"Ἡ Χειροτονία τοῦ Πατρὸς Θεοκλήτου"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Σήμερα, Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου, ἡ Καλαμπάκα ξύπνησε μὲ καμπανοκρουσίες ποὺ ἀντηχοῦσαν στὰ βουνά. Στὸν ναὸ τῶν Ὁσίων Μετεωριτῶν Πατέρων, ἡ χαρὰ ἦταν οὐράνια. 

Ἀρχιερεῖς μὲ χρυσᾶ ἄμφια, ἡγούμενοι μὲ ἀσημένιες ράβδους, ἱερεῖς μὲ λαμπερὰ ἐπιτραχήλια. Οἱ χορωδίες ὕμνησαν πανηγυρικά, οἱ φωνές τους ἀνέβαιναν σὰν ἀγγελικὲς ψαλμωδίες. Πλῆθος πιστῶν γέμισε τὸν ναό, ξεχειλίζοντας μέχρι τὴν αὐλή. 

Καὶ στὸ κέντρο ὅλων, ὁ πατὴρ Θεοκλῆτος, ἀδελφὸς τῆς ἱερᾶς Μονῆς Βαρλαάμ, γονάτιζε μὲ δέος. 

Ἡ χειροτονία ἄρχισε. Τὸ "Ἄξιος!" ξέσπασε σὰν βροντὴ ποὺ τρανταζε τὰ τείχη. "ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ!" φώναζαν ὅλοι μὲ δάκρυα χαρᾶς. 

Ὁ νέος διάκονος σηκώθηκε τρέμοντας. Τὰ μάτια του ἔλαμπαν. Ὁ ἡγούμενός του, ὁ Γέροντας Βενέδικτος, τὸν ἀγκάλιασε μὲ τρυφερότητα. 

"Σήμερα, τέκνον μου," τοῦ ψιθύρισε, "γίνεσαι ὑπηρέτης τοῦ Ὑψίστου. Ὅπως ὁ Παραλυτικὸς σήκωσε τὸ κρεβάτι του, ἔτσι κι ἐσὺ θὰ σηκώνεις τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεό." 

Ὁ πατὴρ Θεοκλῆτος ἔκλαψε. Ὄχι ἀπὸ λύπη, ἀλλὰ ἀπὸ ὑπέρμετρη εὐγνωμοσύνη. 

Ἡ πανήγυρις συνεχίστηκε μὲ ἄρτο καὶ κρασί, μὲ ἀγκαλιὲς καὶ εὐλογίες. Οἱ Ὅσιοι Μετεωρῖτες Πατέρες, ἀπὸ τὰ οὐράνια, χαμογελοῦσαν. Ἕνας νέος διάκονος προστέθηκε στὴν ἁλυσίδα τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Χριστοῦ. 

Καὶ ἡ Καλαμπάκα ἔλαμπε σὰν νέα Ἱερουσαλήμ. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Κάθε χειροτονία εἶναι μιὰ θεία κλήση ποὺ ἀνανεώνει τὴν Ἐκκλησία. Ὅπως ὁ Παραλυτικὸς ἔλαβε νέα ζωή, ἔτσι καὶ ὁ νέος διάκονος γεννιέται γιὰ νὰ φέρει ζωὴ στοὺς ἄλλους.

Ἀποκαλύπτει ὁ Αἰμίλιος Μπουρατίνος:

Ἀποκαλύπτει ὁ Αἰμίλιος Μπουρατίνος:

«Ἡ λέξι "ἁμαρτία" προέρχεται ἀπό τό ρῆμα "ἀμβροτάζω", πού βγαίνει ἀπό τό στερητικό "α" καί τό οὐσιαστικό “βροτός" (ἄνθρωπος). Δηλαδή, ἁμαρτία ἴσον ἀπανθρωπισμός (ἀφαίρεσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἑαυτό του)»(περ. Ετ, Απ 79, 338 ὑπ.).

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Ἀλήθειες ἀπό τό Μενέλαο Παλλάντιο:

Ἀλήθειες ἀπό τό Μενέλαο Παλλάντιο: «Μην

προσπαθῆς νά ἀνεβῆς ψηλά, ἄν δέν εἶσαι βέβαιος πώς ἀντέχεις στόν ίλιγγο. Διαφορετικά, ἤ θά πέσης μόνος σου ἢ θά σέ ρίξουν μέ τόν εὐκολότερο τρόπο» 

«Κανείς δέν θά προφτάση να φύγη ὡς ἀπόφοιτος ἀπό τό Μεγάλο Σχολεῖο τῆς Ζωῆς» Μόνο οἱ Ἅγιοι.

«Ἄς μή ζητᾶμε μόνο χρόνια στή ζωή, ἀλλά καί

ζωή στά χρόνια» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Σημειώνει ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

 Σημειώνει ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

«Ὅπως δέν ἀνάβει το καντήλι χωρίς τα δικά

χέρια, ἔτσι καί τό ἐσωτερικό καντήλι τῆς καρδιᾶς μας δέν ἀνάβει χωρίς τά χέρια τοῦ Θεοῦ. Οἱ κόποι τῶννἀρετῶν μας εἶναι ἡ καύσιμη ύλη (το φυτίλι καί τό

λάδι), πού γιά νά ἀνάψουν καί νά φωτίσουν χρειάζο νται τό "πῦρ” τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.

Ὁ Elie Wiesel μᾶς διηγεῖται γιά κάποιο ραββίνο....

 «Ὁ Elie Wiesel μᾶς διηγεῖται γιά κάποιο

ραββίνο πού ἔλεγε ὅτι, ὅταν σταματήσουμε νά ζοῦμε καί παρουσιασθοῦμε μπροστά στο δημιουργό μας, ἡ ἐρώτησι τήν ὁποία θά μᾶς κάνη δέν εἶναι γιατί δέν

ἔγινες μεσσίας, δημοφιλής ἡγέτης ἤ δέν ἔλυσες τά μεγάλα μυστήρια τῆς ζωῆς. Ἡ ἐρώτησι θά εἶναι μόνο: γιατί δέν ἔγινες ἐσύ, τό ὁλοκληρωμένα δραστήριο,

συνειδητό πρόσωπο, πού μόνον ἐσύ εἶχες τή δυνατότητα νά γίνης; »

Αγίου Θεοφάνους τοῦ ῾Εγκλείστου. Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ.

Αγίου Θεοφάνους τοῦ ῾Εγκλείστου

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Μου  γράφετε ὅτι δεχθήκατε χθές ἐπισκέπτες, ὅτι εἶχατε μιά

έντονη συζήτηση μαζί τους, γιατί δέν πίστευαν στην

ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, καί ὅτι ἀπό τήν συζήτηση αυτή ταραχθήκατε ἐπειδή οἱ ἐπισκέπτες ἦσαν ἄνθρωποι καλοί.

Αφιβάλλω ἂν ἦσαν πραγματικά καλοί, διότι τότε δέν θά

ἔλεγαν ἀντίθετα ἀπ' αὐτά πού δίδαξε ὁ Κύριος. Ο Κύριος

εἶπε: «Πορεύομαι... καί πάλιν ἔρχομαι» (Ἰωάν. ιδ' 3). Καί άκόμη: «Ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς

φωνῆς αὐτοῦ, καί ἐκπορεύσονται οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δέ τά φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (Ἰωάν. ε΄ 28-29).

Δέν καθώρισε τόν χρόνον τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, βεβαίωσε

ὅμως μέ τόν θεῖο Του λόγο ὅτι ὁπωσδήποτε θά γίνη καί μάλιστα ξαφνικά: «Ὥσπερ ἡ ἀστραπή εξέρχεται ἀπό ἀνατολῶν καί φαίνεται ἕως δυσμῶν οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου... Φανήσεται τό σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ... καί ὄψονται τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπί τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετά δυνάμεως καί δόξης πολλῆς... Ὥσπερ δέ αἱ ἡμέρα τοῦ Νῶε, οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ὥσπερ γάρ ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις ταῖς πρό τοῦ κατακλυσμού... ἄχρι ἧς ἡμέρας εἰσῆλθε Νώε εἰς τήν κιβωτόν, καί οὐ ἔγνωσαν ἕως ήλθεν ὁ κατακλυσμός καί ἦρεν ἅπαν

τας, οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου... 

Γρηγορείτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε ποία ὥρᾳ ὁ Κύριος ὑμῶν ἔρχεται» (Ματθ. ιδ΄ 27-42).

Καί γιά νά μήν ἀμφιβάλλη κανείς γι' αυτά προσθέτει: «Ο ουρανός και ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσιν» (Ματθ. ιδ΄ 35).

Αργότερα, κατά τήν θ. ἀνάληψη, παρουσιάσθηκαν στούς ἀποστόλους ἄγγελοι καί τούς διαβεβαίωσαν: «Οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθείς ἀφ᾽ ὑμῶν εἰς τόν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται ὅν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτόν πορευόμενον εἰς τόν οὐρανόν» (Πράξ α΄ 11).

Εἶναι τόσο σοβαρό το θέμα αὐτό στό ἔργο τῆς σωτηρίας μας. Οἱ Πατέρες τό συμπεριέλαβαν στο σύμβολο τῆς πίστεως: «Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης, κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...». Αλλά καί γιά τήν ἀνά- στασι περιέχεται ἡ φράσις: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν».

Ἴσως στούς καλούς επισκέπτες σας φαίνεται απίστευτη ὄχι τόσο ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου, ὅσο ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν. Γιά τόν νοῦ ἀσφαλῶς καί τά δύο εἶναι ἀκατάληπτα. Ἐμεῖς ὅμως τά πιστεύουμε ὄχι διότι τά κατανοήσαμε, αλλά διότι ἔτσι τά δίδαξε ὁ Κύριος. Ὁ νοῦς ἐδῶ δέν ἔχει καμιά θέσι, ἄν πραγματικά τά δεχθοῦμε σά λόγια τοῦ Θεοῦ. ῎Ας διαφωνῆ, ὅποιος διαφωνεῖ. 

Ας παραμένη ἄπιστος, περιμένοντας τήν τύχη τῶν ἀπίστων.

Ο Κύριος πολλές φορές μιλοῦσε γιά τήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν καί  ἔλεγχε ὅσους δέν πίστευαν σ' αυτή. Οἱ Ἰουδαῖοι πίστευαν γενικά στην ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, ἐκτός ἀπό τήν αἵρεσι τῶν Σαδδουκαίων. Οἱ μορφωμένοι τῆς Κορίνθου λογομαχούσαν γιά τήν ἀνάστασι καί γι' αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος τούς ἔγραψε να πιστεύουν αναμφισβήτητα σ' αὐτή.

Στο ιε΄ μάλιστα κεφάλαιο τῆς Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς του παραλληλίζει την κοινή ἀνάστασι μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Κατοχυρώνει τήν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀναφέροντας τούς μάρτυρες τῆς ἀναστάσεως αὐτούς πού μίλησαν μαζί Του καί Τόν ψηλάφησαν αναστημένο, καί τελικά θέτει τό ἐρώτημα: «Εἰ δέ Χριστός κηρύσσεται ὅτι ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται, πῶς λέγουσι τινες ἐν ὑμῖν ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν;» (Α΄ Κορινθ. ιε΄ 12).

Ο Χριστός ἀναστήθηκε σάν ἀπαρχή τῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν

νεκρῶν. Κατά τήν δευτέρα παρουσία Του θ' αναστηθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Θ' ἀρχίση νέα περίοδος, νέα ζωή με νέο οὐρανό καί γῆ.

Ὁ ἀπόστολος συνεχίζοντας γράφει στην επιστολή του ὅτι ὅποιος

δεν πιστεύει στήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, δέν πιστεύει οὔτε στήν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ. Αλλά ἐάν δεν πιστεύουμε στην ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, τότε ὅλη ἡ πίστις μας εἶναι κενή. Βλέπετε λοιπόν πόσο επιζήμιο εἶναι νά μήν πιστεύη κανείς στήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν; Αὐτό καί τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ ἀφανίζει καί τό ἔργο τῆς σωτηρίας καταστρέφει.

Σᾶς συμβουλεύω νά κλείνετε τ' αυτιά σας σε τέτοιες κούφιες συζητήσεις. Ποιό ὄφελος να συγκεντρώνετε ἀσέβειες καί νά γεμίζετε τό νοῦ καί τήν καρδιά σας; Ο Κύριος νά σᾶς εὐλογεῖ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ  ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2026

Παρακλητικός Κανών εις τον Αγιον Οίκουμένιον Α Επίσκοπον Τρίκκης Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

῞Αγιος Οἰκουμένιος Αʹ

῾Ο ῞Αγιος Οἰκουμένιος κα­ταγόταν ἀπὸ τὴν Καπ­παδοκί­α, γεννήθηκε ἀπό γονεῖς ἐπίσημους καί περι­φανεῖς καὶ ἦ­ταν ἀνιψιὸς τοῦ ῾Αγίου  ̉Αχιλ­λείου Λαρίσης καὶ ἐξάδελφος τοῦ ἁγίου Ρηγί­νου, ἐπι­σκόπου Σκοπέλου.

    ̉Ακο­λούθησε τόν ῞Αγιο  ̉Αχίλλειο στὴ Λάρι­σα.  ̉Αρ­γότερα, μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη κλήρου καὶ λαοῦ, ἐ­κλέ­χτηκε ἐπίσκοπος Τρίκκης. Οἱ δυὸ τους, ἅγιοι  ̉Αχίλ­λειος καὶ Οἰκουμένιος, ἔ­λαβαν μέρος στὴν Αʹ Οἰκου­μενικὴ Σύ­νοδο, ποὺ συνῆλθε τὸ 325 μ. Χ. στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας, ὅπου καὶ θαυματούρ­γησαν εἰς ἀπό­δειξη τῆς ὀρ­θῆς πί­στεως (λίθος ἀνέβλυσε νερό).

   ῾Ο ῞Αγιος ἀγαποῦσε τὴν ἡσυχία καὶ τὴν προσευχή καὶ γι̉ αὐτὸ ἀποσύρονταν στὸ ἀσκητήριο του τὸ ὁποῖο βρίσκεται ὀκτὼ χιλιόμετρα βορεί­ως τῶν Τρικάλων, στὸ χωριό Χαϊδε­μένη. Κατὰ τὸν 14ο αἰ. μ. Χ., τὸ ἀσκητήριό του λεγόταν «Καταφύγιον» ἐνῶ σήμερα εἶναι γνωστό σὰν «Καταφεῖ­δι».

   ῾Ο ῞Αγιος κοιμήθηκε πλήρης ἡμε­ρῶν καὶ ἀ­ναδείχτηκε θαυματουργός. Τὰ τίμια λείψανά του φυλάσ­σονταν σὲ λάρνακα στὸν ναὸ τοῦ  ̉Αρχαγ­γέλου Μιχαήλ, ποὺ βρισκόταν μέσα στὸ φρούριο τῶν Τρικάλων.

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Αγιον Οἰκουμένιον Αʹ ̉ Επίσκοπον Τρίκκης

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τῷ ῾Ιεράρχῃ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν με­τα­νοίᾳ, κράζοντες αὐτῷ ταπεινῶς˙* ῞Αγιε, σπλαχνή­σθη­τι καὶ βοήθησον πάντας˙* σπεῦσον ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλή­θους πταισμάτων˙* μὴ ἀποστρέψῃς ἱκέτας κε­νούς˙* Σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔχομεν. 

 

Δόξα Πατρὶ...  ̉ Απολυτίκιον.  Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως.

Τρίκκης κλέϊσμα καὶ φωτοδότης* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,* ̉Αρχιθύτα Οἰκουμένιε ἔνδο­ξε,* σὺ ἐν τῇ Πρώτῃ Συνόδῳ κατέδειξας* τὰ τοῦ  ̉Αρεί­ου διδάγματα βλάσφημα.* Μάκαρ ὅσιε,* τῷ Λόγῳ Χρι­στῷ τῷ Θεῷ ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν πταισμά­των ἄφεσιν.

 

Καὶ νῦν ...  Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι·* εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ·* σοὺς γὰρ δούλους σῴ­ζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

 

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].

 

ᾨδὴ αʹ.  Ἦχος πλ. δʹ Ὑγρὰν διοδεύσας…

Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς,* πρὸς Σὲ κα­τα­φεύγω,* Οἰκουμένιε θαυμαστέ,* καὶ δέομαι πό­θῳ ὁ ἀχρεῖος* τὴν σὴν βοήθειαν ταχέως παρά­σχου μοι.

 

 ̉Αφρόνως ἐβίωσα ἀληθῶς* διὸ καὶ στενάζω ὑπὸ τύ­ψεων ἰσχυρῶν˙* σοί, μάκαρ, προσπίπτω ὁ ἀ­χρεῖος* καὶ ἐξαιτοῦμαι τὴν σκέπην σου, ὅσιε. 

 

Τὰ πάθη ἐμόλυναν πολλαπλῶς* ψυχὴν μου καὶ σῶ­μα,* Οἰκουμένιε θαυμαστέ˙* διὸ σοι προστρέ­χω ἀ­νακράζων˙* ἐκ τούτων τάχος με ρῦσαι, τρι­σόλβι­ε.

 

Θεοτοκίον.

Νεότητα Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ,* προστάτευσον τά­χος,* ἐκ κινδύνων καὶ ἐθισμῶν,* καὶ ἐκ χει­ρῶν ἀν­θρώπων δολίων,* Σὺ διαφύλαξον πά-ντας, Πανύμνη­τε.

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

῾Ικετεύομεν πάντες, τὸν Πλαστουργὸν Κύριον,* καὶ τὸν Ποιητὴν τῶν ἁπάντων* σὺ ἐξευμένι­σον,* ἵνα  σωθῶμεν  ἡμεῖς* ἐκ  τῶν  ποικίλων  παγί­δων* τοῦ δο­λίου δράκοντος, ὦ Οἰκουμένιε.

 

Σὺ ἰάσεις παρέχεις, θαυματουργὲ ὅσιε,* ἡμῖν τοῖς πι­στῶς δεομένοις* καὶ ἀνακράζουσι˙* σπεῦσον καὶ σῶσον ἡμᾶς* ἐκ τῶν δεινῶν νοσημάτων* καὶ ἐξ ὄ­γκων, ῞Αγιε, πάντας ἀπάλλαξον.

 

Τῶν Τρικκαίων τὴν πόλιν* ἐκ τοῦ σεισμοῦ φύλα­ξον* καὶ ἀπὸ ἐχθρῶν ἀλλοφύλων ταύτην διάσω­σον˙* τοὺς δὲ κατοίκους αὐτῆς* ἐξ αἰφνιδίου θανά­του,* μά­καρ Οἰκουμένιε, πάντας προστάτευσον.

 

Θεοτοκίον.

῾Ραθυμίας κατέστην,* ἐργάτης ὁ ἄθλιος,* διὸ πρὸς Σὲ καταφεύγω* καὶ πόθῳ δέομαι,* σπεῦσον τα­χύ, Μαριάμ,* καὶ σῶσον, Κόρη, ἱκέτην,* καὶ Υἱὸν Σου, ῎Α­χραντε, Σὺ ἐξευμένισον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ τῆς πλάνης τὰ τέκνα σου, ῾Ιεράρ­χα,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴ­α­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶ­τα  Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ι­ε­ρέως  καί τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ Πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον˙* ἐ­λέους πηγὴ* καὶ πάντων καταφύγιον˙* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν Σοί,* Οἰκουμένιε μάκαρ, πρόφθασον˙* καὶ ἐκ κινδύνων φύλαττε ἡμᾶς˙* τοὺς πόθῳ καὶ πί­στει σοι προσφεύγοντας. 

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε…

Τοῦ νοὸς μου τὴν ἔπαρσιν* Τρίκκης Οἰκουμένιε, τά­χος κοίμησον* καὶ τὰ πάθη μου θεράπευσον*  ̉Αρχι­θύτα, πάντων καταφύγιον.

 

Οἱ ἐλπίδα καὶ στήριγμα* καὶ τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀ­κράδαντον,* σὲ κατέχοντες  ̉Ορθόδοξοι,* δυσχερεί­ας πάσης ἐκλυτρούμεθα.

 

Τὴν χαρὰν τὴν οὐράνιον* μὴ στερήσῃς, πάτερ, ἀ­πὸ τοὺς δούλους σου* καὶ τὰ νέφη τὰ σκοτίζο­ντα* τὰς ψυχὰς μας τάχως σὺ διάλυσον.

 

Θεοτοκίον.

Παρθένε θεόνυμφε,* τὸν υἱὸν σου σκέπε καὶ διαφύ­λαττε* καὶ τὸ στόμα μου  διάνοιξον,* τοῦ δο­ξάζειν Σε, Θεοκοινώνητε.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Φύλαττε ἀεὶ* ἐκ κινδύνων, Οἰκουμένιε,* τοὺς σοὶ προ­σφεύγοντας, θεόφρον, θερμῶς* καὶ  σῶσον ἅπα­ντας ἐκ πλάνης, ἀκατάβλητε.

 

Κλαίω καὶ θρηνῶ,* Οἰκουμένιε μακάριε,* ἐρευ­νῶν τὰς τοῦ βίου πράξεις, σεμνέ,* διὸ σὺ προ­σφεύγω ὁ τάλας, Θεοδόξαστε.

 

Λῦσον τὴν ἀχλὺν* τῶν πταισμάτων μου, θεόφιλε,* τῷ φωτισμῷ τῆς σῆς καθαρότητος* καὶ τὸν βίον μου ταχέως σὺ καταύγασον.

 

Θεοτοκίον.

̉Αχραντε θερμῶς,* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν πα­γίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην,* ἀπαύ­στως Μαριάμ, προστάτευσον.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Προστάτην σε τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι* καὶ φρουρόν, θαυματουργέ ῾Ιεράρχα,* τῶν πειρασμῶν διαλύ­εις τὰ βέλη* καὶ τοῖς νοσοῦσι παρέχεις τὴν ἴασιν.* Σοῦ δέ­ομαι, ὁ δυσμενής,* ἐκ παθῶν ὀλεθρίων διά­σωσον.

 

Θλιβόμενον παραμύθησαι, πάτερ,* ἀσθενοῦντι δώ­ρησόν μοι ὑγείαν* καὶ ἀδικούμενον ῥῦσαι ἱκέ­την* καὶ τῆς ψυχῆς εὐμορφίαν σὺ χάρισαι* τὸν θέλο­ντα διακαῶς* σωτηρίας τυχεῖν σαῖς δεήσεσι.

 

Τὸν νοῦν μου σὺ ἀποκάθαρον τάχος,* Οἰκουμέ­νιε, Τρικκαίων προστάτα* καὶ τὴν καρδίαν μου φώτι­σον, πάτερ,* σὺ καὶ τὸ σῶμα μου σπεῦσον καὶ ἴ­ασαι˙* σοῦ δέομαι γονυκλινῶς* ἐκ  τῶν  ματαίων φρο­ντίδων ἀπάλλαξον.

 

Θεοτοκίον.

Νευρώσεις Σύ, ἀπελαύνεις, Ἄχραντε,* καὶ τὰς νό­σους θεραπεύεις Σῶν δούλων,* καὶ ταῖς ψυ­χαῖς ἱκε­τῶν Σου παρέχεις,* ἀκαταπαύστως βοήθειαν ἔνδο­ξε˙* Σοῦ δέομαι ὁ δυσμενής,* τῆς ψυχῆς μου τὰ ὄμμα­τα ἄνοιξον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  ̉Αρχιθύτα,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

Α

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

    Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία.

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος.* Μὴ πα­ρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, Θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν* τῶν πι­στῶς δεομένων σου˙* τάχυνον εἰς πρεσβείαν* καὶ σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν,* ὁ ἀντι-λήπτωρ  τῶν πιστῶν,* Οἰκουμένιε μακάριε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέ­σχε μοι.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου  ὁ θάνατος  τοῦ  Ὁσίου αὐ­τοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉ Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁ­γίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀ­πὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιε-ρουσα­λὴμ καὶ τῆς παρα­λίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰα­θῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμά-των ἀκαθάρτων, καὶ ἐθερα­πεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπά-ρας τοὺς ὀ­φθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐ-τοῦ ἔλεγε˙ μακά­ριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακά­ριοι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑ-μᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ…

Ταῖς τοῦ σοῦ ῾Οσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα…

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτα* μάκαρ Οἰκουμένιε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέ­τους σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι,* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέ­κτημαι,* οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν πολεμούμε­νος καὶ παντοδαπῶς χειμαζόμενος,* πά­τερ ῾Ιερά­ρχα,* ἐλ­πὶς σὺ καὶ προστάτης τῶν πιστῶν* μὴ παρα­βλέψῃς ἱ­κέτην σου* τὸν πρὸς σὲ προστρέ­χοντα.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός: ̉ Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

῾Η εἰκών σου ἐδείχθη ἰατρεῖον ἀδάπανον, Οἰκου­μένιε,* θεόφρων ῾Ιεράρχα* καὶ Τρίκκης ποιμενάρ­χα* διὸ πάντες κραυγάζομεν˙* ῾Ο τῶν Πα­τέρων ἡ­μῶν,* Θεός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

Τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἔλκη,* Οἰκουμένιε, τάχος θερά­πευσον* καὶ δίδου σοῡ ἱκέτας* τὴν μνήμην τοῦ θα­νάτου,* ἵνα πόθῳ βοῶμεν σοι˙* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡ­μῶν,* Θεός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

Χαλινὸν συ τῆς γλώσσης* καὶ καιρὸν μετανοίας πα­ράσχου, ῞Οσιε,* ἐμοὶ τῷ τρισαθλίῳ* τῷ πόθῳ σοι ἐλ­θόντι* καὶ ἐν πίστει κραυγάζοντι˙* ῾Ο τῶν Πα­τέρων ἡμῶν,* Θεός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

Θεοτοκίον.

Μὴ παρίδῃς ἱκέτας,* Θεοδόξαστε κόρη, πιστῶν τὸ καύχημα,* ἀλλὰ ταῖς εὐχαῖς Σου,* ἐκ νόσου τοῦ καρκίνου,* πάντας, Μῆτερ, διάσωσον,* ἵνα ὑ­μνῶ­μεν θερμῶς,* τὸν Λόγον Θεοτόκε.

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τὸν ῾Ιεράρχην,* τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας* στρατι­αὶ ̉Ορθοδόξων ὑμνεῖτε* καὶ δοξολογεῖτε* εἰς πά­ντας τοὺς αἰῶνας.

 

Τοὺς προσελθόντας* ἐν τῷ σεπτῷ σου τεμένι,* μὴ παρίδῃς, σοφὲ ῾Ιεράρχα,* καὶ ἐκ τῶν  κινδύνων*  ἀπάλλαξον ἱκέτας.

 

Σὴν μεσιτείαν* οἱ ἐν τῇ Τρίκκῃ οἰκοῦντες,* Οἰκου­μένιε, πόθῳ ἐξαιτοῦμεν,* ἵνα λυτρωθῶμεν* πυ­ρὸς τοῦ αἰωνίου.

 

Θεοτοκίον.

῾Ελλήνων Κόρη,* καταφυγὴ ἀνεδείχθης,* καὶ ἀ­κοίμητος πάντων προ­στάτης˙* διό, Θεοτόκε,* ἀ­παύστως Σὲ ὑμνοῦμεν.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

Θεόφρων ῾Ιεράρχα,* σοὶ ἀκαταπαύστως* τῶν  ̉Ορθο­δόξων τὰ πλήθη κραυγάζουσι,* ἐκ τῶν αἰ­ρέ­σεων πλάνας* πάντας προφύλαττε.

 

Μὴ παύσῃς, Θεοφόρε,* σὲ καθικετεύω* φρου-ρεῖν ἀ­παύστως ῾Ελλάδαν καὶ πόλιν σου* καὶ τὴν  ̉Ορθό­δοξον πίστιν* τάχος ἐξάπλωσον.

 

̉Ορθόδοξοι ὑμνοῦσιν* καὶ δοξολογοῦσιν* ἀπαύ­στως σόν, Οἰκουμένιε, ὄνομα* καὶ τῇ σεπτῇ σου εἰκόνι* πόθῳ προσπίπτουσι.

 

Θεοτοκίον.

̉Ι λέωσαι Υἱὸν Σου,* Κεχαριτωμένη,* τὸν ἐπ̉ ἐμοὶ ὀρ­γισθέντα  δικαίως ῾Αγνή,* καὶ  τοῦ πυρὸς  τοῦ  ἀσβέστου,* τάχος μὲ λύτρωσε.

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

Α

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξοτέ­ραν* ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν  ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

 

Χαίροις, Οἰκουμένιε θαυμαστέ,* οἰκουμένης κλέ­ος καὶ ῾Ελλήνων καταφυγή.* Χαίροις, τοῦ  ̉Α­ρείου πο­λέμιος ἀνδρεῖος* καὶ τῆς  ̉Ορθοδοξί-ας,* πα­τὴρ τρι­σμέγιστος.

 

Τῆς Καππαδοκίας μέγας βλαστὸς* καὶ τῆς Θετ-τα­λίας ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός.* Τῶν Τρικκαίων, μάκαρ, ἐδείχθης Ποιμενάρχης* καὶ πάντων τῶν δογ­μάτων φρουρὸς ἀκοίμητος.

 

Φύλαττε τὴν Τρίκκην, θαυματουργέ,* καὶ τὴν Θετ­ταλίαν ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς* καὶ τοὺς  ̉Ορ­θοδό­ξους  διάσωσον  ἐκ  λοίμης* τοὺς  πόθῳ  προσιόντας* πρὸ τῆς εἰκόνος σου.

 

῎Εχουσι ̉Ορθόδοξοι ἀληθῶς* σέ, ὦ ῾Ιεράρχα, ὡς προ­στάτην καὶ ἀρωγόν,* διὸ σοι προσέρχονται πά­ντες,  ̉Αρχιθύτα,* καὶ πόθω ἐξαιτοῦσιν τὴν μεσι­τεί­αν σου.

 

Χ

Χαίροις, τῶν Τρικκαίων ὁ ἀρωγὸς* καὶ τῶν ἐν ἀ­νά­γκαις, Οἰκουμένιε, βοηθός.* Χαίροις, τῆς πα­τρί­δος ἡμῶν μέγας προστάτης* καὶ τῶν νο-σοῦντων, μάκαρ,* θεράπων ἄριστος.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

Εἶτα ὁ Χορὸς: Τρισάγιον,  Δόξα Πατρὶ ... Παναγία τριάς,... Κύριε ἐλέησον (τρίς), Δόξα Πατρὶ ..., Πάτερ ἡμῶν...  Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: ῞Ο­τι Σοῦ ἐ­στιν …, Ὁ Χορός:  ̉Α­μήν.  

 

Καὶ τὸ ̉̉̉Απολυτίκιον.  Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως.

Τρίκκης κλέϊσμα καὶ φωτοδότης* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,*  ̉Αρχιθύτα Οἰκουμένιε ἔνδο­ξε,* σὺ ἐν τῇ Πρώτῃ Συνόδῳ κατέδειξας* τὰ τοῦ  ̉Αρεί­ου διδάγματα βλάσφημα.* Μάκαρ ὅσιε,* τῷ Λόγῳ Χρι­στῷ τῷ Θεῷ ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς … καὶ μνημονεύει τὰ  όνόματα ὑπὲρ ὧν τελεῖται ἡ Παρά­κλησις καὶ ποιεῖ μοκρᾶν ἀπόλυσιν, Δόξα σοι Χριστὲ ὁ Θεὸς …

῾Ο Χορός: Δόξα Πατρὶ … Καὶ νῦν … Κύριε, ἐλέησον (τρίς) Πάτερ, ἅγιε εὐλόγησον.

Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς  εἰκόνας  τῶν ῾Αγί­ων ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντας προστατεύεις, ἀγαθέ,* τοὺς πιστῶς προ­σφεύγοντας πόθῳ* τῇ κραταιᾷ σου χειρί˙* ἄλ­λον γὰρ οὐκ ἔχομεν* ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεόν,* ἐν κιν­δύνοις καὶ θλίψεσιν,* ὡς μέγαν μεσίτην* οἱ κατακαμπτόμε­νοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν,* πάτερ Οἰκουμένιε, σπεῦσον* καὶ τοὺς σοὶ προσπίπτοντας ῥῦσαι* πάσης περι­στάσεως* πρεσβείαις σου. 

 

Ἦχος πλ. δʹ.

Δέσποινα προσδεξαι,* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου,* καὶ λύτρωσαι ἠμᾶς,* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

 

Ἦχος βʹ.

Τὴν πάσαν ἐλπίδα μου,* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡµῶν, Κύ­ριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡµᾶς.

Ὁ Χορ­ός:  ̉ Α­μήν.

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Α­γιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν….