Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026
Την Τίμια Κάρα του Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου θα υποδεχθεί ο Πειραιάς στην Ευαγγελίστρια Πειραιώς.
Την Τίμια Κάρα του Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου θα υποδεχθεί ο Πειραιάς στην Ευαγγελίστρια Πειραιώς
Ένα σπουδαίο εκκλησιαστικό γεγονός και μία ιδιαίτερη ευλογία θα αποτελέσει για την πόλη του Πειραιά και τον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας, η μεταφορά της Τιμίας Κάρας του Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου.
Η Τιμία Κάρα φυλάσσεται στην Ιερά Μονή που ίδρυσε ο Όσιος το έτος 1598, κατόπιν υποδείξεως της Παναγίας, στη θέση Δομβός, στους πρόποδες του Ελικώνα.
Την Τιμία Κάρα του Οσίου Σεραφείμ θα κομίσει στην πόλη του Πειραιά ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος την Δευτέρα 23 Μαρτίου, στις 6.00 μ.μ. και θα την υποδεχθεί επισήμως στα προπύλαια του Μητροπολιτικού μας Ναού ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, επικεφαλής του Ιερού Κλήρου και του ευσεβούς λαού.
Η Τιμία Κάρα του Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου θα παραμείνει προς ευλογία των πιστών μέχρι το Σάββατο 28 Μαρτίου 10.30 π.μ.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχουν καθημερινές αναγνώσεις γραφών για κάθε ημέρα του χρόνου.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχουν καθημερινές αναγνώσεις γραφών για κάθε ημέρα του χρόνου. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής τα καθημερινά αναγνώσματα λαμβάνονται από τα Βιβλία της Γέννησης, τις Παροιμίες και την Προφητεία του Ησαΐα.
Η Γένεσις περιέχει τις ιστορικές «ρίζες» του Ανθρώπου και την ιστορία της σωτηρίας καθώς θέτει τα θεμέλια για τον ερχομό του Μεσσία. Οι παροιμίες περιέχουν την επιτομή των ηθικών διδασκαλιών και ο Ησαΐας, ο «μεγαλύτερος των προφητών», αποκαλύπτει το μυστήριο της σωτηρίας μέσα από τα δεινά και τις θυσίες του Χριστού.
Πάτερ Ιωάννη
The Bible is not simply a collection of stories and verses to be accepted and memorized.....
The Bible is not simply a collection of stories and verses to be accepted and memorized once for all, but the living voice of God speaking to us again and again, taking us deeper into the inexhaustible riches of His Wisdom and Love.
Therefore, there is no greater tragedy in our Church than the almost total ignorance by her members of the Holy Scriptures and, what is worse, an attitude of total indifference towards them. What for the Early Church Fathers and Saints was endless joy, interest, spiritual and intellectual growth, is for so many Christians today an antiquated text with little to no meaning in their lives.
A significant aspect and "spirit" of Great Lent is the hope that we will recover the reading and study of Holy Scripture as a true spiritual food by which we commune with God.
Fr. John
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026
Ὁ γέροντας ἱερέας π. Ἰωάννης Κεραμιτζῆς, ὁ ταπεινὸς πνευματικὸς τῆς Ἀκρόπολης †22 Μαΐου 1936-18 Μαρτίου 2021.
Ὁ γέροντας ἱερέας π. Ἰωάννης Κεραμιτζῆς, ὁ ταπεινὸς πνευματικὸς τῆς Ἀκρόπολης †22 Μαΐου 1936-18 Μαρτίου 2021
Πατέρα Ἰωάννη σὲ ἀγαπᾶμε πολὺ καὶ μᾶς λείπεις... Νὰ προσεύχεσαι γιὰ μᾶς στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο νὰ ἔχουμε ἀγάπη καὶ μετάνοια...
Ὁ μακαριστὸς Πρωτοπρεσβυτέρος π. Ἰωάννης Κεραμιτζῆς ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Παρεκκλησίου Ἁγίου Γεωργίου καὶ Ἁγίων Ἀναργύρων Μακρυγιάννη γεννήθηκε στὴν Χώρα Σάμου στὶς 22 Μαΐου 1936. Χειροτονήθηκε τὴν 14η Μαρτίου 1992 ὑπὸ τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ρόδου κυροῦ Ἀποστόλου καὶ ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρόδου καὶ εἰδικότερα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Σκιαδενὴς μέχρι τὸν Μάϊο τοῦ 2005. Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2005 διορίστηκε στὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν καὶ ἀνέλαβε ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Παρεκκλησίου Ἁγίου Γεωργίου καὶ Ἁγίων Ἀναργύρων Μακρυγιάννη. Ὁ μακαριστὸς ὑπηρέτησε μὲ διετῆ ἀπόσπαση (1999-2001) στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Κεντρώας Ἀφρικῆς γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς. Ἐκοιμήθη τὸ πρωὶ τῆς Πέμπτης 18ης Μαρτίου 2021.
Την εικοστή ημερα του μήνα η μνήμη των Οσίων Αββάδων (Πατέρων) που σκοτώθηκαν στη Μονή του Αγίου Σάββα από βαρβάρους
Την εικοστή ημερα του μήνα η μνήμη των Οσίων Αββάδων (Πατέρων) που σκοτώθηκαν στη Μονή του Αγίου Σάββα από βαρβάρους
Αυτοί οι Όσιοι Αββάδες είχαν συγκεντρωθεί από διάφορους τόπους και ζούσαν με ησυχία στο Μοναστήρι του Αγίου Σάββα, υπηρετώντας τον Θεό με ενάρετο τρόπο ζωής, πολλή ταλαιπωρία και άσκηση. Όμως ο φθονερός και κακόβουλος Διάβολος, που πάντοτε φθονεί τους ενάρετους, ξεσήκωσε εναντίον αυτών των Οσίων τους άθεους Αιθίοπες, που ονομάζονταν Μαύροι ή Μώροι. Εκείνοι, ελπίζοντας ότι θα βρουν χρήματα και πλούτη, πήγαν στο Μοναστήρι του Αγίου Σάββα.
Όταν όμως έψαξαν και δεν βρήκαν χρήματα, όπως περίμεναν, οι αιμοδιψείς αυτοί άνθρωποι ξέσπασαν τον θυμό τους εναντίον των Αγίων Πατέρων που βρίσκονταν εκεί. Άλλους από αυτούς τους αποκεφάλισαν, άλλους τους κατακρεούργησαν σε κομμάτια, άλλους τους έσχισαν στη μέση και άλλους τους τρύπησαν με ξίφη, χύνοντας το αίμα τους στη γη.
Οι Όσιοι όμως, ευχαριστώντας τον Θεό, παρέδωσαν τις ψυχές τους στα χέρια Του και έλαβαν την αιώνια και μακάρια ζωή της Βασιλείας των Ουρανών, για την οποία είχαν υπομείνει τόσο τους προηγούμενους αγώνες της άσκησης όσο και τα τελευταία βάσανα του μαρτυρίου.
Σημείωση
Για αυτούς τους Αββάδες που φονεύθηκαν γράφει ο Δοσίθεος (σελίδα 535 της «Δωδεκαβίβλου») ότι ήταν σαράντα τέσσερις στον αριθμό. Αφού σκοτώθηκαν από τους βαρβάρους, τα σώματά τους έμειναν άταφα, πεταμένα εδώ κι εκεί. Όταν τα είδε αυτά ο Αββάς Νικομήδης, αγανάκτησε και ταράχτηκε και είπε εκείνα τα λόγια του Ησαΐα:
«Οι δίκαιοι χάνονται και κανείς δεν το καταλαβαίνει· ο δίκαιος αφαιρείται εξαιτίας της αδικίας. Η ταφή του θα γίνει με ειρήνη· απομακρύνεται από το μέσο των ανθρώπων.»
Και πάλι φώναξε τα λόγια του Σολομώντα:
«Αυτοί όμως βρίσκονται σε ειρήνη· και αν στα μάτια των ανθρώπων φαίνεται πως τιμωρήθηκαν, η ελπίδα τους είναι γεμάτη αθανασία. Αφού παιδεύτηκαν λίγο, θα ευεργετηθούν πολύ, γιατί ο Θεός τους δοκίμασε και τους βρήκε άξιους για τον εαυτό Του.»
Ήρθε τότε και ο ηγούμενος των Ιεροσολύμων, ο Μόδεστος, που ήταν κι αυτός πολύ άγιος. Όταν είδε όλα τα κελιά έρημα, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Έτρεξε και ασπαζόταν τα ιερά λείψανα των Οσίων Πατέρων.
Γράφει επίσης γι’ αυτούς και ο Όσιος Αντίοχος ο Παλαιστίνιος προς τον Ευστάθιο, ηγούμενο μιας μονής της Ατταλικής. Το βιβλίο του έχει τον τίτλο «Πανδέκτης Βίβλος» και περιέχει εκατόν τριάντα διάφορα κεφάλαια, γραμμένα από τον μοναχό Αντίοχο της Λαύρας του Αγίου Σάββα, της οποίας τότε είχε την ευθύνη.
(Τη λέξη «Λαύρα» οι δικοί μας τη χρησιμοποιούν μεταφορικά για μεγάλα και πολυάριθμα μοναστήρια. Η λέξη αποδίδεται είτε από την εσωτερική φλόγα, είτε από το ότι έχει πολλή «αύρα», δηλαδή πολλές πνοές — πολλούς ανθρώπους. Ο Βαρίνος πάλι ετυμολογεί τη λέξη από το ότι «ρέει λαός» μέσα από αυτήν.)
Ο Αντίοχος λοιπόν γράφει για αυτούς τους Πατέρες ότι υπέστησαν τα φοβερά μαρτύρια οκτώ ημέρες πριν από την άλωση των Ιεροσολύμων, από βαρβάρους, στα χρόνια του αυτοκράτορα Ηρακλείου, το έτος 610. Ο ίδιος απορεί πώς να ονομάσει αυτούς που σκοτώθηκαν και λέει:
«Αναρωτιέμαι αν πρέπει να τους ονομάσω Αγγέλους ή ανθρώπους. Από μικρή ηλικία πήραν πάνω τους τον γλυκό ζυγό του Κυρίου. Οι περισσότεροι ήταν προχωρημένης ηλικίας, ταπεινοί, πράοι, τίμιοι, άμεμπτοι, ευσεβείς, ξένοι προς κάθε κακία και κατηγορία. Ήταν στολισμένοι με όλες τις αρετές και γεμάτοι από θεϊκά χαρίσματα. Μερικοί μάλιστα ήταν πάνω από εκατό ετών. Δεν έβγαιναν από τη Λαύρα ούτε πήγαιναν στο κάστρο ( στην πόλη των Ιεροσολύμων). Πραγματικά ουράνιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι.»
Αυτούς τους σκότωσαν Ισμαηλίτες. Όταν πλησίασαν στη Λαύρα, μερικοί μοναχοί έφυγαν, ενώ άλλοι έμειναν, δηλαδή όσοι ήταν πιο δυνατοί και νεότεροι.
Φαίνεται όμως ότι αυτοί ίσως να είναι διαφορετικοί από εκείνους που γιορτάζονται στις 16 Μαΐου — βλέπε εκεί.
*
Την ίδια ημέρα η μνήμη των επτά Αγίων γυναικών Μαρτύρων στην Αμινσό: Αλεξανδρία, Κλαυδία, Ευφρασία, Ματρώνα, Ιουλιανή, Ευφημία και Θεοδώρα
Το δίστιχο λέει:
«Ο αριθμός επτά, ο παρθένος των αριθμών,
φανερώνει τις επτά παρθένες που κάηκαν.»
Αυτές οι Άγιες έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, περίπου το έτος 290, όταν ξεκίνησε μεγάλος διωγμός εναντίον των Χριστιανών. Τότε άνθρωποι κάθε ηλικίας που ομολογούσαν τον Χριστό — άνδρες και γυναίκες — θανατώνονταν με διάφορα βασανιστήρια.
Επειδή λοιπόν αυτός ο σκληρός διωγμός γινόταν και στην πόλη της Καππαδοκίας που λεγόταν Αμινσός (η οποία από τους Τούρκους ονομάζεται Αμσός ή Εμήδ), και ο άρχοντας της πόλης θανάτωνε απάνθρωπα τους Χριστιανούς εκεί, γι’ αυτό και αυτές οι επτά Άγιες Παρθένες παρουσιάστηκαν μπροστά στον άρχοντα με θάρρος. Ομολόγησαν ότι ο Χριστός είναι αληθινός Θεός και χαρακτήρισαν τον άρχοντα απάνθρωπο, θηριώδη και εχθρό της αλήθειας.
Γι’ αυτό πρώτα τις έγδυσαν και τις μαστίγωσαν με ραβδιά. Έπειτα τους έκοψαν τα στήθη με μαχαίρια. Μετά τις κρέμασαν και τις καταξέσκισαν τόσο πολύ, ώστε φάνηκαν τα σπλάχνα τους. Τελικά τις έβαλαν μέσα σε αναμμένη κάμινο και έτσι οι μακάριες παρέδωσαν τις ψυχές τους στα χέρια του Θεού, από τον οποίο έλαβαν και τα άφθαρτα στεφάνια του μαρτυρίου.
Σημειώσεις
Στα Μηναία το όνομα αναφέρεται ως Θεοδοσία.
Ο αριθμός επτά ονομάζεται «παρθένος» από τους αριθμητικούς, επειδή μόνο αυτός μέσα στη δεκάδα ούτε γεννά άλλον αριθμό ούτε γεννιέται από άλλον. Το δίστιχο λοιπόν λέει ότι ο «παρθένος» αριθμός επτά φανερώνει τις επτά παρθένες γυναίκες που κάηκαν.
*
Μνήμη του Αγίου Πατέρα μας Νικήτα, επισκόπου Απολλωνιάδας, του Ομολογητή. Κοιμήθηκε ειρηνικά.
Και του Αγίου Νεομάρτυρα Μύρωνα στο Ηράκλειο Κρήτης.
ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
ΜΟΝΑΧΗ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΌΛΥΜΑ ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΓΙΑ ΤΉΝ ΠΕΡΙΟΧΉ
Επειδή με ρωτάτε πολλοί από την Ελλάδα και αλλού, τι συμβαίνει εδώ με τα προσκυνήματα κλπ, σας εξηγώ .
Λόγω πολέμου πάντα λαμβάνονται κάποια μέτρα. Απαγορεύονται λοιπόν οι συγκεντρώσεις πάνω από 50 άτομα οπουδήποτε , εδώ και λίγο καιρό.
Συνεπώς, κλείνουν τα μεγάλα λατρευτικά κέντρα, όπως ο Ναός της αναστάσεως, τα τζαμιά και οι συναγωγές. Οι μοναχοί που ζουν μέσα στο οίκημα του ναού της αναστάσεως συνεχίζουν να τελούν τα λατρευτικά καθήκοντα . Εμείς οι υπόλοιποι πηγαίνουμε στους μικρότερους ναούς που είναι ουκ ολίγοι.
Ο Χριστός και Θεός μας είναι πανταχού παρών . Αν δεν ήταν έτσι, τότε σε τι Θεό πιστεύουμε; Σε κάποιον που περιορίζεται μόνο σε ένα οίκημα; Ας σταματήσουν λοιπόν οι κορώνες και οι υπερβολές. Τα πράγματα είναι πάντοτε πιο απλά από ό, τι νομίζουμε.
Τί μου συνέβη τό 1998 στο Άγιον Όρος.
«Ὁ κύριος Λ. Β., κάτοικος Θεσ/νίκης, τό 1998 εἶχε μεταβεῖ στό Ἅγ. Ὄρος, μαζί μέ ἕνα φίλο του (τό ὄνομα τοῦ ὁποίου μοῦ ζητήθηκε νά μήν ἀναφερθῆ). Ὁ φίλος τοῦ Λ. Β. ἦταν ἐκ πεποιθήσεως ἄθεος, ἦταν ἄρρωστος μέ καρκίνο στο πάγκρεας καί εἶχε ἀκολουθήσει τό φίλο του στό Ἅγ. Ὄρος, μέ σκοπό να χλευάση τούς Μοναχούς καί τό Χριστιανισμό.
Η πρώτη Μονή τήν ὁποία ἐπισκέφθηκαν ἦταν ἡ Μονή Δοχειαρίου. Ἐκεῖ θυμᾶται ὁ Λ. Β. ἕνα συγκλονιστικό γεγονός. Μόλις μπῆκαν στη Μονή, τούς ζύγωσε ἕνας Μοναχός καί εἶπε στο φίλο του πώς αὐτός τόν Ὁποῖο χλευάζει, θά εἶναι αὐτός πού θά τόν ἀπαλλάξη ἀπ' τήν ἀρρώστια του. Καί οἱ δύο ξαφνιάστηκαν διότι δέν εἶχαν πεῖ σέ κανέναν τό πρόβλημα υγείας τό ὁποῖο ἀντιμετώπιζε ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς.
Μετά ἀπό λίγο ὁ Λ. Β. βρῆκε κάποιους ἄλλους Μοναχούς καί ρώτησε γιά τόν πρῶτο Μοναχό πού τούς εἶχε προσεγγίσει. Τότε αυτοί τόν πληροφόρησαν πώς εἶναι πολλά χρόνια ἄρρωστος μέ καρκινο καί ἔχει τό χάρισμα τῆς ἐνοράσεως. Ἀπό περιέργεια, λοιπόν, ο φίλος του τόν ἀναζήτησε και ξεκίνησε συζήτησι μαζί του. Ὁ Μοναχός εἶχε καρκίνο στους πνεύμονες καί παρά τούς ἀφόρητους πόνους τούς ὁποίους ἔνοιωθε, δέν ἔπαυε στιγμή να δοξολογή το Θεό καί νά προσεύχεται.
Αντιθέτως ὁ φίλος τοῦ Λ. Β. ἔλεγε πώς δέν μποροῦσε νά πιστεύη καί νά δοξολογῇ ἕνα Θεό πού τοῦ ἔδωσε αὐτή τήν παλιοαρρώστια καί ἄρχισε νά βλασφημᾶ τό Χριστό καί τήν Παναγία. Τότε ὁ Μοναχός τοῦ εἶπε νά προετοιμαστῆ, νά ἐξομολογηθῆ καί αὔριο στή Θ. Λειτουργία νὰ κοινωνήση. Ἐπίσης, τοῦ εἶπε πώς Θεός ὑπάρχει, μάλιστα εἶναι πολύ στοργικός καί τίς ἀρρώστιες τίς στέλνει γιά νά “καθαρίση" τούς ἀνθρώπους ἀπ᾿ τίς ἁμαρτίες τους.
Ὅπως μοῦ εἶπε ὁ Λ. Β., αὐτή ἡ συζήτησι ἄρχισε να βάζη σε σκέψεις το φίλο του, ὁ ὁποῖος παραδόξως "μαλάκωσε" καί ἄρχισε νά συμφιλιώνεται μέ τήν ἰδέα να κοινωνήση.
Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ ὁ φίλος του κοινώνησε καί πλέον, δέν εἶχε διάθεσι νά χλευάση τούς Μοναχούς καί τό Χριστιανισμό. Φεύγοντας ἀπ᾽ τό Ἅγ. Ὄρος, τό θαῦμα εἶχε γίνει. Ο φίλος τοῦ Λ. Β. ἀπό ἄθεος εἶχε ἀρχίσει νά πιστεύη στό Θεό. Ἐπίσης, ὅπως φάνηκε στή συνέχεια, ἡ ἐξέλιξι τῆς ἀσθενείας ἄρχισε νά ἐπιβραδύνεται καί ἐνῶ κανονικά τοῦ εἶχαν ἀπομείνει λίγοι μῆνες ζωῆς, ἔζησε 4 χρόνια καί μάλιστα τά ἔζησε ὡς πιστός Χριστιανός. Τό θαῦμα ἦταν ὅτι ὁ φίλος τού Κ.Β. θεραπεύθηκε στο Άγιον Όρος από τήν αθεια του και έσωσε τήν ψυχή του
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.
ΡΟΔΟΠΈΤΑΛΑ ΑΡΕΤΉΣ.
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ. ΩΡΩΠΌΣ 2026
Η ΓΕΡΌΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ.
«Ἕνα ἀπόγευμα εἶχαν καλέσει τή Γερόντισσα
Μακαρία στη Θήβα, γιά νά σταυρώση κάποιο
ἀσθενῆ. Στό μοναστήρι τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ ἦλθαν κάποιοι γιά ἐπείγοντα ζητήματα τῆς μονῆς. Οἱ μοναχές ἦταν ἀνήσυχες, ἐπειδή δέν μποροῦσαν ἐκεῖνες
να πάρουν πρωτοβουλία, ἐφ᾿ ὅσον ἡ ἡγουμένη τοῦβμοναστηριοῦ ἀπουσίαζε. Ἡ μόνη λύσι ἦταν νά περιμένουν τήν ἐπιστροφή τῆς Γερόντισσας, ἡ ὁποία, ὅπως ἐκεῖνες θεωροῦσαν, θά ἀργοῦσε ἀρκετά. Μετά τήν πάροδο δέκα λεπτῶν, ἀντικρύζουν τή Μητέρα.
Εκπληκτες προσπαθοῦσαν νά συνειδητοποιήσουν
πῶς ἦταν δυνατόν νά ἐπέστρεψε τόσο γρήγορα ἀπ᾿ τη Θήβα.
Η Γερόντισσα, στήν ἐρώτησι ἂν εἶχε πάει στή
Θήβα, ἀπάντησε καταφατικά. Ύστερα ἔσκυψε τό κεφάλι καί δέν εἶπε τίποτε ἄλλο»
Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Ροδοπέταλα Αρετής.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός 2026
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.82
"Τὸ Σταυρουλάκι τῆς Γιαγιᾶς"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἡ μικρὴ Ἑλένη κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς γιαγιᾶς της, καθὼς ἔμπαιναν στὸν ναό. Ἦταν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, καὶ στὴ μέση τοῦ ναοῦ, ἀνάμεσα σὲ βασιλικὸ καὶ ρόδα, στεκόταν ὁ Τίμιος Σταυρός.
«Γιαγιά, γιατί κλαῖς;» ψιθύρισε τὸ κοριτσάκι, βλέποντας τὰ δάκρυα νὰ τρέχουν στὰ ρυτιδωμένα μάγουλα.
Ἡ γιαγιὰ χαμογέλασε καὶ ἔβγαλε ἀπὸ τὸ στῆθος της ἕνα μικρὸ σταυρουλάκι. «Αὐτὸ τὸ φόρεσε ὁ παπποῦς σου στὸν πόλεμο, παιδί μου. Στὶς πιὸ σκοτεινὲς στιγμές, τὸ ἔσφιγγε καὶ ἔβρισκε δύναμη.»
Ἡ Ἑλένη ἄγγιξε ἁπαλὰ τὸ σταυρουλάκι. «Καὶ ἐγὼ μπορῶ νὰ βρῶ δύναμη;»
«Πάντα, ἀγάπη μου,» τῆς ἀπάντησε ἡ γιαγιά. «Ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι μόνο θυσία. Εἶναι καὶ νίκη. Εἶναι το φῶς ποὺ διώχνει τὸ σκοτάδι.»
Μαζὶ προσκύνησαν, καὶ ἡ μικρὴ καρδιὰ τῆς Ἑλένης γέμισε ἐλπίδα.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς δύναμής μας. Στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς, μᾶς θυμίζει ὅτι μετὰ τὸν πόνο ἔρχεται πάντα ἡ Ἀνάσταση.
Ο Πατέρας Θεόφιλος Παραϊάν αναφέρει:
«Θα ήθελα, Κύριε… να μην είμαι σαν τα ζιζάνια, που οι άνθρωποι ξεριζώνουν επειδή δεν τα χρειάζονται, αλλά να είμαι σαν τα λουλούδια, που οι άνθρωποι αγαπούν, που προσφέρουν, που λαμβάνουν, που φυτεύουν και φροντίζουν, ώστε να υπάρχει περισσότερη χαρά, ώστε να υπάρχει περισσότερη ομορφιά σε αυτόν τον κόσμο.» - Πατέρας Θεόφιλος Παραϊάν
Σήμερα, 19 Μαρτίου… είναι η ημέρα μιας αγίας που δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο.
Σήμερα, 19 Μαρτίου… είναι η ημέρα μιας αγίας που δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο.
Σε έναν κόσμο όπου πολλοί επιλέγουν να σιωπήσουν…
αυτή επέλεξε να πιστέψει.
Η Αγία Μάρτυρας Δαρία δεν είχε εύκολη ζωή.
Δεν είχε ασφάλεια. Δεν είχε γαλήνη.
Αλλά είχε κάτι πολύ πιο δυνατό:
Ακλόνητη πίστη.
Απέναντι στον διωγμό, τον χλευασμό και τον πόνο, δεν έκανε πίσω.
Δεν είπε «Δεν μπορώ άλλο».
Δεν κρύφτηκε.
Επέλεξε να μείνει με τον Χριστό… ακόμα και όταν ήξερε ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή της.
Και ίσως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που η ιστορία της μας αγγίζει τόσο βαθιά σήμερα.
Επειδή κι εμείς έχουμε στιγμές που:
– είναι δύσκολο για εμάς
– χάνουμε την ελπίδα
– νιώθουμε ότι είμαστε μόνοι
Αλλά η ζωή της Αγίας Δαρίας μας θυμίζει ένα απλό και δυνατό πράγμα:
Δεν είσαι μόνος. Ποτέ.
Όταν η καρδιά σου μένει κοντά στον Θεό,
ακόμα και οι πιο δύσκολες δοκιμασίες γίνονται πιο εύκολες.
Μπορεί να μην αντιμετωπίσετε βάσανα σαν τα δικά της...
αλλά θα έχετε τους δικούς σας αγώνες.
Και μετά, θυμηθείτε την.
Την ηρεμία με την οποία επέλεξε την πίστη.
Το θάρρος με το οποίο πήγε μέχρι το τέλος.
Αγία Μάρτυρα Δαρία, πρέσβευσε για εμάς!
ΣΤΟ TERMINAL ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ.
ΣΤΟ TERMINAL ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
π.Διονύσιος Ταμπάκης
ΛΙΓΟ πριν το Πάσχα, Μεγάλο Σάββατο πρωϊ, με τα καροτσάκια τους ,ο κύριος Νούς και η κυρία Καρδιά πορεύτηκαν στο τερματικό του σούπερ μάρκετ για να κάνουν ταμείο.
Ο κύριος Νούς με βεβαιότητα και θάρρος πρόλαβε πρώτος στην σειρά ,για να μην καθυστερεί και τοποθέτησε τα πράματά όπου παράλαβε από τα ράφια του καταστήματος, επάνω στο πάγκο του ταμείου.
-Να, η νηστεία και το αλάδωτο που έκανα μη δοκιμάζοντας καθόλου αρτύσιμα όλο το σαρανταημέρι .Ορίστε και οι ακολουθίες που παρακολούθησα στις εκκλησιές. Πιάστηκαν τα οπίσθιά μου απ’το να κάθομαι τόσες ώρες στο σανίδι και στο στασίδι.Εδώ είναι και ο πνευματικός κανόνας που ανυπερθέτως τέλεσα στο σπίτι μου,τα κομποσχοίνια και τα Πατερημά μου…Να και τα Ευχέλαια όπου κάλεσα εφτά φορές τον Παπά στο σπίτι μου να τελέσει….άρα περιμένω την πληρωμή μου.
Πιο δίπλα στο άλλο ταμείο η κυρία Καρδιά ως περιφρονημένη και ασήμαντη δεν είχε τόσανα αγαθά να παρουσιάσει. Μα είχε λίγα και καλά. Την ευσπλαχνία και το ευσυμπάθητον ,γεμάτο από ταπείνωση και αγάπη.
Και έτσι η κυρία καρδιά πανηγυρικά πέρασε την πύλη για να απολάψει το άγιον Πάσχα,ενώ ο κύριος Νούς έμεινε μετεξεταστέος και εγκλωβισμένος -Τhe Terminal- μέχρι την άλλη χρονιά.
Άλλωστε η εβραϊκή λέξη Πάσχα προέρχεται ή από το Ασσυριακό «πασαχού» που σημαίνει «πραΰνω» ή από το Αιγυπτιακό «πεσάχ» που δηλώνει «πλήγμα». Και στις δύο όμως περιπτώσεις η ωφέλεια είναι μεγίστη.
Πάσχα το επομένως δίχως την καρδιά να συμπάσχει και χωρίς ενσυναίσθηση και συμμετοχή στον πόνο,στο πλήγμα(πεσάχ) και την οδύνη του Χριστού και των αδελφών μας ,με ψυχή που δεν έχει πραϋνθεί (πασαχού) και μαλακώσει από την σκλήράδα ,αλλά τουναντίον τηρώντας μόνο φαρισαϊκώς και ορθολογικά τους τύπους και τις νηστείες της Εκκλησίας χωρίς να δουλεύει καθόλου η καρδιά,μόνο Πάσχα δεν είναι και θεριεύει κι’ επαυξάνει κι’άλλο η αλαζονεία της υπερηφάνειας και ναρκώνεται η καρδιά.
Δεν αποστράφηκε και δεν κατήγγειλε τίποτα άλλο ο Ιησούς Χριστός όσο την υποκρισία της τυπολατρείας. Τα μοτίβα και τα κουτάκια της ανασφάλειας των ανθρώπων που τους έκαναν κουτούς και άψυχους.Άλλωστε στο τέλος οι κανόνες και οι ΤΥΠΟΙ έφεραν τους ΤΥΠΟΥΣ των ήλων στο τυραγνισμένο σώμα Του πάνω στον Σταυρό.
Ο άνευ ουσίας τύποι ,είναι μόνο ρύποι.
Άρα φθάνοντας Στο Πάσχα για να Κοινωνήσεις και να συμμετάσχεις στην λαμπρά πανήγυρι και το δίκαιον όφλημα, αναλογίσου…έκανε κανένα χιλιόμετρο η καρδιά σου όλο αυτό το σαρανταημέρι;Έζησε,ανάπνευσε, κινήθηκε καθόλου; ή παρκαρισμένη στην πιλοτή την έφαγε η σκουριά και η ακινησία;
Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν, όσο προλαβαίνουμε, από την μονοδιάστατη νοϊκή και ας υιοθετήσουμε την μετα-νοϊκή και μετανοητική ζωή.
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026
Αναφέρει ο Πατέρας Ιουστίνος Μύρων από τη Μονή Οάσα.
Όπως πάει η πρωινή σας προσευχή, έτσι πάει και η μέρα σας.
Η προσευχή είναι ο καθρέφτης της ζωής. Αν θέλετε να μάθετε τι είδους ζωή έχετε, προσευχηθείτε και αυτό και εκείνο και... αυτό θα σας έρθει στο μυαλό! Αυτό που βλέπετε και αυτό που βιώνετε όταν προσεύχεστε, αυτό είστε. Αυτή είναι η ζωή σας που έχετε όταν προσεύχεστε. Αν είστε σκορπισμένοι τότε, αυτή είναι η ζωή σας. Αλλά αν θέλετε να συναντήσετε τη ζωή σας, τότε προσευχηθείτε. Αν θέλετε να δείτε τη ζωή σας, προσευχηθείτε.
Είναι λοιπόν ένας καθρέφτης της ζωής, αλλά είναι και ένας καθρέφτης όχι μόνο για να δούμε τον εαυτό μας, αλλά και για να ισιώσουμε τον εαυτό μας. Και βλέπετε ότι το πρωί, ειδικά οι γυναίκες, κάθονται μπροστά στον καθρέφτη για λίγο και κανείς δεν τις καταδικάζει γι' αυτό, επειδή ο κόσμος τις βλέπει, πρέπει να χτενιστούν, να τακτοποιηθούν, αυτό είναι όλο. Οι άντρες κάθονται λιγότερο. Αλλά γιατί περπατάμε με μια ατημέλητη ψυχή; Θα έπρεπε επίσης να τακτοποιήσω λίγο την ψυχή μου, επειδή δεν είμαι μόνο σώμα, είμαι και ψυχή.
Και μετά, σε ποιον καθρέφτη να κοιτάξω για να δω την ψυχή μου και να την τακτοποιήσω, ώστε να μην πάω ούτως ή άλλως; Λοιπόν, να ο καθρέφτης της ψυχής: η προσευχή. Ας καθίσουμε όμορφα στον καθρέφτη για την ψυχή, ας προσευχηθούμε όμορφα, ας τακτοποιήσουμε την ψυχή, η οποία μπορεί να την ζάρωσε από τη μια μέρα στην άλλη. Ας καθαριστούμε όμορφα, ας πάρουμε την ευλογία του Θεού για την επόμενη μέρα και ας τακτοποιηθούμε.
Και να ξέρετε ότι, όπως πάει η πρωινή σας προσευχή, έτσι θα πάει και η μέρα σας.
Πατέρας Ιουστίνος Μύρων από τη Μονή Οάσα
ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»!
ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»!
Το τεύχος Μαρτίου 2026 είναι διαθέσιμο ονλάιν, με νέα και ανταποκρίσεις από όλη την Αφρική, και με ένα ειδικό αφιέρωμα στον μακαριστό Μητροπολίτη Αμφιλόχιο Τσούκο, τον άοκνο ιεραπόστολο της Αφρικής και Φωτιστή της Ωκεανίας. Ξεχωρίζει η μαρτυρία του Μητροπολίτη Ναϊρόμπι κ. Μακαρίου, που έζησε και συνεργάστηκε μαζί του στην Κένυα.
Επίσης, το τεύχος περιλαμβάνει επιστολή του Παν. Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης για τον Άγιο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο, καθώς και τη συνέχεια της εισήγησης για την αγιοκατάταξή στην Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, γράφει:
«Δεν χρειάζεται να λύνονται όλα στη ζωή αμέσως. Μερικές φορές νιώθουμε την ανάγκη να βρούμε γρήγορες απαντήσεις, να βάλουμε τάξη σε όλα όσα μας ενοχλούν. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που χρειάζονται χρόνο για να ξεκαθαρίσουν.
Ο χρόνος έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να τακτοποιεί τα πράγματα. Αυτό που φαίνεται μπερδεμένο σήμερα μπορεί να γίνει σαφές αύριο. Αυτό που σας βαραίνει σήμερα μπορεί να μην έχει πλέον το ίδιο βάρος μετά από λίγο καιρό.
Επομένως, μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα όταν η ψυχή σας είναι ταραγμένη. Αφήστε τα πράγματα να ηρεμήσουν, προσευχηθείτε και προχωρήστε με υπομονή. Συχνά, οι απαντήσεις εμφανίζονται ακριβώς όταν σταματήσετε να τις πιέζετε.»
Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, γράφει:
«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ πόσα πολλά έχεις κάνει γι' αυτούς. Όχι επειδή δεν έχουν δει, αλλά επειδή δεν ξέρουν πώς να εκτιμούν. Και αυτό μπορεί να πληγώσει, ειδικά όταν έχεις δώσει από καρδιάς, χωρίς να ζητάς τίποτα σε αντάλλαγμα.
Αλλά η αξία των πράξεών σου δεν έγκειται στην ευγνωμοσύνη των άλλων. Αν έχεις κάνει το καλό με αγνή πρόθεση, τότε αυτό παραμένει καλό, ακόμα κι αν δεν ανταμείβεται όπως θα περίμενες. Κάποια πράγματα δεν επιστρέφονται από τους ανθρώπους, αλλά από τη ζωή ή από τον Θεό.
Συνέχισε να είσαι καλός άνθρωπος χωρίς να κρατάς λογαριασμό. Μην αφήσεις την αχαριστία να σε αλλάξει. Γιατί η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στο να λαμβάνεις πίσω, αλλά στο να παραμένεις ο ίδιος, ακόμα και όταν δεν σου προσφέρεται τίποτα.»
Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, αναφέρει:
«Δεν έρχονται όλες οι απαντήσεις όταν τις ζητάς. Υπάρχουν ερωτήσεις που μένουν μαζί σου για πολύ καιρό και σε συνοδεύουν σιωπηλά. Στην αρχή σε αναστατώνουν, αλλά με την πάροδο του χρόνου μαθαίνεις ότι δεν χρειάζεται να τα κατανοήσεις όλα επί τόπου.
Η ζωή δεν εξελίσσεται με τον δικό μας ρυθμό. Κάποια πράγματα χρειάζονται υπομονή, ωριμότητα, ηρεμία. Αυτό που φαίνεται ασαφές σήμερα, μπορεί να γίνει προφανές αύριο. Το σημαντικό είναι να μην χάσεις την κατεύθυνσή σου μόνο και μόνο επειδή δεν βλέπεις ακόμα την πλήρη εικόνα.
Συνέχισε να προχωράς με αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα για να κάνεις το επόμενο βήμα. Συχνά, η σαφήνεια έρχεται αφού έχεις το θάρρος να προχωρήσεις, όχι πριν.»
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
