Τρίτη 18 Αυγούστου 2026
Η ΑΠΟΛΟΓΊΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ. ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΌΛΩΝ.
ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 25
Ο Παύλος μπροστά στο Φήστο
1Ο Φήστος τρεις μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του, ανέβηκε από την Καισάρεια στα Ιεροσόλυμα. 2Εκεί ο αρχιερέας και οι πρόκριτοι των Ιουδαίων παρουσίασαν τις κατηγορίες τους εναντίον του Παύλου και τον παρακαλούσαν 3να τους κάνει τη χάρη και να στείλει να τον φέρουν στα Ιεροσόλυμα, σκοπεύοντας να στήσουν ενέδρα και να τον σκοτώσουν στο δρόμο. 4Ο Φήστος όμως αποκρίθηκε ότι ο Παύλος θα μείνει στην Καισάρεια και ότι κι ο ίδιος επρόκειτο να επιστρέψει σύντομα εκεί. 5«Οι αρχηγοί σας», είπε, «μπορούν να έρθουν μαζί μου και να υποστηρίξουν την κατηγορία εναντίον του, αν ο άνθρωπος αυτός έχει κάνει κάτι το παράνομο».
6Ο Φήστος έμεινε μαζί τους πάνω από δέκα μέρες, κι ύστερα κατέβηκε στην Καισάρεια. Την άλλη κιόλας μέρα κάθισε στην έδρα και διέταξε να προσαχθεί ο Παύλος. 7Μόλις αυτός εμφανίστηκε, τον περικύκλωσαν οι Ιουδαίοι που είχαν κατεβεί από τα Ιεροσόλυμα και παρουσίαζαν εναντίον του Παύλου πολλές και βαριές κατηγορίες, που όμως δεν μπορούσαν να τις αποδείξουν. 8Ο Παύλος στην απολογία του έλεγε: «Ούτε το νόμο των Ιουδαίων ούτε το ναό ούτε τον αυτοκράτορα πρόσβαλα ποτέ στο παραμικρό».
9Ο Φήστος, θέλοντας να γίνει αγαπητός στους Ιουδαίους, ρώτησε τον Παύλο: «Θέλεις να πας στην Ιερουσαλήμ και να δικαστείς εκεί ενώπιόν μου γι’ αυτές τις κατηγορίες;» 10Ο Παύλος απάντησε: «Παρίσταμαι στο αυτοκρατορικό δικαστήριο, που είναι το μόνο αρμόδιο να με κρίνει. Κανένα κακό δεν έκανα στους Ιουδαίους, όπως κι εσύ πολύ καλά το ξέρεις. 11Αν, λοιπόν, έκανα κάτι κακό και διέπραξα κάτι που επισύρει την ποινή του θανάτου, είμαι έτοιμος να πεθάνω. Αν όμως αυτά για τα οποία με κατηγορούν είναι ανυπόστατα, κανείς δεν μπορεί να με παραδώσει σ’ αυτούς. Ζητώ να παραπέμψετε την υπόθεσή μου στον αυτοκράτορα».
12Τότε ο Φήστος διασκέφθηκε μαζί με το συμβούλιό του και ανακοίνωσε την απόφαση: «Τον αυτοκράτορα επικαλέστηκες, στον αυτοκράτορα θα πας».
Ο Παύλος μπροστά στον Αγρίππα και στη Βερενίκη
13Αφού πέρασαν μερικές μέρες, έφτασαν στην Καισάρεια ο βασιλιάς Αγρίππας και η Βερενίκη, για να χαιρετήσουν το Φήστο. 14Ύστερα από αρκετές μέρες που έμεναν εκεί, ο Φήστος εξέθεσε στο βασιλιά την υπόθεση του Παύλου: «Ο Φήλιξ άφησε εδώ έναν φυλακισμένο», του είπε. 15«Όταν πήγα στα Ιεροσόλυμα, οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι των Ιουδαίων παρουσίασαν κατηγορίες εναντίον του και ζητούσαν την καταδίκη του. 16Εγώ τους είπα ότι δε συνηθίζουν οι Ρωμαίοι να καταδικάζουν κάποιον, πριν ο κατηγορούμενος έρθει σε αντιπαράσταση με τους κατηγόρους του και του δοθεί η ευκαιρία να απολογηθεί για το έγκλημα για το οποίο κατηγορείται. 17Αυτοί, λοιπόν, ήρθαν μαζί μου εδώ, κι εγώ αμέσως χωρίς καμία αναβολή κάθισα στην έδρα και διέταξα να προσαχθεί ο άνθρωπος αυτός.
18Οι κατήγοροι όμως, όταν παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, δε διατύπωσαν εναντίον του καμιά κατηγορία, για αδικήματα τέτοια που υποπτευόμουν εγώ. 19Απεναντίας, είχαν μαζί του κάτι διαφορές για ζητήματα της θρησκείας τους, και για κάποιον Ιησού που έχει πεθάνει, αλλά ο Παύλος ισχυριζόταν ότι ζει. 20Επειδή εγώ δεν έχω τις γνώσεις για ν’ ανακατευτώ σ’ ένα τέτοιο ζήτημα, του είπα, αν ήθελε, να πάει στα Ιεροσόλυμα και να δικαστεί εκεί γι’ αυτά. 21Ο Παύλος όμως ζήτησε να μείνει φυλακισμένος και να παραπέμψουμε την υπόθεσή του στην κρίση του αυτοκράτορα. Γι’ αυτό κι εγώ διέταξα να συνεχιστεί η φυλάκισή του ώσπου να τον στείλω στον αυτοκράτορα».
22Ο Αγρίππας είπε στο Φήστο: «Θα ήθελα να τον ακούσω κι εγώ ο ίδιος αυτόν τον άνθρωπο». «Αύριο», του είπε ο Φήστος, «θα τον ακούσεις».
23Την άλλη μέρα ήρθε ο Αγρίππας και η Βερενίκη με φανταχτερή πομπή και εισήλθαν στην αίθουσα του δικαστηρίου, μαζί με ανώτατους αξιωματικούς και με προύχοντες της πόλης. Ο Φήστος διέταξε να προσαχθεί ο Παύλος, 24και είπε: «Βασιλιά Αγρίππα, και όλοι εσείς που είστε εδώ μαζί μας! Μπροστά σας έχετε αυτόν, για τον οποίο όλοι οι Ιουδαίοι ήρθαν και μου μίλησαν, και στα Ιεροσόλυμα και εδώ, και φώναζαν ότι δεν πρέπει πια να ζει. 25Εγώ όμως κατάλαβα ότι δεν έκανε τίποτε που να επισύρει την ποινή του θανάτου. Κι όταν αυτός ζήτησε να δικαστεί από τον αυτοκράτορα, αποφάσισα να τον στείλω εκεί. 26Δεν έχω όμως να γράψω κάτι το συγκεκριμένο γι’ αυτόν στον κύριό μου τον αυτοκράτορα. Γι’ αυτό τον έφερα μπροστά σ’ εσάς και μάλιστα μπροστά σ’ εσένα, βασιλιά Αγρίππα, για να γίνει η ανάκριση, και να έχω έτσι στοιχεία για το γράμμα μου. 27Γιατί μου φαίνεται παράλογο να στέλνω έναν φυλακισμένο και να μην εκθέτω τις εναντίον του κατηγορίες».
ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 26
Ο λόγος του Παύλου ενώπιον του Αγρίππα
(Πραξ 9:1-19· 22:6-16)
1Ο Αγρίππας τότε είπε στον Παύλο: «Σου επιτρέπεται να απολογηθείς». Τότε ο Παύλος σήκωσε το χέρι του και άρχισε την απολογία του:
2«Θεωρώ ευτυχή τον εαυτό μου, βασιλιά Αγρίππα, γιατί σήμερα θα απολογηθώ ενώπιόν σου για όλα όσα με κατηγορούν οι Ιουδαίοι. 3Κι αυτό, προπάντων γιατί εσύ είσαι γνώστης όλων των εθίμων και των θρησκευτικών προβλημάτων που απασχολούν τους Ιουδαίους. Παρακαλώ, λοιπόν, να με ακούσεις με υπομονή.
4»Όλοι οι Ιουδαίοι ξέρουν το βίο μου από τη νεαρή μου ηλικία, αφού από τα νιάτα μου έζησα ανάμεσα στο λαό μου στα Ιεροσόλυμα. 5Αυτοί με γνωρίζουν από παλιά, και μπορούν να μαρτυρήσουν ότι έζησα σύμφωνα με τις αρχές της πιο αυστηρής παράταξης της θρησκείας μας, των Φαρισαίων. 6Και τώρα στέκομαι εδώ και δικάζομαι, γι’ αυτή την ελπίδα μου πως ο Θεός θα εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στους προγόνους μας. 7Οι δώδεκα φυλές μας συνεχώς, νύχτα και μέρα, λατρεύουν το Θεό, με την ελπίδα να φτάσουν τελικά να δουν την εκπλήρωση αυτής της υπόσχεσης. Γι’ αυτή την ελπίδα κατηγορούμαι από τους Ιουδαίους, βασιλιά Αγρίππα. 8Γιατί σας φαίνεται απίστευτο ότι ο Θεός ανασταίνει νεκρούς; 9Κι εγώ ο ίδιος, βέβαια, είχα πιστέψει ότι έπρεπε να κάνω ό,τι μπορούσα εναντίον του ονόματος του Ιησού του Ναζωραίου. 10Αυτό και έκανα στα Ιεροσόλυμα: πολλούς από τους χριστιανούς εγώ τους έκλεισα στις φυλακές, έχοντας τη σχετική εξουσιοδότηση των αρχιερέων· κι όταν τους καταδίκαζαν σε θάνατο έδινα κι εγώ καταδικαστική ψήφο. 11Σε όλες τις συναγωγές πολλές φορές προσπαθούσα, χρησιμοποιώντας βία, να τους αναγκάσω να αρνηθούν την πίστη τους. Η μανία μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τους καταδίωκα ακόμη και στις πόλεις που είναι έξω από τα όρια της χώρας.
12»Πηγαίνοντας γι’ αυτόν το σκοπό στη Δαμασκό με εξουσιοδότηση και άδεια από τους αρχιερείς, 13είδα στο δρόμο, βασιλιά μου, μέρα μεσημέρι, ένα φως από τον ουρανό, πιο λαμπρό κι από τον ήλιο, να με περιβάλλει με τη λάμψη του κι εμένα κι αυτούς που πήγαιναν μαζί μου. 14Όλοι μας πέσαμε στη γη, κι εγώ άκουσα μια φωνή που μου έλεγε στην εβραϊκή γλώσσα: “Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις; Είναι οδυνηρό να κλοτσάς στα καρφιά”. 15Εγώ ρώτησα: “ποιος είσαι, Κύριε;” Κι εκείνος απάντησε: “εγώ είμαι ο Ιησούς, που εσύ τον καταδιώκεις. 16Σήκω όμως και στάσου στα πόδια σου. Γι’ αυτό σου φανερώθηκα: για να σε πάρω στην υπηρεσία μου και να σε καταστήσω μάρτυρα γι’ αυτά που είδες και γι’ αυτά που θα σου δείξω ακόμη. 17Θα σε προστατεύω από το λαό σου και από τους εθνικούς, στους οποίους εγώ σε στέλνω, 18για ν’ ανοίξεις τα μάτια τους, ώστε να επιστρέψουν από το σκοτάδι στο φως κι από την εξουσία του σατανά στο Θεό. Γιατί, αν πιστέψουν σ’ εμένα θα λάβουν τη συγχώρηση των αμαρτιών τους και μια θέση ανάμεσα σ’ εκείνους που ανήκουν στο Θεό”.
19»Ύστερα απ’ αυτά, βασιλιά Αγρίππα, δεν αρνήθηκα να υπακούσω στην ουράνια οπτασία, 20αλλά άρχισα να κηρύττω, πρώτα σ’ αυτούς που ήταν στη Δαμασκό και στα Ιεροσόλυμα κι ύστερα σ’ όλη τη χώρα της Ιουδαίας και στους εθνικούς, να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στο Θεό και μετά να δείχνουν τη μετάνοιά τους πράττοντας ανάλογα έργα. 21Αυτοί ήταν οι λόγοι για τους οποίους οι Ιουδαίοι με συνέλαβαν στο ναό και προσπάθησαν να με σκοτώσουν. 22Ο Θεός όμως με βοήθησε μέχρι σήμερα, και στέκομαι εδώ ζωντανός για να καταθέσω τη μαρτυρία μου σε μικρούς και σε μεγάλους, και να μη λέω τίποτε άλλο εκτός από ’κείνα που οι προφήτες και ο Μωυσής είπαν ότι πρόκειται να γίνουν: 23ότι ο Χριστός θα υποστεί το πάθος και θ’ αναστηθεί πρώτος από τους νεκρούς, και θα κηρύξει το φως της σωτηρίας στο λαό μας και στους εθνικούς».
Η απήχηση της απολογίας
24Ενώ ο Παύλος συνέχιζε έτσι την απολογία του, φώναξε ο Φήστος δυνατά: «Είσαι τρελός, Παύλε! Τα πολλά σου γράμματα σ’ έφεραν στην τρέλα!» 25«Δεν είμαι τρελός, εξοχότατε Φήστε», λέει ο Παύλος, «αλλά λέω λόγια αληθινά και λογικά. 26Ο βασιλιάς ξέρει για ποιο πράγμα μιλάω, γι’ αυτό και του μιλάω ανοιχτά. Γιατί είμαι βέβαιος ότι τίποτε απ’ αυτά δεν του είναι άγνωστο, γιατί αυτά δεν έγιναν σε καμιά απόμερη γωνιά. 27Πιστεύεις, βασιλιά Αγρίππα, στους προφήτες; Ξέρω ότι πιστεύεις». 28Τότε ο Αγρίππας είπε στον Παύλο: «Λίγο ακόμη και θα με πείσεις να γίνω χριστιανός!» 29Κι ο Παύλος είπε: «Θα ευχόμουν στο Θεό, σε λίγο ή σε πολύ χρόνο, όχι μόνο εσύ αλλά και όλοι όσοι με ακούνε σήμερα, να γίνουν όμοιοι μ’ εμένα, εκτός απ’ αυτά τα δεσμά».
30Όταν τα είπε αυτά, σηκώθηκαν ο βασιλιάς, ο ηγεμόνας, η Βερενίκη και όσοι κάθονταν μαζί τους 31και, καθώς έφευγαν, έλεγαν μεταξύ τους: «Ο άνθρωπος αυτός δεν έκανε τίποτε για το οποίο να πρέπει να πεθάνει ή να φυλακιστεί». 32Κι ο Αγρίππας είπε στο Φήστο: «Ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε να απολυθεί, αν δεν είχε ζητήσει να δικαστεί από τον αυτοκράτορα».
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ .
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ
Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού ο μόνος αναμάρτητος. Περί αυτού δεν υπάρχει καμία αμφιβολία αλλά ας αναφέρουμε δύο σχετικές μαρτυρίες της Αγίας Γραφής. «τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας» (Ιω. η', 46), και «ος αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού» (Α; Πέτρ. β' , 22).
Αυτόν τον Υιόν Του τον αναμάρτητον έστειλε ο Πατέρας Του να σώσει τον κόσμο σύμφωνα με το, «ο πατήρ απέσταλκε τον υιόν σωτήρα του κόσμου» (Α' Ιω.δ',14).
Έτσι ο Χριστός ήρθε να κάνει το θέλημα του Θεού Πατέρα Του σύμφωνα με το, «Ιδού ήκω… του ποιήσαι, ο Θεός, το θέλημα σου» (Εβρ. ι', 7).
Ο Χριστός ως αναμάρτητος δεν αποστρέφεται τους αμαρτωλούς αλλά την αμαρτία, και «κάλαμον συντετριμένον ου κατεάξει και λίνον τυφόμενον ου σβέσει, έως αν εκβάλη εις νίκος την κρίσιν (Ματ. β', 20).
ο Χριστός ως αναμάρτητος είναι ο νικητής της αμαρτίας και ο σωτήρας των αμαρτωλών, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος ότι, «Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος, ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ» (Α' Τιμ. α', 15).
Υπάρχουν όμως πιστοί που δεν αμαρτάνουν και φυλάγονται από την αμαρτία, όπως άλλωστε είναι το σωστό και το πρέπον για όλους. Αυτοί είναι αναμάρτητοι; Όχι, γιατί πρώτον μπορεί να αμαρτάνουν χωρίς να το αντιλαμβάνονται, και δεύτερον λέει ο Ιωάννης ο μαθητής του Κυρίου ότι «εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν» (Α Ιω. α', 8).
Ο Απόστολος Παύλος γράφει για τον εαυτό του, «ουδέν γαρ εμαυτώ σύνοιδα, αλλ' ουκ εν τούτω δεδικαιώμαι ο δε ανακρίνων με Κύριος εστίν» (Α' Κορ. δ', 4).
Όλοι λοιπόν, ολίγον ή πολύ αμαρτωλοί, μία έχουν καταφυγή, τον μόνον αναμάρτητον Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού του ζώντος.
Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.
Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
Ο άνθρωπος είναι αυτός που είναι, αλλά δεν είναι αυτός που νομίζει ο ίδιος ότι είναι. Άλλο είναι το είναι και άλλο είναι το δοκείν, δηλαδή το νομίζειν. Το είναι, είναι εκ του Θεού, και το δοκείν εκ του ανθρώπινου μυαλού. Το είναι, είναι αληθινό και το δοκείν απατηλό.
Ο Θεός παρήγαγε τον κόσμο εκ του μη όντος, σύμφωνα και με την ευχή της Θείας Λειτουργίας, «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες», δηλαδή τον δημιούργησε εκ του μηδενός, και ο άνθρωπος έπεσε σε φρεναπάτη και νόμισε ότι είναι κάτι και αυτός, σύμφωνα και με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, «ει γαρ δοκεί τις είναί τι, μηδέν ων, εαυτόν φρεναπατά» (Γαλ. στ´,3).
Αυτό ξεκινά από τον Αδάμ ο οποίος με την παρακοή δεν αρκέστηκε σ’ αυτό που τον έκανε ο Θεός, αλλά έγινε τάχα κάτι και αυτός. «και είπεν ο Θεός ιδού Αδάμ γέγονεν ως εις εξ ημών» (Γεν. γ´, 22).
Πώς λοιπόν τώρα ο άνθρωπος θα βρει το «είναι» και θα απαλλαγεί από το «μη είναι»; Μία η λύση είναι. Να απαρνηθεί εαυτόν και να δεχθεί τον Χριστόν. Ποιος όμως απαρνείται τον εαυτούλη του, αφού «οι πάντες γαρ τα εαυτών ζητούσιν, ου τα Χριστού Ιησού» (Φιλ. β´, 21);
Προφανώς όποιος θέλει να ακολουθεί το Χριστό. Ο Κύριος δεν αποκλείει κανένα. Ο Ίδιος, «Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.» ( Μάρκ. η’, 34).
Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πενήντα χρόνια Αρχιερατείας για τον Σεβ. Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείς κ. Αμβρόσιο .
Πενήντα χρόνια Αρχιερατείας για τον Σεβ. Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείς κ. Αμβρόσιο που στις 17 Αυγούστου 1976 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Μητροπολίτης Ταλαντίου και διετέλεσε Αρχιγραμματεύς της Ι. Συνόδου ενώ στις 19 Νοεμβρίου 1978 εξελέγη Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Ύστερα από 41 χρόνια ευκλεούς διακονίας ως μητροπολίτης, Καλαβρύτων, παραιτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2019. Στην φωτογραφία με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ στο επίσημο γεύμα μετά την είς Επίσκοπον χειροτονία του το 1976.
ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
.jfif)
ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ.
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Ἐδῶ στή γειτονιά ἦταν ἕνας µαραγκός, ὁ κ. θανάσης, καί πῆγε ὁ Ἅγιος στο ξυλουργεῖο του καί τοῦ εἶπε «Θέλω νἀ μοῦ κάνεις µία ντιβανοκασέλα, ὅπως αὐτή πού ἔκανες στόν τάδε. Τή θέλω γιά νά κοιμᾶμαι µέσα, Γιατί δέν κοιμᾶσαι στὀ κρεβάτι σου; Ἡ ντιβανοκασέλα δέν εἶναι γιά ὕπνο. Πῶς θά βολευτεῖς ἐκεῖ µέσα;
«Ὅταν κοιμᾶμαι σέ κρεβάτι ἔρχονται οἱ δαίµονες καί µέ πετᾶνε κάτω...
-.... Γέροντα, νά σέ κεράσουµε κάτι;
-Μωρέ, νά εἶχα... λίγο γλυκό πορτοκάλι!
Ὁ Ἅγιος δέν ἔτρωγε γλυκά, ἀλλά προφανῶς δέν ἤθελε νά φανεῖ ἀκατάδεκτος. Ὁ κ. θανάσης “τρελάθηκε”, διότι τό µόνο γλυκό πού εἴχανε ἦταν γλυκό τοῦ κουταλιοῦ πορτοκάλι.
Τελικά τοῦ ἔκανε µία πρόχειρη ντιβανοκασέλα πού ἦταν σάν κάσα καί τήν πῆρε στά Καλλίσια.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ Ο ΨΑΛΤΗΣ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
Ὁ ἄντρας μου ο ψάλτης
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Ἐπειδή ὁ ἄντρας µου ἦταν πολύ καλός , ὁ Ἅγιος τόν συμβούλευε: -Νά µήν ψέλνεις δυνατά, οὔτε νά κάνεις κορῶνες. Νά Ψέλνεις χαμηλά, χαμηλά... καί κατανυκτικά -Μέ ζητᾶνε ἀπό τήν τάδε ἐνορία, νά πάω νά ψάλλω καὶ μοῦ δίνουνε πολλά λεφτά. Εἶναι σωστό νά πάω:
“Ὅχι, νά µήν πᾶς, γιατί ὁ κόσμος στόν Ἅγιο Δημήτριο σὲ ἀγαπάει καί ὠφελεῖται ἀπό σένα.
-Μήπως νά πάω στήν ἐνορία µου, στήν Ἁγία Αἰκατερίνη;
“Ὅχι τώρα... Ἐκεῖ θά πᾶς πολύ ἀργότερα, πού δέν θά μπορεῖς νά περπατήσεις.
Πράγματι, µετά ἀπό χρόνια ἔπαθε ἐγκεφαλικά καί τόν µετέφερνα ἐγώ ἐδῶ κοντά στήν ἐνορία µας.
Ὁ σύζυγός µου καθηµερινά ἀγόραζε ἐφημερίδα. Κάπου. κάπου ἀγόραζε καί δύο ἤ τρεῖς γιά νά διασταυρώνει τίς πληροφορίες καί µία ἡμέρα, καθώς μιλοῦσε µέ τόν Ἅγιο, τοῦ εἶπει «Κύριε Χαράλαμπε, νά παίρνεις, ἀλλά... µέχρι µία ἐφημερίδα»!
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΡΑΣΕΙ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
.jfif)
Δέν θά γεράσει .
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Μία γνωστή µου κυρία, ἡ Αἰκατερίνη, ὅταν ἦταν 24-25 χρονῶν, οἱ γιατροί τῆς εἴχανε πεῖ τελεσίδικα: «Ἔχεις πολύ σοβαρό γυναικολογικό πρόβλημα καί δέν θά µπορέσεις νά ἀποκτήσεις ποτέ παιδιά». Τό 1986 πῆγε στόν Ἅγιο καί τοῦ εἶπε: "Γέροντα, τό ἀποφάσισα, θά υἱοθετήσω ἕνα παιδί. Νά τό ἔχω, γιά να μέ φροντίζει στά γεράµατά µου... «Τό ξέρεις ἐάν θά γεράσεις, Ἐσύ δέν θά γεράσεις ποτέ. Αὐτή ἡ γυναίκα, ὅταν μοῦ τό εἶπε, ἀναρωτιότανε: «Γιατί νά µή γεράσω; Πάντα νέα θά εἶμαι; Φαίνεται ἐγώ δέν θά καταπέσω ποτέ..». Δέν κατάλαβε τί εἶδε ὁ Ἅγιος µέ τό προφητικό του χάρισμα.
Ἡ Αἰκατερίνη, τό 2017, σέ ἡλικία 56 ἐτῶν, σκοτώθηα σέ τροχαῖο ἀτύχημα. Αὐτό συνέβη 31 ὁλόκληρα χρόνια µετά ἐπίσκεψή της στόν Ἅγιο.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
ΤΟ ΓΑΙΔΟΥΡΑΚΙ ΤΟΥ.ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
Τό γαὶδουράκι του.
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Ὅποτε μποροῦσα, ἀκολουθοῦσα τόν αντρα µου κα πηγαίναµε µαζί στά Καλλίσια. Ὁ Ἅγιος εἶχε ἕνα γαϊδουράκι πού χρησιμοποιοῦσε κυρίως γιά τή µεταφορά ἀγαθῶν στο Μονύδριο τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί σπανιότερα γιά τίς μετακινήσεις του.
Ὅταν ἔφευγε ἀπό τό Μοναστήρι, κατέβαινε µέ τό γαϊδουράκι στόν κεντρικό δρόµο, ἔπαιρνε τό λεωφορεῖο καί τό γαϊδουράκι ἐπέστρεφε πίσω µόνο του. Τό πιό σηµαντικό ὅμως εἶναι πώς, ὅταν ὁ Ἅγιος ἐπέστρεφε στά Καλλίσια (τήν ἴδια µέρα ἤ τύχαινε καί µετά ἀπό μέρες) καί τό χρειαζότανε, τό συμπαθητικό ἐκεῖνο τετράποδο ἔφευγε µόνο του καί κατέβαινε στόν κεντρικό δρόµο ὅπου περίµενε τόν Ἅγιο! Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἁγιάζει, ὅλα τά ζῶα τό καταλαβαίνουνε καί πρόθυµα τόν ἐξυπηρετοῦνε.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
ΑΒΡΕΧΤΟΙ.ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
.jfif)
ΑΒΡΕΧΤΟΙ.
Κάποιο ἀπόγευμα ἡ ὁμάδα τοῦ κ. Μιχάλη πῆγε στὀν Ἅγιο, στά Καλλίσια. Τό πούλμαν τούς περίμενε στὀν κεντρικό δρόµο καί αὐτοί ἀνηφόρισαν μέ τά πόδια στό Μονύδριο.
Ἀφοῦ προσκύνησαν τόν Ἅγιο Νικόλαο καί συνοµίλησαν µέ τόν Ἅγ. Πορφύριο θέλησαν νά φύγουν, ἀλλά ἔπιασε βροχή. Ὅπως μοῦ εἶπε ὁ σύζυγός µου, ὁ Ἅγιος τούς ξεπροβόδισε, διότι σέ λίγο θά νύχτωνε καί ἔπρεπε νά φύγουν. Τούς εὐλόγησε, τοὺς σταύρωσε καί ἔφυγαν. Ἐνῶ γύρω τους ἔβρεχε, αὐτοί δέν βράχηκαν καθόλου καί ἐντελῶς στεγνοί ἔφτασαν στό λεωφορεῖο, ἀνέβηκαν καί ἔφυγαν.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
Η ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
Ἡ πρεσβυτέρα
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Κάποτε μᾶς εἴπανε κάτι πάρα πολύ δυσάρεστο καί ἀμέσως πῆγε ὁ σύζυγός µου στόν Ἅγιο, γιά νά τόν ἐνημερώσει:
-Παππούλη, μοῦ εἴπανε πῶς ἐδῶ καί καιρό ἡ τάδε πρεσβυτέρα δέν σεβότανε τό στεφάνι της καί τώρα ἔφυγε ἀπό τό σπίτιτης.
-Μήν πεῖς τίποτα, σέ κανέναν..ὶ Μόνο προσευχή νά κάνουμε.
Καί ἄρχισε νά κλαίει µέ λυγμούς. Ἡ ψυχή του ἦταν εὐαίσθητη γιά τέτοια θέµατα, διότι ἀγαποῦσε πάρα πολύ τήν Ἐκκλησία. ξερε πόσο µεγάλο κακό ἦταν αὐτό καί τί σκανδαλισµό θά προκαλοῦσε στούς εὐάλωτους Χριστιανούς. Μέ τήν ἔμπονη προσευχή του, λίγο καιρό ἀργότερα, ἡ πρεσβυτέρα ἐπέστρεψε στό σπίτι της.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΕΛΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ.
«Βρέθηκαν ἴσως μερικοὶ μεγάλοι ἄθεοι ποὺ ὑπεστήριξαν μέσα στοὺς αἰῶνες ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνη Θεός.
Κανεὶς ὅμως ποτέ, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Πατέρες, δὲν τόλμησε νὰ ὑποστηρίξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γ ε ν ν ή σ η τὸν Θεό.
Κι ὅμως αὐτὸ τὸ μεγάλο παράδοξο εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ ἀποτελῆ τὴ μεγάλη ἀξία, ἀλλὰ καὶ τὴν ὕψιστη εὐγένεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.
Ὁ Θεὸς ἀξίωσε τὴν ἀνθρώπινη φύση νὰ γίνη θ ε ο τ ό κ ο ς.
Ἡ ἀξία τῆς Παρθένου βρίσκεται ἀκριβῶς στὸ ὅτι πραγματοποίησε αὐτὸν τὸν σκοπό. Καὶ τὸν πραγματοποίησε λέγοντας «ἰδοῦ ἡ δούλη Κυρίου».
Γιατὶ τὸ ἀληθινὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται ἀκριβῶς στὸ νὰ πραγματοποιῆ τὸν ὕψιστο προορισμὸ ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ νὰ ἔχη ταυτόχρονα τὴ συνείδηση ὅτι «δοῦλος ἀχρεῖός ἐστι» (Λουκ. 17,18).»
•Παναγιώτης Νέλλας
ΤΙ ΒΑΣΑΝΑ!!!ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
Τί βάσανα!
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Κάποτε ἡ κ. Ζωή, συγγενής τοῦ κατηχητῆ µας κυρίου Μιχάλη Μανωλᾶ, πῆγε στὀν Ἅγιο καί, πάρα πολύ χαρούμενη, τοῦ εἶπε:
«Γέροντα, ὁ γιατρός μοῦ εἶπε πώς περιμένω παιδί!!!
«Ἄχ Ζωή, να ήξερες τί ἔχεις νά περάσεις ἀπ᾿ αυτό το παιδί.. Τί βάσανα σέ περιμένουν.
Κα στεναχωρηµένος σηκώθηκε, ἑτοίμασε τό λιβανιστήρι καί ἄρχισε νά τή θυµιατίζει στήν κοιλιά, ἀλλά ἀρκετές φορές τοῦ ἔφευγε τό λιβανιστήρι ἀπό τό χέρι, σάν νά τό τραβοῦσε κάποιος ἀόρατος γιά νά τοῦ τό πάρει.
Ὅταν τό παιδί αὐτό, ὁ Δημήτρης, ἔγινε 15 χρονῶν, πέθανε ὁ σύζυγος τῆς κ. Ζωῆς καί ἀμέσως ἔμπλεξε στά ναρκωτικά. Ἀπό ἐκείνη τή στιγµή ξεκίνησε ὁ μεγάλος Γολγοθάς γιά αὐτὴ τή γυναίκα. Ὁ Δημήτρης ἔκλεβε ὅ,τι ἔβρισκε (χρήματα, πολύτιµα ἀντικείμενα... κ.ἄ.) καί τά πουλοῦσε γιά νά παίρνει τίς δόσεις του.
Τήν ἔδερνε συχνά καί ἔφευγε γιά ἡμέρες ἀπό τό σπίτι, ἐνῶ ἐκείνη καθάριζε σπίτια καί σκάλες γιά νά ζῆσει. Ἕως τό τέλος τῆς ζωῆς της ἐργαζότανε σκληρά γιά να τοῦ παρέχει τά ἀπαραίτητα, διότι αὐτός δέν ἐργάστηκε ποτέ. Πέρασε µεγάλο, ἀληθινό μαρτύριο καί τὸ σήκωσε ἐντελῶς µόνη της, ἕως πού πέθανε.., Ὁ Δημήτρης κατέληξε στό Ψνχιατρικό Νοσοκομεῖο στό Δαφνί.
Κανείς ἀπό ἐμᾶς δέν φανταζότανε τότε ὅτι ἡ µεγαλύτερη χαρά της, τό µονάκριβο παιδί της, µία ἡμέρα, θά γινότανε ο μεγαλύτερος ἐφιάλτης της!
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ!!! ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
.jfif)
Άλλα θαυμαστά !!!
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
(1) Πῆγε κάποτε µία γνωστή μου στόν Ἅγιο καί ἀφοῦ τήν κοίταξε γιά λίγο σιωπηλός, µετά τή ρώτησε:
«Πόσα παιδιά ἔχεις;
«Έξι παιδιά ἔχω...
-Ἀφοῦ ἔχεις πέντε.
«Γέροντα, εἶμαι ἔγκυος. Δέν µέ βλέπετε; Ἔχω πέντε καί ἕνα στήν κοιλιά µου, σύνολο ἕξι.
“Ἐγώ πέντε βλέπω...
Δέν κατάλαβε τί ἐννοοῦσε ὁ Ἅγιος παρά µόνο ὅταν πῆγε γιά ἐξέταση στόν γυναικολόγο της, ὅπου διαπιστώθηκε ὅτι τό ἔμβρυο ἦταν νεκρό!
(2) Κάποιος ἄλλος πήγαινε στόν Ἅγιο τακτικά καί µία ἡμέρα τόν ρώτησε:
«Γέροντα, τόσες φορές ἦρθα ἐδῶ καί ποτέ δέν μοῦ µίλησες γιά τὀν Χριστό!
Μέ ρώτησες; Ἀφοῦ δέν μέ ρώτησες, πῶς νά σοῦ μιλήσω; Ἐγώ δέν µιλάω σὲ κανέναν γιά τόν ΧΡΙΣΤΟ, ἐάν ὁ ἴδιος δὲν δείξει ἐνδιαφέρον καί δέν μοῦ τό ζητήσει.
Αὐτό ὁ Ἅγιος δέν τό ἔλεγε ἐγωιστικά, ὅτι δηλαδή δέν καταδέχεται νάἁ κάνει τόν δάσκαλο, ἀλλά ἀπό σεβασμό στἠν ἐλευθερία καί τό αὐτεξούσιο τοῦ ἄλλου.
Μία ἄλλη φορά ὁ Ἅγιος εἶπει «Ἔρχονται ἐδῶ σέ μένα ἀλλά δέν τούς μιλάω γιά τόν Χριστό. Ἀκόμη καί θαύματα νά τούς κάνω, δέν τούς µιλάω. Μόνο προσεύχοµαι νά ἀνοίξει ὴ Ψυχή τους πρός τὀν Χριστό καί νά μοῦ τό ζητήσουνε οἱ ἴδιοι».
(3) Κάποιος πού πήγαινε συχνά στόν Ἅγιο, µία ἡμέρα, μόλις γύρισε στὀ σπίτι του, ἐκνευρίστηκε µέ τό παιδί του, ἔβγαλε τή ζωνή τοῦ παντελονιοῦ καί ἄρχισε νά τό χτυπάει. Ἀμέσως τοῦ τηλεφώνησε ὁ Ἅγιος καί τόν µάλωσε: «Ἄφησε ἀμέσως κάτω τή ζώνη σου. Τί σοῦ φταίει τό παιδί, ἐάν ἐσύ εἶσαι νευριασµένος καί κουρασμένος ἀπό τή δουλειά σου; Ἄντε πήγαινε νά κοιμηθεῖς».
(4) Ἡ πεθερά µου εἶχε βγάλει µία ἄσχημη µελανιά στό µάγουλό της πού εἶχε ἐπάνω μύτες-μύτες, σάν ἀγκαθάκια, καί ἅπλωνε συνέχεια. Φοβισμένοι πήγαμε στόν Ἅγιο καί, ἀφοῦ τή σταύρωσε, τῆς εἶπε: «Καί τό χειμώνα καί τό καλοκαίρι, ὅταν βγαίνεις ἀπ᾿ τό σπίτι, νά βάζεις στό πρόσωπό σου λίγη Νίνα (κρέμα), γιά νά µήν ἀφυδατώνεται τό δέρµα σου καί βγάζει ἐξωτερικά καρκινώµατα». Τό θαυμαστό εἶναι ὅτι τήν ἄλλη µέρα ὅλη αὐτή ἡ καρκινική μαυρίλα ἐξαφανίστηκε
(5) Μία ἄλλη γνωστή µου κυρία πῆρε βασιλικό ἀπό τὀν Τίμιο Σταυρό καί “ἔπιασε” ψωμί, Τό εἶχε κάνει κι ἄλλες φορές καί, χωρίς νά βάλει καθόλου μαγιά, ἡ ζύμη φούσκωνε. Ἐκείνη τή φορά ὅμως, μόλις ξεσκέπασε τή λεκάνη μέ τή ζύμη, γιά νά ἐλέγξει έάν φούσκωσε, τρόμαξε πάρα πολύ. Εἶχε στη µέση ἀκριβῶς ἕναν σταυρό ἀπό αἷμα καί γύρω-γύρω στή λεκάνη πάλι αἷμα. Ἐνημέρωσε τόν παπά καί ἐκεῖνος ζήτησε νά τό δεῖ µέ τά µάτια του. Φοβισμένοι καί οἱ δυό τους, πέταξαν τή ζύμη σέ ἕνα παλιό πηγάδι, κοντά στό σπίτι τοῦ παπᾶ.
Ὅταν μᾶς τό εἴπανε, πῆγε ο ἄντρας µου στον Ἅγιο καί τον ἐνημέρωσε. Ἐκεῖνος στεναχωρημένος εἶπε µόνο τό ἑξῆς: «Τώρα πού τό πετάξανε μοῦ τό λές; Ἐάν μοῦ τό λέγατε νωρίτερα, θά σᾶς ἀπαντοῦσα τί ἔπρεπε νά τό κάνετε...
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
.jfif)
Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν.
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Τό 1978 βαπτίσαµε Τόν γιό µας καί τό Μυστήριο τό ἐτέλεσε ὁ Ἅγιος στόν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Πρίν τή βάπτιση, συγκεντρωθήκαµε μπροστά στήν εἴσοδο τοῦ Ναοῦ καί περιµέναµε νά ἔρθει ὁ Ἅγιος. Ὁ ἱερέας τοῦ Ναοῦ, ὁ π. Βασίλειος ἤθελε νά περάσει πρῶτα ὁ Ἅγιος καί µετά ὅλοι ἐμεῖς, Μετά ἀπὸ λίγη ὥρα ξεκλείδωσε τήν πόρτα καί εἶπε στόν σύζυγό µου πού ἦταν καί ψάλτης: «Κύριε Χαράλαμπε, πᾶμε µέσα νά κάνουµε τήν κατήχηση (εὐχές πού διαβάζονται στὀν νάρθηκα) µέχρι νά ἔρθει ὁ Παππούλης Πορφύριος, γιατί περνάει ἡ ὥρα..». Ὁ π. Βασίλειος πήγε καί μπῆκε στό Ἱ. Βῆμα, ἀλλά ἀμέσως βγῆκε ἔξω καί φώναξε τὀν ἄντρα µου: «Χαράλαμπε, Χαράλαμπε... ὁ Γέροντας κάθεται στήν καρέκλα µου»!
Ξαφνιασμένος, πῆγε µέσα ὁ ἄντρας µου, τοῦ ἔβαλε µετάνοια καὶ τόν ρώτησε γεμάτος ἀπορία:
Γέροντα, συγνώμη, ἀλλά πῶς μπῆκες µέσα µέ τήν πόρτα κλειδωμένη;
«Ἔεε, νά... μπῆκα. -Μά, ἀφοῦ ἦταν κλειδωμένα...
Πῶς πέρασες;
«Ἔεε... μωρέ, πέρασα µπροστά σας, ἀλλά δέν μέ εἴδατε.
Πῶς πέρασε ἀνάμεσά µας ἕνας ρασοφόρος, χωρίς νά τόν δεῖ κανείς καί βρέθηκε µέσα στό Ἱερό;
Εἶναι δυνατόν, ἀπό τούς 80 ἀνθρώπους πού ἥμασταν ἐκεῖ, νά µήν τόν δεῖ οὔτε ἕνας;
Καί ὅταν μάλιστα οἱ πόρτες ἦταν κλειδωµένες!
Ὁ Ἅγιος δέν ἤθελε νά ἀποκαλύψει τήν ἀλήθεια.
Εἶναι βέβαιο ὅτι µεταφέρθηκε θαυματουργικά ἀπό τά Καλλίσια στόν Ναό!
Ὅταν ὁ Ἅγιος ρώτησε: «Ποιό ὄνομα θά δώσουμε στό παιδί»; καί ὁ νονός ἀπάντησε: «Πορφύριο!», σταμάτησε γιά λίγο τό Μυστήριο, διότι συγκινήθηκε πολύ.
Τό παιδί µας αὐτό εἶναι ὁ σημερινός Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς τῶν Ἁγ. Νεοφανῶν Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης στό Σπήλι, στό Ρέθυμνο.
Λίγο καιρό µετά τή βάπτιση, ὁ Ἅγιος μᾶς ἔστειλε εὐλογία γιά τό παιδί µας µία εἰκόνα τοῦ Ἁγ. Πορφυρίου Γάζης ποὺ ἁγιογράφήσε -ὅπως μᾶς εἶπεὁ ἴδιος µέ τά χέρια του
Ὁ Ἅγιος εἶχε συμβουλεύσει τόν π, Βασίλειο νά χρησιµοποιεῖ καθαρά ἀνόθευτα κεριά στό Ἱερό Βῆμα καί ἄς εἶναι πιό µικρά σέ μέγεθος. Γιά τό θυµίαµα τοῦ εἶπε νά χρησιμοποιεῖ καρβουνόσκονή η ἀπό κληµατόβεργες καί ὄχι καρβουνάκια πού ἔχουνε µέσα μπαρούτι, Μετά τή Βάπτιση καλέσαμε τόν Ἅγιο καί τό βράδυ ἦρθε στό σπίτι µας, γιά νά φᾶμε ὅλοι µαζί.
Ὁ πατέρας µου καταγότανε ἀπό τό Μαυρολιθάρι τοῦ Νομοῦ Φωκίδος καί ὁ Ἅγιος ἄρχισε νά τοῦ περιγράφει τό χωριό. Τοῦ περιέγραψε τούς Ἱερούς Ναούς τῆς Ὑπαπαντῆς καί τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί τοῦ εἶπε γιά ἕνα ἐξωκκλήσι στό βουνό: -Ἐκεῖ, στόν Προφήτη Ἠλία οἱ Γερμανοί σκοτώσανε πολύ κόσµο καί πολλούς τούς πέταξαν µέσα στό πηγάδι.
"Γέροντα, ἐκεῖ στό χωριό, σέ µία ρεματιά, πολλοί κάτοικοι βλέπανε ἕνα καντήλι ἀναμμένο, ἀλλά ὅταν πλησιάζανε, ἔφευγε... πήγαινε ἀπέναντι.
Τό ἔχω δεῖ κι ἐγώ. «Ἐκεῖ εἶναι θαμµένη µία παλιά Ἐκκλησία καί δέν ἔχει ἐπιτρέψει ὁ θεός νά βρεθεῖ ἀκόμη. Ἀφοῦ ὁ Ἅγιος τοῦ περιέγραψε ὅλο τό χωριό µέ λεπτοµέρειες, στό τέλος τόν ρώτησε: "Έχω ἔρθει στο χωριό σου; Δέν ἔχω ἔρθει. Πῶς τά ξέρω; ..,, Έλα τό καλοκαίρι νά πᾶμε µία βόλτα.
Δέν μπορῶ, διότι ἐκεῖ ἔχει µεγάλο ὑψόμετρο καὶ ἐγώ ἔχω προβλημα µέ τήν καρδιά µου.
Το Μαυρο λιθάρι εἶναι ἀπό τούς πιό ὀρεινούς οἰκισμοὺς στήν Ἑλλάδα. Ἔχει ὑψόμετρο περίπου 1190 μ. καὶ ον οὐχθηξ «μαρτυρικό χωριό», λόγω τοῦ φόρου αἵματος πό τό 1943 ἕως τό 1949. Τό 1943 ἣ Ἰταλική ἀεροπορία ἔριξε 236 βόμβες καί τό 1944 τό ἔκαψαν οἱ Γερμανοί.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
ΠΡΌΒΛΕΨΗ ΚΑΙΡΟΎ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ
Πρόβλεψη καιρού
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Μία ἄλλη φορά ὁ ἄντρας μου διοργάνωσε προσκυνηματική εκδρομή στήν Ἱ. Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυίδ στήν Εὔβοια, ἐπειδή πανηγύριζε το Μοναστήρι, καί συμπεριλάβανε στο ταξίδι καί τόν Ἅγιο.
Περίπου δύο εβδομάδες πρίν ἀπό τό ταξίδι ὁ Ἅγιος τηλεφώνησε στόν κ. Μιχάλη καί τοῦ εἶπε: «Εγώ δέν θά ἔρθω, διότι ἀπ' τήν παραμονή θά βρέχει πάρα πολύ κι ἀπ᾿ τίς λάσπες, δέν θα μπορέσει νά βγεῖ τό πούλμαν ἐπάνω».
Ἐκεῖνοι ὅμως, στή 1 Νοεμβρίου, ξεκίνησαν νά πᾶνε καί πράγματι, ἔβρεχε πάρα πολύ. Ἀπό τήν προηγούμενη ἡμέρα εἶχαν ἀνέβει πολλά αὐτοκίνητα καί ὁ δρόμος εἶχε γεμίσει λάσπες, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐπιστρέψουνε πίσω. Τήν ἄλλη μέρα πῆγε ὁ ἄντρας μου στόν Ἅγιο καί ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «Ἐγώ σᾶς εἶχα προειδοποιήσει, ἀλλά δέν πειράζει... Περάσατε κι ἀπό τόν Ἅγ. Ἰωάννη τόν Ρῶσο καί προσκυνήσατε, κάνατε καί τήν παράκλησή του... Ὡραῖα!». Ὅλα τά εἶχε δεῖ ὁ Ἅγιος.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος.
ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΣ ΠΟΝΟΣ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ .
Δαιμονικός πόνος
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Ὁ ἀδερφός τῆς κουμπάρας μου, ὁ κ. Φάνης Τ., ἦταν παλιά ναυτικός καί τοῦ παρουσιάστηκε ἕνα περίεργο πρόβλημα υγείας. Τοῦ πονούσανε φοβερά οἱ πατοῦσες τῶν ποδιῶν καί οἱ ἐξετάσεις δέν ἔβρισκαν τήν αἰτία. Τοῦ μιλήσαμε γιά τόν Ἅγιο, καί αὐτός δέν μᾶς πίστευε, ἀλλά τελικά, μέ πολλή περιέργεια καί δυσπιστία, πῆγε νά τόν συναντήσει. Ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε μόνο αυτό:
«Μήν τρέχεις στούς γιατρούς, γιατί δέν ἔχεις τίποτα».
Αὐτός ὅμως δέν τόν πίστεψε καί πῆγε στήν Ἀγγλία, χωρίς νά βρεῖ θεραπεία. Μετά πῆγε στή Βουλγαρία, ὅπου καί πάλι δέν ἔγινε τίποτα. Ἀφοῦ ξόδεψε λεφτά καί ταλαιπωρήθηκε, ἡ ἀδερφή του τόν ξαναπῆγε στόν Ἅγιο καί, μόλις μπῆκε µέσα, ὁ Ἅγιος τον µάλωσε: «Ἔλα ἐδῶ µωρέ.. Γιατί τρέχεις στό έξωτερικό γιά ἐξετάσεις;
Δέν σοῦ εἶπα ὅτι δέν ἔχεις τίποτα; Πλησίασε νά σοῦ διαβάσω µία εὐχή! Νά ξέρεις, αὐτό τὀ ἔπαθες, γιατί ὁρασκέλισες δαιµονικά πράγματα», Οἱ δαίµονες βρήκανε εὐκαιρία καί τόν πειράξανε, διότι δέν ζοῦσε πνευματικά. Ἔμεινε ἄφωνος ὁ ναυτικός καί, μόλις τοῦ διάβασε τήν εὐχή, χάθηκε ἀμέσως ὁ πειρασμικός πόνος, Ἔπρεπε νά παιδευτεῖ µέ τούς γιατρούς, γιά νά καταλάβει ὅτι ἦταν ἀπό τὀν διάβολο καί νά πιστέψει στά λόγια τοῦ Ἁγίου.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος
Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ .
Ὁ ταξιτζής
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Κάποτε ὁ Ἅγιος μᾶς εἶπε τήν ἑξῆς ἱστορία:
«Εἶχα πάει στή µάντρα τοῦ κ. Κώστα (Κελαϊδῆ), γιά νά παραγγείλω οἰκοδομικά ὑλικά καί πῆρα ταξί γιά νά φύγω. Ὁ ταξιτζής, σέ ὅλο τόν δρόµο, μιλοῦσε ἄσχημα γιά τούς παπάδες καί τούς Δεσποτάδες καί προσπαθούσε νά μέ ἐκνευρίσει, ἀλλά ἐγώ δέν τοῦ μιλοῦσα καθόλου. “Είδα” ὅτι εἶχε ὅλη τήν οἰκογένειά του διασκορπισµένη. Ἕνα παιδί τό εἶχε σέ συγγενεῖς, ἄλλο τό εἶχε στούς παπποῦδες, ἀλλοῦ ἦταν ἡ γυναίκα του, ἀλλοῦ ἔμενε αὐτός... Ὅταν φτάσαμε, τόν πλήρωσα καί ἤρεμα τοῦ εἶπα:
“Ἄκουσε, παιδί µου! Μήν ἀσχολεῖσαι ἐσύ μέ τούς παπάδες καί τούς Δεσποτάδες, Κοίταξε νά µαζέψεις τήν οἰκογένειά σου πού τήν ἔχεις ὅλη διασκορπισμένη!
Ἐκεῖνος τά ἔχασε καί μέ ρώτησε:
«Ποιός εἶσαι ἐσύ;
-Μάζεψε τήν οἰκογένειά σου κι ἄν μέ χρειαστεῖς, ἔλα ἐδῶ πάνω νά µέ ζητήσεις. Κατέβηκα καί ἔφυγα. Μετά ἦρθε καί µέ βρῆκε».
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις.
Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος
«Αν δεν την παντρευτώ, θα πέσω στίς γραμμές του τρένου!» (απο τη ζωή του αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη)
«Ἂν δὲν τὴν
παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου!» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου
Χαμακιώτη)
Ἦταν βράδυ, περασμένη ὥρα. Ὁ νεωκόρος τῆς Νερατζιώτισσας ἦταν
ἕτοιμος νὰ κλειδώσει τὴν ἐκκλησία, σὰν εἶδε κάτι ποὺ τοῦ τράβηξε τὴν προσοχή.
Λίγα μέτρα πιὸ κεῖ μιὰ σκιὰ κινοῦνταν ἀργὰ πάνω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. «Ἕνας ἄνθρωπος!»
φώναξε τρομαγμένος κι ἔτρεξε εὐθὺς πρὸς τὸ μέρος του.
«Εἶσαι καλά;» τὸν ρώτησε μὲ ἐνδιαφέρον. Ἕνα παλληκάρι ἴσαμε
τριάντα χρονῶν γύρισε ἀργὰ τὸ πρόσωπο πρὸς τὸ μέρος του. Τὸν κοίταξε μ’ ἕνα
βλέμμα ἀπόγνωσης καὶ δὲν μίλησε. «Παναγιά μου, σῶσε!» ψιθύρισε ἔντρομος, καθὼς ἀντιλήφθηκε
πὼς τὸ νέο παιδὶ δὲν ἦταν καλὰ καὶ πώς –ἀλίμονο– ἂν περάσει τρένο, τὰ πράγματα
θὰ γίνουν τραγικά.
«Παπούλη, παπούλη» φώναξε κι ἔσπρωξε τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ
τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, δίχως νὰ περιμένει νὰ πάρει ἀπόκριση. «Ἕνα παλληκάρι εἶναι
στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. Δὲν εἶναι καλά!»
«Φέρε τον γρήγορα ἐδῶ!» τοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος.
Ἔτρεξε ὁ νεωκόρος μουρμουρίζοντας: «Συγχώρεσέ με… Μοῦ εἶπες
νὰ σὲ εἰδοποιῶ ἂν κάποιος ἔχει ἀνάγκη, ἀκόμα κι ἂν εἶναι μεσάνυχτα…»
Σὲ λίγο μπῆκε στὸ κελλί του ὁ νεαρός. Ὁ Ἅγιος χωρὶς νὰ τοῦ
μιλήσει, τὸν ἔσφιξε μέσα στὴν ἀγκαλιά του κι ὕστερα τοῦ χάιδεψε τὸ κεφάλι.
Σήκωσε τὰ μάτια τὸ παλληκάρι καὶ τὸν κοίταξε. Μ’ ἕνα βλέμμα ἀπελπισίας καὶ
συνάμα σὰν νὰ τοῦ γύρευε βοήθεια.
«Τὴν ἀγαπῶ. Θέλω νὰ τὴν κάνω γυναίκα μου. Δὲν τήνε θέλει, ὅμως,
ἡ μάνα μου.
“Δὲν εἶναι γιὰ σένα” μοῦ λέει.
“Ἂν δὲν τὴν πάρω, θὰ αὐτοκτονήσω” τῆς εἶπα.
“Καλύτερα ν’ αὐτοκτονήσεις, παρὰ νὰ τὴν πάρεις” μοῦ ἀπάντησε
ψυχρά.
Δὲν μοῦ μένει ἄλλη λύση…» εἶπε ξέπνοα.
Ἔμεινε ἀμίλητος καὶ σκεφτικὸς ὁ Ἅγιος γιὰ κάμποσα
δευτερόλεπτα. Ἐκεῖνος δὲν ἦταν ποὺ συμβούλευε τὰ νέα παιδιὰ νὰ μὴν προχωρᾶνε σὲ
γάμο δίχως τὴν εὐχὴ τῶν γονέων τους; «Ἄκου, παιδί μου!» εἶπε ἀποφασιστικά. «Ἡ
μητέρα σου δὲν ἔχει δίκιο. Δὲν θὰ τὴν ἀκούσεις, λοιπόν. Μὲ ἐντολή μου, μὲ ἐντολὴ
τοῦ Κυρίου μας δηλαδή, θὰ πᾶς τὸ συντομότερο νὰ βγάλεις τὴν ἄδεια γάμου, θὰ
πάρεις τὴν κοπέλα, τὰ στέφανα κι ἕνα κερὶ καὶ θὰ ἔλθετε ἐδῶ, στὴ Νερατζιώτισσα,
νὰ σᾶς στεφανώσω! Γρήγορα, ὅμως. Καὶ αὔριο ἂν γίνεται».
Ἔπεσε τὸ παλληκάρι στὰ γόνατα, πῆρε στὰ δυό του χέρια τὰ
χέρια τοῦ Γέροντα καὶ τὰ φιλοῦσε. Ὕστερα βιάστηκε νὰ φύγει. Εἶχε τόσα νὰ κάνει!
Καὶ πρῶτα-πρῶτα νὰ πεῖ τὰ νέα στὴν καλή του!
***
Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό
Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250
περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των:
Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της
Πάτμου | Αγίου Ανθίμου της Χίου
Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της
ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του
υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των
Πατρών | Αγίου Γεωργίου της
Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του
Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της
Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του
Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου
Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του
λεπρού | Αγίου Παϊσίου του
Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του
Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της
Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του
Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του
Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του
Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του
ιεραποστόλου.
Αναζητείστε το www.ear-books.com και
σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.
Ὁ φθισικός Βασίλης (απο τη ζωή του αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστού).
.png)
Ὁ φθισικὸς Βασίλης
(ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ)
Ἐξερράγη σὰν ἡφαίστειο ὁ πατέρας σὰν ἄκουσε ἀπὸ τὰ χείλη τῆς
γυναίκας του τὸ μαντάτο. Ὁ Βασίλης του, τὸ μονάκριβό τους παιδὶ δὲν θὰ γυρνοῦσε
ξανὰ στὸ σπίτι. Εἶπε πὼς θὰ πάει μιὰ βόλτα στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπως ἔκανε συχνὰ τὰ
τελευταῖα χρόνια. Ὅταν ἔφυγε καὶ πῆγε τὸ ἑπόμενο πρωὶ ἡ μάνα νὰ συγυρίσει τὸ
δωμάτιο, βρῆκε ἕναν φάκελο στὸ προσκεφάλι τοῦ κρεβατιοῦ. Μέσα εἶχε ἕνα λιτὸ
σημείωμα: «Ἀγαπημένοι μου γονεῖς, φεύγω γιὰ πάντα. Πάω νὰ μονάσω. Θὰ
προσεύχομαι γιὰ σᾶς. Ἡ Παναγία μητέρα μας νὰ σᾶς σκεπάζει. Βασίλης».
«Ἐσύ! Ἐσύ! Τὰ ἤξερες ὅλα καὶ μοῦ τὸ ἔκρυβες!» οὔρλιαζε ὁ
πατέρας. «Τί θὰ κάνουμε τώρα, μοῦ λές; Ποιός θὰ μᾶς γηροκομήσει; Ἐμεῖς τὸν
πήραμε ἀπὸ τὸ ὀρφανοτροφεῖο γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε στὴν ψάθα στὰ γεράματα. Νὰ ἔχουμε
ἕνα χέρι!». Εἶπε, εἶπε καὶ τί δὲν εἶπε. Ὕστερα ἔβαλε σὲ ἐφαρμογὴ τὸ σχέδιο ἐπιστροφῆς
τοῦ «ἀσώτου». Πῆρε τὸ ὑπεραστικὸ λεωφορεῖο, πῆγε στὴν Οὐρανούπολη κι ἀπὸ κεῖ
κατευθείαν στὴ συνοδεία ποὺ σύχναζε τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ Βασίλης. Ἀνήμπορος ἐκεῖνος
νὰ ἀντισταθεῖ στὸν φουρτουνιασμένο πατέρα, τὸν ἀκολούθησε χωρὶς ἀντίρρηση.
Δὲν πέρασε, ὅμως, πολὺς καιρὸς καὶ ὁ Βασίλης παρουσίασε κάτι
παράξενα συμπτώματα. Οἱ ἐξετάσεις ἔδειξαν πὼς πάσχει ἀπὸ φυματίωση. Ἦταν ἀκόμα ὁ
καιρὸς ποὺ δὲν εἶχε βρεθεῖ φάρμακο κι οἱ φθισικοὶ ἦταν ἐπικίνδυνοι γιὰ τὴ
δημόσια ὑγεία.
«Νὰ πᾶς στὸ Ἅγιο Ὄρος, νὰ γίνεις μοναχός, ἀφοῦ τὸ θέλεις» τοῦ
εἶπε κατάμουτρα ὁ πατέρας καὶ τὸν ἔδιωξε ἀπὸ τὸ σπίτι. Μάζεψε τὰ κομμάτια του ὁ
Βασίλης καὶ γύρισε στὸ κελλὶ τοῦ γέροντα.
«Τί; Φθισικός;» τὸν ρώτησε ἔντρομος ἐκεῖνος. «Καὶ γιατί ἦρθες
ἐδῶ; Γιὰ νὰ μᾶς κολλήσεις; Μπρός! Φύγε ἀπὸ δῶ!»
«Γέροντα, δὲν θέλω νὰ μείνω μαζί σας. Σὲ μιὰ ἀπόμερη γωνιὰ θὰ
ζῶ, μακριὰ ἀπὸ σᾶς. Ἕνα ξεροκόμματο θέλω κι ἂς πεθάνω ἐκεῖ. Μόνο καλόγερο νὰ μὲ
κάνετε. Τίποτα ἄλλο δὲν θέλω». Στάθηκε ἀδύνατο, ὅμως, νὰ τὸν μεταπείσει.
Τώρα ὁ Βασίλης δὲν εἶχε ποῦ νὰ πάει. Περπατοῦσε, περπατοῦσε ὥσπου
ἀπόκαμε κι ἔκατσε σὲ μιὰ πέτρα κι ἔκλαιγε. Ἐκεῖ τὸν βρῆκε ἀπελπισμένο καὶ
κλαμένο ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής.
«Γέροντα, δὲν φοβᾶσαι μὴ μᾶς κολλήσει;» τοῦ εἶπαν ἰδιαιτέρως
οἱ ὑποτακτικοί του σὰν ἔμαθαν τὴν ἀπόφασή του νὰ τὸν φέρει στὴν καλύβα τους. «Ἐγὼ
θὰ τὸν περιποιηθῶ! Ἐσεῖς μὴ φοβᾶστε» τοὺς εἶπε ἐκεῖνος, μὰ δὲν τοὺς καθησύχασε.
Πράγματι, ἀπὸ κείνη τὴ μέρα ὁ Γέροντας δὲν ἔλειπε μέρα ἀπὸ τὸ κελλάκι ποὺ τοῦ ἔφτιαξαν
παράμερα. Γυρνοῦσε στὶς καλύβες τριγύρω καὶ ζητοῦσε συκαλάκια, ἐλίτσες,
σταφίδες καὶ κάνα παξιμαδάκι γιὰ τὸν ἄρρωστο ὑποτακτικό του.
Πέρασαν ἔτσι, ἕξι μῆνες. «Μακάρι νὰ μὲ κολλήσει τὴν ἁγία ἀρρώστια»
ἔλεγε στοὺς τρομοκρατημένους μοναχοὺς ὁ Γέροντας. «Λιώνεις σιγά-σιγὰ καὶ
προλαβαίνεις νὰ ἑτοιμαστεῖς». Πράγματι, ἔλιωνε σιγὰ καὶ σταθερὰ ὁ Βασίλης. Ὥσπου
ὁ Γέροντας εἶδε πὼς τὸ τέλος πλησιάζει. «Πάτερ Ἀρσένιε, ἑτοιμάσου νὰ κάμουμε
μεγαλόσχημο τὸν Βασίλειο, προτοῦ μᾶς φύγει».
Μὲ κόπο τὸν κουβάλησε στὴν ἐκκλησιά. Οἱ μοναχοὶ κάθονταν ἀπὸ
μακριὰ καὶ παρακολουθοῦσαν τὸν ἀδελφὸ Βασίλειο ποὺ λαμποκοποῦσε τὸ προσωπάκι
του. Ἕνας μόνο δὲν μπῆκε. Καθόταν ἀπέξω κι ἄκουγε τὰ λόγια τῆς ἀκολουθίας. «Εἴπανε
πὼς ἀκόμα καὶ στὴν καμπάνα κολλάει τὸ μικρόβιο!» ἔλεγε φοβισμένος.
Σὰν τέλειωσε ἡ ἀκολουθία, πῆρε ἀγκαλιὰ τὸν πατέρα Βασίλειο ὁ
Γέροντας καὶ τὸν ἀπίθωσε στὸ κρεβατάκι του. «Σὲ δύο-τρεῖς ὧρες θὰ ξανάρθω» τοῦ
εἶπε. «Ἐσὺ λέγε τὴν εὐχή». Ἔλαμψε τὸ πρόσωπο τοῦ μεγαλόσχημου μοναχοῦ
Βασιλείου.
Σὲ τρεῖς ὧρες γύρισε. Τὸν βρῆκε μὲ τὰ μάτια κλειστά. Ἀπόκαμε
κι ἐκοιμήθηκε, σκέφτηκε. «Κοιμήθηκες, παιδί μου;» τὸν ρώτησε. Καμία ἀπόκριση.
Τὸν σκούντηξε. Τίποτα. Ὁ ἀδελφὸς Βασίλειος μὲ τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα πῆγε κατευθείαν
στὸν Οὐρανό. Τὸν ἑτοίμασε μόνος του κι ὅλο ἔλεγε: «Ἄχ, Παναγία μου, μακάρι νὰ
κολλήσω!». Ὕστερα πῆρε ὅλα του τὰ πράγματα, τὰ ἔκανε ἕνα κουβάρι καὶ τοὺς ἔβαλε
φωτιά, μακριὰ ἀπὸ τὴν καλύβη. Δὲν ἤθελε νὰ βάλει ἄλλον πειρασμὸ στὰ καλογέρια
του.
Ἔκαναν τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία, ἔγινε καὶ ἡ ταφὴ κι ὕστερα
κεράστηκαν ὅλοι λουκούμια κι ἔλεγαν «Χριστὸς Ἀνέστη!». Ὁ Γέροντας πολὺ χαιρόταν
ποὺ ἡ Παναγιὰ πῆρε τὸ καλογέρι του ἀμέσως μετὰ τὴν κουρά. Τρεῖς μέρες μετὰ ἦρθε
ὁ π. Βασίλειος στὸν ὕπνο του. «Γέροντα, σ’ εὐχαριστῶ» τοῦ ἔλεγε καὶ τὸν ἀγκάλιαζε.
«Μὲ ἔκανες στρατηγό, γεμάτο παράσημα!»
***
Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό
Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250
περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των:
Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της
Πάτμου | Αγίου Ανθίμου της Χίου
Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της
ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του
υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των
Πατρών | Αγίου Γεωργίου της
Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του
Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της
Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του
Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου
Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του
λεπρού | Αγίου Παϊσίου του
Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του
Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της
Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του
Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του
Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του
Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του
ιεραποστόλου.
Αναζητείστε το www.ear-books.com και
σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.
Ο ΚΎΡΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ
Ο κ. Χρῆστος.
Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα
Στις κατηχήσεις τοῦ κ. Μιχάλη ἐρχότανε καί ὁ κ. Χρῆστος. Ἕνας ἄνθρωπος μέ μεγάλη πίστη καί ζῆλο γιά τά πνευματικά. Ἔκανε πολλές νηστείες, προσευχές καί μελετοῦσε πολλά βιβλία.
Κάποτε ἀρρώστησε βαριά, ἦταν καί ἡλικιωμένος καί οἱ συγγενεῖς θέλησαν να φέρουνε τόν παπά γιά νά τόν κοινωνήσει, ἀλλά ἐκεῖνος ἀρνήθηκε. Ὅταν ἐπέμεναν ὅτι ἔπρεπε νά κοινωνήσει, τούς ἀποκάλυψε τό ἑξῆς μυστικό του. Πρίν ἀπό μῆνες ἦταν στο δωμάτιό του καί προσευχότανε μέσα στη νύχτα. Ξαφνικά όλο τό δωμάτιο φωτίστηκε καί τοῦ παρουσιάστηκε μπροστά του ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί τοῦ εἶπε φιλικά:
«Μπαρμπα-Χρῆστο, ἐσύ ἔχεις προχωρήσει... δέν ἔχεις πλέον ἀνάγκη νά κοινωνεῖς ἀπ' τόν παπά. Θά ἔρχομαι καί θά σέ κοινωνῶ ἐγώ ὁ ἴδιος, ἀλλά νά μήν τό πεῖς σέ κανέναν!».
Ἀπό τότε πίστευε πώς τόν κοινωνοῦσε ὁ Χριστός καί πώς ἦταν ἕτοιμος να πάει στόν Παράδεισο. Πέθανε ὁ κ. Χρῆστος καί οἱ συγγενεῖς του τόν εὐλαβοῦνταν ὡς ἅγιο. Εἴχανε πολλές φωτογραφίες του καί τόν προσκυνούσανε συνέχεια.
Μία ἡμέρα τηλεφώνησε ὁ Ἅγιος στόν κ. Μιχάλη καί στεναχωρημένος τοῦ εἶπε: «Παιδί μου Μιχάλη, νά πεῖς τούς συγγενείς τοῦ μπαρμπα-Χρήστου να σταματήσουνε ἐπιτέλους νά τόν προσκυνᾶνε γιά ἅγιο, διότι ἐξοργίζουν τόν Κύριο μέ αὐτό. Ο μπαρμπα-Χρῆστος ἔπεσε σε πλάνη καί πῆγε στήν κόλαση... Πίστεψε τόν Πονηρό καί κολάστηκε!».
Οἱ συγγενεῖς ἀρχικά ἐξεπλάγησαν, ἀλλά τό δέχτηκαν, διότι εἴχανε ἐμπιστοσύνη στόν Ἅγιο, καί μετά μόνο προσευχότανε γιά τήν ταλαίπωρη καί πλανεμένη ψυχή του.
Ὁ κ. Χρῆστος ἔκανε καί κηρύγματα καί ὅλοι τόν εἶχαν γιά πρότυπο ενάρετου Χριστιανοῦ. Σιγά-σιγά όμως πίστεψε στον θαυμασμό τοῦ κόσμου καί άπομακρύνθηκε ἀπό τόν Πνευματικό του. Τελικά ἔπεσε σε υπερηφάνεια καί θεώρησε τόν ἑαυτό του ἄξιο νά δεῖ τόν Κύριο. Δυστυχῶς μέ αὐτό τό τέχνασμα ὁ μεταμορφωμένος καί παμπόνηρος διάβολος κατάφερε τούς τελευταίους μῆνες τῆς ζωῆς του νά τόν πλανέψει καί νά τόν ρίξει στήν κόλαση.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος
(Από το ημερολόγιο της Νάντα Άτζιτς, μετέπειτα ηγουμένης της Μονής Βράτσεβσνιτσα, μητέρας Άννας)
Μερικές φορές θα ήθελα να πω όλα όσα έχω στην ψυχή μου τώρα, αλλά μια αμφιβολία με σταματάει, πολύ λυπηρό για μένα.
Και αυτό είναι, δεν θα με καταλάβετε πλήρως, φοβάμαι...
Και τα νιώθω όλα αρκετά ρεαλιστικά, τη σύνδεση μεταξύ Ουρανού και Γης.
Ο Ουρανός έχει γίνει η φιλοδοξία μου, η επιθυμία να τον πλησιάσω. Ένα ιδανικό.
Μην νομίζετε, όπως νόμιζα μέχρι πρόσφατα, ότι αυτή είναι μια αλαζονική ανθρώπινη σκέψη.
Ένας ηλικιωμένος μοναχός από το Άγιο Όρος, ο πατέρας Κίρικ, μας είπε πρόσφατα:
- Κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι άγιος!
Ναι, αυτός είναι ο στόχος της ζωής, αυτό είναι το στέμμα που δίνεται στους ανθρώπους.
Και οι άγιοι είναι άνθρωποι, απλώς ανέβασαν τις ψυχές τους πάνω από τον μέσο όρο και σε όλο και υψηλότερους βαθμούς ανέβηκαν προς την αγιότητα!
(Από το ημερολόγιο της Νάντα Άτζιτς, μετέπειτα ηγουμένης της Μονής Βράτσεβσνιτσα, μητέρας της Άνας)
Μετάσταση....
📜🌾ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ~ μετακίνηση, αλλά όχι τέλος ~
Αυτές τις ημέρες εορτάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου, που όμως ονομάζεται με διαφορετικό τρόπο και "Μετάσταση".
🏛️ Η ρίζα
Λίγες ρίζες έχουν χτίσει τόσο μεγάλο μέρος της ελληνικής σκέψης όσο το ρ. "ἵστημι":
• στάση, ανάσταση, κατάσταση,
• έκσταση, απόσταση, υπόσταση,
• σύσταση, διάσταση, περίσταση,
• ένσταση, αντίσταση, παράσταση, επανάσταση
— και μετάσταση.
Από το ρ. μεθίστημι (< μετά + ἵστημι): «τοποθετώ αλλού, μετακινώ». Στη μέση φωνή, μεθίσταμαι: «αλλάζω θέση».
▪️ Η αρχική σημασία ήταν «μετακίνηση – μετανάστευση».
Ο Πλάτων γράφει για «τῆς χώρας μετάστασις ἐξ οἰκείας ἐπ' ἀλλοτρίαν» (Τίμ. 82a) — τη μετακίνηση από την οικεία στην ξένη γη.
▪️ Η ιατρική σημασία ~
Ο Γαληνός χρησιμοποιεί τη "μετάστασιν" για τη μετάθεση της νόσου από μέλος σε μέλος. Τον 19ο αιώνα η δυτική ιατρική ανασύρει τον όρο (γαλλ. métastase) για τη διασπορά του καρκίνου — και η σημασία επιστρέφει στα νέα ελληνικά ως σημασιακό αντιδάνειο: η λέξη έμεινε πάντα ελληνική, αλλά με τη νέα σημασία ήλθε από ξένες γλώσσες. Ακόμη κι εκεί, η λέξη λέει το ίδιο: κάτι άλλαξε θέση.
▪️ Ο ευφημισμός του θανάτου ~
Ήδη στην ελληνιστική εποχή η λέξη σημαίνει «θάνατος, αναχώρηση από τη ζωή». Ο ρήτορας Μένανδρος γράφει: «βελτίων ἐστὶ τάχα ἡ μετάστασις τοῦ τῇδε βίου» — καλύτερη ίσως η μετάσταση από τούτη τη ζωή. Η ελληνική δεν είπε «εξαφάνιση, τέλος», αλλά μετακίνηση.
✝️Η εκκλησιαστική χρήση
▪️ Στην εκκλησιαστική γλώσσα συμβαίνει το εξής παράδοξο. Ενώ η μετοχή "μεταστάς" χρησιμοποιείται για τους κεκοιμημένους (λέξη που ζει ακόμη στη νεκρώσιμη ακολουθία και στα μνημόσυνα), η ίδια η λέξη "μετάστασις" δεν είναι συνώνυμο γενικά του θανάτου, αλλά του θανάτου ως «μετάβαση του σώματος από την επίγεια ζωή σε μια άλλη κατάσταση». Ειδικότερα σε επίπεδο εορτολογικό, η ορθόδοξη Εκκλησία ονομάζει "μετάστασιν" δύο και μόνο γεγονότα: του Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (26 Σεπτ.) και της Θεοτόκου.
▪️Μετάσταση της Θεοτόκου ~
Μιλώντας για την κοίμηση και μετάσταση της Θεοτόκου αρκετοί μεταγενέστεροι πατέρες ερμήνευσαν τη λέξη "μετάσταση" ως λέξη που μέσα της περιέχει όχι μόνο τον θάνατο, αλλά και την ανάσταση (και ανάληψη του σώματος).
Η σημασία γίνεται εμφανής στην υμνογραφία της Κοίμησης της Θεοτόκου, όπου η λέξη "μεθίστημι" χρησιμοποιείται με δύο τρόπους.
α) μέση διάθεση, π.χ. στο Απολυτίκιο:
📜 Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας,
ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε.
Μ ε τ έ σ τ η ς πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς,
καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη,
ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
β) αλλά και με ενεργητική διάθεση (ως ενέργεια του Χριστού για τη μητέρα του), π.χ. στο Κοντάκιο:
📜 Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον,
καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα,
τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν·
ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα,
πρὸς τὴν ζωὴν μ ε τ έ σ τ η σ ε ν,
ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.
Τη διδασκαλία περί της μεταστάσεως της Θεοτόκου ως λέξεως που κρύβει (κυριολεκτικά και μεταφορικά) την ίδια την ανάσταση, συγκεφαλαιώνει ο άγιος Νικόδημος Αγιορείτης (Εορτοδρόμιο). Παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα, χάριν των ενδιαφερομένων για το ειδικότερο αυτό θέμα:
📜 Διατί οὐ δημοσιεύεται ἐπ' Ἐκκλησίας ἡ τῆς Θεοτόκου
ἀνάστασις καί ἀνάληψις, ἀλλὰ μ ε τ ά σ τ α σ ι ς
μόνον αὐτῆς λέγεται;
Εἰς τοῦτο ἀποκρίνονται μερικοὶ
• πρῶτον, ὅτι ἡ τῆς Θεοτόκου ἀνάστασις καὶ ἀνάληψις δέν εἶναι μαρτυρημένη ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς· καθὼς εἶναι ἡ τοῦ Υἱοῦ αὐτῆς καὶ Θεοῦ ἀνάστασις καὶ ἀνάληψις·
• δεύτερον, διότι ἡ τῆς Θεοτόκου ἀνάστασις καὶ ἀνάληψις δόγμα ἐστὶ μυστικὸν ἐν μόνοις τοῖς λόγοις τῶν Πατέρων σημειούμενον, κατά τόν μέγαν Βασίλειον, «Τὰ μὲν δόγματα σιωπᾶται, τὰ δὲ κηρύγματα δημοσιεύεται» (Κάν. 91)·
• ἀποκρίνονται καὶ τρίτον, ὅτι ἡ μετάστασις εἶναι καθολικωτέρα τῆς ἀναστάσεως καὶ ἀναλήψεως· καθότι πᾶν τὸ ἀναστηθέν, ἢ ἀναληφθέν, μεθίσταται κατά τόπον·
ὅθεν ἡ μετάστασις λεγομένη ἐπὶ τῆς Θεοτόκου, καί τήν
ἀνάστασιν αὐτῆς συμπεριλαμβάνει, καὶ τήν ἀνάληψιν.
🌿 Μια λέξη που σημαίνει «αλλάζω θέση» — και έγινε διαδοχικά όνομα για: την μετανάστευση, την εξορία, την αρρώστια που εξαπλώνεται, τον θάνατο, και -τέλος- την υπέρβαση του θανάτου. Σαν να λέει: όχι "τέλος", αλλά "αλλού"...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
