Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 7 Γάμος και αποχή από το γάμο.
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 7
Γάμος και αποχή από το γάμο
1Έρχομαι τώρα σ’ αυτά που μου γράψατε. Καλό είναι για τον άντρα να μη συνάπτει σχέσεις με γυναίκα. 2Αλλά για ν’ αποφεύγεται η πορνεία, κάθε άντρας πρέπει να έχει τη δική του γυναίκα, και κάθε γυναίκα πρέπει να έχει το δικό της άντρα. 3Στη γυναίκα του πρέπει ν’ αποδίδει ο άντρας το συζυγικό του χρέος· το ίδιο και η γυναίκα στον άντρα της. 4Η γυναίκα δεν εξουσιάζει το σώμα της η ίδια, αλλά ο άντρας της· παρόμοια και ο άντρας δεν εξουσιάζει το σώμα του ο ίδιος, αλλά η γυναίκα του.
5Μη στερείτε ο ένας τον άλλο, παρά μόνο πρόσκαιρα και έπειτα από κοινή συμφωνία για να αφοσιωθείτε στη νηστεία και στην προσευχή. Μετά όμως πρέπει πάλι να σμίγετε για να μην πέφτετε στους πειρασμούς του σατανά εξαιτίας της αδυναμίας σας. 6Αυτά που λέω δεν είναι δεσμευτικά, γιατί δε θέλω να σας επιβάλω κάτι. 7Φυσικά, θα προτιμούσα όλοι οι άνθρωποι να είναι όπως εγώ. Ο καθένας όμως έχει το δικό του χάρισμα από το Θεό, ο ένας έτσι, ο άλλος αλλιώς.
8Στους ανύπαντρους και στις χήρες, συνιστώ: Καλό γι’ αυτούς είναι να μείνουν όπως εγώ. 9Αν όμως δεν μπορούν να μείνουν εγκρατείς, ας παντρευτούν. Είναι καλύτερα να παντρεύεται κανείς παρά να φλέγεται από την επιθυμία. 10Στους εγγάμους όμως δίνω εντολή, όχι εγώ αλλά ο Κύριος: Η γυναίκα να μη χωρίζει από τον άντρα της. 11Κι αν χωρίσει, να μην ξαναπαντρευτεί, ή να συμφιλιωθεί με τον άντρα της. Και ο άντρας να μη διώχνει τη γυναίκα του.
12Για τις άλλες περιπτώσεις, να τι έχω να πω, εγώ αυτή τη φορά και όχι ο Κύριος: Αν ένας αδερφός έχει σύζυγο μη χριστιανή, και αυτή συγκατατίθεται να μένει μαζί του, να μην τη χωρίσει· 13κι αν μια γυναίκα έχει σύζυγο μη χριστιανό, που συγκατατίθεται να μένει μαζί της, να μην τον χωρίσει. 14Γιατί ο μη χριστιανός άντρας, χάρη στην ένωση με τη γυναίκα του, μπήκε στο χώρο του Θεού· και η μη χριστιανή γυναίκα μπήκε στο χώρο του Θεού χάρη στην ένωση με το χριστιανό. Αλλιώτικα, τα παιδιά σας θα ήταν ακάθαρτα, όπως τα παιδιά των ειδωλολατρών, ενώ τώρα έχουν μπει κι αυτά στο χώρο του Θεού. 15Σε περίπτωση όμως που ο μη χριστιανός θέλει να χωρίσει, ας χωρίσει. Σε τέτοια θέματα δε δεσμεύεται ο χριστιανός ή η χριστιανή. Ο Θεός μάς έχει καλέσει για να ζούμε ειρηνικά. 16Πού ξέρεις εσύ, γυναίκα; Ίσως σώσεις τον άντρα σου. Ή, πού ξέρεις εσύ, άντρα; Ίσως σώσεις τη γυναίκα σου.
17Πάντως, ο καθένας ας κανονίζει την πορεία του σύμφωνα με το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός και σύμφωνα με την κατάσταση στην οποία ήταν όταν τον κάλεσε ο Κύριος. Αυτή την εντολή δίνω σε όλες τις εκκλησίες. 18Αν κάποιος ήταν περιτμημένος όταν δέχτηκε την κλήση του Θεού, δε χρειάζεται να εγχειριστεί για να καλύψει την περιτομή του. Αν κάποιος ήταν απερίτμητος όταν δέχτηκε την κλήση του Θεού, δε χρειάζεται να περιτμηθεί. 19Ούτε το να κάνει κανείς περιτομή ούτε το να μην κάνει έχει καμιά σημασία, αλλά η τήρηση των εντολών του Θεού. 20Ας μένει ο καθένας στην κατάσταση που ήταν, όταν δέχτηκε την κλήση του Θεού. 21Ήσουν δούλος όταν σε κάλεσε; Μη νοιάζεσαι γι’ αυτό. Κι αν ακόμα έχεις τη δυνατότητα να γίνεις ελεύθερος, προτίμησε μάλλον αυτό που είσαι. 22Γιατί, όποιος δέχτηκε την κλήση του Κυρίου όντας δούλος, απελευθερώθηκε από τον Κύριο· παρόμοια, κι αυτός που όντας ελεύθερος δέχτηκε την κλήση του Κυρίου, γίνεται δούλος του Χριστού. 23Έχει καταβληθεί το αντίτιμο για την απελευθέρωσή σας. Γι’ αυτό μην υποδουλώνεστε σε ανθρώπους. 24Αδερφοί, στη θέση που βρισκόταν ο καθένας όταν δέχτηκε την κλήση, σ’ αυτήν ας μένει ενώπιον του Θεού.
Father Iliodor (Gairiyants) of Optina, the “Greek“On October 26, the Our righteous Father Archdeacon Iliodor (Gariyants) of Optina, the “Greek“, reposed in the Lord on 2020.
We’re parting, but not saying goodbye
From his youth, Father Iliodor was a virtuoso piano player. In the worldly world, he even had his own musical group and wrote poetry and music. Before entering the monastery, he burned a large pile of his compositions.
– Father, why did you do this? We could learn your songs now.
– Why?
Nevertheless, when visiting his spiritual children, Father Iliodor often played music. His favorite love song was “A Million Scarlet Roses.” “Who among you is ready to do such a thing for the sake of a loved one, huh?” he would ask.
I’ll help everyone in one fell swoop
When my godfather was hospitalized, we were confident he would definitely recover. His condition became serious, but we continued to hope he would recover.
On Sunday evening, October 25th, like a bolt from the blue, news came from the doctors: the only hope was a miracle, his condition was critical. The feast of the Iveron Icon of the Mother of God was approaching. The words from the Akathist hymn came to mind: “Rejoice, blessed Gatekeeper, who opens the gates of paradise to the faithful.” We understood everything, but we didn’t want to let our godfather go. We practically cried out to the Mother of God: “No, Queen of Heaven! We need a priest here!”
On the night between Sunday and Monday, we were driving along the night road to Kaluga. I was driving and asking my husband to continue praying for his father. He was reading the Psalter and seemed to hear a familiar voice in his soul: “Volodenka, don’t! It’s all over… The Lord showed me that while I’m here, I won’t be able to help everyone at once, but if I’m there, I’ll help everyone in one fell swoop, you understand?”
Here on earth, we were happy with our godfather, and now we believe that in him we have found a heavenly patron for our family.
Elena Galkina
Source: Monastic Bulletin, No. 1 (49) 2022. Pp. 40–49.
[Google Translate]
https://pravoslavie.ru/146834.html
***
Hierodeacon Iliodor
A story about disobedience
Once we were on Mt. Athos, at the Skete of the Panagia. The skete is a small building: Inside there is a hall with a fireplace that can be kindled to get dry and spend the night in warmth, and part of the building is a small chapel. Pilgrims usually spend the night in the skete, and in the morning, having rested, make the last dash to the Church of the Transfiguration on the summit of Mt. Athos. They also stop for a bit in the skete before going back down.
And we took a break before our descent; we ate, we drank coffee, and we felt good; we were happy. I said: “Now, let’s read the Akathist to the Mother of God, as usual, and then we’ll head down.”
But our secular companions said: “No, we don’t have time to read the Akathist here; we’re in a hurry! We need to get down the mountain faster!”
I gave in to their entreaties, and we all started to go down together.
There is no vegetation on the mountain there, the rocks are slippery under your feet, it’s easy to fall and it’s easy to hurt yourself, rolling down the mountain. And just as we began our descent, thunder cracked and a storm began. And instead of an Akathist in the chapel, we went down the mountain in the rain. We went down to the cross at the fork, where people usually make another stop, dirty, wet, and we stood, looking at each other. Well, we were in a hurry…
We started reading the Akathist to the Mother of God at the cross…
Father Iliodor (Gairiyants) of Optina, the “Greek“On October 26, the Our righteous Father Archdeacon Iliodor (Gariyants) of Optina, the “Greek“, reposed in the Lord on 2020.
“My son, give me your heart…” (Proverbs 23:26)
Above all canons and regulations is love.
Father Iliodor fully brought these words spoken by Saint Gabriel (Urgebadze) to life.
“I approach the hotel, it’s raining and cold, a woman with a child is knocking on the door, but they won’t let her in because the hotel closes at eleven o’clock. So I knock again and complain, ‘How can this be? Are you not letting Christ, the Mother of God, in?'” Father Iliodor recounted.
Often, when we arrived at the monastery, we’d find our godfather not in his cassock, but in sweatpants and a robe. “The abbot took him off. I took a child, a wheelchair user, to Jerusalem without his blessing. I promised him, but the abbot didn’t bless him, but how could I not fulfill my promise?”
There was a children’s camp near Optina in the summer. Having visited there and discovered that the children had neither fresh vegetables nor milk or sour cream, Father Iliodor immediately ran to the brotherhood’s refectory, loaded a cart with boxes of cucumbers, tomatoes, and jars of milk, “harnessed” one of the pilgrims to it, and took it to the children. Hegumen Nikon came running toward him:
– Are you robbing the brethren! Without a blessing?!
– Father, you are a priest, so bless us to feed the children.
“On Valaam there lived ascetics, and at Optina, comforters. Such were the venerable elders of Optina. We must continue this tradition.” This principle became the foundation of Father Iliodor’s monastic life.
Mom, how many times do I have to kiss you?
Father Iliodor taught all his children that they should strive to receive communion often:
“We don’t ask, ‘Mom, how many times do I have to kiss you?’ It’s the same here. In communion, we unite with God, who loves us more than anyone.”
There were cases when priests wouldn’t bless someone for communion. The godfather would go and investigate. Some were even successfully “won back.”
His reverence for the Holy Gifts was also astonishing. One day, a little girl vomited in church immediately after receiving Communion. She had been complaining of feeling unwell since the morning, but her mother insisted on going to church. She had brought a plastic bag with her, into which the child vomited. When she told Father Iliodor about the incident, the girl’s mother heard: “Come back with this in a few hours.” Having fasted, the godfather consumed the contents of the bag.
Heart ultrasound and the formula for Christian life
“No fasting will save us,” Father Iliodor instructed his parishioners on New Year’s Day 2020. “Up in heaven, they won’t do stomach ultrasounds. They’ll do heart ultrasounds. We’ll take with us only our hearts, our consciences, and good deeds, if any of us have any.”
His instructions, even if sometimes stern, never depress anyone, never offend or hurt anyone, never alienate anyone. Around him, people felt inspired.
“A person needs a little attention and nothing more. A listening ear and, if possible, a hug and a kiss.”
Father Iliodor left us all a “formula,” as he called it, for Christian life: “Love everyone, pity everyone, justify everyone, pray for everyone.”
ΑΓΙΑ ΤΑΒΙΘΑ: Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
ΑΓΙΑ
ΤΑΒΙΘΑ: Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η αγάπη και η φιλανθρωπία είναι συνώνυμα
με τον Χριστιανισμό. Η βάση του χριστιανικού κηρύγματος είναι η αγάπη προς
όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τις όποιες ιδιαιτερότητές τους. Τίποτε δε
μπορεί να μπει εμπόδιο στην άσκηση της χριστιανικής αγάπης, ούτε το φύλο του
ανθρωπίνου προσώπου, ούτε η φυλή, ούτε η κοινωνική και οικονομική του
κατάσταση. Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όχι μόνο δίδαξε την αγάπη προς
όλους, αλλά και έθεσε ως προϋπόθεση την άσκηση της αγάπης, σε όσους ήθελαν και
θέλουν να είναι δικοί Του, «εντολὴν καινὴν
δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και ὑμεῖς ἀγαπᾶτε αλλήλους.
Εν τούτῳ γνώσονται πάντες ότι εμοὶ μαθηταί εστε, εὰν αγάπην έχητε εν αλλήλοις»
(Ιωάν.13,34-35). Επίσης έδωσε ο Ίδιος το παράδειγμα της αλληλοδιακονίας,
πλένοντας τα πόδια των μαθητών Του, πριν το Μυστικό Δείπνο, συμβουλεύοντας τους
μαθητές Του «ει ουν εγὼ ένιψα υμών τους
πόδας, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, και υμείς οφείλετε αλλήλων νίπτειν τους πόδας.
υπόδειγμα γαρ δέδωκα υμίν, ίνα καθὼς εγὼ εποίησα υμίν, και υμείς ποιήτε» (Ιωάν.13,13-15).
Μάλιστα η αγάπη αυτή εκτείνεται και στους εχθρούς μας, «αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδὲν απελπίζοντες»
(Λουκ.16,35).
Η αγία μας Εκκλησία έκαμε πράξη την
εντολή της αγάπης του Χριστού, η Οποία προσφέρει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια
απλόχερα την φιλανθρωπία της στον άνθρωπο. Υπέροχες προσωπικότητες της
Εκκλησίας μας άσκησαν κατά καιρούς την αγάπη και σφράγισαν με τη δράση τους την
ιστορία. Ένα από αυτά τα ιερά πρόσωπα υπήρξε και η αγία Ταβιθά, η αποκαλούμενη Δορκάς, δηλαδή ζαρκάδα, η οποία έζησε στα
χρόνια των Αποστόλων και αναδείχτηκε παράδειγμα φιλανθρωπίας και διακονίας των
ανθρώπων που είχαν ανάγκη.
Για την αγία Ταβιθά κάνει λόγο ο ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο
των «Πράξεων των Αποστόλων»: «Αυτὴ ην πλήρης αγαθών έργων και ελεημοσυνών, ων εποίει» (Πραξ.9,36). Ζούσε στην
πόλη της Παλαιστίνης Ιόππη και ασκούσε το επάγγελμα της υφάντρας. Είχε γίνει
χριστιανή και βίωνε την χριστιανική πίστη στην καθημερινή της ζωή. Η καρδιά της
ξεχείλιζε από άδολη αγάπη για τους πονεμένους και φτωχούς συμπολίτες της. Γι’
αυτό έραβε νυχθημερόν ενδύματα, τα οποία πωλούσε και τα χρήματα τα έδινε σε
όσους είχαν ανάγκη. Παράλληλα είχε πλαισιωθεί από άλλες χριστιανούς της πόλεως,
όπου οργάνωσε μια εκπληκτική φιλανθρωπική δράση. Πλήθος πεινασμένων, χηρών και
ορφανών, ήταν αποδέκτες της αγάπης και της φιλανθρωπίας αγίας Ταβιθάς. Όμως ο
Θεός οικονόμησε να δεχτεί σκληρή δοκιμασία, για να δοξασθεί το όνομά Του και να
γίνει γνωστή η αγία. Αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε.
Εκείνες τις ημέρες έκανε
περιοδεία στην περιοχή εκείνη ο απόστολος Πέτρος. Δίδασκε στη γειτονική πόλη
Λύδδα, όταν πληροφορήθηκε το τραγικό συμβάν από δύο απεσταλμένους των πιστών
της Ιόππης. Ο Πέτρος έτρεξε αμέσως στην Ιόππη, όπου όλα ήταν έτοιμα για την
κηδεία της Ταβιθάς. Βρήκε ένα μεγάλο πλήθος μέσα και έξω από το σπίτι της, όπου
θρηνούσε το χαμό της ευγενούς κόρης. Όσοι είχαν ευεργετηθεί από αυτή έκλαιγαν
απαρηγόρητοι, διότι είχαν χάσει το στήριγμά τους.
Μόλις έφτασε ο κορυφαίος
απόστολος, ζήτησε να δει τη νεκρή, στο υπερώο. Παρακάλεσε να τον αφήσουν μόνο
με το τίμιο σώμα της Ταβιθάς, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά. Μετά φώναξε
δυνατά: «Ταβιθά ανάστηθι», και ω του
θαύματος, το πνεύμα επέστρεψε στο σώμα
της νεκρής και σηκώθηκε! Το θαυμαστό γεγονός όχι μόνο γέμισε με χαρά το
παραβρισκόμενο πλήθος, αλλά διαδόθηκε σε όλη
την Παλαιστίνη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δοξασθεί το όνομα του Θεού και
να μεταστραφούν στο Χριστιανισμό πάρα πολλοί Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες.
Η αγία Ταβιθά έζησε κατόπιν
πολλά χρόνια αγίας ζωής, συνεχίζοντας το φιλανθρωπικό της έργο, και πέθανε σε
προχωρημένη ηλικία. Η Εκκλησία μας την κατέταξε στους αγίους Της, τιμώντας την
μνήμη της στις 25 Οκτωβρίου.
Είναι ανάγκη να έχουμε υπόψη
μας το διαχρονικό φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας, το οποίο απορρέει από
την πίστη μας, ότι στο πρόσωπο του κάθε ενδεούς ανθρώπου εικονίζεται ο Χριστός
και σύμφωνα με τη δική Του διαβεβαίωση, «αμὴν λέγω υμίν, εφ᾿ όσον εποιήσατε ενὶ τούτων των αδελφών
μου των ελαχίστων, εμοὶ εποιήσατε» (Ματθ.25,40). Είναι απαραίτητο επίσης να
επισημάνουμε πως η φιλανθρωπία είναι αποκλειστικό προνόμιο του Χριστιανισμού,
διότι η έννοια της εποποιίας ήταν άγνωστη στον προχριστιανικό κόσμο! Δεν
υπάρχει καμιά μαρτυρία για οργανωμένο δίκτυο φιλανθρωπίας και φιλανθρωπικών
ιδρυμάτων! Από τον πακτωλό του απίστευτου πλούτου των «ιερών» των παγανιστικών
θρησκειών, όπως λ.χ. των Δελφών, ουδέποτε διατέθηκε το παραμικρό ποσό για την
ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου! Ουδεμία μαρτυρία υπάρχει για κάτι τέτοιο!
Αντίθετα μάλιστα, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης τον 4ο μ. Χ. αιώνα,
θέλοντας να νεκραναστήσει την ειδωλολατρία, ζητούσε από τους ειδωλολάτρες
ιερείς να μιμούνται τους Χριστιανούς στην άσκηση της φιλανθρωπίας, διότι ήταν
ανύπαρκτη σ’ αυτούς!
Η εκκλησιαστική μας ιστορία έχει να μας
επιδείξει ένα απέραντο φιλανθρωπικό έργο στο διάβα των αιώνων. Χιλιάδες μιμητές
της αγίας Ταβιθάς προσέφεραν με αυταπάρνηση τις ανιδιοτελείς τους υπηρεσίες και
τα αγαθά τους προς τον πάσχοντα και ενδεή άνθρωπο, ιδιαίτερα σε καιρούς
χαλεπούς. Αλλά και σήμερα, στην εποχή μας, όπου ο λαός μας δοκιμάζεται από την
πρωτοφανή οικονομική κρίση, την οποία δημιούργησε η ανθρώπινη απληστία, η
Εκκλησία μας με τις χιλιάδες μιμητών της αγίας Ταβιθάς, εθελοντές της αγάπης,
τρέφει και περιθάλπει μόνη Αυτή, πληθώρα συνανθρώπους μας, τους οποίους έχει
εγκαταλείψει, τόσο η επίσημη Πολιτεία, και οι διάφοροι άλλοι «ανθρωπιστικοί»
θεσμοί!
Λουσμένος στὸ ἄκτιστο φῶς.ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ.
Λουσμένος στὸ ἄκτιστο φῶς.
Συνεχίζοντας τὴν διήγησή της ή κυρία Μ.Γ. ἔγραψε
Φθάνοντας κουρασμένος καὶ ταλαιπωρημένος ὁ Γέροντας στὸ καμένο Μάτι ἀπὸ τὴν ὁλονύκτια παραμονή του στην Νέα Μάκρη καὶ βλέποντας ὅτι γλύτωσε ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ σπιτάκι του ἀπὸ τὴν φωτιά, φωτίσθηκε τὸ πρόσωπό του. Ἐξέπεμπε ἕνα φῶς οὐράνιο, ἡ ἄσπρη γενειάδα του ἔγινε χρυσὴ καὶ ὁ ἴδιος ἔδειχνε
καὶ κατεβάζοντας τὸ κεφάλι μονολόγησε τα λόγια του
πολὺ ἤρεμος καὶ ξεκούραστος. Ἔψαλε τὴν δοξολογία
Ἰώβ: «Ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο. Εξη
τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον» (Ἰώβ α' 21).
Ἡ ζωὴ συνεχίσθηκε καὶ ἐγὼ φρόντιζα τὸν Γέροντα να εἶναι ὑγιὴς καὶ νὰ τοῦ συμπαραστέκομαι σε κάθε καθε δυσκολία.
Μέναμε σε δύο δωμάτια στο σπιτάκι απέναντι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, στὸ καθαρτήριο τῶν ψυχῶν.Τα δωμάτια χωρίζονταν ἀπὸ μία ἐνδιάμεση πόρτα.
Κάθε βράδυ, ὅταν ξάπλωνε ἀργὰ στὸ κρεββάτι του, προ-
σπαθοῦσα νὰ ἀκούσω ὅτι κοιμᾶται ἤρεμα.
Συνήθως κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νύχτας ἔβηχε. Τότε σηκωνόμουν
καὶ πήγαινα νὰ τοῦ χτυπήσω τὴν πλάτη, γιὰ νὰ ἠρεμήσει καὶ νὰ ἀποκοιμηθεῖ πάλι.
Ἕνα βράδυ ποὺ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο πῆγα στὸ δωμάτιό του καὶ τοῦ χτύπησα την πλάτη, ἀποκοιμήθηκε καὶ ἠρέμησε. Τότε ἔνοιωσα ἕνα ἄσπρο φῶς νὰ ξεκινάει ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ νὰ ἁπλώνεται σὲ ὅλο τὸ κρεββάτι.
Ξεκινοῦσε ἀπὸ μιὰ εἰκόνα ποὺ εἶχε ὁ Γέροντας στὸ δωμάτιό του, δῶρο ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ. Ἦταν ἡ «Παναγία ἡ ἐγκυμονοῦσα». Τὸ φῶς ἔβγαινε ἀπὸ τὴν κοιλίτσα της καὶ ἔλουζε ὅλο τὸ κρεββάτι τοῦ Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἄστραπτε. Ἦταν τὸ φῶς τῆς χάριτος. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη τον Μάρτιο του 2020 λίγους μήνες
πρὶν ἀπὸ τὴν κυοφορία τοῦ ἐπιγείου τέλους τοῦ Γέροντα, ὅπου τὸν περίμενε τὸ φῶς τῆς συνυπάρξεώς του μὲ τὸν Χριστό μας καὶ τὴν Παναγία μας, γιὰ τὸν Ναὸ τῆς ὁποίας τόσο μόχθησε καὶ εἶναι ὁ κτίτοράς της.
Πολλοὶ ὁμολογοῦν ὅτι δὲν ἦταν καὶ λίγες
οἱ φορὲς ποὺ ὁ ἴδιος ἐθεάθη προσωπικὰ τόσο στὴν Θεία Λειτουργία, ὅσο μετὰ ἀπὸ αὐτὴν νὰ περιλούζεται μὲ φῶς, μὲ μία λάμψη στο πρόσωπό του, που σίγουρα δὲν ἦταν αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ δὲ κατανυκτικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο λειτουργοῦσε τὰ Θεῖα Μυστήρια, ἐγκλώβιζε καὶ ἐπηρέαζε ἀκόμα καὶ ἀνθρώπους μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τύχαινε νὰ παρευρίσκονται γιὰ κοινωνικούς λόγους.
Αὐτὸ τὸ ἄϋλο φῶς ἦταν ποὺ φώτιζε καὶ πολλὲς ψυχὲς νὰ ἀφιερωθοῦν στὸν Χριστό μας και νὰ κοσμοῦν σήμερα τὸ Ἅγιον Ὄρος ὡς μοναχοὶ ἢ ὡς ἱερομόναχοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Ώρες πυρκαγιάς. Προφητεία. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Ώρες πυρκαγιᾶς. Προφητεία.
Διηγεῖται πάλι ἡ κυρία Μ.Γ.:
Ἕνα ἀκόμη θαῦμα ποὺ ἔζησα κοντὰ στὸν Παπούλη ἦταν αὐτὸ τῆς φωτιᾶς, ποὺ ἔπιασε στὸ Μάτι τὸ 2018.
Κατ᾿ ἀρχὴν ὁ Γέροντας ἕνα μήνα πρὶν τὴν φωτιὰ ζήτησε
νὰ κλαδευτοῦν τὰ δένδρα ποὺ κοσμοῦσαν τὸν περίγυρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Παναγίας μας. Σὰν νὰ ἤξερε τί θὰ ἀκολουθήσει.
Τὴν ἡμέρα τῆς φωτιᾶς εἶχε ἔρθει γιὰ ἐξομολόγηση μιὰ οἰκογένεια τριῶν ἀτόμων, ὁ μπαμπάς, ἡ μαμὰ καὶ ὁ γιός τους. Νωρὶς τὸ ἀπόγευμα ποὺ πλησίασε ἡ φωτιὰ
στὸ Μάτι, ὁ πατέρας ποὺ βρισκόταν ἔξω ἀπὸ τὸ κελλάκι τῆς ἐξομολογήσεως ἄρχισε νὰ φωνάζει, διέκοψε τὴν ἐξομολόγηση καὶ ζήτησε νὰ φύγουμε ἀπὸ ἐκεῖ γρήγορα. Ἐπειδὴ ἤμασταν πέντε ἄτομα, δὲν χωρούσαμε
ὅλοι στὸ αὐτοκίνητό τους. Ἔτσι, ὁ γιός τους προσφέρθηκε να προχωρήσει μὲ τὰ πόδια πρὸς τὸ «κόκκινο λιμανάκι», γιατὶ αὐτὴ ἡ ὁδηγία μᾶς εἶχε δοθεῖ. Ἀντιθέτως ὁ πατὴρ Νικόλαος ζήτησε στον πατέρα τῆς οἰκογενείας ποὺ ὁδηγοῦσε, να στρέψει πρὸς τὴν ἀντίθετηκατεύθυνση, δηλαδὴ πρὸς τὴν Νέα Μάκρη.
Ἡ μητέρα θέλησε νὰ μείνει πίσω ψάχνοντας τον γιό της. Οἱ ὑπόλοιποι φύγαμε πρὸς τὴν Νέα Μάκρη. Ξαφνικὰ εἴδαμε µπροστά µας ἔξω στὸν δρόµο τὸν γιὸ τῆς οικογένειας τόν οποίο ἔψαχνε Ἠ μητέρα του μπῆκε στὸ αὐτοκινητο καὶ φύγαμε ἀπὸ τὸ ἐπίκεντρο τῆς φωτιᾶς, Μόνο μητέρα εἶχε μείνει πίσω φεύγοντας γιὰ τὸ «κόκκινο λιμανάκι».
Φθάνοντας στὴν Νέα Μάκρη μᾶς φιλοξένησαν στὴν Ἐκλησία τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου, γιὰ νὰ περάσουμε τὸ βράδυ. Ἐγὼ ἀγωνιοῦσα καὶ ἔκλαιγα γιὰ τὸ τί ἔχει γίνει ἣ μητέρα τῆς οἰκογενείας, τὸ σπίτι µας καὶ ἡ Ἐκκλησία µας στὸ Μάτι. Τότε ὁ πατὴρ Νικόλαος μοῦ εἶπε μὲ σιγουριὰ καὶ προφητικὸ λόγο:
- Μὴν ἀνησυχεῖς, παιδί µου, δὲν μποροῦμε, δυστυχῶς, νὰ κάνουμε τίποτα μὲ τὴν φωτιά, ἀλλὰ ἡ γυναίκα, η Ἐκκλησία καὶ τὸ σπίτι µας δὲν θὰ πάθουν τίποτα.
Τὴν ἑπόμενη ημέρα ἐνωρὶς τὸ πρωΐ , ὅταν γυρίσαµε πίσω στὸ καμένο Μάτι, πράγματι ἡ Ἐκκλησία, ὁ περιβάλλοντας χῶρος της καὶ τὸ σπιτάκι µας, τὸ ἀμπέλι μπροστὰ στὴν αὐλή, ὅλα γύρω ἦταν χλωρά. Δὲν εἶχε περάσει η φωτιά. Είχε μείνει πίσω στὴν µάνδρα ποὺ μᾶς χώριζε ἀπὸ τὴν διπλανὴ κατοικία, ἡ ὁποία. δυστυχῶς, ηταν καμένη. Ἡ Ἐκκλησία ὁλόασπρη καὶ καθαρή, χωρὶς καπνούς, καὶ τὸ προαύλιο ὁλοκάθαρο.
Ἐπίσης η κυρία µάθαμε ὅτι γύρισε στὸ σπίτι της ὑγιής, ὅπως τὸ εἶχε προβλέψει ὁ Γέροντας. Κάποιο θαῦμα ὴ σίγουρα ἔγινε ἐκεῖνο τὸ βράδυ μὲ τὴν βοήθεια τῶν
ἁγίων ἀγγέλων, ποὺ οἱ προσευχὲς τοῦ Γέροντος εἶχαν στείλει νὰ ἀναλάβουν ὑπηρεσία, ἀφοῦ αὐτοὶ εἶναι «λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα δια τοὺς µέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν (Εβρ. α 14).
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Ἔβλεπε τὸ σημεῖο χαμένου ἀντικειμένου. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Ἔβλεπε τὸ σημεῖο χαμένου ἀντικειμένου.
Μια εὐγενὴς ψυχή, γνώριμος τοῦ Γέροντος Νικολάου, περιγράφει το διορατικό του χάρισμα, προϊόν τῆς καθαρῆς του καρδιᾶς καὶ τῆς προσευχητικῆς του μὲ τὸν οὐρανὸ ἐπικοινωνίας, ὡς ἑξῆς:
-
Εἶχα τὴν εὐλογία νὰ κατοικῶ κατὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα στὸ Μάτι ἀπὸ τὸ ἔτος 1980. Ὁ Κύριος μὲ ἀξίωσε νὰ γνωρίσω τὸν π. Νικόλαο, ἅγιο ἄνθρωπο,
καὶ νὰ τὸν γνωρίσω καὶ στὴν μητέρα μου, ἡ ὁποία ἐκκλησιαζόταν τακτικὰ κοντά του, στὸν Ναὸ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Κάποια ἡμέρα αὐτὴ ἔχασε ἕνα πολύτιμο καὶ ἀπολύτως γι' αὐτὴν ἀναγκαῖο ἀντικείμενο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσει σὲ κατάθλιψη. Πολύ στενοχωρημένη ἐπισκέφθηκε τὸν Γέροντα καὶ τοῦ ἐξομολογήθηκε τὴν αἰτία τῆς
θλίψεώς της. Ἐκεῖνος, χωρὶς νὰ δώσει ἰδιαίτερη ἔμφαση, μὲ τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν χάρη ποὺ εἶχε τῆς εἶπε:
Βικτωρία, τώρα ποὺ θὰ πᾶς στὸ σπίτι, θὰ τὸ
βρεῖς στὸ τάδε σημεῖο.
Ὅταν ἡ μητέρα μου ἐπέτρεψε στο σπίτι, τὸ βρῆκε ἀκριβῶς στὸ σημεῖο ποὺ τῆς εἶχε ὑποδείξει ὁ Γέροντας.
Πῶς νὰ μὴν θαυμάσει, λοιπόν, κανεὶς τὸν π. Νικόλαο, ποὺ ἦταν δοχεῖο καθαρὸ τοῦ Παναγίου Πνεύματος;
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Ταπείνωση καὶ προσευχή. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Ταπείνωση καὶ προσευχή
Προσωπικὴ ἐμπειρία καταθέτει η κ. Α.Λ.
-
Κάποια φορὰ ὁ Γέροντας Νικόλαος ἀσθένησε
μὲ βαριὰ ἴωση καὶ δὲν ἐπέτρεπε νὰ τὸν ἐπισκεφθοῦμε
νοιώθοντας ἀδυναμία. Ὅταν συνῆλθε, τὸν ἐπισκέφθη
κα, γιὰ νὰ ἐξομολογηθῶ. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐξομολογήσεως ἤχησε το τηλέφωνο. Τον παρακάλεσα νὰ
Παρακάλεσα ἁπλά,
μιλήσει καὶ μοῦ εἶπε «εὐχαριστῶ». Ὅση ὥρα συνομιλοῦσε, ἔστρεψα το βλέμμα μου στὶς εἰκόνες μὲ τὴν
κανδήλα ποὺ εἶχε στὸ ταμεῖο του
ἱκετευτικὰ τὸν Ἅγιο Πορφύριο, που γνώριζα πώς,
όταν ζοῦσε, συνομιλοῦσαν, νὰ ἐνισχύσει μὲ τὴν χάρη
του τὸν Γέροντα. Τότε ἡ κανδήλα ἔρχισε τὴν ταλάντωση. Δὲν ὑπῆρχε ἴχνος ἀέρα. Ὅλα ἦταν κλειστά.
Ἔγινα μέτοχος τῆς θείας ἐπεμβάσεως. Ψέλλιζα πολλὲς φορές: «Εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ.
Δόξα τῷ Θεῷ»!
Μόλις τελείωσε ὁ Γέροντας τὴν συνομιλία του, ἐξομολογήθηκα άμεσα μὲ χαρὰ τὸ συμβάν.
Ἐκεῖνος ἔμεινε σιωπηλὸς ἀτενίζοντας μὲ τὸ βλέμμα του, ἴσως κάποιον ἄλλο χῶρο. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μοῦ διδάσκει; Αναρωτήθηκα. Ναί! Τὴν ἀπάθεια, ἐνῶ συνέχιζε ἡ ταλάντωση.
Γυρίστε πίσω νὰ δεῖτε τὴν εἰκόνα! Τὸν βλέπετε τὸν μαῦρο; Μοῦ εἶπε. Θέλει προσοχή.
Αὐτὴ ἡ εἰκόνα, ποὺ εἶναι ἀντίγραφο ἀπὸ τοιχογραφία
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, βρισκόταν πίσω ἀπὸ τὸν ἐξομολογούμενο. Ὁ Γέροντας συνήθιζε
νὰ μᾶς συνετίζει, καθὼς μᾶς προέτρεπε νὰ τὴν προσέξουμε.
Ἀπεικόνιζε τὸν ἐξομολογούμενο γυμνό, ἔμπροσθεν τοῦ ἱερέως. Ὁ διάβολος στὸ ἐπάνω μέρος τῆς
εἰκόνας λέει: «Ὑπερηφάνεια, φιλαργυρία, πορνεία,
ὀργή, γαστριμαργία, φθόνος καὶ ἀκηδία». Ὁ ἄγγελος πάλι στὸ πάνω μέρος ἀπαντᾶ: «Μετάνοιαν τῶν ἑαυτοῦἁμαρτιῶν ἐποίησεν, οὐκ ἔχει μέρος μετ᾿ αὐτοῦ».
Ὁ διάβολος στο κάτω μέρος τῆς εἰκόνος λέει: «Εντράπου, ἐντράπου»!
Τὴν εἰκόνα αὐτὴν τὴν εἶχε ἐκτυπώσει σὲ δίπτυχο καὶ τὴν μοίραζε, ὥστε κάθε ἐξομολογούμενος νὰ διαπλάσει ἰσχυρὸ χαρακτήρα, προκειμένου νὰ ἀποκτήσει τὶς ἀκριβότερες ἀρετές, ὅπου μιλᾶ ὁ Θεός.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Προέβλεπε τὶς δυσκολίες μου. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Προέβλεπε τὶς δυσκολίες μου.
Συνεχίζει πάλι τὴν διήγησή της η κυρία Α.Δ.:
Κάποια ἡμέρα ποὺ στὸν χῶρο τῆς ἐργασίας μου εἶχα νὰ διεκπεραιώσω κάτι πολύ δύσκολο, ένιωθα μόνη, ἀνυπεράσπιστη, ἀβοήθητη, ἀγχώδης. Γύρω μου
ὑπῆρχαν κακῶς κείμενα, ἔξω ἀπὸ κάθε δίκαιο και ἁρμονία.
Καθὼς ἤχησε τὸ κουδούνισμα τοῦ τηλεφώνου τῆς
ἐργασίας μου, ἡ ἔκπληξή μου ἦταν μεγάλη. Ακούσθηκε
ὁ Γέροντας μὲ τὴν εὐγενική του φωνή:
-
Τι κάνετε; Καλημέρα σας!
Αὐτὴ τὴν στιγμὴ πολὺ δύσκολα, Γέροντά μου.
Ὅμως, τώρα ποὺ σᾶς ἀκούω αἰσθάνομαι καλύτερα.
Ναί, παιδί μου, κάνετε ὑπομονή, παρακαλῶ.
Ἐκεῖ μέσα ὑπάρχουν πολλὰ δαιμόνια. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς
εὐλογεῖ.
Ἔμεινα ἔκπληκτη μὲ αὐτὸ ποὺ ἄκουγα. Ὁ Γέροντας
δὲν ἀποκάλυπτε ποτὲ τὸ χάρισμά του. Τότε μὲ στήριξε
καὶ ἐπιβεβαίωσε αὐτὴ τὴν οὐράνια δωρεά του. Ἕνα δροσερό ἀεράκι γαλήνεψε το φλογισμένο μου πρόσωπο
καὶ βοήθησε τὴν ψυχή μου νὰ ἀναπαυθεῖ. Τὸ πρόβλημα
ξεπεράσθηκε ἀμέσως μὲ τὴν εὐχή του.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Εἶχε χαρίσματα καὶ ἔδειχνε οἰκειότητα. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Εἶχε χαρίσματα καὶ ἔδειχνε οἰκειότητα
Διηγεῖται ἡ κυρία Α.Α. :
[Γνώρισα τὸν πατέρα Νικόλαο τον Σεπτέμβριο τοῦ
2010, ὅταν ἦταν 89 ἐτῶν. Ἡ τότε οἰκογενειακή μου
κατάσταση ἦταν ἄθλια. Ἡ κόρη μου εἶχε καρκίνο στὸν
θυρεοειδὴ καὶ ὁ γιός μου είχε αποτύχει στὶς πανελλα
δικὲς ἐξετάσεις. Ὁ πατέρας Νικόλαος μᾶς βοήθησε
νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας.
Ἡ κόρη μου έκανε εγχείρηση στὸν θυρεοειδὴ καὶ ὁ
γιατρὸς μᾶς εἶπε ὅτι εὐτυχῶς ὁ καρκίνος ἦταν μέσα
στὴν κάψα καὶ δὲν εἶχε προλάβει νὰ μολύνει τὸ ὑπόλοιπο σῶμα.
Θυμᾶμαι ὅτι εἶχα πάει ἕνα ἀπόγευμα γιὰ ἐξομολόγηση καὶ φεύγοντας, στὸ κατώφλι τῆς πόρτας, μὲ ρώτησε:
Τί κάνει ἡ κόρη σου;
Ἐγὼ τοῦ εἶπα:
-
Πάτερ μου, ἔχει ἕναν δεσμό!
Μοῦ εἶπε:
-
Ἐὰν συνεχίσει μὲ αὐτόν, δὲν θὰ παντρευθεῖ!
- Πάτερ μου, τοῦ λέω, ἐὰν τῆς τὸ πῶ, θὰ τσακωθῶ.
Νὰ τσακωθεῖς, μοῦ λέει.
Τὸ εἶπα καὶ ἡ κόρη μου νευρίασε, ἀλλὰ τελικὰ χώρισε μὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο. Γνώρισε ἕναν συνάδελφό της
καὶ παντρεύθηκαν, ἀφοῦ πρῶτα ὁ Γέροντας γνώρισε τὸν μέλλοντα γαμπρὸ καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν εὐχή
του.
Πάλι στὴν ἐξομολόγηση μοῦ εἶπε ξαφνικά:
- Στὸν γιό σου νὰ μὴν δώσεις τὴν κοπέλα ποὺ τοῦ προξενεύεις, γιατὶ θὰ τὴν χωρίσει. Νὰ πάρει αὐτὴν
ποὺ πρόκειται νὰ γνωρίσει.
Καὶ πραγματικὰ γνώρισε μιὰ κοπέλα καὶ παντρεύθηκαν καί, ἐνῶ ἦταν ἀδύνατο νὰ κάνει παιδιά, λόγῳ μιᾶς σοβαρῆς γυναικολογικῆς ἀσθενείας ποὺ εἶχε, ἔμεινε ἔγκυος καὶ ἔκανε ἕνα ὑγιέστατο αγοράκι. Ὅταν ὁ
πατὴρ Νικόλαος εἶδε τὸ παιδί, τὸ ὁποῖο μπουσουλοῦσε
στὰ πόδια του, κοίταξε τὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε:
Παναγία μου, τί μᾶς χάρισες, σὲ ἐμᾶς τοὺς ἀχαρίστους!
Στὸ παιδὶ δώσαμε τὸ ὄνομα Νικόλαος πρὸς τιμὴν
τοῦ Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη. Ὅταν τὸ παιδὶ
πῆγε τριῶν ἐτῶν νὰ τοῦ κάνει τὴν πρώτη του ἐξομολόγηση ὁ Γέροντας ἀστειευόμενος τοῦ εἶπε:
- Γιατί μοῦ ἔκλεψες τὸ ὄνομα;
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 8, 26-39] . Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ»
ΚΥΡΙΑΚΗ
ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά
8, 26-39]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού
γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά
Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-10-1982]
«Ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν· ὁ δὲ ἀνήρ ἐδέετο αὐτοῦ εἶναι σὺν αὐτῷ».
Από τότε, αγαπητοί μου, που ήλθε ο Κύριος
εις τον κόσμον και οι άνθρωποι άκουσαν για τ΄όνομά Του, ουσιαστικά χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα. Σε εκείνους που απεδέχθησαν
τον Χριστόν και εις εκείνους οι οποίοι απώθησαν τον Χριστόν. Η σημερινή
ευαγγελική περικοπή δίδει την εικόνα, αυτή, ανάγλυφη. Πώς δηλαδή ο μεν δέχεται,
οι δε απωθούν. Και πράγματι, αυτός ο πρώην δαιμονιζόμενος, ο οποίος είχε
δαιμόνια πολλά, από χρόνου ικανού και ήτο αντικοινωνικότατος και επικινδυνωδέστατος
κοινωνικά, αυτός που δεν έμενε ούτε σε σπίτι, παρά στους αγρούς και στα
μνήματα, και αλυσοδένετο και τα έσπαζε τα δεσμά, αυτός ο άνθρωπος, σωφρονών και ιματισμένος και ευγνωμονών κάθεται στα
πόδια του Ιησού και Τον παρακαλεί να είναι μαζί Του.
Αντιθέτως, οι Γεργεσηνοί, οι συμπατριώται του, στην πόλιν των οποίων ο
Κύριος ήδη πήγαινε, όταν άκουσαν τα γενόμενα, πώς οι δαίμονες έφυγαν από τον
συμπατριώτην των, τον πρώην δαιμονισμένο, μπήκαν μέσα εις τους χοίρους και οι
χοίροι επνίγησαν, χιλιάδες χοίροι, τότε επήγαν όλοι να δουν τον Κύριον και
εφοβήθησαν και παρεκάλεσαν τον Κύριον να φύγει όχι μόνον από την πόλιν των, αλλά και από τα περίχωρα της πόλεώς των,
διότι… διότι «ἐφοβήθησαν
φόβον μέγαν». Και ο Κύριος, αφού Τον παρεκάλεσαν να μην μπει εις την
πόλη τους, τότε έκανε μεταβολή, ξαναμπήκε στο πλοιάριο και πέρασε απέναντι στη
λίμνη, από τη λίμνη.
Και γεννιέται ένα ερώτημα: Οι άνθρωποι αποδέχονται και απωθούν; Δηλαδή όταν Ενηνθρώπησε ο Υιός του Θεού και ήλθε
στον κόσμον, οι άνθρωποι δεν ανεγνώρισαν τον Δημιουργόν των; Υπάρχουν άνθρωποι
οι οποίοι Τον δέχονται ευχαρίστως και οι άνθρωποι που στέκονται εχθρικά
απέναντί Του και αρνητικά; Ναι, αγαπητοί μου. Αυτό είναι μία πραγματικότητα. Και αυτή η πραγματικότητα συνεχίζεται. Όχι
μόνον τότε που ο Κύριος ήλθε. Γιατί ο Κύριος ήλθε εφάπαξ. Και έρχεται πάντοτε. Την στάση τους οι άνθρωποι την καθορίζουν
απέναντι εις το πρόσωπο του Χριστού, ή θετική, ή αρνητική.
Τι είναι, λοιπόν, εκείνο το οποίο κάνει τους ανθρώπους να χωρίζονται σε
δύο στρατόπεδα και οι μεν θετικά να στέκονται οι δε αρνητικά; Την απάντηση μάς
την δίνει πάλι η συμπεριφορά των Γεργεσηνών απέναντι εις τον Κύριον. Η
συμπεριφορά τους ποια ήτο; «Ἐφοβήθησαν»,
λέγει, «φόβον μέγαν», γι'αυτό «ἠρώτησαν»,
«παρεκάλεσαν τον Κύριον να απέλθει». Γιατί εφοβήθησαν; Για ποιον λόγο; Γιατί δεν
εφοβήθηκε ο πρώην δαιμονισμένος και εφοβήθησαν αυτοί; Είχαν λόγους να φοβηθούν;
Ω! Είναι ο φόβος του ενόχου. Ο φόβος του ενόχου που θέλει κι αγαπά, μάλιστα
κάποτε πεισματικά αγαπά να μένει στη δική του την ενοχή.
Οι ταλαίπωροι οι Γεργεσηνοί έτρεφαν χοίρους. Έπαθαν βεβαίως μεγάλη
ζημία. Η ζημία αυτή τους ήξιζε, διότι ο νόμος απηγόρευε να τρέφουν χοίρους, πολύ δε περισσότερο να τρώγουν
χοιρινόν κρέας. Ήσαν, λοιπόν, παραβάται
του νόμου του Θεού. Ήσαν οι άνθρωποι οι σαρκικοί. Οι άνθρωποι που θέλαν να ζουν
στις ηδονές τους, στην αποστασία τους από τον Θεό, στο δικό τους το θέλημα να
δουλεύουν. Και σκέφτηκαν και είπαν: «Αν
ο Ιησούς έλθει στην πόλη μας, τότε θα πρέπει να διορθώσομε την ζωή μας. Θα
πρέπει να είμαστε κάτι διαφορετικό από κείνο που είμαστε μέχρι τώρα. Αλλά εμείς
δεν θέλουμε. Εμείς θέλομε να μένομε σ΄ αυτό που είμαστε. Θέλουμε να ζούμε την κοσμική μας ζωή, την αμαρτωλή μας ζωή, την ζωή των
παθών μας, των ηδονών μας στη ζωή. Δεν θέλομε να την αρνηθούμε αυτή τη ζωή.
Αφού, λοιπόν, δεν θέλομε να την αρνηθούμε, τότε ο Ιησούς είναι επικίνδυνος».
Προσέξτε αυτό το σημείο. «Ο Ιησούς
είναι επικίνδυνος»… Δεν θα μπορούσε,
αγαπητοί μου, να συνέβαινε ποτέ διωγμός εναντίον των Χριστιανών, αν οι διώκται
δεν έβλεπαν στο πρόσωπο των Χριστιανών τον «επικίνδυνον» Ιησούν. Ποιος
είναι αυτός «ο επικίνδυνος Ιησούς»;
Αν υποτεθεί ότι εγώ αυτή τη στιγμή βρίζω έναν θεμελιωτήν ενός κοινωνικού
συστήματος και αυτός να έχει πεθάνει τώρα, τι έχω να φοβηθώ; Από αυτόν
τουλάχιστον. Τίποτα. Από τους οπαδούς του; Πιθανώς. Αλλά απ’ αυτόν; Τίποτα. Αλλά οι Γεργεσηνοί, όπως και οι πνευματικοί
των διάδοχοι, φοβούνται τον Χριστόν. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ή το θέλουν ή δεν το θέλουν, ασυνειδήτως, υποσυνειδήτως,
όπως θέλετε πάρτε το, το θέμα είναι ότι
κάτι μέσα τους τούς δημιουργεί τον φόβον. Απλούστατα διότι ο Ιησούς είναι ο
αιώνιος Θεός, ο Οποίος ζει. Και προκαλεί τον φόβον μέσα εις τις ανθρώπινες
ψυχές, εφόσον αυτές επιμένουν εις την αμετανοησία τους. Συνεπώς γι’ αυτούς,
εφόσον ο Ιησούς είναι ένα φόβητρο, είναι γι’ αυτούς επικίνδυνος. Δηλαδή να τιμωρηθούν. Κι επειδή δεν θέλουν, φυσικά, να τιμωρηθούν και θέλουν να επιμένουν
στον τρόπον της ζωής των, γι’ αυτόν τον λόγο θέλουν να απαλλαγούν, να
ξεφορτωθούν τον Ιησούν.
Βεβαίως, περιττόν να πούμε το καταλαβαίνετε όλοι σας ότι πρόκειται περί μιας στάσεως
στρουθοκαμηλικής. Είναι όπως ακριβώς τα μικρά παιδιά, που κλείνουν τα μάτια
τους και έχουν την εντύπωση ότι οι άλλοι δεν τους βλέπουν. Όπως κάνει ακριβώς
και η στρουθοκάμηλος, αυτό το πελώριο πουλί, όταν αντιληφθεί ότι δεν μπορεί πια
να αποφύγει τους εχθρούς του, τότε χώνει το κεφάλι του στο χώμα, στην άμμο
μέσα, κλείνει τα μάτια και έχει την ψευδαίσθηση ότι πια οι εχθροί του δεν το
βλέπουν. Έτσι και αυτοί οι άνθρωποι, αν υποσυνείδητα έχουν την πληροφορία ότι ο
Ιησούς είναι επικίνδυνος γιατί είναι ο προαιώνιος Θεός, τότε γιατί ξεφορτώνεσαι
τον Ιησούν; Μα σε βλέπει. Είναι πανταχού παρών. Θα σε τιμωρήσει. Δεν φοβείσαι
την κρίση Του; Αυτά δουλεύουν
υποσυνείδητα.
Αν πείτε, αγαπητοί μου, αν πείτε στον άλλον, τον αμαρτωλόν, τον πολύ
αμαρτωλόν άνθρωπον περί Κρίσεως, μπορεί να εξαγριωθεί. Γιατί; Γιατί στο βάθος φοβείται. Μην πάτε
μακριά. Όταν ο Απόστολος Παύλος απελογείτο εις τον Φήστον, ο Φήστος τον είχε
πολύ καιρό στη φυλακή τον Απόστολο Παύλο και τον έφερνε κατά καιρούς από την
φυλακή, να τον ακούσει τι δίδασκε. Τον τρόπον αυτόν τον έκανε, ελπίζοντας ότι
θα πάρει από τους φίλους του Παύλου χρήματα, θα δωροδοκηθεί και με τον τρόπον
αυτόν θα απήλασσε τον Παύλον. Αλλά δεν το έκανε όμως. Να τον απαλλάξει. Γιατί
έβλεπε ότι δεν έφθανε το «φακελάκι». Δεν έφθανε το «φακελάκι»… Και κρατούσε τον
Παύλος στη φυλακή συνέχεια. Ο δε Παύλος είχε απαξιώσει να δώσει χρήματα. Γιατί
να δώσει χρήματα; Και τι του έλεγε ο Παύλος; Του ομιλούσε περί δικαιοσύνης, περί αναστάσεως των νεκρών και περί Κρίσεως.
Ακούστε κήρυγμα που του έκανε κάθε φορά ο Απόστολος Παύλος. Ο Ρωμαίος έπαρχος εφοβείτο τον Παύλον. Γιατί τον εφοβείτο; Ο
Παύλος ήταν ένας δέσμιος, στην φυλακή, ένας άνθρωπος. Στη φυλακή. Εσύ είσαι στην εξουσία επάνω. Είσαι ο
αξιωματικός κατοχής επάνω στους Εβραίους. Τι φοβάσαι; Εφοβείτο. Εφοβείτο!
Αγαπητοί μου, αν μπορούσαμε εμείς
οι Χριστιανοί, επειδή ζει Κύριος ο Θεός, αληθής ο Χριστός, να αντιληφθούμε πώς
Τον φοβούνται τον Χριστόν οι άνθρωποι, πώς Τον φοβούνται! Οι αρνηταί. Αλλά
τον «επικίνδυνο» Χριστό. Υπάρχει και «ακίνδυνος» Χριστός; Ναι, υπάρχει. Όταν
εμείς οι Χριστιανοί κηρύσσομε έναν «αναιμικόν» Χριστόν, έναν «γλυκύν» Ιησούν, ο
Οποίος δεν κρατάει την κρίση στα χέρια αλλά μόνο είναι ο πράος Ιησούς, ο ήσυχος Ιησούς, ο παθητικός Ιησούς. Δεν
είναι αυτός ο Ιησούς. Ο Ιησούς είναι ο γλυκύς και πράος και ο Κριτής και ο
δίκαιος. Εάν, λοιπόν, δείξομε τον αληθινόν Ιησούν και Τον ζούμε κι εμείς
τον αληθινόν Ιησούν, τότε οι εχθροί μας τρομάζουν.
Σας θυμίζω και κάτι άλλο. Όταν
πήγαν να συλλάβουν τον Ιησούν… «Τίνα ζητεῖτε;».
«Τὸν Ἰησοῦν». «Ἐγὼ εἰμί». Μόλις άκουσαν
ότι «Ἐγὼ εἰμί» που είπε ο
Ιησούς, έκαναν βήματα πίσω και έπεσαν χάμω! Ποιοι; Αυτοί που πήγαν να Τον
συλλάβουν. Επανελήφθη το φαινόμενον. Την τρίτη φορά τους λέγει: «Μα σας είπα, εγώ είμαι». Και τότε Τον
συνέλαβαν τον Ιησούν. Βλέπετε; Βλέπετε ότι είναι
ο φόβος της ενοχής, ο φόβος ότι είναι ένα μυστηριώδες πρόσωπον ο Ιησούς. «Επικίνδυνος,
λοιπόν, ο Ιησούς. Να φύγει από τα όριά μας». Και επιμένουν οι άνθρωποι να
ζουν αυτόν τον στρουθοκαμηλισμόν, όπως σας ανέφερα προηγουμένως. Πόσο δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι αυτοί!
Που κλείνουν τα μάτια τους και θέλουν να μένουν στα πάθη τους και στις ηδονές
τους και στους εγωισμούς τους και στις αμαρτίες τους και στις αδικίες τους,
στις ποικίλες καταχρήσεις τους, μόνο και μόνο για να απολαύσουν μερικά
πρόσκαιρα πράγματα. Δεν έχουν
ειρήνη.
Ω αγαπητοί μου, ειρήνη έχει μόνον
εκείνος που απαλλάσσεται από τους δαίμονες αυτούς. Και το περίεργον είναι
ότι ο άνθρωπος εκείνος ο δαιμονισμένος απηλλάγη. Αν ερωτούσατε ποιοι είχαν τα
πιο πολλά δαιμόνια, ο άνθρωπος που είχε τα πολλά δαιμόνια, κατά την έκφραση του
ευαγγελίου ή οι κάτοικοι των Γεργεσών; Ποιοι από αυτούς είχαν τα πιο πολλά
δαιμόνια; Τα πιο πολλά δαιμόνια τα είχαν
οι κάτοικοι των Γεργεσών. Οι Γεργεσηνοί. Γιατί; Διότι επέμεναν, δεν τους άφησαν οι δαίμονες, επέμεναν στα πάθη τους.
Τι νομίζετε, αγαπητοί μου, δαιμονισμένος άνθρωπος είναι εκείνος μόνο ο οποίος
πετάει τα ρούχα του, σπάζει αλυσίδες και είναι επικίνδυνος; Δαιμονισμένος άνθρωπος είναι καθένας που άφησε την πόρτα της ψυχής
του στην επίδραση των δαιμόνων και κυριαρχείται από πάθη και αδυναμίες. Τα πάθη
και οι αδυναμίες δεν είναι απλώς στοιχεία του χαρακτήρος μας απρόσωπα. Είναι
εμπρόσωπα, επιτρέψατέ μου να το πω έτσι. Όταν λέγω: «Είμαι πόρνος», επικρατεί μέσα μου ο δαίμων της πορνείας. Αυτό δεν
είναι ψιλώ ονόματι. Αλλά είναι ο δαίμων, ο
δαίμων της πορνείας. Ή ο δαίμων της
φιλαργυρίας. Και δεν με αφήνει να
απαλλαγώ. Με κρατά. Και είμαι δαιμονοκρατούμενος άνθρωπος. Μπορεί, ίσως, να
είμαι λογικός κατά τα άλλα. Μπορεί να μην είμαι επικίνδυνος μες στην κοινωνία,
είμαι όμως δαιμονοκρατούμενος άνθρωπος. Οι Γεργεσηνοί συνεπώς ήσαν
περισσότερο δαιμονοκρατούμενοι απ΄ό,τι εκείνος ο φτωχός και ταλαίπωρος
Γεργεσηνός.
Αλλά είδατε τη συμπεριφορά του Γεργεσηνού; Παρακαλούσε τον Κύριος να
μείνει μαζί Του. Ήταν στα πόδια Του κάτω. Από
ευγνωμοσύνη. «Κύριε», του λέγει, «όπου πας, θα έρχομαι κι εγώ». Είναι η άλλη μερίδα των ανθρώπων, που
άνοιξε η καρδιά τους, απεδέχθησαν τον Χριστόν. Αμαρτωλοί, με πάθη,
δαιμονισμένοι κι αυτοί, αλλά θέλησαν να ανοίξουν την καρδιά τους, να απαλλαγούν
από τα δαιμόνια. Κατάλαβαν ότι ειρήνη
τα πάθη δεν δίδουν στον άνθρωπο. Ότι πρέπει
κάποτε να τελειώσει ο τρόπος αυτός της ζωής των. Κάποτε να βάλουν μια τελεία
και παύλα. Και τότε το ‘καναν αυτό. Με
αγαθή προαίρεση. Αγωνίζονται οι
άνθρωποι αυτοί. Αγκαλιάζουν τον Χριστό. Τον αγαπούν τον Χριστό. Και τους
βλέπετε να έχουν προκοπή. Αν το θέλετε, αν εδώ βρισκόμαστε, σ’ αυτόν τον
χώρο και πούμε ότι πραγματικά και ειλικρινά αγαπάμε τον Χριστόν, μοιάζομε με
τον θεραπευθέντα δαιμονισμένο. Και θέλομε να δείξομε την ευγνωμοσύνη μας στον
Κύριο, ότι «Κύριε, ήμουνα εκείνο, ήμουνα
εκείνο, ήμουνα εκείνο και με απήλλαξες. Σ’ ευχαριστώ. Από ευγνωμοσύνη μου θα
μείνω πάντα κοντά Σου. Δεν θα Σε χωριστώ ποτέ. Καταλάβα ότι μόνον Εσύ είσαι
Εκείνος που μπορείς να με σώσεις. Και να μου δώσεις την ειρήνη μέσα στην καρδιά
μου». Οι ευγνωμονούντες, λοιπόν, Χριστιανοί·. που μένουν στον Χριστό.
Υπάρχει περιέργως και μία τρίτη
κατηγορία ανθρώπων. Είναι δυνατόν να υπάρχει τρίτη κατηγορία; Υπάρχει. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δεν στρέφονται
εναντίον του Χριστού. Όχι. Αλλά… και δεν πάνε μαζί με τον Χριστόν.
Είναι οι λεγόμενοι «ουδέτεροι»
άνθρωποι. Είναι εκείνοι οι οποίοι θέλουν
να μένουν ανεξάρτητοι από τον Ιησούν Χριστόν. Περνούν μπροστά στη θεία
μεγαλειότητα, περνούν μπροστά στην αγάπη του Ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού,
αδιάφοροι και ψυχροί. Δεν στρέφονται εναντίον, σας το είπα. Αλλά όμως ούτε
εις διώκτας μεταβάλλονται. Όχι. Αλλ’ όμως δεν πλησιάζουν τον Χριστό. Νομίζω ότι αυτή η κατηγορία είναι η πιο
φοβερή. Και τέτοιους ανθρώπους η εποχή μας έχει πολλούς· που τους βλέπετε αδιαφόρους. Λέμε
σήμερα, ερωτούμε «Πιστεύει αυτός ο
άνθρωπος;». Και παίρνομε την απάντηση:
«Τίποτα, είναι αδιάφορος άνθρωπος. Αδιάφορος άνθρωπος…». Δεν υπάρχει πιο εξοργιστική στάση, μπροστά
σε έναν άνθρωπο, ο οποίος στέκεται ουδέτερος και αδιάφορος. Ψυχρός, τίποτ’
άλλο. Σαν να μην έχει αίμα μέσα του. Το θέλετε; Αν ερωτηθούμε, ποια
περίπτωση θα προτιμούσαμε, τον διώκτην ή τον αδιάφορον, θα απαντούσαμε: τον
διώκτην. Έχει καλύτερη, πλέον ευπρόσδεκτη ψυχαγωγία. Έχει καλύτερη, πλέον ευπρόσδεκτη ψυχολογία ο διώκτης.
Θυμηθείτε, παρακαλώ, τον Παύλον. Διώκτης ήτο. Αλλ’ ήτο θερμός άνθρωπος.
Κι αν το θέλετε, είναι εκείνο που λέγει ο Κύριος: «Δεν είσαι ούτε θερμός ούτε ψυχρός». «Ψυχρός» με την έννοια ότι «στέκεσαι εναντίον μου». «Αλλά είσαι χλιαρός. Όφειλες -αυτό το
παράξενο- να είσαι ψυχρός παρά χλιαρός.
Θα σε ξεράσω». Ξέρετε ότι άμα θέλομε να ξεράσομε, πίνομε χλιαρό νερό. Όχι
να είναι βρασμένο με κάτι, με τσάι… κ.λπ. Νερό σκέτο. Χλιαρό. Όταν πιούμε
χλιαρό νερό, αμέσως δημιουργείται μία τάσις εμετού. Από αυτήν ακριβώς την
ιδιότητα του χλιαρού νερού ο Κύριος παίρνει την εικόνα και λέγει: «Θα σε ξεράσω επειδή είσαι χλιαρός. Δεν σε
ανέχομαι». Τι θα πει «χλιαρός»;
Στο θέμα μας είναι ο αδιάφορος άνθρωπος. Βλέπετε
ότι είναι προτιμότερος ο εχθρικά διακείμενος από τον αδιάφορον άνθρωπον;
Γι’ αυτόν τον λόγο ο Κύριος είπε το εξής. Και δεν αναγνωρίζει τρεις
κατηγορίες ο Κύριος. Αναγνωρίζει δύο
κατηγορίες. Γιατί τον αδιάφορον τον βάζει, έστω κι αν τον θεωρεί χειρότερον,
τον βάζει στους αρνητάς. Να πώς το λέγει ο Κύριος: «Ὁ
μὴ ὤν μετ΄ ἐμοῦ κατ΄ ἐμοῦ ἐστίν». «Αυτός που δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον
μου». «Καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ, σκορπίζει». «Και
αυτός ο οποίος δεν οικοδομεί, -δεν μαζεύει, κατά λέξη- δεν οικοδομεί,
δεν φτιάχνει μαζί μου, με την βοήθειά μου, στην πραγματικότητα αυτός σκορπίζει.
Είτε αδιάφορος είναι, είτε διώκτης είναι».
Αγαπητοί μου, ζούμε σε μία φοβερή
εποχή. Την έχετε αντιληφθεί την εποχή μας; Της έχετε κάνει ανατομία;
Φιλοσοφείτε πάνω στην εποχή μας; Μήπως λέμε: «Ε, τι είναι η εποχή μας; Όπως κάθε εποχή». Βέβαια η μια εποχή από
την άλλη διαφέρει, αναμφισβήτητα. Βέβαια οι ηλικιωμένοι άνθρωποι λέγουν ότι η
περασμένη εποχή ήταν πιο καλύτερη από την τούτη, την τώρα. Είναι ένα στοιχείο που πάντοτε λέγεται, γιατί μας αρέσει το παρελθόν να
το ομορφαίνομε, να το εξωραΐζομε, να το αγλαΐζομε και πάντοτε, τα λεγόμενα «παλιά, καλά
χρόνια» είναι η ωραία εποχή, ενώ η εποχή μας είναι πεζή. Δεν πρόκειται
περί αυτού. Η εποχή μας είναι
ανατρεπτική, είναι φοβερή, είναι ημέρες Αντιχρίστου, είναι φοβερή εποχή.
Και έχομε ανάγκη να κάνομε την ανατομία της. Να την ψυχολογούμε, για να ξέρομε
να σταθούμε. Να είμεθα νεύρο μέσα μας,
να έχομε το νεύρο της ευσεβείας. Το λέγει ο Μέγας Βασίλειος αυτό: «Αλίμονο», λέει, «αν βγάλομε αυτό το νεύρο που μας έβαλε ο Θεός, το νεύρο της
ευσεβείας. Για να μας κάνει θερμούς ανθρώπους και όχι αδιαφόρους».
Έτσι λοιπόν, για να μπορούμε να
σταθούμε θερμοί άνθρωποι στην εποχή μας, αληθινοί λάτρεις του Χριστού, θα
πρέπει να ξέρομε ποια είναι η εποχή μας. Και να μην θεωρούμε ότι εκείνα τα οποία υπάρχουν είναι αυτονόητα και
φυσιολογικά. Αν φθάσομε στο σημείο την αμαρτία να την θεωρούμε αυτονόητη,
την αποστασία να την θεωρούμε αυτονόητη, ε, τότε… Ε, τότε, εχάσαμε το
κριτήριον. Και όταν χάσει ο άνθρωπος το
κριτήριον, τότε δεν ξέρει πού πηγαίνει, από πού έρχεται, ποιος είναι, τι
γυρεύει, τι φτιάχνει. Δεν ξέρει τίποτα. Είναι σαν το πλοίο που χάνει την
πυξίδα του, τον προσανατολισμό του. Όχι λοιπόν, αγαπητοί μου, όχι. Οι Χριστιανοί θα πρέπει να ατσαλωθούν. Στην
εποχή μας όλως ιδιαιτέρως.
Το παραγγέλλει ο Κύριος, στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ότι «ο αμαρτωλός ας γίνεται πιο αμαρτωλός, ο
ρυπαρός να γίνεται πιο ρυπαρός», «ὁ
ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι». «Και
αυτός που είναι αγνός, να γίνεται πιο άγιος»· που σημαίνει ότι ο Χριστός ήρθε να βάλει μια βαθιά τομή στην
ανθρωπότητα. «Ἦλθον»,
λέγει, «βαλεῖν
μάχαιραν ἐπὶ τῆς γῆς». Τι είναι αυτή η
«μάχαιρα»; Να χωρίσει την ανθρωπότητα
με μια βαθιά τομή. Να δείξει ποιοι είναι
εκείνοι που Τον αγαπούν κι εκείνο που δεν Τον αγαπούν. Και αυτή η τομή πρέπει
να γίνεται βαθύτερα και βαθύτερα. Ο ασεβής να φανεί περισσότερο και ο
ευσεβής να φανεί περισσότερο. Αυτό είναι
επιτακτική ανάγκη της εποχής μας. Γιατί, όπως σας είπα, ημέρες Αντιχρίστου
περνάμε· μη νομίσετε. Γι’ αυτόν τον λόγο, θα
παρακαλέσω όλοι μας ας αφυπνισθούμε και ας ξεκινήσομε να έχομε μια ζωντανή,
ευγνώμονα ψυχή απέναντι στον Κύριό μας και με όλη την συνέπεια της πνευματικής
ζωής.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και
με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή
μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
ψηφιοποίηση και επιμέλεια της
απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ:
·
Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
·
https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_159.mp3
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
