"Οι ιστορίες ενός προσκυνητή από τον Φρανκ στον πνευματικό του πατέρα" 8

 

Ιστορία τρία

Λίγο πριν φύγω από το Ιρκούτσκ, πήγα να δω τον πνευματικό με τον οποίο συνομιλούσα και του είπα: «Είμαι ήδη καθ' οδόν για τα Ιεροσόλυμα. Ήρθα να σε αποχαιρετήσω και να σε ευχαριστήσω για την χριστιανική σου αγάπη για μένα, έναν ανάξιο περιπλανώμενο». Μου είπε: «Είθε ο Θεός να ευλογήσει το ταξίδι σου». Αλλά γιατί δεν μου είπες τίποτα για τον εαυτό σου, ποιος είσαι ή από πού είσαι; Έχω ακούσει πολλά από εσένα για τα ταξίδια σου. Θα ήταν περίεργο να μάθω για την καταγωγή σου και τη ζωή σου πριν από τις περιπλανήσεις σου.

Εντάξει, είπα, θα χαρώ να στο πω κι αυτό. Δεν είναι μεγάλη ιστορία.

Γεννήθηκα σε ένα χωριό στην επαρχία Οριόλ. Μετά τον πατέρα μου και τη μητέρα μου, μείναμε μόνο δύο: εγώ και ο μεγαλύτερος αδερφός μου. Αυτός ήταν δέκα ετών και εγώ δύο ή τριών. Έτσι, ο παππούς μου μας πήρε για να μας ταΐζει. Ήταν ένας εύπορος και έντιμος γέρος, διατηρούσε ένα πανδοχείο στον αυτοκινητόδρομο και από την καλοσύνη του, πολλοί ταξιδιώτες έμεναν εκεί. Αρχίσαμε να ζούμε μαζί του. Ο αδερφός μου ήταν παιχνιδιάρης και έτρεχε πάντα στο χωριό, αλλά εγώ έκανα παρέα με τον παππού περισσότερο. Στις γιορτές, πηγαίναμε μαζί στην εκκλησία και στο σπίτι διάβαζε συχνά τη Βίβλο, αυτήν ακριβώς που έχω. Ο αδερφός μου μεγάλωσε και κακομαθήθηκε - άρχισε να πίνει. Ήμουν ήδη επτά ετών. Μια μέρα, ήμουν ξαπλωμένος με τον αδερφό μου στη σόμπα και με έσπρωξε μακριά και τραυμάτισε το αριστερό μου χέρι. Από τότε μέχρι σήμερα, δεν το έχω χρησιμοποιήσει - έχει μαραθεί εντελώς.

Ο παππούς μου, βλέποντας ότι θα ήμουν ανίκανος για αγροτικές εργασίες, άρχισε να με μαθαίνει να διαβάζω και να γράφω. Εφόσον δεν είχαμε αλφάβητο, με δίδασκε από την ίδια την Αγία Γραφή, επισημαίνοντάς με τα βασικά, βάζοντάς με να συναρμολογώ λέξεις και σημειώνοντας τα γράμματα. Ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς, επαναλαμβάνοντας μετά από αυτόν, τελικά έμαθα να διαβάζω. Τελικά, όταν η όραση του παππού μου άρχισε να εξασθενεί, με έβαζε συχνά να διαβάζω την Αγία Γραφή, ακούγοντάς με και διορθώνοντάς με. Συχνά είχαμε έναν τοπικό γραμματέα που έγραφε όμορφα. Παρακολουθούσα και μου άρεσε ο τρόπος που έγραφε. Έτσι, ακολουθώντας το παράδειγμά του, άρχισα να γράφω μόνος μου λέξεις. Μου έδειξε πώς, μου έδωσε χαρτί και μελάνι και ακόνισε τις πένες μου. Έτσι έμαθα να γράφω. Ο παππούς μου χάρηκε με αυτό και με δίδαξε: τώρα που ο Θεός σου αποκάλυψε την ανάγνωση και γραφή, θα γίνεις άντρας, γι' αυτό ευχαρίστησε τον Κύριο γι' αυτό και προσευχήσου πιο συχνά. Έτσι, πηγαίναμε στην εκκλησία και προσευχόμασταν πολύ συχνά στο σπίτι. Αναγκαζόμουν να διαβάζω: «Ελέησόν με, Θεέ μου», και οι παππούδες μου υποκλίνονταν ή γονάτιζαν. Τελικά, ήμουν ήδη δεκαεπτά χρονών και η γιαγιά μου πέθανε. Ο παππούς άρχισε να μου λέει: δεν έχουμε γιαγιά στο σπίτι και πώς θα τα καταφέρουμε χωρίς γυναίκα; Ο μεγαλύτερος αδερφός σου είναι απασχολημένος, θέλω να σε παντρέψω. Αρνήθηκα, επικαλούμενος την αναπηρία μου, αλλά ο παππούς επέμεινε και με πάντρεψαν. Διάλεξαν ένα ήρεμο και ευγενικό κορίτσι, είκοσι ετών. Πέρασε ένας χρόνος και ο παππούς μου αρρώστησε στην πόρτα του θανάτου. Αφού με φώναξε, άρχισε να με αποχαιρετά και είπε: εδώ είναι το σπίτι σου και όλη σου η κληρονομιά, ζήσε σύμφωνα με τη συνείδησή σου, μην εξαπατάς κανέναν και προσεύχεσαι πάνω απ' όλα στον Θεό, όλα προέρχονται από Αυτόν. Μην ελπίζεις σε τίποτα άλλο παρά στον Θεό, πήγαινε στην εκκλησία , διάβασε τη Βίβλο και θυμήσου εμένα και την ηλικιωμένη γυναίκα. Εδώ έχεις χίλια ρούβλια, φρόντισέ τα, μην τα σπαταλάς, αλλά μην είσαι και τσιγκούνης, δώσ' τα στους φτωχούς και στις εκκλησίες του Θεού.

Έτσι πέθανε και τον έθαψα. Ο αδερφός μου ζήλεψε που η αυλή και το κτήμα είχαν δοθεί μόνο σε εμένα. Άρχισε να με μισεί, και ο εχθρός τον βοήθησε τόσο πολύ που σκόπευε ακόμη και να με σκοτώσει. Τελικά, αυτό έκανε τη νύχτα, όταν κοιμόμασταν και δεν έμενε κανείς: διέρρηξε την ντουλάπα όπου φυλάσσονταν τα χρήματα, τα πήρε από το σεντούκι και της έβαλε φωτιά. Το ακούσαμε μόνο όταν όλη η καλύβα και η αυλή είχαν πάρει φωτιά, και μόλις που γλιτώσαμε από το παράθυρο, φορώντας μόνο τα ρούχα που είχαμε κοιμηθεί.

Η Βίβλος ήταν κάτω από τα κεφάλια μας και την αρπάξαμε. Καθώς βλέπαμε το σπίτι μας να καίγεται, λέγαμε μεταξύ μας: «Δόξα τω Θεώ! Τουλάχιστον η Βίβλος επέζησε, τουλάχιστον έχουμε κάτι να παρηγορηθούμε στη θλίψη μας». Έτσι, όλη μας η περιουσία καταστράφηκε και ο αδερφός μου εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Το μάθαμε μόνο αργότερα, όταν άρχισε να πίνει και να καυχιέται για το πώς είχε πάρει τα χρήματα και είχε βάλει φωτιά στην αυλή.

Μείναμε γυμνοί και ξυπόλητοι, εντελώς ζητιάνοι. Καταφέραμε κάπως να χτίσουμε μια μικρή καλύβα με δάνειο και αρχίσαμε να ζούμε ως αγρότες. Η γυναίκα μου ήταν μια επιδέξια χειροτέχνιδα: ύφαινε, γνέθυνε και έραβε. Πήρε δουλειά από τους ανθρώπους, μοχθούσε μέρα νύχτα και με τάιζε. Εγώ, επειδή ήμουν αδέξιο, δεν μπορούσα ούτε να υφάνω παπούτσια από φελτ. Εκείνη ύφαινε ή γνέθυνε, και εγώ καθόμουν δίπλα της και διάβαζα τη Βίβλο, και εκείνη άκουγε, και μερικές φορές έκλαιγε. Όταν ρωτούσα: «Γιατί κλαις;» Άλλωστε, δόξα τω Θεώ, είμαστε ζωντανοί, απαντούσε: «Με συγκινεί που η Βίβλος είναι τόσο καλογραμμένη». Θυμόμασταν επίσης την εντολή του παππού: νηστεύαμε συχνά, διαβάζαμε τον Ακάθιστο στη Μητέρα του Θεού κάθε πρωί και προσκυνούσαμε χίλιες φορές τη νύχτα, για να μην μπούμε στον πειρασμό. Και έτσι ζήσαμε ειρηνικά για δύο χρόνια. Αλλά αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι, παρόλο που δεν είχαμε ιδέα για την εσωτερική προσευχή, που τελείται στην καρδιά, και δεν είχαμε ακούσει ποτέ γι' αυτήν, προσευχόμενοι απλώς με τη γλώσσα μας και υποκλινόμενοι χωρίς νόημα, σαν ηλίθιοι που πέφτουν, υπήρχε όμως η επιθυμία να προσευχηθούμε, και η μακρά, εξωτερική προσευχή, ακόμη και χωρίς κατανόηση, δεν φαινόταν δύσκολη, αλλά τελούνταν με ευχαρίστηση. Προφανώς, ένας δάσκαλος μου είπε την αλήθεια: υπάρχει μια μυστική προσευχή μέσα σε έναν άνθρωπο, την οποία ο ίδιος δεν γνωρίζει, πώς προκύπτει αυθόρμητα στην ψυχή και εμπνέει την προσευχή σύμφωνα με τη δική του γνώση και ικανότητα.

Μετά από δύο χρόνια τέτοιας ζωής, η γυναίκα μου αρρώστησε ξαφνικά με υψηλό πυρετό και, αφού έλαβε τη Θεία Κοινωνία, πέθανε την ένατη μέρα. Έμεινα μόνος, ανίκανος να κάνω τίποτα. Αναγκαζόμουν να περιπλανιέμαι στους δρόμους, αλλά ντρεπόμουν να ζητιανεύω. Επιπλέον, με κατέλαβε τέτοια θλίψη για τη γυναίκα μου που δεν ήξερα τι να κάνω. Μόλις έμπαινα στην καλύβα μου και έβλεπα τα ρούχα της ή κάποιο μαντήλι, ούρλιαζα και λιποθυμούσα. Έτσι, ανίκανη να αντέξω άλλο τη μελαγχολία μου, ζώντας στο σπίτι, πούλησα την καλύβα μου για 20 ρούβλια και ό,τι ρούχα είχαμε εγώ και η γυναίκα μου, τα έδινα στους φτωχούς. Λόγω της αναπηρίας μου, μου έδωσαν μια μόνιμη άδεια και αμέσως πήρα την αγαπημένη μου Βίβλο και πήγα όπου με οδηγούσαν τα μάτια μου. Έφευγα, σκέφτηκα, πού να πάω τώρα; Θα πάω πρώτα απ 'όλα στο Κίεβο, θα προσκυνήσω τους αγίους του Θεού και θα ζητήσω τη βοήθειά τους στη θλίψη μου. Μόλις αποφάσισα να το κάνω αυτό, ένιωσα καλύτερα και έφτασα στο Κίεβο με χαρά. Από τότε, εδώ και 13 χρόνια, περιπλανιέμαι ασταμάτητα σε διάφορα μέρη. Επισκέφτηκα πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, και τώρα περιπλανιέμαι όλο και περισσότερο στις στέπες και τα χωράφια. Δεν ξέρω αν ο Κύριος θα καταδεχτεί να φτάσει στην Αγία Ιερουσαλήμ. Εκεί, αν είναι θέλημα Θεού, είναι καιρός να ταφούν τα οστά των αμαρτωλών.

Πόσο χρονών είσαι; – Τριάντα τριών ετών.

"Οι ιστορίες ενός προσκυνητή από τον Φρανκ στον πνευματικό του πατέρα" 7

 

Ο καιρός ήταν ξηρός και δεν ήθελα να περάσω τη νύχτα σε κανένα χωριό. Εκείνο το βράδυ, βλέποντας δύο περιφραγμένες θημωνιές με άχυρα στο δάσος, κάθισα κάτω από αυτές για να διανυκτερεύσω. Όταν αποκοιμήθηκα, ονειρεύτηκα ότι περπατούσα σε έναν δρόμο και διάβαζα κεφάλαια από τη Φιλοκαλία του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου . Ξαφνικά, ένας γέροντας με πρόλαβε και μου είπε: «Δεν διαβάζεις εδώ, διάβασε εδώ», και μου έδειξε το 35ο κεφάλαιο του Αγίου Ιωάννη Καρπαθίας, το οποίο αναφέρει: «Μερικές φορές ένας δάσκαλος ατιμάζεται και υφίσταται πειρασμούς για όσους ωφελήθηκαν πνευματικά από αυτόν». Μου έδειξε επίσης το 41ο κεφάλαιο, το οποίο λέει: «Όσοι χρησιμοποιούν την προσευχή περισσότερο από τους άλλους αιχμαλωτίζονται από τρομερούς και άγριους πειρασμούς».

Τότε άρχισε να λέει: Αγρυπνείτε στο πνεύμα και μην αποθαρρύνεστε! Θυμηθείτε τι είπε ο Απόστολος: Μεγαλύτερος είναι αυτός που είναι μέσα σας παρά αυτός που είναι μέσα στον κόσμο [ Α΄ Ιωάν. 4:4 ]. Τώρα έχετε μάθει από την εμπειρία ότι κανένας πειρασμός δεν επιτρέπεται πέρα ​​ από τη δύναμη του ανθρώπου· αλλά μαζί με τον πειρασμό ο Θεός φέρνει και γρήγορη διαφυγή [ Α΄ Κορ. 10:13 ]. Η εμπιστοσύνη σε αυτή τη βοήθεια από τον Θεό ενίσχυσε και οδήγησε σε ζήλο και θέρμη τους αγίους μεσίτες, οι οποίοι όχι μόνο αφιέρωσαν τη ζωή τους στην αδιάλειπτη προσευχή οι ίδιοι, αλλά από αγάπη δίδαξαν και αποκάλυψαν αυτό στους άλλους, όπως επέτρεπε η περίσταση και ο χρόνος. Ο Άγιος Γρηγόριος της Θεσσαλονίκης μιλάει γι' αυτό ως εξής: «Όχι μόνο εμείς οι ίδιοι, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, προσευχόμαστε αδιάλειπτα στο όνομα του Χριστού, αλλά πρέπει να διδάσκουμε και να αποκαλύπτουμε αυτό και στους άλλους, σε όλους τους μοναχούς γενικά, τους λαϊκούς, τους σοφούς, τους απλούς, τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, και να διεγείρουμε σε κάθε ζήλο για αδιάλειπτη προσευχή. Ο Άγιος Κάλλιστος Αντιλικούδας μιλάει παρόμοια γι' αυτό: «Ούτε νοερά δραστηριότητα εν Κυρίω (δηλαδή, εσωτερική προσευχή), ούτε στοχαστική γνώση, ούτε μεθόδους για την ανύψωση της ψυχής, πρέπει να διατηρούμε μόνο στο νου μας, αλλά να γράφονται, να αφιερώνονται στη γραφή και να εξηγούνται, για το κοινό όφελος και την αγάπη. Και ο Λόγος του Θεού λέει επίσης γι' αυτό: « Βοηθάμε τον έναν αδελφό μέσω του άλλου, ως μια ισχυρή και υψηλή πόλη» [ Παροιμίες 18:19 ].»

Μόνο σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει κανείς να αποφεύγει με κάθε τρόπο τη ματαιοδοξία και να φυλάσσεται, για να μην σπαρθεί ο σπόρος της θείας διδασκαλίας στον άνεμο. Ξύπνησα, νιώθοντας μεγάλη χαρά στην καρδιά μου και δύναμη στην ψυχή μου, και συνέχισα το ταξίδι μου.

Μετά από αυτό, πολύ καιρό αργότερα, υπήρξε ένα άλλο περιστατικό· ίσως θα το διηγηθώ κι αυτό: μια μέρα, ακριβώς στις 24 Μαρτίου, ένιωσα μια ακαταμάχητη επιθυμία να λάβω τη Θεία Κοινωνία την επόμενη μέρα, δηλαδή, την ημέρα που είναι αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο, στη μνήμη του Θείου Ευαγγελισμού προς Αυτόν, για να κοινωνήσω των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού. Ρώτησα πόσο μακριά ήταν η εκκλησία · μου είπαν 30 μίλια. Έτσι, περπάτησα την υπόλοιπη μέρα και όλη τη νύχτα για να προλάβω τον Όρθρο. Ο καιρός ήταν πολύ άσχημος, πότε χιόνι, πότε βροχή, και, επιπλέον, δυνατός άνεμος και κρύο. Στο δρόμο, έπρεπε να περάσω ένα μικρό ρυάκι, και μόλις μπήκα στη μέση του, ο πάγος κάτω από τα πόδια μου έσπασε και βυθίστηκα μέχρι τη μέση στο νερό. Έτσι μουσκεμένος, έφτασα στον Όρθρο· στάθηκα κατά τη διάρκεια αυτού και της Λειτουργίας, στην οποία ο Θεός με έκρινε άξιο να λάβω τη Θεία Κοινωνία.

Για να περάσω εκείνη την ημέρα με ειρήνη, χωρίς να διαταραχθεί από πνευματική χαρά, ζήτησα από τον επιστάτη της εκκλησίας άδεια να παραμείνω στο φυλάκιο μέχρι την επόμενη μέρα. Όλη εκείνη την ημέρα ήμουν γεμάτος με ανείπωτη χαρά και γλυκύτητα καρδιάς. Ξάπλωσα στην πλατφόρμα ύπνου σε αυτό το μη θερμαινόμενο φυλάκιο, σαν να αναπαύομαι στην αγκαλιά του Αβραάμ: η προσευχή ήταν δυνατή. Η αγάπη για τον Ιησού Χριστό και τη Μητέρα του Θεού, σαν γλυκά κύματα, στροβιλιζόταν στην καρδιά μου και φαινόταν να βυθίζει την ψυχή σε μια παρηγορητική έκσταση. Προς το σούρουπο, ένιωσα ξαφνικά έναν δυνατό πόνο στα πόδια μου και μετά θυμήθηκα ότι ήταν βρεγμένα. Αγνοώντας αυτό, άρχισα να δίνω πιο επιμελή προσοχή στην καρδιά μου με προσευχή και δεν ένιωθα πλέον τον πόνο. Το πρωί, ήθελα να σηκωθώ, αλλά διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα καν να κουνήσω τα πόδια μου. Ήταν εντελώς μουδιασμένα και αδύναμα, σαν μαστίγια. Ο επιστάτης με έσερνε μόλις από την πλατφόρμα ύπνου. Έτσι κάθισα εκεί για δύο μέρες, ακίνητος. Την τρίτη μέρα, ο φρουρός άρχισε να με κυνηγάει έξω από το φυλάκιο, λέγοντας: «Αν πεθάνεις εδώ, πήγαινε και μην ανησυχείς για τη ζωή σου». Μόλις που κατάφερα να βγω σύρσιμος, μόλις που κατάφερα, και ξάπλωσα στη βεράντα της εκκλησίας.

Έτσι έμεινα εκεί για δύο μέρες. Οι περαστικοί δεν έδιναν σημασία ούτε σε εμένα ούτε στα αιτήματά μου.

Τελικά, ένας άντρας ήρθε κοντά μου, κάθισε και άρχισε να μιλάει. Μεταξύ άλλων, είπε: Τι θα μου δώσεις; Θα σε θεραπεύσω. Το ίδιο μου έχει συμβεί κι εμένα. Ξέρω μια θεραπεία γι' αυτό. Δεν έχω τίποτα να σου δώσω, απάντησα. Και τι έχεις στο σακί σου; Μόνο κράκερ και βιβλία. Λοιπόν, θα δουλέψεις για μένα τουλάχιστον ένα καλοκαίρι αν σε θεραπεύσω; Και δεν μπορώ να δουλέψω καθόλου. Βλέπεις ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω μόνο το ένα χέρι, και το άλλο είναι σχεδόν εντελώς μαραμένο. Λοιπόν, τι μπορείς να κάνεις; Τίποτα εκτός από το ότι μπορώ να διαβάζω και να γράφω. Α, γράψε! Λοιπόν, μάθε στο αγόρι, τον γιο μου, να γράφει. Ξέρει λίγα για την ανάγνωση, και θέλω να γράφει. Αλλά οι δάσκαλοι ζητούν πολλά, 20 ρούβλια για τη διδασκαλία. Συμφώνησα, και αυτός και ο φρουρός με έσυραν μακριά και με έβαλαν στο παλιό, άδειο λουτρό στην πίσω αυλή αυτού του άντρα.

Έτσι άρχισε να με θεραπεύει, μαζεύοντας από χωράφια, αυλές και λάκκους σκουπιδιών ένα ολόκληρο τετράτροχο αμάξι με διάφορα σάπια κόκαλα, βοοειδών, πτηνών και κάθε είδους. Τα έπλυνε, τα σύνθλιβε με πέτρες και τα έβαζε σε μια μεγάλη κανάτα. Έκλεισε το καπάκι με μια τρύπα και το έριξε σε μια άδεια κατσαρόλα σκαμμένη στο έδαφος, και άλειψε την κορυφή της κανάτας παχύ με πηλό, και, περιβάλλοντάς την με μια φωτιά από ξύλα, την έκαψε για μια ολόκληρη μέρα, και, προσθέτοντας ξύλα, είπε: αυτό θα είναι πίσσα από κόκαλα. Την επόμενη μέρα ξέθαψε την κατσαρόλα από το έδαφος, στην οποία έρεε μέσα από την τρύπα από την κανάτα περίπου μισή καράφα ενός παχύρρευστου υγρού, κοκκινωπού, ελαιώδους και με έντονη μυρωδιά, σαν ζωντανό ωμό κρέας. Και τα κόκαλα που ήταν στην κανάτα, από μαύρα και σάπια, έγιναν τόσο άσπρα, καθαρά, διαφανή, σαν φίλντισι ή μαργαριτάρι. Έτριβα τα πόδια μου με αυτό το υγρό πέντε φορές την ημέρα. Και τι συνέβη; Την επόμενη μέρα, ένιωσα ότι μπορούσα να κουνήσω τα δάχτυλα των ποδιών μου. Την τρίτη, μπορούσα να λυγίσω και να ισιώσω τα πόδια μου. Και την πέμπτη, στάθηκα πάνω τους και περπάτησα στην αυλή με ένα μπαστούνι. Με λίγα λόγια, μέσα σε μια εβδομάδα, τα πόδια μου ήταν εντελώς δυνατά όπως πριν. Ευχαρίστησα τον Θεό γι' αυτό και σκέφτηκα: τι σοφία έχει ο Θεός στα πλάσματά Του! Τα ξερά, σάπια κόκαλα, σχεδόν εντελώς θαμμένα, διατηρούν τόση ζωντάνια, χρώμα, άρωμα και επίδραση στα ζωντανά σώματα και φαίνεται να δίνουν ζωή στα νεκρά σώματα. Αυτή είναι μια εγγύηση για τη μελλοντική ανάσταση του σώματος. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να το δείξω αυτό στον δασοφύλακα με τον οποίο ζούσα, όταν αμφέβαλλε για τη γενική ανάσταση!

Αφού συνήλθα με αυτόν τον τρόπο, άρχισα να διδάσκω το αγόρι, έγραψα την Προσευχή του Ιησού αντί για ένα τετράδιο. Τον έβαλα να αντιγράφει, δείχνοντάς του πώς να γράφει καλά τα λόγια. Η διδασκαλία του ήταν ειρηνική για μένα, επειδή υπηρετούσε τον οικονόμο κατά τη διάρκεια της ημέρας και ερχόταν σε μένα για να μελετήσει μόνο όταν ο οικονόμος κοιμόταν, δηλαδή, από την αυγή μέχρι αργά το μεσημεριανό γεύμα. Το αγόρι ήταν έξυπνο και σύντομα άρχισε να γράφει αρκετά. Βλέποντάς τον να γράφει, ο οικονόμος τον ρώτησε: ποιος σε διδάσκει; Το αγόρι είπε, ένας περιπλανώμενος χωρίς χέρια που ζει μαζί μας στο παλιό λουτρό. Ένας περίεργος οικονόμος, ένας από τους Πολωνούς, ήρθε να με δει και με βρήκε να διαβάζω τη Φιλοκαλία. Αφού μίλησε μαζί μου, ρώτησε: τι διαβάζεις; Του έδειξα το βιβλίο. - Α! είναι η Φιλοκαλία, - είπε. Είδα αυτό το βιβλίο στον ιερέα μας όταν ζούσα στο Βίλνιους. Ωστόσο, έχω ακούσει ότι περιέχει κάποια παράξενα κόλπα και προσευχητικές τέχνες γραμμένες από Έλληνες μοναχούς, όπως ακριβώς στην Ινδία και τη Μπουχάρα οι φανατικοί κάθονται και φουσκώνουν, προσπαθώντας να επιτύχουν μια αίσθηση γαργαλήματος στην καρδιά τους, και ανόητα θεωρούν αυτό το φυσικό συναίσθημα ως προσευχή, που υποτίθεται ότι τους έχει δοθεί από τον Θεό. Πρέπει κανείς να προσεύχεται απλώς με στόχο την εκπλήρωση του καθήκοντός του ενώπιον του Θεού. Πρέπει να σηκωθεί και να απαγγείλει την Κυριακή Προσευχή, όπως δίδαξε ο Χριστός. Αυτό θα είναι σωστό για όλη την ημέρα, και όχι να επαναλαμβάνει αδιάκοπα το ίδιο πράγμα. Αυτό πιθανότατα θα σε τρέλαινε και θα έβλαπτε ακόμη και την καρδιά σου.

Μην σκέφτεσαι έτσι για αυτό το ιερό βιβλίο, πάτερ. Δεν γράφτηκε από απλούς Έλληνες μοναχούς, αλλά από αρχαίους, μεγάλους και άγιους άνδρες, τους οποίους και η εκκλησία σου τιμά, όπως ο Μέγας Αντώνιος , ο Μέγας Μακάριος , ο Μάρκος ο Ασκητής, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και άλλοι. Και οι Ινδοί και οι μοναχοί της Μπουχάρα υιοθέτησαν από αυτούς την εγκάρδια μέθοδο της εσωτερικής προσευχής, αλλά μόνο την αλλοίωσαν και την παραποίησαν οι ίδιοι, όπως μου είπε ο γέροντάς μου. Αλλά στη Φιλοκαλία, όλες οι οδηγίες για την εγκάρδια προσευχητική δράση είναι παρμένες από τον Λόγο του Θεού, από την Αγία Γραφή, στην οποία ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, που μας πρόσταξε να διαβάζουμε: «Και ο Πατέρας μας πρόσταξε την αδιάλειπτη προσευχή της καρδιάς, λέγοντας: « Αγαπάτε Κύριον τον Θεόν σας εξ όλης της καρδίας σας και εξ όλης της διανοίας σας» [Ματθ. 5:44]· αγρυπνείτε, αγρυπνείτε και προσεύχεστε [ Μάρκος 13:33 ]· μείνετε εν μοι, και εγώ εν υμίν [Ιωάννης 15:4]». Και οι Άγιοι Πατέρες, επικαλούμενοι τη μαρτυρία του Αγίου Βασιλέως Δαβίδ από το Ψαλτήρι: γεύσου και δες ότι αγαθός είναι ο Κύριος [ Ψαλμός 33 ], το ερμηνεύουν έτσι ώστε ο Χριστιανός να πρέπει οπωσδήποτε να αναζητά και να επιτυγχάνει γλυκύτητα στην προσευχή και να αναζητά συνεχώς παρηγοριά σε αυτήν, και όχι απλώς να διαβάζει το «Πάτερ ημών» μόνο μία φορά την ημέρα . Εδώ θα σας διαβάσω πώς αυτοί οι άγιοι καταδικάζουν όσους δεν αγωνίζονται να αποκτήσουν και να μελετήσουν τη γλυκιά προσευχή της καρδιάς. Γράφουν ότι τέτοιοι άνθρωποι σφάλλουν με τους ακόλουθους τρόπους: 1) αντικρούοντας τις εμπνευσμένες γραφές· 2) αποτυγχάνοντας να οραματιστούν την υψηλότερη και τελειότερη κατάσταση της ψυχής, αλλά, ικανοποιημένοι με απλές εξωτερικές αρετές, αποτυγχάνοντας να πεινάσουν και να διψάσουν για δικαιοσύνη, στερούνται επομένως της ευδαιμονίας και της χαράς εν Κυρίω· 3) θεωρώντας τους εαυτούς τους άξιους των εξωτερικών τους αρετών, συχνά πέφτουν σε πλάνη ή υπερηφάνεια και έτσι στερούνται. «Διαβάζεις κάτι υψηλό», είπε ο οικονόμος· «Πώς μπορούμε εμείς οι κοσμικοί άνθρωποι να αγωνιζόμαστε για τέτοια πράγματα; Θα σας διαβάσω λοιπόν κάτι πιο απλό, για το πώς οι καλοί άνθρωποι, ακόμη και στην κοσμική τους ζωή, έμαθαν να προσεύχονται αδιάλειπτα. Βρήκα στη Φιλοκαλία ένα εδάφιο του Συμεών του Νέου Θεολόγου για τον νεαρό Γεώργιο και άρχισα να διαβάζω.

Στον οικονόμο άρεσε αυτό και μου είπε: άσε με να διαβάσω αυτό το βιβλίο στον ελεύθερο χρόνο μου, κάποια μέρα θα το κοιτάξω. Ίσως σου το δώσω για μια μέρα, αλλά δεν μπορώ άλλο, γιατί το διαβάζω κάθε μέρα και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Αλλά τουλάχιστον γράψε μου τι μόλις διάβασες. Θα σε πληρώσω. Δεν χρειάζομαι την πληρωμή σου, αλλά θα το γράψω με αγάπη, αρκεί ο Θεός να σου δώσει ζήλο για προσευχή. Αμέσως αντέγραψα τη λέξη που είχα διαβάσει με ευχαρίστηση. Την διάβασε στη γυναίκα του, και άρεσε και στους δύο. Έτσι, μερικές φορές άρχισαν να στέλνουν να με καλέσουν. Πήγαινα σε αυτούς με τη Φιλοκαλία. Διάβαζα εκεί, και κάθονταν και άκουγαν το τσάι. Μια μέρα με άφησαν να δειπνήσω. Η γυναίκα του οικονόμου, μια ευγενική ηλικιωμένη γυναίκα, καθόταν μαζί μας και έτρωγε τηγανητό ψάρι. Μια μέρα, από κάποια απροσεξία, πνίγηκε με ένα κόκκαλο. Όση βοήθεια κι αν της έδωσαν, δεν μπορούσαν να την απελευθερώσουν. Ένιωσε έναν δυνατό πόνο στο λαιμό της και δύο ώρες αργότερα αρρώστησε. Έστειλαν να καλέσουν έναν γιατρό 30 μίλια μακριά, και εγώ, λυπούμενος, πήγα σπίτι το βράδυ.

Τη νύχτα, σε έναν ελαφρύ ύπνο, ακούω τη φωνή του γέροντά μου, αλλά δεν βλέπω κανέναν. Η φωνή μου είπε: ο κύριός σου σε θεράπευσε, αλλά γιατί δεν βοηθάς τον οικονόμο; Ο Θεός μας πρόσταξε να συμπονούμε τους γείτονές μας. Θα βοηθούσα ευχαρίστως, αλλά πώς; Δεν γνωρίζω καμία θεραπεία. Να τι πρέπει να κάνετε: από την αρχή της ζωής της, είχε μια αποστροφή για το λάδι από ξύλο, και όχι μόνο για τη χρήση του, αλλά ακόμη και η μυρωδιά του δεν μπορεί να αντέξει χωρίς ναυτία. Γι' αυτό, δώστε της μια κουταλιά λάδι από ξύλο να πιει, θα κάνει εμετό, το κόκκαλο θα κάνει εμετό, και το λάδι θα αλείψει την πληγή στο λαιμό της που γρατζούνισε το κόκκαλο, και θα συνέλθει. Αλλά πώς μπορώ να της το δώσω αν έχει μια αποστροφή - δεν θέλει να πιει; Πες στον οικονόμο να της κρατήσει το κεφάλι και ξαφνικά, έστω και με τη βία, να το ρίξει στο στόμα της. Εγώ, μόλις ξύπνησα, πήγα αμέσως στον οικονόμο και του τα διηγήθηκα όλα λεπτομερώς. Λέει: "Τι θα κάνει τώρα το λάδι σου;" Ήδη συριγμεί και παραληρεί, και ο λαιμός της είναι όλος πρησμένος. Ωστόσο, ίσως θα έπρεπε να το δοκιμάσουμε. Το λάδι είναι ένα ακίνδυνο φάρμακο, αν και δεν θα κάνει κανένα καλό. Έριξε λίγο ξύλινο λάδι σε ένα ποτήρι και με κάποιο τρόπο την κάναμε να το καταπιεί. Αμέσως, άρχισε έντονος εμετός και σύντομα το κόκκαλο έγινε εμετό με αίμα. Ένιωσε καλύτερα και αποκοιμήθηκε βαθιά.

Το πρωί ήρθα να την ελέγξω και την είδα να κάθεται ήρεμα πίνοντας τσάι, θαυμάζοντας την ανάρρωσή της με τον άντρα της, και ακόμα περισσότερο, όπως μου είχαν πει σε ένα όνειρο, ότι αντιπαθούσε το λάδι από ξύλο, γιατί κανείς άλλος εκτός από αυτούς δεν το ήξερε αυτό. Τότε έφτασε ο γιατρός,μου είπε τι της είχε συμβεί, και της είπα πώς ο χωρικός είχε θεραπεύσει τα πόδια μου. Ο γιατρός, αφού άκουσε, είπε: καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν είναι εκπληκτική. Και στις δύο περιπτώσεις εργαζόταν η ίδια η δύναμη της φύσης, αλλά θα το γράψω αυτό για τα πρακτικά. Έβγαλε ένα μολύβι και το έγραψε στο σημειωματάριό του.

Μετά από αυτό, σύντομα διαδόθηκε σε όλη τη γειτονιά ότι ήμουν μάντης, θεραπευτής και μάγος. Άνθρωποι από παντού άρχισαν να έρχονται σε μένα ασταμάτητα με τις διάφορες υποθέσεις και υποθέσεις τους, φέρνοντάς μου δώρα και αρχίζοντας να με τιμούν και να με περιποιούνται. Το παρακολούθησα αυτό για περίπου μια εβδομάδα και, φοβούμενος ότι μπορεί να πέσω σε ματαιοδοξία ή να διαφθαρώ από αφηρημάδα, έφυγα κρυφά τη νύχτα.

Έτσι ξεκίνησα ξανά το μοναχικό μου ταξίδι και ένιωσα μια τέτοια ελαφρότητα, σαν να είχε φύγει ένα βάρος από τους ώμους μου. Η προσευχή με παρηγορούσε όλο και περισσότερο, έτσι ώστε κατά καιρούς η καρδιά μου να ξέσπασε από άπειρη αγάπη για τον Ιησού Χριστό, και από αυτή τη γλυκιά αναβρασμό, ήταν σαν να έτρεχαν παρηγορητικά ρυάκια σε όλες τις αρθρώσεις μου. Η μνήμη του Ιησού Χριστού ήταν τόσο χαραγμένη στο μυαλό μου που, συλλογιζόμενος τα γεγονότα του Ευαγγελίου, φαινόταν να τα βλέπω μπροστά στα μάτια μου, συγκινούμουν και έκλαιγα με χαρά. Μερικές φορές ένιωθα μια χαρά στην καρδιά μου που δεν μπορώ καν να περιγράψω. Μερικές φορές συνέβαινε ότι για τρεις μέρες κάθε φορά δεν πατούσα το πόδι μου σε ανθρώπινους οικισμούς και, σε έκσταση, ένιωθα σαν να ήμουν μόνος στη γη, ένας άθλιος αμαρτωλός μόνος, ενώπιον ενός ελεήμονα και φιλάνθρωπου Θεού. Αυτή η μοναξιά με παρηγορούσε, και η γλυκύτητα της προσευχής σε αυτήν ήταν πολύ πιο αισθητή παρά σε ένα πλήθος.

Τελικά, έφτασα στο Ιρκούτσκ. Αφού προσκύνησα τα ιερά λείψανα του Αγίου Ιννοκέντιου, άρχισα να σκέφτομαι: πού να πάω τώρα; Δεν ήθελα να ζήσω εδώ για πολύ, γιατί η πόλη ήταν γεμάτη κόσμο. Χαμένος στις σκέψεις μου, περπάτησα στον δρόμο. Τότε, ένας ντόπιος έμπορος με συνάντησε, με σταμάτησε και άρχισε να λέει: Είσαι περιπλανώμενος; Γιατί δεν έρχεσαι να με δεις; Πήγαμε μαζί του στο πλούσιο σπίτι του. Με ρώτησε τι είδους άνθρωπος ήμουν και του είπα την καταγωγή μου. Αφού άκουσε, άρχισε να μου λέει: Μακάρι να ταξίδευες στην παλιά Ιερουσαλήμ. Υπάρχει ένας ιερός τόπος εκεί, που όμοιός του δεν υπάρχει πουθενά! Θα πήγαινα ευχαρίστως, απάντησα, αλλά δεν έχω τα μέσα να το κάνω από ξηράς. Μπορώ να περπατήσω μέχρι τη θάλασσα, αλλά δεν έχω τα μέσα να διασχίσω τη θάλασσα. Χρειάζομαι πολλά χρήματα. «Αν θέλεις», είπε ο έμπορος, «θα σου τα παρέχω. Πέρυσι έστειλα εκεί έναν ηλικιωμένο από τους κατοίκους της πόλης μας». Έπεσα στα πόδια του και άρχισε να μιλάει: «Άκου, θα σου δώσω μια επιστολή στον γιο μου στην Οδησσό. Εκεί ζει και έχει εμπορικές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Έχει πλοία που πλέουν και θα σε πάει ευχαρίστως στην Κωνσταντινούπολη, και εκεί θα διατάξει τους γραμματείς του να σου νοικιάσουν μια θέση σε ένα πλοίο για τα Ιεροσόλυμα και θα σου πληρώσει τα χρήματα. Άλλωστε, δεν κοστίζει πολύ». Ακούγοντας αυτό, χάρηκα πολύ, ευχαρίστησα πολύ αυτόν τον ευεργέτη μου για το έλεός του και ιδιαίτερα ευχαρίστησα τον Θεό που μου έδειξε τέτοια πατρική αγάπη και φροντίδα για μένα, έναν άθλιο αμαρτωλό, που δεν κάνει καλό ούτε στον εαυτό μου ούτε στους άλλους και καταβροχθίζει το ψωμί των άλλων στην αδράνεια. Έτσι έμεινα με αυτόν τον καλοπροαίρετο έμπορο για τρεις ημέρες. Μου έγραψε, όπως είχε υποσχεθεί, μια επιστολή στον γιο του για μένα. Και έτσι τώρα πηγαίνω στην Οδησσό με σκοπό να φτάσω στην Αγία πόλη της Ιερουσαλήμ: αλλά δεν ξέρω αν ο Κύριος θα μας επιτρέψει να προσκυνήσουμε τον ζωογόνο τάφο Του.

"Οι ιστορίες ενός προσκυνητή από τον Φρανκ στον πνευματικό του πατέρα" 6

 

Και πάλι την άνοιξη, ενώ επισκεπτόμουν ένα συγκεκριμένο χωριό, σταμάτησα τυχαία στον ιερέα. Ήταν ένας καλόκαρδος και μοναχικός άνθρωπος: πέρασα τρεις μέρες μαζί του. Αφού με εξέτασε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άρχισε να μου λέει: Μείνε μαζί μου, θα σου ορίσω μια αμοιβή. Χρειάζομαι έναν ευσυνείδητο άνθρωπο. Είδες ότι χτίζουμε μια νέα πέτρινη εκκλησία δίπλα στην παλιά ξύλινη. Δεν μπορώ να βρω έναν αξιόπιστο άνθρωπο που να επιβλέπει τους εργάτες και να κάθεται στο παρεκκλήσι μαζεύοντας ελεημοσύνη για την κατασκευή. Αλλά βλέπω ότι θα ήσουν ικανός για αυτό, και, αν μου έδινες τις οδηγίες, θα ζούσες καλά. Θα μπορούσες να κάθεσαι μόνος στο παρεκκλήσι και να προσεύχεσαι στον Θεό. Υπάρχει επίσης μια απομονωμένη ντουλάπα για τον επιστάτη. Σε παρακαλώ μείνε, έστω και προς το παρόν, μέχρι να τελειώσει η εκκλησία . Αν και αρνήθηκα για πολύ καιρό, αλλά μετά από πιεστικό αίτημα του ιερέα αναγκάστηκα να συμφωνήσω. Έτσι έμεινα για το καλοκαίρι μέχρι το φθινόπωρο. Και έτσι άρχισα να ζω στο παρεκκλήσι. Στην αρχή, ένιωθα ήρεμος και άνετος να προσεύχομαι, παρόλο που πολλοί άνθρωποι έρχονταν στο παρεκκλήσι, ειδικά τις γιορτές — κάποιοι για να προσευχηθούν, άλλοι για να χασμουρηθούν και άλλοι για να κλέψουν κάτι από το πιάτο των συνεισφορών. Και καθώς περιστασιακά διάβαζα την Αγία Γραφή ή τη Φιλοκαλία, κάποιοι από αυτούς που έρχονταν, βλέποντάς το, άνοιγαν μια συζήτηση μαζί μου, ενώ άλλοι μου ζητούσαν να τους διαβάσω κάτι.

Μετά από λίγο καιρό, παρατήρησα ότι μια συγκεκριμένη χωριατοπούλα πήγαινε συχνά στο παρεκκλήσι και προσευχόταν στον Θεό για πολλή ώρα. Ακούγοντας το μουρμούρισμά της, συνειδητοποίησα ότι απήγγειλε κάποιες παράξενες προσευχές, μερικές εντελώς διαστρεβλωμένες. Ρώτησα: ποιος της το δίδαξε αυτό; Είπε η μητέρα της, που ήταν εκκλησιαζόμενη, και ο πατέρας της, ένας σχισματικός ιερέας. Μετανιώνοντας για όλα αυτά, τη συμβούλεψα να διαβάζει τις προσευχές σωστά, σύμφωνα με την παράδοση της Αγίας Εκκλησίας, και γι' αυτό της εξήγησα: Πάτερ ημών και Θεοτόκε Μαρία, χαίρε. Και τέλος, είπα: Να λες την Προσευχή του Ιησού πιο συχνά και πιο συχνά· είναι πιο αποτελεσματική από όλες τις άλλες προσευχές προς τον Θεό, και μέσω αυτής θα λάβεις τη σωτηρία της ψυχής σου. Το κορίτσι άκουσε προσεκτικά τη συμβουλή μου και άρχισε να το κάνει με απλότητα. Και τι συνέβη; Μετά από λίγο καιρό, μου είπε ότι είχε συνηθίσει την Προσευχή του Ιησού, ότι ένιωθε συνεχώς έλξη προς αυτήν, αν μπορούσε, και ότι όταν προσευχόταν, ένιωθε ευχαρίστηση, και μετά, χαρά, και την επιθυμία να προσευχηθεί ξανά. Χάρηκα γι' αυτό και τη συμβούλεψα να συνεχίσει να προσεύχεται στο όνομα του Ιησού Χριστού.

Πλησίαζε το τέλος του καλοκαιριού. Πολλοί από αυτούς που σύχναζαν στο παρεκκλήσι άρχισαν να έρχονται σε μένα, όχι μόνο για αναγνώσματα και συμβουλές, αλλά και για διάφορες κοσμικές λύπες, ακόμη και για να μάθουν πώς να εντοπίζουν χαμένα και χαμένα αντικείμενα. Προφανώς, κάποιοι με θεωρούσαν μάγισσα. Τελικά, η προαναφερθείσα κοπέλα, μέσα στη θλίψη της, ήρθε για συμβουλές για το τι να κάνει. Ο πατέρας της σκόπευε να την αναγκάσει να παντρευτεί έναν σχισματικό, επίσης ιερέα και ένας χωρικός θα τελούσε τον γάμο. «Τι είδους νόμιμος γάμος είναι αυτός;» αναφώνησε. «Είναι το ίδιο με την πορνεία! Θέλω να τρέξω όπου με οδηγήσουν τα μάτια μου». Της είπα: «Πού θα τρέξεις; Θα σε ξαναβρούν. Σήμερα, δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά χωρίς να σε δουν. Θα σε βρουν παντού. Αλλά ακόμα καλύτερα, προσευχήσου πιο ένθερμα στον Θεό γι' αυτό, ώστε Αυτός, μέσω των κρίσεών Του, να ματαιώσει το σχέδιο του πατέρα σου και να διαφυλάξει την ψυχή σου από την αμαρτία και την αίρεση». Αυτό θα είναι ασφαλέστερο από τη διαφυγή σου.

Ο καιρός πέρασε και ο θόρυβος και ο πειρασμός έγιναν αφόρητοι. Τελικά, το καλοκαίρι τελείωσε και αποφάσισα να φύγω από το παρεκκλήσι και να συνεχίσω το δρόμο μου όπως πριν. Πήγα στον ιερέα και άρχισα να του μιλάω: «Εσύ, Πάτερ, γνωρίζεις την κατάστασή μου. Χρειάζομαι σιωπή για να προσευχηθώ, και αυτό είναι πολύ αποσπασματικό και επιβλαβές για μένα. Εδώ έχω εκπληρώσει την υπακοή μου σε εσένα, έχω ζήσει το καλοκαίρι: τώρα άσε με να πάω και να με ευλογήσεις για το μοναχικό μου ταξίδι». Ο ιερέας δίσταζε να με αφήσει και άρχισε να με πείθει: «Τι σε εμποδίζει να προσεύχεσαι κι εδώ; Άλλωστε, δεν έχεις τίποτα να κάνεις παρά να κάθεσαι στο παρεκκλήσι και έχεις έτοιμο ψωμί να φας. Ίσως θα μπορούσες να προσεύχεσαι εκεί μέρα και νύχτα· ζήσε, αδελφέ, με τον Θεό! Είσαι ικανός και χρήσιμος για αυτό το μέρος· δεν φλυαρείς με τους επισκέπτες, αλλά φέρνεις εισόδημα και εισπράττεις για την εκκλησία του Θεού, αναμφίβολα. Αυτό είναι πιο ευχάριστο στον Θεό από την μοναχική σου προσευχή». Τι καλό έχει η μοναξιά; Η προσευχή με τους ανθρώπους είναι ακόμη πιο χαρούμενη. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο όχι για να είναι εγωκεντρικός, αλλά για να βοηθά ο ένας τον άλλον, να οδηγεί ο ένας τον άλλον στη σωτηρία, με όποιον τρόπο μπορούσαν. Απλώς κοιτάξτε τους αγίους και τους παγκόσμιους δασκάλους. Φρόντιζαν και φρόντιζαν την εκκλησία μέρα και νύχτα, και κήρυτταν παντού, χωρίς να κάθονται μόνοι και να κρύβονται από τον λαό.

Πατέρα, ο Θεός δίνει στον καθένα το δικό του χάρισμα. Υπήρξαν πολλοί ιεροκήρυκες και πολλοί ερημίτες. Ο καθένας, όποια κι αν ήταν η κλίση του, την ακολούθησε, πιστεύοντας ότι ο ίδιος ο Θεός τους έδειχνε την οδό προς τη σωτηρία. Και πώς το κρίνετε αυτό για μένα: ότι πολλοί από τους αγίους εγκατέλειψαν τις ιερατικές, ηγουμενικές και ιερατικές τους τάξεις και κατέφυγαν σε ερημικές ερήμους, για να μην ενοχλούνται ανάμεσα στον λαό; Έτσι ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος έφυγε από το επισκοπικό του ποίμνιο. Έτσι ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης εγκατέλειψε το πολυάριθμο μοναστήρι του. Και ακριβώς επειδή αυτά τα μέρη ήταν δελεαστικά γι' αυτούς, και επειδή πίστευαν αληθινά στη φωνή του Ιησού Χριστού: Τι ωφελείται ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; [Ματθαίος 16:26].

«Μα ήταν άγιοι», είπε ο ιερέας. Αν οι άγιοι, απάντησα, πρόσεχαν να μην βλάπτονται από την επαφή με τους ανθρώπους, τότε τι μπορεί να κάνει ένας ανίσχυρος αμαρτωλός; Τελικά, αποχαιρέτησα αυτόν τον καλόκαρδο ιερέα και με αγάπη με έστειλε πίσω.

Αφού περπάτησα περίπου δέκα μίλια, σταμάτησα για να περάσω τη νύχτα σε ένα χωριό. Σε αυτή τη στάση για διανυκτέρευση, είδα έναν απελπιστικά άρρωστο άντρα και συμβούλεψα τους γύρω του να του τελέσουν τα Άγια Μυστήρια. Συμφώνησαν και το πρωί έστειλαν να καλέσουν έναν ιερέα στο ενοριακό τους χωριό. Έμεινα να περιμένω, προσκυνώντας τα Άγια Δώρα και προσευχόμενος σε αυτό το μεγάλο μυστήριο. Βγήκα έξω, κάθισα στη βεράντα και περίμενα να συναντήσω τον ιερέα. Ξαφνικά, από την πίσω αυλή, το κορίτσι που προσευχόταν στο παρεκκλήσι έτρεξε προς το μέρος μου.

Πώς βρέθηκες εδώ, ρώτησα.

Υποτίθεται ότι θα σφίγγαμε τα χέρια για να με παντρέψουν με τον σχισματικό, και έφυγα. Υποκλίνοντας στα πόδια μου, άρχισε να λέει: «Κάνε μου μια χάρη, πάρε με μαζί σου και πήγαινέ με σε κάποιο μοναστήρι. Δεν θέλω να παντρευτώ. Θα ζήσω στο μοναστήρι και θα πω την Προσευχή του Ιησού. Θα σε ακούσουν εκεί και θα με δεχτούν».

«Ελέησέ με», είπα, «πού να σε πάω; Δεν ξέρω ούτε ένα μοναστήρι σε αυτή την περιοχή, και πώς μπορώ να έρθω μαζί σου όταν δεν έχεις διαβατήριο; Πρώτον, δεν σε δέχονται πουθενά· και δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά αυτές τις μέρες· θα σε πιάσουν αμέσως και θα σε στείλουν πίσω στον τόπο κράτησής σου, και μετά θα σε τιμωρήσουν για αλητεία. Καλύτερα να πας σπίτι και να προσευχηθείς στον Θεό, και αν δεν θέλεις να παντρευτείς, τότε να προσποιηθείς κάποια ασθένεια. Αυτό ονομάζεται σωτήρια προσποίηση· αυτό έκαναν η μητέρα του Αγίου Κλήμεντος και η Αγία Μαρίνα, που βρήκαν καταφύγιο σε ένα μοναστήρι, και πολλοί άλλοι.

Εκείνη την ώρα, καθώς καθόμασταν και συζητούσαμε, είδαμε τέσσερις άντρες να οδηγούν ένα ζευγάρι άλογα κατά μήκος του δρόμου και να καλπάζουν κατευθείαν προς το μέρος μας. Άρπαξαν το κορίτσι, το έβαλαν στο κάρο και το έστειλαν με έναν άντρα. Και τρεις έδεσαν τα χέρια μου και με οδήγησαν πίσω στο χωριό όπου είχα ζήσει το καλοκαίρι. Παρά τις δικαιολογίες μου, φώναζαν μόνο: «Θα σου δείξουμε, άγιε άνθρωπε, πώς να δελεάζεις κορίτσια!» Το βράδυ, με έφεραν στο συμβούλιο του χωριού, μου έδεσαν τα πόδια με χειροπέδες και με έριξαν στη φυλακή μέχρι το πρωί, όταν θα ετοιμάζονταν να με δικάσουν. Ο ιερέας, έχοντας μάθει ότι ήμουν στη φυλακή, ήρθε να με επισκεφτεί. Μου έφερε δείπνο, με παρηγόρησε και είπε ότι θα μεσολαβούσε για μένα και, ως πνευματικός πατέρας, θα μου έλεγε ότι δεν είμαι τόσο καλός όσο νομίζουν. Αφού κάθισε μαζί μου για λίγο, έφυγε.

Αργά το βράδυ, ο αρχηγός της αστυνομίας, περνώντας από το χωριό, σταμάτησε στο σπίτι του αιρετού αξιωματούχου και του είπαν τι είχε συμβεί. Διέταξε να συγκληθεί μια συνάντηση και να με φέρουν στην καλύβα του δικαστή. Μπήκαμε, σταθήκαμε εκεί και περιμέναμε. Τότε έφτασε ο αρχηγός της αστυνομίας, ήδη σε ευθυμία, κάθισε στο τραπέζι με το καπέλο του και φώναξε: Έι, Επίφαν! Η κόρη σου, το κορίτσι, δεν πήρε τίποτα από την αυλή, έτσι δεν είναι; Τίποτα, αγαπητέ μου! Μήπως πιάσαμε αυτόν τον ηλίθιο σε καμία κακή πράξη; Όχι, αγαπητέ μου! Λοιπόν, έτσι θα κρίνουμε το θέμα και θα αποφασίσουμε: εσύ θα ασχοληθείς με την κόρη σου και θα του δώσουμε ένα μάθημα αύριο, θα τον διώξουμε και θα του δώσουμε αυστηρή εντολή να μην ξαναδείξει ποτέ το πρόσωπό του εδώ. Αυτό είναι όλο! Αφού είπε αυτά, ο αρχηγός της αστυνομίας κατέβηκε από το τραπέζι και πήγε στο σπίτι του για να κοιμηθεί και με έβαλαν πίσω στη φυλακή. Νωρίς το πρωί, ήρθαν δύο άντρες - ένας σοτνίκ και ένας λοχίας - με μαστίγωσαν και με άφησαν ελεύθερο. Έφυγα, ευχαριστώντας τον Θεό που μου επέτρεψε να υποφέρω για χάρη του ονόματός Του. Αυτό με παρηγόρησε και ενέτεινε περαιτέρω την αδιάλειπτη, εγκάρδια προσευχή μου.

Όλα αυτά τα γεγονότα δεν με προσέβαλαν καθόλου, σαν να είχαν συμβεί σε κάποιον άλλον, και εγώ μόνο τα είχα δει· ακόμα και όταν με μαστίγωναν, μπόρεσα να το αντέξω· η προσευχή, που ευφραίνει την καρδιά μου, δεν μου επέτρεψε να δώσω προσοχή σε τίποτα.

Αφού περπάτησα περίπου τέσσερα μίλια, συνάντησα τη μητέρα του κοριτσιού, η οποία επέστρεφε από την αγορά με τα ψώνια της. Βλέποντάς με, μου είπε: «Ο αρραβωνιαστικός μας μας αρνήθηκε. Βλέπεις, η Ακούλκα είναι θυμωμένη μαζί σου που έφυγες μακριά του». Έπειτα μου έδωσε λίγο ψωμί και πίτα, και συνέχισα.

Πατέρας Ραφαήλ Νόικα, για το πόσο δύσκολο είναι να προσευχόμαστε αυτές τις μέρες.

Πατέρας Ραφαήλ Νόικα, για το πόσο δύσκολο είναι να προσευχόμαστε αυτές τις μέρες

Ένας ιερομόναχος μου είπε ότι γνώριζε μια ηλικιωμένη μοναχή που είναι τώρα με τον Κύριο, η οποία του είπε μια μέρα, μετά την Επανάσταση: «Πάτερ, δεν ξέρω σε τι εποχές ζούμε! Πέρασα τον πόλεμο, πέρασα την πείνα μετά τον πόλεμο, αλλά δεν έχω ξαναδεί μέρες σαν κι αυτές. Την άλλη μέρα μου πήρε τέσσερις ώρες για να πω έναν ακάθιστο!» Προφανώς, ήθελε να πει τον ακάθιστο προσεκτικά, όχι με σκορπισμένο μυαλό.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό το μοναστήρι ήταν για μένα μια ακόμη μαρτυρία ότι ζούμε εκείνες τις μέρες – και ο Πατέρας Σωφρόνιος είπε πολλά γι' αυτό. Είπε, για παράδειγμα: «Αν θέλεις να προσευχηθείς, να ξέρεις ότι είσαι σαν ένα μόριο νερού σε έναν παγωμένο ωκεανό, ένα μόριο που δεν θέλει να παγώσει με τον ωκεανό. Στη φύση, αυτό είναι αδύνατο. Μην ξεχνάς αυτό που σου λέω, για να μην χάσεις τη σωτηρία σου!». Το είπε έτσι, αρκετές φορές. Νομίζω ότι εννοούσε: μην χάσεις τη σωτηρία σου, απελπισμένος.

Τι είναι ο παγωμένος ωκεανός; Ο κόσμος στον οποίο βρισκόμαστε. Ποιος προσεύχεται ακόμα σήμερα; Χθες περπάτησα λίγο στην πόλη, ήμουν καταθλιμμένος βλέποντας τον κόσμο στον οποίο βρισκόμαστε. Είναι ένας τόσο σκληρός κόσμος, τόσο ξένος στον Θεό, τόσο γεμάτος μόνο μάταια ιδανικά. Και εμείς, ο καθένας μας, είπε ο πατέρας Σωφρόνιος, δεν μιλούσε μόνο για ένα μόριο σε έναν ωκεανό, είμαστε μέρος του τεράστιου Αδαμικού δέντρου του οποίου ο χυμός μας θρέφει όλους. Τρεφόμαστε από τον χυμό που ρέει μέσα από αυτό το δέντρο, σήμερα δηλητηριώδη χυμό, τον χυμό της απιστίας, τον χυμό του μίσους για τον Θεό. Κοιτάξτε τα τηλεοπτικά προγράμματα που πάντα κοροϊδεύουν την Εκκλησία και βρίσκουν λόγους να κάνουν σκάνδαλα και ούτω καθεξής. Αυτή είναι η νέα εποχή στην οποία βρισκόμαστε.

Αν είμαι ένα κλαδί αυτού του δέντρου, πώς μπορώ να συγκεντρωθώ όταν όλος ο κόσμος κοιτάζει αλλού; Σε κάποιο βαθμό, μπορώ. Αλλά το μέτρο είναι ο βαθμός στον οποίο μπορώ να αποκτήσω κάτι από τον Θεό, από τη χάρη του Θεού. Αλλά μέχρι τότε βρίσκομαι σε αυτόν τον ατελείωτο αγώνα και το μόνο που μπορούσα να πω είναι όλα όσα έλεγε ο Πατέρας Κλεόπας: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή και, όταν δεν μπορείς άλλο, υπομονή, υπομονή, υπομονή!» Και μην απελπίζεσαι! Προχώρα, γιατί στο Βιβλίο της Ζωής του Θεού δεν είναι γραμμένες μόνο οι επιτυχίες μας - οι οποίες δεν είναι δικές μας, άλλωστε. δική μας είναι η επιλογή, η επιτυχία είναι δική Του μέσα μας - αλλά είναι γραμμένες στο Βιβλίο της Ζωής και όλες οι φαινομενικά άχρηστες προσπάθειές μας, όταν δεν έχουμε καταφέρει τίποτα.

Έτσι, κράτα το νου σου στην κόλαση και μην απελπίζεσαι! Είμαστε σε αυτόν τον κόσμο, αλλά το λέω, ας έχουμε αυτή τη σκέψη: αν ο Θεός μου επέτρεψε να βρίσκομαι σε αυτόν τον κόσμο, ας πούμε αν ο Θεός με ευδόκησε να βρίσκομαι σε αυτόν τον διαβολικό κόσμο, σημαίνει ότι μπορώ ακόμα να σωθώ. Σε ποια βάση το λέω αυτό; Επειδή ο Χριστός είπε στο κεφ. 13 του Αγίου Μάρκου, παραφράζω λίγο, ότι, «αν καμία σάρκα δεν μπορεί να σωθεί, ο Πατέρας θα συντομεύσει εκείνες τις ημέρες». Αν λοιπόν αυτές οι μέρες δεν έχουν μειωθεί και έχω φτάσει κι εγώ σε αυτόν τον κόσμο και έχει φτάσει και το παιδί μου σε αυτόν τον κόσμο, με κάποιο τρόπο μπορούμε να σωθούμε. Αλλά, εν τω μεταξύ, υπομονή, υπομονή, αρκεί να  τα καταφέρουμε.

Συνέδριο Ιασίου, 2016

“He laid His hands on them” (Mark 10:16)

“He laid His hands on them” (Mark 10:16)

The act of “touching” is an elemental part of human interaction and placing ones’ hand(s) upon another conveys love, friendship, assurance, empathy, and sympathy. Yet within the Christian Faith, laying on of hands, or “cheirotonia” in Greek, is both a formal and symbolic method of invoking the Holy Spirit to bestow blessings and/or healings in our various rites and ceremonies.

The laying on of hands has been part of priestly religious acts since the Old Testament times. Priests were set apart or ordained through the laying on of hands. As part of their religious duties, priests would lay hands upon the people and then to an animal before sacrificing it, thus transferring the sins of man to that which was then offered to God. The laying on of hands symbolized a transfer of leadership, as when Moses laid his hands upon Joshua prior to his death, as well as transferring spiritual authority.

In the New Testament, Jesus routinely touched or laid His hands upon those who were sick, suffering, or in need of blessings. He also went out of His way to touch that which was seen as unclean by most people (sinners, prostitutes, tax collectors, lepers, and the diseased), thus offering them much needed love, compassion, and hope!

The laying on of hands also continued to be the practice for continuing the apostolic priesthood, by which the apostles laid hands upon those who were set apart to serve God, and then they in like fashion to others, which has carried over to this very day... An unbroken chain of a Holy Priesthood which traces back to Christ Himself!

Fr. John

Άλλη μια έγχρωμη φωτογραφία από την εις επίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ιουνίου 1967,άγιος Κωνσταντίνος Ομόνοιας.

Άλλη μια έγχρωμη φωτογραφία από την εις επίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ιουνίου 1967,άγιος Κωνσταντίνος Ομόνοιας.Απέναντί του έχει τον πολιό συναγωνιστή του π. Χριστοφόρο Καλύβα.Πίσω του διακρίνεται λίγο ο πνευματικός του πατέρας άγιος γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος.

   Εδώ να σας αναφέρω ένα περιστατικό από την επίσκεψη του π.Αυγουστίνου ως επισκόπου στην Μονή Θαψανών Πάρου.

   Μόλις μπήκε με δέος ο π.Αυγουστίνος στο Μοναστήρι, ο Άγιος Γέροντας που τον περίμενε στην είσοδο,τον υποδέχτηκε πολύ εγκάρδια.Με απέραντο σεβασμό  και πολλή αγάπη.Τον οδήγησε έπειτα στον Ναό να προσκυνήσει.Ο π.Αυγουστίνος μπροστά στην είσοδο του καθολικού έλεγε στον Άγιο Γέροντα να περάσει εκείνος πρώτος στον Ναό.Ο άγιος Φιλόθεος πάλι του έλεγε: όχι, αδύνατον,εσείς θα περάσετε πρώτος.Εσείς είστε επίσκοπος και φιλοξονούμενος ταυτόχρονα. Ο π.Αυγουστίνος όμως επέμενε και τελικά πέρασε πρώτος ο πνευματικός του πατέρας.

   Μετά ο π.Αυγουστίνος μπήκε ταπεινά στο εξομολογητήριο και εξομολογήθηκε στον Άγιο Γέροντα.Έπειτα ο π.Φιλόθεος έβγαλε το πετραχήλι του και το φόρεσε ο ίδιος στον π.Αυγουστίνο και συνέβη το αντίθετο.Ο π.Φιλόθεος εξομολογήθηκε στο πνευματικό του παιδί.Μεγαλείο,ταπείνωση,αρετή,τα λόγια δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που έγινε.

    Όλα αυτά που δημοσιεύω διαπιστώνω ότι αγγίζουν θετικά πάρα πολλούς.Λίγοι είναι αυτοί που τα εκμεταλλεύονται για να εκφράσουν την πικρία τους και τα πολύ αρνητικά τους συναισθήματα.Ξεχνούν όμως τον πατερικό λόγο : «θαυμάζει ανδρός αρετήν και πολέμιος».

    Δεν το κάνω μόνο επειδή ο π.Αυγουστίνος είναι συγχωριανός μου,αλλά επειδή αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη προς το σεπτό πρόσωπό του για τον τρόπο που μου φέρθηκε όσο ζούσε,αλλά και για το αδιάπτωτο ενδιαφέρον,την αγάπη και την πατρική του στοργή  προς την γενέτειρά του.

ΙΕΡΌΣ ΝΑΌΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΆΔΟΣ ΛΕΥΚΩΝ ΠΆΡΟΥ 

Ο ιερομόναχος Νικόδημος πνευματικός ο Κρης.Ο Πνευματικός του Αγίου Όρους.

Ο πάτερ Νικόδημος στη Μονή της Αγίας Ειρήνης

Ο πάτερ Νικόδημος υπηρέτησε την Ιερά Μονή Αγίας Ειρήνης ως εφημέριος. Ο πνευματικός αγώνας του συνεχίστηκε με ολονύκτιες προσευχές, νηστεία και καθημερινές επισκέψεις στα κοντινά εξωκλήσια που τις περισσότερες φορές αγρυπνούσε σ' αυτά. Σε μια τέτοια του επίσκεψη στο εξωκλήσι του Προφήτη Ζαχαρία, ξεκινώντας από τη Μονή, στα μέσα σχεδόν της διαδρομής απάντησε πάνω σ' ένα βράχο ένα δαιμόνιο και τον περιγελούσε. Ο πάτερ Νικόδημος χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του συνέχισε τον δρόμο προσευχόμενος μέχρι που έφτασε στο εξωκλήσι όπου έκανε ολονύχτια προσευχή. Αναχωρώντας την επομένη μέρα για την Ιερά Μονή το δαιμόνιο βρισκόταν πάλι στο ίδιο μέρος βρίζοντας τον πάτερ Νικόδημο, ο οποίος ψέλλιζε την προσευχή του. 

Μόλις έφτασε στην Αγία Ειρήνη, έφτιαξε ένα μεγάλο σταυρό, πήρε σκαπανικά εργαλεία και αφού σήκωσε τον σταυρό στην πλάτη του κατευθύνθηκε στο σημείο που είχε συναντήσει το δαιμόνιο. Μόλις έφτασε άρχισε να διαβάζει το Μέγα Ευχολόγιον και αφού έκανε ένα λάκκο με το σφυρί και την αξίνα, τοποθέτησε το σταυρό πάνω στο βράχο. Έκτοτε το δαιμόνιο εξαφανίστηκε και δεν ξαναπαρουσιάστηκε.

Οι μοναχές της Αγίας Ειρήνης που φρόντιζαν καθημερινά το κελί του π. Νικόδημου παρατήρησαν ότι το κρεβάτι του ήταν συνεχώς περιποιημένο και στρωμένο όπως αυτές το άφηναν την προηγούμενη ημέρα”, «εἰ εἰσελεύσομαι εἰς σκήνωμα οἴκου μου, εἰ ἀναβήσομαι ἐπὶ κλίνης στρωμνῆς μου» (δεν θα εισέλθω εις την σκηνήν που κατοικώ, ούτε θα ανεβώ στο στρωμένο κρεββάτι μου). Αποφάσισαν τότε να ενημερώσουν την ηγουμένη Κορνηλία, η οποία αποφάσισε να παρακολουθήσει με άλλες μοναχές μια βραδιά τον π. Νικόδημο και να δει για ποιον λόγο δεν κοιμόταν στην κλίνη του. 

Μόλις άρχισε να βραδιάζει είδαν το γέροντα να αναχωρεί από την μονή Αγίας Ειρήνης και να κατευθύνεται στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Ψηλού που βρίσκεται άνωθεν της μονής, στο όρος Κουδούνι. Οι μοναχές κάθισαν στην κεντρική πύλη της Ιεράς μονής περιμένοντας τον γέροντα να επιστρέψει. Την επομένη το πρωί, μόλις η μέρα χάραζε, είδαν τον π. Νικόδημο να κατεβαίνει από το φαράγγι του Χαλασιά και πιο συγκεκριμένα από την περιοχή  Κοπέλι, με συνοδεία μια μαυροφόρα γυναίκα.

Μόλις όμως πλησίαζαν τη μονή, πλησίον του κοιμητηρίου, η μαυροφόρα γυναίκα αποχαιρέτησε τον γέροντα και μπήκε στον κοιμητηριακό ναό. Ο γέροντας κατευθύνθηκε στο κελί του ενώ οι μοναχές που ήταν κρυμμένες στον περίβολο της μονής κατευθύνθηκαν με την ηγουμένη στον κοιμητηριακό ναό της Αγίας Μαρίνας που είχε μπει η μαυροφόρα γυναίκα ώστε να αποκαλύψουν την ταυτότητά της. Φθάνοντας στο ναό έψαξαν και εντός και εκτός αυτού χωρίς όμως αποτέλεσμα εφόσον η μαυροφόρα γυναίκα είχε εξαφανιστεί. Τότε αποφάσισαν να μεταβούν στο κελί του

Όσιου γέροντα και να τον ρωτήσουν ποια ήταν η γυναίκα που τον συνόδευε από το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη. Ο π. Νικόδημος αφού οι μοναχές του έδωσαν υπόσχεση να μην τον παρακολουθήσουν ποτέ ξανά τους είπε ότι η γυναίκα που τον συνόδευε και μπήκε στον κοιμητηριακό ναό ήταν η Αγία Μαρίνα.

Βιβλιογραφία.Μυρων Ξυλούρης.

Ο ιερομόναχος Νικόδημος πνευματικός ο Κρης.

Ο Πνευματικός του Αγίου Όρους.

ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ.

«Γιατί οι νέοι δεν θέλουν την εκκλησία;» - π. Γεώργιος Σχοινάς. (ENG)."Why don't young people want the church?" - Fr. Georgios Schinas.

 

Διεθνές Σύστημα σε "Ιστορική" Μετάβαση - Κοινωνίες σε "Γυμνή" Μετάβαση Αβεβαιότητας,

 

Εκοιμήθη εν Κυρίω στο Άγιον Όρος (Μπουραζέρη), όπου εγκαταβιούσε τα τελευταία χρόνια, ο αρχιμανδρίτης Παγκράτιος Βαγιάτης.

Εκοιμήθη εν Κυρίω στο Άγιον Όρος (Μπουραζέρη), όπου εγκαταβιούσε τα τελευταία χρόνια, ο αρχιμανδρίτης Παγκράτιος Βαγιάτης, ο επί δεκαετίες άοκνος και ανύστακτος εφημέριος, η ψυχή του Ιερού Προσκυνηματικού Ναού του Πολιούχου μας Νεομάρτυρα Αγίου Γεωργίου.

Εμβληματική μορφή ο Παγκράτιος, ιεροπρεπής και αρχοντικός, καθηγητής θεολόγος επί σειρά ετών στο Γυμνάσιο Θηλέων και στο Β΄ Λύκειο της πόλης μας, με βαθιά θεολογική μόρφωση, με αφοσίωση στον Άγιο Γεώργιο και στο ναό του, με έντονη και θυσιαστική παρουσία, κατέλειπε φήμη μεγάλου εκκλησιαστικού ανδρός και εκοιμήθη την ημέρα της μνήμης του Νεομάρτυρα.

Είη η μνήμη του αιώνιος!

Να έχουμε την ευχή του!

Πνευματικά συνεργεία οι ακολουθίες.Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

Η αχαριστία γεννιέται όταν η χάρη θεωρείται χρέοςη ευγνωμοσύνη γεννιέται όταν η χάρη βιώνεται ως δώρο.

Ο ιερομόναχος Νικόδημος πνευματικός ο Κρης. Στην Ιερά Μονή Κουδουμά. Οι εξορκισμοί.

Ο ιερομόναχος Νικόδημος πνευματικός ο Κρης. Στην  Ιερά Μονή Κουδουμά. Οι εξορκισμοί.

Στη Μονή Κουδουμά ο πάτερ Νικόδημος έδειξε μεγάλη αγάπη προς τους προσκυνητές, τους οποίους δεχόταν πατρικά και τους εξομολογούσε. Η ψυχική συμπαράσταση που πρόσφερε στους πιστούς καθώς και οι προσευχές του, θεράπευσαν αρκετούς αρρώστους αλλά και δαιμονισμένους. Μια από τις πιο γνωστές περιπτώσεις θεραπείας από τα δαιμόνια στη Μονήβήταν αυτή του Μοναχού Σωφρόνιου (μετέπειτα Άγιο Ευμένιο) αλλά και μιας γυναίκας από την Ιεράπετρα την οποία οι συγγενείς της την μετέφεραν μέσα σ' ένα τσουβάλι στον Κουδουμά όπου ο πάτερ Νικόδημος την ελευθέρωσε από το πονηρό πνεύμα.

Αρχές του 1960 ο Μοναχός Σωφρόνιος ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο Λοιμωδών Αθηνών, κυριεύτηκε από δαιμόνιο με αποτέλεσμα να βασανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρόλες τις προσευχές, τις λειτουργίες, τις αγρυπνίες και τους εξορκισμούς γι' αυτόν δεν κατορθώθηκε να απελευθερωθεί από το δαιμόνιο. Ο μοναχός ωθούμενος από το δαιμόνιο είχε τάσεις αυτοκτονίας με αποτέλεσμα να τον κατεβάσουν στην Κρήτη δεμένο με σχοινιά. Στη συνέχεια τον μετέφεραν στην Ιερά Μονή Κουδουμά όπου ο όσιος γέροντας Νικόδημος με μεγάλο αγώνα, προσευχές προς την Παναγία και εξορκισμό κατάφερε να ελευθερώσει το μοναχό Σωφρόνιο από το δαίμονα. Έκτοτε ο μοναχός Σωφρόνιος εγγράφηκε ως αδελφός της Μονής Κουδουμά,

Στη γυναίκα από την Ιεράπετρα που είχε κυριευτεί από τον δαίμονα είχαν γίνει πάμπολλες προσπάθειες από διάφορους ιερείς για να εκδιωχθεί το πονηρό πνεύμα από μέσα της, όλες όμως ήταν χωρίς επιτυχία. Όταν οι συγγενείς της την μετέφεραν στην Ιερά Μονή Κουδουμά και την πλησίασε ο όσιος γέροντας Νικόδημος, η γυναίκα άρχιζε να ουρλιάζει και να σπαράζει, πράγμα το οποίο δεν συνέβαινε με άλλους ιερείς. Ο γέροντας Νικόδημος με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε και εκδίωξε τον δαίμονα. Πριν τον διώξει είχε γίνει και διάλογος μεταξύ του πάτερ Νικόδημου και του δαίμονα. Ο δαίμονας προειδοποίησε ότι σε περίπτωση που θα ελευθέρωνε το σώμα της γυναίκας θα της άφηνε σοβαρή σωματική αναπηρία. Ο πάτερ Νικόδημος χωρίς να χάνει την πίστη του διέταξε το πονηρό πνεύμα να φύγει χωρίς να αφήσει ίχνος αναπηρίας, όπως και έγινε στην συνέχεια. Η γυναίκα απελευθερώθηκε και ήταν απολύτως υγιής χωρίς κανένα σωματικό ή ψυχικό πρόβλημα,

Κάποια άλλη φορά οι μοναχοί της Ιεράς Μονής Κουδουμά είδαν το Γέροντα Νικόδημο να συνομιλεί στο μέσον του Καθολικού της Ιεράς Μονής με την Θεοτόκο. Το θαυμαστό αυτό γεγονός δεν άργησε να μαθευτεί στους περίοικους της Ιεράς Μονής με αποτέλεσμα πλήθος πιστών να καταφθάνει στον Κουδουμά για να συναντήσει τον Όσιο Γέροντα.

Η φήμη του π. Νικόδημου τότε εξαπλώθηκε πάρα πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να συρρέει κόσμος στη Μονή Κουδουμά από όλη την Κρήτη. Ο πόθος όμως του π. Νικόδημου ήταν να ζήσει στην αφάνεια και την απομόνωση ώστε να επιδοθεί στο έργο της νοερής προσευχής. Ωστόσο, η κοσμοσυρροή των πιστών τον εμπόδιζε να πραγματοποιήσει τον ασκητικό του βίο και έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Μονή Κουδουμά αναζητώντας νέο τόπο πνευματικής ανάπαυσης, μακριά από επαίνους και την ανθρώπινη δόξα. Μέχρι να βρει αυτό το νέο τόπο που θα συνέχιζε το ψυχοσωτήριο έργο του, με άδεια του οικείου Επισκόπου, εγκαταστάθηκε προσωρινά στο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης Κρουσώνα, υπηρετώντας ως Εφημέριος.

Βιβλιογραφία.Μυρων Ξυλούρης.

Ο ιερομόναχος Νικόδημος πνευματικός ο Κρης.

Ο Πνευματικός του Αγίου Όρους.

Ένας μοναχός ζούσε στη Σάταλοβα Πούστιν και μάζευε συνεχώς τα πράγματά του.

Σάταλοβα Πούστιν

+

Ένας μοναχός ζούσε στη Σάταλοβα Πούστιν και μάζευε συνεχώς τα πράγματά του. Είχε λίγα υπάρχοντα: ένα κομποσχοίνι ένα ψαλτήρι, ένα κουτάλι και μια σταθερή πρόθεση να βρει σωτηρία αλλού. Η πρόθεση υπερίσχυε όλων των άλλων και γι' αυτό βρισκόταν πάνω από όλα.

Πίστευε ότι η σωτηρία επηρεαζόταν από το κλίμα, τις αρχές και τους συγκατοίκους .Αν αυτές οι τρεις περιστάσεις αφαιρούνταν, η σωτηρία, κατά τη γνώμη του, θα ξεκινούσε μόνη της, αβίαστα, σαν κρυολόγημα.

Κάθε πρωί έλεγε στον εαυτό του: «Δεν σώζομαι εδώ. Μπαίνω σε πειρασμό εδώ».

Και κάθε βράδυ πρόσθετε: «Τότε αύριο θα φύγω».

Αλλά το αύριο δεν ήρθε ποτέ. Έμεινε κολλημένο ανάμεσα στις πρωινές και τις βραδινές καμπάνες.

Μια μέρα, τελικά βγήκε έξω από την πύλη. Περπάτησε τριάντα βήματα και κάθισε σε ένα κούτσουρο για να σκεφτεί πιο βαθιά. Οι σκέψεις του ήταν οι ίδιες όπως στο κελί, μόνο που δεν είχε την εικόνα. Στη συνέχεια σηκώθηκε και συνέχισε να περπατάει, ελπίζοντας ότι η απόσταση θα άλλαζε τις σκέψεις του. Οι σκέψεις του δεν άλλαζαν, αλλά η κούρασή του αυξήθηκε.

Μια εβδομάδα αργότερα, βρέθηκε σε ένα διαφορετικό μοναστήρι. Εκεί, τον συνάντησαν αμέσως άνθρωποι που μιλούσαν λανθασμένα, ενεργούσαν λανθασμένα και σκέφτονταν εντελώς λανθασμένα - ακριβώς όπως ο ίδιος. Αυτό τον ανησύχησε.

«Είναι περίεργο», είπε, «έφυγα από τις περιστάσεις μου και ήρθαν για μένα».

Αποφάσισε να προχωρήσει ακόμη περισσότερο. Τα ίδια προβλήματα ήταν εκεί, μόνο με διαφορετικά ονόματα. Συνειδητοποίησε: τα προβλήματα αλλάζουν ρούχα, αλλά τα πρόσωπά τους είναι τα ίδια.

Τότε φοβήθηκε. Όχι τα προβλήματα, αλλά το γεγονός ότι θα έπρεπε να αναζητήσει τη σωτηρία εκεί που στεκόταν. Και, όπως τα έφερε η τύχη, στεκόταν πάντα κοντά στους ανθρώπους και στην καρδιά του.

Επιστρέφοντας στη Σατάλοβα Πούστιν, δεν ξεφόρτωσε τα πράγματά του για πολύ καιρό. Η πρόθεσή του εξακολουθούσε να αιωρείται, αλλά έγινε ευκολότερη. Άρχισε να παρατηρεί κάτι παράξενο: ο εκνευρισμός αποδείχθηκε δάσκαλος, η υπακοή καθρέφτης και η απελπισία μια μορφή υπερηφάνειας κακώς μεταμφιεσμένη σε ταπεινότητα.

Μερικές φορές ήθελε να φύγει ξανά. Σε τέτοιες στιγμές, καθόταν και περίμενε. Η αναχώρηση δεν ερχόταν ποτέ. Η προσευχή ήρθε—σύντομη, αμήχανη, αλλά ζωντανή.

Και συνειδητοποίησε κάτι δυσάρεστο αλλά σωτήριο: η διαφυγή δεν θεραπεύει την ψυχή· αλλάζει μόνο το σκηνικό. Και η Εκκλησία δεν είναι σκηνικό. Είναι ένα μέρος όπου τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται αλλά αποκτούν νόημα, και όπου δίνεται στον άνθρωπο η ευκαιρία να μην ξεφύγει από τον Θεό, ο Οποίος, για κάποιο λόγο, είναι πάντα εκεί. Είναι πάντα εκεί: εσύ και Αυτός.

+

Ι. Τύχων

2010. Άγιον Όρος

.

"Πατερικόν σε Παραβολές"

Η σιωπή του πηγαδιού.

Η σιωπή του πηγαδιού

Το χωριό είχε πηγάδι, αλλά δεν είχε ησυχία.

Όλοι μιλούσαν για το καλό, για την αδικία, για το τι «πρέπει» να γίνει.

Κανείς όμως δεν άκουγε.

Όταν το πηγάδι στέρεψε, άρχισαν οι φωνές.

«Φταίει ο καιρός», έλεγαν.

«Φταίνε οι άλλοι».

«Φταίει το παρελθόν».

Ένας περαστικός στάθηκε μπροστά στο άδειο πηγάδι και δεν είπε τίποτα.

Έσκυψε, άκουσε τον αντίλαλο και έφυγε.

Την επόμενη μέρα, οι χωρικοί έκαναν το ίδιο.

Για πρώτη φορά σώπασαν.

Κοίταξαν μέσα τους, όχι μέσα στο πηγάδι.

Κάποιοι έφυγαν.

Κάποιοι άλλαξαν.

Και κάποιοι έμειναν σιωπηλοί για πάντα.

Το πηγάδι δεν γέμισε με νερό.

Γέμισε με αλήθεια.

Η αγάπη δεν είναι πάντα να διορθώνεις τον κόσμο. Μερικές φορές είναι να σταματάς να μιλάς, για να ακούσεις τι λείπει.

"Πώς αποφεύγουμε τόσες πολλές παγίδες του διαβόλου;" ρώτησε ο άγιος Αντώνιος."Με την ταπεινοφροσύνη"απάντησε ο Θεός!

Η ΠΡΏΤΗ ΘΕΊΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ.

ΆΓΙΟΣ ΑΝΤΏΝΙΟΣ

Αββάς Αντώνιος.

«Ο άγιος Αββάς Αντώνιος, καθισμένος κάποτε στην έρημο,

καταλήφθηκε από νωθρότητα και μεγάλο σκοτάδι σκέψης.

Και είπε στον Θεό:

«Κύριε, θέλω να σωθώ, και οι σκέψεις μου δεν με εγκαταλείπουν. Τι να κάνω στη θλίψη μου;

Πώς θα σωθώ;»

Και, σηκώνοντας λίγο, βγήκε έξω, και είδε κάποιον σαν αυτόν να κάθεται και να εργάζεται, μετά να σηκώνεται από τη δουλειά και να προσεύχεται, μετά να κάθεται ξανά και να πλέκει το σχοινί, μετά να σηκώνεται ξανά για να προσευχηθεί.

Αυτός ήταν ένας άγγελος Κυρίου που στάλθηκε για να διορθώσει και να εμπιστευτεί τον Αντώνιο.

Και άκουσε τον άγγελο να του λέει:

«Κάνε αυτό και θα σωθείς».

Και ακούγοντας αυτό, ένιωσε μεγάλη χαρά και τόλμη· και κάνοντας αυτό σώθηκε».

Διαβάζουμε .....

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης:

«Η φιλαργυρία προκαλεί έριδες, καβγάδες, πολέμους·

προκαλεί δολοφονίες, ληστείες, συκοφαντίες·

προκαλεί όχι μόνο πόλεις αλλά και ερήμους,

όχι μόνο κατοικημένες χώρες,

αλλά ακόμη και ακατοίκητες, να αναπνέουν αίμα και φόνους.

Για την φιλαργυρία, οι νόμοι της συγγένειας διαστρεβλώνονται,

τα καταστατικά της φύσης κλονίζονται, τα δικαιώματα της ίδιας της ουσίας παραβιάζονται.

Όσα κακά κι αν βρει κανείς σε δημόσιες συναθροίσεις,

ή σε δικαστήρια, ή σε σπίτια, ή σε πόλεις, θα δει σε αυτά

τους βλαστούς αυτής της ρίζας».

Ο Θεός παιδί μου, δεν κρύβεται πίσω από τους θάμνους.

 "Ο Θεός παιδί μου, δεν κρύβεται πίσω από τους θάμνους.

Ούτε χρειάζεται να σκαρφαλώσεις στα βουνά για να Τον συναντήσεις.

Έρχεται Αυτός και σε βρίσκει κάθε φορά που συγχωρείς κάποιον που σ'εβλαψε, κάθε φορά που βοηθας κάποιον που βρίσκεται σε ανάγκη.

Έλκεται η Θεία Χάρις παιδί μου, δεν εκβιάζεται..."

 ➕ Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

 † 11 Ιουλίου 1993

Κάποτε ο Μέγας Αντώνιος ''έδεσε'' τον Διάβολο και τον ρώτησε:

☦ Κάποτε ο Μέγας Αντώνιος ''έδεσε'' τον Διάβολο και τον ρώτησε:

- Τί φοβάσαι περισσότερο;

- Την ταπείνωση!

- Τί άλλο φοβάσαι πέρα από την ταπείνωση;

- Την ταπείνωση!

- Κάτι άλλο δεν φοβάσαι;

- Την ταπείνωση!

Και όταν ο Μέγας Αντώνιος ξεψύχησε και η Αγία ψυχή του, ήταν στα χέρια των αγγέλων και ανέβαινε στον ουρανό, ο σατανάς βλέποντάς τον από μακριά, τον φώναξε:

- Αχ Αντώνιε, με ξέφυγες!

- Όχι ακόμα! του λέει ο Μέγας Αντώνιος.

Ακούτε ταπείνωση; Στα χέρια του αγγέλου η ψυχή του Μεγάλου Αντωνίου, έχει βγει από το σώμα και δεν έχει περιθώριο να αμαρτήσει, αλλά δεν άφησε να μπει στο μυαλό του μέσα, ότι ''ναι εγώ σε ξέφυγα, σε νίκησα!''. Δεν το είπε αυτό το πράγμα! Διότι μόνο η ταπείνωση νικάει τον σατανά...

Και όταν ο Μέγας Αντώνιος πάτησε το πόδι του στον Παράδεισο, είπε:

- Τώρα, με τη Χάρη του Θεού σε νίκησα!

Έτσι πρέπει να λέμε και να κάνουμε και εμείς. Άνθρωπε, μην αφήσεις ποτέ να περάσει από το νου σου, ότι κάτι είσαι και ότι κάτι κάνεις. Χάθηκες... Αλλά να είσαι πάντα ταπεινόφρων και να πιστεύεις, ότι αν έκανες κάτι, το έκανες με τη Χάρη του Θεού και επειδή το ήθελε ο Θεός...

 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

orthodoxhporeiakaizwh

Θηβαίος Πολίτης

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΌΣ ΓΈΡΩΝ ΕΥΣΈΒΙΟΣ ΒΙΤΗΣ ΑΝΑΦΈΡΕΙ

" Άν μάθουμε κάτι συγκλονιστικό, ατύχημα, θεομηνία, καταστροφή, αρρώστιες, πολέμους, επιδημίες κλπ, άς κάνουμε γι αυτά μία προσευχή,   π.χ κάθε μέρα νά κάνουμε τήν παράκληση στήν Παναγία γιά κάτι σuγκεκριμένο, σήμερα γιά τήν Κύπρο, αύριο γιά τήν Β.Ήπειρο, μεθαύριο γιά κάποιους αρρώστους, κλπ. Άς φροντίζουμε από καιρό σέ καιρό νά μαθαίνουμε άν κάποιοι πατριώτες είναι άρρωστοι πρό πάντων από τό εξωτερικό καί νά πηγαίνουμε νά τούς βλέπουμε. Δέν λέω κάθε μέρα, πράγμα αδύνατο, αλλά π.χ μία φορά τό μήνα  ή καί στούς δύο μήνες καί νά ζητάτε από τό Θεό νά σάς δείχνει κάποιους δρόμους  γιά νά κάνετε τό καλό. Καί άν αρχίσετε, δύσκολα θά μπορείτε νά διαλέξετε τί νά πρωτοκάνετε. Θά ειδήτε όμως πόση χαρά  θά σάς  δίνει αυτό καί πόσο γεμάτη θά είναι ή ζωή σας".

( Απόσπασμα επιστολής π. Ευσεβίου πρός τά πνευματικά του παιδιά.Τό αναδημοσίευσε τό περιοδικό "Ορθόδοξη Χριστιανική Ιεραποστολή")

Μοναχος Νικόλα Στάινχαρντ (Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας).

«Με τρέμουν οι χίλιοι διάβολοι όταν βλέπω πώς ο Χριστιανισμός συγχέεται με την βλακεία, με ένα είδος ανόητης και δειλής ευσέβειας... σαν ο σκοπός του Χριστιανισμού να ήταν μόνο να αφήσει τον κόσμο να χλευάζεται από τις δυνάμεις του κακού...»

Μοναχος Νικόλα Στάινχαρντ (Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας)

Ξημερώνοντας Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου…

Ξημερώνοντας Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου… Φτάνοντας στο Κουρμανιό τον ρώτησαν πάλι:

-Τι είσαι συ;

-Χριστιανός. Προσκυνώ τον Χριστό μου και τη Δέσποινά μου Θεοτόκο…

Ευθύς αμέσως οι δήμιοι του πέρασαν στο λαιμό την τριχιά, που είχε ριχτεί πρόχειρα στο γείσο της στέγης του φούρνου «και τραβώντας την, παρέδωσε το πνεύμα ο γενναιότατος ων τριακονταετής».

Από το βιβλίο του Κώστα Βλάχου «Βίος του Αγίου Ενδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου του εν Ιωαννίνοις» (2000).