Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ
Μαρτυρία Σεβασμιωτάτου κ. κ. Αγαθονίκου.
Μητροπολίτης κεντρικῆς Τανζανίας, Αφρική
Να γίνω μοναχός;
Το καλοκαίρι του 1982 εἶχα τελειώσει τό πρῶτο ἔτος τῆς Παιδαγωγικῆς Ακαδημίας καί μαζί μέ ἕναν φίλο μου πήγαμε στην Ι. Μονή Παρακλήτου για μερικές ημέρες. Ἦταν μία καλή ευκαιρία να ἐπισκεφτοῦμε τόν Ἅγ. Πορφύριο γιά τόν ὁποῖο εἶχα ἀκούσει πολλά θαυμαστά γεγονότα ἀπό τίς θεῖες μου.
Ξεκινήσαμε χαράματα, ἀμέσως μετά τή θεία Λειτουργία, ἀλλά χάσαμε τόν δρόμο καί ἀντί γιά μία ώρα φτάσαμε μετά ἀπό 6-7 ώρες. Ἦταν πιά μεσημέρι καί συναντήσαμε περίπου 50 άτομα νά περιμένουν ἔξω ἀπό τό τροχόσπιτο. Σέ λίγο βγῆκε ὁ Ἅγιος, ἔριξε μία λευκή πετσέτα στο κεφάλι του γιά να προστατευτεῖ ἀπό τόν καυτό ἥλιο καί πῆγε κατευθείαν σέ κάποιον πού εἶχε προσφερθεῖ νά μπολιάσει τά δέντρα του.
Θυμᾶμαι ἔντονα πώς μόλις τόν πρωτοεῖδα, μέ τράβηξε σάν μαγνήτης καί ἤμουν ὁ μόνος πού τόν ἀκολούθησε. Φίλησα τό χέρι του καί κοιταχτήκαμε στά μάτια. Πραγματικά εἶχε πανέμορφα γαλάζια μάτια. Δέν θά τά ξεχάσω ποτέ, διότι εἶχαν μία θεϊκή λάμψη. Μετά στράφηκε σέ ἐκεῖνον πού μπόλιαζε καί τοῦ εἶπε:
-Αὐτή τή ροδακινιά δέν τή μπόλιασες καλά...
Ἐκεῖνος γύρισε καί κοίταξε τόν Ἅγιο πού τοῦ ἐπανέλαβε:
-Αὐτή τή ροδακινιά, σοῦ λέω, δέν τή μπόλιασες καλά...
-Βρέ Παππού, δέν μέ παρατᾶς! Ἔχεις τόσο κόσμο πού σέ περιμένει καί ἦρθες τώρα ἐδῶ νά μοῦ κάνεις παρατήρηση;
Ασε με ήσυχο... Ξέρω εγώ τή δουλειά μου. Ἐσύ, ποῦ ξέρεις;
-Μή νομίζεις ὅτι ἡ γυναίκα σου ἄρχισε νά παίρνει τώρα τα ψυχοφάρμακα. Τά ἔπαιρνε από κορίτσι άλλά στό ἔκρυψε, διότι φοβότανε πώς ἄν τό μάθαινες, δέν θά τήν παντρευόσουν. Ἀλλά νά τό ξέρεις, εἶναι καλή καί νά τή βοηθᾶς...
............... Ἐσύ ποῦ τά ξέρεις αὐτά;ψέλλισε ἐκεῖνος.
-Γι' αὐτό σοῦ λέω ὅτι αὐτό τό δέντρο δέν τό μπόλιασες καλά. Ξέρω τί σοῦ λέω...
Εντυπωσιάστηκα μέ ὅσα ἄκουσα καί παίρνοντας θάρρος τον πλησίασα περισσότερο καί τοῦ εἶπα:
-Γέροντα, θέλω νά σᾶς δῶ!
-Ἔχω πολύ κόσμο... Μέχρι νά τούς τελειώσω, πηγαίνετε ἐκεῖ στό φορτηγό να βοηθήσετε στό ξεφόρτωμα.
Αὐτή ἦταν ἡ δεύτερη ἔκπληξη. Πῶς γνώριζε ὅτι εἶχα ἔρθει μαζί μέ ἄλλον; Πήγαμε καί μόλις τελειώσαμε τό ξεφόρτωμα τῶν τούβλων γιά μόνωση (ἐκείνη ἀκριβῶς τή στιγμή), ἦρθε ἡ σειρά μας. Ὅταν μπῆκα μέσα, μέ ρώτησε:
-Τί θέλεις ἐσύ; Γιά πές μου, ἔχεις Πνευματικό;
-Ἔχω, ὅμως θέλω ἐσύ νά μοῦ πεῖς: Να γίνω μοναχός ἤ ὄχι;
-Ὅ,τι σοῦ πεῖ ὁ Πνευματικός σου νά κάνεις καί τώρα τρέξτε, γιά νά προλάβετε μή σᾶς κλείσουν τήν πόρτα στόν Παράκλητο...
Πῶς γνώριζε ὅτι μένουμε στήν Ἱερά Μονή Παρακλήτου;
Ημουν 18-19 χρονῶν καί ἐνθουσιάστηκα καθώς μοῦ ἀποκαλύπτονταν τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου. Ἔφυγα ἐντυπωσιασμένος ἄν καί μίλησα ἐλάχιστα μαζί του, ἄν καί δέν πῆρα ξεκάθαρη ἀπάντηση στό ἐρώτημά μου ἐάν ἔπρεπε νά γίνω καλόγερος ἤ ὄχι. Ἐξάλλου καί ὁ Πνευματικός μου δέν ἔπαιρνε θέση. Ἔτσι ἔπρεπε κάποια στιγμή νά ἀποφασίσω μόνος μου γιά τό μέλλον μου.
Γεννημένος καλόγερος
Τέλειωσα τις σπουδές μου, διορίστηκα δάσκαλος καί τό 1986 ὁ Πνευματικός μου ἔφυγε γιά τήν Ι. Μονή Αγ. Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ, ὅπου ἔγινε Ἡγούμενος. Μέσα μου φούντωσε αμέσως ἡ ἐπιθυμία τοῦ μοναχισμοῦ καί σέ δύο μήνες παραιτήθηκα καί τόν ἀκολούθησα.
Δύο χρόνια μετά τήν ἐγκαταβίωσή μου στην Ι. Μ. Αγ. Διονυσίου ξαναπῆγα (ὡς μοναχός πλέον) στόν Ἅγιο καί μοῦ εἶπε:
- Εσύ διάλεξες τήν καλύτερη ζωή καί σοῦ πάει γάντι.
-Παππού, μέ κοροϊδεύεις;
-Γιατί, παιδί μου;
-Διότι ὅταν ἦρθα ἐδῶ ὡς λαϊκός καί σέ ρώτησα, δέν μοῦ εἶπες νά γίνω μοναχός καί τώρα πού μέ βλέπεις μοναχό... ἔ, φυσικά, τί θά πεῖς; Θά μοῦ πεῖς ὅτι διάλεξα τή χειρότερη ζωή;
-Ὄχι, δέν εἶναι αὐτό, ὄχι... μή σκέφτεσαι ἔτσι. Ἄκουσέ με.
Ἐάν σοῦ ἔλεγα τότε νά γίνεις μοναχός, θά ἔλεγες μετά: «Ὁ Γερο-Πορφύριος μοῦ εἶπε νά γίνω καλόγερος». Ἐγώ ὅμως σέ ἄφησα ἐλεύθερο καί ἐσύ διάλεξες ἀνεπηρέαστος νά ἀκολουθήσεις τόν Θεό. Αὐτό εἶναι πού ἔχει ἀξία ἀπέναντι στόν Θεό. Ἀκοῦς μωρέ τί σοῦ λέω; Ἐσύ εἶσαι γεννημένος καλόγερος!
Ὁ Ὅσιος Διονύσιος ἦταν ὁ πρῶτος οἰκιστής τοῦ ὑψηλότερου ἑλληνικοῦ βουνοῦ, τοῦ Ὀλύμπου, καί μέ τίς ἀτέλειωτες προσευχές του, μέ τούς κόπους καί τά δάκρυά του, ἁγίασε ὅλο αὐτό τό πανάρχαιο μυθικό βουνό.
Εμείς ἀπό τό 1986 ξεκινήσαμε σιγά-σιγά εργασίες άποκατάστασης και συντήρησης τῆς παλαιᾶς Μονῆς πού οἰκοδόμησε μέ τά χέρια του ὁ ἴδιος ὁ Ἅγ. Διονύσιος.
Ἠταν Δευτέρα, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 19 Ἰουνίου 1989, καί ὁ Ἠγούμενος μαζί µέ ἄλλους τρεῖς μοναχούς τῆς Μονῆς, μεταξτ τῶν ὁποίων καί ὁ δόκιμος Ἀθανάσιος, ἐπισκέφτηκαν Τόν Ἅγιο. Ἐκεινος άρχισε νά τούς περιγράφει τό παλαιό Μοναστηρι καί τή γύρω περιοχή τοῦ Ὀλύμπου ὅπου ἀσκήτεψε ο Όσιος Διονύσιος. Μεταξύ ἄλλων, τούς εἶπε: τήν παλαιά Μονή ὑπάρχει πάρα πολλή Χάρη, διότι ἐκεῖ Οι µοναχοί κοπιάσανε, χύσανε αἵμα... χύσανε πολλούς ἱδρῶτες καί κάνανε µεγάλο ἀγώνα.Τότε τόν ρώτησε ὁ δόκιµος Ἀθανάσιος: "Γέροντα, ἐπί πολλά χρόνια τό Μοναστήρι αὐτό ἦταν παρατημένο καί πηγαίνανε µέσα Τσοπάνηδες, ναρκομανεῖς καί άλλοι ἄνθρωποι διεφθαρµένοι... Μήπως, κατά κάποιον Τρόπο, µιάνθηκε ὁ χῶρος καί ἔχει φύγει ἡ Χάρις;
«Όχι ἡ Χάρις δέν φεύγει.. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος τούς εἶπε:
-Νά µήν κάνετε τζάκια ἀλλά νά βάλετε σόµπες, διότι τό τζάκι σέ πυρώνει ἀπό µπροστά κι ἀπό πίσω παγώνεις. Τά Ἐκκλησάκια πού δέν ξέρετε σέ ποιούς Ἁγίους εἶναι, νά τά βάλετε σέ ἀγνώστους Ἁγίους...
Ὁ Ὅσιος Διονύσιος οἰκοδόμησε τήν παλαιά Μονή, ἀλλά κυρίως ἔζησε ὡς ἐρημίτης µέσα στά σπήλαια καί τά ἀσκηταριά, προσευχόµενος στήν ἀπόλυτη ἡσυχία τῆς νύχτας. Ὁ Ἅγ. Πορφύριος τούς εἶπε σχετικά:
“Βλέπω” τή µεγάλη σπηλιά τοῦ Ἁγίου. “Ποιά; Αὐτήν πού εἶναι στό ποτάμι; Ρώτησε ὁ Ἡγούμενος.
“Ναί, ναί, ἐκεῖ πού εἶναι καί τό Ἐκκλησάκι... “Βλέπω” καί µία ἄλλη σπηλιά πού εἶναι κάτω ἀπό τό Μοναστήρι καί πάνω ἀπό τό ποτάμι, Εἶναι στά θεµέλια τῆς Μονῆς ἀπ᾿ τήν πλευρά τοῦ ποταμοῦ.. ἐκεῖ πού κοιμήθηκε ὁ Ἅγιος!
Ἐπειδή ὁ Ἅγιος στἁ γεράµατά του δέν εἶχε δυνάμεις νά πηγαίνει στή µεγάλη σπηλιά, πήγαινε σέ αὐτή τή σπηλιά καί ἐκεῖ ἠσύχαζε καί ἀσκήτευε .Τήν ονομαζε “Σπηλιά τοῦ Ἁγίου Λαζάρου”. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, µέ τή Χάρη τοῦ θεοῦ, τήν ἔβλεπε μπροστά του καί µετά συνέχισε:
Βλέπω” καί µία σπηλιά πού εἶναι μεγαλύτερη ἀκόμη καί εἶναι πάνω ἀπ᾿ τό Μοναστήρι.
«Δέν τήν ξέρουμε αὐτή... Ποῦ εἶναι ἀκριβῶς,
«Εἶναι πάνω, πάνω. Πῶ, πῶ... ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἔχει ρίξει πολλούς ἱδρῶτες. Ἔκανε µεγάλο κόπο .
«Γέροντα, αὐτή ἡ σπηλιά μᾶς εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστη.
«Ἅμα κάνετε προσευχή καί ἅμα προοδεύσετε πνευματικά, θά σᾶς δείξει ὁ Ἅγ. Διονύσιος ποῦ βρίσκεται κι αὐτή ἢ σπηλιά. Ὁ Ἅγ. Διονύσιος θά σᾶς τά ἀποκαλύψει ὅλα.
Ἐπειδή τήν προηγούµενη ἡμέρα, Κυριακή 18 Ἰουνίου (µετά ἀπό τό σκάνδαλο Κοσκωτᾶ] έγιναν οἱ εὐρωεκλογές καὶ οἱ βουλευτικές Εκλογές ἀπό τίς οποῖες προέκυψε κυβέρνηση συνεργασίας, ὰ Άγιος ρώτησε τόν Ἡγούμενό µας:
Κατέβηκες να ψηφίσεις;
"ναί φήφισα..,
«Τό πιό µεγάλο κακὀ πού ἔκανε τό ΠΑΣΟΚ ήταν ἡ κατάργηση τῆς γλώσσας τῶν ἀρχαίων ελληνικών
Αὔριο ἡ νεολαία δέν θά μπορεῖ νά διαβάσει ἕνα ἀρχαῖο κείµενο, ἕνα ἔργο ἀπό τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας,, Ὅταν χρειάζεται ὁ κόσμος βοήθεια, πρέπει νά κατεβαίνουµε ἀπ’ τά βουνά καί τίς ἐρήμους, γιά νἀ βοηθᾶμε τόν κόσµο, ὅπως κατέβηκε καί ὁ Μέγας Ἀντώνιος. Ὁ Ἅγιος ἦταν κάθετα ἀντίθετος µέ τούς Νόμους πού είχαν θεσπιστεῖ γιά τόν πολιτικό γάμο καί τήν ἐκποίηση ᾗ παραχώρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. ταν ξεκάθαρος σέ αὐτά τά θέµατα!
Ἕνας ἀπό τούς μοναχούς τὀν ρώτησε:
«Γέροντα, ἔχω αὐτό τό πρόβλημα ὑγείας...
«Καί γιατί τό λές σέ µένα; Ὅποιος εἶναι ἄρρωστος, πρέπει νά πηγαίνει στούς γιατρούς!
Ὁ Ἅγιος δέν τό εἶπε τυχαῖα αὐτό, διότι αὐτός ὁ μοναχός εἶχε ἕναν λαθεµένο λογισμό. Πίστευε πώς ὅσοι ἀφιερώσανε τή ζωή τους στόν θεό (ὅπως οἱ μοναχοί) δέν πρέπει νά πηγαίνουνε ἤ δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό τούς γιατρούς, ἀφοῦ ἡ Παναγία σίγουρα θά τούς θεραπεύσει!
Συνήθως ἕνας τέτοιος λογισμός, ἐκτός ἀπό τήν πίστη στόν θεό, κρύβει καί κάποιον (μικρό ἤ µεγάλο) ἐγωισμό καί Κάποια περηφάνια ὅτι οἱ μοναχοί εἶναι ἄξιοι, εἶναι ἐνάρετοι, καί ἡ Παναγία εἶναι ὐποχρεωμένη νά τούς θεραπεύσει!
Ἐπίσης ὁ Ἅγιος εἶπε καί τό ἑξῆς:
“Στό Μοναστήρι, νά ἀποφεύγετε τίς προσκολλήσεις σέ κάποιον ἀδερφό, τίς µερικές φιλίες κ.λπ. Αὐτά φεύγουν µέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Γιά τήν ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν τόνισε,
-Νά ἐξομολογεῖστε καθαρά. Νά λέτε καθαρά τούς λογισμούς σας στόν Πνευματικό διότι, ἄν δέν τό κάνετε, ὃ διάβολος θά σᾶς ψήνει µετά συνέχεια στό τηγάνι, Ὅλο τό κακό ξεκινάει, διότι δέν ὑπάρχει σωστή πνευματική ζωή, Ὅλα τά ἄλλα ἔπονται.
Μετά ὁ Ἅγιος τούς εἶπε καί τό ἐξῆς.
«Στό τάδε σημεῖο τοῦ Ὀλύμπου ὑπάρχουν πυξάρια. Νά πᾶτε νά κόψετε ἀλλά, ἀφοῦ πρώτα τό φεγγάρι γεμίσει, Στό “χάσιμο” τοῦ φεγγαριοῦ τά ὑγρά τῶν δέντρων κατεβαίνουν καί τά ξύλα δέν σκίζουν, Ἀφοῦ τά κόψετε, νά τά τυλίξετε µέ ἐφημερίδες καί νά τά βάλετε σέ κατασκότεινο δωμάτιο, διότι ἀπό τήν παραμικρή ἀκτίνα φωτός µπορεί νά σκίσουνε πάλι. Αὐτά τά πυξάρια νά τά στείλετε στά Καυσοκαλύβια, γιά τά ξυλόγλυπτα πού κάνουνε τά καλογέρια µου.
Πράγματι, σέ ἐκεῖνο ἀκριβῶς το µέρος, ὑπῆρχαν πυξάρια Ἕνα βράδυ πῆγα µαζί μέ κάποιον ἄλλον Εὐλογημένα ἀδερφό τῆς Μονῆς µας στον Ἅγιο καί μᾶς χαστούκια εἶπε: «Συγγνώμη πατέρες, ἀλλά σήµερα δέν μπορῶ νά µιλάω καί γι αὐτό ἐχθές, ἠχογράφησα σέ µία κασέτα τή ζωή µου καί θά σᾶς τή βάλω τώρα νά τήν ἀκούσετε». Καθώς ἀκούγαμε τό κασετόφωνο, ὁ Ἅγιος κάθε λίγο τό σταματοῦσε καί ἔκανε Κάποιο σχόλιο ἤ κάτι συμπλήρωνε. θυμᾶμαι πού μᾶς εἶπε γιά τά Καυσοκαλύβια: «Ὅταν εἶχα ἀρρωστήσει µέ ὑγρά πλευρίτιδα, καθώς μοῦ βγάζανε τό κατάπλασµα, καθώς μοῦ κόβανε τό δέρµα ένιωθα σαν ...σάν νά βγαίνει η ψυχή μου και λιποθύμησα από τον φοβερό πόνο "
Στό τέλος ὁ Ἅγιος μᾶς εὐλόγησε µέ τόν δικό του μοναδικό τρόπο. Μᾶς ἄρχισε στά χαστούκια καί ἐγώ σκεφτόµουνα: «Μά, τί ἔγινε, Τί κάναμε; Κάναμε κάτι κακό καί μᾶς δίνει τόσα πολλά χαστούκια,». Μετά ἀπό χρόνια κατάλαβα ὅτι ὁ Ἅγιος, ὅταν ἦταν χαρούμενος, ἔδινε χαστούκια ὡς εὐλογία.
Σέ αὐτήν τήν ἐπίσκεψη ἤθελε νά ἔρθει µαζί µας καί ὁ δόκιµος μοναχός Ἀθανάσιος, διότι ἀγαποῦσε ὑπερβολικά τόν Ἅγ. Πορφύριο καί ἀπό τότε (πού ζοῦσε ἀκόμη ὁ Ἅγιος) τόν θεωροῦσε τόν μεγαλύτερο Ἅγιο ἀπ’ ὅλους τους ἁγίους! Ἐπειδή ἦταν ἀκόμη δόκιμος, ὁ Γέροντάς µας δέν τοῦ ἔδωσε εὐλογία νά ἔρθει καί στεναχωρήθηκε. Ἐκεῖνο τό βράδυ προσευχήθηκε στήν Παναγία καί τῆς εἶπε τό παράπονό του. Ἐπίσης εἴχαμε στό Μοναστήρι καί τόν δόκιµο μοναχό Πέτρο [εἶναι ὁ σηµερινός π. Μακάριος) πού ἐκεῖνο τό βράδυ εἶχε προσευχηθεῖ στόν Ἅγ. Πορφύριο, διότι τόν εὐλαβοῦνταν. Ἐπιστρέψαμε στό Μοναστήρι ἀργά τή νύχτα καί τά χαράµατα, ἀφοῦ εἶχε ξεκινήσει ἡ Ἀκολουθία, ὁ δόκιµος Ἀθανάσιος πῆγε µέ τήν κανάτα στήν κουζίνα νά φέρει νερό, διότι δέν εἴχαμε βρύση στό Ἱερό. Ἀκριβῶς τή στιγµή πού περνοῦσε Κοντά ἀπό τό μοναδικό τηλέφωνο τῆς Μονῆς, ἐκεῖνο χτύπησε καί ἀπορημένος τό σήκωσε.
-Εἶμαι ὁ π. Πορφύριος...
Ποῦ πῆρα τηλέφωνο; Ρώτησε σάν νά µήν ἤξερε ποῦ τηλεφώνησε.
-Τηλεφωνήσατε στόν Ὅσιο Διονύσιο, τόν ἐν Ὀλύμπῳ. «Θέλω τόν πάτερ Ἀθανάσιο καί τόν πάτερ Πέτρο.
-Δέν ἔχουμε τέτοιους μοναχούς ἐδῶ... Τοῦ απάντησε ο δόκιμος, ἀφοῦ ἀκόμη δέν εἴχανε γίνει μοναχοί (πατέρες)
Ἐ, μᾶλλον θά ἦταν ἀπό Θεοῦ νά τηλεφωνήσω ἐκεῖ... Μέ ἀκοῦς; Νά ἀγαπήσεις τόν Χριστό!
Κα πῶς νά ἀγαπήσω τόν Χριστό;
«Νά ταπεινωθεῖς.
«Καί πῶς νά ταπεινωθῶ;
«Νά κάνεις ὑπακοή.
«Κα πῶς νά κάνω ὑπακοή, Τότε ὁ Ἅγιος φώναξε:
«Δέν ξέρεις πῶς νά κάνεις ὑπακοή; Ὅλοι οἱ ἅγιοι τό λένε, ὅλοι οἱ Πατέρες τό γράφουνε καί ἐσύ μοῦ λές δέν ξέρεις πῶς νά κάνεις ὑπακοή; Μωρέ νά σὲ εἶχα μπροστά µου, νά σοῦ ἔδινα κάµποσα χαστούκια, ὅπως ἔδωσα καί τούς ἄλλους ἐχθές βράδυ!
Γέροντα, θά ἔρθετε στήν κουρά µου; -θά ἔρθω... νοερῶς! Ὁ Ἅγιος µέ τό χάρισµά του εἶδε τήν ἐπιθυμία τῶν δόκιµων μοναχῶν νά τόν συναντήσουνε καί νά συνοµιλήσουνε µαζί του καί τούς παρηγόρησε μ’ αὐτόν τόν τρόπο. Ὁ δόκιμος Ἀθανάσιος εἰδικά, ἀνέκαθεν ἤθελε νά γίνει σάν τόν Ἅγ. Πορφύριο. Πρίν ἀπό τήν κουρά του ὁ Ἡγούμενος τρεῖς φορές τράβηξε κλῆρο. Καί τίς τρεῖς φορές βγῆκε τό ὄνομα «Πορφύριος»! Ἔτσι ὁ Ἀθανάσιος εἶναι ὁ σημερινός ἱερομόναχος Πορφύριος τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Διονυσίου.
