Δυστοπικές πινακίδες σε Νέα Υόρκη και Σαν Φρανσίσκο: «Σταματήστε να προσλαμβάνετε ανθρώπους»Σημεία τών καιρών

Δυστοπικές πινακίδες σε Νέα Υόρκη και Σαν Φρανσίσκο: «Σταματήστε να προσλαμβάνετε ανθρώπους»

Μια τολμηρή –και για πολλούς σοκαριστική– διαφημιστική καμπάνια κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Στην Times Square και σε κεντρικούς δρόμους του Σαν Φρανσίσκο έχουν εμφανιστεί γιγαντοαφίσες με το σύνθημα: «Stop Hiring Humans» («Σταματήστε να προσλαμβάνετε ανθρώπους»). Στο κέντρο της αφίσας εικονίζεται μια νεαρή γυναίκα με το όνομα Ava και το μήνυμα: «Hire Ava, the AI BDR» – «Προσλάβετε την Άβα, την AI Business Development Representative».

Πίσω από την καμπάνια βρίσκεται η Artisan, νεοσύστατη εταιρεία του Σαν Φρανσίσκο που αναπτύσσει εικονικούς πωλητές τεχνητής νοημοσύνης. Η Ava παρουσιάζεται ως μία πλήρως αυτοματοποιημένος «υπάλληλος» που αναλαμβάνει ολόκληρη τη διαδικασία outbound πωλήσεων: εντοπίζει δυνητικούς πελάτες, στέλνει εξατομικευμένα emails, διαχειρίζεται απαντήσεις και κλείνει ραντεβού – δουλειές που μέχρι σήμερα έκαναν χιλιάδες πωλητές.

Ο ιδρυτής της Artisan, Jaspar Carmichael-Jack, παραδέχεται ότι το μήνυμα είναι «εσκεμμένα προκλητικό», με στόχο να δείξει πώς η ΤΝ μπορεί να αναλάβει τις επαναλαμβανόμενες και κουραστικές εργασίες, αφήνοντας –θεωρητικά– στους ανθρώπους περισσότερο χώρο για δημιουργικότητα. 

Στο διαδίκτυο, όμως, η αντίδραση είναι θυελλώδης. Πολλοί χαρακτηρίζουν την καμπάνια «δυστοπική», μιλούν για «απανθρωποποίηση» της εργασίας και προειδοποιούν για ένα κύμα μαζικής ανεργίας. Μόνο στις πωλήσεις στις ΗΠΑ εκτιμάται ότι ενδέχεται να επηρεαστούν έως και 600.000 θέσεις εργασίας στα επόμενα 5–10 χρόνια.

Έτσι, η καμπάνια δεν διαφημίζει απλώς ένα προϊόν∙ θέτει ωμά το πραγματικό δίλημμα της εποχής μας:

Τι σημαίνει «αγορά εργασίας» όταν η ΤΝ μπορεί να αντικαταστήσει ολόκληρους τομείς εργασίας;

Και πώς θα αντιδράσουν οι κοινωνίες όταν η «πρόοδος» αρχίζει να βιώνεται ως απειλή για την ίδια την απασχόληση;

Video: @WallStreetApes

Ο Φιλόσοφος που Έμεινε Άναυδος — Όσιος Θεόδωρος ο Ηγιασμένος.

 

Αγνώριστος στο Άγιον Όρος ο ηθοποιός Άρης Σερβετάλης | Weekend Live | 17/05/2026.

 

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ! | Συγκλονιστικός λόγος από τον Γέροντα Βησσαρίωνα Δουσίκου.

 

ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ας μείνουμε ακριβώς στη λέξη αδελφός για να μη πάρει το θέμα διαστάσεις.

Ασφαλώς αδελφοί του Χριστού είναι αυτοί που ονομάζονται αδελφοί Του από τον Ίδιο, γιατί έχουν τα γνωρίσματα που απαιτούνται για να είναι αδελφοί Του. Δεν είναι δυνατόν να είναι κάποιος αδελφός του Χριστού που ο Χριστός δεν τον αναγνωρίζει για αδελφό Του. Δεν είναι ο καθένας ό,τι λέει ότι είναι.

Εδώ όμως τα πράγματα είναι πολύ ευχάριστα για όλους, γιατί ο Κύριος δεν αποκλείει κανέναν απολύτως για να τον κάνει αδελφό Του. Ο λόγος Του είναι σαφέστατος, «όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς, αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτηρ εστίν» (Ματ. ιβ΄,50).

Επίσης σαφής είναι και ο λόγος του Ιωάννη, «όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού...» (Ιω. α΄,12-13). Αφού τέκνα Θεού, άρα αδελφοί του Χριστού. Τα πράγματα είναι ευχάριστα και για το ότι αυτοί οι αδελφοί Του είναι πολλοί, «εις το είναι αυτόν πρωτότοκον εν πολλοίς αδελφοίς» (Ρωμ.η΄, 29).

Τώρα πόσοι είναι, ο Κύριος γνωρίζει που είπε, «τα πρόβατα τα εμά της φωνής μου ακούει, καγώ γινώσκω αυτά, και ακολουθούσι μοι» (Ιω.ι΄,27).

Τους Αποστόλους ο Ίδιος ο Κύριος ονόμασε αδελφούς Του λέγοντας, «απαγγείλατε τοις αδελφοίς μου» (Ματ. κη΄,10), όμως οι ίδιοι ουδέποτε είπαν για τον εαυτό τους, είμαστε αδελφοί του Χριστού. Ούτε είπαν ότι ο Χριστός είναι αδελφός μας. Τους είχε πει ο Κύριος τι να λένε για τον εαυτό τους, «όταν ποιήσετε πάντα τα διαταχθέντα υμίν, λέγετε ότι δούλοι αχρείοι εσμεν, ότι ο ωφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν» (Λουκ.ιζ΄,10).

Ήταν βεβαίως απόστολοι του Χριστού, αλλά είχαν υπόψη τους και τον λόγο του Κυρίου, «αμήν αμήν λέγω υμίν, ουκ έστι δούλος μείζων του κυρίου αυτού, ουδέ απόστολος μείζων του πέμψαντος αυτόν» (Ιω.ιγ΄,16). Έτσι ο Θωμάς δεν του είπε, ο αδελφός μου, αλλά, « ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. » ( Ιω. κ΄, 28).

Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Η Ζωή της Εκκλησιαστικής Κοινότητας Ι. Καθεδρικό Ναό Της Του Θεού Σοφίας, Bayswater Λονδίνου».

 

ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ . ΟΜΙΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΠΑΡΛΑ.

 

Ο Πατέρας Ραφαήλ μας Μιλάει: Πώς Πρέπει να Προσευχόμαστε;

Ο Πατέρας Ραφαήλ μας Μιλάει: Πώς Πρέπει να Προσευχόμαστε;

«Η προσευχή πρέπει να γίνεται με την πιο άμεση γλώσσα. Σκέφτομαι τον Πατέρα Σωφρόνιο που μας έλεγε για ένα άτομο που τον ρώτησε: Πώς πρέπει να προσευχηθώ στον Θεό;» Και ο Πατέρας Σωφρόνιος δεν γνώριζε, εκείνες τις μέρες, ότι το εν λόγω άτομο, ένας Αγγλικανός, είχε ζητήσει μια κατάλληλη απάντηση από αρκετούς ιερείς και πολλούς πνευματικούς πατέρες στην Αγγλία και αλλού, αλλά όλοι του είπαν γενικά πράγματα όπως: σελίδα 35, παράγραφος 4! Αλλά σκέφτηκε στην ψυχή της: «Αν και αυτός ο αρχιμανδρίτης μου πει το ίδιο πράγμα, θα απαρνηθώ όλες αυτές τις ιδέες, για τον Θεό και την προσευχή, για πάντα».

Η πρώτη λέξη του Πατέρα Σωφρονίου προς αυτήν ήταν: «Με τον Θεό δεν χρειάζεται να είσαι ευγενικός. απλώς χύσε την καρδιά σου ενώπιόν Του». Δεν γνωρίζω την υπόλοιπη συζήτηση, αλλά το άτομο βρήκε μια προσευχή τόσο δυνατή που έβαζε το κεφάλι του στο έδαφος το βράδυ και έκλαιγε για ώρες λόγω της έντασης της προσευχής. Μπορεί να μαντέψατε ότι το άτομο δεν είναι πλέον Αγγλικανός. Έχει προσηλυτιστεί στην Ορθοδοξία εδώ και πολλά χρόνια.

από το βιβλίο «Ο άλλος Νόικα»

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η ζωή μέσα από τις οθόνες- Θεατές αλλά όχι πρωταγωνιστές».

 

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  «Η ζωή μέσα από τις οθόνες- Θεατές αλλά όχι πρωταγωνιστές». Ο Β. Σπυρόπουλος συζητά το θέμα με τους (με την σειρά που θα ακουστούν): Αριστοτέλη Τύμπα (Καθηγητής Ιστορίας της Τεχνολογίας Ε.Κ.Π.Α.),
Αλέξανδρο Νούσια (συνεργάτης ερευνητής στο ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» σε θέματα ηθικού σχεδιασμού και νομικής συμμόρφωσης στο ψηφιακό), Νίκο Ερηνάκη (Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας και Φιλοσοφίας του Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο Κρήτης) και Δημήτρη Ουλή (Θεολόγος- εκπαιδευτικός).

Στις 16 Μαΐου, πριν από 13 χρόνια, ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης (Ντάνκοφ) (15 Ιουνίου 1935 – 16 Μαΐου 2013), ένας από τους πιο φημισμένους πρεσβυτέρους της Ρωσίας και πνευματικός πατέρας της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και της Επισκοπής Σαράνσκ, εκοιμήθη προς Κύριον.

 

Στις 16 Μαΐου, πριν από 13 χρόνια, ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης (Ντάνκοφ) (15 Ιουνίου 1935 – 16 Μαΐου 2013), ένας από τους πιο φημισμένους πρεσβυτέρους της Ρωσίας και πνευματικός πατέρας της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και της Επισκοπής Σαράνσκ, εκοιμήθη προς Κύριον.

Γεννήθηκε στην περιοχή της Πένζα. Ο πατέρας του ήταν ένθερμος κομμουνιστής, οικοδόμος μιας νέας ζωής, και η μητέρα του, Μαρία Πετρόβνα, ήταν μια βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα. Αγωνίστηκε να ενσταλάξει την ορθόδοξη πίστη στα τέσσερα παιδιά της.

Ο πατέρας του πήγε στο μέτωπο τον Ιανουάριο του 1942, και μέχρι τον Μάρτιο, ελήφθη ειδοποίηση για τον θάνατό του. Ο πόλεμος έγινε μια σκληρή δοκιμασία για τη χήρα του, η οποία έμεινε με μικρά παιδιά.

Στο σοβιετικό χωριό, δεν ήταν εύκολο για το αγόρι να ομολογήσει τον Χριστό. Δεν είχε φίλους. Μόλις έβλεπαν τον «απόκληρο», τα παιδιά φώναζαν γελώντας: «Ο ιερέας έρχεται!». Υπέμεινε τα πάντα: κρύο, πείνα, χλευασμό...

Τελείωσε το δημοτικό σχολείο, αλλά δεν φοίτησε στο επταετές σχολείο στο γειτονικό χωριό επειδή δεν είχε τίποτα να φορέσει ή παπούτσια. «Κάθισα στη σόμπα μόνο με ένα πουκάμισο», θυμήθηκε ο ιερέας. «Ζούσαμε σε μεγάλη φτώχεια και μόνο η πίστη μας στον Κύριο μας βοηθούσε».

Οι κατεψυγμένες πατάτες, που βρίσκονταν κρυφά στο χωράφι του συλλογικού αγροκτήματος, θεωρούνταν μια εξαιρετική λιχουδιά. Αλλά ακόμη και σε τόσο δύσκολες στιγμές, η Μαρία Πετρόβνα δίδασκε στα παιδιά να τηρούν τη νηστεία. Την καλούσαν επανειλημμένα στο συμβούλιο του χωριού και την επέπλητταν επειδή λιμοκτονούσε τα παιδιά. Η μητέρα του παρέμεινε σιωπηλή, αλλά δεν παρέκκλινε από τους κανόνες της εκκλησίας.

Ο πρώτος πνευματικός μέντορας του αγοριού ήταν ένας ευσεβής γέροντας ονόματι Γρηγόριος, ο οποίος εμφανίστηκε από το πουθενά και εγκαταστάθηκε με έναν γείτονα. «Ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη πνευματική δύναμη και πίστη», θυμήθηκε ο ιερέας. «Δίδαξε σε εμένα και στη μητέρα μου πώς να προσευχόμαστε σωστά». Τις Κυριακές και τις αργίες, ο κόσμος συνέρρεε σε αυτόν. Γι' αυτό, οι αρχές μισούσαν τον πατέρα Γρηγόριο και ονειρεύονταν να τον ξεφορτωθούν... Έτσι μεγάλωσα υπό τη φροντίδα του.

Η σπιτονοικοκυρά πιέστηκε να διώξει τον φιλοξενούμενο από το σπίτι, αλλά αντιστάθηκε. Ο πρεσβύτερος οδηγήθηκε επανειλημμένα σε επίπεδο περιφέρειας για ανάκριση και εκφοβισμό. Μπαίνοντας στο γραφείο της διοίκησης, έβγαλε το καπέλο του. Τον ρωτούσαν: «Τι, παππού, έβγαλες το καπέλο σου; Ήρθες στην εκκλησία ή κάτι τέτοιο;» Έδειχνε τα πορτρέτα: «Και οι ηγέτες σου κάθονται εκεί χωρίς καπέλα.» «Ξέρεις καν ποιος είναι αυτός;» αναφώνησαν οι κομμουνιστές. «Δεν ξέρω. «Ίσως ο ίδιος ο Σατανάς», θα απαντούσε ο Γέροντας Γρηγόριος...

Αργότερα, αφού κινητοποιήθηκε από το συνδικάτο, ο ιερέας πήγε στα Ουράλια, εκπαιδεύτηκε ως ξυλουργός και εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε εργοτάξια εργοστασίων. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, κλήθηκε να υπηρετήσει στον Στόλο του Ειρηνικού. Κατέληξε στην Ακτοφυλακή. Και εκεί υπέφερε για την πίστη του.

Οι πολιτικοί αξιωματικοί προσπαθούσαν απεγνωσμένα να ισιώσουν το μυαλό του αδύνατου αγρότη κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, αλλά αποδείχθηκε σκληρός σαν πέτρα. Τα μεσάνυχτα, έβγαινε κρυφά από τον στρατώνα για να προσευχηθεί.

Μια μέρα, εισήχθη στο νοσοκομείο, όπου συνέβη ένα επείγον περιστατικό: ένας στρατιώτης αυτοκτόνησε. Μια επιτροπή από τη Μόσχα έφτασε για να τον επιθεωρήσει και πήγε από θάλαμο σε θάλαμο. Ο στρατηγός κοίταξε τον γαλαζοπρόσωπο στρατιώτη και είπε: «Απολύστε αυτόν, αλλιώς θα αυτοκτονήσει κι αυτός». «Έτσι με βοήθησε ο Κύριος να φύγω από εκεί», θυμήθηκε ο ιερέας.

Επέστρεψε στην πατρίδα του για τα Χριστούγεννα του 1957. Κατά την εποχή του Χρουστσόφ, ο διωγμός της εκκλησίας ξέσπασε με ανανεωμένη ένταση, αλλά τότε ο ιερέας αξιοποίησε στο έπακρο σημαντική απόφαση της ζωής του—να αφιερωθεί στην υπηρεσία του Θεού. Μια μέρα, περπάτησε 30 χιλιόμετρα μέχρι την εκκλησία στο χωριό Μπασμάκοβο και... έμεινε εκεί για πάντα.

«Τα αγόρια είχαν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους: κρασί, ταινίες και χορό, αλλά εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά», θυμήθηκε ο ιερέας. «Σκέφτηκα, "Πώς μπορείς να ζήσεις χωρίς τον Θεό;" Μόλις ήρθα στο Μπασμάκοβο, δεν έφυγα ποτέ από την εκκλησία. Εργάστηκα ως φύλακας και μετά έμαθα να διαβάζω εκκλησιαστικά σλαβονικά και να τραγουδάω.

Το 1977, χειροτονήθηκε. Υπηρέτησε στην πρώτη του ενορία, στο Ζουράβκι, για πέντε χρόνια. Όλα θα ήταν καλά, αλλά η επίτροπος της ενορίας ήθελε να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες: αυτή αποφάσιζε προσωπικά ποιος μπορούσε να βαπτιστεί και να παντρευτεί. Αυτό δυσαρέστησε πολύ τον ιερέα, αλλά, όπως πάντα, προσπαθούσε να αποφύγει τις συγκρούσεις.

Κοντά, στο χωριό Κάμενι Μπροντ, υπήρχε μια μικρή αλλά διάσημη εκκλησία: ο Τσάρος Ιβάν Βασίλιεβιτς ο Τρομερός την έχτισε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον του Καζάν. Ο πατέρας Νικηφόρος υπηρετούσε εκεί, πραγματοποιώντας εξορκισμούς σύμφωνα με το βιβλίο προσευχής κατά των κακών πνευμάτων. Αλλά γέρασε, εξασθένησε και τυφλώθηκε, και εμπιστεύτηκε αυτό το έργο σε έναν ιερέα.

«Εκείνη την εποχή, αποφάσισα να γίνω μοναχός», αφηγήθηκε ο γέροντας. «Ο νέος Επίσκοπος Πένζα, Σεραφείμ, με ευλόγησε να πάω στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σεργίου. Εκεί βρήκα τον Γέροντα Κύριλλο (Παβλόφ) /† 20 Φεβρουαρίου 2017/, ο οποίος επίσης με ευλόγησε και μου έδωσε όλα όσα είχε για την κουρά μου: ένα μανδύα, ένα κόμπουκ, ένα ράσο και μια ζώνη».

Το 1982, ο πατήρ Θεοδόσιος έδωσε μοναχικούς όρκους και έλαβε το όνομα Θεοδόσιος, και επιστρέφοντας από τη Λαύρα, αντιμετώπισε μια μετάθεση στο Κάμενι Μπροντ...

Στο Ζουράβκι, συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε και πήγαν στον επίσκοπο, ζητώντας να επιστρέψει ο αγαπημένος τους ιερέας. «Θρηνούσαν για μένα, οπότε δεν ήμουν χαρούμενος που έφευγα», θυμήθηκε ο γέροντας. «Αλλά είμαι τυχερός στο νέο μου μέρος: μπορώ να βαπτίζω και να παντρεύομαι χωρίς προβλήματα, και αυτό χρειάζομαι».

Μια Κυριακή, τέλεσε 75 βαπτίσεις και 18 γάμους. Συνήθως, υπήρχαν περισσότερα από δέκα μυστήρια την ημέρα. Όταν υπάρχει πίεση από ψηλά, οι άνθρωποι, αντίθετα, έλκονται περισσότερο από τον Θεό. Ένας κομμουνιστής ερχόταν σε μένα και μου ζητούσε να τον βαπτίσω κρυφά. Όλοι στην περιοχή το γνώριζαν, αλλά κανείς δεν με κατέδιδε.

Οι αρχές μου απαγόρευσαν προφορικά να βαπτίσω, αλλά οι ίδιοι έρχονταν κρυφά και τέλεσαν την ιεροτελεστία. Μια μέρα, ήρθε ένας διοργανωτής πάρτι... Στο τέλος της συζήτησης, άκουσα την εξομολόγησή του και σύντομα παντρεύτηκε τη σύζυγό του.

Με τα εγκαίνια της Μονής Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Σαναξάρ, ο πατέρας Πιτιρίμ εντάχθηκε στους αδελφούς και το 1992, έλαβε την κουρά του σχήματος με το όνομα Θεοφάν. Άνθρωποι συνέρρεαν στο μοναστήρι από όλη τη Ρωσία.

Εκείνη την εποχή, ο Αρχιμανδρίτης Πιτιρίμ (Περεγκούντοφ) († 29 Ιουνίου 2010) ήρθε εκεί με μια ευλογία. Είπε: «Η Μητέρα του Θεού με ευλόγησε να αποκαταστήσω αυτό το ερημητήριο». Ο πατέρας Πιτιρίμ ήταν ο πνευματικός πατέρας της Μονής Σαναξάρ, ο πνευματικός πατέρας του Ηγουμένου Ιερώνυμου († 6 Ιουνίου 2001) και ο πνευματικός πατέρας του Αρχιμανδρίτη Θεοφάν, τον οποίο κούρεψε σε Μεγάλο Σχήμα.

«Ο πατέρας Πιτιρίμ και εγώ ήμασταν φίλοι για πολύ καιρό», θυμήθηκε ο γέροντας. «Υπηρετούσε στην Αγία Κοίμηση της Θεοτόκου. Λαύρα Ποτσάγιεφ. Τον επισκεπτόμουν στο Ποτσάγιεφ και με πήγαινε στη Λαύρα Κιέβου-Πετσέρσκ.

«Ο πατέρας Ιερώνυμος και εγώ ήμασταν επίσης πολύ δεμένοι», θυμήθηκε ο γέροντας. «Όταν υπηρετούσαμε στην ενορία, επισκεπτόμασταν ο ένας τον άλλον τις αργίες. Και όταν άνοιξε η Μονή Σανακσάρ, πηγαίναμε εκεί μαζί. Ο πατέρας Ιερώνυμος ήταν διορατικός, υπηρετούσε ειλικρινά, προσευχόταν και εργαζόταν ακούραστα, ένας πραγματικός ασκητής. Η διορατικότητα δεν δίνεται σε όλους.»

Το 1995, με ευλογία, ο πατέρας Φεοφάν μετατέθηκε ως πνευματικός πατέρας στη νεοσύστατη Μονή Αγίας Τριάδας Τσουφαρόφσκι, όπου είχε μετακινηθεί ένα ρεύμα ανθρώπων που αναζητούσαν εξορκισμούς.

Από τα απομνημονεύματα του πατέρα Φεοφάν: «Κατά τη σοβιετική εποχή, αυτό το μοναστήρι μετατράπηκε σε στρατόπεδο Γκουλάγκ και οι πιστοί εξορίστηκαν εκεί. Υπήρχαν ιδιαίτερα πολλοί κληρικοί εκεί. Βασανίζονταν εκεί. Το χειμώνα, μάζευαν εκατό άτομα σε έναν αχυρώνα και τους κλείδωναν μέσα, και μια εβδομάδα αργότερα, έσερναν έξω τα πτώματα.

Έπειτα, για ένα διάστημα, υπήρχε εκεί ένα σχολείο. Εμείς—αρκετοί ιερείς και ένας διάκονος—φτάσαμε στο Τσουφάροβο κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής τον Φεβρουάριο: κρύο, χιόνι παντού συσσωρευμένο, πουθενά να ακουμπήσουμε το κεφάλι μας—το μοναστήρι είχε καταστραφεί ολοσχερώς, η εκκλησία ισοπεδώθηκε. Σιγά σιγά αρχίσαμε να ξαναχτίζουμε το μοναστήρι.

Αργότερα, ο πατήρ Θεοφάν μεταφέρθηκε στη Μονή Μακάροφσκι. Μοναχοί και κληρικοί από ακόμη και άλλες περιοχές έρχονταν σε αυτόν για εξομολόγηση.

Ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από πλήθος. Ποτέ δεν έδειξε ότι κάποιος είχε φτάσει σε λάθος στιγμή, ότι ο ίδιος ήταν άρρωστος, κουρασμένος ή απασχολημένος. Κρατούσε στα χέρια του ένα μεγάλο κιπά.

Αναμνηστικά σημειώματα. Ήταν επίσης βαλμένα στις τσέπες του, στην τσάντα του και στην καρδιά του – χιλιάδες ονόματα ανθρώπων για τους οποίους προσευχόταν...

Ο Πατέρας περνούσε τον περισσότερο χρόνο του σε προσευχές και μετάνοιες. Μια μεγάλη ποικιλία ανθρώπων ερχόταν στο μοναστήρι. Ο γέροντας τους καθοδηγούσε στο σωστό μονοπάτι, άκουγε τις εξομολογήσεις τους, τους εξόρκιζε και όριζε μετάνοιες για να εξιλεώσει σοβαρές αμαρτίες.

Και αν κάποιος δεν τις εκπλήρωνε, τότε ο Πατέρας έπρεπε να το κάνει ο ίδιος. Όταν οι επισκέπτες το μάθαιναν αυτό, ντρέπονταν. Η σκέψη του γέροντα να προσκυνάει για σένα ή να διαβάζει τον κανόνα της μετάνοιας γινόταν αφόρητη...

Ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης, έχοντας υπηρετήσει την Εκκλησία του Χριστού ως μοναχός και ιερέας για 36 χρόνια, εκοιμήθη στον Κύριο μετά από μακρά ασθένεια την Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας μετά το Πάσχα.

Ετάφη στη Μονή Μακαρόφσκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο νεκροταφείο του μοναστηριού πίσω από τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.

Ηγουμένη Παύλα, Ηγουμένη της Μονής των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (Ερζεγοβίνη).

 Μια νέα γυναίκα που επιθυμεί να ζήσει μοναστική ζωή πρέπει να γνωρίζει ότι δεν μπορεί να το κάνει μόνη της, αλλά μόνο με τη βοήθεια της χάρης του Πνεύματος, ως συνεργάτη Του. Διότι η μοναστική ζωή είναι, πάνω απ' όλα, ζωή εν Χριστώ, στην Εκκλησία ως Σώμα Χριστού. Το Άγιο Πνεύμα ανανεώνει τον άνθρωπο, τον αναγεννά, τον μεταμορφώνει σε μέτοχο της Θείας ζωής. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο στην Εκκλησία, η οποία είναι το Σώμα του Χριστού, στην κοινωνία του Αγίου Πνεύματος (Β' Κορινθίους 13:13).

Ηγουμένη Παύλα, Ηγουμένη της Μονής των Αγίων Αποστόλων

Πέτρου και Παύλου (Ερζεγοβίνη).

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 97

 

"Ἡ Νύχτα ποὺ Ἔγινε Φῶς"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ σήμερα, καὶ ἡ Ἐκκλησία συνάμα ἑορτάζει τοὺς Ὁσίους Θεοφάνη καὶ Νεκτάριο, τοὺς Κτίτορες τῆς ἱερᾶς Μονῆς Βαρλαάμ. Ὅπως ὁ τυφλὸς τοῦ Εὐαγγελίου ἔβλεπε μόνο σκοτάδι μέχρι ποὺ ὁ Χριστὸς τὸν ἄγγιξε, ἔτσι κι οἱ Ὅσιοι ἄνοιξαν μάτια οὐράνια σὲ ὅσους ἀνεβαίνουν στὰ Μετέωρα.

Ἀπὸ ἀνατολῆς τῶν ἄστρων μέχρι καὶ τῆς δύσεως αὐτῶν διήρκησε ἡ ὁλονυκτία ἀγρυπνία. Οἱ πατέρες ἀπὸ τὰ ἄλλα μοναστήρια, σὰν ἀετοὶ ποὺ πετοῦν πρὸς τὴν πηγὴ τοῦ φωτός, ἀνηφόρισαν μαζὶ μὲ πλῆθος πιστῶν στοὺς πανύψηλους βράχους.

Ἡ Μονὴ Βαρλαὰμ ἔλαμπε σὰν νυφούλα στολισμένη. Λαμπρὴ πανήγυρη μέσα στὸ Ἀναστάσιμο κλίμα! Ὁ Μητροπολίτης πρωτοστάτησε μὲ μεγαλοπρέπεια, καὶ οἱ κατανυκτικὲς ψαλμωδίες ἀνέβαιναν σὰν θυμίαμα ποὺ διαπερνᾶ τὰ σύννεφα.

Κεριὰ τρεμόσβηναν σὰν ἀστέρια, καντήλια φώτιζαν τὰ πρόσωπα τῶν ἁγίων στὶς εἰκόνες. Τὰ τάλαντα χτυποῦσαν τὸν παλμὸ τῆς αἰωνιότητας, τὰ σήμαντρα τραγουδοῦσαν τὸν ὕμνο τῆς ὑπομονῆς, οἱ καμπάνες ἔσκιζαν τὸ πρωινὸ μὲ χαρμόσυνη βροντή!

Καὶ ἡ ψυχή - ὦ, ἡ ψυχή! βρισκόταν μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, κρεμασμένη στὸ μεταίχμιο τοῦ θείου, οὔτε ἐντελῶς ἐδῶ, οὔτε ἐντελῶς ἐκεῖ. Ὅπως ἡ Μονὴ κρέμεται στὸν ἀέρα, ἔτσι καὶ οἱ προσκυνητὲς κρέμονταν ἀπὸ τὸ νῆμα τῆς χάριτος.

Οἱ Ὅσιοι Κτίτορες, ἀπὸ τὸν οὐρανό, χαμογελοῦσαν. Τὸ ἔργο τους συνεχιζόταν: νὰ μετατρέπουν τυφλοὺς σὲ βλέποντες, σκοτάδι σὲ φῶς, γῆ σὲ οὐρανό.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Οἱ Ὅσιοι μᾶς χτίζουν γέφυρες μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ. Ὅπως ὁ τυφλὸς τοῦ Εὐαγγελίου ἔλαβε φῶς, ἔτσι κι ἐμεῖς, μέσα ἀπὸ τὴν ἀγρυπνία καὶ τὴν προσευχή, ἀνοίγουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας στὴ θεία δόξα. Δείτε λιγότερα

15 Μαΐου – πριν από 66 χρόνια – Ο μακάριος Ιωάννης Πέτροβιτς Πέτροφ (1895 – 15 Μαΐου 1960), ο φύλακας της ιερής πόλης του Πέτρου, όπως τον αποκαλούσε ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα, εκοιμήθη προς τον Κύριο.

 

15 Μαΐου – πριν από 66 χρόνια – Ο μακάριος Ιωάννης Πέτροβιτς Πέτροφ (1895 – 15 Μαΐου 1960), ο φύλακας της ιερής πόλης του Πέτρου, όπως τον αποκαλούσε ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα, εκοιμήθη προς τον Κύριο.

Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Βαπτίστηκε και μεγάλωσε ευσεβής, με σταθερή πίστη και διατήρησε αξιοσημείωτη αγνότητα. Ντυνόταν απλά, φορώντας πάντα ρωσικό πουκάμισο. Στα νιάτα του ονομαζόταν Βάνια και στα ώριμα χρόνια του Πέτροβιτς. Όσοι αγαπούσαν και σεβόντουσαν ιδιαίτερα τον γέροντα τον αποκαλούσαν Ιβάν Πέτροβιτς.

Ο Ιβάν Πέτροβιτς ζούσε την πιο αυστηρή ασκητική ζωή: προσευχόταν αδιάκοπα, δεν έτρωγε ποτέ κρέας, έτρωγε το πιο απλό φαγητό, δεν ξεκουραζόταν ποτέ και περιπλανιόταν στους δρόμους της πόλης μέρα και νύχτα.

Σε όλη του τη ζωή, δεν κοιμόταν ποτέ σε κρεβάτι, αλλά μόνο κοιμόταν καθισμένος σε μια καρέκλα ή σε μια πολυθρόνα. Ήταν γνωστός και ευπρόσδεκτος σε πολλά σπίτια. Ο γέροντας δεν έχασε ούτε μια μέρα από τις εκκλησιαστικές λειτουργίες στις εκκλησίες της Αγίας Πετρούπολης.

Ως αγόρι, ο Ιβάν αγαπούσε να ταΐζει τα περιστέρια. Ζητούσε ελεημοσύνη, μάζευε μερικά καπίκια και πήγαινε στο κατάστημα να αγοράσει σιτηρά. Έριχνε τα σιτηρά στο καπέλο του και στα χέρια του, έβαζε το καπέλο στο κεφάλι του, άνοιγε τα χέρια του και τα περιστέρια κάθονταν στο κεφάλι και τα χέρια του. Ο Ιβάν στεκόταν εκεί μέχρι τα περιστέρια να τσιμπήσουν όλα όσα είχε ρίξει.

Οι υπάλληλοι παρατήρησαν ότι μετά τις επισκέψεις του αγοριού στο κατάστημα, οι πωλήσεις διπλασιάζονταν. Έτσι άρχισαν να του δίνουν δωρεάν σιτηρά. Ο Ιβάν δέχτηκε με ευγνωμοσύνη το δώρο και συνέχισε να ταΐζει τα πουλιά.

Ο Ιβάν Πέτροβιτς οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα πολλές φορές, αλλά κάθε φορά αφηνόταν ελεύθερος. Υπό το νέο καθεστώς, ο Ιβάν Πέτροβιτς πέρασε χρόνο σε σχεδόν κάθε φυλακή στην Πετρούπολη και στη συνέχεια στο Λένινγκραντ. Τον τοποθέτησαν επίσης σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, αλλά οι διώκτες του σύντομα πείστηκαν ότι δεν αποτελούσε κίνδυνο και τον άφησαν ελεύθερο.

Αργότερα, τον έβλεπαν συχνά ανάμεσα σε πλήθη θαυμαστών του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα. Ο διάλογός τους ήταν μονότονος και απλός. Ο Ιβάν Πέτροβιτς μιλούσε ή έδινε ένα σημείωμα με την επιγραφή «Πάτερ, δώσε μου το Πνεύμα! Δώσε μου το Πνεύμα!», στο οποίο ο Γέροντας Σεραφείμ απαντούσε πάντα «Αν ζητήσεις καλό, θα λάβεις καλό».

Ο πατέρας Σεραφείμ αποκαλούσε τον Ιβάν Πέτροβιτς φύλακα της πόλης του Αγίου Πέτρου. Ο γέροντας της Βίριτσα και ο ευλογημένος της Αγίας Πετρούπολης έστελναν ανθρώπους ο ένας στον άλλον, και ο Ιβάν Πέτροβιτς έδινε στον πατέρα Σεραφείμ ένα άσπρο καρβέλι ψωμί με κάθε άτομο που έστελνε, και ο γέροντας του έστελνε πάντα ένα πρόσφορο...

Τη δεκαετία του 1930, ο γέροντας στάλθηκε στο Στρατόπεδο Διορθωτικής Εργασίας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής, στο στρατόπεδο Μάι-Γκούμπα. Εργάστηκε με αξίνα και φτυάρι στην κατασκευή του Καναλιού Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής.

Αλλά δεν εργάστηκε τόσο γρήγορα όσο περίμεναν οι ανώτεροί του. Τον ξυλοκόπησαν, τον αποκάλεσαν «υποκριτή» και τον κατηγορούσαν ότι «δεν ήθελε να εργαστεί». Αφού δεν κατάφερε να πετύχει αυτό που ήθελε, ο Ιβάν Πέτροβιτς διορίστηκε αξιωματικός υπηρεσίας στρατώνα — τα καθήκοντά του περιλάμβαναν το άναμμα της σόμπας, το φέρσιμο νερού και την καθαριότητα του στρατώνα.

Αλλά ο Ιβάν Πέτροβιτς δεν έμεινε εκεί πολύ. Μετά από πέντε μήνες, στάλθηκε στην πόλη Μεντβεζγιεγκόρσκ, το κέντρο διοίκησης του στρατοπέδου. Κρατήθηκε εκεί για τρεις εβδομάδες και μετά αφέθηκε ελεύθερος. Γιατί; Κάποιος μπορεί μόνο να μαντέψει, αλλά ακόμη και στην τσαρική εποχή μεταφέρθηκε στο αστυνομικό τμήμα περισσότερες από μία φορές — και μετά αφέθηκε ελεύθερος ξανά.

Η ανοησία γινόταν αντιληπτή ως ασθένεια — ίσως γι' αυτό αφέθηκε ελεύθερος ο πρεσβύτερος. Αλλά πιθανότατα, ο ίδιος ο Κύριος παρενέβη στη μοίρα του — η χώρα αντιμετώπιζε έναν μεγάλο πόλεμο και η πόλη του Αγίου Πέτρου αντιμετώπισε τη δοκιμασία της πολιορκίας. Ο Ιβάν Πέτροβιτς ήταν απαραίτητος στην πολιορκημένη πόλη ως ένας μεγάλος άνθρωπος προσευχής, ένας πρεσβύτερος και ένας παρηγορητής των δεινών...

Μια μέρα, καθισμένος στο εορταστικό τραπέζι, ο Ιβάν Πέτροβιτς είπε:

«Θα έρθω να σε επισκεφτώ, Ν., τότε, και σε εσένα, Μ., τότε».

«Και πότε θα έρθεις να με επισκεφτείς;» ρώτησε ένας από τους παρόντες. «Και θα έρθω σε σένα, αδελφέ Στέφανε, κατά τη διάρκεια της Διακαινησίμου Εβδομάδας...»

Ο Στέφανος συνελήφθη κατά τη διάρκεια της Διακαινησίμου Εβδομάδας και καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης. Αφού εξέτισε την ποινή του, επέστρεψε σπίτι και πέθανε το 1963. Και όλοι όσοι ο πρεσβύτερος υποσχέθηκε να επισκεφτεί συνελήφθησαν για την πίστη τους και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση.

Ο Ιβάν Πέτροβιτς ήρθε να επισκεφτεί τον Τ.Σ., εξέτασε τα πάντα στο δωμάτιο, το άγγιξε μάλιστα με τα χέρια του και είπε:

«Το διαμέρισμά σας θα ερευνηθεί...»

Σύντομα, το σπίτι τους πράγματι ερευνήθηκε.

Ο Ιβάν Πέτροβιτς δεν είχε ποτέ στην κατοχή του περιουσία ή μόνιμη κατοικία σε όλη του τη ζωή. Ήταν διορατικός - ο Κύριος του έδωσε την ικανότητα να γνωρίζει την περασμένη, την παρούσα και τη μελλοντική ζωή των ανθρώπων, να διακρίνει τις αμαρτίες και τις αρετές τους. Για πολλούς, πολλούς κατοίκους της πόλης του Αγίου Πέτρου, ήταν ένας προσευχόμενος, ένας παρηγορητής, ένας ευγενικός σύμβουλος, ένας γρήγορος βοηθός και ένας θεραπευτής ασθενειών. Απάντησε στις ερωτήσεις όσων απευθύνονταν σε αυτόν με απλή, σχεδόν παιδική γλώσσα.

Πάνω απ' όλα όμως, υπηρέτησε τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια των τρομερών χρόνων της πολιορκίας, ενισχύοντας την πίστη τους, την ελπίδα τους για σωτηρία και την επανένωσή τους με αγαπημένα πρόσωπα που είχε χωρίσει ο πόλεμος...

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ, μια γυναίκα από το Λένινγκραντ έλαβε ένταλμα να μετακομίσει σε άλλο διαμέρισμα και πήγε στον Ιβάν Πέτροβιτς για την ευλογία του. Μόλις είχε μπει στο δωμάτιο όταν ο πρεσβύτερος, χωρίς να κάνει καμία ερώτηση, της είπε:

«Δεν χρειάζεται να μετακομίσεις· ζήσε στο παλιό σου διαμέρισμα».

«Αλλά έχω το ένταλμα στο χέρι».

«Πάρε το πίσω και πες του ότι δεν έχεις τη δύναμη να μετακομίσεις».

Η γυναίκα υπάκουσε και επέστρεψε το ένταλμα. Λίγες μέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας γερμανικής αεροπορικής επιδρομής, μια βόμβα έπεσε στο κτίριο όπου υποτίθεται ότι θα έμενε, και σχεδόν όλοι οι κάτοικοί του χάθηκαν.

Μιλούσε με παραβολές, σαν άγιος ανόητος, αλλά όσοι αλληλεπιδρούσαν μαζί του συχνά καταλάβαιναν καλά τα λόγια του. «Θα σου δώσω ένα παλτό» αναφερόταν σε ασθένεια ή σε ιδιαίτερες δυσκολίες στην οικογενειακή ζωή. Οι άνθρωποι συχνά έρχονταν σε αυτόν με ένα αίτημα:

«Ιβάν Πέτροβιτς, αγαπητέ μου, βγάλε το παλτό σου!»

«Εντάξει, εντάξει, θα το βγάλω». Και ο άντρας πραγματικά ανάρρωσε...

Όταν είπε, «Πάμε σινεμά, αγόρασα εισιτήριο», σήμαινε ότι ο γέροντας είχε προβλέψει πνευματικά ένα σκάνδαλο στο σπίτι. Και όταν ανέφερε την αγορά καινούριων μποτών, προμήνυε τον θάνατο κάποιου κοντινού προσώπου.

Όταν η κόρη του Ντμίτρι, ενός από τους στενούς φίλους του γέροντα, αποφάσισε να παντρευτεί, στάλθηκε ένα σημείωμα στον Ιβάν Πέτροβιτς: «Ο Βλαντιμίρ και η Σεραφείμ θέλουν να παντρευτούν». Ο γέροντας απάντησε:

«Την αγαπάει, αλλά μετά θα πάψει να την ερωτεύεται και θα μείνει μόνη».

Παρά την προειδοποίηση του γέροντα, ο γάμος έγινε. Αλλά σύντομα ο σύζυγος άρχισε να απατά τη γυναίκα του και μετά πέθανε, αφήνοντας την κόρη του Ντμίτρι μόνη, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Ιβάν Πέτροβιτς.

Μια γυναίκα ήρθε στον Ιβάν Πέτροβιτς:

«Ο άντρας μου πίνει τόσο πολύ, είναι άτακτος! Θέλω διαζύγιο, δεν αντέχω άλλο».

«Ο άντρας σου είναι πρώτος στα μάτια του Θεού», είπε ο γέροντας, «και εσύ είσαι είκοσι δεύτερος. Αυτός θα σταθεί μπροστά σου». Θα έχεις ένα σπίτι στη Βίριτσα, και εγώ θα έρθω στη ντάτσα σου.

Και ο Κύριος έκανε ένα θαύμα. Ο Αλεξέι (αυτό ήταν το όνομα του συζύγου) έμεινε νηφάλιος για πολλά χρόνια, έχτισε ένα σπίτι στη Βίριτσα και έζησε στην πίστη μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Ο γέροντας τοποθετήθηκε βίαια σε γηροκομείο, ώστε να μην μπορεί να επισκέπτεται τους φροντιστές και τους θαυμαστές του. Κι όμως, πολλοί άνθρωποι συνέχιζαν να επισκέπτονται τον Ιβάν Πέτροβιτς. Ήταν πραγματικά ένα σπίτι θλίψης, όπου οι άνθρωποι πέθαιναν από σοβαρές ασθένειες, χωρίς την κατάλληλη φροντίδα.

Ίσως η τοποθέτηση του γέροντα σε αυτό το σπίτι ήταν θεϊκή: προσευχόταν για την ανακούφιση των βασάνων των κατοίκων του και για ένα γρήγορο πέρασμα στον άλλο κόσμο.

Όταν οι επισκέπτες έρχονταν στον Ιβάν Πέτροβιτς, έδειχνε πρώτα ένα κρεβάτι, μετά ένα άλλο, και έλεγε:

"Στο Σμολένσκογιε, στο Σμολένσκογιε..."

Και οι ένοικοι αυτών των κρεβατιών σύντομα πέθαιναν. Το προσωπικό, βλέποντας αυτό, κοίταξε τον ασυνήθιστο ενοικιαστή με ανησυχία...

Μια θαυμάστρια του Ιβάν Πέτροβιτς τον πλησίασε ζητώντας του να προσευχηθεί για να μπει η κόρη της στο κολέγιο.

«Θα μπει», απάντησε.

Το κορίτσι πέρασε τις εξετάσεις αλλά δεν προκρίθηκε. Έκπληκτη, επέστρεψε στον Ιβάν Πέτροβιτς για να μάθει γιατί η κόρη της δεν είχε γίνει δεκτή.

«Άλλαξα γνώμη», απάντησε ο πρεσβύτερος. «Η κόρη σου θα ανατεθεί στον Βορρά και τα πράγματα θα είναι πολύ άσχημα εκεί. Δεν θα την αφήσουν να φύγει και λυπάμαι εσένα και αυτήν».

Αυτό ακριβώς συνέβη στις φίλες αυτού του κοριτσιού που είχαν εγγραφεί: στάλθηκαν στον Βορρά, σε ένα μέρος που είχε εγκαταλειφθεί από τον Θεό, και δεν τους επιτρεπόταν να φύγουν μέχρι να συμπληρώσουν τον απαιτούμενο χρόνο τους.

Αλλά αυτό το κορίτσι μπήκε στο ινστιτούτο κυριολεκτικά την επόμενη χρονιά και αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, παρέμεινε για να εργαστεί στο Λένινγκραντ...

Ο Ιβάν Πέτροβιτς προφήτευσε για την εποχή μας:

«Πρώτα θα υπάρχει 'ψητό κοτόπουλο, κοτόπουλο στον ατμό...' και μετά θα πουλάνε Ευαγγέλια και θα τραγουδούν 'Αλληλούια' σε κάθε γωνιά».

Ο Ιβάν Πέτροβιτς πέθανε στις 15 Μαΐου 1960 σε γηροκομείο. Τάφηκε στο Νεκροταφείο Σεραφείμ στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα. Όλοι έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη...» (Το Πάσχα γιορτάστηκε στις 17 Απριλίου 1960).

Μετά τον θάνατό του, ο Ιβάν Πέτροβιτς εμφανίστηκε σε όνειρο σε έναν από τους θαυμαστές του και είπε: «Έχω τόση δουλειά εδώ, είμαι εντελώς καταβεβλημένος από την εργασία, δεν υπάρχει ανάπαυση...»

Οι άνθρωποι που έρχονταν σε αυτόν όχι μόνο ζητούσαν συμβουλές ή λύσεις σε προβλήματα, αλλά πάντα ζητούσαν και τις προσευχές του, καθώς γνώριζαν από την εμπειρία πόσο ισχυρή ήταν η προσευχή του ενώπιον του Θεού. Και μετά τον θάνατο του γέροντα, όποιος ερχόταν στον τάφο του με πίστη λάμβανε αυτό που ζητούσε και έφευγε παρηγορημένος και γαλήνιος.

«Τα πρόβατα ακούν τη φωνή του· και τα δικά του πρόβατα τα φωνάζει με το όνομά του και τα οδηγεί έξω». (Ιωάννης 10:3)

Χριστός Ανέστη!

«Τα πρόβατα ακούν τη φωνή του· και τα δικά του πρόβατα τα φωνάζει με το όνομά του και τα οδηγεί έξω». (Ιωάννης 10:3)

Καθ' όλη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, ο Εβραϊκός λαός ήταν ποιμένες που βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στα ποίμνιά τους για τροφή, γάλα, τυρί και ρούχα. Επομένως, ο Ιησούς χρησιμοποιεί τη γεωργία, τα πρόβατα και την ποιμαντική σε τόσες πολλές παραβολές και αναλογίες - μάλιστα αναφερόμενος στον Εαυτό Του ως τον «Καλό Ποιμένα», πρόθυμος και έτοιμος να θυσιάσει τον Εαυτό Του για τη σωτηρία του ποιμνίου Του.

Οι ποιμένες όχι μόνο είχαν την ευθύνη να προστατεύουν και να φροντίζουν τα ποίμνιά τους, αλλά σχημάτιζαν επίσης έναν μοναδικό δεσμό, με τα πρόβατα να γνωρίζουν τον ήχο της φωνής των ποιμένων.

Σε πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά κατασκευάζονταν μαντριά ή «μάντρες» για να στεγάσουν πολλά ποίμνια. Ωστόσο, όταν οι ποιμένες έρχονταν κάθε πρωί για να βγάλουν το ποίμνιό τους για βοσκή, κάθε ποίμνιο ακολουθούσε το δικό του ποιμένα, αναγνωρίζοντάς τον από τη φωνή του. Και αυτός ο ποιμένας, επίσης, γνώριζε το ποίμνιό του και τα φώναζε με το όνομά τους καθώς τα οδηγούσε στο βοσκότοπο.

 Αυτό καταδεικνύει τη στενή σχέση που σφυρηλατείται μεταξύ ποιμένα και προβάτου και επαναλαμβάνει τη βαθιά στοργική και προστατευτική σχέση που έχει ο Χριστός μαζί μας.

Π. Παναγιώτης.

11 Μαΐου - πριν από 7 χρόνια, η δούλη του Θεού Ταμάρα (Κρονκόγιανς) (11 Αυγούστου 1932 - 11 Μαΐου 2019) εκοιμήθη προς τον Κύριο.

 

11 Μαΐου - πριν από 7 χρόνια, η δούλη του Θεού Ταμάρα (Κρονκόγιανς) (11 Αυγούστου 1932 - 11 Μαΐου 2019) εκοιμήθη προς τον Κύριο.

Είναι γνωστή για το ότι έζησε για 12 χρόνια σε μια καλύβα στο Γερμανικό Νεκροταφείο Ββεντένσκογιε στη Μόσχα. Χρησιμοποιώντας ελεημοσύνες που συγκεντρώθηκαν για χάρη του Χριστού, ανακαίνισε το παρεκκλήσι του γέροντα της Λαύρας, Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία (†15 Ιουνίου 1936), και άλλα ιερά κειμήλια που βρίσκονταν στο νεκροταφείο, συμμετέχοντας προσωπικά στην αναστήλωσή τους.

Γεννήθηκε στο Νοβοτσερκάσκ, στην περιοχή Ροστόφ. Μεγάλωσε ορφανή. Τι συνέβη στους γονείς της και πώς κατέληξε στο ορφανοτροφείο είναι άγνωστο. Δεν γνώριζε τα ονόματά τους. Η Ταμάρα έλαβε το πατρώνυμό της "Πάβλοβνα" από το όνομα του ιερέα που τη βάπτισε.

Εργάστηκε στον σιδηρόδρομο, στη συνέχεια αρρώστησε βαριά και ουσιαστικά ήταν κατάκοιτη για δέκα χρόνια. Κατά τη διάρκεια μιας άλλης επίθεσης στο νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο, της είπαν ότι η ασθένεια ήταν ανίατη και ότι δεν θα ζούσε μέχρι το πρωί.

Πέρασε όλη τη νύχτα προσευχόμενη, ζητώντας από τον Κύριο να παρατείνει τη ζωή της, να την εμποδίσει να χαθεί και να την στείλει να κάνει καλές πράξεις. Και ο Κύριος άκουσε την ένθερμη προσευχή της. Σε ένα όνειρο, είδε μια εικόνα, ένα παρεκκλήσι και ένα νεκροταφείο. Το πρωί, ένιωσε καλύτερα.

Την επόμενη Κυριακή, μετά την εκκλησιαστική λειτουργία, της έδωσαν ένα βιβλίο για τον γέροντα Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία, μοναχό και πνευματικό πατέρα της Αγίας Τριάδας-Σεργίου Λαύρας, ο οποίος ήταν ο τελευταίος που έφυγε από το μοναστήρι του Αγίου Σεργίου μετά το κλείσιμό του από το σοβιετικό καθεστώς.

Όταν επέστρεψε σπίτι, το άφησε στην άκρη. Την τρίτη μέρα, η Ταμάρα, η δούλη του Θεού, άκουσε μια φωνή να λέει: «Διάβασε αυτό το βιβλίο· θα σου είναι χρήσιμο». Διάβασε το βιβλίο τρεις φορές εκείνο το βράδυ, μάλιστα το αποστήθισε.

Η Ταμάρα Παβλόβνα θεώρησε αυτό το περιστατικό ως σημάδι από τον Θεό και άρχισε να ψάχνει για τον τάφο του γέροντα. Κατέληξε στο Νεκροταφείο Ββεντένσκογιε στη Μόσχα. Με την πρόνοια του Θεού, βρήκε ένα παρεκκλήσι, ακριβώς αυτό που είχε δει στο όνειρό της. Τα παράθυρα του παρεκκλησίου ήταν σπασμένα και μέσα υπήρχε μια εικόνα που απεικόνιζε τον Χριστό να σπέρνει πίστη.

Έτσι παρέμεινε να ζει στο νεκροταφείο. Καλοί άνθρωποι τη βοήθησαν, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων στο νεκροταφείο και εκείνων που επισκέπτονταν τους τάφους των συγγενών τους.

Αρχικά, κοιμόταν σε μια κρύπτη ανάμεσα στα φέρετρα. Λίγο αργότερα, της έφτιαξαν μια μικρή ντουλάπα και εγκατέστησαν μια σόμπα.

Έζησε εκεί για 12 χρόνια. Το πρωί, ζητιάνευε όρθια στο νεκροταφείο και στη συνέχεια συμμετείχε στην αναστήλωση του παρεκκλησίου στον τάφο του γέροντα, και αργότερα, σε άλλα ιερά κειμήλια του Νεκροταφείου Ββεντένσκογιε.

Μετά από μια σύγκρουση στο νεκροταφείο, η Ταμάρα Παβλόβνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για πάντα τον τόπο των κόπων της. Πήγε στη Λαύρα Ποτσαΐφ για να συναντήσει τον πνευματικό της πατέρα και μετά τον θάνατό του επέστρεψε στη Μόσχα.

Πρόσφατα ήταν ενοριακή στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην πύλη Γιάουζα.

Είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Ββεντένσκογιε, Τμήμα 14, δίπλα στο παρεκκλήσι του Γέροντα Ζαχαρία.

10 Μαΐου – Πριν από 266 χρόνια, ο Ισίδωρος Μόσνιν, πατέρας του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, εκοιμήθη στον Κύριο. / 10 Μαΐου 1760

 

10 Μαΐου – Πριν από 266 χρόνια, ο Ισίδωρος Μόσνιν, πατέρας του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, εκοιμήθη στον Κύριο. / 10 Μαΐου 1760 /

Ο Ισίδωρος Μόσνιν ανήκε στην αξιοσέβαστη εμπορική τάξη και ήταν κάτοικος της επαρχιακής πόλης Κουρσκ. Ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίων τούβλων και εργαζόταν ως εργολάβος κατασκευάζοντας πέτρινα κτίρια, εκκλησίες και σπίτια. Ήταν γνωστός ως εξαιρετικά έντιμος άνθρωπος, ζηλωτής για τις εκκλησίες του Θεού και πλούσιος, διακεκριμένος έμπορος.

Δέκα χρόνια πριν από τον θάνατό του, ανέλαβε να χτίσει μια νέα εκκλησία στο Κουρσκ προς τιμήν του Αγίου Σεργίου, του Θαυματουργού του Ραντονέζ, σύμφωνα με τα σχέδια του διάσημου αρχιτέκτονα Ραστρέλι. Αργότερα, το 1833, η εκκλησία αυτή μετατράπηκε σε καθεδρικό ναό.

Το 1752, τοποθετήθηκε ο θεμέλιος λίθος για την εκκλησία και όταν ολοκληρώθηκε η κάτω εκκλησία, με το ιερό της αφιερωμένο στον Άγιο Σέργιο, το 1762, ο ευσεβής οικοδόμος, πατέρας του μεγάλου γέροντα Σεραφείμ, ιδρυτή της Μονής Ντιβέγιεβο, πέθανε.

Έχοντας εμπιστευτεί την περιουσία του στην ευγενική και έξυπνη σύζυγό του, Αγάθη, της ανέθεσε την ολοκλήρωση της κατασκευής της εκκλησίας.

Σύμφωνα με τις επιθυμίες του συζύγου της και τα δικά της συναισθήματα, η μητέρα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, Αγαθία, συνέχισε την κατασκευή της εκκλησίας του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ για πολλά χρόνια, επιβλέποντας προσωπικά την πρόοδο και την επιτυχία του έργου και το 1778, η εκκλησία ολοκληρώθηκε τελικά...

Υπάρχει μια πνευματική συμβουλή:

"Να θυμάστε τους γονείς και τους συγγενείς των αγίων του Θεού πιο συχνά." Οι ίδιοι οι άγιοι το ζήτησαν αυτό, λέγοντας ότι το άτομο που θυμάται τους αποθανόντες γονείς του «θα μνημονεύεται από αυτούς ενώπιον του Θρόνου του Θεού και θα τους συναντά μετά θάνατον, θα των συνοδεύουν μέσα από τα τελώνια και θα μεσιτεύουν γι' αυτούς ενώπιον του Θεού».

Οι γονείς που ανέθρεψαν έναν τέτοιο ασκητή, μια προσευχή για όλους μας, είναι πραγματικά άξιοι της μνήμης και των προσευχών μας.

Οι Πράξεις των Αποστόλων λένε ότι αυτό το γεγονός δεν έλαβε χώρα σε μια γωνιά.

— Οι Πράξεις των Αποστόλων λένε ότι αυτό το γεγονός δεν έλαβε χώρα σε μια γωνιά.

Ω, Θεέ μου, Βασιλιά μου από την αρχαιότητα, που εργάζεται τη σωτηρία στο μέσο της γης—έτσι λέει ένας από τους ψαλμούς του βασιλιά Δαβίδ. Επομένως, πνευματικά, ο Γολγοθάς είναι το κέντρο ολόκληρου του κόσμου. Ο Ρώσος φιλόσοφος Νικολάι Μπερντιάγιεφ έγραψε ένα ενδιαφέρον έργο, «Η Σημασία της Ιστορίας», το οποίο υποστηρίζει ότι τόσο το μέλλον όσο και το παρελθόν συγκλίνουν στον Σταυρό του Γολγοθά. Ο Σταυρός εδραιώνεται πέρα ​​από τον χρόνο και τον χώρο. Ολόκληρο το ποτάμι της ιστορίας, από την πτώση του Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο μέχρι το τέλος του κόσμου και την Έλευση του Σωτήρα, περιβάλλει τον Σταυρό του Γολγοθά, ο οποίος οδηγεί την ιστορία στην αιωνιότητα.

-Πατηρ Αρτέμιος Βλαντιμίροφ

Παρακλητικός Κανών εις τους Οσίους: Θεοφάνην και Νεκτάριον Κτίτορας της Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων (Βαρλαάμ) Αγίων Μετεώρων Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

῞Οσιοι: ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

 

 

 

Οι Όσιοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήταν αδέλφια και γεννήθηκαν μετά το 1460 στα Γιάννενα. Η οικογένειά τους ήταν από τις πιο σημαντικές και αρχοντικές της Ηπείρου. Παρ΄ όλη όμως την κοσμική δύναμη της οικογένειάς τους, επτά μέλη των Αψαράδων, δηλαδή οι γονείς και οι τρεις αδελφές των Οσίων, όπως βέβαια και οι ίδιοι, ακολούθησαν την ασκητική ζωή. Ο Νεκτάριος και ο Θεοφάνης μόνασαν στο νησί της Παμβώτιδος λίμνης έχοντας πνευματικό τους οδηγό έναν άγιο γέροντα, το Σάββα. Μαζί μ΄ αυτόν το φωτισμένο πνευματικό έμειναν δέκα έτη και τότε, αφού διδάχτηκαν τέλεια τη μοναχική ζωή, χειροτονήθηκαν ιερείς. Μετά το θάνατο του πνευματικού τους επισκέφτηκαν την Ι. Μ. Διονυσίου στον Άθωνα. Εκεί συνάντησαν τον Άγιο πρώην Πατριάρχη Νήφωνα, ο οποίος τους συμβούλευσε να επιστρέψουν στη μετάνοιά τους στο νησί των Ιωαννίνων. Όταν όμως αυτοί επέστρεψαν, είδαν ότι άλλοι μοναχοί είχαν καταλάβει το ασκηταριό τους. Έτσι αποφάσισαν να κτίσουν ένα άλλο ησυχαστήριο στο εσωτερικό του νησιού αναγείροντας ταυτόχρονα (1507) έναν Ιερό Ναό στη μνήμη του Τιμίου Προδρόμου. Επειδή όμως οι Όσιοι δεν έβρισκαν εκεί την ποθούμενη ησυχία, εγκατέλειψαν το 1511 το νησί και ήρθαν στα Μετέωρα. Εκεί έζησαν στο λεγόμενο Στύλο του Τ. Προδρόμου όπου αγωνίστηκαν για επτά έτη, μετά ανέβηκαν  στον απρόσιτο βράχο, που ονομαζόταν Πέτρα του Βαρλαάμ που τότε (1518) ήταν έρημος. Εκεί οι Όσιοι βρήκαν τα θεμέλια του Ναού των Τριών Ιεραρχών, που είχε αναγείρει δύο αιώνες πριν ο Όσιος Βαρλαάμ, και κατόρθωσαν να τον ανοικοδομήσουν. Στο βράχο αυτό άρχισαν να συρρέουν και άλλοι μοναχοί κι έτσι μέσα σε λίγα χρόνια έγινε ένα τέλειο μοναστήρι. Λόγω του πλήθους των ασκητών, οι δυο αδελφοί έκτισαν και νέο μεγαλοπρεπή ναό προς τιμήν των Αγίων Πάντων, ο οποίος αποπερατώθηκε το 1544. Με τα χρόνια ο αριθμός των μοναζόντων αυξήθηκε πολύ, λόγω και της φήμης των δύο Οσίων. Ο Θεοφάνης εκοιμήθη εν ειρήνη την 17ην Μαϊου του 1544 και ο αδελφός του Νεκτάριος την 7η Απριλίου του 1550. Η Εκκλησία μας όρισε την ημερομηνία κοιμήσεως του πρώτου Οσίου (17/5) ως την ημέρα της ετήσιας μνήμης και των δύο.

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

 εἰς τοὺς ῾Οσίους: Θεοφάνην καὶ Νεκτάριον

Κτίτορας τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς ῾Αγίων Πάντων (Βαρλαάμ) ῾Αγίων Μετεώρων

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις)  καὶ τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ...

̉Εν Βαρλαὰμ τῶ στύλῳ πάντες ἀνέλθετε* τῶν  ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσατε* ἐν μετανοία βοῶντες ἐκ βάθους ψυχῆς˙* ῞Οσιοι οἰκήτορες ἡμᾶς τούς προστρέχοντας πίστει,* σπεύσατε καὶ ῥύσατε* ἐκ ποικίλων παγίδων,* μὴ ἀποστρέ­ψῃτε ἱκέ­τας κενοὺς* ὑμᾶς γὰρ προστάτας καὶ φύλακας ἔ­χο­μεν.

 

Δόξα Πατρὶ… Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου...

Δυὰς ἡ τῶν Ὁσίων θεοφόροι αὐτάδελφοι,* τῶν Ἰωαννίνων τὸ κλέος,* Μετεώρων ἀγλάϊσμα,* Θεόφανες θεράπον τοῦ Χριστοῦ,* καὶ νέκταρ ὦ Νεκτάριε ζωῆς,* πάσης βλάβης καὶ κινδύνων καὶ πειρασμῶν,* λυτροῦσθε τοὺς κρυγάζοντας˙* δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς,* δόξα τῷ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ χορηγοῦντι δι̉ ὑμῶν,* ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.

 

Καὶ νῦν … Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ  ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ  σού˙* σοὺς γὰρ δούλους σώ­ζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δει­νῶν.

 

Εἶτα ὁ Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀκολουθοῦν αἱ ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος.

 

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δʹ. Ὑγρὰν διοδεύσας[1]…

Τὰς χείρας μου αἴρω ἱκετικῶς* πρός σε Δυὰς ῾Οσίων,* Μονῆς Βαρλαάμ οἰκισταί,* καὶ ἐξαιτῶ ὑμῶν τὰς πρεσβείας,* ὅπως ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολάσεως.

 

Τὸν Κύριον πάντων καὶ Ποιητήν,* ἱκέτευε Πάτερ,* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς,* ὅπως ὑγιείαν παράσχῃ, Θεοφάνη,* τοῖς σοι ἁπαύστως προσ-φεύγουσι.

 

Βοήθει ἱκέτας σου, θαυμαστέ* Θεῷ καταλλαγήναι,* ἵνα λάβωμεν παρ̉  Αὐτοῦ,* εἰρήνην, ταπείνωσιν, ἀγάπην* καί τό πρόσωπον Αὐτοῦ * ἰδεῖν, Νεκτάριε.

 

Θεοτοκίον.

Πανάχραντη, Κόρη, τῆς Ναζαρὲτ* ῥῦσαι τούς ἱκέτας*  ἐκ κινδύνων παντοειδῶν* καί δεόμεθά σου, Θεοτόκε,* ἐκ τῶν βελῶν ἀρχεκάκου διάσωσον.

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Λυτρωτὴν τῶν ἀνθρώπων* καὶ Πλαστουργὸν ἅπαντες* ὑμᾶς ἱκετεύομεν πίστει* καὶ πόθῳ κράζομεν,* πρεσβεύσατε θερμῶς,* ὅπως παράσχῃ ἱκέταις* ἐλπίδαν, μετάνοιαν* καί βίον ἔνθεον.

 

Τὸν σεισμὸν καταπαύει λιταῖς σου ὁ ῞Υψιστος* διό, Θεοφάνη παμμάκαρ,* σοι καταφεύγομεν* καὶ ἐκ­ζητοῦμεν θερμῶς* τὴν σῇ βοήθειαν πά-ντες,* ἣν πα­ράσχου, ῞Αγιε,* τάχος δεόμεθα.

 

Μετεώρων ἡ δόξα* καί μοναχῶν καύχημα* τῶν δὲ  ̉Ορθοδόξων προστάται* καί καταφύγια,* Θεοφάνη σεμνέ* σύν Νεκταρίῳ τῷ θείῳ* Βαρλαάμ οἱ κτίτορες* ὑμεῖς ἐδείχθητε.

 

Θεοτοκίον.

 ̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων, Θεοτόκε, ἄνοιξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστιν* τούτους ὁδήγησον* καὶ Υἱόν Σου, σεμνή,* σὺν ἡμῖν, μῆτερ, ὑμνεῖσαι* καὶ λα­τρεύσαι δέομαι* σὺ καταξίωσον.   

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, ἱκέτας σου, Δυὰς ῾Αγία,* ὅτι πάντες σεμνοπρεπῶς ὑμῖν καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χουσα τῷ Θεῷ παῤῥησίαν.

 

 ̉Ε πίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι* τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Δέησις ὑπό τοῦ ῾Ιερέως καί εἶτα τό Κάθισμα.  Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ.

Πατέρες σεμνοί,* τῶν πιστῶν καταφύγια* καὶ Μονῆς Βαρλαάμ,* φρουροί οἱ ἀκοίμητοι* ἐκτε­νῶς δεόμεθα,* Θεοδόξαστοι ῞Οσιοι, σπεύσατε* καὶ ἐκ κιν­δύνων ῥύσατε ἡμᾶς,* τοὺς πόθῳ  καὶ  πίστει ὑμῖν προσφεύγοντας.

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε…

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,*  Νεκτάριε μάκαρ, σὺ καταπράϋνον* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον, τῶν ἐμῶν πταισμάτων, ταῖς πρεσβεῖαις σου.

 

Σὲ προστάτην καὶ πρόμαχον* καὶ φρουρὸν ἀκοίμητον οἱ  ̉Ορθόδοξοι,* Θεοφάνη σεμνέ, ἔχοντες* οὐ πτοούμεθα, Θεοκοινώνητε.

 

Μή μακρύνεις, Νεκτάριε,* ἀπ̉ ἐμοῦ, ὁ τάλας καθικετεύω σε,* ἀλλά σπεύσον εἰς βοήθειαν* καί ἐκ χειρῶν τοῦ Βελίαρ, ῥῦσαί με.

 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Πανάχραντε,* ἱκέταις ἁπάντες σοι καταφεύγομεν* καί δεόμεθα σου, Δέσποινα,* εἰρήνην τῇ οἰκοιμένῃ δώρησον.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς, Θεοφάνη θαυμαστέ,* καὶ βιῶσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.  

 

Λύτρωσον ἡμᾶς* ἐκ τῶν ὄγκων, Θεοδόξαστε,* καὶ ὑ­γιείαν παράσχου τοῖς πιστοῖς,* σύ Νεκτάριε,* πι­στῶν φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

 

῎Εμπλησον ἡμῶν,* τὰς καρδίας Θείας Χάριτος,* Νεκτάριε, τοῦ Βαρλαάμ οἰκιστά,* ἵνα ζωήν εἰ-ρηναίαν ἅπαντες ἔχωμεν.

 

Θεοτοκίον.

Νόσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης, Θεονύμφευτε,* διὸ σοι πάντες προσφεύγομεν θερμῶς* καὶ ἐξαιτοῦμεν παρασχεῖν ὑγείαν, Δέσποινα.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Νεκτάριε, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, πάντιμε.

 

Τὰ τέκνα τῶν ̉ Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Βαρλαάμ τό κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Θεοφάνη, πιστῶν κατα­φύγιον. 

 

Πατέρες τοῦ Βαρλαάμ οἰκήτορες* καί προστάται τῶν ἐν αὐτῇ ἀσκουμένων* Θεόφανες,  ̉Ιωαννίνων  δόξα* καί Νεκτάριε, τῶν μοναχῶν πρόμαχε* δεόμεθα πάντες ταπεινῶς* τόν Λυτρωτήν ὑμεῖς ἰλεώσατε.

 

Θεοτοκίον.

 ̉Ορθόδοξοι σὲ προστάτιν ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀκοί­μητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ στίφη διώ­κεις* σὺ καὶ ἰώσεις ἰᾶ, Θεοδόξαστε,* διὸ τῶν πι­στῶν οἱ χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἁπαύστως σὲ, ῎Αχραντε. 

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων Δυάς ῾Αγία,* ὅτι πάντες σεμνοπρεπῶς ὑμῖν καταφεύγομεν* ὡς ἔχουσα τῷ Θεῷ παῤῥησίαν.

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉  ἐσχάτων τῶν  ἡμερῶν  τεκοῦσα  δυσώπησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως  καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία...

῾Υμεῖς ἐστέ φρουροὶ τῶν πιστῶν οἱ ἀκοίμητοι* καὶ μεσίται πρὸς τὸν Λυτρωτὴν ἀμετάθετοι,* μὴ παρίδειτε ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνὰς,* ἀλλὰ σπεύσατε, θαυματουργοί,* εἰς βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερμῶς δεομένων ὑμῖν˙* δέξατε ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥύσατε ἐκ τῶν κινδύνων,* Νεκτάριε θαυματουργέ,* καὶ Θεόφανες μακάριε.

 

 Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ ῾Οσίου Αὐτοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Τὶ ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν  ἡμῖν;

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉  Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (κεφ. στ΄ 17-23) , …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν Αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺς τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἱ ἦλθον ἀκοῦσαι Αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἄπτεσθαι Αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ̉ Αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ Αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς Αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς Αὐτοῦ, ἔλεγε: Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε ἰδοῦ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τῶν Σῶν ῾Οσίων πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπετε* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χείρας,* Πατέρες  πανάριστοι,* ἡμᾶς τοὺς προστρέχοντας τῆ εἰκόνι σας˙* θλίψεις γὰρ ἔχομεν,* φέρειν οὐ δυνά­μεθα* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κεκτήμεθα* οὐ­δὲ ποῦ πρσφύγομεν, ἔνδοξοι,* πά­ντοθεν πολεμού­με­νοι* καὶ παραμυθίαν οὐδαμῶς ἔχομεν.* Σπεύσατε, Πατέρες,* καὶ γίγνεσθαι προ­στάται καὶ φρουροὶ* καὶ βακτηρία, ἀκλόνητος,* ἡμῶν, Θεοδόξαστοι.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

 

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Νικητὰς ἁμαρτίας* τοὺς πιστοὺς ἀναδείξατε, Θεο­δόξαστοι,* λιταῖς σας πρὸς τὸν Κτίστην* δεόμε­θα ἁ­παύστως* διὸ ὑμῖν προσφεύγομεν,* Νεκτάριε θαυ­μα­στέ,* καί σῶφρον  Θεοφάνη. 

 

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,* Θεοφάνη φωσφόρε, πίστει δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* ταπείνωσιν καὶ ῥώσιν,* ἵνα πόθῳ κραυγάζωμεν˙* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

 

Ποιητήν τῶν ἁπάντων,* ἱκετεύσατε, ῞Οσιοι θεοπρόβλητοι,* ὅπως ἡμῖν παράσχῃ* ταπείνωσιν, ἀγάπην,* ἵνα πίστει κραυγάζωμεν˙* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

 

Θεοτοκίον.

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, Παρθένε ἕνδοξε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ  ἐνθέρμως σοῦ  δέονται,* τὸν σὸν Υἱὸν Μαριάμ,* εὐμένισον λιταῖς Σου.  

 

ᾨδὴ ηʹ. Τόν Βασιλέα...

Τῷ Νεκταρίῳ καί τῷ σοφῷ Θεοφάνῃ* ἱκετεύσατε πάντες βοῶντες˙* ῥύσατε ἱκέτας* ἐκ πλάνης διαβόλου.

 

Τόν Πλαστουργόν ὑμεῖς θεοφόροι Πατέρες,* ἱκετεύσατε πάντες αἰτοῦμεν,* ὅπως ἡμῖν παράσχῃ* μετάνοιαν καὶ πίστιν.

 

Εἰς τοὺς συζύγους τοὺς καταφεύγοντας πίστει* εἰς  ἡμᾶς, Θεοφόροι  Πατέρες,* ὁ  Πλάστης  δωρίζει * λιταῖς σας ἀπογόνους.

 

Θεοτοκίον.

Τὸν Κύριόν μας* καὶ Λυτρωτὴν τῶν ψυχῶν μας* κα­θικέτευε, Μαρία Παρθένε,* ὅπως οἱ ἀχρεί­οι* ῥυ­σθῶμεν τῆς γεένης.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

Τῶν πάντων κυβερνήτην,* ῞Οσιοι Πατέρες* καθικετεύσατε, πάντες δεόμεθα,* ὅπως ἱκέταις παράσχῃ* ἀνώδυνα τὰ τέλη .

 

Λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην,* φύλαττε, Θεόφρον,* ἐκ χειρῶν δολίων τοὺς σοι προσφεύγοντας* καὶ ἐκζητοῦντας, Θεοφάνη,* τὴν προστασίαν σου.

 

Τοὺς ὄγκους θεραπεύεις,* καὶ πιστοῖς παρέχεις* ἀκλόνητον ὑγιείαν, Νεκτάριε,* διὸ πρός σε οἱ νοσοῦντες* πίστει προσφεύγουσι.

 

Θεοτοκίον.

Χαρὰν καὶ εὐφροσύνην* πίστιν καὶ ἀγάπην* τοὺς σου ἱκέτας παράσχου, Πανάσπιλε,* ἵνα ἀπαύστως ἱκέται,* σέ μεγαλύνουσι.

 

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σερα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν   Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

 

Δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Θεῷ* τὸν δόντα προστάτας* καὶ ἀνύστακτους βοηθοὺς* ὑμᾶς, Θεοφάνη* κλεινέ, σὺν Νεκταρίῳ* τοῦ Βαρλαάμ ἡ δόξα* καὶ πάντων καύχημα. 

 

Χαίροις Θεοφάνη θαυματουργέ,* σὺν τῷ Νεκταρίῳ,* τῷ ὁμαίμονι καὶ σεμνῷ.* Χαίρετε Πατέρες  ̉Ιωαννίνων γόνοι* καὶ τῶν πιστῶν προστάται καὶ καταφύγια.

 

Κέρας ̉Ορθοδόξων Χριστιανῶν* ὕψωσον λιταῖς σου* καὶ παράσχου πᾶσι ταχὺ* δύναμιν καὶ ῥώσιν,* Νεκτάριε θεόφρων,* καὶ Παραδείσου κάλ­λη* ἰδεῖν ἀξίωσον.

 

Σπεῦσον εἰς τὰς κλίνας τῶν ἀσθενῶν* καὶ τούτοις παράσχου,* Θεοφάνη θαυματουργέ,* ἀκλόνητον ὑγείαν,* μετάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ Κύριον ἁπάντων* αἰνεῖν ἀξίωσον.

 

Πάντων τῶν νοσοῦντων οἱ ἰατροί* καὶ τῶν ἐν ἀ­νάγκαις ἀντιλήπτωρες ταχυνοί,* ὀρφανῶν προστάται,* ἐδείχθητε Πατέρες* θεόφρων Θεο-φάνη* καὶ μάκαρ Νεκτάριε.

 

Χαίρετε Πατέρες θεολαμπείς,* Νεκτάριε μάκαρ* καί Θεόφανες θαυμαστέ* σύν τῷ Βενεδίκτῳ* καί τῷ Παχωμίῳ* τοῦ Βαρλαάμ τῆς μάνδρας* φρουροί ἀκοίμητοι.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

῾Ο Χορός: ῞Αγιος ὁ Θεός,... (τρίς). Δόξα Πατρὶ... Παναγία Τριάς..., Κύριε, ἐλέησον (τρίς). Πάτερ ἡμῶν... ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστιν …  Ὁ Χορός:  ̉Αμήν.

  

Καὶ τὸ  ̉Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου...

Δυὰς ἡ τῶν Ὁσίων θεοφόροι αὐτάδελφοι,* τῶν Ἰωαννίνων τὸ κλέος,* Μετεώρων ἀγλάισμα,* Θεόφανες θεράπον τοῦ Χριστοῦ,* καὶ νέκταρ ὦ Νεκτάριε ζωῆς,* πάσης βλάβης καὶ κινδύνων καὶ πειρασμῶν,* λυτροῦσθε τοὺς κρυγάζοντας˙* δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς,* δόξα τῷ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ χορηγοῦντι δι̉ ὑμῶν,* ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.

 

Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως, μικρὰ ἀπόλυσις καὶ τὰ:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Πάντας προστατεύετε, Σοφοί,* τοὺς καταφεύγοντας ἐν πίστει τῇ κραταιᾷ σας χειρί,* ἄλλους γὰρ οὐκ ἔχομεν πρεσβευτὰς πρὸς Θεόν,* οἱ ἐν μάστιξιν ὄντες, Φωσφόροι,* καὶ κατατριχόμενοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν.* Σκεύη, Παναγίας Τριάδος,* Θεοφάνη καί Νεκτάριε μάκαρ,* σπεύσατε καὶ σώσατε ἱκέτας σας.

 

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

 

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉Αμήν.

 

---

[1] Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιοι τοῦ Θεοῦ, πρεσβευέσατε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…