ΜΟΝΑΧΗ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΌΛΥΜΑ ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΓΙΑ ΤΉΝ ΠΕΡΙΟΧΉ

Επειδή με ρωτάτε πολλοί από την Ελλάδα και αλλού, τι συμβαίνει εδώ με τα προσκυνήματα κλπ, σας εξηγώ .

Λόγω πολέμου πάντα λαμβάνονται κάποια μέτρα. Απαγορεύονται λοιπόν οι συγκεντρώσεις πάνω από 50 άτομα οπουδήποτε , εδώ και λίγο καιρό.

Συνεπώς, κλείνουν τα μεγάλα λατρευτικά κέντρα, όπως ο Ναός της αναστάσεως, τα τζαμιά και οι συναγωγές. Οι μοναχοί που ζουν μέσα στο οίκημα του ναού της αναστάσεως συνεχίζουν να τελούν τα λατρευτικά καθήκοντα . Εμείς οι υπόλοιποι πηγαίνουμε στους μικρότερους ναούς που είναι ουκ ολίγοι.

Ο Χριστός και Θεός μας είναι πανταχού παρών . Αν δεν ήταν έτσι, τότε σε τι Θεό πιστεύουμε; Σε κάποιον που περιορίζεται μόνο σε ένα οίκημα; Ας σταματήσουν λοιπόν οι κορώνες και οι υπερβολές. Τα πράγματα είναι πάντοτε πιο απλά από ό, τι νομίζουμε.

Τί μου συνέβη τό 1998 στο Άγιον Όρος.

 «Ὁ κύριος Λ. Β., κάτοικος Θεσ/νίκης, τό 1998 εἶχε μεταβεῖ στό Ἅγ. Ὄρος, μαζί μέ ἕνα φίλο του (τό ὄνομα τοῦ ὁποίου μοῦ ζητήθηκε νά μήν ἀναφερθῆ). Ὁ φίλος τοῦ Λ. Β. ἦταν ἐκ πεποιθήσεως ἄθεος, ἦταν ἄρρωστος μέ καρκίνο στο πάγκρεας καί εἶχε ἀκολουθήσει τό φίλο του στό Ἅγ. Ὄρος, μέ σκοπό να χλευάση τούς Μοναχούς καί τό Χριστιανισμό.

Η πρώτη Μονή τήν ὁποία ἐπισκέφθηκαν ἦταν ἡ Μονή Δοχειαρίου. Ἐκεῖ θυμᾶται ὁ Λ. Β. ἕνα συγκλονιστικό γεγονός. Μόλις μπῆκαν στη Μονή, τούς ζύγωσε ἕνας Μοναχός καί εἶπε στο φίλο του πώς αὐτός τόν Ὁποῖο χλευάζει, θά εἶναι αὐτός πού θά τόν ἀπαλλάξη ἀπ' τήν ἀρρώστια του. Καί οἱ δύο ξαφνιάστηκαν διότι δέν εἶχαν πεῖ σέ κανέναν τό πρόβλημα υγείας τό ὁποῖο ἀντιμετώπιζε ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς.

Μετά ἀπό λίγο ὁ Λ. Β. βρῆκε κάποιους ἄλλους Μοναχούς καί ρώτησε γιά τόν πρῶτο Μοναχό πού τούς εἶχε προσεγγίσει. Τότε αυτοί τόν πληροφόρησαν πώς εἶναι πολλά χρόνια ἄρρωστος μέ καρκινο καί ἔχει τό χάρισμα τῆς ἐνοράσεως. Ἀπό περιέργεια, λοιπόν, ο φίλος του τόν ἀναζήτησε και ξεκίνησε συζήτησι μαζί του. Ὁ Μοναχός εἶχε καρκίνο στους πνεύμονες καί παρά τούς ἀφόρητους πόνους τούς ὁποίους ἔνοιωθε, δέν ἔπαυε στιγμή να δοξολογή το Θεό καί νά προσεύχεται. 

Αντιθέτως ὁ φίλος τοῦ Λ. Β. ἔλεγε πώς δέν μποροῦσε νά πιστεύη καί νά δοξολογῇ ἕνα Θεό πού τοῦ ἔδωσε αὐτή τήν παλιοαρρώστια καί ἄρχισε νά βλασφημᾶ τό Χριστό καί τήν Παναγία. Τότε ὁ Μοναχός τοῦ εἶπε νά προετοιμαστῆ, νά ἐξομολογηθῆ καί αὔριο στή Θ. Λειτουργία νὰ κοινωνήση. Ἐπίσης, τοῦ εἶπε πώς Θεός ὑπάρχει, μάλιστα εἶναι πολύ στοργικός καί τίς ἀρρώστιες τίς στέλνει γιά νά “καθαρίση" τούς ἀνθρώπους ἀπ᾿ τίς ἁμαρτίες τους.

Ὅπως μοῦ εἶπε ὁ Λ. Β., αὐτή ἡ συζήτησι ἄρχισε να βάζη σε σκέψεις το φίλο του, ὁ ὁποῖος παραδόξως "μαλάκωσε" καί ἄρχισε νά συμφιλιώνεται μέ τήν ἰδέα να κοινωνήση.

Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ ὁ φίλος του κοινώνησε καί πλέον, δέν εἶχε διάθεσι νά χλευάση τούς Μοναχούς καί τό Χριστιανισμό. Φεύγοντας ἀπ᾽ τό Ἅγ. Ὄρος, τό θαῦμα εἶχε γίνει. Ο φίλος τοῦ Λ. Β. ἀπό ἄθεος εἶχε ἀρχίσει νά πιστεύη στό Θεό. Ἐπίσης, ὅπως φάνηκε στή συνέχεια, ἡ ἐξέλιξι τῆς ἀσθενείας ἄρχισε νά ἐπιβραδύνεται καί ἐνῶ κανονικά τοῦ εἶχαν ἀπομείνει λίγοι μῆνες ζωῆς, ἔζησε 4 χρόνια καί μάλιστα τά ἔζησε ὡς πιστός Χριστιανός. Τό θαῦμα ἦταν ὅτι ὁ φίλος τού Κ.Β. θεραπεύθηκε στο Άγιον Όρος από τήν αθεια του και έσωσε τήν ψυχή του

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.

ΡΟΔΟΠΈΤΑΛΑ ΑΡΕΤΉΣ.

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ. ΩΡΩΠΌΣ 2026

Η ΓΕΡΌΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ.

 «Ἕνα ἀπόγευμα εἶχαν καλέσει τή Γερόντισσα

Μακαρία στη Θήβα, γιά νά σταυρώση κάποιο

ἀσθενῆ. Στό μοναστήρι τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ ἦλθαν κάποιοι γιά ἐπείγοντα ζητήματα τῆς μονῆς. Οἱ μοναχές ἦταν ἀνήσυχες, ἐπειδή δέν μποροῦσαν ἐκεῖνες

να πάρουν πρωτοβουλία, ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἡγουμένη τοῦβμοναστηριοῦ ἀπουσίαζε. Ἡ μόνη λύσι ἦταν νά περιμένουν τήν ἐπιστροφή τῆς Γερόντισσας, ἡ ὁποία, ὅπως ἐκεῖνες θεωροῦσαν, θά ἀργοῦσε ἀρκετά. Μετά τήν πάροδο δέκα λεπτῶν, ἀντικρύζουν τή Μητέρα.

Εκπληκτες προσπαθοῦσαν νά συνειδητοποιήσουν

πῶς ἦταν δυνατόν νά ἐπέστρεψε τόσο γρήγορα ἀπ᾿ τη Θήβα.

Η Γερόντισσα, στήν ἐρώτησι ἂν εἶχε πάει στή

Θήβα, ἀπάντησε καταφατικά. Ύστερα ἔσκυψε τό κεφάλι καί δέν εἶπε τίποτε ἄλλο» 

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ.  Ροδοπέταλα Αρετής. 

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός 2026

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ: Ο διάβολος δημιουργός χρόνου: αυξάνει σε δισεκατομμύρια τό παρελθόν και τις διορθώσεις της ψυχής με μετενσάρκωση στο μέλλον.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.82

"Τὸ Σταυρουλάκι τῆς Γιαγιᾶς"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἡ μικρὴ Ἑλένη κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς γιαγιᾶς της, καθὼς ἔμπαιναν στὸν ναό. Ἦταν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, καὶ στὴ μέση τοῦ ναοῦ, ἀνάμεσα σὲ βασιλικὸ καὶ ρόδα, στεκόταν ὁ Τίμιος Σταυρός. 

«Γιαγιά, γιατί κλαῖς;» ψιθύρισε τὸ κοριτσάκι, βλέποντας τὰ δάκρυα νὰ τρέχουν στὰ ρυτιδωμένα μάγουλα. 

Ἡ γιαγιὰ χαμογέλασε καὶ ἔβγαλε ἀπὸ τὸ στῆθος της ἕνα μικρὸ σταυρουλάκι. «Αὐτὸ τὸ φόρεσε ὁ παπποῦς σου στὸν πόλεμο, παιδί μου. Στὶς πιὸ σκοτεινὲς στιγμές, τὸ ἔσφιγγε καὶ ἔβρισκε δύναμη.» 

Ἡ Ἑλένη ἄγγιξε ἁπαλὰ τὸ σταυρουλάκι. «Καὶ ἐγὼ μπορῶ νὰ βρῶ δύναμη;» 

«Πάντα, ἀγάπη μου,» τῆς ἀπάντησε ἡ γιαγιά. «Ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι μόνο θυσία. Εἶναι καὶ νίκη. Εἶναι το φῶς ποὺ διώχνει τὸ σκοτάδι.» 

Μαζὶ προσκύνησαν, καὶ ἡ μικρὴ καρδιὰ τῆς Ἑλένης γέμισε ἐλπίδα. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς δύναμής μας. Στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς, μᾶς θυμίζει ὅτι μετὰ τὸν πόνο ἔρχεται πάντα ἡ Ἀνάσταση.

Можна не відповідати. Головне замислитися

Ο Πατέρας Θεόφιλος Παραϊάν αναφέρει:

«Θα ήθελα, Κύριε… να μην είμαι σαν τα ζιζάνια, που οι άνθρωποι ξεριζώνουν επειδή δεν τα χρειάζονται, αλλά να είμαι σαν τα λουλούδια, που οι άνθρωποι αγαπούν, που προσφέρουν, που λαμβάνουν, που φυτεύουν και φροντίζουν, ώστε να υπάρχει περισσότερη χαρά, ώστε να υπάρχει περισσότερη ομορφιά σε αυτόν τον κόσμο.» - Πατέρας Θεόφιλος Παραϊάν

- Αββά, πες μου μια λέξη βοήθειας.,,-Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με τον αμαρτωλό.''..αρκεί!!!

This high school football team was caught praying at a restaurant. No coaches, no parents told them to, just a group of young men who wanted to live for God!

*«Να λέτε στους ανθρώπους να εξομολογούνται πριν γεράσουν και χάσουν την μνήμη τους και τα λογικά τους.»Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης ο νέος

Σήμερα, 19 Μαρτίου… είναι η ημέρα μιας αγίας που δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο.

Σήμερα, 19 Μαρτίου… είναι η ημέρα μιας αγίας που δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο.

Σε έναν κόσμο όπου πολλοί επιλέγουν να σιωπήσουν…

αυτή επέλεξε να πιστέψει.

Η Αγία Μάρτυρας Δαρία δεν είχε εύκολη ζωή.

Δεν είχε ασφάλεια. Δεν είχε γαλήνη.

Αλλά είχε κάτι πολύ πιο δυνατό:

Ακλόνητη πίστη.

Απέναντι στον διωγμό, τον χλευασμό και τον πόνο, δεν έκανε πίσω.

Δεν είπε «Δεν μπορώ άλλο».

Δεν κρύφτηκε.

Επέλεξε να μείνει με τον Χριστό… ακόμα και όταν ήξερε ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή της.

Και ίσως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που η ιστορία της μας αγγίζει τόσο βαθιά σήμερα.

Επειδή κι εμείς έχουμε στιγμές που:

– είναι δύσκολο για εμάς

– χάνουμε την ελπίδα

– νιώθουμε ότι είμαστε μόνοι

Αλλά η ζωή της Αγίας Δαρίας μας θυμίζει ένα απλό και δυνατό πράγμα:

Δεν είσαι μόνος. Ποτέ.

Όταν η καρδιά σου μένει κοντά στον Θεό,

ακόμα και οι πιο δύσκολες δοκιμασίες γίνονται πιο εύκολες.

Μπορεί να μην αντιμετωπίσετε βάσανα σαν τα δικά της...

αλλά θα έχετε τους δικούς σας αγώνες.

Και μετά, θυμηθείτε την.

Την ηρεμία με την οποία επέλεξε την πίστη.

Το θάρρος με το οποίο πήγε μέχρι το τέλος.

 Αγία Μάρτυρα Δαρία, πρέσβευσε για εμάς!

ΣΤΟ TERMINAL ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ.

ΣΤΟ TERMINAL ΤΗΣ  ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

π.Διονύσιος Ταμπάκης

 

ΛΙΓΟ πριν το Πάσχα, Μεγάλο Σάββατο πρωϊ, με τα καροτσάκια τους ,ο κύριος Νούς και η κυρία Καρδιά πορεύτηκαν στο τερματικό του σούπερ μάρκετ για να κάνουν ταμείο.

Ο κύριος Νούς με βεβαιότητα και θάρρος πρόλαβε πρώτος στην σειρά ,για να μην καθυστερεί και τοποθέτησε τα πράματά όπου παράλαβε από τα ράφια του καταστήματος, επάνω στο πάγκο του ταμείου.

-Να, η νηστεία και το αλάδωτο που έκανα μη δοκιμάζοντας  καθόλου αρτύσιμα όλο το σαρανταημέρι .Ορίστε και οι ακολουθίες που παρακολούθησα στις εκκλησιές. Πιάστηκαν τα οπίσθιά μου απ’το να κάθομαι τόσες ώρες στο σανίδι και στο στασίδι.Εδώ είναι  και ο πνευματικός κανόνας που ανυπερθέτως τέλεσα στο σπίτι μου,τα κομποσχοίνια και τα Πατερημά μου…Να και τα Ευχέλαια όπου κάλεσα εφτά φορές τον Παπά στο σπίτι μου να τελέσει….άρα περιμένω την πληρωμή μου.

 

Πιο δίπλα στο άλλο ταμείο η κυρία Καρδιά ως περιφρονημένη και ασήμαντη δεν είχε τόσανα αγαθά να παρουσιάσει. Μα είχε λίγα και καλά. Την ευσπλαχνία και το ευσυμπάθητον ,γεμάτο από ταπείνωση και αγάπη.

Και έτσι η κυρία καρδιά πανηγυρικά πέρασε την πύλη για να απολάψει το άγιον Πάσχα,ενώ ο κύριος Νούς  έμεινε μετεξεταστέος και εγκλωβισμένος -Τhe Terminal- μέχρι την άλλη χρονιά.  

Άλλωστε η εβραϊκή λέξη Πάσχα προέρχεται ή από το Ασσυριακό «πασαχού» που σημαίνει «πραΰνω» ή από το Αιγυπτιακό «πεσάχ» που δηλώνει  «πλήγμα». Και στις δύο όμως περιπτώσεις η ωφέλεια είναι μεγίστη.

Πάσχα το επομένως δίχως την καρδιά να συμπάσχει και χωρίς ενσυναίσθηση και συμμετοχή στον πόνο,στο πλήγμα(πεσάχ) και την οδύνη του Χριστού και των αδελφών μας ,με ψυχή που δεν έχει πραϋνθεί (πασαχού) και μαλακώσει από την σκλήράδα ,αλλά τουναντίον τηρώντας μόνο φαρισαϊκώς και ορθολογικά τους τύπους και τις νηστείες της Εκκλησίας χωρίς να δουλεύει καθόλου η καρδιά,μόνο Πάσχα δεν είναι και  θεριεύει κι’ επαυξάνει κι’άλλο η αλαζονεία της υπερηφάνειας και ναρκώνεται η καρδιά.

Δεν αποστράφηκε και δεν κατήγγειλε τίποτα άλλο  ο Ιησούς Χριστός όσο την υποκρισία της τυπολατρείας. Τα μοτίβα και τα κουτάκια της ανασφάλειας των ανθρώπων που τους έκαναν κουτούς και άψυχους.Άλλωστε στο τέλος οι κανόνες και οι ΤΥΠΟΙ έφεραν τους ΤΥΠΟΥΣ των ήλων στο τυραγνισμένο σώμα Του πάνω στον Σταυρό.

Ο άνευ ουσίας τύποι ,είναι μόνο ρύποι.

Άρα φθάνοντας Στο Πάσχα για να Κοινωνήσεις και να συμμετάσχεις στην λαμπρά πανήγυρι και το δίκαιον όφλημα, αναλογίσου…έκανε κανένα χιλιόμετρο η καρδιά σου όλο αυτό το σαρανταημέρι;Έζησε,ανάπνευσε, κινήθηκε καθόλου; ή παρκαρισμένη στην πιλοτή την έφαγε η σκουριά και η ακινησία;

 

Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν, όσο προλαβαίνουμε, από  την μονοδιάστατη νοϊκή  και ας υιοθετήσουμε την  μετα-νοϊκή και  μετανοητική ζωή.

 

 

Αναφέρει ο Πατέρας Ιουστίνος Μύρων από τη Μονή Οάσα.

Όπως πάει η πρωινή σας προσευχή, έτσι πάει και η μέρα σας.

Η προσευχή είναι ο καθρέφτης της ζωής. Αν θέλετε να μάθετε τι είδους ζωή έχετε, προσευχηθείτε και αυτό και εκείνο και... αυτό θα σας έρθει στο μυαλό! Αυτό που βλέπετε και αυτό που βιώνετε όταν προσεύχεστε, αυτό είστε. Αυτή είναι η ζωή σας που έχετε όταν προσεύχεστε. Αν είστε σκορπισμένοι τότε, αυτή είναι η ζωή σας. Αλλά αν θέλετε να συναντήσετε τη ζωή σας, τότε προσευχηθείτε. Αν θέλετε να δείτε τη ζωή σας, προσευχηθείτε.

Είναι λοιπόν ένας καθρέφτης της ζωής, αλλά είναι και ένας καθρέφτης όχι μόνο για να δούμε τον εαυτό μας, αλλά και για να ισιώσουμε τον εαυτό μας. Και βλέπετε ότι το πρωί, ειδικά οι γυναίκες, κάθονται μπροστά στον καθρέφτη για λίγο και κανείς δεν τις καταδικάζει γι' αυτό, επειδή ο κόσμος τις βλέπει, πρέπει να χτενιστούν, να τακτοποιηθούν, αυτό είναι όλο. Οι άντρες κάθονται λιγότερο. Αλλά γιατί περπατάμε με μια ατημέλητη ψυχή; Θα έπρεπε επίσης να τακτοποιήσω λίγο την ψυχή μου, επειδή δεν είμαι μόνο σώμα, είμαι και ψυχή.

Και μετά, σε ποιον καθρέφτη να κοιτάξω για να δω την ψυχή μου και να την τακτοποιήσω, ώστε να μην πάω ούτως ή άλλως; Λοιπόν, να ο καθρέφτης της ψυχής: η προσευχή. Ας καθίσουμε όμορφα στον καθρέφτη για την ψυχή, ας προσευχηθούμε όμορφα, ας τακτοποιήσουμε την ψυχή, η οποία μπορεί να την ζάρωσε από τη μια μέρα στην άλλη. Ας καθαριστούμε όμορφα, ας πάρουμε την ευλογία του Θεού για την επόμενη μέρα και ας τακτοποιηθούμε.

Και να ξέρετε ότι, όπως πάει η πρωινή σας προσευχή, έτσι θα πάει και η μέρα σας.

Πατέρας Ιουστίνος Μύρων από τη Μονή Οάσα

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»! 

Το τεύχος Μαρτίου 2026 είναι διαθέσιμο ονλάιν, με νέα και ανταποκρίσεις από όλη την Αφρική, και με ένα ειδικό αφιέρωμα στον μακαριστό Μητροπολίτη Αμφιλόχιο Τσούκο, τον άοκνο ιεραπόστολο της Αφρικής και Φωτιστή της Ωκεανίας. Ξεχωρίζει η μαρτυρία του Μητροπολίτη Ναϊρόμπι κ. Μακαρίου, που έζησε και συνεργάστηκε μαζί του στην Κένυα.

Επίσης, το τεύχος περιλαμβάνει επιστολή του Παν. Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης για τον Άγιο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο, καθώς και τη συνέχεια της εισήγησης για την αγιοκατάταξή στην Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, γράφει:

«Δεν χρειάζεται να λύνονται όλα στη ζωή αμέσως. Μερικές φορές νιώθουμε την ανάγκη να βρούμε γρήγορες απαντήσεις, να βάλουμε τάξη σε όλα όσα μας ενοχλούν. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που χρειάζονται χρόνο για να ξεκαθαρίσουν.

Ο χρόνος έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να τακτοποιεί τα πράγματα. Αυτό που φαίνεται μπερδεμένο σήμερα μπορεί να γίνει σαφές αύριο. Αυτό που σας βαραίνει σήμερα μπορεί να μην έχει πλέον το ίδιο βάρος μετά από λίγο καιρό.

Επομένως, μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα όταν η ψυχή σας είναι ταραγμένη. Αφήστε τα πράγματα να ηρεμήσουν, προσευχηθείτε και προχωρήστε με υπομονή. Συχνά, οι απαντήσεις εμφανίζονται ακριβώς όταν σταματήσετε να τις πιέζετε.»

Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, γράφει:

«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ πόσα πολλά έχεις κάνει γι' αυτούς. Όχι επειδή δεν έχουν δει, αλλά επειδή δεν ξέρουν πώς να εκτιμούν. Και αυτό μπορεί να πληγώσει, ειδικά όταν έχεις δώσει από καρδιάς, χωρίς να ζητάς τίποτα σε αντάλλαγμα.

Αλλά η αξία των πράξεών σου δεν έγκειται στην ευγνωμοσύνη των άλλων. Αν έχεις κάνει το καλό με αγνή πρόθεση, τότε αυτό παραμένει καλό, ακόμα κι αν δεν ανταμείβεται όπως θα περίμενες. Κάποια πράγματα δεν επιστρέφονται από τους ανθρώπους, αλλά από τη ζωή ή από τον Θεό.

Συνέχισε να είσαι καλός άνθρωπος χωρίς να κρατάς λογαριασμό. Μην αφήσεις την αχαριστία να σε αλλάξει. Γιατί η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στο να λαμβάνεις πίσω, αλλά στο να παραμένεις ο ίδιος, ακόμα και όταν δεν σου προσφέρεται τίποτα.»

Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, αναφέρει:

«Δεν έρχονται όλες οι απαντήσεις όταν τις ζητάς. Υπάρχουν ερωτήσεις που μένουν μαζί σου για πολύ καιρό και σε συνοδεύουν σιωπηλά. Στην αρχή σε αναστατώνουν, αλλά με την πάροδο του χρόνου μαθαίνεις ότι δεν χρειάζεται να τα κατανοήσεις όλα επί τόπου.

Η ζωή δεν εξελίσσεται με τον δικό μας ρυθμό. Κάποια πράγματα χρειάζονται υπομονή, ωριμότητα, ηρεμία. Αυτό που φαίνεται ασαφές σήμερα, μπορεί να γίνει προφανές αύριο. Το σημαντικό είναι να μην χάσεις την κατεύθυνσή σου μόνο και μόνο επειδή δεν βλέπεις ακόμα την πλήρη εικόνα.

Συνέχισε να προχωράς με αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα για να κάνεις το επόμενο βήμα. Συχνά, η σαφήνεια έρχεται αφού έχεις το θάρρος να προχωρήσεις, όχι πριν.»

Σε λίγο ανεβήκαμε στο κελλί του.

...Σε λίγο ανεβήκαμε στο κελλί του. Στη μέση, στο μικρό τραπεζάκι, είχε το πορτρέτο του Πατριάρχη σε ωραία κορνίζα. Πήρε τη φωτογραφία, την αγκάλιασε με αγάπη και μου είπε:

- Τέτοιο Πατριάρχη, σαν τον δικό μας, δεν έχει κανείς!

(από το βιβλίο της Νάνα Μερκβιλάτζε: ''Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής''). 

Αιωνία η μνήμη του αγίου Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β'.

Μια μέρα, ένας φτωχός άνθρωπος πλησίασε τον πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης και άρχισε να παραπονιέται για τη σκληρή ζωή του.

Μια μέρα, ένας φτωχός άνθρωπος πλησίασε τον πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης και άρχισε να παραπονιέται για τη σκληρή ζωή του. Είπε ότι δεν είχε χρήματα, ούτε ευτυχία και ότι ο Θεός φαινόταν να τον έχει ξεχάσει.

Ο άγιος άκουσε προσεκτικά και ξαφνικά είπε:

«Πούλησε μου το δεξί σου χέρι για χίλια ρούβλια».

Ο άνθρωπος φοβήθηκε.

«Πώς μπορώ να πουλήσω το χέρι μου;»

«Εντάξει», είπε ο πατέρας Ιωάννης, «τότε πούλησε το μάτι σου για τρεις χιλιάδες».

«Πάτερ, τι λες! Πώς θα ζήσω χωρίς μάτι;»

«Λοιπόν, πούλησε την υγεία σου για δέκα χιλιάδες».

Ο άνθρωπος ήταν εντελώς χαμένος.

«Αλλά χωρίς την υγεία μου, θα χαθώ!»

Τότε ο άγιος του είπε ήρεμα:

«Βλέπεις πόσο πλούτο έχεις. Και λες, "Είμαι φτωχός"».

Ο άνθρωπος ξέσπασε σε κλάματα. Για πρώτη φορά, συνειδητοποίησε ότι ο Θεός του είχε ήδη δώσει τεράστιο πλούτο, τον οποίο απλώς είχε σταματήσει να παρατηρεί.

Μερικές φορές ζητάμε από τον Θεό ό,τι δεν έχουμε,

αλλά ξεχνάμε να ευχαριστήσουμε για ό,τι έχουμε ήδη λάβει.

Κι όμως, ο καθένας μας έχει μεγάλα δώρα:

ζωή, αναπνοή, υγεία, την ευκαιρία να προσευχόμαστε και να βελτιωνόμαστε.

Και όσο τα έχουμε αυτά, δεν είμαστε φτωχοί.

Μερικές φορές αρκεί απλώς να ανοίξουμε τα μάτια μας για να δούμε πόσα μας έχει ήδη δώσει ο Θεός.

Ο ΦΘΌΝΟΣ.

«Όταν οι δαίμονες βλέπουν έναν άνθρωπο να ευαρεστεί τον Θεό και να πετυχαίνει στον αγώνα, διεισδύουν στις καρδιές των άλλων και υποκινούν από μέσα τους φθόνο προς αυτόν τον άνθρωπο του Θεού. Και το πεσμένο πνεύμα τους ενοχλεί τόσο πολύ εναντίον του αδελφού τους που είτε νιώθουν φθόνο προς αυτόν, είτε, υπό την επήρεια του δαίμονα, του κάνουν κακό - διαδίδοντας κακές φήμες και συκοφαντώντας τον, εμποδίζοντας το έργο του». (Γέροντας Θάδδαιος Βιτοβνίτσκι) «Πρέπει να καταλάβουμε ξεκάθαρα ότι η πηγή όλων των πειρασμών είναι η δική μας κακή θέληση και η διεφθαρμένη πνευματική κατάσταση των πλησίον μας». «Επιπλέον, ο πονηρός προσπαθεί να μας παρενοχλήσει μέσω εκείνων γύρω μας που πέφτουν (μόνιμα ή προσωρινά) υπό την εξουσία του». (Ιερομόναχος Αγαθάγγελος (Νταβλάτοφ) «Συμβουλή: μην παίρνετε προσωπικά κανέναν που είναι εναντίον σας. Είναι ο Σατανάς που προσπαθεί να σας κάνει εχθρούς. Όταν κάποιος είναι εναντίον σας, ο Σατανάς τον χρησιμοποιεί. Γιατί ένας άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό και γίνεται αδύναμος; Ο Σατανάς τον ελέγχει. Πιο συγκεκριμένα, προσπαθεί να φτάσει στον Χριστό μέσω εσάς. Είναι απλώς το όργανό του».

(Αναγνώστης Σέργιος)

" Εν Ιορδάνη..."

" Εν Ιορδάνη..."

Ο μακαριστός  πλέον Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας κατά την επίσκεψή του στους Αγίους Τόπους το 2012 είχε μεταβεί στον Ιορδάνη ποταμό. Δεν υπήρξε απλά μια προσκυνηματική επίσκεψη στον τόπο όπου βαπτίστηκε ο Κύριος μας, αλλά αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να βαπτιστεί και ο ίδιος, ακολουθώντας την μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας μας που θέλει τους πιστούς να ξαναβαπτίζονται συμβολικά στα νερά του Ιορδάνη.

Kayseri Flaviana (Zincirdere).

Kayseri Flaviana (Zincirdere)

2.300 Rum ve 300 Müslüman'ın yaşadığı Flaviana (Zincirdere), Talas'ın güneydoğusunda , iki saatlik mesafedeydi.Sözlü tanıklara göre, Türkçe adını dağın öte yanındaki komşu Peleme köyü ile arasında kazılmış yeraltı geçidindeki zincirden almıştı .Eşkiyalar yerleşimden birine saldırdığında zincir çekilir , önlem alınması için karşı taraf uyarılırdı . Kasabada bulunan iki yeraltı kilisesi Metamorfosi ve Ayios Yeoryios , etrafındaki buluntulardan  anlaşıldığına göre antik Yunan tapınaklarından dönüştürülmüştü.Daha yeni tarihli Kimisi tis Theotoku cemaatin asıl kilisesiydi. Kasabada 5-15 yaşlarındaki çocukların eğitim gördüğü üç okul ve tarihi el yazmalarınna sahip  bir kütüphane  vardı .Zincirdere'de yetiştirilen buğday ,mercimek , başta karpuz,olmak üzere sebze ve meyveler kısmen yerel ihtiyaçları karşılıyor, sadece 25-30 hanenin tarımla geçinmesine izin veriyordu.Kasabanın erkekleri büyük kentlere göç ettiklerinde tütün tüccarı, taş oymacısı ve inşaat kalfası olarak çalışıyorlardı.

20.Yüzyıl Başlarında Anadolu ve Trakya'daki Rum Yerleşimleri

Yazar: Ari Çokona.

Τό σπίτι μας.

«Ποτέ δεν είσαι πολύ μακριά από το σπίτι, αν είναι πάντα στην ψυχή σου...

Ένα σπίτι δεν είναι το μέρος που χτίζεις από τούβλα, τσιμέντο και κεραμίδια...

Είναι το μέρος που χτίζεις από αγάπη, ζεστασιά και αγαπημένους ανθρώπους!»

Το μοναδικό σχολείο όπου οι μαθητές επιστρέφουν ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν ο Διδάσκαλος δεν είναι πια παρών.

Το μοναδικό σχολείο όπου οι μαθητές επιστρέφουν ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν ο Διδάσκαλος δεν είναι πια παρών.

Στον ταπεινό αυτό χώρο, στο κελί του Αγίου Παϊσίου, φιλοξενούνταν κάποτε οι προσκυνητές του.

Ένας κύκλος από ξύλα, μια αυλή γεμάτη απλότητα, κι όμως…  πόσες καρδιές άκουσαν έναν λόγο παρηγοριάς.

Σήμερα, ο τόπος συνεχίζει να διδάσκει σιωπηλά.

Με το φως, τη γαλήνη και την ευωδιά της προσευχής που έμεινε χαραγμένη στα πάντα.

Συνομιλίες με προσκυνητές από την αδελφή Εφραιμία !!!!

3. Συνομιλίες με προσκυνητές

Αἰσθανόμενη ἡ ἀδελφή Εφραιμία ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα πού ἡ ψυχή της θά ἐγκαταλείψει τόν γήινο κόσμο, άφηνε αὐθόρμητα νά ἐκδηλωθοῦν τά συναισθήματά της καί νουθετοῦσε μέ πολλή ἀγάπη μοναχούς καί κοσμικούς, φανερώνοντάς τους μερικά βιώματά της, δίδοντάς τους κατά κάποιον τρόπο μία παρακαταθήκη ζωῆς. Αὐτό ἀποτέλεσε μία εὐχάριστη έκπληξη γιά τίς ἀδελφές πού ζοῦσαν μαζί της, δεδομένου ὅτι τα προηγούμενα χρόνια σπάνια φανέρωνε τίς ἐμπειρίες της, εἴτε λόγῳ τοῦ χαρακτήρα της πού ἦταν πάντα συγκρατημένος εἴτε ἐξαιτίας τῆς βαθιᾶς της ταπείνωσης.

Το ἡσυχαστήριο αὐτό, τῆς Παναγίας Γλυκοφιλούσης, τό ἐπισκέφθηκα αρκετές φορές. Ὅσο ζοῦσαν καί οἱ δυό ἀδελφές, οἱ συνομιλίες μου ἦσαν κυρίως μέ τήν ἀδελφή Εφραιμία. Παρ' ὅλες τίς δοκιμασίες ἀπό τήν ἀσθένεια, το μυαλό της ήταν πολύ καθαρό. Γι' αὐτό κατορθώσαμε να μεταφέρουμε τα περισσότερα από συνομιλίες, μέσα ἀπό ζωντανές μαρτυρίες.

Κατά τό διάστημα τῆς ἀνάρρωσής της ἀπό τό χειρουργεῖο, τήν ἐπισκέφθηκε ἕνας ευλαβής ἱερέας, ὁ π. Σ. Χ. Τοῦ λέγει: «Πολύ φοβόμουν στη ζωή μου τον θάνατο». Της λέει ὁ παππούλης, πιο πολύ για να την παρακινήσει νά πεῖ κάτι ὠφέλιμο ἀπό τίς ἐμπειρίες της: «Γιατί φοβόσουν τον θάνατο; Μήπως ἔκανες παρακοή;» Τοῦ λέει: «Ἄνθρωπος εἶμαι. Εἶναι δυνατόν νά μήν ἔκαμα; Πάντως δέν θυμᾶμαι. Ἐκεῖνο πού θυμᾶμαι εἶναι ὅτι ἔβαλα ὅλα τά δυνατά μου ν' ἀναπαύσω τή Γερόντισσά μας, ἀλλά καί τόν Γέροντα ὅταν ἐρχόταν. Τήν τελευταία νύχτα πρίν φύγει ἡ Γερόντισσά μου ἀπό τή ζωή καθόμασταν μαζί. Ἀφοῦ μου μίλησε περί θανάτου καί κατάλαβα ότι πρόκειται να φύγει, ἔπεσα πάνω της καί μέ πόνο τῆς ἔλεγα: “Μανούλα μου, τί θά γίνω ἐγώ; Φοβᾶμαι τό θάνατο, ποῦ θά πάω;” Καί αὐτή, μέ ἠρεμία: “Γιατί φοβᾶσαι; Μαζί μου θά εἶσαι.”

Τῆς λέω: “Ναί, μανούλα μου. Νά μέ ἔχεις δίπλα σου”. Καί τά τελευταῖα της λόγια ἦταν: “Μή φοβᾶσαι καθόλου. Μαζί μου θά εἶσαι”.

Ἄλλη μιά φορά πήγαμε μέ τή Γερόντισσα Μαρία στήν Αριζόνα, νά ἐπισκεφτοῦμε τόν Γέροντά μας. Καί αὐτοῦ ἐκεῖ πάλι τοῦ ἐπανέλαβα ὅτι φοβᾶμαι τόν θάνατο. Καί ἐκεῖνος μέ διαβεβαίωσε ὅτι θά σωθῶ. “Μή φοβᾶσαι καθόλου, Ἐφραιμία μου, ὅπου θά εἶμαι ἐγώ καί ἡ Γερόντισσα, ἐκεῖ θά εἶσαι καί σύ”. Τοῦ λέω “Μά, ἄν ἐγώ, Γέροντα, φύγω πρίν ἀπό σένα;”

Μοῦ λέει ξανά: “Νά ἔχεις ἐμπιστοσύνη στον Γέροντά σου. Ἐγώ θά σέ παραδώσω.” Πράγματι, ἀπό τότε ηρέμησα, ἄν καί εἶμαι ἀνάξια, ὅμως, πιστεύω ὅτι ἡ εὐχή τῆς Γερόντισσας καί τοῦ Γέροντά μας θά μέ σώσουν».

Μέ τόν ἔντονο κατά Θεόν φόβο καί τήν μνήμη τοῦ θανάτου πού εἶχε ἡ ἀδελφή Εφραιμία, φαίνεται πῆγε ὁ πειρασμός νά τήν ἀπελπίσει, ἐκμεταλλευόμενος τήν ἀδυναμία τῆς ἀσθένειάς της. Τήν τελευταία ἑβδομάδα, εἶδε μιά νύχτα στον ύπνο της κάποιες μορφές να προσπαθοῦν νά τή σπρώξουν σε βαθύ, σκοτεινό μέρος, σάν καταβόθρα. Ἀπό τόν φόβο της ξύπνησε τρομαγμένη. Όμως, ὁ Θεός πού νοιάζεται γιά τούς δικούς του, γιά νά τήν παρηγορήσει, τῆς ἔδειξε κατόπιν πῶς εἶναι ὁ κόλπος τοῦ Ἀβραάμ στον Παράδεισο, ὅπως λέγει τό Εὐαγγέλιο. 

Εἶδε τόν Ἀβραάμ στον Παράδεισο, περικυκλωμένο μέ πλῆθος ἀπό παιδάκια 

- Όλα χαρούμενα καί ντυμένα με μπλέ φορεματάκια. Τότε άκουσε · τη φωνή τῆς ἀνηψιάς της, Μ. Β., πού τῆς εἶπε: «Θεία μου, ἀφοῦ ἔχουμε παρρησία στον Θεό καί μᾶς τό κάνει». «Ξεθάρρεψα τότε κι εγώ», λέει η τὸν Πατριάρχη Αβραάμ, τί φοβάσαι; Αυτός, ὅ,τι του ζητήσουμε, έχει αδελφή Εφραιμία, «καί πῆγα να του ζητήσω λίγες σταφιδούλες. Όμως, δεν πρόλαβα. Πριν μοῦ τίς δώσει, ξύπνησα, ἀλλὰ ἤμουν μέσα μου ὅλα χαρά»,

Περί τοῦ θέματος αὐτοῦ, στο βιβλίο «Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»,διαβάζουμε ὅτι ὁ Ἅγιος, ὅταν βρισκόταν σε απελπισία, ἄκουσε μία φορά τη φωνή τοῦ Κυρίου πού τοῦ εἶπε: «Κράτα τόν νοῦ σου εἰς τόν ἤδη καί μή ἀπελπίζου».

Όταν ἕνας ἀγωνιστής κατεβάζει τόν ἑαυτό του τόσο κάτω ὅπου αισθάνεται ὅτι εἶναι γιά τήν κόλαση, τότε ὁ διάβολος τό ἐκμεταλλεύεται για να τον φέρει σέ ἀπελπισία, λέγοντάς του: «Ἄδικα ἔχασες τα καλύτερά σουΝχρόνια. Θα κολαστεῖς». Κι ἔτσι, τόν σπρώχνει νά τά παρατήσει για ν' ἀπολαύσει τουλάχιστον στο υπόλοιπο τῆς ζωῆς του τίς μάταιες ἡδονές. 

Ἄλλους πάλι τούς φέρνει σε τέτοιο βαθμό ἀπελπισίας ώστε τους σπρώχνει στήν αὐτοκτονία. Όμως, ὁ σοφός ἀγωνιστής και τόν ἑαυτό του συνεχίζει νά τόν θεωρεῖ ἄξιο γιά τήν κόλαση καί τόν διάβολο ἀντιμετωπίζει λέγοντας: «Ἀπό τά ἔργα μου εἶμαι ἀπελπισμένος, ἀλλά δέν ἐλπίζω στά ἔργα μου, παρά στό ἀνεξάντλητο ἔλεος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μου πού καταδέχτηκε να χύσει τό πανάγιο αίμα του καί γιά μένα». Μέ αὐτές τίς σκέψεις ἀποφεύγει τήν ὀλέθρια ἀπελπισία.

Παρ' ὅλο πού ἡ ἀδελφή Εφραιμία σ᾿ ὅλα της τά χρόνια ήταν δοσμέ-λνη ἐξ ὁλοκλήρου στον Θεό, πολλές φορές ὁ ἐχθρός προσπαθοῦσε νά τή ρίξει σέ ἀπελπισία ὅτι θά κολαστεῖ. Όμως, εὔκολα τόν ἀντέκρουε ὅτι οἱ εὐχές τοῦ Γέροντα καί τῆς Γερόντισσας θα τη σώσουν. Ἔτσι, λοιπόν, καί τήν ταπείνωση κρατοῦσε ἀλλά καί τήν ἐλπίδα βεβαία.

Βιβλιογραφία : Παρά τους πόδας τών Αγίων. Ιωσήφ..Δ.

ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ 

Η ανθρωπότητα υποφέρει, από την έλλειψη αγάπης...(+)Πατριάρχης Γεωργίας κ.κ. Ηλίας Β'αιωνία η μνήμη.

Η Γεωργία αποχαιρετά τον πνευματικό της πατέρα.​Η είδηση της κοιμήσεως του Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, Ηλία Β’, σήμανε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Η Γεωργία αποχαιρετά τον πνευματικό της πατέρα.

​Η είδηση της κοιμήσεως του Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, Ηλία Β’, σήμανε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Οι καμπάνες στους ναούς από την Τιφλίδα μέχρι τα βουνά του Καυκάσου ηχούν πένθιμα, αποχαιρετώντας τον άνθρωπο που για 49 χρόνια υπήρξε το στήριγμα, η ελπίδα και η ενότητα ενός ολόκληρου λαού.

Αιώνια αυτού η μνήμη!

Σε μικρά πράγματα, σε απλές πράξεις, ας προσπαθήσουμε να έχουμε την ακόλουθη εσωτερική στάση: «Δεν δέχομαι το θέλημα του «πεσμένου» αίματός μου· θέλω η ζωή του ίδιου του Θεού να ρέει στις φλέβες μου».Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 23

 

192 - Το Δρεπάνι .

Όταν ο θεριστής παίρνει το δρεπάνι και αρχίζει να το χτυπάει, το δρεπάνι βγάζει μια μακρά κραυγή. Φαίνεται να βογκάει, σαν να κλαίει κάτω από τα χτυπήματα του σφυριού. Η πεδιάδα γεμίζει με το θρήνο του.

Έτσι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος όταν ο Κύριος τον χτυπάει με το σφυρί των δεινών και των παθημάτων: πρέπει να κλαίει και να προσεύχεται με καυτά δάκρυα.

Οι καιροί μας πρέπει να είναι γεμάτοι θρήνους, προσευχής και μετάνοιας, επειδή τα σφυριά μας χτυπούν συνεχώς. Αλλά, αλίμονο! Αντί για αυτόν τον θρήνο, αντηχούν οι ταβέρνες και οι αμαρτίες. Για να ξεπεράσει τα προβλήματά του, ο άνθρωπος μεθάει με το αλκοόλ και τις απολαύσεις του κόσμου.

Η Συνέλευση των Τυφλών

Σε μια συνέλευση τυφλών, ένας δάσκαλος άρχισε να δίνει μια διάλεξη για τις ομορφιές της φύσης... για την ανατολή του ηλίου, το έργο των γεωργών, τη γοητεία των δασών... κ.λπ. Αλλά οι τυφλοί άρχισαν να φωνάζουν: - Γιατί μας μεθάτε με τέτοια ψέματα;... Δεν έχουμε δει τίποτα από αυτά που μας λέτε!...

Οι διαταραγμένοι τυφλοί άρχισαν να κουνούν τα μπαστούνια τους και ο ομιλητής έπρεπε να ηρεμήσει.

Αυτό ισχύει περίπου για τον κόσμο των απίστων σήμερα και την τρομερή πνευματική τύφλωση του σήμερα απέναντι στο φως της πίστης.

194 - Το Κοράκι του Ηλία.

Σε ένα σπίτι φτωχών και άπορων ανθρώπων, ένα μικρό παιδί άκουσε τη γιαγιά του να διαβάζει τη βιβλική ιστορία για το κοράκι που έφερε φαγητό στον προφήτη Ηλία. - Αγαπητή γιαγιά - είπε το παιδί - ας ανοίξουμε και την πόρτα, ας φέρει και το κοράκι κάτι σε εμάς.

Η γιαγιά προσπάθησε να εξηγήσει στο παιδί, αλλά το παιδί είπε όχι, όχι, ας ανοίξουμε την πόρτα.

Η γιαγιά έκανε όπως της είπαν και άνοιξε την πόρτα παρόλο που ήταν χειμώνας και έκανε κρύο. Εκείνη τη στιγμή περνούσε ο ιερέας του τόπου. Έκπληκτος είδε την πόρτα ανοιχτή και ρώτησε γι' αυτήν. Η γιαγιά του είπε πώς ήταν τα πράγματα. - Βλέπεις πώς λειτουργεί η πίστη και η ελπίδα στον Θεό - είπε ο ιερέας - Μόλις τώρα πήγαινα να μοιράσω κάποια βοήθεια από το σεντούκι της εκκλησίας στους φτωχούς και τους άπορους. Θα ξεκινήσω από εδώ. Κοίτα, το κοράκι σου έφερε και τη βοήθεια που χρειάζεσαι. Και τους έδωσε ένα χρηματικό ποσό για να αγοράσουν τα πράγματα που χρειάζονται για να ζήσουν.

Το παιδί πίστεψε και ο Θεός ανταποκρίθηκε στην πίστη του. Η πίστη εξακολουθεί να κάνει θαύματα σήμερα.

Ο Θεός εξακολουθεί να ανταποκρίνεται σήμερα - Ανταποκρίνεται χωρίς αποτυχία - στην πίστη μας.

Αν είχαμε δυνατή και ζωντανή πίστη, ένα κοράκι θα ερχόταν σε εμάς σε όλες τις σωματικές και πνευματικές μας ανάγκες και προβλήματα.

Ο Θεός είναι το καταφύγιο και το στήριγμά μας, μια βοήθεια που δεν αποτυγχάνει ποτέ σε στιγμές ανάγκης

(Ψαλμός 46, 1).

195 - Ερώτηση ενός ειδωλολάτρη

Ένας Γάλλος στο Παρίσι είχε έναν μαύρο υπηρέτη από τις γαλλικές αποικίες. Όταν ξέσπασε μια άσχημη γρίπη στο Παρίσι, ο Γάλλος συμβούλεψε την οικογένειά του να αποσυρθεί στην επαρχία για να γλιτώσει από τη γρίπη.

Καταλαβαίνοντας αυτή τη συμβουλή, ο υπηρέτης πήρε θάρρος και ρώτησε: - Κύριε, ο Θεός σας σίγουρα ζει στην επαρχία, γι' αυτό φεύγετε από την πόλη...

Ο Χριστιανός αφέντης ντράπηκε μπροστά σε αυτή την ερώτηση που πλήγωσε την μικρή του πίστη.

Κυνηγούμενος από αυτή την επίπληξη, δεν πήγε στην επαρχία, παρέμεινε στο Παρίσι και ο Θεός τον προστάτευσε από τη γρίπη.

196 - Οι Νόμοι του Λυκούργου

Σχετικά με τον Λυκούργο, έναν μεγάλο πολιτικό των αρχαίων Ελλήνων, η ιστορία λέει ότι δεν επέτρεψε να γραφτούν οι νόμοι. - Οι νόμοι της χώρας - είπε ο Λυκούργος - δεν πρέπει να γράφονται: κάθε πολίτης πρέπει να τους έχει γραμμένους στην καρδιά του.

Έτσι πρέπει να συμβαίνει και με τους ουράνιους νόμους. Κάθε αληθινός Χριστιανός πρέπει να τους έχει γραμμένους στην καρδιά του. Υπάρχουν αρκετές συμβουλές, κανονισμοί, βιβλία τυπωμένα σε χαρτί, αλλά το ερώτημα είναι πόσα από αυτά είναι επίσης γραμμένα στις καρδιές των ανθρώπων, επειδή μόνο αυτά έχουν δύναμη!

Εμείς στον Στρατό του Κυρίου δεν έχουμε ειδικούς κανονισμούς, επειδή είμαστε επίσης της άποψης του Λυκούργου: πρέπει να είναι γραμμένοι στις καρδιές μας.

Φυλάω τον Λόγο Σου στην καρδιά μου για να μην αμαρτήσω εναντίον Σου (Ψαλμός 119).

- Προσευχή για βροχή

Σε μια περίοδο μεγάλης ξηρασίας, σε ένα χωριό είχε κανονιστεί μια προσευχή για βροχή. Οι άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί σιγά σιγά στην εκκλησία. Ανάμεσα σε αυτούς που είχαν φτάσει ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία είχε έρθει με μια ομπρέλα.

Οι άνθρωποι άρχισαν να χαμογελούν στην ομπρέλα της γυναίκας. - Τότε η θεία σου - είπαν οι άνθρωποι - έχεις ήδη αρχίσει να φοβάσαι τη βροχή και δεν έχουμε καν ξεκινήσει την προσευχή ακόμα!...

 Λοιπόν, αγαπητοί μου - απάντησε η ηλικιωμένη γυναίκα - άκουσα ότι σήμερα προσευχόμαστε για βροχή και πιστεύω ότι ο Καλός Κύριος θα ακούσει την προσευχή μας και θα μας δώσει βροχή.

Οι άνθρωποι μπήκαν στην εκκλησία, προσευχήθηκαν και καθώς έφευγαν, έπεσε μια ευεργετική βροχή.

Η ηλικιωμένη γυναίκα άνοιξε την ομπρέλα της και πήγε σπίτι λέγοντας: - Γέλασες με την ομπρέλα μου, αλλά εδώ ήταν σημάδι πίστης.

Οι άνθρωποι έσκυψαν τα κεφάλια τους σε ένδειξη ντροπής και σιωπής.

198 - Το Ξίφος του Δαμοκλή

Αυτός ο Δαμοκλής ήταν ο αυλικός του βασιλιά Διονυσίου των Συρακουσών. Και ήταν ένας κολακευτικός άνθρωπος, που δεν αποδυνάμωνε πλέον τον βασιλιά με επαίνους και ευτυχία. - Δαμοκλής - είπε ο βασιλιάς - αν με θεωρείς τόσο ευτυχισμένο, άσε με να σου δώσω τη θέση μου για λίγο, για να δεις πώς θα νιώσεις σε αυτήν.

Και ο Δαμοκλής καθόταν στην έδρα του βασιλιά, ντυμένος με βασιλική ενδυμασία. Οι υπηρέτες τον σέρβιραν με κάθε είδους ποτά και λιχουδιές. Και ο Δαμοκλής χάρηκε. Αλλά, κοιτάζοντας ψηλά τυχαία, τι είδε; Ένα τρομερό πράγμα! Πάνω από το κεφάλι του κρεμόταν ένα κοφτερό σπαθί, δεμένο με μια μόνο τρίχα αλόγου. Ο Δαμοκλής σηκώθηκε τρομοκρατημένος για να φύγει και δεν ήθελε να δοκιμάσει άλλα από τα ποτά και τις απολαύσεις.

Τότε ο βασιλιάς του είπε: - Λοιπόν, βλέπεις, Δαμοκλή, ποια είναι η ευτυχία μου; Οι ανησυχίες και οι κίνδυνοι απειλούν τον θρόνο μου από στιγμή σε στιγμή και πάνω απ' όλα, το σπαθί του θανάτου απειλεί κι εμένα, που μπορεί να με ρίξει κάτω ανά πάσα στιγμή.

Ο Δαμοκλής κατάλαβε το μάθημα. Ας το καταλάβουμε κι εμείς: η μάχαιρα του θανάτου μας παραμονεύει από στιγμή σε στιγμή. Ας αμυνθούμε εναντίον τους με το μόνο πράγμα με το οποίο μπορούμε να αμυνθούμε: Να είστε πάντα έτοιμοι, γιατί δεν γνωρίζετε την ημέρα ούτε την ώρα (Ματθαίος 24:42-44).

Ω, πόσο ανόητο είναι να ζούμε σε απολαύσεις και αμαρτίες, όταν η μάχαιρα του θανάτου κρέμεται πάντα πάνω από τα κεφάλια μας!

199 - Πέτρα, σφουγγάρι, κηρήθρα

Τα δώρα του Ευαγγελίου μας δίνονται με μία μορφή σε όλους τους Χριστιανούς. Αλλά οι άνθρωποι τα λαμβάνουν και τα επιστρέφουν με διαφορετικές μορφές. Από αυτή την άποψη, οι Χριστιανοί θα χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες:

Στην πρώτη κατηγορία είναι αυτοί που είναι σκληροί σαν πέτρα. Δεν δίνουν τίποτα μέχρι να τους χτυπήσεις με το σφυρί και μετά μερικές σπίθες αγάπης, καλοσύνης κ.λπ. μόλις που ξεφεύγουν.

Στη δεύτερη κατηγορία είναι αυτοί που είναι σαν σφουγγάρια. Πρέπει πάντα να τους μαζεύεις ώστε να μπορούν να δώσουν το πνευματικό τους πλεόνασμα.

Στην τρίτη κατηγορία είναι αυτοί που είναι σαν κηρήθρες. Το πλεόνασμα αγάπης, ελέους και καλοσύνης τους ρέει και ρέει πάντα από μόνο του σαν ένα ευλογημένο πνευματικό μέλι.

Εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, σε ποια από αυτές τις τρεις κατηγορίες ανήκεις;

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 22

 

184 - Χωρίς Πληρωμή

Αν καλέσετε κάποιον να κάνει κάτι για εσάς, θα απαιτήσει πληρωμή για τον χρόνο που εργάστηκε. Αν καλούσες κάποιον να δουλέψει για την ημέρα και του έλεγες ότι δεν τον πληρώνεις τίποτα, θα αγανακτούσε και, κοιτάζοντάς σε για πολλή ώρα, θα νόμιζε ότι αστειεύεσαι ή ότι είσαι τρελός.

Λοιπόν, όταν πρόκειται για εργασία για τον διάβολο, τα πράγματα αλλάζουν. Οι άνθρωποι υπηρετούν και εργάζονται για τον διάβολο χωρίς αμοιβή. Και όχι μόνο με την ημέρα αλλά με το χρόνο και ακόμη περισσότερο.

Κάποιοι άνθρωποι υπηρετούν τον διάβολο όλη τους τη ζωή, χωρίς αμοιβή. Δηλαδή, συγγνώμη! Ο διάβολος έχει επίσης μια αμοιβή με την οποία ανταμείβει όσους τον υπηρετούν: κόλαση και αιώνια καταδίκη.

Τι οδυνηρό πράγμα, τι τρομερό πράγμα!

185 - Και το Πνεύμα Εμφανίστηκε με τη Μορφή Περιστεριού

Τι μεγάλο δώρο είναι η νέα ζωή. Είναι ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος.

Όπου κατοικεί, μια μεγάλη αλλαγή συμβαίνει, μια θεμελιώδης αλλαγή συμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου, όπως ένα αρπακτικό πουλί μετατρέπεται σε τραγουδιστικό πουλί... όπως ένα άπληστο και αρπακτικό κοράκι μετατρέπεται σε αγνό και αθώο περιστέρι. Αυτός είναι ο νέος άνθρωπος, ο πνευματικός άνθρωπος (Β' Κορινθίους 3:1).

Όπου όμως εμφανίζεται ένας τέτοιος άνθρωπος, όπου εμφανίζεται ένα τέτοιο περιστέρι, τον κυνηγούν και τον καταδιώκουν τα πουλιά που διατηρούν την παλιά τους φύση, οι κοσμικοί άνθρωποι.

Έτσι ήταν στην εποχή του Σωτήρα, έτσι θα είναι μέχρι το τέλος των αιώνων

(Λουκάς 21:12· Ιωάννης 15· Ματθαίος 10:26). Όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θα καταδιωχθούν (Β' Τιμ. 3:12).

Αδελφέ μου, παραπονιέσαι ότι σε καταδιώκουν και σε χλευάζουν, αφού έχεις αποφασίσει για τον Κύριο;

Μην παραπονιέσαι, αλλά χαίρε! Θα ήταν κακό αν δεν σε καταδίωκαν. Οι διωγμοί και ο χλευασμός είναι το σημάδι ότι έχουν εμφανιστεί λευκές κηλίδες και λευκά φτερά στη ζωή σου. Και από όσα λευκά φτερά θα αυξηθούν, να ξέρεις, αδελφέ μου, ότι θα έχεις περισσότερα να υποφέρεις.

186 - Δώσε μου σήμερα!

Όταν ο διάβολος πλησιάζει με τις απάτες και τους πειρασμούς του για τον άνθρωπο, ζητά μόνο ένα πράγμα: - Άνθρωπε, - λέει ο πονηρός - δώσε μου σήμερα!... Δεν σου ζητώ τίποτα άλλο παρά σήμερα, και δώσε το αύριο στον Θεό! Το σήμερα είναι δικό μου, και το αύριο είναι του Θεού!

Έτσι μιλάει ο απατεώνας και, αλίμονο, πόσους Χριστιανούς σέρνει με αυτή την απάτη στα βάθη της κόλασης!

Ο διάβολος ζητά το σήμερα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο άνθρωπος αναβάλλει συνεχώς το αύριο... μέχρι που πέφτει αναίσθητος στον τάφο.

187-Έκλεψε το Σιτάρι του

Δύο χωρικοί αλώνιζαν το σιτάρι τους σε μια κοινότητα. Άφησαν το σιτάρι τους στο αλώνι όλη τη νύχτα. Αλλά, ο ένας από αυτούς - ένας άπιστος που είχε τη συνήθεια να κλέβει - αποφάσισε να κλέψει το σιτάρι του άλλου τη νύχτα.

Για να μην χάσει το σωρό από τον οποίο επρόκειτο να κλέψει, πήγε το βράδυ και σκέπασε το σιτάρι του γείτονά του με μια κουβέρτα. Αργότερα, ο άλλος χωρικός πήγε επίσης στο αλώνι. Όταν είδε το σιτάρι του καλυμμένο, είπε στον εαυτό του: κοίτα τι έντιμος άνθρωπος είναι ο γείτονάς μου. Έσκεψε το σιτάρι μου για να μην βρέξει· αλλά είναι καθήκον μου να σκεπάζω το σιτάρι του... Πρέπει επίσης να του δείξω την αγάπη που έχω γι' αυτόν - και αυτό λέει, σκεπάστε το σιτάρι του γείτονά του.

Το βράδυ ο κακός γείτονας ήρθε να κλέψει, άγγιξε το καλυμμένο σιτάρι και έκλεψε ένα μεγάλο σακί.

Το πρωί έμαθε με ντροπή ότι είχε κλέψει το σιτάρι του. Είχε κλέψει το δικό του σιτάρι.

188 - Το τρίξιμο των δοντιών

Το Ευαγγέλιο μιλάει για το τρίξιμο των δοντιών στην κόλαση. Πώς μπορεί να γίνει κατανοητό αυτό το τρίξιμο; Στη ζωή των ανθρώπων, τρίζουν τα δόντια τους από θυμό. Πιστεύω ότι το τρίξιμο των δοντιών από θυμό θα είναι επίσης στην κόλαση.

Ο γιος θα γκρινιάζει στον πατέρα επειδή δεν του έδειξε το καλό μονοπάτι. Η κόρη θα γκρινιάζει στη μητέρα επειδή δίνει κακό παράδειγμα. Ο φίλος θα γκρινιάζει στον φίλο, λέγοντας: εσύ με έφερες εδώ... εσύ με οδήγησες στο κακό μονοπάτι... αν δεν σε είχα ακολουθήσει, δεν θα είχα φτάσει σε αυτό το σημείο...

Οι γονείς θα γκρινιάζουν ενάντια στους γιους τους και οι γιοι ενάντια στους γονείς τους. Οι μαθητές θα γκρινιάζουν ενάντια στους κακούς δασκάλους και ποιμένες ενάντια στους αδύναμους ιερείς. Και πάνω απ 'όλα, οι καταδικασμένοι θα γκρινιάζουν με θυμό ενάντια στον εαυτό τους, επειδή ήταν τόσο τυφλοί και ανόητοι στη ζωή που είχαν στον κόσμο.

189 - Άγγελοι - Διάβολοι

Ένας ειδωλολάτρης από τα βάθη της Αφρικής είχε βαπτιστεί και καιγόταν από λαχτάρα να δει την Ευρώπη, την κούνια και τη χριστιανική πατρίδα.

Τελικά, η επιθυμία του εκπληρώθηκε. Ένα κυριακάτικο πρωί, έφτασε σε μια πόλη της Γαλλίας.

Ο σύντροφός του τον πήγε σε μια εκκλησία. Ο πρώην ειδωλολάτρης συγκινήθηκε πολύ. Η εκκλησία γεμάτη ευσεβείς ανθρώπους του φάνηκε σαν αληθινός παράδεισος. Φεύγοντας από την εκκλησία, έγραψε στο σημειωματάριό του: Οι άνθρωποι εδώ είναι αληθινοί άγγελοι από τον ουρανό· ... έτσι τους είδα σήμερα στην εκκλησία.

Το απόγευμα, ο ξένος ήθελε να δει την πόλη και πήρε έναν παράδρομο. Αλλά εδώ

Τι να δουν τα μάτια σου; Γλέντια, γλέντια, μέθη, φωνές και ουρλιαχτά, από παντού. - Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; - ρώτησε ο ξένος. - Είναι οι Χριστιανοί που είδες σήμερα το πρωί στην εκκλησία. - Απίστευτο! - φώναξε ο ξένος και, παίρνοντας το σημειωματάριό του, έγραψε σε αυτό: Οι αγγέλοι που είδα πριν το μεσημέρι στην εκκλησία, το απόγευμα ήταν άγριοι διάβολοι. Οι άνθρωποι εδώ έχουν δύο πρόσωπα: το πρωί, στην εκκλησία, έχουν τη μία όψη ευσεβών αγίων και το απόγευμα, την άλλη - άγριων δαιμόνων... Και, τρομοκρατημένος από αυτό που είχε δει, ο πρώην ειδωλολάτρης πήρε το τρένο και δεν σταμάτησε μέχρι τον πάτο της Αφρικής.

190 - Μια κατάλληλη απάντηση 

- 4 Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και Χριστιανοί που ασχολούνται με κάθε είδους παράλογες ερωτήσεις και έρευνες σχετικά με τα πράγματα και τα μυστήρια της Θεότητας. 

- Παρακαλώ πείτε μου - ένας τέτοιος ερωτών ρώτησε κάποτε τον Λούθηρο, τον ιδρυτή της Μεταρρύθμισης

 - τι έκανε ο Θεός πριν δημιουργήσει τον κόσμο και τον άνθρωπο;

 - Κάνετε μια δύσκολη ερώτηση, 

- απάντησε ο Λούθηρος

 - αλλά θα προσπαθήσω να σας απαντήσω. Ξέρετε τι έκανε ο Θεός κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου; Στάθηκε σε ένα τεράστιο δάσος, κόβοντας και προετοιμάζοντας γερά ξύλα για τέτοιους ερωτώντες!...

191 - Ίχνη λύκου

Ένας κύριος μιλούσε σε έναν χωρικό: - Δεν είναι διάβολος! - είπε ο κύριος. - Ναι, είναι! - απάντησε ο χωρικός. - Τον έχετε δει; - Αλλά έχετε δει λύκο; - Όχι. - Τότε πώς ξέρεις ότι είναι λύκος; - Είδα τα ίχνη του ακόμα και αυτόν τον χειμώνα. - Βλέπεις, αγαπητέ κύριε; - απάντησε ο χωρικός. Έτσι ανακάλυψα κι εγώ ότι είναι διάβολος, ότι είδα τα ίχνη του ανάμεσα στους ανθρώπους. Όπου κι αν κοιτάξω, βλέπω τα ίχνη του διαβόλου λύκου (ψέμα, υποκρισία, φθόνο, υπερηφάνεια, πονηριά, κ.λπ.) και μετά από αυτό ξέρω και πιστεύω ότι είναι διάβολος. Ο διάβολος είναι αυτός που ψιθυρίζει σε εσάς και στους άλλους να μην τον πιστέψετε, για να μην δείτε τα κατορθώματά του. Κοιτάξτε προσεκτικά, αγαπητέ κύριε, ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που ο λύκος διάβολος έχει φάει τόσο άσχημα που έχουν μείνει μόνο τα ρούχα και οι ψυχές τους!