Μετανοώ για όλους … Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ποίημα XXIX (29)

Μετανοώ για όλους …
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ποίημα XXIX (29)

Γιά όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες μετανοώ ενώπιόν Σου, Πολυέλεε.

Δες ο σπόρος όλων των αμαρτιών στο αίμα μου βρίσκεται.

Με τον δικό μου μόχθο και το δικό Σου έλεος καταπνίγω την κακή αυτή σπορά μέρα και νύχτα.
Για να μη φυτρώσουν αγκάθια, αλλά σιτάρι καθαρό
στον αγρό του Κυρίου.

Μετανοώ γιά όλους τους μεριμνώντες, που,
κάτω από το βάρος των μεριμνών τους, γονατίζουν και δεν γνωρίζουν να εναποθέτουν
όλες τις μέριμνές τους Σε Σένα. Για τον αδύναμο άνθρωπο
αβάστακτη είναι και η μικρότερη μέριμνα, ενώ γιά Σένα
και ένα βουνό από μέριμνες είναι σαν μιά μπάλα χιονιού
ριγμένη στην κάμινο του πυρός.

Μετανοώ γιά όλους τους αρρώστους, γιατί η αρρώστια
είναι καρπός της αμαρτίας. Όταν με την μετάνοια καθαρισθεί
η ψυχή, και η αρρώστια εξαφανίζεται μαζί με την αμαρτία,
και εισέρχεσαι Εσύ στην ψυχή, Αιώνια Υγεία μου.

Μετανοώ για τους απίστους, που με την απιστία τους
σωρεύουν μέριμνες και τις ασθένειες
και στους εαυτούς τους και στους φίλους τους.

Μετανοώ για όλους που βλασφημούν,
γιατί δεν γνωρίζουν ότι βλασφημούν τον Εσένα, τον Οικοδεσπότη
που τους ντύνει και τους τρέφει.

Μετανοώ γιά όλους τους ανθρωποκτόνους, που αφαιρούν
τη ζωή του άλλου γιά να φυλάξουν τη δική τους.
Συγχώρεσέ τους, Πολυέλεε, γιατί δεν γνωρίζουν τι κάνουν.
Γιατί δεν γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν στο Σύμπαν δύο ζωές, αλλά μία,
και ότι δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι, αλλά ένας.
Και κόβουν το μισό της καρδιάς γιά να φυλάξουν το άλλο μισό.
Αχ, πόσο είναι νεκροί εκείνοι που έχουν αποκόψει
το μισό της καρδιάς!

Μετανοώ γιά τους ψευδόρκους, διότι αλήθεια,
και αυτοί είναι ανθρωποκτόνοι, αυτόχειρες.

Γιά όλους εκείνους που εκμεταλλεύονται τους αδελφούς τους
και συσσωρεύουν άχρηστο πλούτο, κλαίω και αναστενάζω,
γιατί έθαψαν την ψυχή τους και δεν έχουν
με τι να παρουσιαστούν ενώπιόν Σου.

Γιά όλους τους υπερηφάνους και αλαζόνας κλαίω και αναστενάζω,
γιατί είναι ενώπιόν Σου σαν ζητιάνοι με άδειο σακκούλι.

Γιά όλους τους μέθυσους και λαίμαργους κλαίω και αναστενάζω,
διότι κατήντησαν δούλοι των δούλων τους.

Γιά όλους εκείνους που χαλάνε τους γάμους, μετανοώ,
γιατί πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο
τους εξέλεξε για να κτίζει διά μέσου αυτών την νέα ζωή,
ενώ αυτοί, την διακονία της ζωής,
μετέβαλαν σε καταστροφή της ζωής.

Γιά όλα τα ψεύτικα χείλη, για όλα τα θολά μάτια,
γιά όλες τις σκληρές καρδιές, γιά όλες τις αχόρταγες κοιλιές,
γιά όλα τα σκοτεινά μυαλά, γιά όλες τις κακές θελήσεις,
γιά όλους τους άσχημους λογισμούς, γιά όλες
τις ψυχοφθόρες ενθυμήσεις, μετανοώ και αναστενάζω.

Μετανοώ, Κύριε, γιά τους πολυλογούντας,
γιατί το πολύτιμο δώρο Σου,
το δώρο του λόγου, μετέβαλαν σε φθηνή άμμο.

Μετανοώ, γιά όλους εκείνους που καταστρέφουν
την εστία του γείτονα και την ειρήνη του,
γιατί έτσι μάζεψαν στον εαυτό τους και στο λαό τους την κατάρα.

Μετανοώ, για όλη την ιστορία των ανθρώπων, από τον Αδάμ
ως εμένα τον αμαρτωλό, γιατί όλη η ιστορία είναι στο αίμα μου.
Γιατί εγώ είμαι μέσα στον Αδάμ, και ο Αδάμ μέσα μου…

Γιά όλους τους μεγάλους και μικρούς, που δεν τρέμουν
μπροστά στην φοβερά Παρουσία Σου, κλαίω και κραυγάζω·

Δέσποτα Πολυέλεε, ελέησον και σώσον με.

Βελιγράδι 1922
[Ἀπό τίς Προσευχές δίπλα στήν Λίμνη, Ποίημα XXIX (29), τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 1922.]

Γιατί ο παράδεισος ξεκινά εκεί που η καρδιά ταπεινώνεται.

Χωρίς συγχώρεση και χωρίς νηστεία, ο άνθρωπος παραμένει έξω από την ίδια του την ειρήνη. Όχι επειδή ο Θεός τον αποβάλλει, αλλά επειδή η καρδιά του κλείνεται στον εαυτό της.

Η παραδεισένια κατάσταση δεν είναι απλώς μια ανάμνηση της Εδέμ. Είναι αυτή η βαθιά ειρήνη που νιώθεις όταν δεν κρατάς μίσος. Είναι το φως που ανάβει στην ψυχή όταν αφήνεις πίσω σου την υπερηφάνεια και λες: «Συγχώρεσέ με». Είναι η ελευθερία να μην είσαι πλέον σκλάβος της λαγνείας, της αλαζονείας και της μνησικακίας.

Όταν δεν συγχωρούμε, κουβαλάμε το δικό μας βάρος. Όταν δεν νηστεύουμε, παραμένουμε αιχμάλωτοι των επιθυμιών που μας οδηγούν. Σιγά σιγά, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, χάνουμε την απλότητα, την αγνότητα και τη χαρά. Συνηθίζουμε τον εσωτερικό θόρυβο και ξεχνάμε πώς ακούγεται η ειρήνη.

Η αποβολή από τον Παράδεισο δεν ήταν απλώς μια στιγμή στο παρελθόν. Επαναλαμβάνεται κάθε φορά που επιλέγουμε την υπερηφάνεια αντί για την ταπεινότητα και την ευχαρίστηση αντί για την αυτοσυγκράτηση.

Αλλά τα καλά νέα είναι τα εξής: οι πύλες δεν είναι κλειδωμένες για πάντα.

Η συγχώρεση μας φέρνει πίσω κοντά στο φως.

Η νηστεία μας διδάσκει να αφήσουμε πίσω μας ό,τι μας κρατάει δεσμευμένους.

Και μαζί, ανοίγουν μια νέα κατάσταση μέσα μας – μια επιστροφή.

Γιατί ο παράδεισος ξεκινά εκεί που η καρδιά ταπεινώνεται.

ΝΕΑ ΈΚΔΟΣΗ.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

Γέρων Παντελεήμων Κορφιωτάκης

Ο έμψυχος στύλος τής Ιεράς Μονής Δοβρά

Ένα βιβλίο-μαρτυρία ζωής και αγώνος, Ο μακαριστός Γέρων Παντελεήμων απετέλεσε αληθινό στήριγμα και πνευματικό θεμέλιο τής αδελφότητος της Μονής Δοβρά Η ζωή του υπήρξε ένα διαρκές κήρυγμα αποστολικής απλότητος, υποδειγματικής ταπεινώσεως και ανιδιοτελούς διακονίας. Ως «έμψυχος στύλος» της Ιεράς Μονής, άφησε πίσω του πολύτιμο πνευματική παρακαταθήκη.

Έκδοση Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά

Ιερά Μητρόπολις Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας

“Donde no hay oración ni ayuno, hay demonios”. San Teófano el ReclusoNota:

Ο Πατέρας Πέτρος, Ηγούμενος της Μονής Έσσεξ, μας μιλάει.

Ο Πατέρας Πέτρος, Ηγούμενος της Μονής Έσσεξ, μας μιλάει

«Κάποιος έλεγε ότι όταν προσευχόμαστε στο Όνομα του Χριστού, είναι σαν να παίρνουμε μια λίμα και να καθαρίζουμε τη σκουριά από την καρδιά μας, ώστε να μπορέσει να δεχτεί ξανά το φως του Ήλιου της κατανόησης. Όπως ένα σκουριασμένο σίδερο δεν μπορεί να δεχτεί και να αντανακλάσει το φως, και ένα καθαρό δεχτεί όλο το φως που πέφτει πάνω του, έτσι κάνει και η ανθρώπινη καρδιά».

Απόσπασμα από την ομιλία του Πατέρα Πέτρου Βρύζα, που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, στις 26 Ιανουαρίου 2026, με τίτλο: «Οι Άξονες της Πνευματικής Ζωής κατά τον Άγιο Σωφρόνιο».

E' freddo, nevica. L'inverno non ha ancora abbandonato queste lande sofferenti.

E' freddo, nevica. L'inverno non ha ancora abbandonato queste lande sofferenti. Abbiamo superato la metà della Settimana Bianca, ci avviciniamo alla domenica della Caduta di Adamo. 

Dopo aver riflettuto questa settimana sul Giudizio Universale, la Chiesa ci chiamerà, fra pochi giorni, a meditare non la fine del mondo, ma il suo inizio. 

Adamo, il padre dell'Umanità, aveva quasi tutto. Potere e potestà sulla Creazione, un corpo perfetto, una mente geniale, uno spirito che poteva parlare con il Signore "faccia a faccia". Eppure, la seduzione del peccato e il potere della gelosia hanno rovinato la condizione di perfezione in cui versava tutta l'umanità. 

Molti si chiedono quale sia lo scopo dell'Uomo sulla Terra. Lo scopo dell'Uomo su questa Terra è, secondo la dottrina dei Padri della Chiesa, il ritorno a quella comunione che Adamo aveva con Dio prima della Caduta. A questa grande impresa siamo chiamati tutti. 

Nel gelido inverno della vita umana, siamo testimoni della Luce. Non casualmente il Vangelo di Giovanni capitolo 1, che parla dell'incarnazione del Verbo-Luce, è letto a Pasqua e non a Natale. 

Abbiamo una scelta ogni giorno. Accontentarci del transeunte, o cercare l'eternità. Nella Bibbia del Luzzi, pubblicata negli anni '20, il termine "Dio" (considerato paganeggiante dal protestante, in quanto proveniente dal lemma latino Zeus/Deus) era invece tradotto con "Eterno". L'Eterno fa, l'Eterno pensa, l'Eterno ama, e così via. A dispetto delle considerazioni generali ("non è la traduzione corretta del termine Elohim/Yahvé") la parola Eterno come sinonimo di Dio mi è sempre piaciuta.  Se l'essere umano è chiamato alla Comunione, alla Sinergia e Cooperazione con l'Onnipotente, allora è davvero l'Eterno che ci chiama ad abbandonare lo stadio della vita presente per un qualcosa che abbraccia l'atemporeità: essere Figli di Dio significa essere "come dèi", per usare una espressione di sant'Atanasio il Grande. 

Tanti si chiedono: "Se Dio è buono, perché non ha perdonato Adamo dopo la caduta?"

E infatti il Signore era pronto a perdonare la sua creatura, che però invece di affrontare la conseguenza della sua disobbedienza (una punizione, forse?) ha preferito nascondersi, mentire e minimizzare. E la conseguenza della paura, dell'orgoglio e dell'accidia sono la morte dell'anima. E così, come dice la Genesi, la morte entrò nel mondo e così le malattie e la condizione attuale della razza umana. 

Ma c'è la Buona Novella. 

Se con i frutti di un albero siamo caduti, con un altro frutto, l'Eucarestia dell'Albero della Vita, saremo salvati. Passiamo dal frutto proibito dell'Eden al frutto desiderabile della Comunione di Cristo. Dalla Croce vivificante, il nuovo Albero sacro, sgorgano le sorgenti della Grazia. Accogliere il Cristo in noi ci rende immortali. 

E quindi, accogliamo in noi il Nuovo Adamo, il Redentore, e non saremo più prostrati come il nostro antenato, ma cammineremo ritti in piedi, come eredi del Regno dei Cieli.

Il muro della iconostasi ci ricorda cosa vedremo al Giudizio Universale. Il Cristo Signore sull'altare-trono del Giudizio, e i santi attorno a Lui.

On the Sunday of Adam's Expulsion from Paradise

ENGLISH: On the Sunday of Adam's Expulsion from Paradise

"The history of humanity after Adam's fall is full of tragedy, of the sufferings of absurd and hopeless human passions. But God has shown us what kind of man He had in mind in His pre-eternal counsel, the counsel of the Holy Trinity. For us, after the Revelation, there arises the responsibility to fulfill God's original plan in our lives.

We are a creation endowed with understanding and called by the Creator, in our freedom, to achieve the goal and meaning of our emergence from nothingness, in cooperation with Him. God does not force our freedom. He cannot do anything with people without their cooperation. 

But what do we need in order for God's first thought to be fulfilled in us? This is shown to us in the Revelation itself and in the Holy Scriptures, and confirmed by the universal experience of the Church throughout the centuries: to seek God's will, to know it, to give ourselves to it."

Saint Sophrony the Athonite

in "The Mystery of Christian Life"

Την Κυριακή της Εκδίωξης του Αδάμ από τον Παράδεισο.

Την Κυριακή της Εκδίωξης του Αδάμ από τον Παράδεισο.

«Η ιστορία της ανθρωπότητας μετά την πτώση του Αδάμ είναι γεμάτη τραγωδία, από τα βάσανα παράλογων και απελπιστικών ανθρώπινων παθών. Αλλά ο Θεός μας έδειξε τι είδους άνθρωπο σκέφτηκε στη συμβουλή Του, τον Τριαδικό Θεό, πριν από όλους τους χρόνους. Για εμάς, μετά την Αποκάλυψη, προκύπτει το καθήκον να πραγματοποιήσουμε στη ζωή μας την πρώτη σκέψη του Θεού.

Είμαστε μια δημιουργία προικισμένη με κατανόηση και κλημένη από τον Δημιουργό, στην ελευθερία μας, για να επιτύχουμε τον στόχο και το νόημα της ανάδυσής μας από το μη ον, σε συνεργασία μαζί Του. Ο Θεός δεν επιβάλλει την ελευθερία μας. Δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα με τους ανθρώπους χωρίς τη συνεργασία τους.

Αλλά τι χρειαζόμαστε για να πραγματοποιηθεί η πρώτη σκέψη του Θεού σε εμάς; Αυτό μας φαίνεται τόσο στην ίδια την Αποκάλυψη, που παρουσιάζεται όσο και στις Αγίες Γραφές. Γραφές, και ενισχύεται από την καθολική εμπειρία της Εκκλησίας ανά τους αιώνες: να αναζητήσουμε το θέλημα του Θεού, να το γνωρίσουμε, να του δοθούμε».

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής»

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός»

 

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

«Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός» 

«Κύριε μου, πόσο θέλω νά εἶμαι πάντα μαζί σου, μά οἱ ἁμαρτίες μου

μέ ἀπομακρύνουν ἀπό κοντά σου. Σέ παρακαλῶ, ζήτησέ με πάντα ὅταν

στήν προσευχή καί ἐγώ σέ ζητῶ διά νά σέ βρίσκω. Νά μέ θέλεις νά

μέ βρίσκεις, διότι ἁμαρτωλά προσεύχομαι χλιαρά μέ τόσους μετεωρισμούς. Μά ὅταν, Κύριέ μου, μέ ζητεῖς νά μέ εὑρεῖς, τότε καί ἐγώ γίνομαι

θερμή, ὥσπου να φλέγονται τα ρουθούνια μου καί ὅλη μου ἡ ψυχή καί τό σῶμα. Ἁμαρτωλή εἶμαι. Ζήτησόν με, ποθῶ νά σέ βρίσκω κάθε βράδυ στήν προσευχή, νά μέ δυναμώνεις. Ναί, Κύριε μου, ἐλθέ, Πνεῦμα

Ἅγιον, καί κατάπεμψον οὐράνιον δρόσον. Ἡ φτωχούλα μου ψυχή σέ

ἀναζητᾶ. Τά δάκρυα μου δεν σταματοῦν. Ἰησοῦ μου, σέ ἀναζητῶ, σέ

ἀναζητῶ. Ἐθερμάνθηκα ἐντός μου, φλέγομαι, Κύριε, δέν ἀντέχω, κάνε

με παιδί σου. Δῶσε μου τήν ἀγάπη σου καί μόνο ἐσένα νά βλέπω καί

κανέναν ἄλλον, ὅλη δική σου κάνε με, ὅλα μου διά σέ νά γίνονται τά

τῆς παρούσης μου ζωῆς. Μέ ρουφάει τό θεῖο καί ρουφῶ τά θεῖα καί

ἄφθαρτα καί οὐράνια. Κύριε, τί μελωδία ψηλά ψηλά στόν οὐρανό!

Πῶς ὑμνοῦν οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μέ τό «ἀλληλούια»! Ὀλίγον τό ἄκουσα

ἀπό τόσο ψηλά καί ἔμεινα λιπόθυμη, ἆρα ὅταν εἶναι ὅλα τά τάγματα

πόσον καί τί ὡραῖα ψαλμωδία θά εἶναι!!27 Σταματᾶ ὁ νοῦς μου. Θά πεθάνω, δέν ἀντέχω, Κύριε, ἀνάξια εἶμαι κάνε με παιδί σου καί σῶσε με.

Σ' εὐχαριστῶ, γλυκύτατε Κύριε Ἰησοῦ μου.

Σ' εὐχαριστῶ θερμά καί σέ ἀσπάζομαι τό φτωχό παιδί σου».

127 .Μελετώντας ὁ εὐλαβής αναγνώστης αὐτές τίς πνευματικές εμπειρίες τῆς ἀείμνη

στης ἀδελφῆς Συγκλητικῆς, ἄν ἔπεσε στα χέρια του καμιά φορά το βιβλίο μέ τίς ἐμπειρίες τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ, νομίζει ὅτι πρόκειται περί τοῦ ἰδίου προσώπου. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἀμφότεροι ἔλαβον τήν αὐτήν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Κατάνυξη στην προσευχή, δάκρυα καί θεοδίδακτη θεολογία.(1967)

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριών

Κατάνυξη στην προσευχή, δάκρυα καί θεοδίδακτη θεολογία.

Στη συνηθισμένη μου προσευχούλα το βράδυ. Τρέχω διψασμένα να

συναντηθῶ μέ τόν Νυμφίο μου, να ελαφρύνω τήν ψυχή μου ἀπό τά

βάρη τῶν ἁμαρτιῶν μου. Αρχίζω τόν κανόνα μου καί πολύ γρήγορα

ἔρχεται. Δέν ξέρω πῶς, κλαίω, κλαίω, ζητᾶ, φωνάζει ἡ ψυχή μου. Μέσα

μου βλέπω φῶς, σταματᾶ ὁ κανόνας. Ἀλλοῦ ὁδηγοῦμαι, ἡ εὐχή δέν

προφέρεται ὁλόκληρη. Ρουφήχτηκα και μόλις εἶπα Ἰησουουοῦ μου,

δέν μποροῦσα ἀπό τήν αἴσθηση τῶν κυμάτων τῆς χάριτος νά

ζευτῶ, νά σκουπιστῶ, τρέχουν τά μάτια βροχή. Γονατῶ κάτω, φωνάζει

ἡ ψυχή μέσα ἀχόρταγα, μιλᾶ μέ τόν Νυμφίο. Τί λόγια θείας Γραφῆς,

ρητά! Τότε ὁ νοῦς θεολογεῖ ἐκεῖνα πού δέν γνώριζε ἄλλοτε, τότε ὅλα

νοητῶς τά γεύεται, μιλᾶ, βλέπει τά ἀκατάληπτα καί ἀνεκδιήγητα, χορταίνει καί διψᾶ πάλι. Σταματοῦν οἱ φυσικοί λογισμοί, ἀλλοῦ βλέπει ὁ

νοῦς, σέ ἄλλα μυεῖται ξένα πρός τά γήινα καί ἀνθρώπινα. Πῶς εἶμαι,

Θεέ μου, δέν γνωρίζω. Ξέρω ὅτι τώρα σέ γεύομαι καί δέν χορταίνω,

ἄφθαρτα καί αἰώνια ἀτέρμονη χαρά, εἰρήνη, μακαριότητα. Ἐκεῖ οἱ

ἅγιοι Ἄγγελοι, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Προφῆτες, ἐδῶ ὁ τίμιος Πρόδρομος,

ὅλοι οἱ χοροί. Ὅλοι μιλοῦν γιά τόν Θεό, ὅλοι δοξάζουν, ὅλοι εὐφραίνονται. Ἡ Κυρία Θεοτόκος παρακαλεῖ καί δοξάζεται ἀπ᾿ ὅλους τούς

ἁγίους. Δι' ἐμέ ἱκετεύσατε, δι᾿ ἐμέ νά ἔρθω καί ἐγώ μαζί σας, Ἅγιοι μου

Πάντες. Δόξα, αὐτοδόξαστε Κύριέ μου, στήν ἄπειρη εὐσπλαχνία σου

καί παντοδυναμία σου, δόξα σοι.

Σ' εὐχαριστῶ καί σέ παρακαλῶ ἀξίωνέ με να δυναμώνω, νά μήν χάνομαι.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Θεία παρηγοριά.(1967)

 Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

8. Θεία παρηγορία

Απομάκρυνση τῆς θλίψης ἀπό τήν ψυχή

Στην προσευχή τρέχω από στεναχώρια πολλή. «Συγχώρα με, Θεέ

μου, βοήθησέ με, δέν ἀντέχω ἄλλο, κουράστηκα, πολλές οἱ θλίψεις,

πολλά τά βάσανα, δέν ἔχω ἄλλο κουράγιο, Θεέ μου, σῶσέ με. Πατέρα μου,

τα δάκρυα πολλά, πνίγομαι, ὁ πόνος πολύς, ξεκούραση πουθενά, μόνη μου πρέπει να περάσω τόν πόνο. Δέν θά σταματήσω, Κύριε,

σε παρακαλῶ, Πατέρα μου οὐράνιε, βοήθησέ με». Καί στή συνέχεια

προσευχή. Ξεκουράστηκα λίγο ψυχικά καί περιμένω. Υπομονή στην

προσευχή μέχρι πού μέ παίρνει ὁ ὕπνος. Δέν γνωρίζω τί ὕπνος ἦταν

αὐτός· ὕπνος καί ἐγρήγορση μαζί. Βλέπω τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πού

ὁ Κύριος ἦταν ὡς ποιμήν μέ τή ράβδο. Τόν βλέπω, τρέχω να πάρω εὐχή

καί νά ἐξομολογηθῶ γιατί εἶπα στόν λογισμό μου ὅτι τόν γνωρίζω, τόν

ξέρω καλά καί ἐγώ καί ὅλος ὁ κόσμος τόν ἔχουμε προστάτη καί ὅλοι

τόν ξέρουμε. Πῶς τόν λένε, ἀφαιρέθηκα, δέν θυμόμουν ἐκείνη τήν ὥρα

ποιός ἦταν. Ἔτσι ἔγινε καί ἐνῶ πῆγα κοντά του μοῦ λέει: «Τά γνωρίζω ὅλα παιδί μου, μην στεναχωριέσαι, κάνε λίγο υπομονή». Ὅταν

μοῦ εἶπε: «Τά γνωρίζω ὅλα», μοῦ τά πῆρε ὅλα ἀπό μέσα μου, ὅπως τά τραβάει το χωνί καί μοῦ ἔβαλε ἄλλα να γεύομαι, να ξεχνῶ τους πειρασμούς πού μέ πολεμοῦσαν. Καί ξύπνησα καί ἔτσι ἦταν.

Σοῦ ἀσπάστηκα τό χεράκι σου, με σταύρωσες. Ἄχ, τί ξεκούραση παραδεισένια! Καί ὅταν ξύπνησα, τότε ἡ ψυχή μου τό ἔλεγε ποιός ἦταν,

ἀλλά ὁ λογισμός μου τότε δεν πήγαινε νά πῶ ὅτι ὁ Χριστός ἦταν. Εὐχαριστῶ πάντα τόν μόνο ἀληθινό Θεό πάντων ἕνεκεν δόξα σοι, δόξα σοι, Κύριε. Πάντα φώτιζε με καί φρούρει με, το πρόβατο σου τό ἁμαρτωλό.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι για τήν τεχνολογία.

Ο Άγιος Ιωάννης Ιάκωβος της Νεάμτς τρομοκρατήθηκε από το ραδιόφωνο. Στην εποχή του, υπήρχε ένα βραχνό μεγάφωνο τοποθετημένο σε έναν στύλο στη μέση του χωριού που ούρλιαζε ασυνάρτητα, σαν από σπασμένο γραμμόφωνο, άγονες μελωδίες. Ήταν βδέλυγμα, λέει ο Ιωάννης. Οι άνθρωποι περπατούσαν με τους νεκρούς στον τάφο κλαίγοντας και ο ουρλιαχτός τραγουδούσε χαρούμενα μια φανφάρα. Έχει μάλιστα και ένα ποίημα για αυτό το όπλο του Σατανά.

Η τεχνολογία ήταν πάντα μια πιθανότητα απώλειας του Θεού.

Ένας άγιος του 19ου αιώνα είπε ότι ο διάβολος θα καθόταν στο τραπέζι και με τα κέρατά του στο σπίτι. Η τηλεόραση με την κεραία.

Άλλοι άγιοι μίλησαν για ένα τούβλο στο οποίο οι άνθρωποι θα έβλεπαν τον κόσμο.

Ακόμα και η Αποκάλυψη του Ιωάννη του Θεολόγου μιλάει για το δεύτερο θηρίο που θα φτιάξει μια

Εικόνα (εικονίδιο, εικόνα), μια μηχανή που ένα πνεύμα θα ενσταλάξει μέσα της για να μιλήσει. Κάποιοι θα πουν ότι είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη. Και θα πουν σωστά.

Η τεχνολογία δεν είναι κακή από μόνη της. Μπορεί να γίνει ένα όχημα φωτός, αν χρησιμοποιηθεί σωστά. Ή ένα μονοπάτι προς την κόλαση.

Έχω μια βιβλιοθήκη με 9 χιλιάδες τόμους Αγίων Πατέρων στον υπολογιστή μου.

Το ραδιόφωνο μπορεί να μεταδώσει τη Λειτουργία στους ηλικιωμένους και τους ασθενείς.

Το Facebook μπορεί να φέρει ερμηνείες του Ευαγγελίου σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Μπορώ να γράψω κάτι για τον Χριστό και να φτάσω σε περισσότερους ανθρώπους σε ένα δευτερόλεπτο από ό,τι αν κήρυττα για χίλια χρόνια πρόσωπο με πρόσωπο.

Η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο. Καλού ή κακού. Αγιότητας ή βρωμιάς. Εξαρτάται από το τι επιλέγετε.

Αλλά για να ανακαλύψετε ξανά τη φωνή του Χριστού Θεού στην καρδιά σας, προτείνω μια άσκηση.

Αναζητήστε λίγες ώρες την ημέρα μοναξιάς, απόλυτης σιωπής και προσευχής. Όλα ταυτόχρονα.

Κλείστε τον εαυτό σας στο δωμάτιο σας λέει ο Χριστός. Ακούστε τη σιωπή. Ανοίξτε διάπλατα τα μάτια της καρδιάς σας και κλείστε τα μάτια της σάρκας. Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Μιλήστε στον Θεό όπως ένα μωρό γουργουρίζει κοντά στο ζεστό στήθος της μητέρας του.

Και θα ανακαλύψετε την πρώτη ειρήνη, δηλαδή τον Θεό κρυμμένο στην καρδιά σας.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Πως έφυγαν οι Λύκοι από το Άγιο Όρος !!!

Πως έφυγαν οι Λύκοι από το Άγιο Όρος

 

Είχε αναφέρει σχετικά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ.Αθανάσιος πριν λίγα χρόνια  

«Το 1990, όταν ήμουν προϊστάμενος και αντιπρόσωπος στην Ιερά κοινότητα του Αγίου Όρους, γέμισε το Άγιο Όρος από λύκους.

Κατά έναν παράδοξο τρόπο, παρά πολλοί λύκοι μπήκαν στο Άγιο Όρος.

Όσοι από σας, άντρες, έρχονταν τότε στο Άγιο Όρος, θυμούνται ότι ήταν επικύνδυνα τα πράγματα.

Οι λύκοι έφαγαν πολλά άλλα ζώα, πολλά μουλάρια και ζώα που χρησίμευαν στους πατέρες.

Και κινδύνεψαν και άνθρωποι και μοναχοί.

 

Τότε λοιπόν πήγαμε στον πατέρα Παΐσιο, στον άγιο Παΐσιο, κάποιοι πατέρες και του είπαμε ότι ξέρεις γέροντα,

έχει μεγάλο πρόβλημα με τους λύκους, θα φάνε κανέναν άνθρωπο στο τέλος.

Κι ήταν όντως μεγάλο το πρόβλημα.

Θα δούμε να κάνουμε καμιά εκστρατεία, να φέρουμε κυνηγούς να τους κυνηγήσουν. Λέει, δεν ντρέπεστε; θα φέρετε κυνηγούς..

Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι!

Μα πως θα κάνουμε προσευχή να φύγουν οι λύκοι;

Ένας, λέει, να προσευχηθεί όπως πρέπει, σε 3 μήνες θα εξαφανιστούν.

Κι όντως σε 3 μήνες όλοι οι λύκοι ψόφησαν. Έπιασαν ένα μικρόβιο και χάθηκαν όλοι. Βέβαια, εκείνος που προσευχήθηκε ήταν ασφαλώς ο γέροντας.

Προσευχή λοιπόν χρειάζεται. Το μικρόβιο θα φύγει εάν προσευχηθούμε. Θέλουμε ανθρώπους προσευχής. Προσευχή πύρινη. Με ταπείνωση και μετάνοια. Αυτό μας χρειάζεται κι όλα τα υπόλοιπα θα τακτοποιηθούν.

 

-Ευμένιος-

Ο Άγιος Μάρτυρας Μαυρίκιος21 Φεβρουαρίου – Η Πίστη που Δεν Γονάτισε Μπροστά στο Ξίφος.

Ο Άγιος Μάρτυρας Μαυρίκιος

21 Φεβρουαρίου – Η Πίστη που Δεν Γονάτισε Μπροστά στο Ξίφος

Σε ταραγμένους καιρούς, όταν η προφορά του ονόματος του Χριστού ήταν καταδίκη σε θάνατο, ζούσε ένας άντρας ονόματι Μαυρίκιος – στρατιώτης στην κλίση, αλλά Χριστιανός στην καρδιά.

Ήταν αρχηγός εβδομήντα στρατιωτών. Ένας σεβαστός, δυνατός, δίκαιος άνθρωπος. Αλλά πέρα ​​από την πανοπλία, κουβαλούσε κάτι βαρύτερο από το ξίφος: την πίστη στον Χριστό. Όχι μια πίστη που ειπώθηκε μόνο ψιθυριστά, αλλά ζούσε με κάθε ανάσα.

Μια μέρα, τα νέα έφτασαν στα αυτιά των ειδωλολατρών ηγεμόνων: Ο Μαυρίκιος και οι στρατιώτες του είναι Χριστιανοί.

Οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου. Τους υποσχέθηκαν ζωή, αξιώματα, πλούτο... αν προσέφεραν θυσία στα είδωλα.

Ο Μαυρίκιος κοίταζε μπροστά, χωρίς φόβο.

«Η ζωή χωρίς τον Χριστό δεν είναι ζωή», είπε.

«Πάρτε το σώμα μου, αλλά δεν μπορείτε να πάρετε την ψυχή μου».

Για αυτή την ομολογία, άρχισαν τα βασανιστήρια.

Ξυλοκοπήθηκαν, ταπεινώθηκαν, ρίχτηκαν σε κρύα νερά, αφέθηκαν στον παγετό, δεμένοι σε δέντρα. Τα σώματά τους εξασθενούσαν, αλλά τα μάτια τους έκαιγαν από φως. Όσοι τους παρακολουθούσαν έβλεπαν πόνο – αλλά υπήρχε γαλήνη μέσα τους.

Λέγεται ότι την πιο δύσκολη νύχτα, όταν το κρύο τσίμπησε τη σάρκα τους και οι πληγές τους τσούξαν, ο Μαυρίκιος σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό και ψιθύρισε:

«Κύριε, αν ο πόνος μου φέρει έστω και μια καρδιά πιο κοντά Σου, δέξου την».

Το πρωί, οι δεσμοφύλακες βρήκαν κάτι που δεν καταλάβαιναν: όχι μίσος, όχι απελπισία, αλλά μια γαλήνη που δεν ήταν αυτού του κόσμου.

Ο θάνατός τους ήταν σκληρός. Σκοτώθηκαν για την πίστη τους.

Αλλά το αίμα τους δεν ήταν το τέλος – ήταν η αρχή.

Γιατί εκεί που η δύναμη του κόσμου ήθελε να συντρίψει, ο Θεός ανέδειξε την εξομολόγηση. Και το όνομα του Μαυρικίου δεν χάθηκε στην ιστορία – έγινε προσευχή.

🌿 Τι μας διδάσκει ο Άγιος Μαυρίκιος σήμερα;

Αυτή η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στο σπαθί.

Δεν βρίσκεται στις θέσεις.

Δεν βρίσκεται στον φόβο.

Είναι στην πίστη που παραμένει όρθια όταν όλοι οι άλλοι γονατίζουν.

Στις 21 Φεβρουαρίου, όταν αναφέρουμε το όνομά του, ας αναρωτηθούμε:

Για τι είμαστε έτοιμοι να υποφέρουμε;

Τι δεν θα προδώσαμε ποτέ;

Επειδή το μαρτύριο δεν ξεκινά από το ικρίωμα.

Ξεκινά από την καρδιά.

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Πειρασμός με μορφή ἀνδρός καί ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς.Καθαρά Δευτέρα, νύκτα. (1967)

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

Πειρασμός με μορφή ἀνδρός καί ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς

Καθαρά Δευτέρα, νύκτα.

Ἐκοιμόμουν, μοῦ κτυπᾶ κάποιος τήν πόρτα, μέ τό φώναγμα: «Αδελφή, ἀδελφούλα», γιά νά μέ ξυπνήσει. Καί ἐξύπνησα, βλέπω ἄνδρα, τό κεφάλι του μέσα ἀπό τήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ μου. Τοῦ λέγω: «Τί θέλεις αὐτήν τήν ὥρα;» Ἄρχισε νά μέ κολακεύει, ὡς ἀδελφός, μέ ἐρωτικά λόγια πονηρά. Γυρίζω ἀπό τήν ἄλλη πλευρά καί παίρνω τό κομποσκοίνι καί προσεύχομαι, μιά φωνή μέσα μου: «Εἶναι ὁ διάβολος». Εγώ ἔλεγα ὅτι ἔφυγαν ὅλες οἱ ἀδελφές γιά τήν ἀκολουθία, δέν μέ ξύπνησαν ἀλλά ἄφησαν καί τίς πόρτες ανοιχτές καί μπῆκε τοῦτος ὁ νέος μέσα. Μετά τή φωνή πού πληροφορήθηκα ὅτι ἦταν αὐτός, ἐνῶ γύρισα ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, νά μήν τόν βλέπω, μά είπε τόσα λόγια και τρόπους ερωτικούς, αἰσχρούς νά μέ ἑλκύσει. Αλλά, ἐπικαλούμουν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέ πίστη, μέ θέρμη πολλή νά μέ λυτρώσει ἀπό τήν παγίδα αυτήν. Μετά από λίγη ώρα μέ ἐκάλυψε ἕνα συννεφάκι, θεῖος γνόφος, μοῦ ἦλθε μία μακαριότης καί θεωρία Θεοῦ καί μυστηρίων, πού ὁ διάβολος ὠρύετο ἔξω. Ἐγώ ἄκουγα τίς φωνές του, ἀλλά δέν ἄκουγα στήν οὐσία τίποτα. Θεῖον πρᾶγμα μέ σκέπαζε ἀρκετή ὥρα. Ἔπειτα μοῦ δόθηκε τόση δύναμη, πού παίρνω τα σπίρτα καί τό κομποσκοίνι νά τόν κάψω, νά τόν κάνω κομμάτια, τόση δύναμη χωρίς καθόλου φόβον. Πράγματι, τό ἔκανα αὐτό, σηκώθηκα, μ' αὐτήν τήν δύναμιν βγαίνω ἔξω ἀπό τό κελλί, τίποτε, οἱ ἀδελφές ἡσύχαζαν, ἡ ὥρα ἦταν μία (1.00 μ. μ.).

«Σ᾿ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ὅπου με γλύτωσες ἀπό μέγα πειρασμό, ἐνῶ τόση ὥρα μιλοῦσα μαζί του, τόν ὠθοῦσα νά φύγει πόσον! Κύριέ μου, προφθάνεις νά σώσεις τό πλάσμα σου καί ὄχι μόνο μέ γλύτωσες ἀπό μέγα πειρασμό, ἀλλά μέ ἀξίωσες νά ἰδῶ μεγάλα μυστήρια μέ τήν ἐπίσκεψή σου, νά ἐντρυφήσω στήν ἀγάπη σου, νά αἰσθανθῶ τή μακροθυμία σου καί ἀγάπη σου στήν ἀνάξια ἱκέτιδά σου. Σ᾽ εὐχαριστῶ καί δοξάζω τήν ἀνείκαστόν σου δύναμιν καί εὐσπλαχνία καί σέ παρακαλῶ ἀκόμα, μέχρι τέλους ζωῆς νά μέ σκεπάζεις ἀπό τούς πολυμήχανους πειρασμούς καί ἐνέδρας. Γλυκύτατε Ἰησοῦ μου, σε χιλιοευχαριστῶ».

Ἀπόδειξη ὅτι ὁ διάβολος πολεμεῖται ἀπό τό κομποσχοίνι

Καί ἄλλη φορά δέν ἔχω λόγους ή πτωχή νά σοῦ προσφέρω μέ τό στόμα. Μόνον ή καρδιά ξέρει νά ὁμιλήσει διά ἐσέ, ἡ γλῶσσα μου σταματᾶ. Ἦλθε καί πάλιν ὁ πειρασμός νά μοῦ πάρει το κομποσχοίνι μου.

Ἡ μορφή του τόσον ἄσχημη καί βρωμερή, ὡς βλέπουμε τις φωτογραφίες του (στις εικόνες) τήν ἄσχημη μορφή. Τραβάει το κομποσχοίνι τό ἴδιο καί ἐγώ τραβῶ ὅσον μπορῶ μέ δύναμη καί ἐκεῖνος τά ἴδια.

Ἀφοῦ ἀρκετά τραβιόμασταν ἐθύμωσα: Νά μου πάρει τό κομποσχοίνι μου αὐτός; Φώναξα: «Παναγία μου, βοήθησέ με». Καί πράγματι, ἀκούγοντας τό ὄνομα τῆς Παναγίας μας, μοῦ τό ἄφησε καί ἀφοῦ τραβοῦσα μέ δύναμη πέφτω κάτω καί θά χτυποῦσα σοβαρά ἀλλά μέ σκέπασε ἡ χάρη της. Μετά τοῦ ἔδινα να καταλάβει ὅτι ἦταν χαζός διότι μοῦ ἔδωσε τήν ἔννοια ὅτι τόν καίει (τό κομποσχοίνι) καί ὅτι δέν πρέπεινά τό ἀφήνω ἀπό τά χέρια μου. Καί πάλιν, Κύριέ μου γλυκύτατε, σ' εὐχαριστῶ. Μᾶς ἐφοδιάζεις μέ τόσα μέσα διά τήν σωτηρία μου, σκέπασόν με μέχρις ἐσχάτης μου ἀναπνοῆς καί ν᾿ ἀφήσω τήν ψυχή μου στά ἅγια χέρια σου. Ὦ, πνοή μου, ἀγάπη μου θεία, ἔρως, τροφή τῆς ψυχῆς μου, σκέπασόν με εἰς ὅλην τήν ζωήν μου.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

Αναφέρει ο πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Κοιτάζοντας όλες τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν στη γη, συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να γιατρέψουμε τις πληγές του κόσμου. Δεν μπορούμε να απαλύνουμε τον πόνο. Δεν μπορούμε να σκουπίσουμε τα δάκρυα.

Μόνο ο Θεός μπορεί.

Αλλά μας άφησε στη γη για να σκουπίσουμε τα δάκρυα μερικών συνανθρώπων μας γύρω μας. Ας σκορπίσουμε φως μόνο στη μικρή μας πλατεία. Ας είμαστε - όσο μικροί κι αν είμαστε - φορείς ενός μικρού φωτός, σαν μια πυγολαμπίδα στη νύχτα του κόσμου.

Ο Θεός έχει μια αιωνιότητα παρηγοριάς για όσους υποφέρουν. Ο Θεός γνωρίζει και νιώθει άπειρα όλους τους πόνους του κόσμου, αλλά για τον καθένα έχει ένα δώρο: την αθανασία. Ας είμαστε απλώς καλοί. Και αν όλοθ οι άνθρωποι της αγάπης ενωθούν, θα καταστρέψουν ολόκληρο τον γαλαξία του πόνου που μας περιβάλλει. Γιατί κάθε άνθρωπος είναι ένα σύμπαν και η ίδια η Εκκλησία είναι ένα Σώμα Ανθρώπου: το Σώμα του Χριστού Θεού.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

«Σχίστε, λοιπόν, την καρδιά σας και όχι τα ενδύματά σας». (Ιωήλ 2:13)

«Σχίστε, λοιπόν, την καρδιά σας και όχι τα ενδύματά σας». (Ιωήλ 2:13)

Κατά την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν σύνηθες για τους Εβραίους να σκίζουν τα ενδύματά τους ή να σκίζουν τα ρούχα τους για να εκφράσουν βαθιά θλίψη ή λύπη είτε για κάτι που είχαν κάνει είτε τους είχε γίνει. Αυτό, φυσικά, περιλάμβανε αμαρτωλές πράξεις που χώριζαν το άτομο από τον Θεό και τον Νόμο Του. Ο Χριστός, ωστόσο, δεν επιθυμεί μια απλή εξωτερική πράξη ή μια απροκάλυπτη επίδειξη μετάνοιας, αλλά ένα αληθινό, ειλικρινές σημάδι μετάνοιας με το σχίσιμο ή το «σχίσιμο» της καρδιάς κάποιου.

Π. Ιωάννης

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ.«Από όλες τις ομιλούμενες γλώσσες, η πιο δύσκολη είναι η σιωπή.»

 

Η άπειρη γλυκύτητα...

Η άπειρη γλυκύτητα...

Πριν από 10 χρόνια. Ήμουν ιερέας στην εκκλησία Talpalari στο Ιάσιο. Μια πολύ διακεκριμένη κυρία δύο βήματα από την εκκλησία με κάλεσε στο σπίτι της. Η μητέρα της, 80 ετών, ήταν σε κώμα, δεν είχε φάει ούτε πιει τίποτα για τέσσερις μέρες. Είχαν καλέσει τον γιατρό, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι όλα τα όργανά της είχαν καταρρεύσει. «Περιμένουμε το τέλος», είπε ο γιατρός. Η κυρία είχε αεροπορικό εισιτήριο για να πάει στην κόρη της στον Καναδά, οπότε ήταν τρομερά αναστατωμένη. Είτε φεύγει και η ηλικιωμένη γυναίκα πεθαίνει χωρίς αυτήν, είτε χάνει τα εισιτήρια και δεν μπορεί να φύγει.

Μου λέει: Πατέρα, κάνε κάτι.

Εγώ: Κυρία, δεν προσευχόμαστε να πεθάνουν οι άνθρωποι, προσευχόμαστε να αναρρώσουν.

Ναι, Πατέρα, έχω ακούσει ότι υπάρχουν προσευχές για να φύγει η ψυχή εν ειρήνη.

Μπαίνουμε στην υπέροχη βίλα στο κέντρο του Ιασίου. Η ηλικιωμένη γυναίκα σε βαθύ κώμα, κοιτάζει με κενό βλέμμα, με ανοιχτό το στόμα. Νόμιζα ότι ήταν νεκρή. Με έναν αναστεναγμό είδα ένα ίχνος αναπνοής αφού σηκώθηκε το στήθος.

Φόρεσα το πετραχήλι μου. 

Ήξερα ότι ήταν πολύ πιστή, οπότε είπα την άφεση αμαρτιών και την κοινώνησα με το Σώμα του Χριστού. Μετά είπα τις προσευχές για την υγεία της, τις άφεση αμαρτιών, τα πάντα.

Μετά από αυτό, η κυρία μου είπε: Πάτερ, περίμενε λίγα λεπτά νά σάς κεράσουμε (sic) μια γλυκιά μαρμελάδα κεράσι. Η αδυναμία μου. Καθίσαμε 3 μέτρα από την ηλικιωμένη γυναίκα και τη δοκιμάσαμε.

Ξαφνικά, ακούσαμε: τρως μαρμελάδα εκεί και δεν μου δίνεις; Η ηλικιωμένη γυναίκα είχε σηκώσει το κεφάλι της.

Τα μάτια της κόρης της άνοιξαν διάπλατα και λιποθύμησε  στα πόδια της, σαν δέντρο. Την έπιασα. Της έριξα νερό από ένα ποτήρι. Συνήλθε. Αλλά η ηλικιωμένη γυναίκα: έλα με αυτή τη μαρμελάδα, γιατί τα αυτιά μου έχουν μακρύνει. Της δίνουμε τη μαρμελάδα, κάνοντας το σταυρό μας.

Αλλά δεν έχεις κρέας, γιατί πεινάω τέσσερις μέρες;

Η κυρία πηγαίνει και φέρνει ένα πιάτο σνίτσελ. Η ηλικιωμένη γυναίκα μουρμουρίζει χαρούμενα. Πατέρα, όταν μου έδωσες την Θεία κοινωνία ένιωσα σαν φωτιά σε όλο μου το σώμα, σαν μια σπίθα που τρέχει στις φλέβες μου και μια υπέροχη δύναμη.

Ένα δάκρυ πέφτει από το μάτι μου. Το χέρι μου τρέμει στο κουτάλι.

Κάθε χρόνο, η ηλικιωμένη γυναίκα με καλεί στα γενέθλιά της, προσκαλώντας με σε μια μαρμελάδα κεράσι.

Τι θαύμα του σύμπαντος είναι ο Χριστός η Ευχαριστία, τι ζωή, τι φως, τι δύναμη, τι γλυκύτητα, που ταπεινώνεται μέσα μας από ατελείωτη αγάπη.

Πάτερ Ιωάννης Ιστράτι

Κάποια στιγμή, ένας παππούς μου είπε ότι δυσκολεύεται να κάνει προσευχή.

Κάποια στιγμή, ένας παππούς μου είπε ότι δυσκολεύεται να κάνει προσευχή. Δεν μπορούσε εύκολα να διαβάσει και η ασθένειά του τον δυσκόλευε σε μεγάλο βαθμό. Μου είπε όμως ότι βρήκε μια λύση. Όταν τον ρώτησα ποια λύση βρήκε, μου αποκρίθηκε το εξής: «Παίρνω μια μικρή εικόνα του Εσταυρωμένου και προσπαθώ έστω να Τον κοιτάω όσο μπορώ για αρκετή ώρα. Συγκεκριμένα Τον κοιτάω στα καρφιά και σκέφτομαι τον πόνο που Του προκάλεσαν οι δικές μου αμαρτίες και τα δικά μου λάθη». 

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι όταν πάνε να μου ασπαστούν το χέρι, επειδή είμαι Ιερέας, δυσκολεύομαι να το δώσω και νιώθω ότι θέλω να ασπαστώ το δικό τους, λόγω του βάθους της μετάνοιας και του πόθου Χριστού που έχουν μέσα στην καρδιά τους. 

Έχω συναντήσει καθημερινούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να έχουν θέση στο συναξάρι. Είναι εκεί που αναφωνείς «Είναι ζωντανός ο Χριστός, είναι παρών σε κάτι τέτοιες ψυχούλες». Άνθρωποι που μένουν ακοίμητα καντηλάκια προσευχής, μετανοίας και πόθου Χριστού στα σκοτάδια αυτού του κόσμου. Είναι αυτοί που δείχνουν τον δρόμο για τον ουρανό και βρίσκονται δίπλα μας. 

Έχω συναντήσει σε «ανθρώπους της Εκκλησίας» τον διάβολο, και έχω δει τον Χριστό σε μετανοημένους αμαρτωλούς και σε ανθρώπους που η κοινωνία τους έχει στα υπόγεια αλλά ο Θεός στον Ουρανό. Είναι αυτές οι ωραίες εκπλήξεις που τις συναντάμε σε αυτή τη ζωή και θα τις δούμε και στην επόμενη. 

π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

Στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Συγγνώμης.

Στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Συγγνώμης, 

ἡ Ἐκκλησία μας καλεῖ νὰ κάνουμε ἕνα ταξίδι μέσα στὴν καρδιά μας. 

Νὰ δοῦμε τὰ σκιερὰ μονοπάτια τῆς ὑπερηφάνειας, τῆς πικρίας καὶ τῆς ἀδικίας ποὺ ἴσως ἀφήσαμε νὰ φωλιάσουν μέσα μας. 

Ὅπως μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: 

"Ἡ συγχώρεση τῶν ἀδελφῶν εἶναι ἡ πραγματικὴ ἐλευθερία τῆς ψυχῆς." 

Ἂς ζητήσουμε συγγνώμη γιὰ ὅ,τι πονέσαμε, ἂς ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας νὰ συγχωρήσουμε ἐκείνους ποὺ μᾶς πλήγωσαν, γιατί ἡ ἀγάπη καὶ ἡ συγχώρεση καθαρίζουν τὴν ψυχὴ καὶ φωτίζουν τὶς σχέσεις μας. 

Μιὰ λέξη, ἕνα βλέμμα, μιὰ πράξη ταπεινῆς εἰλικρίνειας μπορεῖ νὰ γίνει γέφυρα ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους καὶ Θεό. 

Σᾶς περιμένουμε λοιπὸν αὐτὴ τὴν Κυριακὴ στὸν ἑσπερινὸ τῆς "Συγγνώμης" 

ὥρα 17:30 μ.μ. 

Ἂς γίνουμε φῶς· ἂς ἀφήσουμε πίσω μας τὴν πικρία καὶ τὴν ἀκαρπία, ἂς ζεστάνουμε τὶς σχέσεις μας μὲ τὴ χάρη τῆς συγχώρεσης καὶ ἂς νιώσουμε τὴν εἰρήνη ποὺ μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ δώσει. 

Στὸν Ἑσπερινὸ αὐτό, ἡ καρδιά μας ἂς ἀνοίξει σὰν λουλούδι στὸ φῶς, καὶ ἡ ψυχή μας νὰ βρεῖ τὴ γλυκύτητα τῆς ἀγάπης ποὺ συγχωρεῖ καὶ θεραπεύει. 

π. Παρθένιος Οἰκονόμου.

Νέα έκδοση.

Μία "πύλη" μας εισάγει στην Μεγάλη Σαρακοστή, η πύλη της Μετάνοιας.

Η Εκκλησία μάς προετοιμάζει για αυτή την αλλαγή του "νου" που είναι τόσο απαραίτητη στην πορεία μας προς το Φως της Ανάστασης!

Με παραβολές, με την διδασκαλία του Ιησού, με ύμνους μας εισάγει στο μεγάλο ταξίδι που οδηγεί την ένωση με τον σταυρωμένο και αναστημένο Θεό. Σαν μικρά παιδιά, μας παίρνει από το χέρι και μένει δίπλα μας σε κάθε βήμα. 

Φέτος ας μην χάσουμε ούτε λεπτό από αυτή την συναρπαστική εμπειρία που δεν μας υπόσχεται "μεγαλεία" αλλά εσωτερική ησυχία, γαλήνη και την σωτήρια αίσθηση του σκοπού στην ύπαρξή μας.

Συνοδός μας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αυτού ο Ορθόδοξος Γάλλος μοναχός Lev Gillet.

Γεννήθηκε το 1893 στη Γαλλία από ευσεβή ρωμαιοκαθολική οικογένεια. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόνη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό και αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς. Η κακή υγεία του οδήγησε στην απέλασή του στη Γενεύη, όπου σπούδασε ψυχανάλυση και πειραματική ψυχολογία. Κατά την αιχμαλωσία του βίωσε μια βαθιά πνευματική μεταστροφή, η οποία τον οδήγησε να στραφεί προς τον μοναχισμό. Γίνεται μοναχός του τάγματος των Βενεδικτίνων και σπουδάζει θεολογία στη Ρώμη. Το 1927 ασπάζεται την Ορθοδοξία και γίνεται μέλος της μικρής κοινότητας του Ρώσου Μητροπολίτη Ευλόγιου στο Παρίσι. Για αρκετά χρόνια διετέλεσε προϊστάμενος της πρώτης γαλλόφωνης ορθόδοξης κοινότητας στο Παρίσι και καθηγητής στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Το 1938 εγκαθίσταται στο Λονδίνο ως πνευματικός του Συνδέσμου του Αγίου Αλβανού και του Αγίου Σεργίου. Παράλληλα, με συχνά ταξίδια, αναπτύσσει μιαν έντονη και πολυσχιδή πνευματική δραστηριότητα σε διάφορα σημεία της Ευρώπης.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 

Spiritual Counsels of Blessed Gerontissa Galaktia Kanakaki of Crete.

Spiritual Counsels of Blessed Gerontissa Galaktia Kanakaki of Crete

Blessed Gerontissa Galaktia of Crete was known for her simplicity, humility, and profound discernment. Her words were not many, yet they were filled with grace and practical wisdom, guiding souls toward repentance, silence, and love for God. Her counsels reflect the spirit of inner watchfulness and hidden virtue that characterizes authentic Orthodox ascetic life.

- “The tongue is the devil’s best friend.”

- “You need four things: love, humility, silence, and secret almsgiving.”

- “Confess properly, so that the devil may have no hold over you.”

- “Let us not slander others, lest God expose our own sins when He comes again.”

- “Pray the Jesus Prayer — ‘Lord Jesus Christ, have mercy on me’ — but also invoke the Holy Trinity. I pray in this way: ‘Father, forgive me; Lord Jesus Christ, have mercy on me; Holy Spirit, enlighten me.’”

- “Whoever fears to sin fears nothing else.”

(For the one who truly fears sin is freed from every other fear.)

Αμφιλόχιος Τσούκος : Ο « Γέροντας της Αγάπης » και της Ιεραποστολής επέστρεψε στην αγκαλιά του Κυρίου.

 ~ Αμφιλόχιος Τσούκος :

 Ο « Γέροντας της Αγάπης » και της Ιεραποστολής επέστρεψε στην αγκαλιά του Κυρίου.

~Με βαθιά θλίψη, αλλά και την κατ’ Θεόν ελπίδα της Αναστάσεως, οι φίλοι του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Νικαίας, αποχαιρετούμε μια εμβληματική μορφή της σύγχρονης Ορθοδοξίας, τον Μητροπολίτη πρώην Γάνου και Χώρας Αμφιλόχιο, ο οποίος εκοιμήθη πλήρης ημερών στη λατρευτή του Ρόδο.

Ο Σεβασμιώτατος δεν υπήρξε απλώς ένας ιεράρχης, αλλά ένας ακάματος εργάτης του Ευαγγελίου, ένας «ψηφιδογράφος» της αγάπης που άφησε το αποτύπωμά του από τα δωδεκανησιακά μοναστήρια μέχρι τις εσχατιές του Ειρηνικού.

Γνήσιο πνευματικό παιδί του Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου, ο μακαριστός Ιεράρχης κληρονόμησε από τον Γέροντά του τη φλόγα της ιεραποστολής και την αδιάλειπτη μέριμνα για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Με την ευχή του Αγίου στις αποσκευές του, διέσχισε την Αφρική και αργότερα, ως ο πρώτος Μητροπολίτης Νέας Ζηλανδίας, έγινε ο πνευματικός πατέρας των αυτοχθόνων στα νησιά Φίτζι, Τόνγκα και Σαμόα. Εκεί, μέσα στην απλότητα και την ταπεινότητα, έχτισε εκκλησίες, σχολεία και ορφανοτροφεία, διδάσκοντας πως η Ορθοδοξία δεν έχει σύνορα, παρά μόνο μια ανοιχτή αγκαλιά.

Η επιστροφή του στη Ρόδο και η ανάδειξη της Ιεράς Μονής Θαρρίου σε πνευματικό φάρο υπήρξε το επιστέγασμα μιας ζωής αφιερωμένης στη λατρεία και την ανακαίνιση ψυχών.

Για εμάς, τους φίλους του Αγίου Νικολάου, ο Μητροπολίτης Αμφιλόχιος θα παραμείνει το πρότυπο του πράου και μειλίχιου ποιμένα, που με το φωτεινό του χαμόγελο θύμιζε σε όλους πως «ο Θεός αγάπη εστί».

Σήμερα, καθώς η ψυχή του αναπαύεται πλέον κοντά στον πνευματικό του πατέρα, Άγιο Αμφιλόχιο, και στον Κύριο που τόσο αγάπησε, εμείς κρατάμε ως πολύτιμη παρακαταθήκη τη διδαχή του: να διακονούμε τον κόσμο με αυτοθυσία και αθόρυβη προσφορά. Η εξόδιος ακολουθία του και ο ενταφιασμός του στην αγαπημένη του Μονή Θαρρίου αποτελούν την τελευταία του επί γης πράξη ταπείνωσης, προτού εισέλθει στη χαρά του Κυρίου του.

Ας είναι η μνήμη του αιώνια και η ευχή του να μας συνοδεύει από το ουράνιο θυσιαστήριο.

+πατήρ Αθανάσιος Λειβαδιάς