ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ. ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΙΚΑΚΗ ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ!!!!

 

              ΨΥΧΩΦΕΛΕΙΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

                       ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΙΚΑΚΗ ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

       Αυτού ας γίνουμε και εμείς μιμητές. Δέχθηκε όσους Ιουδαίους πίστεψαν μετά το κήρυγμα των Αποστόλων και δεν τους έδιωξε. Έτσι ας αμείβουμε κι εμείς τους εχθρούς, οι οποίοι διέπραξαν σε εμάς άπειρα κακά. Ό,τι αγαθό και αν έχουμε, ας το δίνουμε σε αυτούς· ας μην παραλείψουμε να τους ευεργετούμε. Διότι αν μεν είναι ανάγκη να ικανοποιήσει κανείς την οργή τους με το να πάθει κάποιο κακό, πολύ περισσότερο θα την ικανοποιήσει, με το να τους ευεργετήσει (διότι αυτό είναι ηπιότερο από το να κακοπάθει)· διότι δεν είναι το ίδιο να ευεργετεί κάποιος τον εχθρό του και να θέλει να πάθει χειρότερα από αυτά που ο εχθρός του επιθυμεί. Από αυτό θα έρθουμε και σε εκείνα επίσης.

    Η στάση αυτή είναι αξίωμα των μαθητών του Χριστού. Σταύρωσαν Αυτόν ενώ ήλθε για να τους ευεργετήσει, μαστίγωσαν τους μαθητές Του, και μετά από αυτά τοποθετεί τους Ιουδαίους αυτούς που πίστεψαν έστω και λίγο αργότερα, στην ίδια τιμή με τους μαθητές, μεταδίδοντας σε αυτούς τα ίδια από τα δικά Του. Ας γινόμαστε, παρακαλώ, μιμητές του Χριστού· κατά τούτο είναι δυνατό να μιμηθούμε Αυτόν· αυτό κάνει τον πιστό άνθρωπο ίσο με τον Θεό, αυτό είναι μεγαλύτερο από τα ανθρώπινα. Ας επιδιώκουμε την  ελεημοσύνη· αυτή είναι παιδαγωγός και διδάσκαλος της φιλοσοφίας εκείνης(:δηλαδή της ανεξικακίας). Εκείνος που έμαθε να ελεεί αυτόν που βρίσκεται σε συμφορά, θα μάθει και να μη μνησικακεί· εκείνος που έμαθε αυτό, θα μπορέσει και τους εχθρούς του να ευεργετεί.

    Ας μάθουμε να δείχνουμε συμπάθεια για τα κακά των πλησίον και θα μάθουμε να υποφέρουμε και τις συμφορές τους. Ας ρωτήσουμε εκείνον που διατίθεται εχθρικά απέναντί μας, μήπως δεν ενοχοποιεί τον εαυτό του, μήπως δεν θέλει να φιλοσοφήσει, μήπως δεν λέει ότι το παν προέρχεται από τον θυμό, από τη μικροψυχία, από την ταλαιπωρία, μήπως δεν θα ήθελε να είναι από εκείνους που υβρίζονται και σιωπούν, και όχι από εκείνους που υβρίζουν και οργίζονται, μήπως δεν απέρχεται αφού θαυμάσει τον παθόντα.

    Μην νομίζεις λοιπόν ότι η ανεξικακία δημιουργεί ανθρώπους άξιους καταφρονήσεως· τίποτε άλλο δεν δημιουργεί ευκαταφρόνητους ανθρώπους όσο το να υβρίζει κάποιος· τίποτε δε δημιουργεί τόσο σεβαστούς ανθρώπους, όσο το να υπομένουν υβριζόμενοι. Διότι ο ένας μεν είναι υβριστής, ενώ ο άλλος είναι φιλόσοφος, δηλαδή καρτερικός και ανεξίκακος· και ο μεν πρώτος είναι χειρότερος κάθε ανθρώπου, ο  δεύτερος όμως είναι ίσος με τους αγγέλους. Διότι και αν ήταν μικρότερος από εκείνον που τον βρίζει, εντούτοις εάν ήθελε, μπορούσε να αμυνθεί απέναντι σε αυτόν και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Εξάλλου αυτός μεν ελεείται από όλους, ενώ εκείνος μισείται.

    Τι λοιπόν; Δεν θα γίνει άραγε αυτός από αυτά πολύ καλύτερος; Διότι εκείνον μεν θα τον προσέξουν όλοι σαν μανιακό, αυτόν όμως θα τον προσέξουν σαν συνετό. Όταν λοιπόν αναγκάζεσαι από κάποιον να κατηγορήσεις κάποιον άλλο συνάνθρωπό σου, πες προς τον πρώτο: «Δεν μπορώ να τον κακολογήσω· διότι φοβάμαι μήπως δεν ήταν τέτοιος». Προπάντων μην τον κακολογήσεις μέσα στην σκέψη σου, αλλά ούτε και προς άλλον. Μην παρακαλέσεις τον Θεό εναντίον του· αν δεις να κατηγορείται, υπερασπίσου τον· πες: «τα λόγια εναντίον του είναι του πάθους και όχι του ανδρός»· πες: «είναι της οργής και όχι του φίλου· είναι της μανίας και όχι της ψυχής».

    Αυτά ας αναλογιζόμαστε σε κάθε αμάρτημα. Να μην περιμένεις να ανάψει η φωτιά, αλλά πριν ανάψει να την συγκρατήσεις· μην ερεθίζεις το θηρίο αλλά και μην επιτρέψεις ούτε να παροργιστεί· διότι δεν θα είσαι πλέον σε θέση να συγκρατήσεις την φλόγα, αν ανάψει. Διότι τι είπε ο Κύριος να μη λέμε στον αδελφό μας; Δεν είπε να μην τον αποκαλούμε: «Ανόητε και μωρέ»; Ποιος είναι υπεύθυνος λοιπόν για τον κακό λόγο, εκείνος που τον ακούει ή εκείνος που τον λέει; Διότι εκείνος μεν, και αν ακόμα είναι υπερβολικά σοφός, απέκτησε φήμη ανόητου, ενώ ο  άλλος αν και ακόμα είναι ανόητος, έλαβε φήμη σοφού και φιλοσόφου. Ποιος είναι ανόητος; Πες μου: εκείνος που κατηγορεί κάποιον για πράγματα που δεν έκανε, ή εκείνος που ούτε κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν ταράχτηκε; Διότι εάν το να μην ταράσσεται και να μην αντιδρά κανείς, ούτε όταν ακόμα προκληθεί με άδικες κατηγορίες σε βάρος του , είναι δείγμα φιλοσοφίας και ανεξίκακης διάθεσης, το να εξεγείρεται κανείς και να εξάπτεται χωρίς να προκαλείται, πόσο μεγάλης ανοησίας χαρακτηριστικό δείγμα είναι;

      Δεν λέω ακόμα ποιος τόπος τιμωρίας προορίζεται για εκείνους που βρίζουν με τέτοιες ύβρεις και βλασφημούν τον πλησίον. Αλλά τι; Σε είπε «άτιμο και προερχόμενο από άτιμους, ή ευτελή και καταγόμενο από ευτελείς»; Πάλι έστρεψε την προσβολή στον εαυτό του. Διότι ο μεν τίμιος θα φανεί και αξιοσέβαστος, εκείνος όμως ο οποίος είναι πράγματι ευτελής, έτσι θα αποδειχτεί απέναντι στους άλλους (διότι το να αποδίδει κανείς τέτοιες κατηγορίες ως προσβολές, εννοώ την ευτελή καταγωγή, είναι πράγματι χαρακτηριστικό δείγμα μικροψυχίας)· εκείνος αντίστοιχα θα είναι μεγάλος και αξιοθαύμαστος, καθόσον δεν δίνει καμία σημασία σε αυτό το πράγμα και δε σχηματίζει μια τέτοια γνώμη για την ταπεινότητα της καταγωγής αυτού, αλλά συμπεριφέρεται έτσι, όπως εάν άκουγε ότι έχει κάτι από το οποίο υπερέχει από τους άλλους.

     Αλλά θα σε κατηγορήσει ίσως ως μοιχό και άλλα παρόμοια; Εδώ και να γελάς πρέπει· διότι όταν δεν προσβάλλεται η συνείδηση, δεν μπορεί να έχει θέση ο θυμός. Αφού μάλιστα σκεφθούμε και ποιες φήμες για πονηρά και βδελυρά πράγματα ξεστομίζουν κάποιοι για παραπτώματα άλλων ανθρώπων, ούτε τότε πρέπει να στεναχωριόμαστε. Διότι εκείνο που  επρόκειτο να μάθει ο καθένας εκ των υστέρων, αυτό ήδη το φανέρωσε εκείνος. Κατέστησε λοιπόν τον εαυτό του αναξιόπιστο σε όλους, επειδή δεν γνωρίζει να συγκαλύπτει τα παραπτώματα του πλησίον, και έτσι ντρόπιασε περισσότερο τον εαυτό του, παρά τον άλλο, και κάθε λιμάνι έκλεισε για να καταφύγει σε καιρό ανάγκης και δημιούργησε για τον εαυτό του ευθύνες φοβερές ενώπιον της μέλλουσας κρίσης· διότι δεν θα αποστραφούν όλοι τόσο αυτόν(του οποίου τα αμαρτήματα γνωστοποιήθηκαν), όσο εκείνον που φανέρωσε εκείνα που δεν έπρεπε να αποκαλύψει.

     Εσύ όμως μην πεις τίποτε από εκείνα που γνωρίζεις,αλλά σιώπησε, εάν θέλεις να αποκτήσεις καλή φήμη. Διότι όχι μόνο θα ανατρέψεις τα όσα έχουν λεχθεί, όχι μόνο θα τα καλύψεις, αλλά θα πετύχεις και άλλο καλό· διότι όχι μόνο θα ανατρέψεις τα όσα έχουν ειπωθεί και θα τα καλύψεις, αλλά θα κάνεις και άλλο καλό: δεν θα επιτρέψεις πλέον να σχηματίζεται ιδέα κακή σε βάρος σου. Σε κατηγορεί ο τάδε; Πες εσύ: «Αν τα γνώριζε όλα, δεν θα έλεγε τόσα μόνο». Σας προκάλεσαν θαυμασμό και έκπληξη τα λόγια αυτά; Κι όμως πρέπει να τα μιμείσθε· διότι γι’ αυτό τα λέμε σε εσάς όλα, όσα έχουν λεχθεί από τους έξω[:δηλαδή όσα δεν ανήκουν στην Αγία Γραφή], όχι επειδή δεν έχουν άπειρα τέτοια οι Γραφές, αλλά επειδή αυτά μπορούν να κάνουν κάποιον να ντραπεί περισσότερο· διότι και η Γραφή γνωρίζει να ομιλεί με σκοπό να αισθανθεί ντροπή ο πιστός, όπως όταν λέει «καὶ ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς φίλους ὑμῶν μόνον, τί περισσὸν ποιεῖτε; οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι οὕτω ποιοῦσιν;(:και αν χαιρετάτε μόνο τους φίλους σας Ιουδαίους, τι σπουδαίο κάνετε; Δεν κάνουν έτσι και οι τελώνες;)»[Ματθ.5,47].

     Ο προφήτης Ιερεμίας επίσης παρουσίασε ενώπιον του λαού τους υιούς του Ρηχάβ, που δεν δέχθηκαν να παραβούν την πατρική εντολή [Ιερεμίας, κεφ.42]. Κακολόγησαν τον Μωυσή και οι γύρω από την Μαριάμ[Αριθμοί,κεφ.12],και εκείνος παρακάλεσε και αμέσως απαλλάχθηκαν από την τιμωρία, και δεν επέτρεψε παρά μόνο μερικοί να μάθουν ότι πέτυχε ικανοποίηση.

    Όμως εμείς δεν ενεργούμε έτσι· αλλά αυτό προπάντων επιθυμούμε όλοι να μάθετε, ότι δεν έμειναν ατιμώρητες οι αδικίες. Μέχρι πότε θα ζούμε επάνω στην γη; Δεν είναι δυνατό να συναφθεί μάχη από μια παράταξη μόνο. Αν τους μανιακούς τους σύρεις και από τις δύο παρατάξεις, περισσότερο θα τους παροργίσεις. Αν όμως τους σύρεις μόνο από την δεξιά ή την αριστερή, τότε καταπραΰνεις τον θυμό. Εκείνος που χτυπά, αν μεν έχει απέναντί του εκείνον που δέχεται τα χτυπήματα, πιο πολύ υπερηφανεύεται, αν όμως έχει κάποιον που υποχωρεί στα χτυπήματα, περισσότερο παραλύει, και το χτύπημά του καταλήγει στον ίδιο. Διότι δεν παραλύει την δύναμη του ανταγωνιστή τόσο ο άνθρωπος που γνωρίζει να αγωνίζεται στο παγκράτιο[:αρχαίο ελληνικό αγώνισμα πάλης και πυγμαχίας], όσο ο άνθρωπος που βρίζεται και δεν ανταποδίδει τις ύβρεις· διότι αφού καταισχύνθηκε εκείνος, απέρχεται κατόπιν, και αφού ενοχοποιήθηκε πρώτα μεν από την συνείδηση, και δεύτερον από όλους εκείνους, οι οποίοι έβλεπαν. Υπάρχει επίσης και κάποια παροιμία: «εκείνος που τιμά, τον εαυτό του τιμά». Άρα και εκείνος που βρίζει, τον εαυτό του βρίζει. Κανένας δεν θα μπορέσει να μας αδικήσει, πάλι θα πω, εάν εμείς δεν αδικήσουμε τους εαυτούς μας· ούτε θα με κάνει φτωχό, εάν εγώ δεν κάνω τον εαυτό μου.

    Εμπρός λοιπόν ας κάνουμε την εξής σκέψη. Ας υποθέσουμε ότι η ψυχή μου είναι φτωχική, και όλοι προσφέρουν σε εμένα τα χρήματα· τι εξυπηρετεί τούτο; Εφόσον εκείνη δεν μεταβάλλεται, όλα μάταια παρέχονται. Έστω ότι είναι η ψυχή μου μεγάλη και όλοι λαμβάνουν τα χρήματα· σε τι βλάπτει αυτό; Εφόσον εκείνη δεν την καθιστάς φτωχική, καμία βλάβη δεν προκύπτει. Έστω ότι είναι η ζωή μου ακάθαρτη και όλοι λέγουν τα αντίθετα για εμένα· τι ωφελεί αυτό; Διότι και αν λένε αυτά, όμως δεν τα αποδέχονται στην σκέψη τους.

    Πάλι ας είναι η ζωή μου καθαρή, και όλοι ας λένε τα αντίθετα· και τι με αυτό; Διότι στη συνείδησή τους θα ενοχοποιήσουν τους εαυτούς τους· καθόσον δεν τα λένε αυτά επειδή τα πιστεύουν. Διότι όπως ακριβώς δεν πρέπει κανένας να αποδέχεται τους επαίνους, έτσι δεν πρέπει να αποδέχεται και τις κατηγορίες. Και γιατί τα λέω αυτά; Κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να μας επιβουλευθεί, ούτε να μας επιρρίψει κάποια κατηγορία σε βάρος μας, εάν θέλουμε.

     Ας το εξετάσουμε επίσης και ως εξής· έστω ότι σε σύρει κάποιος στο δικαστήριο, έστω ότι σε συκοφαντεί, εάν θέλεις, και την ψυχή σου ακόμη σού αφαιρεί· και τι είναι αυτό, το να πάθεις για λίγο αυτά, χωρίς να αξίζει να τα πάθεις; «Αυτό λοιπόν το ίδιο», απαντάει ίσως κάποιος, «είναι κακό». Αυτό λοιπόν το ίδιο είναι καλό, το να πάθεις, χωρίς να αξίζει να το πάθεις. Αλλά γιατί; Έπρεπε να πάθει και να το αξίζει; Θα πω πάλι κάτι άλλο ως παράδειγμα· κάποιος φιλόσοφος, μη χριστιανός, όταν άκουσε ότι ο τάδε πέθανε και κάποιος από τους μαθητές είπε σε αυτόν: «Αλίμονο, πέθανε άδικα», εκείνος, αφού στράφηκε σε αυτόν, λέει: «Αλλά τι, δίκαια ήθελες να πεθάνει;».

     Και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής επίσης δεν πέθανε άδικα; Ποιον λοιπόν περισσότερο ευσπλαχνίζεσαι; Εκείνον που πέθανε δίκαια ή εκείνον που πέθανε άδικα; Μήπως δεν θεωρείς αυτόν μεν δυστυχή, ενώ εκείνον τον θαυμάζεις; Σε τι λοιπόν έχει αδικηθεί ο άνθρωπος, ο οποίος και από αυτόν τον θάνατο έχει συναποκομίσει μέγα κέρδος, χωρίς να πάθει καμία βλάβη; Διότι εάν έναν που είναι αθάνατος, τον έκανε θνητό, ίσως να υφίστατο κάποια βλάβη· εάν όμως έναν, που είναι θνητός, και εκ φύσεως επρόκειτο λίγο μετά να δεχθεί τον θάνατο, έσπευσε Αυτός με δόξα να επιφέρει αυτόν, ποια είναι η βλάβη; Ας ρυθμίζεται η ψυχή μας καλά και απέξω δεν θα προξενηθεί καμία βλάβη.

     Αλλά δεν είσαι ένδοξος. Και τι με αυτό; Διότι εκείνο ακριβώς που συμβαίνει με τα χρήματα, το ίδιο συμβαίνει και με την δόξα· διότι εάν θα είμαι μεγαλοπρεπής, δεν θα έχω καμία ανάγκη, αν όμως είμαι κενόδοξος, όσο περισσότερα πετύχω, τόσο μεγαλύτερες ελλείψεις θα έχω. Τότε λοιπόν θα είμαι πολύ περισσότερο λαμπρός και θα απολαύσω μεγαλύτερη δόξα, εάν περιφρονήσω την δόξα.

   Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, ας ευγνωμονούμε τον Χριστό, τον Θεό μας, που μας χάρισε τέτοια ζωή, και ας ρυθμίζουμε αυτήν προς δόξαν Αυτού, διότι σε Αυτόν πρέπει η δόξα, μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

               ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

           επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·        https://greekdownloads3.files.wordpress.com/2014/08/in-acta apostolorum.pdf

·        Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα  έργα, Υπόμνημα στις Πράξεις των Αποστόλων, ομιλία ΙΔ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1983, τόμος 15, σελίδες 409-419.

·        Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 79,ομιλία ΙΔ΄, σελ. 219-225.

·        Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

·        Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

·        Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

·        Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016

·        http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html

·        http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm

·        http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Biblia/Kainh_Diathikh.htm

 

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

         Η αδιάκοπη ανάδειξη αγίων στο δισχιλιόχρονο διάβα της ιστορίας είναι το μόνιμο θαύμα στην Εκκλησία μας. Κάποιος μεγάλος ασκητής είχε πει πως όταν σταματήσουν να αναδεικνύονται άγιοι θα έρθει και το τέλος του κόσμου. Ο 20^ος   αιώνας ανάδειξε μια πλειάδα νεοφανών αγίων. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

        Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας και ονομάζονταν Αρσένιος Εζνεπίδης. Οι γονείς του Πρόδρομος και Ευλαμπία ήταν ευσεβείς άνθρωποι και είχαν άλλα οκτώ παιδιά. Το όνομά του το πήρε από τον επίσης νεοφανή άγιο, Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του έδωσε το όνομά του για να τον αφήσει ως καλόγερο στο πόδι του, όπως είπε. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1924 έφυγε με την οικογένειά του στην Ελλάδα, ως πρόσφυγες. Βγήκαν στον Πειραιά και από εκεί πήγαν στην Κέρκυρα, όπου έμειναν στο κάστρο. Μετά ενάμισι χρόνο έφυγαν για την Ηγουμενίτσα και από εκεί στην Κόνιτσα, όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Εκεί τελείωσε ο Αρσένιος το δημοτικό σχολείο και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Από παιδί τον ενθουσίαζε η μοναχική ζωή και συζητούσε με τους γονείς του το όνειρό του να γίνει μοναχός. Εν τω μεταξύ εργαζόταν σε ξυλουργείο και έμαθε την τέχνη του ξυλουργού. Ειδικεύτηκε στην κατασκευή φέρετρων.

      Το 1945 υπηρέτησε στο στρατό ως ασυρματιστής. Είχε την ατυχία να ζήσει και να πολεμήσει στον αδελφοκτόνο εμφύλιο (1945-1949). Συχνά έπαιρνε τη θέση οικογενειαρχών στρατιωτών πολεμώντας στην πρώτη γραμμή, προτιμώντας να βλαφτεί ο ίδιος παρά εκείνοι που είχαν υποχρεώσεις. Απολύθηκε το 1949 και αποφάσισε να πάει στο Άγιον Όρος για να πραγματοποιήσει την νεανική του επιθυμία να γίνει μοναχός. Όμως αναγκάστηκε να γυρίσει στην Κόνιτσα, για να αποκαταστήσει τις αδελφές του. Το 1950 γύρισε ξανά στο Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε στη Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος και κατόπιν στη Μονή Εσφιγμένου, όπου έλαβε την «ρασοευχή», παίρνοντας το πρώτο όνομα  Αβέρκιος. Έμεινε στη Μονή τέσσερα χρόνια και επέδειξε θαυμαστό ζήλο, υπακοή, ταπεινοφροσύνη και εργατικότητα. Μελετούσε συγγράμματα Πατέρων, και κύρια του Αββά Ισαάκ του Σύρου.

       Το 1954 εγκαταστάθηκε στην Μονή Φιλοθέου, όπου έγινε, το 1956, και η μοναχική κουρά του και έλαβε το όνομα Παΐσιος. Έμεινε στη Μονή ως το 1958, αλλά ύστερα από μια «εσωτερική πληροφόρηση» γύρισε και πάλι στην Κόνιτσα και εγκαταστάθηκε την Ιερά Μονή Γενεθλίων της Θεοτόκου στο Στόμιο. Εκεί εργάστηκε πνευματικά μεταστρέφοντας πολλούς ετεροδόξους στην Ορθοδοξία και στηρίζοντας υλικά και πνευματικά τους ενδεείς της περιοχής. Έμεινε εκεί  τέσσερα χρόνια και απέκτησε τη φήμη του αγίου άνδρα.

       Το 1962 μετέβηκε στο Όρος Σινά, όπου μόνασε για δύο χρόνια στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Αγαπήθηκε πολύ από τους μοναχούς και τους Βεδουίνους, στους οποίους μοίραζε τρόφιμα και χρήματα, που κέρδιζε με το εργόχειρό του.

       Το 1964 επέστρεψε στο Άγιον Όρος, από όπου δεν έφυγε ποτέ ξανά. Εγκαταστάθηκες τη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου Ιβήρων και έγινε υποτακτικός του Ρώσου μοναχού Τύχωνα, με τον οποίο έμεινε ως το 1968.

       Το 1966 ασθένησε σοβαρά και νοσηλεύτηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου του αφαιρέθηκε ο ένας πνεύμονας. Κατά το χρόνο ανάρρωσής του φιλοξενήθηκε στο Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής. Το 1967, όταν ανάρρωσε, πήγε ξανά στο Άγιον Όρος και εγκαταστάθηκε στα Κατουνάκια, στο Λαυριώτικο κελί του Υπατίου.  Το επόμενο έτος εγκαταστάθηκε στη Μονή Σταυρονικήτα και

υπηρετούσε σε διάφορες χειρονακτικές εργασίες, παρ’ όλο το βεβαρυμμένο της υγείας του.

       Το 1979 μετακόμισε στη Μονή Κουτλουμουσίου και εγκαταστάθηκε στο εγκαταλειμμένο κελί της Παναγούδας. Εκεί φάνηκαν και τα πρώτα σημάδια της αγιότητάς του. Άρχισε η φήμη του να διαδίδεται παντού. Θεωρούνταν χαρισματικός μοναχός και προσέφευγαν σ’ αυτόν πλήθος βασανισμένων ανθρώπων για να πάρουν τις συμβουλές και τις ευλογίες του. Χιλιάδες μαρτυρίες επισκεπτών του βεβαιώνουν ότι ο Θεός τον είχε προικίσει με διορατικό και προορατικό χάρισμα. Διάβαζε τις ψυχές των επισκεπτών του σαν ανοιχτό βιβλίο! Δέχονταν χιλιάδες επιστολές, τις οποίες δεν προλάβαινε να διαβάσει. Επίσης οι πολυάριθμοι επισκέπτες του δημιουργούσαν πρόβλημα ησυχίας στους παρακείμενους μοναχούς, γεγονός που τον στεναχωρούσε πολύ.  

     Παρ’ όλο το βεβαρυμμένο καθημερινό του πρόγραμμα, δεν αμελούσε την ασκητική του ζωή. Νήστευε σκληρά, προσευχόταν αδιάκοπα και αναπαυόταν μόνο 2 με 3 ώρες την ημέρα.

       Τα προβλήματα υγείας του επιδεινώνονταν συνεχώς. Η σκληρή άσκηση και η άρνησή του να δεχτεί ιατρική βοήθεια επιδείνωσε σοβαρά την υγεία του. Το 1993 άρχισαν αιμορραγίες. Το Νοέμβριο πήγε στο Ησυχαστήριο της Σουρωτής. Εκεί ασθένησε σοβαρά. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε κακοήθης όγκος στο παχύ έντερο. Δέχτηκε με ηρεμία την είδηση, ως εκπλήρωση παλιάς του επιθυμίας για την πνευματική του πρόοδο. Έλεγες συχνά «ο καρκίνος έβαλε στον παράδεισο χιλιάδες ανθρώπους». Στις 4 Φεβρουαρίου 1994 χειρουργήθηκε, αλλά λίγο καιρό μετά διαγνώστηκαν μεταστάσεις. Τον ταλαιπωρούσαν υψηλοί πυρετοί και δύσπνοια. Τέλος Ιουνίου 1994 οι γιατροί του  ανακοίνωσαν ότι έφτανε το τέλος του. Στις 11 Ιουλίου, εορτή της Αγίας Ευφημίας, κοινώνησε γονατιστός των Αχράντων Μυστηρίων και την επόμενη, 12 Ιουλίου, κοιμήθηκε. Το λείψανό του ενταφιάστηκε στο Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, με τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών.

      Ο τάφος του έγινε τόπος προσκυνήματος μυριάδων πιστών και άρχισαν να γράφονται εκατοντάδες βιογραφίες του και καταγραφή των λόγων του. Στην αλάνθαστη συνείδηση του πιστού ήταν άγιος. Τυπικά η αγιοκατάταξή του έγινε στις 13 Ιανουαρίου 2015 και η μνήμη του ορίστηκε να εορτάζεται στις 12 Ιουλίου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του.

      Ο νεοφανής άγιος Παΐσιος υπήρξε γνήσιος ενσαρκωτής του  ορθοδόξου μοναχικού ιδεώδους και μάλιστα θεωρείται από τους πρωτεργάτες της αναβίωσης του σύγχρονου μοναχισμού στο Άγιο Όρος. Παράλληλα υπήρξε ζηλωτής της σώζουσας Ορθοδόξου πίστεως, στηλιτεύοντας με τον γνωστό μειλίχιο και ταπεινό ύφος του τις αιρέσεις και τις κακοδοξίες, ιδιαιτέρως τη σύγχρονη παναίρεση του οικουμενισμού.    

ΑΓΙΑ ΒΕΡΟΝΙΚΗ Η ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΑ . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΓΙΑ ΒΕΡΟΝΙΚΗ Η ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

  

       Οι αναφερόμενες γυναίκες στην Καινή Διαθήκη αποτελούν μια ξεχωριστή ομάδα αγίων, οι οποίες προσέφεραν, μαζί με τους άνδρες αγίους, σημαντικό έργο στην αρχαία Εκκλησία. Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του προχριστιανικού κόσμου καταξιώθηκε η γυναικεία φύση, παίρνοντας τη σωστή της θέση στην κοινωνία, χάρις στο απολυτρωτικό μήνυμα του Λυτρωτή μας Χριστού. Η αγαλλίαση αυτή είναι κάλλιστα αποτυπωμένη στις ευγενικές και αγνές ψυχές τους, σε αντίθεση με την απαισιοδοξία, την απελπισία και την κατήφεια που ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των μη χριστιανών γυναικών.

      Μια από τις πλέον συμπαθείς γυναίκες της Καινής Διαθήκης είναι και η αγία Βερονίκη η αιμορροούσα, συνδεδεμένη με την παράδοση για το «Ιερό Μανδήλιο». 

     Η παράδοση της Εκκλησίας την θέλει να είναι η θεραπευμένη από τον Κύριο αιμορροούσα γυναίκα, όπου αναφέρεται το θαύμα, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο 9^ο, στ. 20-22, στο κατά Μάρκον κεφάλαιο 5^ο, στ. 25-34 και στο κατά Λουκάν κεφάλαιο 8^ο  στ. 43-49.

      Έτσι ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει: «Και ιδού γυνή, αιμορροούσα δώδεκα έτη, προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού. Έλεγε γάρ εαυτή, εάν μόνον άψωμαι του ιματίου αυτού, σωθήσομαι. Ο δέ Ιησούς επιστραφείς και ιδών αυτήν είπε: Θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε. Και εσώθη η γυνή απο της ώρας εκείνης». Ο Ευαγγελιστής Μάρκος τονίζει πως «εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς, καὶ ἔγνω τῷ σώματι ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος».

      Μια ταλαιπωρημένη και πονεμένη γυναίκα, εξαιτίας σοβαρού γυναικολογικού προβλήματος, δώδεκα χρόνια ακατάσχετης αιμορραγία, μη βρίσκοντας γιατρειά στους γιατρούς της εποχής, πληροφορήθηκε ότι ερχόταν στο χωριό της ο μεγάλος Δάσκαλο και Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων. Δεν ήταν μόνο η νόσος που την ταλαιπωρούσε, αλλά και η κοινωνική κατακραυγή, διότι θεωρούταν «μολυσμένη» και όλοι την απέφευγαν.  Είχε ακούσει γι’ Αυτόν και τώρα που βρήκε την ευκαιρία, θέριεψε την πίστη στην ψυχή της, πως ακόμα και να ακουμπούσε το ένδυμά Του, θα θεραπεύονταν εξάπαντος!

      Πλησίασε από πίσω του κρυφά, επειδή ντρεπόταν και δεν ήθελε να γίνει φανερή η αρρώστια της, κι άγγιξε την άκρη του εξωτερικού ενδύματός του. Και το έκανε αυτό διότι έλεγε μέσα της, και μόνο ν’ αγγίξω το ένδυμά του θα γίνω υγιής. Ο Ιησούς τότε στράφηκε προς τα πίσω, και καθώς την είδε, είπε: Έχε θάρρος, κόρη μου, η πίστη και η πεποίθηση που είχες ότι θα θεραπευόσουν εάν άγγιζες το ένδυμά μου, σε έχει θεραπεύσει. Και η γυναίκα αυτή έγινε τελείως υγιής από την ώρα εκείνη.

       Ο Συναξαριστής του Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου αναφέρει, ότι η αγία αυτή καταγόταν από την πόλη Πανεάδα, γνωστότερη ως Καισάρεια του Φιλίππου, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται σήμερα στα υψίπεδα του Γκολάν.  Όταν τη γιάτρεψε ο Κύριος από την ασθένεια της αιμορραγίας, αυτή για να Τον ευχαριστήσει, φιλοτέχνησε τον ανδριάντα Του και τον έστησε μπροστά στο σπίτι της για να προσκυνείται απ’ όλους. Μάλιστα στη βάση του ανδριάντα, φύτρωσε βότανο που θεράπευε διάφορες ασθένειες.

      Η αγία Βερονίκη, όπως προναφέραμε, είναι συνδεδεμένη και με το περίφημο «Ιερό Μανδήλιο», ένα πολύτιμο κειμήλιο της Εκκλησίας. Σύμφωνα με την παράδοση, κατά την δραματική πορεία του Κυρίου στον Γολγοθά. Κατάκοπος και κατάστικτος από τις πληγές έφερε στους αγίους ώμους Του το ξύλο του σταυρού, το φονικό και επώδυνο όργανο της θανάτωσής Του. Οι Ρωμαίοι, θέλοντας να παραδειγματίσουν το λαό για τις συνέπειες των κακουργηματικών πράξεων, διαπόμπευαν τους μελλοθάνατους στους δρόμους των πόλεων. Αυτό έκαμε και για τον κατάδικο Χριστό, οι δήμιοι στρατιώτες τον διαπόμπευαν στους δρόμους της Ιερουσαλήμ.

     Όπως αναφέρουν οι Ιεροί Ευαγγελιστές ο Κύριος, ταλαιπωρημένος από τις πολύωρες ανακρίσεις, ταπεινωμένος από τις ύβρεις του ιουδαϊκού όχλου, εξουθενωμένος από τα σκληρά μαρτύρια, νηστικός και διψασμένος, κατέρρευσε. Οι στρατιώτες βλέποντας ότι ήταν αδύνατον να συνεχίσει να κουβαλά το βαρύτατο ξύλο του σταυρού,  «ἀγγαρεύουσι παράγοντά τινα Σίμωνα Κυρηναῖον, ἐρχόμενον ἀπ᾿ ἀγροῦ, τὸν πατέρα ᾿Αλεξάνδρου καὶ Ρούφου, ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» (Μάρκ.15,21).

     Τότε εμφανίστηκε μέσα από το πλήθος, που ακολουθούσε και έβριζε το Χριστό, μια γυναίκα, η οποία έτρεξε κοντά Του, για να ανακουφίσει λίγο τον πόνο Του,  και σκούπισε το καταϊδρωμένο και ματωμένο πρόσωπό Του, με ένα καθαρό μαντήλι. Ήταν η Βερονίκη, η οποία είδε ότι είχε αποτυπωθεί θαυματουργικά στο ύφασμα η γλυκιά μορφή του Ιησού! Είναι η πρώτη θαυμαστή «αχειροποίητος εικόνα» Του.

      Προφανώς Τον ακολούθησε ως τον Γολγοθά, μαζί με τις άλλες άγιες Γυναίκες, «μακρόθεν θεωροῦσαι» (Μαρκ.15,40), θρηνώντας και βιώνοντας το άδικο Πάθος του Μεγάλου Αθώου! Εκεί στον φοβερό Γολγοθά, έγινε μάρτυρας των φοβερών συμβάντων, όπως τα εξιστορούν οι ιεροί Ευαγγελιστές: «᾿Απὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης…  τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, 52 καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη» (Ματθ.27,45.51-52). Όλα αυτά τα υπερφυσικά φαινόμενα συντάραξαν τις αγνές ψυχές των αγίων Γυναικών και μαζί της Βερονίκης, οι οποίες δόξαζαν το Θεό για την άμετρη φιλανθρωπία και ανεξικακία Του κατά των θεοκτόνων Ιουδαίων! Είναι επίσης πιθανόν να συγκαταλέγεται μεταξύ των Μυροφόρων, στις λοιπές «συν αυταίς» (Λουκ.26,10), σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά, οι οποίες είχαν την ύψιστη ευλογία να δουν τον Κύριο αναστάντα!   

      Αργότερα η Βερονίκη έγινε μέλος της πρώτης Εκκλησίας, και παρέδωσε το πολύτιμο κειμήλιο του Αγίου Μανδηλίου σε Αυτή, καθότι αυτό ήταν η πρώτη αχειροποίητη εικόνα του Χριστού και αποτέλεσε, όπως είναι γνωστό το πρότυπο για τις κατοπινές εικονίσεις Του! Μάλιστα επιτελούσε πολλά θαύματα, με το πιο γνωστό τη θεραπεία του βασιλιά της Έδεσσας (Μεσοποταμίας) Άβγαρου Ε΄, ο οποίος βασίλεψε από το 7 μ. Χ. μέχρι το 50 μ. Χ. και είχε το προσωνύμιο «Ουχάμα» και έπασχε πιθανόν από λέπρα και ο οποίος πίστεψε στο Χριστό.

      Το κειμήλιο παρέμεινε στην πόλη της Έδεσσας, σε εμφανές σημείο, μέχρι και τον θάνατο του γιού του Άβγαρου, οπότε πήρε την εξουσία ο ανεψιός του, ο οποίος επανέφερε την ειδωλολατρία στο βασίλειο. Τότε με ενέργειες του επισκόπου της πόλης η εικόνα κρύφτηκε σε σημείο των τειχών. Αργότερα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον βυζαντινό στρατηγό Ιωάννη Κουρκούα το 944 μ. Χ. και χάθηκε κατά την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους κατά την Δ΄ σταυροφορία το 1204 μ. Χ. 

       Στη Ρώμη, σύμφωνα με τοπική παράδοση, υπήρχε εικόνα του Χριστού σε ύφασμα ονομαζόταν «Μανδήλιο της Βερονίκης» και συνδέεται με την εορτή της «Αγίας Όψεως». Κάποιοι, λαθεμένα, ταυτίζουν το Άγιο Μανδήλιο με την  αμφιλεγόμενη «Σινδόνη του Τορίνου», η οποία, κατά πάσα πιθανότητα είναι απατηλή δημιουργία του 12^ου μ. Χ. αιώνα.  

     Δεν γνωρίζουμε περισσότερα στοιχεία για τη ζωή της αγίας Βερονίκης. Εικάζουμε ότι υπήρξε εξέχον μέλος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες ως διάκονος των φτωχών και κατατρεγμένων ανθρώπων. Αφού έζησε αγία ζωή, ειρηνικά παρέδωσε το πνεύμα της στον Μεγάλο Ευεργέτη της ζωής της, το Χριστό, που τόσο αγάπησε!

      Η μνήμη της τιμάται στις 12 Ιουλίου και θεωρείται προστάτιδα των γυναικών που πάσχουν από γυναικολογικά προβλήματα υγείας.

 

 

 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΚΝΑΝΑΣ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΚΝΑΝΑΣ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

       Στη μεγάλη ομάδα των Νεομαρτύρων εξέχουσα θέση κατέχουν τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, τα οποία προτίμησαν να υποφέρουν, να χύσουν το αίμα τους και να χάσουν τη ζωή τους για την πίστη τους στο Χριστό. Ένας από αυτούς τους καλλίνικους Μάρτυρες υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυρας Μιχαήλ Πακνανάς ο Κηπουρός.

       Γεννήθηκε στην σκλαβωμένη από τους τούρκους Αθήνα, περί το 1751 από φτωχούς, αλλά ευσεβείς γονείς. Η απάνθρωπη καταπίεση από τους αλλόθρησκους δυνάστες, μα και η μεγάλη φτώχεια των γονέων του δεν του επέτρεψαν να μάθει γράμματα. Όμως μορφώθηκε πνευματικά εν Χριστώ από τους απλοϊκούς γονείς του, οι οποίοι του ενέπνευσαν την προσήλωσή του στην Ορθοδοξία, ως την μόνη αληθινή πίστη. Έμεινε με τους γονείς του, βοηθώντας τους στην καλλιέργεια ξένων κήπων. Μετά από λίγα χρόνια πέθανε ξαφνικά ο πατέρας του. Ο Μιχαήλ αγόρασε ένα γαϊδουράκι και περιόδευε τις γειτονιές της Αθήνας πωλώντας κοπριά για τους κήπους των Αθηναίων. Συχνά έκανε και το μεταπράτη, κουβαλώντας προμήθειες από την πόλη στους χωρικούς της Αττικής. Η εργασία του ήταν κοπιαστική και επικίνδυνη, μα εκείνος δοξολογούσε καθημερινά το Θεό, που έβγαζε το ψωμί του τίμια και ήταν ορθόδοξος χριστιανός. 

         Στην εποχή του βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη γιγάντια επιχείρηση εξισλαμισμού των υποδούλων Χριστιανών από την οθωμανική εξουσία. Κι αυτό διότι οι εξισλαμισμένοι, μαζί με την πίστη τους, έχαναν και την εθνική τους συνείδηση. Ο Μιχαήλ, δεκαοχτώ χρονών παλικάρι, είχε γίνει στόχος των τουρκικών αρχών. Κάποια μέρα που ο Μιχαήλ έμπαινε στην πόλη με το ζωντανό του, συνάντησε ένα απόσπασμα χωροφυλάκων, ανθρώπων του τοπικού Βοεβόδα (τοπάρχη). Τον είχαν βάλλει στο μάτι από καιρό με σκοπό να τον αναγκάσουν να εξισλαμισθεί. Αγράμματος και απλοϊκός, όπως ήταν, πίστευαν ότι θα τον έπειθαν. Σκάρωσαν μια δαιμονική σκευωρία για να τον συλλάβουν. Τον συκοφάντησαν ότι δήθεν μεταφέρει με το ζώο του μπαρούτι στους αρματωμένους κλέφτες Έλληνες των γύρω βουνών. Τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν σε μπουντρούμι. Τον επισκέπτονταν καθημερινά και προσπαθούσαν με κολακείες και απειλές να «τουρκέψει». Να ανταλλάξει το Ευαγγέλιο με το Κοράνιο, το Χριστό με το Μωάμεθ. Όμως εκείνος στεκόταν αμετάπειστος. Η ορθόδοξη πίστη είχε βαθιές ρίζες στην ψυχή του και δεν ήταν εύκολο για εκείνους να την ξεριζώσουν.

       Πέρασε πολύς καιρός, χωρίς να επιτύχουν το στόχο τους. Ο Μιχαήλ δεν υπέκυπτε. Τότε άρχισαν τις φοβέρες, λέγοντάς τους ότι η υπομονή τους είχε εξαντληθεί και ότι θα τον θανάτωναν αν δεν ασπασθεί το Ισλάμ. Κάποιος πιστός Χριστιανός, ονόματι Γεώργιος, φοβούνταν ότι ο δεκαοχτάχρονος Μιχαήλ θα λύγιζε και θα αλλαξοπιστούσε. Δωροδόκησε λοιπόν τους φύλακες και ζήτησε να τον επισκεφτεί. Τον βρήκε, όχι πανικόβλητο, αλλά ήρεμο και γονατιστό να προσεύχεται με δάκρυα και να ψέλνει τροπάρια της Εκκλησίας. Έπιασε συζήτηση μαζί του και προσπαθούσε να τον στηρίξει και να του εμβαθύνει την πίστη στο Χριστό. Να τον ενθαρρύνει να δεχτεί το μαρτύριο και να μην δειλιάσει μπροστά στα βασανιστήρια και το θάνατο. Ο Γεώργιος αγκάλιασε τον Μάρτυρα, τον ασπάστηκε και έφυγε.

       Οι βασανισμοί συνεχίζονταν καθημερινά. Τον χτυπούσαν αλύπητα για ώρες και εκείνος φώναζε με όλη τη δύναμη της ψυχής του: «δεν τουρκίζω, δεν τουρκίζω· είμαι χριστιανός»! Τον παρουσίασαν στον Βοεβόδα. Εκείνος άρχισε να του τάζει αξιώματα, τιμές και πλούτη αν αλλαξοπιστούσε. Ο Μιχαήλ επαναλάμβανε την στερεότυπη άρνησή του:  «δεν τουρκίζω, δεν τουρκίζω· είμαι χριστιανός»! Μετά

άρχισαν οι φοβέρες, αλλά αυτός έμεινε εδραίος στην πίστη του στο Χριστό. Όταν είδε ο Βοεβόδας ότι δεν μπόρεσε να τον μεταπείσει, τον παρέδωσε σε έναν θηριώδη άνθρωπο, τον Καλοπασσιά από τα Γιάννενα, ο οποίος βρισκόταν εκείνες τις μέρες στην Αθήνα. Ο αιμοδιψής εκείνος άνθρωπος ήταν ο φόβος και ο τρόμος των φυλακισμένων. Έλπιζε πως και μόνο η θέα του, θα μπορούσε να κάμψει την άρνησή του να αλλαξοπιστήσει. Ο Μιχαήλ στάθηκε μπροστά του με ασυνήθιστο θάρρος. Αγνόησε επιδεικτικά τα ταξίματα και τις φοβέρες του και φώναζε με όλη τη δύναμή του, να ακουστεί όσο μακριά γινόταν: «δεν τουρκίζω»!

        Μετά από αυτό τον οδήγησαν στον τούρκο δικαστή για να δικαστεί. Αλλά και σ’ αυτόν η μόνη του απολογία ήταν η φράση του: «δεν τουρκίζω»! Εκείνος γεμάτος οργή και θυμό έβγαλε την απόφαση: θάνατος δι’ αποκεφαλισμού! Ο Μιχαήλ άκουσε με πρωτόγνωρη ηρεμία τη θανατική του καταδίκη! Τον άρπαξαν οι οπλισμένοι δήμιοι και τον έσυραν στον τόπο της εκτέλεσης. Εκείνος τους ακολουθούσε με χαρά, λες και πήγαινε σε πανηγύρι! Απέβαλλε κάθε ίχνος φόβου και αγωνίας, διότι ήξερε ότι λίγες στιγμές τον χώριζε από τη συνάντησή του με το Δεσπότη Χριστό. Στο δρόμο όποιους Χριστιανούς συναντούσε τους έλεγε: «συγχωρέστε με, αδέλφια, κι ο Θεός να σας συγχωρέσει»! Εκείνοι τον κοίταζαν φοβισμένοι, εξαιτίας της παρουσίας των τούρκων, αλλά με το βλέμμα τους του έδιναν κουράγιο.

       Όταν έφτασαν στον τόπο της εκτέλεσης, στο χώρο των ερειπίων του Ολυμπίου Διός,  ο Μιχαήλ γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά. Κατόπιν έσκυψε το κεφάλι του και περίμενε το φονικό σπαθί. Όμως ο άπιστος δήμιος τον άρπαξε από τα μαλλιά και του έβαλε το σπαθί στο λαιμό, πιστεύοντας ότι ο Μάρτυρας θα δείλιαζε, μπροστά στο θάνατο και θα αρνούνταν το Χριστό. Όμως εκείνος του φώναζε: «Χτύπα για χάρη της πίστης»!  Ο δήμιος άρχισε να κόβει αργά και βασανιστικά το λαιμό του, ελπίζοντας ότι την ύστατη στιγμή θα μεταπείθονταν. Το αίμα έτρεχε ποτάμι και ο πόνος ήταν φρικτός, αλλά εκείνος φώναζε ακόμα δυνατότερα: «Χτύπα για την πίστη μου»! Ο θηριώδης δήμιος γεμάτος αγανάκτηση, με ένα δυνατό χτύπημα, έκοψε την τίμα κεφαλή του και η ψυχή του φτερούγησε στα ουράνια! Ήταν 9 Ιουλίου του έτους 1770, ή 1771, σύμφωνα με διαφορετικές πηγές. Κάποιος χάραξε στην  πρώτη κολώνα του αρχαίου ναού την επιγραφή: «1771 Ιουλίου 9 απεκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης». Η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Ιουλίου.

      Στην περιοχή του Νέου Κόσμου, στον Ιερό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου (οδός Λαγουμιτζή και Ντελακρουά) υπάρχει παρεκκλήσιο του αγίου. Στο σημείο εκείνο, βρισκόταν, κατά την παράδοση, οι κήποι του.         

Ο Αρχιμανδρίτης Mιχαηλ Kasradze.. της Γεωργίας.

Ήταν χειμώνας, έκανε κρύο, μετά τη λειτουργία η κοπέλα πήγε στον πατέρα Μιχαήλ, τον φίλησε. Έπειτα είπε στον πατέρα Μιχαήλ: «Πάτερ, πόσο κρύα είναι τα χέρια σου». Ο πατέρας Μιχαήλ απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο: «Αλλά η καρδιά μου είναι ζεστή, παιδί μου!»

«Τί γλυκό εἶναι τό γάλα!Ποῦ τό εἶδες;-Τό εἶδ᾽ ὁ μπάρμπας μου, πού τό 'τρωγε ἕνας ἄλλος πέρα μεριά στο ποτάμι»

Αμάν Παναγία μου.

«Κατά τά τέλη του ΙΘ' αἰῶνα, ὁ Ἕλληνας πού

σχετιζόταν μέ Ὀθωμανίδα καταδικαζόταν σε θάνατο, ἐκτός ἄν δεχόταν να τουρκέψη. Στο Διδυμότειχο ἐξισλαμίσθηκε το 1890 ὁ Ι. Παπαφωτίου, για να γλυτώση τό κεφάλι του, ἐπειδή εἶχε συνδεθῆ μέ μιά Τουρκάλα. Ἡ τελετή τῆς περιτομῆς ἔγινε στον περίβολο τοῦ Διοικητηρίου, μπροστά σε πλήθη κόσμου.

Ο νεαρός πού δέχθηκε να προσκυνήση τόν Ἀλλάχ ὑπέφερε ἀπ' τούς πόνους καί φώναζε: "Αμάν, Παναγία μου!"

(Αρχιμ. Νικολάου Γυναικῶν καί Ἀνδρῶν καί Ἀπελευθέρωσις Σκλάβων Βαφείδου, Ἐξισλαμίσεις ἐν Διδυμοτείχῳ, Ἀρχεῖον Θρακ. Λαογρ. καί Γλωσ Θησ. τόμ. ιζ', 204-211)»(ΚΣ, 427 ὑπ.).

Το Χριστό δέν τόν ἀπορρίπτεις εὔκολα. Πάντα βρίσκεται «ἀπό κάτω»!

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Όρθρος Φαεινός.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Είπε γέρων: «Ἴσως μιά κηδεία ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους νά ἀποτελῆ γαμήλια γιορτή ἀνάμεσα στούς ἀγγέλους»

Η κ. Μαρίκα Φούρα κατέγραψε ἕνα θαυμαστό γεγονός, τό ὁποῖο κατέθεσε ἐγγράφως στό Μητροπολίτη Πατρῶν:

«Η κ. Μαρίκα Φούρα κατέγραψε ἕνα θαυ

μαστό γεγονός, τό ὁποῖο κατέθεσε ἐγγράφως στό Μητροπολίτη Πατρῶν: “Εὐσεβάστως, Σεβασμιώτατε ἅγιε Πατρῶν, λαμβάνω τό θάρρος να Σᾶς ἀναφέρω

ἕνα συμβάν πού ἔλαβε χώρα κατά τή Θ. Λειτουργία μιᾶς Κυριακῆς τοῦ 1942 στον Ι. Ναό Αγ. Αἰκατερίνης Πατρῶν.

Μεταβαίνουσα ἐκεῖ πρός ἐκκλησιασμό μία Κυριακή καί κατά τή στιγμή κατά τήν ὁποία ἐξῆλθε ἀπ' τό Ἱερό ὁ π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος [ὁ μετέπειτα

Ἅγ. Γερβάσιος τῶν Πατρῶν] γιά τή συνέχισι τῆς Θ. Λειτουργίας, ἐξῆλθε γιά νά εὐχαριστήση τό ἐκκλησίασμα καί ἐνῶ στεκόταν μπροστά ἀπ' τήν Ωραία

Πύλη εὐχαριστώντας τό ἐκκλησίασμα καί τούς δε ιεροψάλτες, ξαφνικά τόσο εγώ ὅσο καί ἡ Σωτηρία Δροσοπούλου, εἴδαμε μαζί μέ τό ὑπόλοιπο ἐκκλησίασμα ἕνα ἀστέρι λαμπερό νά βγαίνη ἀπ' τό Τέμπλο τοῦ Ἱεροῦ καί νά σβήνη πάνω ἀπ' τό κεφάλι τοῦ π. Γερβασίου"»

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Όρθρος Φαεινός.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Kur i ndjeri Kryepiskop Anastas ndodhej brenda në kishë, e ndjeje menjëherë se po lutej.

Kur i ndjeri Kryepiskop Anastas ndodhej brenda në kishë, e ndjeje menjëherë se po lutej. Nuk ishte diçka që kishte nevojë ta thoshte; kjo dukej nga qëndrimi i trupit të tij, nga shprehja e fytyrës së tij, nga e gjithë prania e tij.

Ai qëndronte zakonisht i kthyer drejt ikonës së Trinisë së Shenjtë ose drejt ndonjë ikone të Krishtit, dhe vështrimi i tij qëndronte aty, i palëkundur dhe i përqendruar, sikur bisedonte në fshehtësi me Zotin. Ai nuk lutej vetëm me buzët; lutej me gjithë trupin e tij. Lutja nuk ishte thjesht një veprim në jetën e tij; ishte fuqia e tij.

Dhe ne, kur e shihnim në Hierore në atë qëndrim, e dinim çfarë po bënte. E kuptonim, e ndjenim: ai lutej për Kishën tonë, për popullin, për të gjithë ne. Dhe kjo ishte diçka shumë e madhe.

Sa gjë e çmuar është të dish se ati yt lutet për ty! Sa siguri, sa ngushëllim, sa fuqi lind brenda teje nga kjo bindje. Nuk ka vepër dashurie më të bukur dhe më të vërtetë sesa lutja e një ati për bijtë e tij.

Όταν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος βρισκόταν μέσα στον ναό, αισθανόσουν αμέσως ότι προσευχόταν.

Όταν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος βρισκόταν μέσα στον ναό, αισθανόσουν αμέσως ότι προσευχόταν. Δεν ήταν κάτι που χρειαζόταν να το πει· φαινόταν από τη στάση του σώματός του, από την έκφραση του προσώπου του, από όλη του την παρουσία.

Στεκόταν στραμμένος συνήθως προς την εικόνα της Αγίας Τριάδος ή προς κάποια εικόνα του Χριστού, και το βλέμμα του έμενε εκεί, σταθερό και επίμονο, σαν να συνομιλούσε μυστικά με τον Κύριο. Δεν προσευχόταν μόνο με τα χείλη· μιλούσε όλο του το σώμα. Η προσευχή δεν ήταν απλώς μία πράξη της ζωής του· ήταν η δύναμή του.

Και εμείς, όταν τον βλέπαμε μέσα στο Ιερό σε αυτή τη στάση, γνωρίζαμε τι έκανε. Το καταλαβαίναμε, το αισθανόμασταν: προσευχόταν για την Εκκλησία μας, για τον λαό, για όλους μας. Και αυτό ήταν κάτι πολύ μεγάλο.

Τι σπουδαίο πράγμα είναι να ξέρεις ότι ο πατέρας σου προσεύχεται για σένα! Πόση ασφάλεια, πόση παρηγοριά, πόση δύναμη γεννιέται μέσα σου από αυτή τη βεβαιότητα. Δεν υπάρχει πιο όμορφη και πιο αληθινή πράξη αγάπης από την προσευχή ενός πατέρα για τα παιδιά του.

Neil Postman: «Τά παιδιά εἶναι τά ζωντανα μηνύματα τά ὁποῖα στέλνουμε σε μιά ἐποχή τήνὁποία δέν θά δοῦμε»

ΔΥΟ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

ΔΥΟ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Δύο δαίμονες κάθονταν δίπλα στο παράθυρο, παρακολουθώντας μια νεαρή μητέρα και το παιδί της.

- Ας φύγουμε από εδώ, δεν υπάρχει τίποτα να φάμε - είπε ο ένας.

- Περίμενε. Θα κουραστεί, θα χάσει την ψυχραιμία της, θα θυμώσει - μετά θα υπάρξει φαγητό - απάντησε ο άλλος.

Αλλά οι ώρες πέρασαν.

Η γυναίκα δεν κάθισε ούτε λεπτό: τάισε το μωρό, καθάρισε, μαγείρεψε, έπλυνε...

Το παιδί έκλαιγε - δεν αναστατώθηκε, αλλά το μάζεψε και το ηρέμησε με αγάπη.

- Παράξενο... τόση κούραση, κι όμως υπάρχει ηρεμία και αγάπη στο σπίτι - γκρίνιαξαν οι δαίμονες.

Περίμεναν έναν λόγο για να θυμώσουν.

Η πούδρα χύθηκε, το δείπνο κάηκε, η ακαταστασία στοιβαζόταν - φαινόταν σαν να είχε έρθει η στιγμή.

Αλλά η γυναίκα μόνο χαμογέλασε, αγκάλιασε το παιδί και είπε:

«Είσαι το γλυκό μου ντόνατ...»

Το βράδυ έφτασε ο σύζυγος.

Είδε το καμένο δείπνο και την κουρασμένη γυναίκα του. Οι δαίμονες ετοιμάστηκαν για επιπλήξεις.

Αλλά ο άντρας την αγκάλιασε, τη φίλησε, πήρε το παιδί στην αγκαλιά του και γέλασε.

«Δεν υπάρχει τίποτα να φάμε εδώ», αναστέναξαν οι δαίμονες. «Πάρα πολύ αγάπη...»

Και πήγαν εκεί που κάποιος άλλος ήταν ήδη θυμωμένος, κρίνοντας και καταριόμενος.

Αυτό συμβαίνει και στη ζωή μας: οι δαίμονες δεν χρειάζονται τις δυσκολίες μας - χρειάζονται τις αρνητικές μας αντιδράσεις σε αυτούς, τον θυμό, τον εκνευρισμό και την απελπισία μας.

Και όταν κάποιος αντιδρά στους πειρασμούς με υπομονή, ευγνωμοσύνη και αγάπη, το σκοτάδι χάνει την επιρροή του στην καρδιά.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν: δεν κερδίζει αυτός που δεν έχει προβλήματα, αλλά αυτός που διατηρεί την ειρήνη εν μέσω προβλημάτων.

Ας υπάρχει λιγότερος εκνευρισμός στα σπίτια μας και περισσότερη αγάπη, γιατί όπου ζει η αγάπη του Χριστού, τα ακάθαρτα πνεύματα δεν έχουν τίποτα να επιβιώσουν.

Χριστιανικές Συζητήσεις