Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Φθινοπωρινό Πάσχα, η ισορροπία του έτους, το άνοιγμα του ουρανού.

Η  Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Φθινοπωρινό Πάσχα, η ισορροπία του έτους, το άνοιγμα του ουρανού.

Σήμερα μάθαμε ότι η αγκαλιά του Θεού είναι το μοναδικό σημάδι του κτιστού σύμπαντος. Σήμερα μάθαμε ότι η άπειρη αγάπη του Απείρου είναι η μεγαλύτερη δύναμη πέρα ​​από τους γαλαξίες. Σήμερα είμαστε μαθητευόμενοι στην καρέκλα του πόνου του Θεού. Σήμερα νιώθουμε μια σταγόνα από τον ωκεανό του πόνου Του όταν μας πήρε στην πλάτη Του, άθλια θρύμματα του Σταυρού, και μας μετέφερε μέσα από τον θάνατο στην αιώνια ζωή. Σήμερα μαθαίνουμε ότι πέθανε μόνος, με όλο τον πόνο του κόσμου στην πλάτη Του και στο στήθος Του, περπατώντας με τα μάτια Του για να δει για άλλη μια φορά τη Μητέρα Του πιο αγνή από τους ουρανούς. Και λαχανιασμένος από τους πόνους του θανάτου, μας αγάπησε απείρως, εκείνους που Τον σταύρωσαν. Στα μάτια Του, γεμάτα αίμα από αγκάθια και θεϊκά δάκρυα, πέρασαν όλα τα δισεκατομμύρια ανθρώπων χωρίς λόγο, που Τον ποδοπάτησαν με όλο τον Σταυρό Του και όλα. Και η αμαρτία, και τα βάσανα, και η βλακεία πιο εκκωφαντικά από τα κύματα της θάλασσας σε μια καταιγίδα, και η αδιαφορία, και η δυστυχία του κόσμου, όλα αυτά. Και μας αγαπούσε ακόμα.

Αν στη Γέννηση τα μικρά ζώα φύσηξαν στη φάτνη για να ζεστάνουν το Βρέφος μεγαλύτερο από το σύμπαν, τώρα το φυτικό βασίλειο, οι τροφοδότες με φως και νερό Τον παρηγόρησαν, μέσω του Σταυρού που έλαβε το Αίμα Του ως χυμό του σύμπαντος. Και όλα τα δάση έκλαψαν όταν ο ώμος Του σχίστηκε από το ξύλο, και όλα τα λουλούδια έσκυψαν τα κεφάλια τους, επειδή ο Ήλιος τους είχε δύσει στη γη. Και όλες οι ξύλινες κούνιες γεμάτες μωρά λικνίστηκαν και αναστέναξαν. Και όλα τα φέρετρα έτριξαν από πόνο, αναγγέλλοντας προφητικά την Ανάσταση.

Το ξύλο, τα ιερά λείψανα του δέντρου, τότε ένιωσαν τον πόνο του Δημιουργού.

Μόνο εμείς δεν νιώσαμε τίποτα.

Σήμερα έχουμε διεισδύσει στην κατανόηση του γεγονότος ότι η αγάπη του Θεού κρατά τον άξονα του Σταυρού του σύμπαντος και ότι ο ίδιος ο χώρος με τα βασικά του σημεία είναι ένας Σταυρός της φύσης στον οποίο ο Χριστός μας αγαπά, με υψωμένα χέρια, αγκαλιάζοντάς μας κλαίγοντας.

ΠΑΤΗΡ ΙΩΆΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ.

Παρακλητικός Κανών εις τον Αγιον Βησσαρίωνα Βʹ τον Θαυματουργόν και Επίσκοπον Τρίκκης . Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

 

῞Αγιος Βησσαρίων Βʹ ὁ θαυματουργὸς.

Κτίτωρ τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Δουσίκου

καὶ ̉ Επίσκοπος Τρίκκης  (1540)

 

(῾Η μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 15ῃ Σεπτεμβρίου)

 

 

 

 

 

 

 

 

῞Αγιος Βησσαρίων Βʹ ὁ Θαυματουργὸς

 

῾Ο ῞Αγιος Βησσαρίων γεννήθη­κε στὴ Μεγάλη Πύλη (Πόρτα παζάρ) Τρικάλων τὸ 1487 περί­που.

   Σὲ μικρὴ ἡλικία (10 ἐτῶν) ἐντάχθηκε στὶς τάξεις τοῦ ἱε­ροῦ κλήρου. Σὲ ἡλικία 20 - 23 ἐτῶν χειροτονήθηκε, τὸ 1510, ἐπίσκοπος Δο­με­νίκου καὶ  ̉Ελασσῶνος στὰ Τρί­καλα ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκο­πο Λαρίσης Μᾶρκο.  ̉Αρ­γότερα ἔγινε ἐπί­σκοπος Σταγῶν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Λαρίσης Μάρ­κου τοποθετήθηκε ἀπὸ τὸν Πα­τριάρχη ῾Ιερεμία  ̉Αρχιεπί­σκοπος Λαρίσης μὲ ἕδρα τὰ Τρίκαλα.

   Στὸ διάστημα τῆς ἀρχιερατείας του στὴν ἐπι­σκοπὴ Στα­γῶν χτίστηκε ἡ ῾Ιερὰ Μονὴ Δούσικου, κοντὰ στὴν γενέτειρά του, συνέβαλε στὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ μονα­χικοῦ βίου καὶ βοήθησε νὰ χτιστοῦν πολλὲς ῾Ιερὲς Μονὲς τῶν Με­τεώρων.  ̉Επίσης ἔκτισε γέφυρες, ὅπως τῆς Πόρτας Παναγιᾶς, τοῦ Κοράκου καὶ τῆς Σαρακίνας, οἱ ὁποῖες διευκόλυναν τὶς μετακινήσεις τοῦ ποιμνίου του.

    ῾Ο ῞Αγιος Βησσαρίων κοιμήθηκε στὶς 14 Σεπτεμβρί­ου 1535 σὲ ἡ­λικία 50 περίπου ἐτῶν. ῾Η ἁγία του κάρα, ἡ ὁποία φυ­λάσσεται ὡς πολύτιμος θησαυρὸς εἰς τὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Δου­σίκου, ἐπιτελεῖ πολλὰ θαύματα.  

   ῾Η μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 15 Σεπτεμβρίου.

 

 

 

῾Η κάρα τοῦ ῾Αγίου Βησσαρίωνος

 

 

 

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Αγιον Βησσαρίωνα Βʹ

τὸν Θαυματουργὸν καὶ ̉ Επίσκοπον Τρίκκης

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ...

Τὸν  ̉Αρχιθύτην ἀνυμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατανύξει κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς˙* ῥῦσαι τοὺς προστρέχο­ντας,* Βησσαρίων παμμάκαρ,* πάσης περιστάσεως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, θαυμαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην* ἀκοίμητον ἔχο­μεν.

 

Δόξα Πατρὶ... τὸ ̉ Απολυτίκιον ῏Ηχος γ ’. Θείας πίστεως...

Τρίκκης πρόμαχος καὶ πολιοῦχος* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθῃς,*  ̉Αρχιθύτα Βησσαρίων τρισμέ­γιστε,* σὺ τὴν Μονὴν τοῦ Δουσίκου ἀνήγειρας* καὶ σιτοδότης ποιμνίου σου γέγονας,* θαυματόβρυ­τε,* τὸν Λόγον Θεὸν ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ...  Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σῴ­ζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.

 

ᾨδὴ α.ʹ  Ἦχος πλ. δ' Ὑγρὰν διοδεύσας[1]…

῾Αγίαν Τριάδαν ἀπὸ παιδὸς* ἠγάπησας, μά­καρ,* Βησσαρίων θαυματουργέ,* καὶ γέγονας χάρι­τος ταμεῖον* καὶ τῶν ῾Αγίων ῾Απάντων ὁμόσκη­νος.

 

Γυναίων στειρώσεις ὁλοτελῶς* ταχὺ θεραπεύεις* Βησσαρίων θαυματουργέ,* διό σοι καταφεύγου­σι πόθῳ* πιστοὶ οἱ τέκνα ποθοῦντες, τρισόλβιε.

 

̉Ιάσεις παρέχεις παντοδαπάς,* σοφὲ  ̉Αρχιθύτα,* τοῖς νοσοῦσι χριστιανοῖς* καὶ τοὺς πίστει πρὸς σὲ εἰσιόντας* ἐκ τῶν χειρῶν τῶν δαιμόνων ἐξάρπασον.

 

Θεοτοκίον.

̉Ενθέρμως σέ, Μῆτερ, τοῦ Λυτρωτοῦ* ἐγὼ ὁ ἀχρεῖ­ος ἱκετεύω γονυκλινῶς* θεράπευσον τάχος τῆς ψυ­χῆς μου* καὶ σώματός μου τὰ ἕλκη, Θεόνυμφε. 

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Βησσαρίων τρισμάκαρ,* γονυκλινῶς δέομαι* ἐμὲ τὸν ἀχρεῖον ἱκέτην* τάχος διάσωσον* ἐκ τῶν χει­ρῶν τοῦ ἐχθροῦ* καὶ ἐκ δολίων ἀνθρώπων* καὶ χα­ρὰν παράσχου μοι,* Θεοκοινώνιτε.

 

῾Η ψυχὴ μου στενάζει* ἐκ τῶν παθῶν, ῞Αγιε,* διὸ τὰς χείρας μου αἴρω,* ὁ ἀκατάστατος,* ὧ Βησσα­ρίων σοφέ,* ποιμὴν τῆς Τρίκκης καὶ κλέος,*  ̉Ι­ησοῦν ἱκέτευε* ὑπὲρ τῶν δούλων σου.

 

Σοι προσπίπτω ἐν πίστει* ὁ μισερός, ῞Αγιε,* καὶ τὴν σὴν προστασίαν αἰτοῦμαι,* ἀξιοθαύμαστε,* δί­δου μοι ταύτην, σοφέ,* καὶ ἐξ ἐχθρῶν καὶ κινδύνων* καὶ παντοίων θλίψεων* ῥῦσαί με δέομαι. 

 

Θεοτοκίον.

Σὲ θερμῶς ἱκετεύω,* Μαριάμ, προστάτευσον* ἐμὲ τὸν ἀχρεῖον οἰκέτην* καὶ διαφύλλαξον* ἐκ τῶν πα­γίδων ἐχθροῦ* καὶ ἀρχεκάκου τυράννου* καὶ εἰρήνην δώρησε ἐμοί* τῷ πταίσαντι.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Βησσαρί­ων,* ὅ­τι πάντες σεμνοπρεπῶς* πρός σε καταφεύγο­μεν* τὸν μέγαν προστάτην τῶν  ̉Ορθοδόξων.

 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴ­α­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶ­τα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ.

Πρεσβείαν τὴν σὴν ποθοῦμεν, ῾Ιερώτατε,* διὸ οἱ πι­στοὶ* εἰς σὲ καταφεύγουσι* καὶ θερμῶς βοῶ­σί σε,* Βησσαρίων, φύλλαξον ἅπαντας* καὶ ἐκ κινδύ­νων λύ­τρωσαι ἡμᾶς,* τῆς Τρίκκης κλέος* δόξα καὶ καύ­χημα.  

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε…

̉Αρετῶν ἐνδιαίτημα* καὶ ῾Αγίου Πνεύματος οἰκητή­ριον* ἀνεδείχθης, τρισμακάριστε* Βησσαρίων,  ̉Ορθοδόξων στήριγμα.

 

῾Ρυπαρὸς καὶ ἀνάλγητος* ὁ ἱκέτης σου, Βησσαρί­ων, γέγονα* διὸ  κλαίων σοι  προσέρχομαι* καὶ στενά­ζων δέομαι, σῶσόν με.

 

̉Ιατρεῖον ἀνέδειξας* τὴν Μονὴν σου, Βησσαρίων πανένδοξε,* διὸ εἰς ταύτην προσφεύγομεν,* ἵνα λά­βωμεν ἰάσεις, ἔνθεε. 

 

Θεοτοκίον.

῏Ω Πανάχραντε Δέσποινα* τὸν σὸν Υἱιὸν ἀεὶ κα­θικέτευε,* ἵνα πάντες ἀπολαύσωμεν* Πα­ραδείσου κάλλη οἱ ἀνάξιοι.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Νέκρωσον, σοφέ,* τῆς καρδίας μου σκιρτήματα* καὶ τοῦ νοὸς μου τὴν ἔπαρσιν ἀεὶ* σύ, Βησσαρίων,* ὁ­λοτελῶς καταπράϋνον.

 

Πύλας οὐρανῶν* ταῖς πρεσβείαις σου διάνοιξον,* θαυματουργὲ Βησσαρίων, δέομαι* τῶν  ̉Ορθοδό­ξων* χαρὰ καὶ φρουρὸς ἀκοίμητος.  

 

῾Ράθυμός εἰμι,* Βησσαρίων ἀξιάγαστε,* καὶ ἡ καρ­δία πληροῦται παθῶν,* διὸ σὺ σπεῦσον* καὶ διά­σωσον ἱκέτην σου.

 

Θεοτοκίον.

῎Ελεος αἰτῶ* καὶ εἰρήνην, Παμμακάριστε,* καὶ σὲ προβάλλω πρέσβυν πρὸς Θεόν,* ὃν ἐξευμέ­νι­σον,* Θεοτόκε  ̉Αειπάρθενε. 

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Σὺ δόξα Χριστιανῶν, μακάριε,* καὶ νεότητος προ­πύργιον μέγα,* τοὺς πειρασμούς, Βησσαρίων, διώ­κεις* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, Θεοδόξαστε.* Σοῦ δέο­μαι ἱκετικῶς* ἐκ παθῶν καὶ κινδύνων διάσωσον.

 

Βοῶ σὲ ἀκακαπαύστως ὁ τάλας* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κετεύω, θεόφρον,* θεράπευσόν μου τὰ ἔλκη τα­χέως* καὶ τῆς ψυχῆς μου τὸ σκότος διάλυσον* καὶ Κύριον τῶν οὐρανῶν,* Βησσαρίων, λιταῖς σου εὐμένισον.

 

̉Εν κλίνῃ νῦν ἀσθενῶν κατάκειμαι* καὶ τὸ σῶμα μου στενάζει ἐκ πόνων˙* ἡ δὲ ψυχὴ μου τετάρα­κτε, Πάτερ,* καὶ μαστιγεῖται ἀεὶ ἐκ τῶν τύψεων* διό, Βησσαρίων, εἰς σὲ* καταφεύγω δεόμενος, σῶσόν με. 

 

Θεοτοκίον.

Υἱόν Σου καὶ Λυτρωτήν, Πανάχραντε,* καθικέ­τευε ἀπαύστως βοῶμεν,* ἵνα ῥυσθῶμεν ταχέως ἐκ πλάνης* καὶ ἐκ κινδύνων ποικίλων καὶ θλίψεων* ὡς ἔχουσα παρ̉ Αὐτῷ* παῤῥησίαν, Πανύμνητε Δέσποι­να.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Βησσαρίων,* ὅ­τι πάντες σεμνοπρεπῶς* πρὀς σὲ καταφεύγο­μεν* τὸν μέγαν προστάτην τῶν  ̉Ορθοδόξων.

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Λυτρωτὴν ἀμετάθετος˙* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, Θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν* τῶν πι­στῶς κραυζόντων σοι.* Δέχου τὰς παρακλή­σεις* καὶ σπεῦσον εἰς τοὺς νοσοῦντας* τῶν  ̉Ορθοδό­ξων ὀχυ­ρόν,*  Βησσαρίων, τὸ  ἀπόρθητον.

                                    

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

 

Στίχος.: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.

Τίμιος  ἐναντίον  Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσα­λὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθερα­πεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάριοι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ…

Ταῖς τοῦ σοῦ ῾Οσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Πόθῳ ἱκετεύω σε,* ὦ τοῦ Χριστοῦ  ̉Αρχιθύτα,* καὶ θερμῶς σοῦ δέομαι* μὴ παρίδῃς δέησιν τοῦ ἱκέ­τους σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν πολεμούμε­νος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου.* Τρίκκης πο­λιοῦχε,* καὶ πάσης τῆς ῾Ελλάδος ἀρωγὲ* τῶν  δὲ πιστῶν καταφύγιον,* Βησσαρίων ἔνδοξε.

                                    

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

 ̉Εραστὴς ἀνεδείχθης* προσευχῆς καὶ νηστείας καὶ ταπεινώσεως* διὸ κρήνη κατέστης* θαυμάτων, Βησσαρίων,* καὶ ταμεῖον τῆς χάριτος˙* ῏Ω  ̉Αρχιθύτα Χριστοῦ,* δοξάζομέν σε πάντες. 

 

̉Αρχιθύτα Κυρίου* σοι προσπίπτομεν πάντες καὶ ἱ­κετεύομεν* ἐκ νόσων δυσιάτων* καὶ πλάνης δια­βόλου* ῥῦσαι πάντας, μακάριε˙* ῏Ω  Βησσαρίων σο­φέ,* χαρὰ τῶν μοναζόντων.

 

Πειρασμοὺς ἀπελαύνεις,* Βησσαρίων, μονῆς Δουσί­κου θησαύρισμα* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* προσέρ­χονται ἀσμένως* καὶ πόθῳ κράζουσι˙* ῾Ο τῶν Πατέ­ρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

Θεοτοκίον.

 ̉Αρετῶν σύ ταμεῖον* ἀνεδείχθης, Μαρία Θεοχαρί­τωτε,* διό καί σέ ὑμνοῦμεν* καί πίστει προσκυνοῦ­μεν* οἱ ἀνάξιοι ᾂδοντες˙* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡ­μῶν* Θε­ός, εὐλογητὸς εἶ. 

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

῾Υπὲρ ἁπάντων,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήραν,* Βησσαρίων, ἀπαύστως δυσώπει* καὶ δώρησον πᾶ­σι* εἰρήνην, φωτοφόρε. 

 

Σὲ ἱκετεύω* καὶ σοι προσπίπτω ὁ τάλας* ἐξαιτῶν, Βησσαρίων Θεόφρον,* τὴν σὴν  προστασίαν,*  ἣν τάχος δώρησόν με.

 

Τὰς ἀσθενείας μου* τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις* καὶ σαρ­κὸς τὰς ὀδύνας, παμμάκαρ,* διὸ σοι προσπίπτω* ὁ τάλας, Βησσαρίων. 

 

Θεοτοκίον.

῏Ω Θεοτόκε,* εἰς σὲ καταφεύγω ὁ τάλας* καὶ αἰτοῦμαι τὴν σὴν προστασίαν,* ἣν τάχος παρά­σχου* ἐμοί τῷ τρισαθλίῳ.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

Συνόμιλος  ̉Αγγέλων,* μάκαρ Βησσαρίων,* καὶ πρε­σβευτὴς  ̉Ορθοδόξων σὺ γέγονας˙* διὸ  πι­στῶν αἱ χορίαι* σὲ μεγαλύνουσι.

 

Γαλήνην καὶ εἰρήνην,* σύνεσιν καὶ πίστιν,* ὑπομο­νὴν καὶ ταπείνωσιν δέομαι* σύ, Βησσαρίων σε­μνέ,* παράσχου σῷ ἱκέτῃ. 

 

 ̉Εποίμανας τὴν Τρίκκην,* μάκαρ θεαρέστως* καὶ τῶν πιστῶν ἀνεδείχθης τὸ πρότυπον,* ὦ Βησσα­ρίων σοφέ,* χαρὰ τῶν ̉Ορθοδόξων.

 

Θεοτοκίον.

῏Ω δόξα τῶν  ̉Αγγέλων,* Κεχαριτωμένη,* τῷ σῷ ἱκέ­τῃ δίδως ταπείνωσιν,* ἵνα ἁπαύστως ὑ­μνῶ,* Χρι­στὸν τὸν ζωοδότην.

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ παναμώ­μη­τον καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξο­τέ­ραν* ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

 

Φύλαττε τὰ τέκνα σου, θαυμαστέ,* ἐκ πάσης κακί­ας* καὶ ἐκ νόσων παντοειδῶν* καὶ  τὰς σκοτασθεί­σας ψυχάς, ὦ Βησσαρίων,* ἡμῶν τῶν σὲ ὑμνοῦ­ντων* τάχος σὺ φώτισον.

 

Σκέπε τὴν Μονὴν σου, Θαυματουργέ,* ἣν διὰ ἱ­δρώτων καὶ ἀγώνων πολυειδῶν* ἔπηξας ἐν Πύ­λῃ*  καὶ  ταύτην,  Βησσαρίων, νοσούντων  ἰατρεῖον,* μάκαρ, ἀνέδειξας.

 

Γέγονας, φωσφόρε, φῶς τοῦ Χριστοῦ* τὸ φωτίζον πάντας* τοὺς ποθοῦντας ἰδεῖν Χριστόν* καὶ τοῦ Παραδείσου* τὴν πύλην διαβῆναι* εἰς ὃν σὺν τοῖς  ̉Αγγέλοις* ἀγάλλῃ, ἔνδοξε.

 

Χαίροις, ὁ τῆς Πύλης θεῖος βλαστὸς* καὶ τῆς  ̉Εκ­κλησίας ὁ ἀτίμητος θησαυρός.* Χαίροις, τῶν Τρικ­καίων* ἀκοίμητος  προστάτης,* Θεόφρων  Βησσαρί­ων,* καὶ πάντων καύχημα.

 

῎Εργα εὐποιίας παντοδαπὰ* ἐν τῇ Θεσσαλίᾳ* καὶ  ̉Ηπείρῳ, θαυματουργέ,* ἐποίησας, μάκαρ,* θεό­φρων Βησσαρίων,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* σὲ μεγαλύ­νουσι.

 

Πάντας τοὺς ποθοῦντας σὴν ἀρωγὴν* μὴ ἐγκατα­λείπῃς,* Βησσαρίων θαυματουργέ,* ἀλλὰ σὺ πα­ράσχου* μετάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ δόξαν τοῦ Δε­σπότου* ἰδεῖν ἀξίωσον.    

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

Εἶτα ὁ Χορὸς τὸ Τρισάγιον, Δόξα Πατρί... Παναγία Τριάς... Πάτερ ἡμῶν... ὁ Ἱερεύς: ῞Οτι Σοῦ... ὁ Χορός:  ̉Α­μήν.  

 

Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. ῏Ηχος γ’. Θείας πίστεως.

Τρίκκης πρόμαχος καὶ πολιοῦχος* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθῃς*,*  ̉Αρχιθύτα Βησσαρίων τρισμέ­γι­στε,* σὺ τὴν Μονὴν τοῦ Δουσίκου ἀνήγειρας* καὶ σι­το­δότης ποιμνίου σου γέγονας,* θαυματόβρυ­τε,* τὸν Λό­γον Θεὸν ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλε­ος.

 

Δέησις καὶ  ̉Απόλυσις. Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Δέχου παρακλήσεις, θαυμαστέ,* δέχου ἱκεσίας, θεόφρων,* τῶν προσιόντων πιστῶς* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν* ἁμαρτωλοὶ πρεσβευτὴν* οἱ ποθοῦντες τὸν Κύριον,* σοφὲ Βησσαρίων,* καὶ κατατρυχόμενοι ὑπὸ παντοίων παθῶν.* Δόξα  ̉Εκκλησίας καὶ κλέος* ὅθεν σοι προσπίπτομεν πόθῳ* πάντες οἱ  ̉Ορθόδοξοι, τρισόλβιε.

 

Δέσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

 

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύ­ριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

 

̉Αμήν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                        

 

 

 

 

 

 

 

῾Ιερά Μονὴ Δουσίκου Τρικάλων

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγι­ε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…