Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Τά στάχυα!!!!



«Κοίτα, γιε μου, αυτό είναι το καλύτερο! Φτάνει πιο ψηλά από όλα τα άλλα».

Ήμουν περίπου οκτώ χρονών και έδειχνα ένα ίσιο, περήφανο στάχυ που υψωνόταν προς τον ουρανό — πιο ψηλό από κάθε άλλο στο χωράφι. Μου φαινόταν αυτονόητο ότι, αφού στεκόταν τόσο επιβλητικά πάνω από τα υπόλοιπα, θα έπρεπε να είναι το πιο γεμάτο και το πιο μεστό.

Ο πατέρας μου έσκυψε δίπλα μου. Έκοψε το περήφανο στάχυ, το έτριψε ανάμεσα στις παλάμες του και φύσηξε απαλά. Δεν έμεινε σχεδόν τίποτα — μόνο μερικά άδεια φλούδια και λίγο άχυρο που παρέσυρε ο άνεμος. Το στάχυ που υψωνόταν ψηλότερα από όλα ήταν κούφιο από μέσα. Δεν είχε καθόλου καρπό.

Ύστερα, έκοψε ένα από τα στάχυα που ήταν λυγισμένα, με την κορυφή τους σκυμμένη χαμηλά. Το έτριψε με τον ίδιο τρόπο και, αυτή τη φορά, έμειναν στην παλάμη του βαριοί, χρυσαφένιοι, στρογγυλοί καρποί.

«Αυτό δεν είναι σκυμμένο από ντροπή», μου είπε. «Είναι σκυμμένο επειδή είναι βαρύ. Οι καρποί το τραβούν προς τη γη. Το άλλο στέκεται ίσιο επειδή δεν έχει τίποτα να το βαραίνει. Είναι άδειο».

Με χάιδεψε στο κεφάλι και είπε σιγά —σχεδόν στον εαυτό του—: «Να θυμάσαι, γιε μου: όποιος κρατά το κεφάλι του πολύ ψηλά, είναι εκείνος που δεν φέρνει καρπούς».

Στα δεκαοχτώ μου, μετακόμισα στην πόλη και, χωρίς να το καταλάβω, έγινα ακριβώς εκείνο το στάχυ — στεκόμουν ψηλά και ίσια. Μιλούσα πιο δυνατά, επιμένοντας ότι είχα δίκιο. Αγόραζα πράγματα μόνο και μόνο για να τα βλέπουν οι γείτονες. Διόρθωνα όποιον συναντούσα, νιώθοντας ανώτερος από όλους. Κι όμως, στην ησυχία του δειλινού, ένιωθα ένα κενό που δεν μπορούσα να γεμίσω. Όσο περισσότερο έτρεχα, τόσο πιο άδειος ένιωθα.

Αργότερα, άρχισα να πηγαίνω ξανά στην εκκλησία. Ένας ηλικιωμένος ιερέας είπε κάποτε ότι το πιο θαυμαστό στους αγίους δεν ήταν τα θαύματά τους, αλλά η ταπεινοφροσύνη τους. Όσο περισσότερα χαρίσματα λάμβαναν, τόσο πιο μικρούς θεωρούσαν τους εαυτούς τους. Εκείνοι που βρίσκονταν πιο κοντά στον ουρανό ήταν και οι πιο σκυμμένοι προς τη γη. 🙏

Και θυμήθηκα πώς ο ίδιος ο Υιός του Θεού ήρθε στον κόσμο — όχι ως αυτοκράτορας, με στρατούς και μεγαλοπρέπεια, αλλά σε μια ταπεινή φάτνη, σε έναν στάβλο όπου δεν υπήρχε πουθενά χώρος γι’ Αυτόν. Εκείνος, που κρατούσε τον ουρανό και τη γη στην παλάμη Του, έγινε ο ελάχιστος όλων. Και την παραμονή του θανάτου Του, έσκυψε και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. ✝️

Τότε κατάλαβα γιατί ένιωθα τόσο άδειος. Η ψυχή μου διψούσε για χειροκροτήματα, όμως τα χειροκροτήματα δεν θρέφουν κανέναν. Ο αληθινός καρπός δεν φωνάζει· μεγαλώνει στη σιωπή — σε μια καλή κουβέντα που ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή, σε μια βοήθεια που δόθηκε κρυφά.

Πριν από λίγες μέρες, πήρα μαζί μου τον εγγονό μου — ένα αγόρι οκτώ ετών. Εκείνος έδειξε ένα στάχυ που ορθωνόταν περήφανα πάνω από όλα τα άλλα και φώναξε γεμάτος χαρά: «Παππού, κοίτα! Αυτό είναι το πιο όμορφο!»

Έσκυψα δίπλα του, έκοψα εκείνο το όρθιο στάχυ και του έδειξα το άδειο περίβλημα. Έπειτα, άφησα τους γεμάτους καρπούς να κυλήσουν στη μικρή του παλάμη. Και του ψιθύρισα τα λόγια που είχα λάβει κι εγώ από τον πατέρα μου, ώστε να μπορέσει να τα μεταφέρει με τη σειρά του.

Να θυμάσαι, εγγονέ μου: ένα κεφάλι που σηκώνεται πολύ ψηλά, δεν φέρνει καρπούς. 🕯️

Λιβάνι, η ευωδία της προσευχής - "Φιλοκαλία" (ΓΕΧΑ Αιγίου).



Μὲ χρόνους μὲ καιρούς
… καμμία γυναῖκα
τοῦ λαοῦ πτωχή
σ’ ἐνθυμεῖται κι ἔρχεται
νὰ σοῦ φέρ’
ὄχι χρυσόν, ἀλλὰ
ὀλίγο λιβάνι,
ἕνα κερί, κι ὀλίγο λάδι στὴν μποτίλια
σ’ ἐσὲ ποὺ εἶσαι
ὅλων ὁ δοτήρ.


Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

"Η υπομονή τελειώνει σε "ήττα" αλλά πάντα κερδίζει "..Πατέρας Φιλήμων Δικαιος Σκήτης Προφήτη Ηλία Άγιο Όρος .

Ο Ερημίτης.



Το χέρι μου πήγαινε συνέχεια προς το τηλέφωνό μου, παρόλο που ήξερα πως ανάμεσα στα έλατα δεν υπήρχε σήμα.

Είχα περάσει δύο ώρες ανεβαίνοντας για να συναντήσω έναν άνθρωπο που γνωρίζω εδώ και σαράντα χρόνια. Το όνομά του είναι Μιχάι —αν και όλοι τον αποκαλούν Πατέρα Σιλουανό.

Μεγαλώσαμε στον ίδιο δρόμο· ήταν σαν αδελφός για μένα. Κάποια στιγμή, πούλησε ό,τι είχε —το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, το διαμέρισμά του—, μοίρασε τα χρήματα σε όσους είχαν ανάγκη και αποσύρθηκε σε ένα ταπεινό ασκηταριό, βαθιά στην καρδιά των βουνών ⛪. Στο κελί του δεν έχει τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ, ούτε ρεύμα. Κοιμάται πάνω σε ένα στρώμα από άχυρα, φέρνει νερό από μια πηγή και περνά ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος 🙏.

Με υποδέχτηκε στο κατώφλι —αδύνατος, ταλαιπωρημένος από τον ήλιο, με μια λευκή γενειάδα. Με αγκάλιασε σφιχτά και για πολλή ώρα, χωρίς να πει λέξη. «Καλώς όρισες», ήταν το μόνο που είπε. Αυτό ήταν όλο.

Το πρώτο βράδυ, η σιωπή με τρόμαξε. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μπορούσε να είναι τόσο απόλυτη —τόσο βαθιά, που σχεδόν να μπορείς να την ακούσεις. Το χέρι μου έψαχνε διαρκώς το τηλέφωνό μου· το άναβα, έβλεπα την ένδειξη «χωρίς σήμα» και το έκλεινα πάλι.

«Σου είναι δύσκολο», παρατήρησε —όχι ως ερώτηση, αλλά ως διαπίστωση. «Είναι κάπως παράξενο», παραδέχτηκα. «Είναι σαν να έχω ξεχάσει πώς είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα». Χαμογέλασε και μου έδωσε μια κούπα ζεστό τσάι.

Μέσα στη νύχτα, τον είδα γονατιστό, στο φως ενός καντηλιού 🕯️, με έναν μεγάλο σκύλο κουλουριασμένο δίπλα του. Τα χείλη του κινούνταν, αλλά δεν έβγαινε κανένας ήχος.

Το πρωί, με πήγε πίσω από το ασκηταριό, σε ένα λιβάδι όπου έβοσκαν τέσσερις κατσίκες. Πλησίασαν κοντά του χωρίς φόβο· εκείνος χάιδευε την καθεμία με τη σειρά, φωνάζοντάς τες με το όνομά τους.

«Αυτές οι τέσσερις με κρατούν εδώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο», είπε. «Υπάρχει ένας λύκος στην κοιλάδα. Τη νύχτα, βγαίνω έξω με τη ράβδο μου και ένα φανάρι, στεκόμενος ανάμεσα σε αυτά και το σκοτάδι, μέχρι την αυγή. Τα βλέπεις; Διαισθάνονται τον κίνδυνο πριν καν τον δουν. Επιλέγουν ενστικτωδώς τα βότανα που τους κάνουν καλό και αποφεύγουν εκείνα που είναι δηλητηριώδη. Κι αγαπούν το χέρι που τα ταΐζει, χωρίς να ζητούν τίποτα ως αντάλλαγμα. Εμείς —και οι τρεις μας— έχουμε ξεχάσει πώς να το κάνουμε αυτό».

Σωπάσαμε και οι δύο, καθώς ξέραμε σε ποιον αναφερόταν. Σε εμάς —σε όλους μας. Το χέρι μου δεν πήγε πια να πιάσει το τηλέφωνό μου.

Εκείνο το βράδυ, δίπλα στην πηγή, τον ρώτησα γιατί μιλούσε τόσο λίγο. «Μετράω τα λόγια μου», απάντησε απλά. «Κάθε περιττή λέξη που λέγεται, είναι μια προσευχή λιγότερη που κρατά κανείς στον νου του».

Στις δύο μέρες που πέρασα εκεί, δεν τον άκουσα ούτε μία φορά να προφέρει τις λέξεις «Θεός», «πίστη» ή «μετάνοια». Κι όμως, δεν είχα ξαναδεί τόση πίστη συγκεντρωμένη σε έναν μόνο άνθρωπο. Βρισκόταν στον τρόπο που κουβαλούσε τους κουβάδες του, στον τρόπο που σιωπούσε και στον τρόπο που χάιδευε μια άρρωστη κατσίκα.

Καθώς έφευγα, με αγκάλιασε και έβαλε μια χούφτα δυόσμο —παρμένο από το ίδιο του το στρώμα— μέσα στο σακίδιό μου. «Να ξανάρθεις», είπε. «Κι ώσπου να το κάνεις, προσπάθησε να μένεις σιωπηλός πού και πού. Θα ακούσεις τον εαυτό σου. Κι ίσως, ίσως ακούσεις ακόμα κι Εκείνον».

Κατέβηκα το βουνό. Στη μέση της διαδρομής, το τηλέφωνό μου έπιασε σήμα και άρχισε να δονείται, καθώς ολόκληρος ο κόσμος από κάτω όρμησε ξανά πάνω μου. Στάθηκα και κοίταξα πίσω, προς την κορυφογραμμή, όπου είχαν μείνει πίσω ένας φτωχός άνθρωπος, ένας σκύλος, τέσσερις κατσίκες κι ένα λυχνάρι. Κι από τότε, όποτε πιάνω τον εαυτό μου να απλώνει πάλι το χέρι προς το τηλέφωνο, σταματώ και σωπαίνω. Για ένα λεπτό, τουλάχιστον. Τουλάχιστον για όσο διαρκεί μια σιωπηλή προσευχή.

Ο πλουσιότερος άντρας !!!!

Ένας νεαρός μαθητής πήγε στον ηλικιωμένο πνευματικό του πατέρα, κατά τις πρώτες κιόλας ημέρες της νηστείας των Χριστουγέννων.



Ένας νεαρός μαθητής πήγε στον ηλικιωμένο πνευματικό του πατέρα, κατά τις πρώτες κιόλας ημέρες της νηστείας των Χριστουγέννων.

Ήταν αρκετά περήφανος για το πρόγραμμα που είχε θέσει στον εαυτό του: δεν έτρωγε τίποτα μέχρι το βράδυ, δεν χρησιμοποιούσε ούτε σταγόνα λάδι στο φαγητό του και απήγγελλε δεκάδες ψαλμούς κάθε μέρα.

«Πάτερ», είπε με χαρά, «αισθάνομαι ότι φέτος θα υποδεχτώ το Θείο Βρέφος όπως αρμόζει. Το τραπέζι μου είναι λιτό, αλλά η προσευχή μου πλούσια».

Ο γέροντας τον κοίταξε με πραότητα, χαμογέλασε και είπε:
«Καλά κάνεις, παιδί μου, που ασκείς το σώμα σου. Αλλά πρόσεξε κάτι: σήμερα το πρωί, ο αδελφός σου στο διπλανό κελί έχυσε κατά λάθος μια στάμνα με νερό πάνω στα βιβλία σου. Εσύ τον μάλωσες αυστηρά και δεν του μίλησες για το υπόλοιπο της ημέρας».

Ο μαθητής χαμήλωσε το βλέμμα, γεμάτος ντροπή.
«Πάτερ, στενοχωρήθηκα επειδή κατέστρεψε τον κόπο μου», είπε, προσπαθώντας να δικαιολογηθεί.

Τότε, ο γέροντας πήρε ένα άναφτο κερί, το τοποθέτησε σε ένα κηροπήγιο από καθαρό χρυσάφι και ρώτησε τον μαθητή:
«Πες μου, παιδί μου, τι χρησιμεύει αυτό το πολύτιμο, καλογυαλισμένο κηροπήγιο, αν το κερί που βρίσκεται μέσα του δεν καίγεται και το δωμάτιο παραμένει στο σκοτάδι;»

«Σε τίποτα απολύτως, Πάτερ», απάντησε ο νεαρός.
«Κάπως έτσι είναι και η δική μας νηστεία», συνέχισε ο γέροντας. Η αποχή από το φαγητό και οι πολλές προσευχές είναι σαν ένα χρυσό κηροπήγιο. Καθαρίζουν τον χώρο και τον ομορφαίνουν.

Όμως, ο Χριστός ως Βρέφος δεν γεννιέται σε ένα κρύο σπήλαιο —όσο καθαρό κι αν είναι αυτό— αλλά εκεί όπου υπάρχει η ζεστασιά της αγάπης. Αν νηστεύεις από το φαγητό, αλλά «καταβροχθίζεις» τον αδελφό σου με σκληρά λόγια, κρίση ή θυμό, τότε η νηστεία σου παραμένει ένα κηροπήγιο χωρίς φως.

Ο ιερέας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του και κατέληξε με φωνή γεμάτη ζεστασιά:

«Η αληθινή νηστεία των Χριστουγέννων είναι να αδειάσουμε την καρδιά μας από την κακία, κάνοντας χώρο για Εκείνον που γεννιέται στη φάτνη. Πήγαινε, συμφιλιώσου με τον αδελφό σου· μόνο τότε θα ανάψει πραγματικά το κερί σου». Οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Ας νηστεύει όχι μόνο το στόμα, αλλά και τα μάτια, τα αυτιά, τα πόδια, τα χέρια και όλα τα μέλη του σώματός μας. Ας νηστεύουν τα χέρια, μένοντας ελεύθερα από την πλεονεξία. Ας νηστεύει το στόμα από άσχημα λόγια και κουτσομπολιά. Διότι ποιο το όφελος, αν απέχουμε από τα πουλερικά και τα ψάρια, αλλά δαγκώνουμε και κατασπαράζουμε τους ίδιους μας τους αδελφούς;» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Φώτη Σχοινᾶ. Ἡ περὶ ἀγγέλων διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ (ἀπόσπασμα).



Ὁ ἄγγελος εἶναι ἀνεπίδεκτος μετανοίας, 
ἐπειδὴ εἶναι ἀσώματος, 
ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸν ἄνθρωπο 
ποὺ εἶναι δεκτικὸς μετανοίας 
ἐξ αἰτίας τῆς σωματικῆς του ἀσθενείας. 

«Ἀνεπίδεκτος μετανοίας, 
ὅτι (=διότι) καὶ ἀσώματος⋅
ὁ γὰρ ἄνθρωπος διὰ τὴν 
τοῦ σώματος ἀσθένειαν 
τῆς μετανοίας ἔτυχεν».

Τὸ σῶμα εἶναι αὐτὸ ποὺ καθιστᾶ
δυνατὴ τὴν μετάνοια στὸν ἄνθρωπο. 
Ἡ ἔλλειψη σώματος καθιστᾶ ἀδύνατη 
τὴν μετάνοια στοὺς ἀγγέλους.

Οἱ ἄγγελοι βέβαια εἶναι δυσκίνητοι, 
ἀλλ’ ὄχι ἀκίνητοι πρὸς τὸ κακόν. 

Μετὰ τὴν ἐνανθρώπηση 
τοῦ Θεοῦ Λόγου, τὸ Πάθος, 
τὸν Θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασή του 
εἶναι πλέον ἀκίνητοι πρὸς τὸ κακό. 
Ἐστερεώθησαν στὸ ἀγαθὸ καὶ 
στὴν σταθερὰ προσεδρεία 
πρὸς τὸν Θεόν:

«Δυσκίνητοι πρὸς τὸ κακὸν 
ἀλλ’ οὐκ ἀκίνητοι, 
νῦν δὲ καὶ ἀκίνητοι, 
οὐ φύσει ἀλλὰ χάριτι 
καὶ τῇ τοῦ μόνου ἀγαθοῦ προσεδρείᾳ 
(=σταθερὴ θέση)»

Ἑπιπλέον σημειωθήτω ὅτι 
εἶναι ἀδύνατη ἡ μετάνοια 
στοὺς ἀγγέλους, καθότι
ἡ πτώση αὐτῶν ἰσοδυναμεῖ
μὲ τὸν θάνατο στοὺς ἀνθρώπους 
ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς μετανοίας. 

Μετὰ τὸν θάνατο στοὺς ἀνθρώπους 
καὶ τὴν πτώση στοὺς ἀγγέλους 
εἶναι ἀδύνατη ἡ μετάνοια 
στὰ δύο αὐτὰ λογικὰ 
καὶ αὐτεξούσια ὄντα.

Φώτη Σχοινᾶ
Ἡ περὶ ἀγγέλων διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἄγγελοι"
Τεῦχος 393, Νοέμβριος 2026


Οι άνθρωποι ρωτούν συχνά για τους έσχατους καιρούς.



«Οι άνθρωποι ρωτούν συχνά για τους έσχατους καιρούς. Το τέλος του κόσμου αρχίζει στην καρδιά του ανθρώπου που ξεχνά τον Θεό. Μην αναζητάτε σημεία στον ουρανό. Αναζητήστε τα μέσα στη δική σας ψυχή. Υπάρχει αγάπη εκεί; Υπάρχει πίστη; Ή μήπως έχει επικρατήσει ψυχρότητα;»

Γέροντας Ηλίας της Όπτινα

Πνευματική φιλαργυρία.



«Ἅγιε ἄνθρωπε, εἶπε ἕνας μαθητευόμενος
στὸν ἡγούμενο, ἡ καρδιά μου εἶναι γεμάτη ἀγάπη γιά τόν κόσμο καί ἡ ψυχή μου καθαρή απ' τούς πειρασμούς τοῦ διαβόλου. Ποιό εἶναι τό ἑπόμενο βήμα μου;
Ὁ ἡγούμενος ζήτησε ἀπ' τό μαθητή νά τόν συνοδεύση σέ μιά ἐπίσκεψι σέ ἕνα ἑτοιμοθάνατο πού χρειαζόταν εὐχέλαιο.
Ἀφοῦ παρηγόρησε τήν οἰκογένεια, ὁ ἡγούμενος παρατήρησε ὅτι σέ μιά γωνιά τοῦ σπιτιοῦ ὑπῆρχε
ἕνα μπαούλο.
-Τί ἔχει μέσα αὐτό τό μπαούλο; ρώτησε.
-Τά ροῦχα τά ὁποῖα δεν φόρεσε ποτέ ὁ θεῖος
μου, ἀπάντησε ὁ ἀνιψιός τοῦ ἑτοιμοθανάτου. Πάντα πίστευε ὅτι θά ἔλθη ἡ ὥρα νά τά φορέση, αλλά κατέληξαν να σαπίσουν ἐκεῖ μέσα.
—Μήν ξεχάσης αὐτό τό μπαούλο, εἶπε ὁ ἡγούμενος στο μαθητή του καθώς ἔφευγαν. Ἄν ἔχης πνευματικούς θησαυρούς στην καρδιά σου, κάνε τους πράξι τώρα. Εἰδάλλως, θα σαπίσουν»

Είπε γέρων:Ας περιμένουμε να ακούσουμε μέσα στά γεγονότα τά βήματα του Θεού!!

Κάποιες φορές προσευχόμαστε: «Κύριε, απομάκρυνε από μένα αυτή την ασθένεια». Κι όμως, περνούν μήνες, ίσως και χρόνια, αλλά εκείνη παραμένει.


🕯️ Κάποιες φορές προσευχόμαστε: «Κύριε, απομάκρυνε από μένα αυτή την ασθένεια». Κι όμως, περνούν μήνες, ίσως και χρόνια, αλλά εκείνη παραμένει. Η ίδια ευθραυστότητα. Ο ίδιος περιορισμός. Ο ίδιος αγώνας, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε γιατί ο Θεός δεν μας θεραπεύει με τον τρόπο που επιθυμούμε.

Ίσως, όμως, να μην χρειάζεται να απομακρυνθεί εξαρχής κάθε ασθένεια. Κάποιες πρέπει να τις βιώσουμε με διαφορετικό τρόπο.

🔥 Ακριβώς εκεί, ο άνθρωπος μπορεί να ανακαλύψει ότι δεν είναι παντοδύναμος, ότι έχει ανάγκη τους άλλους και ότι δεν μπορεί να επιτύχει τη σωτηρία με τις δικές του δυνάμεις. Η ασθένεια μπορεί να διδάξει την ταπείνωση χωρίς να ταπεινώνει, και μπορεί να ανοίξει μια πόρτα που οι δικές μας δυνάμεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να ανοίξουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγαπάμε τον πόνο. Σημαίνει ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον πόνο να πάει χαμένος.

🌿 Μερικές φορές, ο Θεός δεν αλλάζει αμέσως τη δύσκολη κατάσταση. Αντ' αυτού, αλλάζει τον άνθρωπο που βρίσκεται μέσα σε αυτή την κατάσταση. Κι αυτό μπορεί να αποτελεί μια βαθύτερη θεραπεία από εκείνη που ζητούσαμε.

Μητέρα Σιλουάνα

Είπε γέρων:" Μήν είσαστε εύθικτη σάν τό πεπόνι πού κι ένα μικρό πετραδάκι νά τό εγγίση αμέσως τραυματίζεται και σαπίζει "

Είπε γέρων."Ποτέ μήν απελπίζεσαι. Καί αυτός ο λαμπρός ήλιος έχει κάθε δειλινό μία δύση, όμως τό άλλο πρωί ξανανατέλει φωτεινός"

THINKS.....


If you worship money, possessions, and “things,” and that is where you find meaning in life, then you will never have enough, and never feel you have enough. Like drinking saltwater: it will only increase your thirst; you will never be satiated, satisfied, or quench the desire for more.

Fr. John

«Απ' τήν μπροστινή πόρτα ἀμύνεται κανείς ἐνάντια στην τίγρη καί ἀπ' τήν πίσω πόρτα μπαίνει ὁ λύκος στο σπίτι». Ὁ ἀπρόσεκτος δέν μπορεῖ νά ξεφύγη ἀπό τόν πολυμήχανο διάβολο!

Εκπομπή αφιερωμένη στον εκπαιδευτικό, συγγραφέα, ψυχολόγο και βιογράφο του Αγ. Γέρ. Αμβροσίου Λάζαρη

 


Η εκπομπή «Ράδιο Γαλαξίας» με την Πένυ Τσακίρη είναι αφιερωμένη στον εκπαιδευτικό, συγγραφέα, ψυχολόγο και βιογράφο του Αγίου Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη, κ. Μιχάλη Λεβέντη 

Κύρια Θέματα της Συζήτησης:
Ο Βίος και η Πνευματικότητα του Αγίου Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη: Γίνεται εκτενής αναφορά στη χαρισματική μορφή του Γέροντα της Ιεράς Μονής Δαβίου, στα θαύματά του, στην ταπείνωσή του, καθώς και στις ετοιμασίες για το ετήσιο μνημόσυνό του (28 Νοεμβρίου στην Ιερά Μονή Παναγίας Γαβριώτισσας στην Αμφίκλια Παρνασού) και στην πορεία αγιοκατάταξής του [01:06], [23:43], [24:26].

Τα Βιβλία Εσωτερικού Διαλόγου: Συζητούνται τα έργα του κ. Λεβέντη «Ελθών εις εαυτόν» και «Ασκήσεις ψυχοθεραπείας» (υπότιτλος: Διάλογος με το Θεό και τον άνθρωπο), καθώς και η σημασία του ημερολογίου, της αυτογνωσίας και της καθοδήγησης από πνευματικό [01:52], [02:59], [03:56].

Το Ιστορικό Έργο για τον Μάρκο Μπότσαρη: Παρουσιάζεται το ιδιαίτερο και πρωτότυπο βιβλίο για τον ήρωα του 1821, όπου η αφήγηση ξετυλίγεται μέσα από τους Σουλιώτες που μετέφεραν το σκήνωμά του και μέσα από την οπτική του ίδιου του βολιού που τον σκότωσε [10:15], [14:54], [18:53].

Πνευματικές Εμπειρίες και Μαρτυρίες: Ο κ. Λεβέντης μοιράζεται προσωπικές και διασταυρωμένες εμπειρίες και εμφανίσεις του Γέροντα μετά την κοίμησή του, τονίζοντας τη διαχρονική αξία της πίστης και της ελπίδας στους σύγχρονους καιρούς [42:13], [47:42].




DANIEL HANDLER:"Τα θαύματα είναι σάν τά σπυράκια.Αν αρχίσεις νά τά ψάχνειε , βρίσκεις περισσότερα απ' όσα είχες φανταστεί ποτέ"

Ἦρθε ὁ π. Ἠλίας Μαστρογιαννόπουλος.Με ρώτησε γιὰ τὴ ζωὴ ἐδῶ στὴν ἔρημοκαὶ τοῦ εἶπα:




«Ἦρθε ὁ π. Ἠλίας Μαστρογιαννόπουλος.
Με ρώτησε γιὰ τὴ ζωὴ ἐδῶ στὴν ἔρημο
καὶ τοῦ εἶπα:

- Πάτερ μου, ὅπου σὲ καλέσει ἡ Χάρις. Ἡ Χάρις σὲ κάλεσε στὸν κόσμο, νὰ κηρύξεις, νὰ διδάξεις, νὰ ἐξομολογήσεις, νὰ γράψεις.

Ἐμένα μὲ κάλεσε ὁ Θεὸς ἐδῶ, μὲ τὸ κομποσχοίνι μου.

- Με ρώτησε:
- Ποιὸ εἶναι τὸ καλύτερο;
  Πάτερ μου, μεταξύ Μωυσέως καὶ προφήτου Ἠλιοῦ δὲν ὑπάρχει διαφορά. Ἀμφότεροι εὐαρέστησαν τὸν Θεό. Ὅπου σὲ καλέσει ὁ Θεός.»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Κατουνακιώτου, Εὐωδία Χριστοῦ, συλλογὴ ἀποφθεγμάτων καὶ αὐτοσχεδίων προσευχῶν, σελ. 84 ἐκδ. Ἄθως 2024 Ἀνθολόγηση: Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμοῦ.

Είπε γέρων: "Η βίβλος δέν έχει ανάγκη νά ξαναγραφτεί αλλά νά ξαναδιαβαστεί"

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 141.



Ἱστορία Νο 2 - 16 Νοεμβρίου
"Ἡ Μέρα ποὺ Ἔπεσε"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἡ δεύτερη μέρα ξημέρωσε πιὸ δύσκολα. Ὁ Ἀλέξανδρος ξύπνησε βαρύς, μὲ τὸ σῶμα νὰ πονάει καὶ τὴν ψυχὴ νὰ γκρινιάζει. Χθὲς τὸ καντήλι εἶχε ἀνάψει. Σήμερα ἔμοιαζε νὰ τρεμοσβήνει. «Δὲν μπορῶ», ψιθύρισε καθὼς ἔπλενε τὸ πρόσωπό του μὲ κρύο νερό. «Οὔτε δύο μέρες δὲν ἄντεξα». 
Στὴ δουλειὰ ὅλα πῆγαν στραβά. Ἕνας συνάδελφος τὸν πρόσβαλε μπροστὰ σὲ ὅλους. Ἔνιωσε τὸ αἷμα νὰ ἀνεβαίνει στὸ κεφάλι. Ἤθελε νὰ ἀπαντήσει σκληρά, νὰ τὸν ταπεινώσει. Κράτησε τὰ χείλη του σφιχτά. Δὲν ἦταν νηστεία μόνο ἀπὸ τὸ φαγητό, θυμήθηκε. Ἦταν νηστεία καὶ ἀπὸ τὴν ὀργή. Ἔφυγε σιωπηλός, μὲ τὴν καρδιὰ νὰ χτυπάει δυνατά. 
Τὸ βράδυ, ἀντὶ νὰ πάει στὴν ἐκκλησία, κάθισε στὸν καναπέ. Τὸ κομποσκοίνι ἔμεινε στὸ συρτάρι. Ἡ τηλεόραση ἔπαιζε δυνατά. Κι ὅμως, μέσα του κάτι τὸν ἐνοχλοῦσε. Σὰν ἕνα μικρὸ παιδὶ ποὺ τὸν τραβοῦσε ἀπὸ τὸ μανίκι. 
Σηκώθηκε ἀργά. Δὲν πῆγε στὴν ἐκκλησία. Πῆγε μόνο στὸ εἰκονοστάσι. Ἄναψε τὸ καντήλι. Γονάτισε. «Συγχώρεσέ με», εἶπε. «Σήμερα ἔπεσα. Αὔριο, μὲ τὴ βοήθειά Σου, θὰ σηκωθῶ». Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ κατάλαβε πὼς ἡ πτώση δὲν εἶναι τὸ τέλος τοῦ δρόμου. Ἔτσι κοιμήθηκε ἥσυχος, ὄχι γιατί ἦταν τέλειος, ἀλλὰ γιατί ἔμαθε πὼς ὁ Θεὸς δὲν ἀγαπάει τοὺς ἀναμάρτητους, ἀλλὰ τοὺς μετανοημένους ποὺ ξανασηκώνονται μὲ ταπείνωση καὶ ἀγάπη. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ὁ πνευματικὸς ἀγῶνας δὲν κρίνεται ἀπὸ τὸ ἂν θὰ πέσουμε, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἂν θὰ ξανασηκωθοῦμε. Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ δεύτερο βάπτισμα, καὶ κάθε «συγχώρεσέ με» εἶναι ἕνα νέο ξεκίνημα πρὸς τὴ φάτνη.

Άγιοι γέροντες.


Μία   σεβάσμια  μορφή, που  συμπαραστάθηκε  αδελφικά  και ολόψυχα  στο  Γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη υπήρξε ο αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Κατρακούλης, πνευματικός πατέρας  της  γυναικείας  αδελφότητας  της  Ι. Μονής  Αγίου Ιωάννου Μακρυνού και  ηγούμενος  της ανδρώας Ι.Μονής Αγίας Παρασκευής Μαζίου στα  Μέγαρα της  Αττικής.
 Φιλάνθρωπος εξομολόγος  όλης  της  Δυτικής Αττικής, φιλακόλουθος, βαθυστόχαστος, οργανωτικός, φιλόπονος, δόκιμος χειριστής του θεολογικού  και κηρυγματικού λόγου, άνθρωπος  βαθυτάτης  νήψεως  και  προσευχής. Την  μικρή  -στο  ξεκίνημά  της- γυναικεία  αδελφότητα  της  Ορμυλίας, ο  γέροντας  Αιμιλιανός  την  εμπιστεύθηκε αρχικά στην  μητρική και αρχοντική φιλοξενία της μονής Μακρυνού όπου και  πραγματοποιήθηκε  η  κουρά  της  κατοπινής  γερόντισσας Νικοδήμης  και  ολίγων ακόμη αδελφώνχάρη στη γνωριμία, την αλληλοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη των δύο πατέρων. 
Υπήρξε κοινωνός της αγάπης προς την αγία Μυροφόρο και ισαπόστολο Μαρία τη  Μαγδαληνή, την έφορο  της  Σιμωνόπετρας,  την οποία  επισκεπτόταν  και όπου με  θέρμη  λειτουργούσε.

Ο ΑΦΘΑΣΤΟΣ!!


Ο  ΑΦΘΑΣΤΟΣ  

Όταν κάποτε οι Φαρισαίοι και οι αρχιερείς έστειλαν υπηρέτες για να πιάσουν το Χριστό, κανένας δεν τόλμησε να απλώσει χέρι επάνω Του. « Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· Διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν; ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος »( Ιω. ζ’, 45-46).

Ενθουσιάστηκαν τόσο οι υπηρέτες από τα λόγια του Κυρίου, που τους είπαν ότι, δεν έχει μιλήσει ποτέ έτσι άνθρωπος όπως αυτός ο άνθρωπος. Ποιος λοιπόν μπορεί να πει για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλον, ότι αυτός μιλάει καλλίτερα από το Χριστό; 

Δυστυχώς όμως, όπως τότε τα λόγια του Κυρίου δεν άρεσαν στους Φαρισαίους, έτσι και μεταγενέστερα δεν αρέσουν σε πολλούς άλλους. 

Ο Απόστολος Παύλος γράφει σχετικά στον Τιμόθεο, « ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν, καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται »( Β’ Τιμ. δ’, 3-4). 

Δεν είναι λοιπόν σωστό ένας πιστός, να μη υψώνει το Χριστό που λέει την αλήθεια, αλλά να υψώνει άλλους που λένε παραμύθια                         
 
Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μια μικρή γωνιά ηρεμίας στη μέση ενός βιαστικού κόσμου—για κάθε ψυχή!

Στά μάτια του Θεού.


...Στα μάτια των άλλων, μπορεί να είμαστε... οτιδήποτε· κι όμως, στον κήπο του Θεού, ο καθένας έχει τη δική του θέση, τον δικό του σκοπό και... τη δική του άνοιξη!

Ίσως στον κήπο αυτού του κόσμου να είμαστε όλοι διαφορετικοί: άλλοι λουλούδια, άλλοι κλαδιά, κι άλλοι, ίσως, δέντρα ταλαιπωρημένα από τις καταιγίδες... Κι όμως, ό,τι κι αν είμαστε, ο καθένας μας φέρει μέσα του μια σπίθα φωτός, και όλοι μας βρισκόμαστε υπό το βλέμμα του Θεού.
Καμία ανθρώπινη ζωή δεν αρκεί για να χωρέσει την αγάπη Του· κανένα δάκρυ δεν μένει απαρατήρητο και καμία προσευχή που βγαίνει από την καρδιά δεν χάνεται ποτέ.
Ας υποδεχτούμε, λοιπόν, τη Νηστεία των Χριστουγέννων με ανοιχτές ψυχές, καθαρές σκέψεις και πολλή καλοσύνη. Ας συγχωρήσουμε... κι ας προσφέρουμε!
Είθε αυτή η περίοδος της νηστείας να γίνει μια σκάλα προς το φως και μια προετοιμασία για το μεγάλο θαύμα της Γέννησης του Κυρίου. Κι όταν τα Χριστούγεννα έρθουν να χτυπήσουν την πύλη της ψυχής, είθε να μας βρουν πλουσιότερους σε αγάπη — και είθε να κρατάμε ένα κερί να φέγγει λαμπρά, βαθιά μέσα στις καρδιές μας!
Καλή και ευλογημένη νηστεία!


Συγγραφέας: Elena Crețu

Γιατί η έρημος, δεν μας έδωσε στοχαστές, αλλά μας κληρονόμησε θεραπευτές!.."Έρημος του Ιορδάνη, στην Δυτική όχθη"

Εις μνήμην ενός μοναχού από το Ζαρό, στον Άη Γιώργη Επανωσήφη .




Εις μνήμην ενός μοναχού από το Ζαρό, στον Άη Γιώργη Επανωσήφη 

Τη μορφή του εικονιζόμενου μοναχού, δημοσιοποίησε ο γνωστός φωτογράφος Nίκος Κικάκης (Foto.kik) τον οποίο είχε απαθανατίσει ο ίδιος με το φακό του, πριν από μια δεκαετία, στη Μονή Επανωσήφη, ρωτώντας «Μήπως γνωρίζει κάποιος το όνομα του;».
Όπως απάντησε ο π. Θεοφύλακτος Μαλλιαράκης από τη Μονή, που βρίσκεται στο Δήμο Αρχανών Αστερουσίων Ηρακλείου, μια από τις παλαιότερες της Κρήτης, είναι «Ο μακαριστός π.Τιμόθεος Καρπουτζάκης από το μοναστήρι μας», ο οποίος καταγόταν από το Ζαρό Ηρακλείου. {Φωτό: © Foto.kik Νίκος Κικάκης}

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Τελέστηκε χθές το μνημόσυνο της μακαριστής Ηγουμένης Γεωργίας της Ρωσικής Ιεράς Μονής στη Ορεινή .



Τελέστηκε χθές το μνημόσυνο της μακαριστής Ηγουμένης Γεωργίας της Ρωσικής Ιεράς Μονής στη Ορεινή .

 Η ηγουμένη Γεωργία (Στσούκινα), η επίτιμη ηγουμένη της Μονής Γκόρνι στο Έιν Καρέμ, εκοιμήθη προς Κύριο σε ηλικία 91 ετών μετά από μακρά ασθένεια.

 Η προσωπικότητα της ηγουμένης, η οποία έζησε μια μακρά ζωή στην Εκκλησία και σχεδόν τρεις δεκαετίες στους Αγίους Τόπους ήταν έντονη με αισθήματα πίστεως και αγάπης προς τον πάσχοντα αδελφό . 

Είθε ο Παντελεήμων Κύριος να αναπαύσει την ψυχή της νεοαποχωρήσασας Ηγουμένης Γεωργίας στις κατοικίες των δικαίων !

Μερικά από τη ζωή της που αν θέλετε μέσα στα όσα αυτό το καιρό διαβάζουμε ,  θέλουν να μας " αποβλακώσουν τελείως με τα κουτάκια και τα σουγιαδάκια " , αλλά , ματαίως .

- Μητέρα, μπορείς να μοιραστείς τις αναμνήσεις σου από την άφιξή σου στο μοναστήρι και πώς σου αποκαλύφθηκαν θεμελιώδη πράγματα στην πνευματική ζωή;

Ήμουν δεκαοκτώ ετών όταν μπήκα στο Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πιουχτίτσα. 

Ήταν το 1949. Στην αρχή, δεν μπορούσα καν να πιστέψω ότι βρέθηκα στο σπίτι της Βασίλισσας των Ουρανών. Με όρισαν σε ένα κελί με μια μοναχή ονόματι Αρκαδία, πνευματική κόρη του Πανρωσικού ιερέα, πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης.

 Η ίδια ήταν από την Κρονστάνδη και έλεγε ότι ο πατέρας Ιωάννης επαναλάμβανε συχνά: «Αδελφές, η υπακοή είναι ανώτερη από τη νηστεία και την προσευχή». Είπε επίσης ότι έλεγε: «Αδελφές! Μόνο χωρίς παράπονα! Μόνο χωρίς παράπονα! Για υπακοή, για υπακοή, και είστε τρία βήματα μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών». Χωρίς υπακοή, δεν θα υπάρξει σωτηρία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή οι προπάτορες της ανθρώπινης φυλής, ο Αδάμ και η Εύα, παραβίασαν την υπακοή. Και βλέπετε το κακό στον κόσμο μας: για αιώνες, εκπρόσωποι διαφορετικών χωρών αρνούνται να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Στο σπίτι, τα παιδιά δεν ακούν τους γονείς τους. Πόσα προβλήματα προκαλεί αυτό! Αλλά στο μοναστήρι, το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα είναι η υπακοή. Πέρασα από μια καλή σχολή υπακοής στην Πιουχτίτσα. Είτε ξέρεις πώς να κάνεις κάτι είτε όχι, σου δίνουν υπακοή, και πρέπει να πεις μόνο μία λέξη ως απάντηση: «Ευλόγησε». Δεν είχαμε εργάτες τότε. Δεν υπήρχαν αρκετά χέρια. Οι αδελφές πήγαιναν στο δάσος, έκοβαν τεράστια δέντρα με το χέρι και μετά τα πριονίζανε.
 Όλα τα κλαδιά έπρεπε να κοπούν. Στη συνέχεια, τα καυσόξυλα μεταφέρονταν στο μοναστήρι με άλογο. Και στο μοναστήρι, έπρεπε να θερμαίνουμε την εκκλησία, την τράπεζα, το πτωχοκομείο, το ηγουμενείο, το σπίτι του ιερέα και τα κελιά. Προσπαθούσαμε να εφοδιαστούμε με καυσόξυλα για όλη την κρύα εποχή. Πόσα καυσόξυλα χρειάζονταν! Δύο αδελφές ζούσαν σε κάθε κελί. Και υπήρχε μια σόμπα. Ανάβουν τη φωτιά με τη σειρά. Συμφωνήσαμε: σήμερα το κάνω εγώ, αύριο εσύ. Και δεν υπήρχαν καθόλου προβλήματα. Δεν μας πέρασε καν από το μυαλό να πούμε: «Μπορώ να κάνω αυτό, αλλά δεν μπορώ να κάνω εκείνο». Όχι, αυτό δεν συνέβη ποτέ! Αν και θυμάμαι ότι πήγα στο μοναστήρι σωματικά αδύναμη. Ήμουν πολύ αδύνατος, έχοντας επιβιώσει από την πολιορκία. Ακόμα και — είναι τρομακτικό να το σκέφτομαι — κατέληξα κατά λάθος στο νεκροτομείο όταν εμένα και την αδερφή μου μας πέρασαν για νεκρούς. Αλλά ο Κύριος με έσωσε, και η αδερφή μου δεν επέζησε...
 Όταν έφτασα στο μοναστήρι, ούτε εμείς ήμασταν ακριβώς χορτάτοι. 
Μας έδωσαν τρία κομμάτια ψωμί στον καθένα.

Για μια μέρα;

Ναι. Η αδελφή που έκανε γενική υπακοή (στο δάσος ή σε κάποια άλλη σκληρή δουλειά) έλαβε ένα άλλο κομμάτι. Το τέταρτο...

Ποιες άλλες δύσκολες δουλειές υπήρχαν;

Σβάρναμε, οργώναμε και κουρεύαμε με το χέρι. Όλα γίνονταν με το χέρι τότε. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Ψήναμε το ψωμί μας. Υπήρχε μια τεράστια - πώς την λένε; - λακκούβα για ζύμη, και τρεις αδελφές είχαν ανατεθεί να ζυμώνουν τη ζύμη. Το νερό έπρεπε να μεταφέρεται από το πηγάδι σε κουβάδες πάνω σε ζυγό. Φυσικά, δεν ήταν εύκολο. Μια μέρα, ο ιερέας με όρισε στο φούρνο της πρόσφορας για να ζυμώνω τη ζύμη, και κατά τη διάρκεια αυτής της κατά τα άλλα δύσκολης δουλειάς, ζήτησα από μια μοναχή, τη Μητέρα Ιράιντα, να μου πει τι την έφερε στο μοναστήρι, όπως άκουσα, σε ηλικία 14 ετών. Άκουσα από αυτήν μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω ποτέ: η Μητέρα του Θεού της εμφανίστηκε σε ένα όνειρο! Αλλά η έφηβη δεν ήξερε ότι ήταν η Μητέρα του Θεού. «Ξαφνικά», είπε, «μια γυναίκα εξαιρετικής ομορφιάς εμφανίστηκε μπροστά μου. Όμορφη και λαμπερή. Και μου είπε: "Κόρη Ιρίνα (ήταν η Ιρίνα πριν γίνει μοναχή)!" «Θέλεις να είσαι δούλη Μου και να ζεις στο Σπίτι Μου;» Απαντά, «Ναι». Ο φιλοξενούμενος επαναλαμβάνει την ερώτηση και, ακούγοντας ξανά την απάντηση, «Ναι», λέει, «Έλα!» Τότε γίνεται αόρατη. Και ήταν η Μητέρα του Θεού. Με την ευλογία του Πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης, ήρθε στο μοναστήρι σε ηλικία 14 ετών. Μετά την ιστορία της, σκέφτηκα, «Θεέ μου! Είμαστε όλοι δούλοι εδώ!» Και νοερά φώναξα, «Μητέρα του Θεού! Πάρε με ως δούλη. Κι εγώ θα κάνω τα πάντα! Συγχώρεσέ με αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρω πώς να κάνω. Θα μάθω τα πάντα!» Και έμαθα. Για παράδειγμα, το σανό έπρεπε να στοιβάζεται σε θησαυρούς και στη συνέχεια να μεταφέρεται με άλογο. Η πρεσβύτερη μοναχή μας έδειξε πώς να ζευγαρώνουμε τα άλογα. Ίσως τα πράγματα να μην λειτούργησαν αμέσως, αλλά τελικά κατέκτησα αυτή την «επιστήμη» και, από αγία υπακοή, έκανα ακόμη και την πιο δύσκολη δουλειά με χαρά. Σκέφτηκα με χαρά ότι οι δούλοι της Βασίλισσας των Ουρανών ζούσαν στο μοναστήρι μας. Αργότερα, η Μητέρα Ηγουμένη Ραφαέλα με ανέλαβε ως κελλίτισσα.

Μητέρα, ποιος σε κούρεψε στον μοναχισμό;

Ο μελλοντικός Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρως, Αλέξιος Β'. Ήταν τότε Επίσκοπος Ταλίν και Εσθονίας. Θυμάμαι συχνά πώς έσωσε την Πιουχτίτσα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σχεδίαζαν να το δώσουν σε ανθρακωρύχους για εξοχική κατοικία, αλλά ο Επίσκοπος Αλέξιος του Ταλίν και της Εσθονίας έφερε ξένες αντιπροσωπείες εδώ με το αίτημα να δημοσιεύσουν άρθρα για τη Μονή Πούχτιτσα στον τύπο τους κατά την επιστροφή τους στην πατρίδα; Έτσι έγινε;

Ακριβώς. Οι αρχές καταπάτησαν το μοναστήρι περισσότερες από μία φορές, αλλά ο επίσκοπος έφερε επισκέπτες από τη Φινλανδία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και άλλες χώρες για να δουν πώς ήταν το μοναστήρι και πώς εργάζονταν οι μοναχές του.

 Πολυάριθμες θετικές κριτικές στον ξένο τύπο είχαν ως αποτέλεσμα το κλείσιμο της Μονής Πιουχτίτσα να γίνει αδύνατο...

 Όταν βρήκα τη φωνή μου, με την ευλογία της Γερόντισσας Ραφαέλας, άρχισα να διευθύνω τη χορωδία των αδελφών. Όταν μας επισκεπτόταν με ξένους επισκέπτες, ο Επίσκοπος Αλέξιος μου έλεγε πριν από την ξενάγηση: «Μητέρα Γεωργία, βιάσου, σε παρακαλώ, βιάσου». Έπρεπε να δείξουμε τα πάντα. 

Τον αχυρώνα, όπου οι επισκέπτες πήγαιναν να δουν άλογα και αγελάδες και να πιουν γάλα. Και την αγία πηγή. 

Στη συνέχεια, η αντιπροσωπεία πήγε να μαζέψει μανιτάρια στο δάσος. Ξέραμε ότι ο ίδιος ο επίσκοπος αγαπούσε το μάζεμα μανιταριών. Είχαμε μάλιστα ένα μέρος που το ονομάσαμε «Δάσος της Βλάντυκα».

 Ηγουμένη μου έλεγε μερικές φορές: «Γεωργία, πάρε μερικές αδελφές και πήγαινε με τον Επίσκοπο».

 Κάναμε μια μικρή απάτη: μαζεύαμε μερικά μανιτάρια, και μόλις ο Επίσκοπος γύριζε την πλάτη του, τα πετούσαμε στο καλάθι του - γρήγορα. Έτσι το καλάθι θα γέμιζε γρήγορα.

Σας έστειλαν στην Αγία Πετρούπολη για να αναστηλώσετε το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη στην Κάρποβκα. Αν και ήταν μια δύσκολη υπακοή, ήταν η πατρίδα σας, όπου όλα ήταν οικεία. Πώς αντιδράσατε στην υπακοή του να είστε ηγουμένη της Μονής Γκόρνι Καζάν στην Ιερουσαλήμ; Άλλωστε, πριν από αυτό, δεν εμπιστευόσασταν τον πατέρα Νικολάι Γκουριάνοφ από το νησί Ζάλιτ, ο οποίος είχε προβλέψει τόσο το ηγουμενείο όσο και την Ιερουσαλήμ για εσάς;

Το 1991, ανήμερα της Γεννήσεως του Χριστού, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος με κάλεσε και με ρώτησε πώς πήγαιναν οι εργασίες επισκευής και αποκατάστασης στο μετόχι της Κάρποβκα. Εκείνη την εποχή, ήταν μετόχι της Μονής Πιουχτίτσα, και ήμουν η πρεσβύτερη αδελφή εκεί.

 Άρχισα να του λέω λεπτομερώς πώς είχαμε επισκευάσει την οροφή, πώς είχαμε τοποθετήσει τους τρούλους και τους σταυρούς και πώς είχαμε ξεκινήσει την αποκατάσταση της άνω εκκλησίας. Εκείνη την εποχή, βιαζόμασταν να αναστηλώσουμε τους θαλάμους του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης.

 Του είπα επίσης τηλεφωνικά ότι θα χαρούμε να καλωσορίσουμε την Αγιότητά Του κατά την επερχόμενη Μεγάλη Σαρακοστή. 

Και ξαφνικά άκουσα: «Ο Θεός να σε ευλογεί, Μητέρα Γεωργία! Ωραία. Αλλά τώρα θα πρέπει να εργαστούμε στους Αγίους Τόπους, στην Ιερουσαλήμ. Εκεί θα χρειαστεί να ανοικοδομήσετε τη Μονή Γκόρνι ( Ορεινή ) . 

Η αποστολή σας θα είναι να υποδέχεστε προσκυνητές.

 Επομένως, όλα πρέπει να επισκευαστούν και το μοναστήρι να αποκατασταθεί». Απάντησα αμέσως: «Αγιότατε, δεν μπορώ να το κάνω». «Δεν έχω την κατάλληλη προσωπικότητα.

 Άλλωστε, δεν ξέρω αραβικά, αγγλικά, εβραϊκά—ούτε καμία ξένη γλώσσα. Πώς θα τα βγάλω πέρα ​​εκεί;» 

Και μετά άρχισε να προτείνει άλλους υποψηφίους. «Μητέρα Γεωργία, από σήμερα, έχω μόνο έναν υποψήφιο—τον δικό σου.

 Εσύ θα τα καταφέρεις. Θα μείνεις στο Γκόρνι όσο μπορείς», άκουσε να απαντά.

Και ο πατήρ Νικολάι Γκουριάνοφ πραγματικά προέβλεψε στο πνεύμα του τι με περίμενε. Μερικές φορές, ενώπιόν μου, άρχιζε ξαφνικά να τραγουδάει: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ...»

 Υπήρχαν πολλά άλλα σημάδια της προνοητικότητάς του, τη σημασία των οποίων μπόρεσα να καταλάβω μόνο αργότερα.

Πώς ξεκίνησε η ζωή σας στους Αγίους Τόπους;

Έπρεπε να φύγω για τη νέα μου υπακοή στις 27 Μαρτίου 1991. Η Μονή Γκόρνι Καζάν ήταν χωρίς ηγουμένη για πεντέμισι χρόνια. Ο ίδιος ο Πατριάρχης Αλέξιος με έφερε στους Αγίους Τόπους. Πριν από αυτό, η Αυτού Αγιότητα με είχε χειροτονήσει ηγουμένη στον Καθεδρικό Ναό Γελόχοβο στη Μόσχα. Φτάσαμε στα Ιεροσόλυμα την Κυριακή των Βαΐων. 

Μας υποδέχτηκε ο Μακαριώτατος Διόδωρος, Πατριάρχης της Αγίας Πόλης των Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης. Και οι δύο έχουν ήδη φύγει για την αιωνιότητα – ο Πατριάρχης μας Αλέξιος Β΄ και η Αυτού Μακαριότητα Διόδωρος… (Όταν ο Μακαριώτατος Διόδωρος πέθανε τον Δεκέμβριο του 2000 και η κηδεία του τελέστηκε στον Πατριαρχικό Ναό των Αγίων Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Αλέξιος Β΄, τέλεσε μια σύντομη επιμνημόσυνη λιτανεία για τον Πατριάρχη Διόδωρο εκείνη την ημέρα στη Μονή Σύλληψης στη Μόσχα. 

Ο Πατριάρχης Αλέξιος τόνισε ότι «με αυτή την προσευχή, προσφέρουμε ευγνωμοσύνη στον εκλιπόντα Προκαθήμενο εκ μέρους ολόκληρης της Ρωσικής Εκκλησίας, την οποία πάντα αντιμετώπιζε με μεγάλη αγάπη».)

 Έτσι, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, αποχαιρετήσαμε την Αυτού Αγιότητα. Πέταξε για τη Ρωσία. Και στη συνέχεια, για πρώτη φορά, επισκέφτηκα τον Πανάγιο Τάφο, το Μεγάλο Σάββατο. Τι θυμάμαι ιδιαίτερα; Τη σιωπή. Ούτε τουρίστες, ούτε προσκυνητές – κανείς δεν ήταν εκεί.

 Μόνο ντόπιοι Χριστιανοί, καθώς και οι αδελφές μας από το Γκόρνι και οι αδελφές από τη Μονή Γεθσημανή.

 Σταθήκαμε ακριβώς μπροστά στο Κουβούκλιο. Και ξέρετε, η χάρη του Θεού έλαμπε τόσο έντονα, τέτοια ήταν η αφθονία της, που είναι αδύνατο να περιγραφεί με λόγια. Όταν κατέβηκε το Άγιο Φως, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Διόδωρος βγήκε ήρεμα από το Κουβούκλιο και ανάψαμε τα κεριά μας κατευθείαν από το κερί του. Έτσι ήταν την πρώτη χρονιά που ήρθα στους Αγίους Τόπους.

 Και τη δεύτερη χρονιά—το ίδιο πράγμα. Σιωπή και ηρεμία. Και τώρα τόσοι πολλοί άνθρωποι έρχονται από όλες τις γωνιές του κόσμου που δεν μπορείς καν να μπεις στην εκκλησία!

 Ολόκληρη η πλατεία μπροστά από την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου είναι γεμάτη. Είναι κατανοητό:

 θέλουν να συμμετάσχουν στο θαύμα της καθόδου του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο.

 Είχα την τύχη να σταθώ μπροστά στο μεγαλύτερο ιερό της Χριστιανοσύνης σε μια συγκεντρωμένη σιωπή, η οποία εντείνει την προσευχητική κατάσταση.

Θυμάμαι ένα επεισόδιο με θέρμη και χαμόγελο. Ο μοναχός Παντελεήμων εργαζόταν στον Πανάγιο Τάφο για πολλά χρόνια, εκπληρώνοντας την υπακοή του αρχιφύλακά του.

 Τότε κάποιος του είπε ότι μια νέα ηγουμένη είχε φτάσει στη Μονή Γκόρνι. Μιλούσε λίγα ρωσικά, αλλά ταυτόχρονα, προσπαθούσε με μεγάλη συγκίνηση να μου μεταφέρει το νόημα των λόγων του.
 «Ματσ ! Ματσ ! Ματσ !» άρπαξε το χέρι μου. «Ο Τάφος! Ο Τάφος! Ο Τάφος!» Και με οδήγησε κατευθείαν στον Πανάγιο Τάφο.

 Είδα ότι ολόκληρη η μαρμάρινη πλάκα εκεί ήταν υγρή και μύριζε ένα γλυκό άρωμα. Υπήρχε ένα κομμάτι βαμβάκι στην πλάκα, και ο πατήρ Παντελεήμων είπε ξανά τρεις φορές με συγκίνηση: «Βιτιλγιάι! Βιτιλγιάι! Βιτιλγιάι!» 

Έπειτα μου έδωσε ένα κομμάτι από την κουστωδία - μια σφραγίδα φτιαγμένη από καθαρό κερί άριστης ποιότητας, η οποία χρησιμοποιείται για να σφραγίσει τις πόρτες του Κουβουκλίου πριν μπει ο Πατριάρχης. 

Ο Πατριάρχης απομακρύνει αυτόν τον φύλακα και στη συνέχεια ο Πατέρας Παντελεήμων δίνει από ένα κομμάτι σε όλους - ένα κομμάτι βαμβάκι και ένα κομμάτι της σφραγίδας. Μερικές φορές δεν μπορώ καν να πιστέψω ότι μου έχει δοθεί τέτοια χάρη από τον Θεό, αλλά όλα αυτά έχουν συμβεί στη ζωή μου, για τα οποία είμαι απείρως ευγνώμων στον Κύριο.

Μητέρα, ποια είναι η σχέση σου με τις αδελφές των γυναικείων μοναστηριών στην Ιερουσαλήμ, οι οποίες υπάγονται στη δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας;

Με τη χάρη του Θεού, ζούμε μαζί τους με ειρήνη και αρμονία.

 Συνήθιζα να τους επισκέπτομαι όταν το επέτρεπε η υγεία μου. Οι αδελφές μου επισκέπτονται επίσης με χαρά αυτά τα μοναστήρια. Ας πούμε ότι φτάνει μια ομάδα προσκυνητών από τη Ρωσία ή γειτονικές χώρες - 20 ή 30 άτομα - και η Ρωσική Εκκλησιαστική Αποστολή της Εκκλησίας μας μου στέλνει αμέσως ένα πρόγραμμα για το πού να τους πάω και τι να τους δείξω. Το πρόγραμμα είναι πολύ περιεκτικό. Η Γεθσημανή περιλαμβάνεται πάντα, μαζί με μια επίσκεψη στη Μονή της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, Ισαποστόλου, και στο Όρος των Ελαιών, μαζί με μια επίσκεψη στη Μονή της Αναλήψεως του Κυρίου. 

Μία από τις αδελφές μας, ως μέρος της υπακοής της, οδηγεί την ομάδα εκεί, και οι προσκυνητές μας γίνονται πάντα δεκτοί με θέρμη. Δεν υπάρχουν προβλήματα. Πρέπει επίσης να προστεθεί ότι βρισκόμαστε υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ.

 Χωρίς την ευλογία του επικεφαλής της Αποστολής, κανείς δεν μπορεί να πάει πουθενά ή να κάνει οτιδήποτε κατά την κρίση του. Όλα γίνονται μόνο με την ευλογία του.

Πώς τα καταφέρνει το Ρωσικό Ορθόδοξο μοναστήρι μας σε μια ιερή πόλη τριών θρησκειών; Υπάρχουν προβλήματα με τους εκπροσώπους τους ή με άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων;

Ευτυχώς, όχι. Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: έχουμε άριστες σχέσεις με τους Άραβες.

 Οι περισσότεροι Άραβες είναι Μουσουλμάνοι, αλλά υπάρχουν και βαπτισμένοι Άραβες, Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

 Μερικοί από αυτούς εργάζονται στη Μονή Γκόρνενσκι και μας βοηθούν, επειδή το οικόπεδο του μοναστηριού είναι μεγάλο, με σπίτια όπου ζουν οι αδελφές. (Μία, δύο, τρεις, τέσσερις - όλο και πιο ψηλά στην πλαγιά.) 

Τελούμε επίσης λειτουργίες στον κύριο καθεδρικό ναό της μονής στην κορυφή. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον περασμένο αιώνα, το 1911, αλλά διακόπηκε το 1914 λόγω του ξεσπάσματος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

 Οι εργασίες συνεχίστηκαν μόνο το 2003 και στις 12 Νοεμβρίου 2012, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρως Κύριλλος, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, έφτασε στη Μονή Γκόρνενσκι και καθαγίασε την Αγία Τράπεζα του καθεδρικού ναού προς τιμήν των Αγίων Πάντων που Έλαμψαν στη Ρωσική Γη. Πόσα χρόνια στεκόταν αυτός ο καθεδρικός ναός χωρίς λειτουργίες;! Και τώρα τόση χαρά για όλους, τόση ευτυχία! Συνήθιζα να λειτουργούμε στην κάτω εκκλησία προς τιμήν της Καζανικής Εικόνας της Μητέρας του Θεού. 

Έχει γίνει λίγο γεμάτο εκεί, καθώς έρχονται πολλοί προσκυνητές, όπως μας υποσχέθηκε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος Β'. Και τώρα ανεβαίνουμε επάνω...

Αλλά ας επιστρέψω στο ερώτημα που τέθηκε. Η εβραϊκή θρησκεία είναι ο Ιουδαϊσμός, οι Εβραίοι πηγαίνουν στη συναγωγή και δεν υπάρχει βάση για σύγκρουση μεταξύ μας.

 Έχουμε επίσης καλές σχέσεις με τους αδελφούς μας εν Χριστώ - τους Ορθόδοξους Έλληνες της Αδελφότητας του Παναγίου Τάφου, τους φύλακες του Παναγίου Τάφου. Δόξα τω Θεώ, λοιπόν!

Μητέρα, ας πούμε ότι κάποιος από τη Ρωσία θέλει να έρθει στο Μοναστήρι Γκόρνι στην Ιερουσαλήμ για υπακοή, πού και σε ποιον πρέπει να απευθυνθεί;

Εξαρτάται από το πόσο καιρό σκοπεύει να έρθει κάποιος. Αν πρόκειται για, ας πούμε, τρεις μήνες, τότε τα έγγραφα πρέπει να διεκπεραιωθούν μέσω του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας. 

Αν πρόκειται για ένα μήνα ή λίγο περισσότερο ή λιγότερο, τότε μέσω του επικεφαλής της Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ.

 Κάποιοι μπορεί να παραμείνουν στην Αποστολή για να εργαστούν, ενώ άλλοι αποστέλλονται σε εμάς. 

Έχουμε επίσης τοποθεσίες Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στη Χεβρώνα, κοντά στη Βελανιδιά της Μαμβρή, στην Ιεριχώ, στη Χάιφα και στην Τιβεριάδα - στις όχθες της Θάλασσας της Γαλιλαίας, όπου μπορείτε να δοκιμάσετε το «ψάρι του Αποστόλου Πέτρου».

Έχετε εκτεταμένη μοναστική εμπειρία, οπότε επιτρέψτε μου να σας κάνω την εξής ερώτηση:  για παράδειγμα, κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει αν πρέπει να γίνει μοναχός ή όχι; Πώς μπορεί να το καταλάβει;

Πρέπει να έχεις κλήση στη μοναστική ζωή για να υπηρετείς τον Κύριο ολόψυχα. Αν δεν νιώθεις ότι σε καλούν, μην μπεις σε μοναστήρι. Ξεκίνα οικογένεια, μεγάλωσε παιδιά. Αυτό είναι επίσης καλό. Και αν νιώθεις ότι σε καλούν, τότε πήγαινε με ταπεινότητα στην ψυχή σου. Και για την αγία υπακοή, ο Κύριος θα σε βοηθήσει—θα σε φωτίσει, θα σε διδάξει και θα σου δώσει πνευματική και σωματική δύναμη. Όλα για την αγία υπακοή! Τώρα, φυσικά, το πνεύμα έχει αλλάξει. Πολλοί το θέλουν πιο εύκολο. Υπάρχει μια αίσθηση θηλυπρέπειας, μια επιθυμία για παρηγοριά. Αλλά για χάρη του Κυρίου, για χάρη της μέλλουσας ζωής, για χάρη της Βασιλείας των Ουρανών και της σωτηρίας της ψυχής σου, πρέπει να υπομένεις τα πάντα, και όπου κι αν σε στείλουν να εργαστείς στο μοναστήρι, πρέπει να πεις μία μόνο λέξη ως απάντηση: «Ευλόγησέ με».

 Και να κάνεις τα πάντα με ψυχή. Τότε θα υπάρχει ειρήνη στην ψυχή σου.

 Το Πανεπιστημίου Ανθρωπιστικών Επιστημών του Αγίου Τύχωνα φιλοξένησε  ένα συνέδριο αφιερωμένο στην 60ή επέτειο από τον θάνατο του Ηγουμένου Σεραφείμ (Κουζνέτσοφ) , ο οποίος τήρησε την υπόσχεσή του στη Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα: διακινδυνεύοντας τη ζωή του σε κάθε στάδιο του απίστευτα μεγάλου ταξιδιού, ο ηγούμενος του Μπελογόρσκ κατάφερε τελικά να μεταφέρει τα λείψανα των Μαρτύρων του Αλαπαέφσκ (Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα και Μοναχή Βαρβάρα) στην Ιερουσαλήμ, όπου τους ταφήσε χριστιανικά.
 Μεταξύ των ομιλητών στο φόρουμ ήταν η Μοναχή Μαριάμ (Γιουρτσούκ), κάτοικος της Μονής Γκόρνι στην Ιερουσαλήμ.
 Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, περιβαλλόταν από ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να ακούσουν από πρώτο χέρι για τη σωματική και πνευματική ευημερία της Ηγουμένης Γεωργίας, η οποία γιόρτασε τα 85α γενέθλιά της το 2016. 

Η Μητέρα Μαριάμ απάντησε ότι η Ηγουμένη ήταν σωματικά αδύναμη - η ασθένεια και η ηλικία σαφώς είχαν επηρεάσει.

 Αλλά η πνευματική της κατάσταση, σύμφωνα με τον καλεσμένο της, ήταν απλώς εκπληκτική. 

Παρά τις αδυναμίες της, η Ηγουμένη ακτινοβολούσε συνεχώς φως και χαρά. Οι αδελφές λάμβαναν τόση παρηγοριά και ενθάρρυνση από αυτήν!

Κρίνοντας από τις αναμνήσεις των ηγουμένων των ορθόδοξων μοναστηριών μας, οι οποίες ξεκίνησαν το μοναστικό τους ταξίδι στην Πούχτιτσα με τη μελλοντική ηγουμένη της Μονής Γκόρνι, ηγουμένη Γεωργία, αυτή πάντα διέθετε το χάρισμα της παρηγοριάς και της ενθάρρυνσης. Μια τέτοια ανάμνηση αναφέρεται σε ένα άρθρο στην ιστοσελίδα του COMM  , με τίτλο «Το κύριο πράγμα στη σχέση μεταξύ της Ηγουμένης και των Αδελφών είναι η προσευχή της Μητέρας και η αμοιβαία εμπιστοσύνη ». 

Το άρθρο ετοιμάστηκε για τα 80ά γενέθλια της Ηγουμένης Αθανασίας (Γκρόσεβα), ηγουμένης της Σταυροπηγιακής Μονής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στη Μόσχα. 

Η πλέον συνταξιούχος Μητέρα Αφανασία, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, έχοντας έρθει στο μοναστήρι της πρωτεύουσας ως ζωντανό μέλος της Μονής Πούχτιτσα, προσπάθησε να μεταδώσει τις παραδόσεις του γηγενούς μοναστηριού της στις αδελφές της μονής στην Ιβάνοβσκαγια Γκόρκα. 

Τους διηγήθηκε πολλές ιστορίες και η Ηγουμένη Γεωργία (Στσούκινα) κατείχε μια ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις της. 

Ας θυμηθούμε ένα συγκινητικό επεισόδιο από την προαναφερθείσα δημοσίευση: οι αδελφές Πιουκτίτσα δούλευαν στα χωράφια, κουρεύοντας το κούρεμα. Έκανε ζέστη και όλοι ήταν κουρασμένοι.

 Ξαφνικά, είδαν τη Μητέρα Γεωργία να τους φέρνει καρπούζια. Δεν τα είχε ξεχάσει! Τους έκανε χαρούμενους! 

Οι ψυχές τους ένιωθαν πιο ευτυχισμένες και η σωματική τους δύναμη αυξήθηκε.

Ίσως αυτό το θεραπευτικό δώρο παρηγοριάς και ενθάρρυνσης, το οποίο έχει ενισχυθεί με τα χρόνια, είναι ένα από τα κύρια συστατικά του πνευματικού κατορθώματος της μητέρας Gornenskaya.

 

Το υλικό προετοιμάστηκε από την Ekaterina Orlova .

Σημερινό ψάρεμα από τον πατέρα Αλέξιο στά Καρούλια.



Ο ασκητής Αλεξέι  ο Καρούλιωτης έσπασε επιτέλους το σερί των άτυχων εξορμήσεών του για ψάρεμα. «Τα ψάρια τσιμπάνε πάντα καλά μετά από καταιγίδα».
Μπήκε στον κόπο να πάει για ψάρεμα μετά τη Θεία Λειτουργία και, μέσα σε μόλις μία ώρα, έπιασε οκτώ μαγιάτικα.

Στο οστεοφυλάκιο της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα, υπάρχει μια επιγραφή:«Μην ξεχνάς, αδελφέ,ότι κάποτε ήμασταν κι εμείς σαν εσένα,κι ότι εσύ θα γίνεις σαν εμάς»…

Ο πόλεμος ξεκινά στην καρδιά από την οποία έχει εκδιωχθεί ο Θεός, και εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο.