Επιστολή 5


Ζω –μάλλον ζούμε– σε χώρο πολύ ήσυχο. Τόσο, που ακόμη και σε σύγκριση με την έρημο μου στον Άθωνα, εδώ εντρυφώ περισσότερο στην ηρεμία της φύσεως και της ησυχίας, ιδιαίτερα κατά τη νύκτα. Επιστολή 8


Ευχαριστώ αδιάκοπα τον Θεό για τη θαυμαστή ησυχία που περιβάλλει το σπίτι και τον ναό μας. Το εκκλησάκι μας έγινε πολύ ωραίο, παρά τα μηδαμινά εκείνα μέσα που διαθέταμε και διαθέτουμε ακόμη…  Οι ακολουθίες γίνονται στην εκκλησία πάντοτε με κλειστό παράθυρο, δηλαδή σχεδόν σε απόλυτο σκοτάδι όταν τελούμε τον εσπερινό μας. Μόνο δύο κανδήλια είναι αναμμένα, και μπροστά από αυτά στέκονται επιπρόσθετα μικρά περιοριστικά διαφράγματα, ώστε το φως να μην κτυπά στα μάτια…  Βεβαίως κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας αφήνουμε περισσότερο φως. Ηλεκτρικός φωτισμός, αλλά και αυτός υπολογισμένος, όσο είναι απαραίτητος, για να είναι δυνατή η ανάγνωση και η ψαλμωδία. Να έχουμε τέτοια βαθειά ησυχία στην εκκλησία που επιτρέπει να τελούνται όλες οι ακολουθίες χωρίς να υψώνεται η φωνή, αλλά να προφέρονται οι λόγοι (εκφωνήσεις και εκτενείς) με φωνή συνηθισμένου διαλόγου που γίνεται σε δωμάτιο, είναι άκρως πολύτιμο προνόμιο.



Αν τελέσω τη λειτουργία, που διαρκεί δύο ως δυόμισι ώρες, όλη η υπόλοιπη ημέρα περνά κάπως σαν «σκιά», σαν κάποια χλωμή ταινία. Σαν να μην έχω στα χέρια μου τη δύναμη να «στηριχθώ» κάπου. Ο νους γλιστρά, δεν προσκολλάται σε πράγματα, σε σκέψεις. Ωστόσο όμως αναγκάζω τον εαυτό μου να επικοινωνεί με τους ανθρώπους. «Αναγκάζω τον εαυτό μου», αλλά και αναγκάζομαι από τη ροή της ζωής… Δεν συνήθισα, δεν αφομοίωσα σχεδόν τίποτε από τη συνήθη ζωή των ανθρώπων. Αισθάνομαι άβολος σε όλα, άπειρος σε όλα τα έργα μου. Κατά τη συνάντησή μου με τους ανθρώπους νιώθω λίγο «τεχνητός». Και αυτό, γιατί θέλω να έλθω σε πραγματική επικοινωνία μαζί τους, μολονότι κατά κάποιον τρόπο στις περιπτώσεις αυτές δεν έχω «πραγματικό» ενδιαφέρον για το αντικείμενο της συνομιλίας. Έτσι λοιπόν, σε μένα τον ίδιο η επικοινωνία αυτή προσφέρει λίγα, ενώ οι άλλοι πρέπει να πλήττουν μαζί μου… 


Ζω οικειοθελώς αποκομμένος απ’ όλο τον σάλο του κόσμου· δεν πληροφορούμαι για οποιαδήποτε γεγονότα. Δεν έχω ούτε τηλέφωνο ούτε ραδιόφωνο, και βεβαίως ούτε τηλεόραση. Δεν γνωρίζω τίποτε απ’ όσα γίνονται σε όλο τον κόσμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έκλεισα τα μάτια σ’ εκείνη τη μεγάλη τραγωδία που ζει όλος ο κόσμος. Νομίζω ότι είναι ακριβώς απαραίτητο να αποσυρθεί κάποιος από τα «μικροπράγματα» και τις «λεπτομέρειες», για να ζήσει εντονότερα και βαθύτερα την αληθινή ζωή των ανθρώπων, δηλαδή του Ανθρώπου.


***


Πριν από κάποιο διάστημα, όταν βρισκόμουν στον Άθωνα, ήμουν τόσο απασχολημένος με τη σκέψη μου σε άλλο επίπεδο του Είναι, ώστε δεν υπήρχε χώρος στο πνεύμα μου για καμία σκέψη για οποιαδήποτε άλλη τέχνη, εκτός από την «τέχνη» να προσεγγίσω τη θεία και αιώνια Αγάπη του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ήδη όμως στην Ευρώπη, αφού έχασα την ησυχία της πολύτιμης ερήμου, χρειάστηκε σε μεγάλο βαθμό να παραδοθώ εντελώς στη Λειτουργία, αφήνοντας τις άλλες μορφές προσευχής ή περιορίζοντάς τες στο ελάχιστο. Η περίσταση λοιπόν αυτή με οδήγησε στη μεγάλη επιθυμία να βρω στη συνείδησή μου και να πραγματοποιήσω τέτοιον ναό, τέτοιες «συνθήκες» για τη Λειτουργία, που έστω και σε μικρό βαθμό να εκφράζουν την πνευματική ουσία της Θείας αυτής Πράξεως.


***



Ώ, τι εφιάλτης η επικαιρότητά μας!

Σχηματίζεται εικόνα φοβερής απομονώσεως όλων από όλους. Είναι αδύνατη η ήσυχη επαφή, και πουθενά σχεδόν δεν υπάρχει ήρεμο μέρος. Ο γενικός ρυθμός της ζωής είναι αφύσικα γρήγορος. Οι άνθρωποι χάνουν την ικανότητα για ήρεμη ανάπαυση, απλή φιλία, ανιδιοτελή επικοινωνία μεταξύ τους … Τόσο πολλοί πάσχουν από μοναξιά.


Οι παρατηρήσεις μου επάνω στους σύγχρονους ανθρώπους με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είναι βολικότερο γι’ αυτούς να προσεύχονται στους ναούς, ιδιαίτερα κατά τη Λειτουργία. 


Η λειτουργική προσευχή με τη συχνή θεία μετάληψη αποτελεί το πλήρωμα… Η Λειτουργία, αν βεβαίως βιώνεται με όλο το είναι μας, επιτρέπει να τη ζήσουμε ως αληθινά Θεία Πράξη, που περιλαμβάνει όχι μόνο αυτό τον ορατό κόσμο, αλλά και όλον εκείνον που άπειρα ξεπερνά τα όριά του. Μη εμβαθύνοντας στον χώρο αυτό ο άνθρωπος μπορεί εύκολα να περιπέσει στη συνήθεια που τον ερημώνει και τον νεκρώνει. Είναι απαραίτητο να αυξάνει αδιάκοπα στη γνώση του Θεού και να μην επιτρέψει να μετατραπεί η Λειτουργία σε λεπτομέρεια της ευσεβούς βιοτής μας. 


Είμαι γενικά ευτυχής, γιατί τον χρόνο αυτό είχα σχετικά πολλές ώρες και ημέρες κατά τις οποίες ήμουν εντελώς μόνος. Τόσο πολύ αλλάζει τον άνθρωπο το να είναι μόνος. Τόσο επηρεαζόμαστε από την επίδραση κάθε πλάσματος που συναντούμε! Ώ, θα μπορούσα βεβαίως να «κλείσω» την καρδιά μου και να μην μετέχω στα παθήματα των άλλων ή γενικά στα βιώματά τους, αν είναι ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι. Αλλά η μοίρα μου δεν είναι να είμαι κλειστός. Από τις ανοικτές όμως πόρτες οι πάντες εισβάλλουν ελεύθερα …


***


Η εμπειρία της ερήμου με βοηθά στη διακονία μου. Αν εγώ ο ίδιος δεν γνώριζα τέτοια φτώχια, που για τις σύγχρονες ευρωπαϊκές χώρες είναι ασύλληπτη, δεν θα μπορούσα να συναντώ τους φτωχούς και εξουθενωμένους (και είναι η πλειονότητα από αυτούς που υπηρετώ) με τέτοιον ειλικρινή σεβασμό για το πρόσωπό τους και κατανόηση των παθημάτων τους, που τώρα μου δίνονται. Στη σπηλιά, με τον γυμνό βράχο πάνω από το κεφάλι μου και γύρω μου, στην ήσυχη νύχτα, το πνεύμα μου ήταν ελεύθερο να βλέπει όλο τον κόσμο από τη στιγμή της δημιουργίας ως την έσχατη ώρα της ιστορίας, αλλά και εκείνον που προηγείται του κόσμου αυτού, και εκείνον που κείται πέρα από τα γήινα όρια του χρόνου. Αν δεν είχα γνωρίσει στην έρημο την «πολυτέλεια» να συγκεντρώνεται η σκέψη μου στα κρίματα του ανθρώπου και το νόημα του ερχομού του στον κόσμο, δεν θα μπορούσαν να βοηθήσω τους διανοούμενους ανθρώπους (και από αυτούς υπάρχουν επίσης πολλοί) με λεπτή καρδιά, που αναζητούν διέξοδο από την κατάσταση που δημιουργήθηκε στον κόσμο για τους ίδιους και για όλη την ανθρωπότητα. Έτσι μένω τώρα στην κατάσταση της πιο βαθειάς ευγνωμοσύνης προς την Θεία Πρόνοια για εμένα· για τις δύσκολες ημέρες περισσότερο από τις εύκολες, διότι από τα παθήματα γεννιέται η σοφία.


***


Εγώ λοιπόν ζω όλη μου τη ζωή «εκτός του κόσμου» … Ζώντας στο «περιθώριο», μακριά από την άγρια θηριώδη αυτή ζωή, με φοβερόν πόνο στην καρδιά κράζω προς τον Ουρανό να κατεβεί ως το επίπεδο της γης με το υπέροχο μυστήριό του, να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους που πραγματικά πάσχουν, να ανοίξει γι’ αυτούς άλλους ορίζοντες του Είναι, ώστε ο κάθε κόπος του ανθρώπου να γίνει ενθουσιώδης διαδικασία δημιουργίας.


***


Μόνο ζώντας τη Λειτουργία, όσο είναι δυνατό και προσιτό σε μας, με όλο το είναι μας, γινόμαστε βαθμηδόν ευαίσθητοι σε πολλά πού περνούν απαρατήρητα από όσους δεν γνωρίζουν τον Χριστό και δεν Τον αγαπούν και δεν ζουν στο πνεύμα των εντολών Του… Ζω ήδη μέσα στο ράσο εξήντα επτά χρόνια, και κάθε φορά η Λειτουργία είναι γιά μένα κάτι νέο, μοναδικό! Είναι αδύνατον να την συνηθίσουμε! Και όταν βρίσκουμε ανάπαυση στη βαθειά καρδιά μας από την εγγύτητα του Θεού, τότε βεβαίως μας είναι ευκολότερο να υπηρετήσουμε τούς ανθρώπους. Θα ήθελα λοιπόν και εσείς να μιλάτε με καρδιά γεμάτη από ευγνωμοσύνη προς τον Χριστό, γιά το ότι βρήκε τρόπο να ενωθεί μαζί μας.


Προσπαθείστε να ζείτε κάθε φορά πιο βαθιά αυτό που ζούσε ο Χριστός κατά το Μυστικό Δείπνο, όταν εγκαθίδρυσε το μεγάλο αυτό μυστήριο που είναι η θεία Ευχαριστία. Τότε η λειτουργία θα αποβεί σωτήρια όχι μόνο για σας, αλλά και για όσους συμμετέχουν σ’ αυτή. Δεν ανήκει μόνο στους ιερείς να ζουν στην καρδιά τους τα παθήματα του Χριστού για τον κόσμο… Καθετί που υπάρχει, υπάρχει γιατί ο Θεός το σκέπτεται. Ο Θεός σκέπτεται τον κόσμο και ο κόσμος υπάρχει. Αν ζητείτε το θέλημα του Θεού με απλότητα και ταπείνωση, ο Θεός μπορεί να μεταβάλει οποιαδήποτε κατάσταση ακόμη και την πιο αρνητική. Το παν εξαρτάται από τη σχέση μας με τον Θεό. Αν έχουμε εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του…


Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημία, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού.


Πώς μπορούμε να γνωρίσουμε τον Θεό «καθώς εστι»; Ο Χριστός μας δείχνει την οδό παροτρύνοντάς μας να παραμένουμε στην αγιότητα για να μη βλάπτουμε τον πλησίον, να προτιμούμε τους άλλους από τον εαυτό μας, να μην επιδιώκουμε να τους εξουσιάζουμε.

Οφείλουμε να πεθάνουμε για τον εαυτό μας, για να ζήσουν οι άλλοι.


 Για ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, χρειάζεται άσκηση· χρειάζεται να μάθουμε να μεταθέτουμε το πνεύμα μας από τα κοινά και εμπαθή πράγματα προς τον Θεό… Η άσκησή μας, αθέατη στους άλλους, παραμένει με όλη της τη δύναμη μπροστά στα μάτια τού Θεού.


Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή αγία; Να το καθημερινό πρόβλημά μας. Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;


«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι υμάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στον μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.


Όταν αρχίζει κανείς να προσεύχεται, η ίδια η προσευχή θα του λύνει τις απορίες του.


«Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς». Όταν λέμε την προσευχή αυτή, συνάπτουμε με τον Χριστό μια προσωπική σχέση, που ξεπερνά τη λογική. Η ζωή του Χριστού εισχωρεί σιγά-σιγά μέσα μας.

Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.


Μεταβάλλετε ό,τι οφείλετε να κάνετε σε προσευχή.


Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.


Μηχανευθείτε τρόπους να είστε με τον Θεό!


Είπα στην αδελφότητα να κρατήσει στην Μονή πρώτα και κύρια τη Θεία Λειτουργία.


Γράφει ο Γέροντας Σωφρόνιος στο βιβλίο του: «ότε ήμην εν τη ερήμω (στο σπήλαιο της Αγίας Τριάδος) και ετέλουν μόνος την Λειτουργίαν, έχων μετ’ εμού μόνον ένα μοναχόν –όστις ήρχετο, ίνα απαντά εις τας δεήσεις των εκτενών, αναγινώσκη τον Απόστολον και παρέχη την λοιπήν αναγκαίαν συμμετοχήν, εις τόπον λαού– τότε ούτε εγώ ούτε ο μοναχός εκείνος ησθάνθημεν ποτε έλλειψιν τινα: Άπας ο κόσμος ήτο εκεί μεθ’ ημών· ο κόσμος και ο Κύριος· ο Κύριος και η αιωνιότης».


Η προσευχή είναι ανεκτίμητον δώρον του ουρανού, απαιτεί όμως αφ’ ημών «σχολήν». Χάριν της συναντήσεως μετά του Ζώντος Χριστού δεν είναι καθ’ υπερβολήν δύσκολον να αρνηθώμεν τας δελεαστικάς απολαύσεις και να προτιμήσωμεν παντός άλλου την μετ’ Αυτού συνομιλίαν. Εδόθη εις εμέ το εξαίρετον τούτο προνόμιον, τολμώ να είπω, η μακαριότης, ήτις έφθασεν εις την μεγίστην αυτής έντασιν εν τη ερήμω. Η ασκητική έννοια «έρημος» δεν αναφέρεται εις γεωγραφικόν τόπον, αλλά εις τρόπον ζωής: Είναι η απομάκρυνσις από των ανθρώπων, κατά την οποίαν ουδείς βλέπει ή ακούει τον ασκητήν, ουδεμία ανθρωπίνη εξουσία ασκείται επ’ αυτού, και ο ίδιος ουδένα εξουσιάζει. Η ελευθερία αύτη είναι απαραίτητος δια την πλήρη κατάδυσιν του πνεύματος, αλλά και όλης της υπάρξεως ημών, εις την Θείαν σφαίραν. Τότε είναι δυνατόν να μεταδοθή εις ημάς η υπερτέρα πασών των αξιών της γης Θεία απάθεια. Εν αυτή ο άνθρωπος ουδόλως διανοείται υπεροχήν έναντι του αδελφού αυτού. Ουδόλως επιδιώκει τιμήν, δόξαν, έτι μάλλον, υλικόν πλούτον. Ώ, ο θετικός ορισμός της αληθούς ελευθερίας δεν δύναται να εκφρασθή δια λόγων! Δεν εννοώ δια ποίον λόγον η Θεία συγκατάβασις ευδόκησε να ζήσω εν τη ερήμω την «ελευθερία των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η’ 21).


 

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οψώμεθα τόν Θεόν καθώς εστί, Η’ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ


trelogiannis.blogspot.com 


https://orthodoxathemata.blogspot.com/2026/04/blog-post_21.html#more

Η οσία Γαλακτία στον Ουράνιο “Νυμφώνα” της.




Η οσία Γαλακτία στον Ουράνιο “Νυμφώνα” της.


Λίγο πριν το τέλος, την επισκέφθηκαν ανάμεσα σε άλλους, οι επτά Αρχάγγελοι πού μεταφέρουν τις προσευχές των αγίων από την γη στον ουρανό. Της συστήθηκαν με τα ονόματα τους, πού δεν τα λησμόνησε, αλλά τα ενέταξε στην καρδιακή της μνήμη : Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Βαραχιήλ, Φανουήλ, Θαναήλ.

Ο Ουριήλ της είπε ότι φυλάει την άβυσσο. Σήκωσαν ψηλά τις ρομφαίες και τις έκαναν «ρεκάπιτο», όπως είπε, γιά να περάσει. Την οδήγησαν σε ένα πάγχρυσο παλάτι.

«Είναι ο τόπος της κατοικίας σου»! της είπαν.

Στην μέση ξεχείλιζε ένα ολόχρυσο δοχείο πού ανέβλυζε κρυστάλλινο νερό.

Ρώτησε: «Τί είναι αυτό;» «είναι το δοχείο της καρδιάς σου», απάντησαν. « Και ξεχειλίζει η αγνότητά σου, η σιωπή σου, η ταπεινοφροσύνη σου και οι ελεημονιές σου»!

Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης, σελ. 48, εκδόσεις «Θεομόρφου» της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου

Παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!” Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.

 




Παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!”

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης


Κάποιος αδελφός, στενοχωρημένος, πλησίασε τον μακαριστό Γέροντα και νυν Άγιο Εφραίμ, τον «Κατουνακιώτη» και τον παρακάλεσε:

«Γέροντα, κάνε μου μια ευχή να μου φύγει η θλίψη!».

Ο Γέροντας, έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι του και προσευχήθηκε, όπως συνήθιζε.

Κατόπιν, του είπε:

«Άκουσε παιδί μου. Αυτές τις μέρες στην προσευχή μου ο Θεός μού αποκάλυψε τον “νυμφώνα” της ψυχής μου· όπως λέει και το τροπάριο της Μεγάλης Εβδομάδας:

“Τόν νυμφῶνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον· καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ…”.

Και, επιπλέον, μου αποκάλυψε (ο Κύριος) και το “ένδυμα” της ψυχής μου». Το πρόσωπο του Γέροντα, ενώ έλεγε αυτά τα λόγια, ήταν χαριέστατο.

Και συνέχισε πάλι:

«Παιδί μου, παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!”

-Από το βιβλίο «Έλα Φως…» –(Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη) του π. Σπυρίδωνος Βασιλάκου.

RANIKO...AI GENESEI همه

 

ΙΡΑΝΙΚΟ...ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ με Περσικό Νέυ.

 

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΘΟΜΥΡΙΟ ΣΠΛΑΧΝΙΚΩΤΑΤΗΝ ΑΓΝΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΝ ΔΑΜΑΣΤΑΝ.



ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΘΟΜΥΡΙΟ ΣΠΛΑΧΝΙΚΩΤΑΤΗΝ ΑΓΝΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΝ ΔΑΜΑΣΤΑΝ

Α. 
Αρχισε γλώσσα νὰ ὑμνῆς Δαμάσταν Παναγίαν ἀξιολάτρευτην ἁγνὴν θαυματουργήν Μαρία,
Β.
Βλέπω ἁγίαν εἰκόνα σου τὰ πάντα διαφεντεύει, καὶ τὴν Μονὴν τὴν σεβαστήν σαυτήν διανυκτερεύει
Γ. Γιατρεύει τοὺς χριστιανοὺς σώματι καὶ καρδία, καὶ εἰς τὰ πιστὰ τέκνα της μοιράζει εξωδία
Δ.
Δὲν ἀρνεῖται στοὺς πιστοὺς νὰ δώση εὐλογία, νὰ προωθήση εἰς αὐτοὺς τὴν ἄνω Βασιλεία
Ε. 
Ἔχει τὰ πάντα διὰ ποῦ αὐτοῦ μας τοῦ Δεσπότη καὶ ἀνυψεῖ στὰ τέκνα τῆς ἀπὸ αὐτοῦ τὰ σκέτη
Ζ' 
Ζηλεύει τοὺς χριστιανοὺς ὅπου τὴν ἀγαποῦνε, καὶ μὲ θερμὴν παράκλησιν αὐτὴν παρακαλούνε
Η. 
Ἤκουσα πολλὰ θαύματα στοὺς δούλους της μοιράζει καὶ ὅλο καθημερινῶς στον κόλπον της τοὺς βάζει
Θ. 
Θὰ ἤθελα νὰ ἔγραψα ἀπὸ τὰ θαύματά της, ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ἄπειρα εἰς τὰ ἀπολωλὰ παιδιά της
Ι. 
Ιδαμέ σου τὴν δύναμιν τὰ πάντα μᾶς χαρίζεις καὶ μὲ τὸ ἁγνὸ λαμάκι σου χριστιανοὺς δροσίζεις
Κ. 
Κυρία μου καὶ Δέσποινα Μαρία μου Δαμάστα, μέσα σὲ ὅλα τὰ θαύματα ὅπου εἶναι δροσάτα
Λ.
 Λησμόνησε τὰ κρίματα ἁμαρτωλῶν καὶ δούλων καὶ ἐλευθέρωσε αὐτοὺς ἀπὸ τῶν κακοβούλων
Μ. 
Μύρια εἶναι τὰ ἀγαθὰ στὸν κόσμον ποὺ μοιράζεις, ἀξίωσέ τους γιὰ νὰ μποῦν ἐκεῖ ὅπου ἀσπάζεις
Ν. 
Νάταν ὁ οὐρανὸς χαρτί κι᾿ ἡ θάλασσα μελάνι, νὰ σοῦ ἔγραφα τὰ θαύματα ὅπου μᾶς ἔχεις κάνει
Ξ. 
Ξένος κι' ἐγὼ ἁμαρτωλὸς καὶ ταπεινός σου δοῦλος, παρακαλῶσε Παναγιὰ Δαμάστα ἐνδομύχως
0.
Ολοι ἐσὲ θαυμάζουνε τὴν ἄκραν εὐσπλαχνίαν καὶ διὰ Υἱοῦ ἐκπέμπης μας τὴν θείαν εὐχαριστίαν
Π.
 Πάντες ποθοῦμε οἱ χριστιανοὶ ποτὲ δὲν λησμονοῦμε, τὰ θαύματά σου τἄπειρα καὶ σὲ εὐγνωμονούμε
Ρ. 
Ρωτοῦμε τὴν βοήθειαν Δαμάστα Παναγία καὶ εἰς τὰ πιστά σου τὰ παιδιὰ χαρίζης εὐτυχία
Σ. 
Στὰ ἄπειρά του θαύματα ὅπου δίνης στὸν κόσμον, καὶ ἀξίωσέ τους νὰ πεισθοῦν ἐσὲ μὲ ἕνα λόγο μόνον
Τ.
 Τίποτα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταματήση τὴν χάριν, τὴν ἔλαβες ἀπὸ τὸν ποιητὴν τὴν διανέμης πάλιν
Υ.
 Ὑπακοὴν καὶ ταπεινὴν θυσίαν ὁμολογοῦμεν, ἀπὸ ὄνυχας τοῦ πονηροῦ καὶ σὲ δοξολογοῦμεν
Φ.
 Φύλαττε τοὺς χριστιανοὺς πιστοὺς καὶ ὀπαδούς σου, καὶ σκέπασέ τους Δαμάστα εἰς χρηστοὺς ὁδούς του
Χ.
 Χάνονται καὶ σκορπίζονται ὅλοι ποὺ δὲν πιστεύουν και φώτισέ τους Παναγιὰ εἰς ὁδοὺς ποὺ ὁδεύουν
Ψ.
 Ψεύτικη εἶναι ἡ ζωὴ περαστικὴ περνάει, ἀλλὰ μίαν ἡμέραν θὰ κριθῆ τὰ φαῦλα ποὺ ἀγαπάει
 Ω.Ω Ἱερέων καύχημα χριστιανῶν προστάτης καὶ μοναχῶν μοναζουσῶν ἐσὺ εἶσαι πάντα λάτρις
Ω.Ω.  Ταπεινή μου προσευχὴ ὁ οὐρανὸς προσμένει, Παντάνασσα κόρη Θεοῦ παράδεισο αναμένει
Ω.Ω.  "Αχραντε Βασίλισσα Δαμάστα ὑπεραγαπημένη, σκέπασον φώτισον ἐλευθέρωσον αὐτοὶ ποὺ σὲ προσμένουν
Ω.Ω.  Πάντιμον καὶ σεβαστὸν ὄνομα Ὑπεραγίας καὶ εἰς τοὺς κόλπους τῆς Εδέμ ἀφθόνους μας λατρείας
Ω.Ω.  Ηλιόλουστη Μαρία μας Δαμάστα Παναγία φρόντισε καὶ γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ εἶναι στὰ σχολεῖα
Ω.Ω.  Κλίνη πορφυρόστρωτε τιμαλφεστάτη Μητέρα τὰ πάντα ἐσένα σέβονται Ὑπεραγλαϊκωτέρα
Ω.Ω.  Ψυχὴ Θεάρεστη ὕμνους διὰ νὰ σὲ γράψω, ὁ ταπεινὸς ὁ δοῦλος σου καὶ μὲ ψυχὴ νὰ κλαύσω.


Δ.Κ.Κ.

ΥΜΝΟΣ Πρὸς τὴν ᾿Αγνὴν Γοργοϋπήκοον Μαρίαν τὴν Θεοτόκον!!!



ΥΜΝΟΣ
Πρὸς τὴν ᾿Αγνὴν Γοργοϋπήκοον Μαρίαν τὴν Θεοτόκον
Δέσποινα, πάντων Δέσποινα καὶ πάντων ἀνωτέρα
καὶ πάντων ὑπερέχουσα, τῶν ἄνω Στρατευμάτων

*Ανασσα, πάντων Ανασσα Μητροπάρθενον κλέος
τὸ στήριγμα τῶν εὐσεβῶν, τὸ φῶς, τῆς Οἰκουμένης.

Ἡ προστασία τῶν πιστῶν, ἡ γέφυρα του κόσμου
τῶν ᾿Αποστόλων, ἡ χαρὰ καὶ τῶν ᾿Αγγέλων δόξα,
τῶν Προφητῶν ἡ Καλλονὴ καὶ τῶν δικαίων πάντων
Ελπίδα.
ὁσίων, τὸ ἀγλάϊσμα, ἁγίων

Ο Πύργος, ὁ χρυσόπλοκος, ἡ πόλις ἡ ἁγία.

Θρόνε ἡλιοστάλακτε, καθέδρα Βασιλέως
ἄσπιλε, παναμώμητε ἄφθορε, Παναγία
ἀπηλπισμένων ἡ ἐλπὶς καὶ θάλασσα πλεόντων.

Αδικουμένων βοηθὸς καὶ τῶν ὁσίων πάντων
αἰνοῦμεν εὐλογοῦμεν Σε καὶ πάντων προσκυνοῦμεν. Σε
ἔκτεινον χεῖρα κραταιὰν καὶ φύλαξον τὸν κόσμον
τοὺς ἱερεῖς εὐλόγησον, τοὺς Σὲ ἱερουργοῦντας.

Τοὺς μοναχοὺς ἐλέησον, τοὺς Σὲ ὑμνολογοῦντας
τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανοὺς τοὺς Σὲ παρακαλοῦντας
τοὺς ἀσθενεῖς θεράπευσον, ἐν ὥρᾳ τοῦ θανάτου
τοὺς Βασιλεῖς εἰρήνευσον τοὺς ἐν τῷ παλατίῳ.

Τεῖνον ἡμᾶς ἀξίωσον ἰδεῖν τὴν Βασιλείαν
τὴν Βασιλείαν Οὐρανῶν καὶ θύραν Παραδείσου
τὴν Γέννησίν Σου προσκυνῶ, τὸν τόκον Σου, δοξάζω
καὶ Σέ, Αγία Δέσποινα, ὑμνῶ καὶ προσκυνῶ Σε.

Ψάλλε Δαβὶδ ψάλλε Μωϋσῆ, ψάλλατε ὦ προφῆται,
ψάλλε καὶ σὺ Ἰάκωβε καὶ ἀδελφὲ Κυρίου,
ψάλλε καὶ σὺ Παράδεισε μετὰ τῶν ᾿Αρχαγγέλων
ὅτι ἐφάνη σήμερον, ἰδοὺ ῾Αγιωτέρα
καὶ Πλατυτέρα Οὐρανῶν καὶ ὑπερκαθαρωτέρα.

Οταν καθήσῃ ὁ Κριτής κρίνων τὴν Οἰκουμένην
τότε ἡμᾶς βοήθησον, Δέσποινα Θεοτόκε

Χαῖρε Θρόνο πυρίμορφο τοῦ Θεοῦ,
χαῖρε Κόρη καθέδρα Βασιλική Κλίνη πορφυρόστρωτες
Χρυσοπόρφυρε θάλαμε, Χλαμὺς ἀλουργόχροε,
τιμαλφέστατον τέμενος ἀστραπιφόρον ἅρμα,
Λυχνία πολύφωτε, χαῖρε Θεοτόκε,
δωδεκάτειχε πόλις καὶ Πύλη Χρυσήλατε, καὶ παστάς.

Αγλαόμορφε Αγλαόχρυσε Τράπεζα,
Θεοδόσμητον Σκήνωμα, χαῖρε ἔνδοξε Νύμφη
ἡλιοστάλακτε, χαῖρε μόνη ψυχής μου διάσωσμα, 

ΑΜΗΝ.

(ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΡΥΣΟΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΝ ΜΑΡΙΑΝ ΜΑΛΕΒΙΤΙΣΣΑΝ).





(ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΡΥΣΟΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΝ ΜΑΡΙΑΝ ΜΑΛΕΒΙΤΙΣΣΑΝ)

Α .Αείμνηστη Βασίλισσα σῶσε Ἐσὺ τὸ παιδιά Σου τὰ ἀπολωλὰ καὶ δυστυχῆ ποὺ εἶναι μακρυά Σου.

Β. Βασίλευε μέσ' τὶς καρδιὲς νὰ σώσης τὸν λαόν Σου, γιατὶ αὐτὸς ὁ πονηρὸς ὅρα μέσ' στὸ λογικό τους.

Γ. Γεώργησε τὸ πνεῦμα μας μὴ μᾶς ἐγκαταλείψης, γιατί Είσαι Μάνο στοργικὴ καὶ μᾶς παρατήσης.

Δ. Δέσποινα, Μάνα τοῦ Χριστοῦ, Μητέρα ζωοδότου, ποὺ Σὺ πονεῖς τὸ πλάσμα Σου, Μητέρα Παντογνώστου.

Ε .Ἔφθασε τώρα ὁ καιρὸς καὶ ὁ κόσμος ἔχει φθάσει εἰς τὰς κακίας τοῦ ἐχθροῦ στοῦ ἄσπλαχνου μονάση.

Ζ. Ζητοῦμε τὴν βοήθειαν καὶ δὴ τὴν προστασίαν Μητέρα Παντοκράτορος τὴν ἄνω Βασιλείαν.

Η. Ἤκουσα καὶ ἀποφάσισα νὰ γίνω ἐγώ παιδίον καὶ εἰς τὰς προσταγὰς Θεοῦ αὐτοῦ γὰρ τοῦ Υἱοῦ Σου.

θ. θὰ ἤθελα νὰ ἀρθῆς κοντὰ γιὰ νὰ μᾶς εὐλογήσης, νὰ εὔχεσαι Ἰησοῦν Χριστὸν γιὰ νὰ μᾶς ἐλεήση.

I. Ἰδὲς Παρθένα ἀμόλυντη τὰ τόσα σφάλματά μου διόρθωσε τὸν κόσμο Σου ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματά του.

Κ .Καλύτερα Μαλεβίτισσα φρόντισε καὶ γιὰ μένα, ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ κόσμου αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τὰ πεπρωμένα.

Λ. Λυπήσου Ἐσὺ τὰ δάκρυα ποὺ χύνω γιὰ τὸν Υἱόν Σου κι' ἐγὼ ὡς ἁμαρτωλὸς γιὰ τὸν Πρωτότοκον Σου.

Μ. Μητέρα Παντοκράτορος Πανάχραντε Μαρία, ὅπου πονεῖς τὸ πλάσμα Σου καὶ Εἶσαι Ὑπεραγία.

Ν. Νὰ μᾶς ἀξιώση γιὰ νὰ μποῦμε στοῦ οὐρανοῦ τὴν δόξαν ὅπου θὰ κάθεται ὁ Χριστὸς στῆς κρίσεως τὴν ὥραν.

Ξ. Ξύπνα ψυχή μου καὶ ἄκουσον ὅπου ὑμνολογοῦνε οἱ ἄγγελοι στὸν οὐρανὸ καὶ τὸν δοξολογοῦνε.

Ο. Όλος ο κόσμος μανούλα μας Μαλεβίτισσα Μαρία, προστάτεψε τὸν κόσμον Σου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Π. Πατέρας μας οὐράνιε στα τόσο ἀγαθά Σου καὶ φώτισέ μας νὰ ἀνεβοῦμε στὰ ἀγγελικὰ σκαλιά Σου.

Ρ. Ρωτοῦμε ὅλους νὰ μᾶς ποῦν ποῦ εἶναι ἡ σωτηρία, μόνον στὴν Μαλεβίτισσα Μητέρα Παναγίαν.

Σ .Σῶσε τὸ πλάσμα Σου Χριστέ, ὅπου θέλει κοντά Σου γιὰ νὰ ἀπολαύση τὰ ἀγαθὰ γιατὶ εἶναι μακρυά Σου.

Τ. Τίποτα δὲν μᾶς φαίνονται τὰ πλούτη αὐτοῦ τοῦ κόσμου βοήθησε Μαλεβίτισσα Μητέρα Παντογνώστου.

Υ .Ὕμνωσε Μαλεβίτισσα Μητέρα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐλέησε ἁμαρτωλοὺς πιστοὺς στὸν λυτρωτήν μας.

Φ. Φέρε στα τέκνα. Σου λαλιὰ νὰ δὲ ὑμνοῦνε ὅλοι, δοξολογώντας τὸν Χριστὸν καὶ ὅλοι οἱ Αποτόλοι.

Χ . Χάρισε Παναγία μας, ἁγνὴ Μαλεβίτισσά μας, νὰ ἀφήσωμε τὰ σφάλματα καὶ τὰ ἁμαρτήματά μας

Ψ. Ψάλουμε Παναγία μας στὰ τόσα ὄνειρά μας τὴν εὔσπλαχνη καρδίαν Σου ποὺ εἶν᾿ ἡ εὐημεριά μας

Ω. "Ω! Μαλεβίτισσα στα τόσα θαύματά Σου, ἁμαρτωλοὺς καὶ δυστυχεῖς πάρε στὴν ἀγκαλιά Σου.

Ω. Ω! σκέπασον καὶ φύλαξον Μαρία τους ποθούντας, να προστατέψης δούλους Σου ἀπὸ τοὺς νῦν ἐχθρούς μας.

Ω. Ω! σῶμα μου ταπείνωση τὰ πάντα ὅπου ἔχεις διότι ἔρχεται καιρὸς καὶ ὅλο νὰ προσέχης.

Ω. "Ω! ταπεινή μου προσευχή, ὁ οὐρανὸς προσμένει Παντάνασσα Μαλεβίτσισα παράδεισον προσμένει.

Ω. Ω! προπύργια Μονὴ τὰ πάντα. Ἐσὺ προσμένεις Χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους σὲ ὅλα διαφεντεύεις.

Ω. "Ω! Μαλεβίτισσα Χρυσή Παρθένα Παναγία, φρόντισαν καὶ φώτισον εἰς αὐτὰ τὰ σχολεία,

❝ τὸ κοινωνικὸν ἔλαιον ❞



📜🍂 ❝ τὸ κοινωνικὸν ἔλαιον ❞
(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)

Πώς ερμηνεύετε την παρακάτω φράση απο την υμνολογία της Μ. Δευτέρας; 
📖 «Ας περισσέψει στα αγγεία μας το έλαιο
        της αγάπης προς τον πλησίον»
(αναφορά στην παραβολή των 10 παρθένων· οι φρόνιμες παρθένες είχαν αρκετό έλαιο, οι μωρές όχι)
Εξαιρετικές και ενδιαφέρουσες όλες οι απαντήσεις. Το πολύ ενδιαφέρον είναι πόσο ποιητικά μετουσιώνει την παραβολή σε ποίημα και σε ηθικό δίδαγμα ο ποιητής...

Το «Τροπάριο της Κασσιανής» (διασκευή Κ. Παλαμά) .


🌹🌾 Το «Τροπάριο της Κασσιανής» (διασκευή Κ. Παλαμά) ~ 

ΤΟ δοξαστικό της μοναχής Κασσιανής (ή Κασσίας, 9ος αι.) που ψάλλεται το βράδυ της Μ. Τρίτης αποδίδει με δραματικό τρόπο τα λόγια της πόρνης η οποία άλειψε με μύρα τα πόδια του Χριστού.
◾Υπάρχει μια δημοφιλής παράδοση, στα όρια του θρύλου, αλλά είναι αξιομνημόνευτη.  Όταν ο αυτοκράτορας Θεόφιλος, θέλησε να διαλέξει τη σύζυγό του ανάμεσα σε πολλές καλλονές της εποχής, εντυπωσιάστηκε από την όμορφη Κασσιανή και, για να τη δοκιμάσει της είπε: 

📜 “Ὡς ἄρα διὰ γυναικὸς ἐῤῥύη τὰ φαῦλα!” 

Εκείνη του απάντησε με ετοιμότητα:

📜 “Ἀλλὰ καὶ διὰ γυναικὸς πηγάζει τὰ κρείττονα.” 

Η έξυπνη απάντησή της τον πλήγωσε, και γι' αυτό την απέρριψε και διάλεξε τη Θεοδώρα, ενώ η Κασσιανή έγινε μοναχή και αφοσιώθηκε στη σύνθεση ύμνων. 
Αλλά ο αυτοκράτορας Θεόφιλος, που την αγαπούσε, πήγε στο μοναστήρι της και άρχισε να την ψάχνει. Ήταν η ώρα ακριβώς που εκείνη συνέθετε το δοξαστικό «Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις». Ακούγοντας τα βήματά του η Κασσιανή κρύφτηκε αφήνοντας το ποίημα μισοτελειωμένο. Όταν ο αυτοκράτορας μπήκε στο κελί της, είδε το κείμενο που σταματούσε στα λόγια: 

       📜  «[...] ὧν (δηλ. ποδῶν) ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα 
        τὸ δειλινόν, κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα....» 

και συμπλήρωσε ο ίδιος τη φράση:  «τῷ φόβῳ ἐκρύβη». Όταν η Κασσιανή επέστρεψε, ολοκλήρωσε το υπέροχο αυτό ποίημα. 

[ΣτΔ] Αν δει κανείς τις συμμετρικές αντιθέσεις πάνω στις οποίες δομείται το ποίημα [ = δέξου τα α, εσύ που έκανες το Α ], καταλαβαίνει πως η σκηνή με τα βήματα του Θεού στον Παράδεισο ήταν εξ αρχής στο σχέδιο της μεγάλης αυτής ποιήτριας.  
                                    ~  ~ ~  ~  ~ 
🍂 Τα συγκινητικά λόγια του ύμνου ενέπνευσαν τον ποιητή μας Κωστή Παλαμά, που μάς χάρισε την παρακάτω υπέροχη ποιητική παράφραση του δοξαστικού.  Την παραθέτουμε σε αντιπαραβολή, κατά το δυνατόν, με το πρωτότυπο κείμενο (το οποίο γι’ αυτό τον λόγο έχει χωριστεί σε στροφές αλλάζοντας κατ’ ανάγκην τη φυσική ρυθμοτονική διάταξη του βυζαντινού δοξαστικού).



ΤΟ ΤΑΛΑΝΤΟ.



🌿📝τάλαντο (το) ~ 

1️⃣ (στην Αρχαιότητα) μέσο συναλλαγής μεγάλης αξίας, που χρησιμοποιήθηκε στην Aνατολική Mεσόγειο πριν από την εμφάνιση τού κέρματος.
🙠
‟Το πλοίο μετέφερε φορτίο χάλκινων ~ ταλάντων ~ και αμφορέων και είχε ως προορισμό του τη Ρόδο.”
‟Κατηγορήθηκε ότι είχε καταχραστεί είκοσι ~ τάλαντα ~ από τα χρήματα που είχε φέρει μαζί του ο θησαυροφύλακας τού Μεγάλου Αλεξάνδρου Άρπαλος, όταν κατέφυγε στην Αθήνα το 324 π.Χ.”

2️⃣κάθε φυσικό χάρισμα ή και επίκτητο προσόν· εξαιρετική ικανότητα, ταλέντο.
► η παραβολή των ~ ταλάντων ~
🙠
‟Υπήρξε βαθύς γνώστης τής μουσικής επιστήμης και πλουσιοπάροχα προικισμένος με το θείο ~ τάλαντο ~ τής μελωδικής φωνής.”
‟Ο Κάρολος Κουν διέκρινε αμέσως το υποκριτικό ~ τάλαντο ~ τού νεαρού ηθοποιού και τον ενθάρρυνε να το αξιοποιήσει.”

📖
[στη σημ. 2] ❝Αναμασάμε κάθε μέρα τα παλιά χιλιοειπωμένα αισθήματά μας· εξηγούμε το ~ τάλαντό ~ μας: «κελαηδούμε σαν πουλιά»· την ασχολία μας τόσο ωραία δικαιολογούμε.❞ (Γιάννης Ρίτσος)

ΕΤΥΜ. αρχαία λ. τάλαντον «ζυγαριά» (αρχικώς κυρίως στον πληθυντικό με σημασία «δίσκοι τής ζυγαριάς»), το οποίο προέρχεται από αρχική ρίζα με σημασία «σηκώνω - (μτφ.) αντέχω, υποφέρω» και συνδέεται ετυμολογικά με τις λ. τάλας «ταλαίπωρος, κακομοίρης» (βλ. ταλανίζω), τόλμη, ταλαίπωρος κ.ά. Ήδη από την Αρχαιότητα το τάλαντο χρησιμοποιείτο ως μονάδα βάρους και συναλλαγής με διαφορετική κατά τόπους αξία. Η σημασία «θείο δώρο, χάρισμα» είναι ελληνιστική και οφείλεται στη χρήση τής λ. στη φερώνυμη παραβολή τού Χριστού (Κ.Δ. Ματθ. 25, 14-30).

ΣΧΟΛΙΟ τάλαντο - ταλέντο. Οι δύο λέξεις είναι συνώνυμες και, όπως προκύπτει από την ετυμολογία, το νεότερο ταλέντο έχει την απώτερη αφετηρία του στο αρχαίο τάλαντο. Και οι δύο σημαίνουν «χάρισμα, δεξιότητα, ικανότητα» (όταν το τάλαντο δεν αναφέρεται στη μονάδα βάρους τής Αρχαιότητας). Ωστόσο, η λ. ταλέντο είναι πιο συνηθισμένη και συχνά χρησιμοποιείται στη φράση έχω/έχει ταλέντο σε κάτι (π.χ. Έχει ταλέντο στις γλώσσες - Να καλλιεργήσεις τα ταλέντα σου). Το ουσιαστικό τάλαντο χρησιμοποιείται σε λογιότερο ύφος, αλλά με παρόμοια σημασία (π.χ. Με το αφηγηματικό του τάλαντο έδειξε και πάλι τι σημαίνει συναρπαστικό μυθιστόρημα - Είχε το σπάνιο τάλαντο να αφομοιώνει κάθε της ρόλο - Έχει το τάλαντο τού γραπτού λόγου).
☛ έφεση

______
🗒από Γ. #Μπαμπινιώτη
e

ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΔΕΝΔΡΟ.



🌿🌸— «το πεθαμένο δέντρο»  (Τ. Σ. Έλιοτ) 

[ ....] 

Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοι δυναμώνουν
Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιε του ανθρώπου,
Να πεις ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατί γνωρίζεις μόνο
Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο ήλιος,
Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο, κι ο γρύλος ανακούφιση,
Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού. Μόνο
Έχει σκιά στον κόκκινο τούτο βράχο,
Έλα κάτω απ’ τον ίσκιο του κόκκινου βράχου,
Και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό
Κι από τον ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάει ξοπίσω σου
Κι από τον ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται να σ’ ανταμώσει
Μέσα σε μια φούχτα σκόνη θα σου δείξω το φόβο.
[ ...] 

Τ. Σ. Έλιοτ, ❝ Η ταφή του νεκρού ❞ (απόσπασμα)

________________

🌿🌸 Μαξίμου του Ομολογητού, «Περί διαφόρων αποριών» ΕΡΩΤΗΣΙΣ Κ' 
~ «Τίς ἡ ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ παραλόγως, ὅσον πρὸς τὸ φαινόμενον, ξηρανθεῖσα συκῆ»;
____

📜 ❝  Ὁ τῆς σωτηρίας ὀρεγόμενος 
πάντων ἀνθρώπων καὶ πεινῶν αὐτῶν τὴν ἐκθέωσιν 
ὡς ἄκαρπον καταρώμενος 
ἀποξηραίνει (τὴν συκῆν), 
ὅπως, τοῦ δοκεῖν εἶναι δίκαιοι 
τὸ εἶναι μᾶλλον προκρίναντες, 
τὸν μὲν καθ᾽ ὑπόκρισιν τῆς ἠθικῆς ἐπιδείξεως
ἐκδυσάμενοι χιτῶνα, 
τὸν ἐνάρετον δέ, καθὼς ὁ θεῖος βούλεται Λόγος, 
ἀνοθεύτως μετέλθωσι ❞ 

(μετάφραση)

📖Αυτός που ποθεί τη σωτηρία όλων των ανθρώπων 
και "πεινά" για τη θέωση τους,  
καταριέται τη συκιά και την ξεραίνει, επειδή ήταν άκαρπη. 
Και αυτό το κάνει ώστε αυτοί που προτιμούν να είναι πραγματικά δίκαιοι, 
αντί απλώς να φαίνονται (στα μάτια των ανθρώπων), 
να αποβάλουν τον μανδύα της υποκριτικής ηθικής επίδειξης 
και να επιδιώξουν, όπως επιθυμεί ο Θείος Λόγος, την αρετή χωρίς νοθεία, πορευόμενοι στη ζωή με ευσέβεια.


ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΙΩΣΗΦ.

Ο Κάλαμος της Αποφάσεως!!!!



 🖊️ Ο Κάλαμος της Αποφάσεως ~ 
      [Σύμβολα του Πάθους 6/13]

📜❝  Ἤδη βάπτεται κάλαμος ἀποφάσεως,
παρὰ κριτῶν ἀδίκων,
καὶ Ἰησοῦς δικάζεται,
καὶ κατακρίνεται σταυρῷ,
καὶ πάσχει ἡ Κτίσις, ἐν σταυρῷ καθορῶσα τὸν Κύριον.
Ἀλλ' ὁ φύσει σώματος δι' ἐμὲ πάσχων,
ἀγαθὲ Κύριε δόξα σοι.❞.

-  Δοξαστικό (Και νῦν) αποστίχων Όρθρου Μ. Πέμπτης-

~ μετάφρ.

📖‟ Ήδη βυθίζεται στη μελάνη η γραφίδα
της απόφασης των άδικων κριτών,
και ο Ιησούς δικάζεται
και καταδικάζεται σε σταύρωση,
και πάσχει η Κτίση, βλέποντας τον Κύριο στον σταυρό.
Αλλά Συ που πάσχεις στη σωματική σου φύση
 για χάρη μου, αγαθέ Κύριε δόξα σοι.”
_______________
 ✦  Λέξη & Εικόνα
_______________

«Κάλαμος» είναι εδώ το νομικό εργαλείο της καταδίκης — η γραφίδα που υπογράφει την επίσημη θανατική απόφαση. 
Και το ρήμα «βάπτεται» — βουτιέται στο μελάνι — είναι συνειδητά διφορούμενο: ο κάλαμος βουτιέται για να γράψει θάνατο, αλλά η λέξη «βάπτω» φέρει αναπόφευκτα την απήχηση του βαπτίσματος. 
Η απόφαση θανάτου και η πράξη ζωής γράφονται με το ίδιο ρήμα. 
Και η φράση «πάσχει ἡ Κτίσις» — ολόκληρη η δημιουργία συμπάσχει — ανυψώνει τη σκηνή από δικαστική αίθουσα σε κοσμικό γεγονός.