Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Στη φωτογραφία: Ο Γέροντας Αιμιλιανός με τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ.



Η ασθένεια είναι μια ευκαιρία να μείνουμε μόνοι, να αναλογιστούμε τον εαυτό μας, να προσευχηθούμε περισσότερο και να στοχαστούμε τον θάνατο. Η ασθένεια μαλακώνει την ανθρώπινη καρδιά και αποϋλοποιεί τόσο το σώμα όσο και το πνεύμα, καθιστώντας τα ικανότερα να υπηρετήσουν τον Θεό και να ενωθούν μαζί Του. Η ασθένεια μου υπενθυμίζει ότι είμαι συναιώνιος με τον Θεό — Εκείνον με τον Οποίον κάποια μέρα θα ενωθώ αχώριστα. Υπάρχει η ασθένεια, υπάρχει ο Χριστός, υπάρχει ο θάνατος και υπάρχει η αιώνια αφθαρσία. Ο Θεός αποκαλύπτεται σε εμάς μέσω της ειρήνης και της επιθυμίας, αλλά και μέσω της ασθένειας. Οι άγιοι θεράπευαν τους ασθενείς, ωστόσο δεν θεράπευαν τους εαυτούς τους. Όποιος δεν βιώνει καμία ασθένεια είναι σαν ένα πλοίο που δεν έχει βγει ακόμα στο ανοιχτό πέλαγος — δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα αντέξει τα κύματα! Η ασθένεια μας προσφέρει τη δυνατότητα να σταθούμε ενώπιον του Θεού· επειδή υποφέρουμε ακούσια, ο Θεός το αποδέχεται αυτό ως μια μεγάλη θυσία και το προσθέτει στους εκούσιους πνευματικούς μας αγώνες.
Γέροντας Αιμιλιανός
Στη φωτογραφία: Ο Γέροντας Αιμιλιανός με τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ.

Γράφει ο Π.Σεραφείμ. "Από το χορταίνει στό χοντραίνει"

Γράφει ὁ μοναχός Π. Κ.:



Γράφει ὁ μοναχός Π. Κ.: «Κάποτε σάν παιδιά, διακονούσαμε στό Ἱ. Βῆμα σέ ἐγκαίνια Ναοῦ,
κάνοντας τήν ἑτοιμασία του μείγματος καί δυστυχῶς μιλούσαμε. Ὁ Ἐπίσκοπος Αἰτωλίας και Ακαρνανίας
Κοσμᾶς τό ἀντιλήφθηκε· ἦρθε σιγά πρός τό μέρος μας καί μέ πατρική αγάπη πού ἀφόπλιζε, μᾶς εἶπε: “Η Λειτουργία γίνεται καί γιά ἐσᾶς”. Γενικά, δέν ἤθελε κουβέντες και συζητήσεις στο φρικτό χῶρο τοῦ. Θυσιαστηρίου» (περ. Ἐρῶ, τεῦχ. 56, 9).

«Εἴπε Γέροντας σε ἄλλο Γέροντα προικισµένο μέ ἀγάπη πού ἐπικοινωνοῦσε µέ μοναχούς καί κοσμικούς: "Τό λυχνάρι ρίχνει φῶς σε πολλούς, ἀλλά τὸ δικό του στόµα τό καίει»

Είπε γέρων:" Δέν υπάρχει στο κόσμο φαγοπότι απ'το οποίο νά μήν σηκώνεται κανείς κάποτε"

Η ταβέρνα!!!!




«Σ' ἕνα ἐπαρχιακό νεκροταφεῖο, ὁ νεκροθάφτης φεύγοντας γιά λίγη ώρα κλείδωνε την πόρτα καί ἄφηνε τό κλειδί σέ μιά μικρή ταβέρνα, πού ἦταν ἐκεῖ κοντά. Δέν παρέλειπε, ὅμως, να κρεμάση καί ἕνα μικρό σημείωμα στην πόρτα τοῦ νεκροταφείου: "Τό κλειδί βρίσκεται στην ταβέρνα".
Πραγματικά ὁ νεκροθάπτης αυτός, χωρίς νά τό θέλη, ἔλεγε μιά μεγάλη ἀλήθεια: Τό κλείδι τοῦ νεκροταφείου βρίσκεται στην ταβέρνα
Πόσοι δέν χάνουν τή ζωή τους κάθε χρόνο, διότι ὑποκύπτουν στήν ἕλξι τοῦ ἀλκοόλ! Γι' αὐτό ὁ Ἀπ. Παῦλος συνιστᾶ: "Μή μεθύσκεσθε οίνω, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλά πληροῦσθε ἐν Πνεύματι (Εφ 5.18)» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια.Διαχρονικό ημερολόγιο.  Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός. Ωρωπός 2026.



Είπε γέρων:«Ἂν στέκης ἴσια, μή σε νοιάζη ἂν ὁ ἴσκιος σου εἶναι στραβός».





«Μία ἀπ' τις δημοσιότητες τοῦ 20οῦ αἰ. ἡ Marilyn Monroe ὁμολόγησε πριν πεθάνη: "Το Hollywood εἶναι ἕνα μέρος πού σου δίνουν 50.000 δολλάρια γιά ἕνα φιλί καί 50 cents γιά τήν ψυχή σου!"»

Λεοντίου Νεαπόλεως, Βίος Ιωάννου του Ελεήμονος .


📜🌾 Λεοντίου Νεαπόλεως, Βίος Ιωάννου του Ελεήμονος 

▶  Τον 7ο αιώνα, ένας μορφωμένος επίσκοπος της Κύπρου, ο Λεόντιος (επίσκοπος Νεαπόλεως, της σημερινής Λεμεσού) έκανε μια ενδιαφέρουσα συγγραφική επιλογή: αποφάσισε να γράψει όχι με περίτεχνο λόγο, αλλά με απλότητα, ώστε να τον καταλαβαίνουν ακόμη και οι λιγότερο μορφωμένοι άνθρωποι της εποχής του. Είναι το περίφημο έργο του «Βίος του Ιωάννη του Ελεήμονος» (πατριάρχη Αλεξανδρείας την ίδια εποχή, με καταγωγή από την Κύπρο).

Στον πρόλογο εξηγεί αυτή την επιλογή:

📜  «τῷ ἐνυπάρχοντι ἡμῖν πεζῷ καὶ ἀκαλλωπίστῳ 
      καὶ χαμηλῷ χαρακτῆρι διηγησώμεθα 
      εἰς τὸ δύνασθαι καὶ τὸν ἰδιώτην καὶ 
      ἀγράμματον ἐκ τῶν λεγομένων ὠφεληθῆναι.»

Δηλαδή:  θα διηγηθεί τα γεγονότα με το πεζό, ακαλλώπιστο και χαμηλό ύφος που διαθέτει, ώστε να μπορεί να ωφεληθεί από αυτά ακόμη και ο απλός, αγράμματος άνθρωπος.

▶  Ο Λεόντιος, αν και λόγιος, επιλέγει συνειδητά το απλούστερο ύφος, μάλιστα, αντιπαραβάλλει τη δική του γραφή με εκείνη των προκατόχων του, του Ιωάννη Μόσχου και του Σωφρονίου, οι οποίοι είχαν γράψει για τον ίδιο άγιο «σοφῶς καὶ ἀνωτέρως».

Ο Βίος έχει εξαιρετική αξία ως γλωσσικό τεκμήριο της εποχής, γιατί μάς βοηθάει να εντοπίσουμε στοιχεία της ομιλούμενης γλώσσας της εποχής (παρά το γεγονός ότι υπέστη διόρθωση προς το λογιότερο, όπως υποθέτουν οι φιλόλογοι).
____________________________

▶    Ένα μικρό δείγμα από το 8ο κεφάλαιο, όπου ο Ιωάννης περιγράφει ένα όραμα που είδε.

◈  Κείμενο (Gelzer, Cap. VIII)

📜  Ὡς ἤμην ἐν Κύπρῳ νεώτερος ἔτι ὑπάρχων ὡς ἐτῶν δεκαπέντε, θεωρῶ ἐν μιᾷ καθ᾿ ὕπνους κόρην τινά, ἧς τὸ εἶδος ὑπῆρχεν ὑπὲρ τὸν ἥλιον, κεκοσμημένην ὑπὲρ πᾶσαν ἀνθρωπίνην ἐπίνοιαν, ἐλθοῦσαν καὶ σταθεῖσαν ἔμπροσθεν τῆς κλίνης μου καὶ νύξασάν με εἰς τὴν πλευράν μου. ἔξυπνος δὲ γενόμενος θεωρῶ αὐτὴν ἐν ἀληθείᾳ ἑστῶσαν καὶ ἐνόησα μὴ εἶναι αὐτὴν γυναῖκα. τῷ τύπῳ οὖν τοῦ σταυροῦ κατασφραγισάμενος εἶπον αὐτῇ· 

«Τίς εἶ σὺ καὶ πῶς ἐτόλμησας εἰσελθεῖν ἐπάνω μου ὡς κοιμῶμαι;» 

εἶχεν δὲ καὶ στέφανον ἐξ ἐλαιοκλάδων ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς. τότε ἐκείνη ἱλαρῷ τῷ προσώπῳ καὶ μειδιάσασα τοῖς χείλεσιν λέγει μοι· 

«Ἐγώ εἰμι ἡ πρώτη τῶν θυγατέρων τοῦ βασιλέως.» 

ὡς δὲ ταῦτα ἤκουσα, εὐθέως προσεκύνησα αὐτήν. τότε λέγει μοι· 

«Ἐὰν κτήσῃ με φίλην, ἐγὼ εἰσφέρω σε ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. καὶ γὰρ οὐδεὶς ἔχει παρρησίαν πρὸς αὐτόν, ὡς ἐγώ. ἐπὶ τῆς γῆς γὰρ ἐποίησα αὐτὸν ἐγὼ ἐνανθρωπῆσαι καὶ σῶσαι τοὺς ἀνθρώπους.»

 καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀφανὴς ἐγένετο. ἐγὼ οὖν εἰς ἑαυτὸν ἐλθὼν συνῆκα τὸ ὅραμα καὶ εἶπον· 

«Πίστευσον. ἡ συμπάθεια ἤγουν ἡ ἐλεημοσύνη ἐστίν· καὶ διὰ τοῦτο εἶχεν εἰς τὴν κεφαλὴν ἐξ ἐλαίας φύλλων τὸν στέφανον. καὶ γὰρ ὡς ἀληθῶς ἡ πρὸς ἀνθρώπους συμπάθεια καὶ εὐσπλαγχνία τὸν κύριον σαρκοφορῆσαι ἐποίησεν.»
                         ❧

📖  Νεοελληνική απόδοση

Όταν ήμουν στην Κύπρο, ακόμη νέος, γύρω στα δεκαπέντε μου χρόνια, βλέπω στον ύπνο μου μια κόρη, που η όψη της ξεπερνούσε τον ήλιο, στολισμένη πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία. Ήρθε, στάθηκε μπροστά στο κρεβάτι μου και με σκούντησε στα πλευρά. Όταν ξύπνησα, τη βλέπω πραγματικά να στέκεται εκεί, και κατάλαβα ότι δεν ήταν γυναίκα. Σφραγίστηκα λοιπόν με το σχήμα του σταυρού και της είπα: «Ποια είσαι εσύ και πώς τόλμησες να μπεις πάνω από μένα ενώ κοιμάμαι;» Είχε στο κεφάλι της και στεφάνι από κλαδιά ελιάς. Τότε εκείνη, με φωτεινό πρόσωπο και χαμόγελο στα χείλη, μου λέει: «Εγώ είμαι η πρώτη από τις κόρες του βασιλιά.» Μόλις το άκουσα, την προσκύνησα αμέσως. Τότε μου λέει: «Αν με κάνεις φίλη σου, εγώ θα σε φέρω μπροστά στον βασιλιά. Γιατί κανείς δεν έχει παρρησία κοντά του όσο εγώ. Επάνω στη γη εγώ τον έκανα να γίνει άνθρωπος και να σώσει τους ανθρώπους.» Κι αφού τα είπε αυτά, έγινε άφαντη. Εγώ τότε, ξαναβρίσκοντας τον εαυτό μου, κατάλαβα το όραμα και είπα: «Πίστεψέ το. Είναι η συμπόνια, δηλαδή η ελεημοσύνη· γι᾿ αυτό είχε στο κεφάλι της στεφάνι από φύλλα ελιάς. Γιατί πράγματι, η συμπόνια και η σπλαχνικότητα προς τους ανθρώπους έκαναν τον Κύριο να σαρκωθεί.»

____________________________

▶  Μερικές ενδεικτικές γλωσσικές λεπτομέρειες του αποσπάσματος:
• «Ὡς ἤμην ἐν Κύπρῳ»: Το ρήμα εμφανίζεται με τον τύπο «ἤμην», αντί του αρχαίου αττικού «ἦν». Είναι ένας τύπος της μεταγενέστερης ελληνικής που οδηγεί προς το σημερινό «ήμουν».
• «θεωρῶ … κόρην τινά»: Το «θεωρῶ» χρησιμοποιείται πλέον με τη σημασία του απλού «βλέπω». Η λέξη επιβιώνει ως «θωρώ» σε ιδιώματα, όπως τα κυπριακά και τα κρητικά.
• «νύξασάν με εἰς τὴν πλευράν μου»: Η περιγραφή θυμίζει εντυπωσιακά τη σημερινή καθημερινή γλώσσα. Η κόρη τον σκουντά στα πλευρά του.
• «ἡ συμπάθεια ἤγουν ἡ ἐλεημοσύνη»: Το «ἤγουν» σημαίνει «δηλαδή». Είναι λέξη που χρησιμοποίησαν κατά κόρον οι μεταγενέστεροι βυζαντινοί σχολιαστές και λόγιοι.

•  «ἐπάνω μου»: σχεδόν το δικό μας «πάνω μου».

▶  Δεν πρόκειται βέβαια για τη σημερινή δημοτική. Στο ίδιο απόσπασμα συνυπάρχουν παλαιότεροι και νεότεροι γλωσσικοί τύποι. Αυτή ακριβώς όμως είναι η αξία του κειμένου: δείχνει την ελληνική γλώσσα σε μια περίοδο μετάβασης, πλησιάζοντας σταδιακά -ακόμα και μέσα από ένα κείμενο λογίου της εποχής- τη μορφή της Ελληνικής που γνωρίζουμε σήμερα.
________________
● Πηγή: Λεόντιος Νεαπόλεως, Βίος Ιωάννου του Ελεήμονος, έκδ. H. Gelzer, Freiburg 1893 (Πρόλογος και κεφ. 8). Νεότερη κριτική έκδοση: A.-J. Festugière – L. Rydén, Paris 1974.
● εικόνα: ψηφιακή δημιουργία στο ύφος της εποχής

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Η προσευχή έφερε το θαύμα!



Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Η προσευχή έφερε το θαύμα!

Λάβαμε σήμερα την παρακάτω μαρτυρία από την κυρία Δήμητρα...την οποία και δημοσιεύουμε.

"Καλημέρα σας. Επειδή διαβάζω τα θαύματα του Αγίου Πατρός Ιωάννη σκέφτηκα να σας γράψω και εγώ την εμπειρία μου. 
Ο άντρας μου από τις Σέρρες, επισκεπτόταν συχνά τον πατέρα Ιωάννη. Σε μία από τις επισκέψεις του, ο πατήρ Ιωάννης τού είπε: "Εσύ Γιώργο θα κάνεις ευλογημένη οικογένεια."
Γνωριστήκαμε με τον άντρα μου το 2015 στην Αθήνα και τον Οκτώβριο του 2016 παντρευτήκαμε. Πολύ συχνά μου μιλούσε για τον πατέρα Ιωάννη και μου είχε δώσει και το βιβλίο του να το διαβάσω. 
Στις αρχές του 2017 εξαιτίας ενός έντονου και επίμονου πονοκεφάλου του ο Γιώργος νοσηλεύτηκε για να ερευνηθεί το ενδεχόμενο ανευρύσματος. Νιόπαντροι και ευτυχισμένοι και ξαφνικά σκοτάδι.
Ήταν 6 το πρωί και ο Γιώργος κοιμόταν. Το πρωί θα ερχόταν οι γιατροί να μας πουν τα αποτελέσματα της μαγνητικής εγκεφάλου. Εγώ προσευχόμουν όπως προσεύχονται οι άνθρωποι όταν χάνονται οι ελπίδες. Ξαφνικά άκουσα μέσα στην καρδιά μου μια καθαρή φωνή που μου έλεγε "Ο πατήρ Ιωάννης είπε ότι ο Γιώργος θα κάνει ευλογημένη οικογένεια."
Ηρέμησα και κοιμήθηκα λίγο. Όταν το πρωί ήρθαν οι γιατροί, μας είπαν ότι δεν βρέθηκε τίποτα. 
Εννέα και πλέον έτη μετά έχουμε τέσσερα παιδιά. Κάπου κάπου πονάει σε εκείνο το σημείο,  που όμως αντιμετωπίζεται με απλά αναλγητικά. 
Μακάρι ο Άγιος πατήρ ημών Ιωάννης να πρεσβεύει για όλον τον κόσμο."

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 142.



Ἱστορία Νο 3 - 17 Νοεμβρίου

"Ἡ Προσευχὴ ποὺ Ζεστάθηκε"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὸ τρίτο πρωὶ ὁ Ἀλέξανδρος ξύπνησε πρὶν τὸ ξυπνητήρι. Ἔξω ἔβρεχε ψιλά, σὰν νὰ ἔκλαιγε ὁ οὐρανὸς ἀπὸ χαρά. Σηκώθηκε ἀθόρυβα γιὰ νὰ μὴν ξυπνήσει τὴ γυναῖκα του. Ἔβαλε νερὸ νὰ βράσει καὶ κάθισε στὸ τραπέζι τῆς κουζίνας. Πῆρε στὰ χέρια του τὸ μικρὸ προσευχητάρι ποὺ εἶχε χρόνια νὰ ἀνοίξει. 
Δὲν διάβασε πολλά. Μία φράση μόνο στάθηκε στὴν καρδιά του: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Τὴν εἶπε μία φορά, καὶ μετὰ ἄλλη μία, καὶ μετὰ ἄλλη. Στὴν ἀρχὴ μηχανικά, σὰν νὰ μετροῦσε. Μετά, σιγά-σιγά, τὰ λόγια ζεστάθηκαν. Ἔνιωσε πὼς δὲν ἦταν μόνος στὸ σκοτεινὸ σπίτι. Κάποιος καθόταν δίπλα του, ἀόρατος, καὶ τὸν ἄκουγε χωρὶς νὰ τὸν κρίνει. 
Στὴ δουλειά, ὁ ἴδιος συνάδελφος ποὺ χθές τον πρόσβαλε, σήμερα τὸν πλησίασε ντροπιασμένος. «Συγγνώμη», τοῦ εἶπε χαμηλόφωνα. «Εἶχα νεῦρα». Ὁ Ἀλέξανδρος τὸν κοίταξε. Δὲν ἔνιωσε πιὰ θυμό. Μόνο λύπη καὶ ἀγάπη. «Κι ἐγὼ συγγνώμη», ἀπάντησε, «ποὺ χθὲς σὲ καταδίκασα μέσα μου». 
Τὸ βράδυ πῆγε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Σαρανταλείτουργο. Στάθηκε πίσω, κοντὰ στὴν πόρτα. Ὅταν ὁ ἱερέας εἶπε «Εἰρήνη πᾶσι», ἔνιωσε μιὰ γαλήνη νὰ τὸν σκεπάζει. Δὲν ἦταν τέλειος. Ἦταν ὅμως στὸν δρόμο. Καὶ ὁ δρόμος, σκέφτηκε, εἶχε ἤδη ἀρχίσει νὰ τὸν ἀλλάζει. Τὸ καντήλι μέσα του ἔκαιγε πιὸ λαμπερὰ ἀπὸ χθές. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ προσευχὴ δὲν χρειάζεται πολλὰ λόγια, ἀλλὰ καρδιὰ ποὺ ἐπιμένει. Καὶ ἡ συγχώρεση δὲν εἶναι ἀδυναμία, ἀλλὰ ἡ πρώτη ἀπόδειξη πὼς ἡ νηστεία ἀρχίζει νὰ καρποφορεῖ μέσα μας.

Φίλιππος Πλιάτσικας:


Φίλιππος Πλιάτσικας: 

«Πάρτε καὶ µένα σ᾿ αὐτό τό πλοῖο γιά τον παράδεισο 
πού ταξιδεύει γιά τὴν πιό ὄμορφη ὅασι. 

Κι ας εἶναι στι εἰσιτήριο ξεκάθαρο 
ὅτι ο δρόμος του περνάει µέσα ἀπ' τὴν κόλασι»

The Tower of Babel (Confusion of Tongues), mid-16th c.


The Tower of Babel (Confusion of Tongues), mid-16th c. 
Miniature from the Christian Topography by Cosmas Indicopleustes. 
Tempera and gold leaf on paper. 
Beneath God in heaven, builders haul bricks up the tower supervised by an enthroned king, while falling figures and celestial spheres signify the divine scattering of nations across the earth. 
Russian State Library, Moscow (f. 173/I, no. 102).

Είπε γέρων: «Προτιμῶ µιά στάλα αἷμα ἀπό ἕνα ποτήρι µελάνι». Οἱ μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας σὲ σύγκρισι µέ θεολογικές «παρόλες».

Έσβησε ένα μικρό καντηλάκι στη γη της Λέσβου – στην αγκαλιά του Πανάγαθου η μοναχή Μεθοδία.


Έσβησε ένα μικρό καντηλάκι στη γη της Λέσβου, μα το φως του θα συνεχίσει να φωτίζει αιώνια τη Μονή της Μυρσινιώτισσας…

Το σπουργιτάκι της Μυρσινιώτισσας πέταξε σήμερα ψηλά. Η γλυκιά αδελφή Μεθοδία, η κατά κόσμον Μαριάνθη Ρουμελιώτη, έκλεισε τα μάτια της σε ηλικία 97 ετών, αφήνοντας πίσω της μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στην προσευχή, στην υπακοή, στην προσφορά και στην ανιδιοτελή αγάπη προς την Παναγία.
Από παιδάκι ακόμη, η ζωή της ήταν δεμένη με την αγκαλιά της Υπεραγίας Θεοτόκου και με το ιστορικό μοναστήρι της Μυρσινιώτισσας, στην Καλλονή της Λέσβου, το ιερό αυτό καθίδρυμα που ανήγειρε ο Άγιος Ιγνάτιος ο Αγαλλιανός.
Εκεί μεγάλωσε. Εκεί ανδρώθηκε πνευματικά. Εκεί έμαθε να ζει αθόρυβα, να υπηρετεί χωρίς να ζητά, να προσφέρει χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Δεν αναζήτησε ποτέ τα μεγάλα και τα εντυπωσιακά. Η αγιότητα της δικής της ζωής κρυβόταν στα απλά, στα καθημερινά, στα ταπεινά, εκεί όπου η ψυχή συναντά τον Θεό.
Ήταν το σπουργιτάκι της Μυρσινιώτισσας. Μια μορφή γλυκιά, σεμνή και αγαπημένη, από εκείνες που δεν κάνουν θόρυβο, αλλά αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές των ανθρώπων.  Ήταν η τελευταία μοναχή της λεγόμενης παλιάς αδελφότητας.
Και ποιος δεν θυμάται τα ευλογημένα φαγητά της! Η χρυσοχέρα μαγείρισσα της Μονής, με τα ευλογημένα χέρια και την καρδιά γεμάτη καλοσύνη, που μαγείρευε όχι απλώς για να χορτάσει τον κόσμο, αλλά σαν να πρόσφερε σε κάθε άνθρωπο ένα κομμάτι από την αγάπη της. Από τα χέρια της γεύτηκαν το ευλογημένο φαγητό οι αδελφές της Μονής, αλλά και πλήθος προσκυνητών, επισκεπτών και φιλοξενουμένων, στις μεγάλες γιορτές, στα πανηγύρια και σε κάθε περίσταση που οι πόρτες του μοναστηριού άνοιγαν για να υποδεχθούν τον κόσμο.
Πόσες αναμνήσεις, πόσες ευλογημένες στιγμές, πόσες σιωπηλές προσφορές! Πόσοι άνθρωποι πέρασαν από εκεί και γεύτηκαν, μαζί με το φαγητό, τη ζεστασιά μιας ψυχής που ήξερε να αγαπά μέσα από την υπηρεσία.
Η αδελφή Μεθοδία υπήρξε η τελευταία μοναχή της παλαιάς αδελφότητας. Με την αναχώρησή της κλείνει ένα μεγάλο και πολύτιμο κεφάλαιο της ιστορίας της Μυρσινιώτισσας. Ένα κεφάλαιο γραμμένο με προσευχές, κόπους, στερήσεις, υπομονή, αυταπάρνηση και βαθιά πίστη.
Μαζί της φεύγει ένας ζωντανός κρίκος με μια άλλη εποχή του μοναχισμού. Με εκείνες τις παλιές μοναχές που υπηρέτησαν την Παναγία και τον Άγιο Ιγνάτιο με απλότητα, αυθεντικότητα και αφοσίωση. Ψυχές που δεν χρειάζονταν μεγάλα λόγια για να φανερώσουν την πίστη τους, γιατί μιλούσε γι’ αυτές ολόκληρη η ζωή τους.
Και τώρα, αδελφή Μεθοδία,εκεί ψηλά θα έχεις συναντήσει ξανά τις αγαπημένες αδελφές σου, εκείνες που προηγήθηκαν, εκείνες με τις οποίες μοιράστηκες την προσευχή, τον μόχθο, τις χαρές και τις δοκιμασίες της μοναχικής ζωής. Θα έχεις ανταμώσει τις σεβάσμιες μορφές που πέρασαν από το ίδιο μοναστήρι, που αγάπησαν την Παναγία και υπηρέτησαν τον Άγιο με όλη τη δύναμη της ψυχής τους.
Και ίσως τώρα, εκεί στην ουράνια πολιτεία, να συνεχίζεις να προσφέρεις με τον ίδιο γλυκό τρόπο, όπως έκανες μια ολόκληρη ζωή στη γη.
Η Μυρσινιώτισσα θα είναι πια πιο σιωπηλή χωρίς εσένα. Οι τοίχοι της θα θυμούνται τα βήματά σου, οι χώροι της την παρουσία σου, οι παλιές αδελφές θα σε αναζητούν στις αναμνήσεις και όσοι σε γνώρισαν θα θυμούνται με συγκίνηση το χαμόγελο, την καλοσύνη και την απλότητά σου.
Μα πάνω απ’ όλα, θα σε θυμάται η Παναγία, στην αγκαλιά της οποίας πέρασες ολόκληρη τη ζωή σου.
Καλό ουρανό,  μοναχή Μεθοδία! Ας είναι ελαφρύ το χώμα της λεσβιακής γης που θα σκεπάσει το σεπτό σου σκήνωμα. Και ας είναι φωτεινή η αιωνιότητα που ανοίγεται μπροστά σου.
Το μικρό σπουργιτάκι της Μυρσινιώτισσας  πέταξε εκεί όπου δεν υπάρχουν πια πόνοι, γηρατειά και αποχωρισμοί.
Στην αγκαλιά του Χριστού και της Παναγίας, εκεί όπου η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.

Ανέβαινα τον λόφο προς τη Σιχάστρια (Sihăstria), με το χιόνι να τρίζει κάτω από τα πόδια μου και έναν οξύ πόνο να σφίγγει το στήθος μου.



Ανέβαινα τον λόφο προς τη Σιχάστρια (Sihăstria), με το χιόνι να τρίζει κάτω από τα πόδια μου και έναν οξύ πόνο να σφίγγει το στήθος μου. ⛪

Όσοι κατέβαιναν από το μονοπάτι ψιθύριζαν το ίδιο πράγμα: ο πατήρ Κλεόπας έσβηνε. Μπορούσε μετά βίας να μιλήσει, κι όμως, έξω από την πόρτα του κελιού του είχε σχηματιστεί μια σειρά — σαν ουρά σε μια πηγή από την οποία κανείς δεν χορταίνει ποτέ να πίνει.

Είχα ανέβει κουβαλώντας μια βαριά θλίψη. Είχα θάψει τον πατέρα μου δύο μήνες νωρίτερα και, από τότε, μια σκοτεινή σκέψη είχε ριζώσει μέσα μου: ότι ο Θεός με είχε ξεχάσει — ότι δεν νοιαζόταν πια για έναν άνθρωπο σαν εμένα.

Όταν μπήκα μέσα, βρήκα ένα μικρό, λιτό κελί, που περιείχε μόνο ένα στενό κρεβάτι και ένα καντήλι που τρεμόπαιζε. Ο Γέροντας καθόταν σε μια καρέκλα, τυλιγμένος με μια κουβέρτα· ήταν τόσο αδύναμος, που η καρδιά μου σφίχτηκε στη θέα του. Κι όμως, τα μάτια του παρέμεναν φωτεινά και καθαρά, και καθώς στράφηκαν προς το μέρος μου, ένιωσα σαν να μπορούσε να δει κατευθείαν στα βάθη της ψυχής μου.

«Τι είναι αυτό που σου προκαλεί τόσο πόνο, ώστε ανέβηκες αυτόν τον λόφο με τέτοιο πρόσωπο;» ρώτησε απαλά.

Τα λόγια μού έλειψαν και άρχισα να κλαίω σαν παιδί. «Ο πατέρας μου πέθανε, Γέροντα. Και φοβάμαι πως ο Θεός με έχει ξεχάσει».

Άπλωσε το τρεμάμενο χέρι του και άγγιξε το κεφάλι μου, με απίστευτη τρυφερότητα. «Δεν σε έχει ξεχάσει, παιδί μου. Ο Θεός δεν ξεχνά κανέναν — ούτε καν τον μεγαλύτερο αμαρτωλό. Εσύ είσαι αυτός που ξέχασε τον εαυτό του, λυγισμένος από τόση θλίψη. 🙏 Κλάψε για τις αμαρτίες σου, αλλά κλάψε με πραότητα, όχι με τρόμο. Ο Θεός δεν στέκεται πίσω σου κρατώντας ραβδί. Είναι Πατέρας. Όταν επιστρέφεις σε Εκείνον, δεν ρωτά από πού έρχεσαι. Απλώς σε παίρνει στην αγκαλιά Του». ❤️

Πρόφερε κάθε λέξη με κόπο, σαν η καθεμία να του κόστιζε ένα μέρος από την ελάχιστη δύναμη που του είχε απομείνει. Ένας νεαρός ιερέας έβγαλε το κεφάλι του από την πόρτα: «Γέροντα, παρακαλώ ξεκουραστείτε. Υπάρχει πολύς κόσμος. Εξαντλείτε τον εαυτό σας».

Ο πατήρ Κλεόπας χαμογέλασε αμυδρά, με γλυκύτητα. «Άσε τους να έρθουν, γιε μου. Εγώ θα ξεκουραστώ αργότερα — ξεκούραση θα έχω σίγουρα από εδώ και πέρα. Εκείνοι όμως όχι. Ανεβαίνουν αυτόν τον λόφο, κουβαλώντας τα βαριά τους φορτία. Πώς θα μπορούσα να τους στείλω πίσω, ενώ τα κουβαλούν ακόμα;»

Κι έτσι, τους άφησε να έρθουν. Τον έναν μετά τον άλλον.

Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα κάτι που δεν θα ξεχνούσα ποτέ: το σώμα του έσβηνε, αλλά η αγάπη μέσα του δεν κουράστηκε ποτέ. 🕊️

Λίγες μέρες αργότερα —ενώ ήταν ακόμα σκοτάδι— ο πατέρας Κλεόπας πήρε μια βαθιά ανάσα και έφυγε. Έφυγε εν ειρήνη, βαδίζοντας στο ίδιο ακριβώς μονοπάτι που έδειχνε στους άλλους σε όλη του τη ζωή. Το προηγούμενο βράδυ, με φωνή που μόλις ακουγόταν, είχε απαγγείλει τις προσευχές του μέχρι το τέλος — σαν άνθρωπος που ετοιμάζει ήσυχα τις αποσκευές του για ένα μακρύ ταξίδι. Κατέβηκα τον λόφο, αφήνοντας τον πατέρα μου ενταφιασμένο πίσω μου, με τη θλίψη μου ακόμα ανοιχτή. Κι όμως, δεν ήμουν πια ο ίδιος άνθρωπος που είχε ανέβει εκεί πάνω. Κάθε φορά που μια σκοτεινή σκέψη με βαραίνει —και νιώθω, για άλλη μια φορά, πως έχω μείνει εντελώς μόνος στον κόσμο— ακούω τα λόγια του, καθαρά και ξεκάθαρα: «Δεν σε ξέχασε, γιε μου. Δεν σε ξέχασε».

Τά στάχυα!!!!



«Κοίτα, γιε μου, αυτό είναι το καλύτερο! Φτάνει πιο ψηλά από όλα τα άλλα».

Ήμουν περίπου οκτώ χρονών και έδειχνα ένα ίσιο, περήφανο στάχυ που υψωνόταν προς τον ουρανό — πιο ψηλό από κάθε άλλο στο χωράφι. Μου φαινόταν αυτονόητο ότι, αφού στεκόταν τόσο επιβλητικά πάνω από τα υπόλοιπα, θα έπρεπε να είναι το πιο γεμάτο και το πιο μεστό.

Ο πατέρας μου έσκυψε δίπλα μου. Έκοψε το περήφανο στάχυ, το έτριψε ανάμεσα στις παλάμες του και φύσηξε απαλά. Δεν έμεινε σχεδόν τίποτα — μόνο μερικά άδεια φλούδια και λίγο άχυρο που παρέσυρε ο άνεμος. Το στάχυ που υψωνόταν ψηλότερα από όλα ήταν κούφιο από μέσα. Δεν είχε καθόλου καρπό.

Ύστερα, έκοψε ένα από τα στάχυα που ήταν λυγισμένα, με την κορυφή τους σκυμμένη χαμηλά. Το έτριψε με τον ίδιο τρόπο και, αυτή τη φορά, έμειναν στην παλάμη του βαριοί, χρυσαφένιοι, στρογγυλοί καρποί.

«Αυτό δεν είναι σκυμμένο από ντροπή», μου είπε. «Είναι σκυμμένο επειδή είναι βαρύ. Οι καρποί το τραβούν προς τη γη. Το άλλο στέκεται ίσιο επειδή δεν έχει τίποτα να το βαραίνει. Είναι άδειο».

Με χάιδεψε στο κεφάλι και είπε σιγά —σχεδόν στον εαυτό του—: «Να θυμάσαι, γιε μου: όποιος κρατά το κεφάλι του πολύ ψηλά, είναι εκείνος που δεν φέρνει καρπούς».

Στα δεκαοχτώ μου, μετακόμισα στην πόλη και, χωρίς να το καταλάβω, έγινα ακριβώς εκείνο το στάχυ — στεκόμουν ψηλά και ίσια. Μιλούσα πιο δυνατά, επιμένοντας ότι είχα δίκιο. Αγόραζα πράγματα μόνο και μόνο για να τα βλέπουν οι γείτονες. Διόρθωνα όποιον συναντούσα, νιώθοντας ανώτερος από όλους. Κι όμως, στην ησυχία του δειλινού, ένιωθα ένα κενό που δεν μπορούσα να γεμίσω. Όσο περισσότερο έτρεχα, τόσο πιο άδειος ένιωθα.

Αργότερα, άρχισα να πηγαίνω ξανά στην εκκλησία. Ένας ηλικιωμένος ιερέας είπε κάποτε ότι το πιο θαυμαστό στους αγίους δεν ήταν τα θαύματά τους, αλλά η ταπεινοφροσύνη τους. Όσο περισσότερα χαρίσματα λάμβαναν, τόσο πιο μικρούς θεωρούσαν τους εαυτούς τους. Εκείνοι που βρίσκονταν πιο κοντά στον ουρανό ήταν και οι πιο σκυμμένοι προς τη γη. 🙏

Και θυμήθηκα πώς ο ίδιος ο Υιός του Θεού ήρθε στον κόσμο — όχι ως αυτοκράτορας, με στρατούς και μεγαλοπρέπεια, αλλά σε μια ταπεινή φάτνη, σε έναν στάβλο όπου δεν υπήρχε πουθενά χώρος γι’ Αυτόν. Εκείνος, που κρατούσε τον ουρανό και τη γη στην παλάμη Του, έγινε ο ελάχιστος όλων. Και την παραμονή του θανάτου Του, έσκυψε και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. ✝️

Τότε κατάλαβα γιατί ένιωθα τόσο άδειος. Η ψυχή μου διψούσε για χειροκροτήματα, όμως τα χειροκροτήματα δεν θρέφουν κανέναν. Ο αληθινός καρπός δεν φωνάζει· μεγαλώνει στη σιωπή — σε μια καλή κουβέντα που ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή, σε μια βοήθεια που δόθηκε κρυφά.

Πριν από λίγες μέρες, πήρα μαζί μου τον εγγονό μου — ένα αγόρι οκτώ ετών. Εκείνος έδειξε ένα στάχυ που ορθωνόταν περήφανα πάνω από όλα τα άλλα και φώναξε γεμάτος χαρά: «Παππού, κοίτα! Αυτό είναι το πιο όμορφο!»

Έσκυψα δίπλα του, έκοψα εκείνο το όρθιο στάχυ και του έδειξα το άδειο περίβλημα. Έπειτα, άφησα τους γεμάτους καρπούς να κυλήσουν στη μικρή του παλάμη. Και του ψιθύρισα τα λόγια που είχα λάβει κι εγώ από τον πατέρα μου, ώστε να μπορέσει να τα μεταφέρει με τη σειρά του.

Να θυμάσαι, εγγονέ μου: ένα κεφάλι που σηκώνεται πολύ ψηλά, δεν φέρνει καρπούς. 🕯️

Λιβάνι, η ευωδία της προσευχής - "Φιλοκαλία" (ΓΕΧΑ Αιγίου).



Μὲ χρόνους μὲ καιρούς
… καμμία γυναῖκα
τοῦ λαοῦ πτωχή
σ’ ἐνθυμεῖται κι ἔρχεται
νὰ σοῦ φέρ’
ὄχι χρυσόν, ἀλλὰ
ὀλίγο λιβάνι,
ἕνα κερί, κι ὀλίγο λάδι στὴν μποτίλια
σ’ ἐσὲ ποὺ εἶσαι
ὅλων ὁ δοτήρ.


Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

"Η υπομονή τελειώνει σε "ήττα" αλλά πάντα κερδίζει "..Πατέρας Φιλήμων Δικαιος Σκήτης Προφήτη Ηλία Άγιο Όρος .

Ο Ερημίτης.



Το χέρι μου πήγαινε συνέχεια προς το τηλέφωνό μου, παρόλο που ήξερα πως ανάμεσα στα έλατα δεν υπήρχε σήμα.

Είχα περάσει δύο ώρες ανεβαίνοντας για να συναντήσω έναν άνθρωπο που γνωρίζω εδώ και σαράντα χρόνια. Το όνομά του είναι Μιχάι —αν και όλοι τον αποκαλούν Πατέρα Σιλουανό.

Μεγαλώσαμε στον ίδιο δρόμο· ήταν σαν αδελφός για μένα. Κάποια στιγμή, πούλησε ό,τι είχε —το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, το διαμέρισμά του—, μοίρασε τα χρήματα σε όσους είχαν ανάγκη και αποσύρθηκε σε ένα ταπεινό ασκηταριό, βαθιά στην καρδιά των βουνών ⛪. Στο κελί του δεν έχει τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ, ούτε ρεύμα. Κοιμάται πάνω σε ένα στρώμα από άχυρα, φέρνει νερό από μια πηγή και περνά ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος 🙏.

Με υποδέχτηκε στο κατώφλι —αδύνατος, ταλαιπωρημένος από τον ήλιο, με μια λευκή γενειάδα. Με αγκάλιασε σφιχτά και για πολλή ώρα, χωρίς να πει λέξη. «Καλώς όρισες», ήταν το μόνο που είπε. Αυτό ήταν όλο.

Το πρώτο βράδυ, η σιωπή με τρόμαξε. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μπορούσε να είναι τόσο απόλυτη —τόσο βαθιά, που σχεδόν να μπορείς να την ακούσεις. Το χέρι μου έψαχνε διαρκώς το τηλέφωνό μου· το άναβα, έβλεπα την ένδειξη «χωρίς σήμα» και το έκλεινα πάλι.

«Σου είναι δύσκολο», παρατήρησε —όχι ως ερώτηση, αλλά ως διαπίστωση. «Είναι κάπως παράξενο», παραδέχτηκα. «Είναι σαν να έχω ξεχάσει πώς είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα». Χαμογέλασε και μου έδωσε μια κούπα ζεστό τσάι.

Μέσα στη νύχτα, τον είδα γονατιστό, στο φως ενός καντηλιού 🕯️, με έναν μεγάλο σκύλο κουλουριασμένο δίπλα του. Τα χείλη του κινούνταν, αλλά δεν έβγαινε κανένας ήχος.

Το πρωί, με πήγε πίσω από το ασκηταριό, σε ένα λιβάδι όπου έβοσκαν τέσσερις κατσίκες. Πλησίασαν κοντά του χωρίς φόβο· εκείνος χάιδευε την καθεμία με τη σειρά, φωνάζοντάς τες με το όνομά τους.

«Αυτές οι τέσσερις με κρατούν εδώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο», είπε. «Υπάρχει ένας λύκος στην κοιλάδα. Τη νύχτα, βγαίνω έξω με τη ράβδο μου και ένα φανάρι, στεκόμενος ανάμεσα σε αυτά και το σκοτάδι, μέχρι την αυγή. Τα βλέπεις; Διαισθάνονται τον κίνδυνο πριν καν τον δουν. Επιλέγουν ενστικτωδώς τα βότανα που τους κάνουν καλό και αποφεύγουν εκείνα που είναι δηλητηριώδη. Κι αγαπούν το χέρι που τα ταΐζει, χωρίς να ζητούν τίποτα ως αντάλλαγμα. Εμείς —και οι τρεις μας— έχουμε ξεχάσει πώς να το κάνουμε αυτό».

Σωπάσαμε και οι δύο, καθώς ξέραμε σε ποιον αναφερόταν. Σε εμάς —σε όλους μας. Το χέρι μου δεν πήγε πια να πιάσει το τηλέφωνό μου.

Εκείνο το βράδυ, δίπλα στην πηγή, τον ρώτησα γιατί μιλούσε τόσο λίγο. «Μετράω τα λόγια μου», απάντησε απλά. «Κάθε περιττή λέξη που λέγεται, είναι μια προσευχή λιγότερη που κρατά κανείς στον νου του».

Στις δύο μέρες που πέρασα εκεί, δεν τον άκουσα ούτε μία φορά να προφέρει τις λέξεις «Θεός», «πίστη» ή «μετάνοια». Κι όμως, δεν είχα ξαναδεί τόση πίστη συγκεντρωμένη σε έναν μόνο άνθρωπο. Βρισκόταν στον τρόπο που κουβαλούσε τους κουβάδες του, στον τρόπο που σιωπούσε και στον τρόπο που χάιδευε μια άρρωστη κατσίκα.

Καθώς έφευγα, με αγκάλιασε και έβαλε μια χούφτα δυόσμο —παρμένο από το ίδιο του το στρώμα— μέσα στο σακίδιό μου. «Να ξανάρθεις», είπε. «Κι ώσπου να το κάνεις, προσπάθησε να μένεις σιωπηλός πού και πού. Θα ακούσεις τον εαυτό σου. Κι ίσως, ίσως ακούσεις ακόμα κι Εκείνον».

Κατέβηκα το βουνό. Στη μέση της διαδρομής, το τηλέφωνό μου έπιασε σήμα και άρχισε να δονείται, καθώς ολόκληρος ο κόσμος από κάτω όρμησε ξανά πάνω μου. Στάθηκα και κοίταξα πίσω, προς την κορυφογραμμή, όπου είχαν μείνει πίσω ένας φτωχός άνθρωπος, ένας σκύλος, τέσσερις κατσίκες κι ένα λυχνάρι. Κι από τότε, όποτε πιάνω τον εαυτό μου να απλώνει πάλι το χέρι προς το τηλέφωνο, σταματώ και σωπαίνω. Για ένα λεπτό, τουλάχιστον. Τουλάχιστον για όσο διαρκεί μια σιωπηλή προσευχή.

Ο πλουσιότερος άντρας !!!!

Ένας νεαρός μαθητής πήγε στον ηλικιωμένο πνευματικό του πατέρα, κατά τις πρώτες κιόλας ημέρες της νηστείας των Χριστουγέννων.



Ένας νεαρός μαθητής πήγε στον ηλικιωμένο πνευματικό του πατέρα, κατά τις πρώτες κιόλας ημέρες της νηστείας των Χριστουγέννων.

Ήταν αρκετά περήφανος για το πρόγραμμα που είχε θέσει στον εαυτό του: δεν έτρωγε τίποτα μέχρι το βράδυ, δεν χρησιμοποιούσε ούτε σταγόνα λάδι στο φαγητό του και απήγγελλε δεκάδες ψαλμούς κάθε μέρα.

«Πάτερ», είπε με χαρά, «αισθάνομαι ότι φέτος θα υποδεχτώ το Θείο Βρέφος όπως αρμόζει. Το τραπέζι μου είναι λιτό, αλλά η προσευχή μου πλούσια».

Ο γέροντας τον κοίταξε με πραότητα, χαμογέλασε και είπε:
«Καλά κάνεις, παιδί μου, που ασκείς το σώμα σου. Αλλά πρόσεξε κάτι: σήμερα το πρωί, ο αδελφός σου στο διπλανό κελί έχυσε κατά λάθος μια στάμνα με νερό πάνω στα βιβλία σου. Εσύ τον μάλωσες αυστηρά και δεν του μίλησες για το υπόλοιπο της ημέρας».

Ο μαθητής χαμήλωσε το βλέμμα, γεμάτος ντροπή.
«Πάτερ, στενοχωρήθηκα επειδή κατέστρεψε τον κόπο μου», είπε, προσπαθώντας να δικαιολογηθεί.

Τότε, ο γέροντας πήρε ένα άναφτο κερί, το τοποθέτησε σε ένα κηροπήγιο από καθαρό χρυσάφι και ρώτησε τον μαθητή:
«Πες μου, παιδί μου, τι χρησιμεύει αυτό το πολύτιμο, καλογυαλισμένο κηροπήγιο, αν το κερί που βρίσκεται μέσα του δεν καίγεται και το δωμάτιο παραμένει στο σκοτάδι;»

«Σε τίποτα απολύτως, Πάτερ», απάντησε ο νεαρός.
«Κάπως έτσι είναι και η δική μας νηστεία», συνέχισε ο γέροντας. Η αποχή από το φαγητό και οι πολλές προσευχές είναι σαν ένα χρυσό κηροπήγιο. Καθαρίζουν τον χώρο και τον ομορφαίνουν.

Όμως, ο Χριστός ως Βρέφος δεν γεννιέται σε ένα κρύο σπήλαιο —όσο καθαρό κι αν είναι αυτό— αλλά εκεί όπου υπάρχει η ζεστασιά της αγάπης. Αν νηστεύεις από το φαγητό, αλλά «καταβροχθίζεις» τον αδελφό σου με σκληρά λόγια, κρίση ή θυμό, τότε η νηστεία σου παραμένει ένα κηροπήγιο χωρίς φως.

Ο ιερέας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του και κατέληξε με φωνή γεμάτη ζεστασιά:

«Η αληθινή νηστεία των Χριστουγέννων είναι να αδειάσουμε την καρδιά μας από την κακία, κάνοντας χώρο για Εκείνον που γεννιέται στη φάτνη. Πήγαινε, συμφιλιώσου με τον αδελφό σου· μόνο τότε θα ανάψει πραγματικά το κερί σου». Οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Ας νηστεύει όχι μόνο το στόμα, αλλά και τα μάτια, τα αυτιά, τα πόδια, τα χέρια και όλα τα μέλη του σώματός μας. Ας νηστεύουν τα χέρια, μένοντας ελεύθερα από την πλεονεξία. Ας νηστεύει το στόμα από άσχημα λόγια και κουτσομπολιά. Διότι ποιο το όφελος, αν απέχουμε από τα πουλερικά και τα ψάρια, αλλά δαγκώνουμε και κατασπαράζουμε τους ίδιους μας τους αδελφούς;» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Φώτη Σχοινᾶ. Ἡ περὶ ἀγγέλων διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ (ἀπόσπασμα).



Ὁ ἄγγελος εἶναι ἀνεπίδεκτος μετανοίας, 
ἐπειδὴ εἶναι ἀσώματος, 
ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸν ἄνθρωπο 
ποὺ εἶναι δεκτικὸς μετανοίας 
ἐξ αἰτίας τῆς σωματικῆς του ἀσθενείας. 

«Ἀνεπίδεκτος μετανοίας, 
ὅτι (=διότι) καὶ ἀσώματος⋅
ὁ γὰρ ἄνθρωπος διὰ τὴν 
τοῦ σώματος ἀσθένειαν 
τῆς μετανοίας ἔτυχεν».

Τὸ σῶμα εἶναι αὐτὸ ποὺ καθιστᾶ
δυνατὴ τὴν μετάνοια στὸν ἄνθρωπο. 
Ἡ ἔλλειψη σώματος καθιστᾶ ἀδύνατη 
τὴν μετάνοια στοὺς ἀγγέλους.

Οἱ ἄγγελοι βέβαια εἶναι δυσκίνητοι, 
ἀλλ’ ὄχι ἀκίνητοι πρὸς τὸ κακόν. 

Μετὰ τὴν ἐνανθρώπηση 
τοῦ Θεοῦ Λόγου, τὸ Πάθος, 
τὸν Θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασή του 
εἶναι πλέον ἀκίνητοι πρὸς τὸ κακό. 
Ἐστερεώθησαν στὸ ἀγαθὸ καὶ 
στὴν σταθερὰ προσεδρεία 
πρὸς τὸν Θεόν:

«Δυσκίνητοι πρὸς τὸ κακὸν 
ἀλλ’ οὐκ ἀκίνητοι, 
νῦν δὲ καὶ ἀκίνητοι, 
οὐ φύσει ἀλλὰ χάριτι 
καὶ τῇ τοῦ μόνου ἀγαθοῦ προσεδρείᾳ 
(=σταθερὴ θέση)»

Ἑπιπλέον σημειωθήτω ὅτι 
εἶναι ἀδύνατη ἡ μετάνοια 
στοὺς ἀγγέλους, καθότι
ἡ πτώση αὐτῶν ἰσοδυναμεῖ
μὲ τὸν θάνατο στοὺς ἀνθρώπους 
ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς μετανοίας. 

Μετὰ τὸν θάνατο στοὺς ἀνθρώπους 
καὶ τὴν πτώση στοὺς ἀγγέλους 
εἶναι ἀδύνατη ἡ μετάνοια 
στὰ δύο αὐτὰ λογικὰ 
καὶ αὐτεξούσια ὄντα.

Φώτη Σχοινᾶ
Ἡ περὶ ἀγγέλων διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἄγγελοι"
Τεῦχος 393, Νοέμβριος 2026


Οι άνθρωποι ρωτούν συχνά για τους έσχατους καιρούς.



«Οι άνθρωποι ρωτούν συχνά για τους έσχατους καιρούς. Το τέλος του κόσμου αρχίζει στην καρδιά του ανθρώπου που ξεχνά τον Θεό. Μην αναζητάτε σημεία στον ουρανό. Αναζητήστε τα μέσα στη δική σας ψυχή. Υπάρχει αγάπη εκεί; Υπάρχει πίστη; Ή μήπως έχει επικρατήσει ψυχρότητα;»

Γέροντας Ηλίας της Όπτινα

Πνευματική φιλαργυρία.



«Ἅγιε ἄνθρωπε, εἶπε ἕνας μαθητευόμενος
στὸν ἡγούμενο, ἡ καρδιά μου εἶναι γεμάτη ἀγάπη γιά τόν κόσμο καί ἡ ψυχή μου καθαρή απ' τούς πειρασμούς τοῦ διαβόλου. Ποιό εἶναι τό ἑπόμενο βήμα μου;
Ὁ ἡγούμενος ζήτησε ἀπ' τό μαθητή νά τόν συνοδεύση σέ μιά ἐπίσκεψι σέ ἕνα ἑτοιμοθάνατο πού χρειαζόταν εὐχέλαιο.
Ἀφοῦ παρηγόρησε τήν οἰκογένεια, ὁ ἡγούμενος παρατήρησε ὅτι σέ μιά γωνιά τοῦ σπιτιοῦ ὑπῆρχε
ἕνα μπαούλο.
-Τί ἔχει μέσα αὐτό τό μπαούλο; ρώτησε.
-Τά ροῦχα τά ὁποῖα δεν φόρεσε ποτέ ὁ θεῖος
μου, ἀπάντησε ὁ ἀνιψιός τοῦ ἑτοιμοθανάτου. Πάντα πίστευε ὅτι θά ἔλθη ἡ ὥρα νά τά φορέση, αλλά κατέληξαν να σαπίσουν ἐκεῖ μέσα.
—Μήν ξεχάσης αὐτό τό μπαούλο, εἶπε ὁ ἡγούμενος στο μαθητή του καθώς ἔφευγαν. Ἄν ἔχης πνευματικούς θησαυρούς στην καρδιά σου, κάνε τους πράξι τώρα. Εἰδάλλως, θα σαπίσουν»

Είπε γέρων:Ας περιμένουμε να ακούσουμε μέσα στά γεγονότα τά βήματα του Θεού!!

Κάποιες φορές προσευχόμαστε: «Κύριε, απομάκρυνε από μένα αυτή την ασθένεια». Κι όμως, περνούν μήνες, ίσως και χρόνια, αλλά εκείνη παραμένει.


🕯️ Κάποιες φορές προσευχόμαστε: «Κύριε, απομάκρυνε από μένα αυτή την ασθένεια». Κι όμως, περνούν μήνες, ίσως και χρόνια, αλλά εκείνη παραμένει. Η ίδια ευθραυστότητα. Ο ίδιος περιορισμός. Ο ίδιος αγώνας, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε γιατί ο Θεός δεν μας θεραπεύει με τον τρόπο που επιθυμούμε.

Ίσως, όμως, να μην χρειάζεται να απομακρυνθεί εξαρχής κάθε ασθένεια. Κάποιες πρέπει να τις βιώσουμε με διαφορετικό τρόπο.

🔥 Ακριβώς εκεί, ο άνθρωπος μπορεί να ανακαλύψει ότι δεν είναι παντοδύναμος, ότι έχει ανάγκη τους άλλους και ότι δεν μπορεί να επιτύχει τη σωτηρία με τις δικές του δυνάμεις. Η ασθένεια μπορεί να διδάξει την ταπείνωση χωρίς να ταπεινώνει, και μπορεί να ανοίξει μια πόρτα που οι δικές μας δυνάμεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να ανοίξουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγαπάμε τον πόνο. Σημαίνει ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον πόνο να πάει χαμένος.

🌿 Μερικές φορές, ο Θεός δεν αλλάζει αμέσως τη δύσκολη κατάσταση. Αντ' αυτού, αλλάζει τον άνθρωπο που βρίσκεται μέσα σε αυτή την κατάσταση. Κι αυτό μπορεί να αποτελεί μια βαθύτερη θεραπεία από εκείνη που ζητούσαμε.

Μητέρα Σιλουάνα

Είπε γέρων:" Μήν είσαστε εύθικτη σάν τό πεπόνι πού κι ένα μικρό πετραδάκι νά τό εγγίση αμέσως τραυματίζεται και σαπίζει "

Είπε γέρων."Ποτέ μήν απελπίζεσαι. Καί αυτός ο λαμπρός ήλιος έχει κάθε δειλινό μία δύση, όμως τό άλλο πρωί ξανανατέλει φωτεινός"

THINKS.....


If you worship money, possessions, and “things,” and that is where you find meaning in life, then you will never have enough, and never feel you have enough. Like drinking saltwater: it will only increase your thirst; you will never be satiated, satisfied, or quench the desire for more.

Fr. John