Η ΟΜΠΡΕΛΑ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ. π.Διονύσιος Ταμπάκης

  Η ΟΜΠΡΕΛΑ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ

 

π.Διονύσιος Ταμπάκης

 

ΤΟ ΜΙΚΡΟ καστρόνησο,το Μπούρτζι τ’Αναπλιού, στέριος θαλασσόπυργος ,μέσα στὴν ἑωθινὴ βροχερὴ ὁμίχλη τοῦ Ἀργολικοῦ κολπίσκου ,εἶχε κρυφθεῖ καὶ μόνο κάποιες ὀξύληκτες ἄκρες ἀπὸ τὶς πολεμίστρες φαίνονταν σχηματίζοντας φάσματα καὶ προσφέροντας ὑλικὸ γιὰ ἔμπνευση . Θαρροῦσες πὼς ἦταν κάποια πειρατικὴ γολέτα ποὺ πλέει ἀτρόμητη σὲ μυθικοὺς κόσμους.

Τὰ ὀμβρότοκα νέφη εἶχαν ρίξει ἀπὸ τὸ πρωϊ βροχὴ ἀρκετὴ ντύνοντας μὲ καταχνιὰ τὴν παλιὰ πόλη τ’Αναπλίου , προσδίδοντάς της ,ὡς ἑξῆς, ἕναν τόνο χαρμολύπης, σὰν καὶ ἐκεῖνον τοῦ Τριωδίου ποὺ πρόσφατα ξάνοιξε τὰ ἀκροδάκτυλά του στὴν θύρα τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ ἱερὸ σκήνωμα τῆς Παναγίτσας ,μία μικρὴ μὰ τερπνὴ Ἐκκλησούλα , βάσταγε ἀκόμη τὴν εὐωδία ἀπὸ τὸ λιβανοκάπνι τοῦ ὄρθρου μὲ ἄρωμα κεχριμπάρι, ἀπ’τον Ἄθωνα φερμένο, καὶ μὲ χειμωνιάτικο ἄρωμα, ὅπως ἁρμόζει σὲ τέτοιο χειμωνιάτικο καιρό.

Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ παλαιὲς καὶ ἀργυρὲς φωταυγεὶς κανδῆλες ἐντὸς τοῦ Ναοῦ ἔμφαιναν κι’άλλο τὶς κατανυκτικὲς φλογίτσες τους στὸ ἐπερχόμενο μισοσκόταδο ,ποὺ ἂν καὶ πρωϊ, φαίνονταν σὰν σούρουπο ἀπὸ τὶς συναγμένες ὑπομέλανες νεφέλες ποὺ ἔκρυβαν τὸν ἥλιο.

Ὅλα μία ποίηση, ἐνῷ οἱ σταλαγματιὲς τῆς βροχῆς ἔπεφταν ἁπαλά ,σὲ ρυθμὸ νυσταλέο ,στὴν στέγη τῆς παλιᾶς Ἐκκλησιᾶς.

Ὁ κόσμος εἶχε ἀναριέψει ,λόγῳ τοῦ χειμερινοῦ καιροῦ, καὶ ἔτσι βρῆκα τὸν καιρὸ καὶ τὴν εὐκαιρία νὰ πλύνω τὶς κρυστάλλινες κοῦπες ἀπὸ τὰ κανδηλάκια τοῦ Ἱεροῦ. Τί τα θές; Τὸ ἐλαιόλαδο μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ σχηματίζει πυκτὸ κατακάθι,την λεγόμενη μούργα καὶ θέλει τακτικὰ ἀλλαγή.

Μάζεψα σὲ μία γυάλινη κούπα τὸ ἱερὸ ἀπόλαδο καὶ πορεύτηκα ἔξω στόν

ἐξωνάρθηκα ,ὅπου ἔχουμε τὸ χωνευτήρι τοῦ Ναοῦ, γιὰ νὰ τὸ ρίξω.

Βαδίζοντας πρὸς τὰ ἔξω τὸ βλέμμα μου πῆγε στὸ Εἰκόνισμα τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου ποὺ μόλις χθὲς γιόρταζε.

Βατοῦσε ἕνα εἰλιτάριο ποὺ ἔγραφε:

«Τὸ πάλαι ,ὑπὲρ τῶν προβάτων ἀπέθνησκον οἱ ποιμένες.

Νῦν δὲ μᾶλλον αὐτοὶ ἀναιροῦσι τὰ πρόβατα.»

Βρὲ τί γίνεται! Τὰ ἔσχατα τοῦ κόσμου.Αν καὶ περᾶσαν χίλια ἑξακόσια ὁλόκληρα χρόνια ,πάντα ἐπίκαιρος ὁ Ἅγιος ἀπὸ κάποιους ἀσταύρωτους πρίγκηπες τῆς Ἐκκλησίας.

Μὰ ἐνῷ ἔπειτα στεκόμουν στὸν πρόναο , βλέπω πίσω ἀπὸ τὴν πυκνὴ φυλλωσιὰ τοῦ ὑψηλόκορμου γιασεμιοῦ, μία σιλουέτα ντυμένη στὰ μαῦρα νὰ κινεῖται στὸν δρόμο.

Νὰ δεῖς ,λέω, αὐτὸς θὰ εἶναι ἢ Παπᾶς ἢ Ροκάς, μὲ τὰ μαῦρα ποὺ φορεῖ.

Καὶ τῷ ὄντι,ήταν κληρικός. Καὶ σὰν πλησίασε κοντύτερα διαπίστωσα πὼς εἶναι ὁ Μητροπολίτης.

Βαστοῦσε στὴν δεξιά του σὰν μία πολύτιμη διαμαντοστόλιστη πατερίτσα, μία μαύρη ταλαιπωρημένη ὀμβρέλα μὲ σπασμένο τὸ χερούλι της, ἀπορῶντας πὼς μποροῦσε νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ, στὸ δὲ ἄλλο χέρι του, σὰν τρόπαιο, μία δεσμίδα ἀπὸ χαρτιὰ τῆς φωτοτυπίας Α4 μὲ ἀνακοινώσεις γιὰ μία προσεχῆ ἐκδήλωση, προκειμένου νὰ θυροκολληθοῦν στοὺς Ναούς. Εἶχε στὴν κεφαλή του ἕνα καλογερίστικο σκουφὶ καὶ τὸ ἐγκόλπιο, ἂν τὸ φοροῦσε,το εἶχε σίγουρα μέσα ἀπὸ τὸ κολόβιό του . Ἐὰν δὲν τὸν γνώριζε κάποιος ,σίγουρα θὰ τὸν περνοῦσε γιὰ ἕναν ἁπλὸ Μοναχὸ ποὺ κατῆλθε ἀπὸ κάποια ὀρεσίβια Μονή .

Ἀτάραχος φυσικὸς καὶ εὐγενής, ἀφοῦ μᾶς χαιρέτισε καὶ μᾶς καληνώρισε ἐγκάρδια , λάβαμε τὴν εὐχή του καὶ ἔπειτα πορεύτηκε μέσα γιὰ νὰ προσκυνήσει τὶς ἅγιας Εἰκόνες δίνοντάς μας μετὰ μία ἀφίσα γιὰ νὰ τὴν συνάψουμε στὸν πίνακα ἀνακοινώσεων.

Μᾶς ξαναχαιρέτηξε ,σήκωσε διπλώνοντας λίγο τὸ κράσπεδο ἀπὸ τὸ ἀντερί του γιὰ νὰ μὴν βραχεῖ ἀπὸ τὰ λιμνάζοντα ὕδατα τοῦ δρόμου καὶ ἐνῷ ὁ οὐρανὸς ἔστελνε πιὸ δυνατὰ τώρα ἕνα μουμπουνητὸ προμηνύοντας τὸ ἀγρίεμα τῆς βροχῆς ,ἔλαβε πάλι τὴν χαλασμένη ὀμβρέλα του καὶ χάθηκε πρὸς τὴν κατηφοριά , πρὸς τὸν Ἄη Νικόλα καὶ τοὺς ἄλλους Ναοὺς τῆς Μητροπολιτικῆς περιφέρειάς του γιὰ νὰ παραδώσει, δίκην μικροῦ παπαδοπαιδίου, τὶς ὑπόλοιπες ἀνακοινώσεις.

Εἰσῆλθα καὶ ἐγὼ στὴν Ἐκκλησούλα,βαστώντας μία γαλακτερὴ βενετσιάνικη κανδηλόκουπα καὶ προσπερνῶντας πάλι τὸ εἰκόνισμα τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου, τοῦ ἀποκρίνομαι ψιθυριστὰ καὶ μετὰ ἱεροῦ πείσματος.

-Κι’όμως ,Ἅγιὲ μοῦ « Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός !»

Ο Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης μας μιλάει: για το πώς να ακολουθούμε τον Χριστό.

 Ο Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης μας μιλάει: για το πώς να ακολουθούμε τον Χριστό

«Ο Χριστός είπε: «Εγώ είμαι η οδός». Αν Αυτός είναι η οδός, πρέπει να Τον ακολουθούμε όχι απ' έξω, αλλά από μέσα. Και ας θυμόμαστε ότι στον Γολγοθά και στη Γεθσημανή στάθηκε εναντίον όλων. Μόνος.»

Με τις παρούσες συνθήκες ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Οδεύουμε στην καταστροφή, … όμως, σύμφωνα με το σχέδιο της θείας Πρόνοιας, όλες οι καταστροφές θ’ ανοίξουν δρόμο πού θα οδηγεί προς τον Χριστό. Πιστεύω στη νίκη του Αρνιού! αγίου Ιωάννη Ιανολίδε, Ρουμάνου Ομολογητή

5 Φεβρουαρίου 2006 - ημέρα ευλογημένης ανάπαυσης στην αιώνια ζωή του αγίου αρχιμανδρίτη Ιωάννη Κρεστιανκιν

5 Φεβρουαρίου 2006 - ημέρα ευλογημένης ανάπαυσης στην αιώνια ζωή του αγίου Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιανκίν, πρεσβύτερου της κατοικίας Πσκοβο-Πετσέρσκ, μέντορα των μοναχών και συνομιλητή των αγγέλων, εξομολογητή.

Άγιε Πάτερ Ιωάννη, την δοξάζουμε και την υμνούμε, προσευχηθείτε στον Θεό για μας! ️

ΤΌ ΤΟΙΧΟΣ.

Ο Στόγιαν και ο Γκβόζντεν ήταν αδέρφια, γεννημένα με διαφορά ενός έτους. Ως παιδιά, μοιράζονταν μια κόρα ψωμιού, κοιμόντουσαν στο ίδιο κρεβάτι και υπερασπίζονταν ο ένας τον άλλον από τους νταήδες του χωριού. Το χωριό τους αποκαλούσε «δύο μάτια στο κεφάλι». Αλλά όταν πέθανε ο γέρος πατέρας τους και ήρθε η ώρα να μοιράσουν την περιουσία, ο διάβολος ήρθε ανάμεσά τους.

Μοίρασαν τα πάντα ισότιμα ​​- το δάσος, τα λιβάδια και τα ζώα. Αλλά κόλλησαν γύρω από τον κήπο. Πιο συγκεκριμένα, γύρω από μια στραβή, γριά άγρια ​​αχλαδιά και μια λωρίδα μισού μέτρου χόρτου που βρισκόταν ακριβώς στη μέση. «Η αχλαδιά είναι με το μέρος μου!» επέμεινε ο Στόγιαν. «Δεν είναι, αλλά η ρίζα είναι μέσα μου!» φώναξε ο Γκβόζντεν. Λέξη προς λέξη, κακία με την κακία. Από αδέρφια, έγιναν δολοφόνοι.

«Αν περάσεις αυτή τη γραμμή, θα κάνω την τσάπα!» απείλησε ο Στόγιαν μια μέρα, καρφώνοντας έναν πάσσαλο στο έδαφος. Ο Γκβόζντεν τον κοίταξε με μάτια γεμάτα πάγο. «Λοιπόν, για να μην σε βλέπουν τα μάτια μου, θα χτίσω έναν τοίχο. Για να μην κοιτάζω εσένα ή τα ζιζάνια σου.»

Και έτσι έγινε. Έφτιαξαν έναν τοίχο από τούβλα, ύψους δύο μέτρων, ακριβώς στη μέση της αυλής, κόβοντας εκείνη την αχλαδιά στη μέση. Για είκοσι χρόνια αυτός ο τοίχος στεκόταν εκεί ως μνημείο της ανθρώπινης βλακείας. Για είκοσι χρόνια τα αδέρφια ζούσαν σπίτι με σπίτι, σαν να βρίσκονταν στις δύο άκρες του κόσμου. Ο Στόγιαν έπινε καφέ στη βεράντα του το πρωί και άκουγε τον Γκβόζντεν να βήχει στην άλλη πλευρά του τοίχου. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, ήθελε να φωνάξει: «Είσαι καλά, αδερφέ;», αλλά η υπερηφάνεια, αυτή η καταραμένη σερβική υπερηφάνεια, του κόλλησε στο λαιμό. Κατάπιε τα λόγια και γύρισε το κεφάλι του.

Τα παιδιά τους μεγάλωσαν χωρίς να γνωρίζουν τους θείους τους. Οι γάμοι περνούσαν χωρίς τον μεγαλύτερο. Τα γλέντια γιορτάζονταν με το μισό τραπέζι. Το χωριό τους γελούσε, μετά τους λυπόταν και τελικά ξέχασε τον καβγά τους. Μεγαλώνανε και ο τοίχος μαύριζε από τα βρύα.

Ένα πρωί, στα τέλη του φθινοπώρου, ο Στόγιαν καθόταν δίπλα στη σόμπα και άναβε φωτιά. Έξω είχε ομίχλη. Ξαφνικά, η εκκλησία του χωριού χτύπησε. Μπαμ-μπαμ... Ο Στόγιαν έκανε τον σταυρό του. «Ας πάει η ψυχή στον Θεό με αλήθεια», μουρμούρισε. Η καμπάνα χτύπησε για δεύτερη φορά. Μετά και τρίτη φορά. Μακριά, θλιβερή, ακόμη και. Ένα σημάδι ότι ένας άνθρωπος είχε πεθάνει.

Ο Στόγιαν ένιωσε ένα κρύο γύρω από την καρδιά του, σαν κάποιος να του είχε ρίξει παγωμένο νερό. Βγήκε στη βεράντα. Κοίταξε προς τον δρόμο. Είδε τον γείτονά του, τον Μίλαν, να κρατάει ένα μαύρο πανό και έναν κουβά με κόλλα. Ο Μίλαν σταμάτησε. Δεν πήγε πιο μέσα στο χωριό. Στάθηκε ακριβώς μπροστά στην πύλη του Γκβόζντεν. Ο Στόγιαν άρπαξε το κιγκλίδωμα για να μην πέσει. Παρακολουθούσε τον γείτονά του να κρεμάει μια μαύρη σημαία στην πύλη του αδελφού του.

Ο Στόγιαν στεκόταν στη βεράντα, με τα πόδια του σαν να ήταν φτιαγμένα από μόλυβδο. Κοίταξε αυτό το μαύρο πανό να κυμάτιζε στον άνεμο. Ο Γκβόζντεν πέθανε. Ο αδελφός του πέθανε. Αυτός με τον οποίο μοιραζόταν το γάλα της μητέρας του πέθανε. Και δεν του είχε πει ούτε «καλημέρα» εδώ και είκοσι χρόνια. «Γκβόντεν!» φώναξε ο Στόγιαν, με φωνή που ακουγόταν σαν πληγωμένο θηρίο. Αυτή η κραυγή διαπέρασε τη σιωπή του χωριού.

Κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες, αδιαφορώντας για την ηλικία του και τα πονεμένα γόνατά του. Έφτασε σε εκείνον τον καταραμένο τοίχο. Τον τοίχο που ήταν χτισμένος με μίσος. Έγειρε το μέτωπό του στο κρύο τούβλο και άρχισε να το χτυπάει με τις γροθιές του. «Σήκω! Σήκω για να πολεμήσουμε! Σήκω για να μην σου δώσω ούτε αχλάδι! Απλώς μην σωπάσεις!» βρυχήθηκε ο Στόγιαν, με αίμα να αναβλύζει από τις αρθρώσεις του. Αλλά από την άλλη πλευρά του τοίχου υπήρχε μόνο σιωπή. Η χειρότερη, η πιο θανατηφόρα σιωπή.

Έτρεξε στο υπόστεγο. Άρπαξε τη μεγαλύτερη βαριοπούλα που είχε. Βγήκε στην αυλή, μπροστά σε εκείνον τον τοίχο. Έριξε με όλη του τη δύναμη στον τοίχο που δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει. Μπουμ! Το πρώτο τούβλο έσπασε. Μπουμ! Το δεύτερο πέταξε έξω. Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν στον δρόμο. Παρακολουθούσαν με θαυμασμό. Ο Στόγιαν, ιδρωμένος, με δάκρυα να ξεπλένουν τη σκόνη από το πρόσωπό του, γκρέμιζε τον τοίχο σαν τρελός. «Δεν το χρειάζομαι! Δεν χρειάζομαι τίποτα!» φώναξε ανάμεσα στα χτυπήματα. «Πάρε το αχλάδι και τη γη και όλα! Δώσε μου πίσω τον αδερφό μου!»

Γκρέμισε το πάνω μέρος του τοίχου, ίσα-ίσα για να δει την αυλή του Γκβόζντεν. Εκεί, στο παγκάκι κάτω από την αμφιλεγόμενη αχλαδιά, καθόταν η γυναίκα του Γκβόζντεν, ντυμένη στα μαύρα, κλαίγοντας. Όταν είδε τον Στόγιαν μέσα από την τρύπα στον τοίχο, απλώς έκλαιγε με λυγμούς. Ο Στόγιαν πέταξε κάτω τη βαριοπούλα και σέρθηκε μέσα στα ερείπια και τη σκόνη. Μπήκε στο σπίτι του αδερφού του για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια. Μπήκε στο δωμάτιο όπου ο Γκβόζντεν ήταν ξαπλωμένος στο φορείο. Φαινόταν ήρεμος, σαν να κοιμόταν. Ο Στόγιαν έπεσε πάνω στον αδερφό του. «Συγχώρεσέ με, αδερφέ», ψιθύρισε, φιλώντας τα κρύα χέρια του. «Συγχώρεσέ με που είμαι πέτρα. Συγχώρεσέ με για κάθε μέτρο αυτής της καταραμένης γης». Στην κηδεία, όλο το χωριό έκλαψε. Όχι για τον Γκβόζντεν, αλλά για τον Στόγιαν. Ο μεγαλύτερος αδερφός περπάτησε πίσω από το φέρετρο, σπασμένος, κρατώντας το χέρι του εγγονού του Γκβόζντεν. Όταν κατέβασαν το φέρετρο στον τάφο, ο Στόγιαν πήρε ένα κομμάτι από το χώμα. Το ίδιο χώμα για το οποίο μάλωναν. Το έσφιξε στη γροθιά του μέχρι που έγινε σκόνη. «Ορίστε, γη», είπε, κοιτάζοντας το καβούρι. «Το πήρες όλο. Και δεν μας έδωσες τίποτα άλλο παρά προβλήματα. Γαμώτο.»

Ο τοίχος γκρεμίστηκε μέχρι το έδαφος. Ο Στόγιαν διέταξε να πεταχτεί το τούβλο στο ρέμα, για να το παρασύρει το νερό. Η αχλαδιά δεν κόπηκε. Ακόμα και σήμερα καρποφορεί. Το μισό κλαδί κρέμεται στη μία αυλή, το άλλο μισό. Αλλά δεν υπάρχει πια φράχτης από κάτω. Τώρα παίζουν εκεί παιδιά - τα εγγόνια του Στόγιαν και του Γκβόζντεν. Δεν ξέρουν ποιανού είναι το αχλάδι. Το τρώνε μαζί.

Ο ΚΟΜΠΟΣ

Ο Κόμπος 

Υπάρχουν κόμποι στη ζωή που έχουμε δέσει τόσο σφιχτά —με τις αμαρτίες μας, τις αποτυχίες μας, τα λόγια μας— που είναι αδύνατο να τους λύσουμε.

Δαγκώνουμε τα νύχια μας, κλαίμε, τραβάμε τις άκρες, αλλά ο κόμπος μόνο δυναμώνει.

Αφήστε τον να φύγει.

Σταματήστε να τραβάτε.

Φέρτε αυτό το μπερδεμένο κομμάτι της ζωής σας στον Θεό και αφήστε το στα πόδια Του σιωπηλά.

Μην ψάχνετε για λύση «τώρα».

Υπάρχουν κόμποι που δεν μπορούν να λυθούν από ανθρώπινα χέρια, αλλά σπάνε με το απλό άγγιγμα της χάρης του Θεού όταν έρθει η ώρα.

Γιατί συχνά ο Κύριος απλώς τους κόβει με το σπαθί των περιστάσεων, ελευθερώνοντάς μας.

Η δουλειά μας δεν είναι να τους λύσουμε, αλλά να τους θέσουμε στα χέρια Του.

ΠΕΡΊ ΖΩΔΊΩΝ Ο ΛΌΓΟΣ.

«Πέρα από τα αστεία που γίνονται για την πίστη στα ζώδια, αυτή η πίστη υπάρχει. Είναι περίεργο, αλλά οι άνθρωποι που αρνούνται να πιστέψουν στον Θεό προτιμούν να υπακούν σε φανταστικά κριάρια, τα οποία βρίσκονται στα άστρα. Μια νοικοκυρά παραβλέπει τα λόγια του Χριστού: «αγάπα τον πλησίον σου», αλλά ακούει την τηλεοπτική παρουσιάστρια, αν της πει: «σήμερα θα έχεις μια δύσκολη μέρα, απόφυγε τις συγκρούσεις με τους κοντινούς σου ανθρώπους».»

Ιερομόναχος Σαβάτιε Μπαστόβοϊ (Ορθοδοξία για τους Μεταμοντέρνους)

5 Φεβρουαρίου, εορτάζει ο Άγιος Αντώνιος ο Αθηναίος.

5 Φεβρουαρίου, εορτάζει ο Άγιος Αντώνιος ο Αθηναίος 

Ο Άγιος Νεομάρτυρας Αντώνιος γεννήθηκε στην Αθήνα από φτωχούς και αφανείς γονείς, τον Μήτρο και την Καλομοίρα. Σε ηλικία 12 ετών άρχισε να εργάζεται, για να βοηθήσει την οικογένειά του, σε Τούρκους που είχαν έλθει από την Αλβανία. Σε ηλικία 16 ετών επωλήθη υπό των αυθεντών του σε κάποιος Αγαρηνούς της Πελοποννήσου, οι οποίοι τον αγόρασαν με σκοπό να τον βασανίσουν, για να τον εξισλαμίσουν. Επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν τον Άγιο να αλλαξοπιστήσει, τον πούλησαν σε άλλους σκληρότερος Τούρκους. Μεταπωληθείς πέντε φορές σε σκληρότερου αυθέντες, σε διάφορους τόπους, παρέμενε πάντοτε με πνευματική ανδρεία και γενναιότητα ψυχής πιστός στην πατρώα ευσέβεια. Τελικά αγοράσθηκε αντί 400 γροσσίων από έναν Ορθόδοξο Χριστιανό και έτσι εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Στο εργαστήριο που δούλευε αναγνωρίσθηκε από κάποιον Τούρκο, που κάποτε στο παρελθόν τον είχε αγοράσει ως δούλο, ο οποίος τον κατηγόρησε ότι ενώ είχε προηγουμένως δεχθεί, τώρα αποκήρυσσε τον Ισλαμισμό. Τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του κριτού Μουράτ Μουλάν, ο οποίος με κολακείες και απειλές προσπάθησε να τον κάνει να αλλαξοπιστήσει. Τότε ο Άγιος Αντώνιος του απάντησε: «Μην νομίζεις ότι θα καταφέρεις να με αποτρέψεις από την πίστη μου στον Χριστό με τα φοβερίσματά σου. Γι' αυτό βασάνισε, μαστίγωσε και κατά τεμάχισε το σώμα μου και επινόησε και κανέναν άλλον καινούργιο και φοβερότερο θάνατο, επειδή περισσότερο υπάρχει περίπτωση εσύ να γίνεις Χριστιανός παρά εγώ να αρνηθώ τον Χριστό και να μην ομολογώ Αυτόν Υιόν του Θεού και αληθινό Θεό».

Ο κριτής συγκινημένος από την παρρησία του Νεομάρτυρα, προσπάθησε να τον αθωώσει. Επειδή όμως, φοβήθηκε τους ψευδομάρτυρες, τον απέστειλε στον βεζίρη Μεχμέτ Πασσά, αφού του διεμήνυσε τα περί της αθωότητας του Αγίου. Ο βεζίρης, πεισθείς για την αθωότητα του Αγίου, για να αποφύγει την οργή του πλήθους, έδωσε εντολή να τον φυλακίσουν. Όμως το μαινόμενο πλήθος κατηγόρησε τον βεζίρη στον σουλτάνο Χαμίτ τον Α' (1774 - 1789 μ.Χ.) για δωροδοκία και έτσι εκείνος έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν τον Άγιο. Ο Μάρτυρας, αφού διετράνωσε και πάλι την πίστη του στον Χριστό, δέχθηκε το αμαράντινο στέφανο της δόξας, αποκεφαλισθείς το έτος 1774 μ.Χ, ημέρα Τετάρτη, στην περιοχή Ακ - Σεράι της Κωνσταντινουπόλεως.

saint. gr

«Και πώς έβλεπαν οι κοινοί άγιοι την αμαρτία και την αδικία στην Εκκλησία;»

«Και πώς έβλεπαν οι κοινοί άγιοι την αμαρτία και την αδικία στην Εκκλησία;»

Ο Αρχιμανδρίτης Αντώνιος (Γκουλιασβίλι) απαντά:

«Έχετε διαβάσει το «Σχολείο της Προσευχής» του Πατέρα Ιωάννη (Κρεστιάνκιν· 1910 – 5 Φεβρουαρίου 2006); Περιγράφει εννέα ανακρίσεις. Μία από αυτές είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Διεξήχθη από έναν νεαρό ερευνητή, ονόματι επίσης Ιβάν Μιχαήλοβιτς, όπως ο Πατέρας Ιωάννης. Ο Πατέρας Ιωάννης προδόθηκε από έναν συνάδελφο ερευνητή. Και τότε, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, η πόρτα ανοίγει και ο προδότης μπαίνει (ο γέροντας ήξερε ότι τον είχε προδώσει). Ο Πατέρας Ιωάννης πετάγεται πάνω: «Είσαι ο αγαπημένος μου, είσαι ο καλός μου άνθρωπος, πόσο μου έλειψες!» Τον αγκαλιάζει. Ο άντρας χάνει τις αισθήσεις του, γλιστράει από την αγκαλιά του Πατέρα Ιωάννη και πέφτει στο έδαφος. Σε ποιο βαθμό η αγάπη έχει νικήσει το κακό πνεύμα...»

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Η διάκρισις ενός Αγίου!

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Η διάκρισις ενός Αγίου!

 Ο άγιος Πατέρας είχε λάβει από τον Θεό το χάρισμα της διακρίσεως! Σε κάθε περίσταση φωτιζόμενος από το Άγιο Πνεύμα του Θεού έπραττε το σωστό!  Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ενώ είχε μαθητεύσει μόνο στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, είχε την κατά Θεόν σοφία και με τις πράξεις του δεν σκανδάλιζε ποτέ τους άλλους! Αντίθετα τους προφύλαγε να μην κάνουν και κακούς λογισμούς χωρίς να αφήνει πιθανότητες παρερμηνείας των λόγων και των πράξεών του! Σε μία βάπτιση που ήμουν παρών, είδα τον πατέρα του παιδιού να του δίνει, για να ευλογηθεί το παιδί του, ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για τον ιερό ναό, ενώ ήδη είχε πληρώσει στην εκκλησία για το μυστήριο που είχε γίνει και ο νονός του παιδιού που βαφτίστηκε! Τότε ο Παππούλης τού επέστρεψε τα χρήματα και του είπε: "Αυτά παιδί μου να τα ρίξεις στο παγκάρι"!

 Κάποια άλλη φορά, μόλις τελείωσε η παράκληση του αγίου Ραφαήλ, οι γυναίκες βρήκαν ένα πορτοφόλι και πήγαν να του το δώσουν. Γνωρίζοντας όμως τα τεχνάσματα του διαβόλου δεν το δέχθηκε και είπε: " Δείτε εσείς αν υπάρχουν χρήματα στο πορτοφόλι και μετρήστε τα πόσα είναι "! 

 Ακόμη και όταν κάποιοι συγγενείς είχαν στείλει ένα ωρολόι (επίχρυσο), από το εξωτερικό, ως δώρο για την πρεσβυτέρα, δεν της έδωσε ευλογία να το φορέσει, γιατί έμοιαζε με κόσμημα και δεν ήθελε να σκανδαλιστούν κάποιοι που θα το έβλεπαν! 

 Άνθρωποι απλοί και αγιασμένοι που έστυψαν τη ζωή τους για την αγάπη του Χριστού! 

 Την ευχή τους να έχουμε! Αμήν!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

Θέλουμε διαρκή ευτυχία, αιώνια αγάπη.

Θέλουμε διαρκή ευτυχία, αιώνια αγάπη.

Και χρειαζόμαστε κάποιον δίπλα μας που θα είναι η αιώνια πηγή αυτής της κατάστασης.

Αλλά αυτό δεν συμβαίνει.

Ακόμα και ο πιο έντονος έρωτας αργά ή γρήγορα εξασθενεί.

Για να εξελιχθεί σε αγάπη, είναι απαραίτητο να καταβάλουμε προσπάθεια, να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας, να αλλάξουμε τον εαυτό μας και να «δουλέψουμε» για έναν άλλο άνθρωπο.

Δεν είμαστε πάντα έτοιμοι για αυτή τη δουλειά.

Θέλουμε κάποιον δίπλα μας που να είναι απόλυτα άνετος για εμάς:

κάποιον που να μας δίνει θετικά συναισθήματα και να μην ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα.

Αλλά αν δεν μάθουμε να δίνουμε από τον εαυτό μας, να θυσιάζουμε τον εαυτό μας (φυσικά, χωρίς υπερβολή, χωρίς να επιτρέπουμε στο άτομο δίπλα μας να γίνει τύραννος), τότε οι σχέσεις δεν μπορούν να γίνουν βαθιές και διαρκείς.

Στην πραγματικότητα, μόνο μέσω της αυτοβελτίωσης βρίσκεται ο δρόμος προς την ευτυχία.

Μόνο τότε μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι.

Γι' αυτό ακριβώς στον Χριστιανισμό η οικογένεια νοείται ως ο δρόμος προς τον Θεό.

Και η πηγή της ευτυχίας... πρέπει να είναι μέσα μας, όχι έξω.

Πατέρας Αμφιλόχιος 

Συγκίνηση… Η καθηγουμένη Ισιδώρα κρατά την εικόνα του πατρός της Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη – Είναι η κόρη του Άγιου.

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΖΑΡΚΟΥ

Η ΚΡΙΣΗ. ΆΓΙΟΣ ΣΩΦΡΌΝΙΟΣ.

Η ΚΡΊΣΗ!!

                              

Το σύνολο της επίγειας ζωής μας, από τη γέννηση μέχρι την τελευταία αναπνοή μας, τελικά θα μοιάσει με μια περιεκτική πράξη. 

Το περιεχόμενο και η ποιότητα της θα φανεί σαν μια λάμψη.

Φανταστείτε ένα ποτήρι από το καθαρότερο κρύσταλλο γεμάτο νερό. Μια ματιά είναι αρκετή να μας πει αν το νερό είναι καθαρό ή όχι.

Το ίδιο θα συμβεί και μ' εμάς, όταν θα πάμε σε άλλη σφαίρα.

Ακόμα και η πιο μικρή κίνηση της καρδιάς μας ή του νου μας αφήνει το στίγμα της στο σύνολο της ζωής μας...

Μέχρις ότου αποβάλω τον λογισμό από την καρδιά μου με μια πράξη μετάνοιας αυτή θα μένει μαζί μου σαν μια μαύρη κηλίδα, χωρίς να μπορεί να κρυφτεί.

+Άγιος Σωφρόνιος.

ΥΠΑΠΑΝΤΙΑ 2026: ΗΜΕΡΑ 8η - Ομιλία π. Νήφωνος μὲ θέμα: «Προσωπικὲς ἐμπειρίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος»

 

Ο Άγιος Δίκαιος Αλέξιος (Μέτσεφ) αναφέρει.

 

 

Πώς πρέπει να προσευχόμαστε ώστε η προσευχή μας να είναι ευάρεστη στον Θεό: πρώτον, με πίστη (θεραπεία δαιμονισμένων), δεύτερον, με ταπεινότητα (όπως ο τελώνης), τρίτον, με επιμονή και υπομονή (όπως η Χαναναία γυναίκα· η παραβολή του άδικου κριτή και της φτωχής χήρας).

 

Άγιος Δίκαιος Αλέξιος (Μέτσεφ)

Όσο όμως προχωράμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την αμαρτία του ενώπιον του Θεού — βλέπει στη χριστιανική πίστη την οδό προς την αναγέννηση και τη συγχώρεση των αμαρτιών.

 

Όσο όμως προχωράμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την αμαρτία του ενώπιον του Θεού — βλέπει στη χριστιανική πίστη την οδό προς την αναγέννηση και τη συγχώρεση των αμαρτιών.

 Στα χρόνια που μας φέρνουν πιο κοντά στον τάφο, έχοντας αφαιρέσει τα δελεαστικά και απατηλά πέπλα από όλα όσα είναι αμαρτωλά και εγκόσμια, έχοντας αναγνωρίσει την παραχάραξη των αμαρτωλών χαρών, την απάτη, το στολίδι σε όλα όσα μας δελεάζουν με αμαρτωλές χαρές ως θησαυρό των εγκόσμιων απολαύσεων, έχοντας υποφέρει, έχοντας καεί σε αυταπάτες, λάθη, απογοητεύσεις και πτώσεις — ο άνθρωπος προσεγγίζει το μυστήριο του πόνου ως λυτρωτικό κατόρθωμα, προσεγγίζει τον εσταυρωμένο Λυτρωτή.

 Έτσι, ακόμη και σε ένα άτομο, η στάση απέναντι στον Χριστιανισμό αλλάζει συνεχώς.

Μόνο η Εκκλησία είναι ισχυρή και ικανή να μας εκπαιδεύσει έτσι ώστε αυτή η μονομέρεια, αυτά τα πάθη, να ισορροπούν μέσα μας και να ακολουθούμε τη μεσαία βασιλική οδό του Ευαγγελίου.

 

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin)

ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.– Λένε ότι υπάρχουν αμαρτίες που ονομάζονται θνητές. Ποιες είναι αυτές οι αμαρτίες;

– Λένε ότι υπάρχουν αμαρτίες που ονομάζονται θνητές. Ποιες είναι αυτές οι αμαρτίες;

 

– Μια θανάσιμη αμαρτία δεν είναι μια αμαρτία που δεν μπορεί να συγχωρεθεί (δεν υπάρχει ασυγχώρητη αμαρτία)... Υπάρχουν βαθμοί αμαρτίας: ας πούμε ότι ένα άτομο σκέφτηκε κάτι για έναν άλλον, κοίταξε κάποιον άσχημα, αποκάλεσε κάποιον με ένα όνομα... Φυσικά, αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί με μια κατάφωρη αμαρτία που απομακρύνει από την πίστη, από τον Θεό, όταν η ψυχή θρηνεί και υπενθυμίζει στον άνθρωπο την αμαρτωλή του κατάσταση.

 

Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Iliy (Nozdrin)

 

ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.– Υπάρχει αμαρτία που δεν συγχωρείται ποτέ σε έναν άνθρωπο;

 

– Υπάρχει αμαρτία που δεν συγχωρείται ποτέ σε έναν άνθρωπο;

 

Το Ευαγγέλιο λέει ότι η ασυγχώρητη αμαρτία είναι κατά του Αγίου Πνεύματος. Αυτό ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους. Βασικά, συμβαίνει όταν απορρίπτονται τα προφανή στοιχεία. Όπως οι Φαρισαίοι, που έβλεπαν τα θαύματα που έκανε ο Κύριος, αλλά, μέσα στην πεισματάρα τους, τα απέρριπταν και φώναζαν... Αυτή είναι η αμαρτία όταν κάποιος σκληραίνει στα πάθη του.

 

Μερικές φορές η αμαρτία μόλις αρχίζει να αναδύεται στην ανθρώπινη ψυχή. Σε ποιο στάδιο μπορεί να σβηστεί ώστε να μην μας θυμίζει πλέον τον εαυτό της, ώστε να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στην αναμάρτητη κατάσταση που κάποτε βρισκόμασταν;

 

«Υπάρχουν διάφορες δυνάμεις που μας παρακινούν να αμαρτάνουμε. Υπάρχουν πειρασμοί, μερικές φορές έρχονται μέσω άλλων, μερικές φορές μέσω της όρασης, μερικές φορές μέσω της ακοής, ο άνθρωπος παρασύρεται στην αμαρτία...»

 

Ο άνθρωπος πρέπει να αποκτήσει τη συνήθεια της ευσεβούς σκέψης και της ευσεβούς πράξης. Και η προσευχή είναι η πρώτη που βοηθάει. Ενώ βρίσκεται στην προσευχή, αν μια αμαρτία συλληφθεί με την όραση ή την ακοή, ο άνθρωπος την εξαλείφει αμέσως και την αποβάλλει.

 

Η ανάμνηση του Πάθους του Χριστού είναι ζωτικής σημασίας για αυτό. Αν κάποιος εκπαιδεύσει τον εαυτό του να θυμάται το Πάθος του Χριστού, οι πειρασμοί του διαβόλου θα εξαφανιστούν και ο εχθρός δεν θα μπορεί να τον βλάψει.

 

– Ποια αμαρτία πιστεύετε ότι είναι διαδεδομένη στη σύγχρονη κοινωνία;

 

Οι αμαρτίες υπήρχαν πάντα, από την εποχή της πτώσης του ανθρώπου από τον Θεό, την πτώση των προπατόρων. Και συνεχίζουν να επηρεάζουν τους ανθρώπους μέχρι σήμερα.

 

– Μπορούμε να πούμε ότι τώρα είναι, για παράδειγμα, μέθη, εθισμός στα ναρκωτικά;

 

Οι αιτίες της σημερινής αμαρτωλής κατάστασης είναι η έλλειψη πνευματικής παιδείας, η οποία δεν μεταδίδεται από τους γονείς, τα σχολεία ή την Εκκλησία. Οι σημερινοί νέοι ζουν με έναν επιτρεπτικό τρόπο ζωής και δεν ζουν μια ζωή χάρης. Η ψυχή αναζητά την πληρότητα, την πνευματική τροφή, και όταν αυτή λείπει, το κενό γεμίζει με πνευματικό κενό.

 

Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Iliy (Nozdrin)

Αν θέλεις να καταστρέψεις κάποιον, πες του ότι έχει όμορφη φωνή ή επαίνεσέ τον για κάποια αρετή. Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Ζαχάρωφ)

 

ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΡΥΕΣ 2

 

ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΡΥΕΣ 1

 

ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΡΥΕΣ.

 

ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ . ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

 

Η παραβολή του Σπλαγχνικού Πατέρα κατά τον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο,

 

Του Αρχιμ. Φιλοθέου Μαχαιριώτη

 

Ο Χριστός καθ’ όλη τη διάρκεια της επί γης παρουσίας του κήρυττε με τους λόγους και τις πράξεις του το μήνυμα της Βασιλείας των ουρανών. Πολλές φορές μιλούσε στους ανθρώπους με παραβολές παρουσιάζοντας αυτά που ήθελε να τους διδάξει με εικόνες από την καθημερινότητά τους. Τις χρησιμοποιούσε ως διδακτικό μέσο, για να τους οδηγήσει με ένα εναργή τρόπο στην καλύτερη κατανόηση του κηρύγματός του. Μία από τις παραβολές αυτές του Χριστού είναι και αυτή του «Ασώτου Υιού» ή του «Σπλαγχνικού Πατέρα», που κατά πολλούς ερμηνευτές θεωρείται ως άριστη διήγηση για τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται η παραβολή αυτή ως «το Ευαγγέλιο των Ευαγγελίων», ως «ο μαργαρίτης μεταξύ των παραβολών».

 

Ένας από τους μεγάλους αγίους της Εκκλησίας της Κύπρου, ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος, μέσα από την 32η κατήχησή του, δίνει τη δική του ερμηνευτική προσέγγιση στη συγκεκριμένη παραβολή. Μας παρουσιάζει την παραβολή αυτή δίνοντάς της μία νέα ονομασία, από την καθιερωμένη: η παραβολή του εύσπλαγχνου πατέρα. Έτσι θέτει την προσέγγισή της σε μία νέα ερμηνευτική προοπτική. Ο Άγιος τονίζει τη μεγάλη αξία της μετάνοιας του ασώτου, αλλά όμως μέσα από την ερμηνευτική του προσέγγιση τονίζει ιδιαίτερα την απέραντη αγάπη του σπλαχνικού πατέρα. Ο Άγιος Νεόφυτος κατ’ αρχάς εξαίρει τη μετάνοια, την ωφέλεια που προκύπτει από αυτή.

 

Η νηστεία είναι το άλλο στοιχείο που τονίζει ο Άγιος Νεόφυτος στον πνευματικό αγώνα και καταδεικνύει την αναγκαιότητά της. Για το τι είναι πραγματική νηστεία, ο Άγιος αναφέρει ότι είναι η απαλλαγή από τα πάθη και από την αμαρτία. Αυτή βοηθά τον άνθρωπο στην εν Χριστώ τελείωσή του, που είναι η κάθαρση από τα πάθη, ώστε ο άνθρωπος να φθάσει στον φωτισμό και τη θέωση.

 

Επίκεντρο, στη συνέχεια της παραβολής του ασώτου, θέτει τον «φιλάνθρωπο πατέρα». Γνωρίζοντας τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, ο Άγιος Νεόφυτος αναφέρει ότι η συνείδηση είναι αυτή που κρίνει τη σχέση του κάθε ανθρώπου με τον Θεό Πατέρα. Ο πατέρας δεν κρίνει αλλά πρωτίστως αγαπά και προσφέρει πλουσιοπάροχα τον πλούτο της πατρικής αγάπης του. Ο νεότερος γιος ζήτησε από τον πατέρα το «ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας» και απομακρύνθηκε «μετ’ οὐ πολλάς ἡμέρας». Αφού ζήτησε και έλαβε τον πλούτο των δωρεών του Θεού, απομακρύνθηκε από κοντά Του. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος που απομακρύνεται από τον σπλαχνικό πατέρα, οδηγείται στη μακρινή χώρα των παθών, της φθοράς και του θανάτου. Με την υποταγή στην αμαρτία ο άνθρωπος καταδαπανά τα χαρίσματα και τα τάλαντα που του έδωσε ο Θεός. Και σ’ αυτό το σημείο προβάλλεται ο εύσπλαχνος πατέρας. Παρόλο που θα μπορούσε να μην επιτρέψει στον νεότερο γιο του να κατασπαταλήσει τον πατρικό πλούτο, εντούτοις του συμπεριφέρεται με σεβασμό και αγάπη. Δεν του στερεί την ελευθερία του και του επιτρέπει να αναχωρήσει.

 

Αφού ζούσε με αυτόν τον τρόπο ο άσωτος γιος, έπεσε λιμός σε εκείνη τη χώρα και άρχισε να στερείται και να πεινά, γι’ αυτό και προσκολλάται σε έναν πολίτη της χώρας εκείνης που τον έστειλε να βόσκει χοίρους. Ο Άγιος Νεόφυτος παρουσιάζει όλη την ανθρωπότητα να είναι προσκολλημένη σε ακάθαρτους πολίτες και να βόσκει από τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας. Πολίτη της χώρας εκείνης θεωρεί τον διάβολο που δεσμεύει με την αμαρτία τον άνθρωπο κοντά του και ξυλοκέρατα θεωρεί τις απολαύσεις από την αμαρτία που μολύνουν την ψυχή, εγκλωβίζουν τον άνθρωπο και τον κρατούν μακριά από τον πατέρα. Αυτή η άποψη ταυτίζεται με τις θέσεις του ιερού Χρυσοστόμου. Η γλυκιά ανάμνηση όμως του στοργικού πατέρα που είναι το κεντρικό πρόσωπο της παραβολής, παρηγορεί με μόνο την ανάμνηση τον άσωτο γιο, αλλά και όλους τους αμαρτωλούς ανθρώπους, που είναι ικανή να οδηγήσει τον άνθρωπο στην επιστροφή και στη μετάνοια.

 

Ο Άγιος Νεόφυτος προτρέπει όλους να μην αναβάλλουν την επιστροφή τους και τους ενθαρρύνει να μην παραμένουν στην αμαρτία. Η χάρις του Θεού είναι ικανή να μαλακώσει και τις πλέον σκληρές καρδιές και να τις μεταβάλει προς το καλύτερο. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να απελπίζεται ο αμαρτωλός, επειδή λύπησε υπερβολικά τον Θεό Πατέρα ή επειδή σκόρπισε τον πλούτο των χαρισμάτων του Θεού, γιατί το έλεος και η ευσπλαχνία του Θεού είναι απέραντη και αμέτρητη. Παρόλο που οι αμαρτωλοί ενθυμούνται τον εύσπλαχνο πατέρα τη στιγμή της απελπισίας τους, εντούτοις δεν τους αποστρέφεται αλλά τους δέχεται, αρκεί η μετάνοιά τους να είναι ειλικρινής. Τονίζει ιδιαίτερα τη σπλαχνικότητα του Θεού πατέρα που υπέρκειται της απομάκρυνσης και της αποστασίας. Ο νεότερος γιος συναισθάνεται την αναξιότητά του αλλά έχει τη βεβαιότητα ότι εκείνος εξακολουθεί να παραμένει πατέρας του, γιατί ο Θεός δεν αρνείται, αλλά ευαρεστείται και λέγεται πατέρας των μετανοούντων. Όλα αυτά ο Άγιος Νεόφυτος τα προσεγγίζει μέσα από την αλληγορική ερμηνεία, που δεν ξεφεύγει τα πλαίσια των αναφορών του κειμένου.

 

Συνεχίζοντας την ερμηνεία του ο Έγκλειστος έχει πάντοτε σαν επίκεντρο τον Θεό Πατέρα και παροτρύνει τους ανθρώπους να ενθυμούνται πάντοτε την καλοσύνη του, η οποία σαν ακτίνα φωτός ρίχνει στην καρδιά του αμαρτωλού τη θεία χάρη για να έλθει σε επίγνωση του εαυτού του και να μετανοήσει. Η απόδειξη ότι θλίβεται, συντρίβεται και ταπεινώνεται δείχνει τη θέση στην οποία κατατάσσει τον εαυτό του. Θεωρεί ότι είναι ανάξιος να είναι γιος του πατέρα του, γι’ αυτό και τον παρακαλεί να τον κάνει «ὡς ἕνα τῶν μισθίων του». Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση βλέπουμε τη μεγάλη ευσπλαχνία του πατέρα, που ενώ θα μπορούσε να αρνηθεί κάθε σχέση και επικοινωνία με τον άσωτο γιο του, δεν το κάνει αλλά τον αποδέχεται και τον συγχωρεί ως πραγματικό παιδί του.

 

Ο Άγιος Νεόφυτος την επιστροφή του ασώτου την διαιρεί σε τρία στάδια: α) την ανάμνηση του πατέρα, β) την απόφαση να επιστρέψει και γ) την εξομολόγηση για να καθαρισθεί από τις αμαρτίες.

 

Ο Άγιος θεωρεί τον άσωτο ως εκπρόσωπο του κάθε αμαρτωλού ανθρώπου. Οι πονηροί πολίτες είναι αυτοί που ζουν τη ζωή της αμαρτίας και έχουν σχέσεις με τον διάβολο, ενώ ο θείος και πατρικός πλούτος είναι η υιοθεσία την οποία λαμβάνει ο άνθρωπος με το βάπτισμα. Ο πατέρας της παραβολής είδε τον υιό του από μακριά και του έδειξε την αγάπη του ακόμα πριν αυτός καταθέσει τη μετάνοιά του. Προσέχει από μακριά ο πατέρας, τον εντοπίζει και τρέχει προς αυτόν. Έτσι και ο Θεός πατέρας μόλις αισθανθεί και την παραμικρή αλλοίωση και διάθεση του αμαρτωλού, αμέσως τον βοηθά, τον αγκαλιάζει και τον συγχωρεί. Ο πατέρας δέχεται τη μετάνοια και τον ενδύει με την πρώτη στολή, που είναι η χάρις του θείου βαπτίσματος. Η στολή αυτή είναι η καθαρότητα και η αναγέννηση που λαμβάνει ο χριστιανός, όταν εξέρχεται της κολυμβήθρας. Με τη μετάνοια δέχεται το δακτυλίδι που είναι η υιοθεσία, τα δε υποδήματα είναι η ενίσχυση που παρέχει ο Θεός πατέρας σε αυτούς που μετανοούν, για να βαδίζουν με ασφάλεια τον δρόμο της αρετής.

 

Ο Άγιος Νεόφυτος εντοπίζει τέσσερα στάδια σ’ αυτή τη διαδικασία: α) την ανάσταση, β) την επιστροφή, γ) την εξομολόγηση και δ) την ταπείνωση. Δεν συγκαταβαίνει στην παράκληση του παιδιού του να τον καταστήσει σαν ένα από τους δούλους του, αλλά αντί για δούλο, τον δέχεται ως κληρονόμο. Ο Άγιος διερωτάται ποιός μπορεί να αρνηθεί μία τέτοια φιλανθρωπία και να παραμένει στην αμαρτία, ποιός δεν θα προτιμούσε να συμμετέχει στο δεσποτικό τραπέζι και να τροφοδοτήσει την ψυχή του με ουράνια τροφή. Αυτό καθρεπτίζεται στο πρόσωπο του μετανοημένου ασώτου, ο οποίος δαπάνησε στην αμαρτία τον πλούτο του. Έτσι ο μόσχος ο σιτευτός είναι αυτή η θυσία του μόσχου του άμωμου, δηλαδή του Χριστού, που πρόσφερε θυσία τη ζωή του για τον κάθε αμαρτωλό. Ο αμελής και ράθυμος δεν έχει τίποτα να ωφεληθεί, ενώ αυτός που μετανοεί γίνεται δεκτός στη Βασιλεία του Θεού: «Ο πλούτος της οικονομίας και του ήθους, με τη βιβλική θεολογία, την πατερική σοφία και την εμπειρία των αγίων είναι χαρακτηριστικά στοιχεία στα κείμενα του Αγίου Νεοφύτου».

 

Όπως οι πόρνες, οι ληστές και οι τελώνες με την ειλικρινή μετάνοια οδηγήθηκαν στη σωτηρία, το ίδιο συμβαίνει και σήμερα τονίζει ο Άγιος: «ποιά λοιπόν ἄρα ἡμῖν ἐναπέμεινε σωτηρίας ὁδός. Τάχα οὐδεμία πλήν εἰλικρινοῦς μετανοίας καί μόνης δι’ ἧς ἐσώθησαν πόρνοι καί ἄσωτοι καί λησταί καί τελῶναι δι’ ἧς ἐκ βυθοῦ παραπτώσεων εἰς οὐρανούς ἐνελκύσθησαν ἄνθρωποι». Συνεχίζοντας ο Άγιος προτρέπει τους αναγνώστες του να μην χάνουν το θάρρος τους ούτε να απελπίζονται, γιατί δεν είναι καθόλου δύσκολο για τον Θεό να συγχωρέσει και να απαλλάξει τον άνθρωπο από την αμαρτία: «Διό καί οὐχ ὡς μίσθιος κατά τήν αἴτησιν, ἀλλά μᾶλλον ὡς κληρονόμος εἰσδέχεται καί ὡς υἱός διαδράσας γυμνός καί ἐλθών ἐκ χώρας βαρβαρικῆς ἐνδύεται καί ὑποδύεται παρευθύς καί διακοσμεῖται φαιδρῶς ὡς υἱός. Τίς ἄρα ἐλεήσειεν ἄν τόν ἐν τοιαύτῃ καί τηλικαύτῃ θείᾳ φιλανθρωπίᾳ μή προσδραμόντα τῇ μετανοίᾳ, ἀλλ’ ἐμμένοντα δεδουλωμένον τῇ ἁμαρτίᾳ καί τῇ ἀνομίᾳ εἰς τήν ἀνομίαν».

 

Ο Άγιος Νεόφυτος με τη χρήση του όρου «τῷ εὐσπλάγχνῳ πατρί», δίκαια μπορεί να θεωρηθεί ότι αυτός καθιερώνει τη νέα ονομασία της: «Ἡ παραβολή τοῦ σπλαχνικοῦ πατέρα».

 

(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Παράκληση. Περιοδική Ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ”, τεῦχος 76)

 

H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.

Τον Απρίλιο του 2019, η δεκαοκτάχρονη κόρη μου, η Λάρισα, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο.

 

Τον Απρίλιο του 2019, η δεκαοκτάχρονη κόρη μου, η Λάρισα, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο. Ήμουν στην εκκλησία όταν με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν τι είχε συμβεί. Όταν είμαι στην εκκλησία, συνήθως κλείνω το κινητό μου ή το βάζω σε αθόρυβη λειτουργία. Ίσως το μητρικό μου ένστικτο μού έλεγε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Σήκωσα το τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί συνέβη αυτό;» και έφυγα τρέχοντας από την εκκλησία.

 

Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, οι γιατροί έκαναν ήδη χειρουργείο και πάλευαν με νύχια και δόντια για να σώσουν την κόρη μου. Εκτός από τα σοβαρά κατάγματα, η Λάρισα είχε τραυματική εγκεφαλική βλάβη και κλειστό τραύμα στο στήθος. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν και πραγματοποίησαν την επέμβαση με επιτυχία, αλλά η κόρη μου έπεσε σε κώμα λόγω της τραυματικής εγκεφαλικής βλάβης και άλλων επιπλοκών. Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προσευχόμουν βαθιά στον Άγιο Γαβριήλ για τη σωτηρία της κόρης μου. Η κατάστασή της παρέμεινε σταθερή και σοβαρή, και οι γιατροί δεν έδωσαν κανένα καθησυχαστικό λόγο.

 

Σήκωσα το τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί!!!» Και έφυγα τρέχοντας από τον ναό.

 

Την εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, πήγα στην εκκλησία και έλαβα τη Θεία Κοινωνία. Αργότερα, ένας μοναχός με πλησίασε, μου έδωσε ένα μεγάλο πρόσφορο και είπε: «Ο επίσκοπος σου το έδωσε αυτό». Επειδή ο μοναχός που μου έδωσε το πρόσφορο ήταν σκυφτός και δεν με κοίταξε στο πρόσωπο, δεν τον είδα καθαρά. Βρήκα τα λόγια του περίεργα, αφού εκείνη την ημέρα υπηρετούσε μόνο ένας ιερέας στην εκκλησία. Δεν υπήρχε επίσκοπος παρών. Δεν μπορούσα να σταματήσω να αναρωτιέμαι ποιος ήταν αυτός ο μοναχός και ποιος επίσκοπος μου είχε δώσει το πρόσφορο.

 

Πέρασαν μερικές μέρες και μετά ήρθε το τηλεφώνημα από το νοσοκομείο. Η Λάρισα είχε συνέλθει! Έτρεξα με απίστευτη ταχύτητα στην αγαπημένη μου, μοναχοκόρη. Είχε συνέλθει! Όταν πήγα να τη δω, έκλαιγε... Και έκλαιγα. Προσπάθησα όσο καλύτερα μπορούσα να την παρηγορήσω, λέγοντάς της μάλιστα ότι είχα προσευχηθεί θερμά σε έναν σύγχρονο Γεωργιανό άγιο, τον Γέροντα Γαβριήλ.

 

«Δείξε μου το!» απαίτησε η κόρη μου.

 

«Πώς μπορώ να του το δείξω; Είναι άγιος, είναι στη Βασιλεία των Ουρανών», απάντησα μπερδεμένος.

 

- Δείξε μου τη φωτογραφία του, μαμά, επειγόντως!

 

Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι ποιος ήταν αυτός ο μοναχός και από ποιον επίσκοπο μου έδωσε το πρόσφορο.

 

Μπήκα στο διαδίκτυο, άνοιξα μια φωτογραφία του ιερέα και την έδειξα στη Λάρισα. Η αντίδρασή της με εξέπληξε και με τρόμαξε. Η Λάρισα ξέσπασε σε κλάματα. Δεν είχε πάει ποτέ στην εκκλησία και δεν καταλάβαινε γιατί πήγαινα στην εκκλησία. Και ξαφνικά, μια τέτοια αντίδραση σε μια φωτογραφία του Γέροντα Γαβριήλ! Όταν ηρέμησε λίγο, άκουσα κάτι απίστευτο από αυτήν:

 

«Μαμά, ξέρεις, κοιμόμουν και είδα αυτόν τον ιερέα, αλλά δεν μπορούσα να ξυπνήσω ή να συνέλθω. Ήρθε σε μένα και μου είπε ότι η αγάπη είναι πάνω απ' όλα. Και σήμερα ήρθε στο κρεβάτι μου και φώναξε: "Σταμάτα να κοιμάσαι! Πάμε για πάρτι!"»

 

Πάγωσα στη θέση μου και δάκρυα κύλησαν ξανά στο πρόσωπό μου. Ξέρετε τι ημερομηνία ήταν; 26 Αυγούστου – γενέθλια του Γέροντα Γαβριήλ! Ο αγαπημένος μας Γέροντας Γαβριήλ έδωσε ζωή στην κόρη μου για δεύτερη φορά στα γενέθλιά του!

 

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε. Η κόρη μου έχει γίνει εκκλησιαζόμενη και ψάλλει στη χορωδία. Παραγγείλαμε μια εικόνα του Γέροντα Γαβριήλ από τη Γεωργία, η οποία βρίσκεται σε περίοπτη θέση στην εκκλησία μας. Και κάθε χρόνο αυτή την ημέρα, όλη μας η οικογένεια γιορτάζει τα γενέθλια του Γέροντα Γαβριήλ, ψάλλει το τροπάριο και το κοντάκιο, διαβάζει τον ακάθιστο στον άγιο, βλέπει ταινίες γι' αυτόν, κάθεται γύρω από το τραπέζι και τον θυμάται ως έναν μεγάλο άγιο που μας έστειλε ο Θεός στις δύσκολες στιγμές μας.

 

Ναι, ξέρετε τι άλλο είναι πιο εκπληκτικό... Αποδεικνύεται ότι ο Γέροντας Γαβριήλ είπε στην κόρη μου, όταν ήταν σε κώμα: «Πες στη μαμά ότι δεν πρέπει να κατηγορεί τον Κύριο, αλλά μόνο να Τον ευχαριστεί».

 

Ό,τι και να συμβεί, πρέπει να ευχαριστήσεις τον Θεό. Πρέπει να ζητήσεις, όχι να κατηγορήσεις.

 

Συνειδητοποίησα το λάθος μου, για το οποίο μετανιώνω βαθιά. Άλλωστε, τότε στην εκκλησία, όταν μου είπαν τι είχε συμβεί, φώναξα: «Κύριε, γιατί;» Και έφυγα τρέχοντας από την εκκλησία τόσο γρήγορα που δεν ζήτησα καν τίποτα από τον Θεό και δεν μετάνιωσα για το θρασύτατο παράπονό μου. Και τα λόγια του Γέροντα Γαβριήλ: «Πες στη μητέρα σου ότι δεν πρέπει να κατηγορείς τον Κύριο, αλλά μόνο να Τον ευχαριστείς», με άφησαν να πάρουν μια ιδέα και με δίδαξαν ένα πράγμα: ό,τι και να συμβεί, πρέπει να ευχαριστείς τον Θεό. Πρέπει να ζητάς, όχι να κατηγορείς.

 

Συγχώρεσέ με, Θεέ μου! Σε ευχαριστώ που μας έστειλες έναν τόσο μεγάλο άγιό Σου – τον ​​Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)! Δόξα τω Θεώ!

 

Λιουντμίλα Πάνιτς