Μακρίνας μοναχής Καθηγουμένης Ἱεράς Μονής Λιγοβιτσίου.

Μακρίνας μοναχής Καθηγουμένης Ἱεράς Μονής Λιγοβιτσίου

*«Ένας ἅγιος ἐπίσκοπος ἕνας λαβωμένος ἄγγελος».*  

*Αὐτὸς ὅμως ὁ ἔνθεος παραδοσιακὸς ἱεράρχης, πέρασε τὴν πορεία τῆς ζωῆς του μαρτυρική. Συντροφιὰ μὲ τὸν πόνο. Ἦτο ἕνα λαβωμένο περιστέρι. Ἤπιε τὸ ποτήρι τῆς ἀχαριστίας μέχρι τρυγός, τῆς περιφρόνησης καὶ τῆς καταφρόνιας, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς εὐεργετημένους καὶ κοντινούς του ἀνθρώπους. Ἔσβησε αὐτὸς ὁ ἀφανὴς καὶ καθοδηγητικός ἀστέρας μέσα στὸ σκοτάδι τῆς περιφρόνησης καὶ τῆς ἀδοξίας, τυλιγμένος μὲ τὸ νεκροσένδονο τοῦ κορονοϊοῦ. Δὲν μᾶς ἐπέτρεψαν οὔτε εὐχὴ νὰ πάρουμε. Καὶ ὅλοι ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ μακριὰ ἀπὸ τὸ μαρτυρικὸ καὶ εὐλογημένο καὶ ἱερό του λείψανο. Ὅση ὅμως περιφρόνηση καρπώθηκε ἐδῶ, τόση δόξα ἐκεῖ στὸν οὐρανό. Ἐκεῖ ὁ Κύριός μας, τὸν ὁποῖο ὑπηρέτησε μὲ τόση ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη, θὰ τοῦ ἔχει δώσει τὸ φωτοστέφανο τῆς νίκης.*

*Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε. Νὰ μιμηθοῦμε τὶς ἀρετές του καὶ καλὴ ἀντάμωση στὸν Παράδεισο..*

De nombreux prêtres avaient assisté à un office solennel dans une paroisse.

De nombreux prêtres s'étaient rendus à une messe solennelle dans une paroisse. Ils avaient donc déposé leurs aubes pour revêtir les vêtements liturgiques, et finalement, ils ne parvenaient plus à les distinguer ! Certains ne retrouvaient pas les leurs. Il y avait aussi

le fils d'un prêtre, sourd-muet. Il prit une aube, la sentit et la tendit à son père en lui faisant signe : « C'est celle de ton père ! » Il reconnut l'aube de son père à son odeur !

Et les chrétiens devraient être « le parfum du Christ » !

BIBLIOGRAPHIE DE L'ARCHIMANDRITE IOANNIS KOSTOF. LIVE SOURCE. CALENDRIER CHRONIQUE. PUBLICATIONS DU SAINT MONASTÈRE SAINT-JEAN-DE-DAMAS, OROPOS.

Σέ κάποια πανηγυρική ἀκολουθία μιᾶς ἐνορίας εἶχαν πάει πολλοί ἱερεῖς.

Σέ κάποια πανηγυρική ἀκολουθία μιᾶς ἐνορίας εἶχαν πάει πολλοί ἱερεῖς. Κρέμασαν, λοιπόν, τά ράσα τους γιά νά φορέσουν τά ἱερά ἄμφια, καί στό τέλος δέν μποροῦσαν νά τά ξεχωρίσουν! Δέν μποροῦσε νά βρῇ ὁ καθένας τό δικό του. Ἐκεῖ ἦταν καί

τό παιδί ἑνός ἱερέα πού ἦταν κωφάλαλο. Πιάνει ἕνα ράσο. Τό μυρίζει καί τό δίνει στόν πατέρα του μέ νοήματα: "Τοῦτο εἶναι τό δικό σου πατέρα"! Γνώρισε τό ράσο τοῦ πατέρα του μέ τή μυρωδιά!» 

Καί οἱ Χριστιανοί πρέπει νά εἶναι «εὐωδία Χριστοῦ»!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

Today’s Sermon in a Nutshell:

Today’s Sermon in a Nutshell:

When a parent tells a bedtime story, it usually starts with, “Once upon a time...” When someone tells a joke, it is generally preface by a scenario, “A priest, a pastor, and a rabbi walk into a restaurant...” And when a priest gives a homily, he often introduces it by saying, “In today’s gospel lesson...” This is because the Scriptures are based on teachings, lessons for spiritual advancement.  

Contrary to what many believe, the Gospels are not about the life of Christ, the travels of Christ, the miracles of Christ, or even people’s interactions with Christ; they are a collection of Jesus Christ’s teachings; teachings by word and example, and meant to inspire, reinforce, and embolden our faith. Anything other which the evangelists include simply adds context and color to those teachings and displays God’s power and authority.

Thus, the lesson for today is about faith: “According to your faith let it be done to you” (Matthew 9:29). Everything in one’s life is inextricably connected to their faith, and the blessings we receive are in direct proportion to our faith. Therefore, the depth or “measure” of our faith denotes the importance and degree of one’s confidence that our Lord has the ability and power to bestow grace and healing, as well as the forgiveness of sins. Our faith is not the power behind God’s grace, but the conduit by which it flows.

Fr. John

«Σπαρακτική κραυγή ἑνός νέου: "Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐγώ τά εἶχα ὅλα. Ἀλλά ἐκεῖνο τό ὁποῖο θυμᾶμαι εἶναι ὅτι μοῦ ἔλειπε ἡ ἀγάπη. Δέν ἔπαιρνα τήν ἀγάπη τήν ὁποία ἤθελα. Ἔπαιρνα πράγματα"»

Ένας νέος πήγε στήν εκκλησία....

«"Ένας νέος άνθρωπος πῆγε μιά μέρα στό ναό, νά ἀνάψῃ ἕνα κερί. Ἦταν γιορτή καί εἶχε ἀρκετό κόσμο στήν ἐκκλησία. Καί καθώς ἡ συμπεριφορά του ἦταν κάπως ἄκομψη καί εἶδε πολλούς νά τόν κοιτάζουν περίεργα, φυσικά ἔπαθε μεγαλύτερη ταραχή καί οἱ ἐνέργειές του ἔγιναν ἀκόμη πιό σπασμωδικές. Δέν ἤξερε τί νά κάνῃ. Ἔβλεπε νά τόν κοιτάζουν πῶς θά πάρη κερί, τί θά ρίξῃ γιά τό κερί, κοκκίνησε, ἄναψε, τά ἔκανε ὅλα νευρικά. Καί φυσικά φρόντισε νά πεταχθῇ ὅσο τό δυνατόν πιό γρήγορα ἔξωἀπ’ τήν ἐκκλησία! Καί σέ φίλους του ἀργότερα ἔλεγε:

"Αἰσθάνθηκα ἕνα τέτοιο πλάκωμα, ἕνα τέτοιο μπλοκάρισμα, πού δέν ἔχω πλέον τή διάθεσι νά ξαναμπῶ σέ ἐκκλησία!"»Φαντάζεστε τήν εὐθύνη μας:

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

«Ἔχει πολύ δίκιο ὁ Γάλλος Ἀκαδημαϊκός Maurice Druon, ὅταν σημειώνη: “Εἶναι διαβολική ψευδαίσθησι νά πιστεύη κανείς πώς ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀρνῆται τό Θεό, ἐλευθερώνεται... Ἡ θρησκεία ἀποτελεῖ θεμελιακή ἀξία τοῦ πολιτισμοῦ”»

Θαύματα του Αγίου Ηλία – Η Δύναμη της Πίστης και το Έργο του Θεού.

Θαύματα του Αγίου Ηλία – Η Δύναμη της Πίστης και το Έργο του Θεού

Ο Άγιος Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης είναι ένας από τους μεγαλύτερους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, γνωστός για την ακλόνητη πίστη του και για τα θαύματα που ο Θεός έκανε μέσω αυτού. Η ζωή του, που περιγράφεται στα βιβλία Γ΄ και Δ΄ Βασιλειών, αποτελεί μαρτυρία του γεγονότος ότι ο Θεός εργάζεται δυναμικά μέσω εκείνων που παραμένουν πιστοί σε Αυτόν.

Ένα από τα πιο διάσημα θαύματα είναι η διακοπή της βροχής για τρεισήμισι χρόνια. Σε μια εποχή που ο λαός του Ισραήλ είχε απομακρυνθεί από τον Θεό και λάτρευε το είδωλο του Βάαλ, ο Άγιος Ηλίας ανακοίνωσε ότι ούτε δροσιά ούτε βροχή θα έπεφτε παρά μόνο με την προσευχή του. Η ξηρασία ήταν ένα σημάδι με το οποίο ο Θεός καλούσε τον λαό σε μετάνοια και επιστροφή στην αληθινή πίστη.

Κατά τη διάρκεια αυτής της ξηρασίας, ο Θεός τους φρόντισε υπέροχα. Αποσυρμένος από το ρυάκι Χερίθ, ο Άγιος Ηλίας τροφοδοτούνταν από κοράκια, τα οποία του έφερναν ψωμί και κρέας πρωί και βράδυ. Αυτό το θαύμα δείχνει ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ εκείνους που εμπιστεύονται πλήρως τον Θεό.

Αργότερα, ο προφήτης έφτασε στο σπίτι μιας χήρας στα Σαρεπτά της Σιδώνας. Αν και η γυναίκα είχε μόνο μια χούφτα αλεύρι και λίγο λάδι, με τον λόγο του Θεού, μέσω της προσευχής του Αγίου Ηλία, το μπολ με το αλεύρι και η κανάτα με το λάδι δεν τελείωσαν καθ' όλη τη διάρκεια της πείνας. Αυτό το θαύμα είναι απόδειξη της φροντίδας του Θεού για τους ελεήμονες και υπάκουους.

Επίσης, στο σπίτι της χήρας, ο Άγιος Ηλίας πραγματοποίησε ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα: την ανάσταση του γιου της. Μετά τον θάνατο του παιδιού, ο προφήτης προσευχήθηκε με δάκρυα και πίστη, και ο Θεός του αποκατέστησε τη ζωή. Είναι η πρώτη ανάσταση που καταγράφεται στην Αγία Γραφή και ένα σημάδι της δύναμης του Θεού πάνω στη ζωή και τον θάνατο.

Στο όρος Κάρμηλος, ο Άγιος Ηλίας αντιμετώπισε τους 450 προφήτες του Βάαλ. Έφτιαξε ένα βωμό για τον Κύριο, το ράντισε με νερό για να δείξει ότι δεν υπήρχε απάτη, και προσευχήθηκε ταπεινά. Ο Θεός έστειλε φωτιά από τον ουρανό, η οποία κατέκαψε τη θυσία, τα ξύλα, τις πέτρες, ακόμη και το νερό στην τάφρο. Βλέποντας αυτό το θαύμα, ο λαός ομολόγησε: «Ο Κύριος είναι ο Θεός!» Αυτή η στιγμή παραμένει μια από τις πιο ισχυρές αποδείξεις της νίκης της αληθινής πίστης επί της ειδωλολατρίας.

Αφού ο λαός επέστρεψε στον Θεό, ο Άγιος Ηλίας προσευχήθηκε ξανά και οι ουρανοί άνοιξαν και η βροχή έπεσε στη διψασμένη γη. Έτσι, ο Θεός έδειξε ότι η ευλογία έρχεται με τη μετάνοια και την υπακοή στο θέλημά Του.

Το πιο εντυπωσιακό θαύμα στη ζωή του Αγίου Ηλία είναι η ανάληψή του στον ουρανό με ένα πύρινο άρμα που το έσερναν πύρινα άλογα. Σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους, ο Άγιος Ηλίας δεν πέθανε, αλλά αναλήφθηκε στον ουρανό με το θέλημα του Θεού. Αυτό το γεγονός είναι ένα από τα μεγαλύτερα σημάδια της αγιότητάς του και της μοναδικής του κλήσης στην ιστορία της σωτηρίας.

Και σήμερα, ο Άγιος Ηλίας τιμάται από τους πιστούς ως ένας μεγάλος θαυματουργός και ισχυρός μεσολαβητής ενώπιον του Θεού. Μέσα από τη ζωή του, μας διδάσκει ότι η προσευχή που γίνεται με πίστη μπορεί να αλλάξει τις καρδιές των ανθρώπων, να φέρει ευλογίες και να ενδυναμώσει την ψυχή σε κάθε δοκιμασία. Τα θαύματά του δεν μιλούν για τη δύναμη ενός ανθρώπου, αλλά για τη δύναμη του Θεού, που εργάζεται μέσω εκείνων που Τον αγαπούν και παραμένουν πιστοί σε Αυτόν.

Πατήρ Παναγιώτης.

Εἶναι γνωστή ἡ ἀπάντησι ἑνός ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν ρωτήθηκε ποιό εἶναι τό καλύτερο ἔργο:

«Εἶναι γνωστή ἡ ἀπάντησι ἑνός ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν ρωτήθηκε ποιό εἶναι τό καλύτερο ἔργο:

“Ὅλες οἱ ἐργασίες εἶναι ἴδιες. Ἡ Γραφή λέει ὁ Ἀβραάμ (οἰκογενειάρχης) ἦταν φιλόξενος καί Ὁ θεός ἦν μετ’ αὐτοῦ. Ὁ Βασιλιάς Δαυΐδ (ἄρχοντας λαοῦ) ἦν ταπεινός καί Ὁ θεός ἦν μετ’ αὐτοῦ. Ὅπου καί νά ζῇ κανείς μέ ὅποιο τρόπο ζῇ μπορεῖ νά ἔχη τό Θεό μαζί του. Νά εἶναι μέ αὐτή τή ζωή του ἕνας καθαρός διδάσκαλος τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας”. Μονάχα τότε θά ἔχη κερδίσει τίς προϋποθέσεις γιά νά γίνη ὑποψήφιος τοῦ τίτλου “μέγας”»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

ΓΈΡΩΝ ΣΥΜΕΏΝ. ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΞΕΝΟΦΏΝΤΟΣ.

 «Μιά μέρα, ὅταν ἤμουν δόκιμος, καθόμουν ἐν ὥρᾳ ἀκολουθίας στα γεροντικά στασίδια. Κάποια στιγμή, μπαίνει ὁ Γέροντας Συμεών [τῆς Μονῆς Ξενοφῶντος] ἀπ' τή Βασιλική πύλη μέσα στον κυρίως Ναό. Τότε πρόσεξα ότι το κουκούλι του τό εἶχε βάλει στραβά, καθώς ἦταν γεροντάκι καί σχεδόν όλιγόβλεπε. Θέλησα νά τό ταιριάσω, ἀλλά ντρεπόμουν.

Τελικά, νικώντας τήν ντροπή μου, πῆγα νά τόν τακτοποιήσω, ἀλλά ἐκείνη τή στιγμή μέ περίμενε μιά ἔκπληξη. Ἔνοιωσα μιά ἄρρητη εὐωδία νά βγαίνη ἀπ'τό Γέροντα. Συγκλονισμένος, εὐχαρίστησα τό Θεό πού μέ ἀξίωσε αὐτῆς τῆς εὐλογίας στήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς μου ζωῆς· ἔτσι διεπίστωσα καί τήν ἐπαλήθευσι τοῦ γραφικοῦ χωρίου "τούς δοξάζοντάς Με ἀντιδοξάσω". Ἡ εὐωδία αὐτή ἦταν μαρτυρία ἁγιότητος τοῦ Γέροντος Συμεών»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

John Nichols, Ἄγγλος συγγραφέας:

John Nichols, Ἄγγλος συγγραφέας: 

«Οἱ τελευταῖοι μῆνες μου, ἀφοῦ χρόνια πλανήθηκα στίς ἐρημιές τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἁμαρτίας, ἦταν ἀπ᾿ τούς πιό κουραστικούς, διότι πέρασα κλεισμένος στο γραφεῖο μου ἀναζητώντας τό χαμένο μου θησαυρό. Τούς πέρασα σ᾿ ἕνα κυνήγι διά μέσου τῆς ἱστορίας, ὅπου στο τέλος ὑπῆρχε ἕνα πολύτιμο βραβείο: ἡ πίστι στό Θεό» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

ΘΑΥΜΑΣΤΌ ΓΕΓΟΝΌΣ.

 «Τό 1974 ὁ Ἰ. Μ., ἀπ' τή Νικιάνα, ἀρρώστησε βαρειά ἀπό ἆσθμα. Ο γιατρός, που κλήθηκε στο σπίτι τοῦ ἀσθενοῦς, χορήγησε ἐνέσεις πενικιλίνης, σαν θεραπευτική αγωγή. Η νοσοκόμα, ὅμως, ἡ ὁποία ἔκανε τή δοκιμαστική ένεσι δέν εἶχε καθαρίσει ἀρκετά τή σύριγγα, ἡ ὁποία εἶχε χρησιμοποιηθῆ σέ ἄλλη ἔνεσι, μέ ἀποτέλεσμα ὁ ἀσθενής να φουσκώση σέ ὁλόκληρο τό σῶμα. Ἔγινε ἔτσι ἀγνώριστος. Ἡ κατάστασί του ἦταν ἀνησυχητική καί ὁ γιατρός βεβαίωσε, ὅτι μέχρι τό πρωΐ ὁ ἄρρωστος θά πεθάνη,

Όμως, πάνω καί πέρα ἀπ' τή δύναμι τῆς Ἐπιστήμης, ὑπάρχει καί ἐργάζεται ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Σέ τούτη δέν τήν περίπτωσι ἔδειξε τήν ὑπεροχή της. Η κυρά Γιαννούλα, ἡ σύζυγος τοῦ ἀσθενοῦς, πῆρε τό ἁγίασμα, πού εἶχε φυλαγμένο στό εἰκονοστάσι της καί μέ αὐτό ράντισε τόν ἑτοιμοθάνατο σύζυγό της.

Ἀμέσως τό θαῦμα ἔγινε! Ὁ ἀσθενής ἄρχισε νά φωνάζη ὅτι βλέπει. Ναί, ἔβλεπε καθαρά. Τό πρήξιμο ὑποχωροῦσε. Ἡ ἀρρώστεια ἔχανε τή δύναμί της.

Σέ λίγες μέρες ὁ ἀσθενής ἔγινε καλά καί δόξαζε τό Θεό καί τούς Ἁγ. Πατέρες Λευκάδος, γιά τό μεγάλο θαῦμα, τό ὁποῖο προσωπικά ἔζησε».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

Διαπιστώνουμε....

Ι. Παναγιωτόπουλος: «Δέν εἶναι καθόλου ἄσχετο τό γεγονός τῆς ἐκρηκτικῆς διαστάσεως τοῦ σατανισμοῦ καί τοῦ πολύστροφου παραλογισμοῦ μέσα στον ταραγμένο κοινωνικό μας χώρο. Ένα ἀσυγκράτητο κύμα ἀνθρώπων σύρεται, δίχως λογική συνέπεια καί ἠθική αντίστασι, στήν ἄβυσσο τῆς φθορᾶς καί μετατρέπει τόν κοινωνικό μας κορμό σε “σπουδαστήριο δολοφονίας"»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

Διαβάζουμε.....

 «Κάποτε πού τόν συνάντησε στην κεντρική πύλη, ἐνῶ ἐπέστρεφαν ἀπό μιά δουλειά μέ τόν Ιλαρίωνα, τοῦ εἶπε: “Αφεντικό, ἡ ΝΑΣΑ ἔστειλε ἕνα μή ἐπανδρωμένο διαστημόπλοιο στα πέρατα του γαλαξία καί, μάντεψε..., δέν βρῆκε πουθενά το Θεό"

Πῆρε, ὅμως, πληρωμένη τήν ἀπάντησι ἀπό τόν πολύπειρο Γέροντα:

"Καί στό χωριό μου εἴχαμε ἕνα τρελλό πού ἔσπασε ένα μπουζούκι γιά νά βρῆ τή μουσική καί, μάντεψε..., δέν ἦβρε τίποτις μέσα του!"».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ.  ΖΩΣΑ ΠΗΓΉ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΗΜΕΡΟΛΌΓΙΟ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ.

Είπε γέρων:«Μένουμε “σάν τά πιθάρια πού μέσα τους τρέχει κρασί χιλιόχρονο κι αὐτά μένουν ἀμέθυστα"». Αλλοίμονο ἂν οἱ Χριστιανοί δέν μεθοῦν μέ τό θεῖο οἶνο!

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 26

 

Η ζωή του Ιωάννη στη Ρωσία, στην Εκκλησία, στη ρωσική ευσέβεια αποκαλύφθηκε στις επιστολές του Αρχιμανδρίτη Ιωάννη, και σε κάθε επιστολή του ανάμεσα στις γραμμές εμφανιζόταν ένα ερώτημα: «Πώς πιστεύουμε και πιστεύουμε;»

Όταν ρωτήθηκε για τις προβλέψεις πνευματικών ανδρών σχετικά με την αναγέννηση της Ρωσίας, ο πατήρ Ιωάννης απάντησε ότι τόσο η παρακμή όσο και η άνοδος είναι στη δύναμη του Θεού και ο Κύριος είναι ελεύθερος να κάνει προσαρμογές και αλλαγές στα σχέδιά Του. Πρέπει όλοι να ξεκινήσουμε την αναγέννηση της Ρωσίας με την αναγέννηση των ψυχών μας. Και η ευθύνη για τη μοίρα της Ρωσίας δεν βαρύνει μόνο τους ηγεμόνες, αλλά κάθε Ρώσο, όσο ταπεινός κι αν είναι.

Ο Κύριος, ο Προμηθευτής, κυβερνά τον κόσμο. Κάθε περίσταση έχει πνευματική σημασία και παρέχεται για την εκπλήρωση ενός ανώτερου σκοπού - της γνώσης του Θεού. Η αναταραχή που ξεκίνησε από τα τείχη της Εκκλησίας και εξαπλώθηκε στον άμβωνα αποκάλυψε το βάθος της ασθένειας της ρωσικής ψυχής - δυσπιστία στον Θεό, απιστία.

«Πάντα ακούμε από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό ένα κήρυγμα για πνευματική αναγέννηση και όχι για αστικά ζητήματα», είπε ο πατήρ Ιωάννης με ένα βαρύ αναστεναγμό.

«Ένας άνθρωπος, ανεξάρτητα από την εποχή που ζει, είτε το θέλει είτε όχι, κάνει μια επιλογή που καθορίζει την αιωνιότητά του. Και αυτό που έχει επιτρέψει ο Θεός δεν μπορεί να σταματήσει, ούτε καν από το πιο ισχυρό χέρι, ούτε από μαζικές διαμαρτυρίες.»

Αυτό που ο Θεός έχει ορίσει αναμφίβολα θα πραγματοποιηθεί. Αλλά πότε, πώς; Δεν μας δίνεται η δυνατότητα να γνωρίζουμε, και η Γραφή μας προειδοποιεί να μην θέλουμε να γνωρίζουμε. Διότι ο Κύριος το έχει θέσει αυτό στη δύναμή Του. Και η Πρόνοια του Θεού είναι πάντα σωστή. Και αν μας επιτρέψει να γευτούμε την πίκρα της σύγχρονης ζωής, τότε, με ακλόνητη εμπιστοσύνη στον Θεό, αυτός είναι ο μόνος δρόμος μας προς τη σωτηρία.

Αυτό λέει ο πιο έξυπνος και άγιος άνθρωπος, ο Μητροπολίτης Φιλάρετος (Ντροζντόφ): «Αν νομίζουν ότι η καταστροφή δεν ήρθε μέσω της οδού της αλήθειας και του ελέους του Κυρίου, τιμωρώντας το κακό και στρέφοντας το καλό, τότε ρωτάω: πώς ήρθε η καταστροφή στον κόσμο;

Κρυφά; Αδύνατον. Ο Θεός είναι παντογνώστης.

Με τη βία; Είναι αδύνατο. Ο Θεός είναι παντοδύναμος.

Με την τυφλή κίνηση των φυσικών δυνάμεων; Αδύνατον. Ελέγχονται από τον πάνσοφο και πανάγαθο Θεό.

Όπου κι αν στραφείτε με τις εικασίες σας, θα αναγκαστείτε να επιστρέψετε σε μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια: ότι αν η καταστροφή με κάποιο τρόπο επιτρέπεται να έρθει στον κόσμο, δεν είναι με κανέναν άλλο τρόπο παρά ως μέσο Πρόνοιας, τιμωρητικό και διορθωτικό, και μερικές φορές δοκιμαστικό, ως η αλήθεια και το έλεος των οδών του Κυρίου.

Το 1993, η πνευματική διακονία του Πατέρα Ιωάννη επεκτάθηκε πέρα ​​από τα όρια του μοναστηριού. Κατέστη δυνατή η δημοσίευση των κηρυγμάτων και των επιστολών του. Περισσότεροι από τους κατοίκους της περιοχής και τους προσκυνητές άκουγαν τους θλιβερούς τόνους του πνευματικού πατέρα της Πέτσορας και την επιβλητική φωνή του καλέσματος του Θεού για σωτηρία στις οδηγίες του. Η πνευματική ευθύνη του Πατέρα Ιωάννη τον στέρησε εντελώς από την ηρεμία. Η ροή των επιστολών μεγάλωνε και χρειαζόταν να κρατάει την καθεμία στα χέρια του, για να αγγίξει την θλιμμένη ψυχή που την έγραφε. Επιστολές εξομολόγησης, επιστολές που ζητούσαν επείγουσα βοήθεια, επιστολές από ιερείς: ποιος δεν απευθύνθηκε στον Πατέρα Ιωάννη με επιστολές και από ποιον δεν προήλθαν; Το πρώτο βιβλίο του Πατέρα Ιωάννη, που εκδόθηκε το 1993, "Η εμπειρία της κατασκευής της εξομολόγησης", έγινε θησαυρός για πολλούς.

 

Ήταν μια αποκάλυψη. Πριν εμφανιστεί, άκουγα συχνά ανθρώπους να λένε στην εξομολόγηση: «Δεν έχω πραγματικά καμία αμαρτία». Και αφού διάβαζε αυτό το βιβλίο, το ίδιο άτομο έλεγε: «Είμαι αμαρτωλός. Οι αμαρτίες είναι παντού».

Με την πάροδο του χρόνου, ο πατήρ Ιωάννης άρχισε όχι μόνο να θρηνεί για τις επιστολές, αλλά μερικές φορές να παρηγορείται λαμβάνοντας απαντήσεις που στάλθηκαν στο μοναστήρι και καταθέτοντας ότι το έργο του δεν ήταν μάταιο.

«Οι επιστολές σας απάντησαν σε πολλές από τις ερωτήσεις και τις απορίες μου, αλλά όχι μόνο το περιεχόμενο αυτών των επιστολών, αλλά και η ίδια η ανάγνωση αυτού του απροσδόκητου βιβλίου έκανε κάτι στην ψυχή μου, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω.»

«Τα κηρύγματά σας και οι επιστολές σας, σαν φως στο σκοτάδι, μας βοηθούν να δούμε τις πιο κρυφές και σκοτεινές γωνιές της ψυχής, να θυμόμαστε και να θυμόμαστε από ποια άβυσσο μας ανέστησε ο Κύριος».

«Πολλές ευχαριστίες στην ιερά μονή για την έκδοση των επιστολών του Πατέρα Ιωάννη. Να προσέχετε και να δίνετε χαρά στον πολύτιμο θησαυρό της ιερής σας μονής – τον ​​Πατέρα Ιωάννη. Το κατόρθωμα της προσευχητικής του εργασίας και της γραπτής επικοινωνίας του με τους ανθρώπους είναι εκπληκτικό. Κάθε επιστολή του είναι σωτήρια ένας κύκλος που ρίχνεται σε όλους μας, σχεδόν εντελώς χαμένοι στη θάλασσα των προβλημάτων και των προβλημάτων."

«Πάτερ Ιωάννη, είμαστε πολύ ευγνώμονες στον Κύριο που μας έδωσε έναν τέτοιο ποιμένα και μεσίτη. Διαβάζουμε τα κηρύγματά σας με χαρά. Είναι ένα ευλογημένο φως από τον Άγιο Τόπο. Σε δύσκολους καιρούς, ο λόγος σας διαλύει όλες τις αμφιβολίες και όλα γίνονται ξεκάθαρα.»

«Θεωρώ πολύτιμα τα γράμματά σας. Με βοηθούν σε δύσκολες στιγμές, όταν χρειάζεται να πάρω κάποια σημαντική απόφαση. Τώρα ο Κύριος μας έχει δώσει, τους λαϊκούς, που ασφυκτιούμε από τον κόσμο, ένα άλλο χρήσιμο μικρό βιβλίο.»

«Αγαπητέ Πατέρα, σε ευχαριστώ πολύ για το βιβλίο με τις επιστολές σου! Είναι πάντα μαζί μου. Και κάθε φορά που χρειάζεται να καταλάβω κάτι ή κάποιον, αναζητώ την απάντηση σε αυτό. Αλλά για κάποιο λόγο, δεν μπορώ να το διαβάσω χωρίς δάκρυα. ​​Η ψυχή μου κατακαίεται από ένα φλεγόμενο αίσθημα ντροπής για την άτακτη ζωή μου.»

«Τώρα ξαναδιαβάζω τα γράμματα του πατέρα μου που έλαβα από αυτόν, και μου φαίνεται ότι η φωνή του αντηχεί στην ψυχή μου.

«Ο Πατέρας Ιωάννης έχει χαράξει ανεξίτηλα την προσωπική του μνήμη στην ψυχή μου. Αυτές είναι προσωπικές αναμνήσεις. Δεν υπήρχε τίποτα το αφηρημένο στον Πατέρα Ιωάννη, καμία υψηλή θεολογία. Αντιμετώπιζε κάθε κατάσταση με αγάπη και διάκριση, μιλώντας από καρδιάς.»

«Μιλώντας με τον πατέρα Ιωάννη, αποκτήσαμε ελπίδα ότι η καλοσύνη είναι άφθαρτη, ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι αιώνια. Και σκεφτήκαμε: «Αν κάποιος μπορεί να αγαπάει τόσο πολύ τον άλλον και να χαίρεται τόσο πολύ για κάθε αμαρτωλό, τότε πόσο μας αγαπάει ο Κύριος!» Ο πατέρας έφερε ένα τέτοιο φως που θέλαμε να ακολουθήσουμε, να υπηρετήσουμε τη Λειτουργία με τον ίδιο τρόπο, να αγαπάμε τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, να πιστεύουμε με τον ίδιο τρόπο, να ελπίζουμε και να χαιρόμαστε με τον ίδιο τρόπο.»

 

Τώρα άκουσε το θέλημα του Θεού

Η εκτεταμένη εμπειρία του Πατέρα Ιωάννη στην εκκλησιαστική ζωή

του έδωσε τεράστια πλεονεκτήματα στην διάκριση πνευμάτων,

στον προσδιορισμό του πού μπορούν να οδηγήσουν αυτά ή εκείνα

χόμπι και καινοτομίες ή ζήλια πέρα ​​από κάθε λογική

Ο Αρχιμανδρίτης Τύχων (Σεβκούνοφ), ηγούμενος της Μονής Σρετένσκι της Μόσχας[110], μοιράζεται τις αναμνήσεις του από τον πατέρα Ιωάννη. «Όλη η μοναστική μου ζωή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πατέρα Ιωάννη. Ήταν και παραμένει για μένα το ιδανικό ενός Ορθόδοξου Χριστιανού, ενός μοναχού, ενός στοργικού και απαιτητικού ιερέα-πατέρα. Είδα τον πατέρα Ιωάννη το φθινόπωρο του 1982, όταν έφτασα στη Μονή Πσκοφ-Πέτσερσκι αμέσως μετά το βάπτισμά μου. Εκείνη την εποχή, φαίνεται, δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση: ένας πολύ ευγενικός ηλικιωμένος άνδρας, αρκετά εύρωστος (τότε ήταν μόλις 72 ετών), πάντα βιαστικός, συνεχώς περιτριγυρισμένος από πλήθος προσκυνητών. Οι άλλοι κάτοικοι του μοναστηριού είχαν μια πιο ασκητική, μοναστική εμφάνιση. Αλλά πέρασε πολύ λίγος χρόνος και άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας ήταν αυτό που στη Ρωσία ονομαζόταν από καιρό πρεσβύτερος - ένα σπάνιο και πολύτιμο φαινόμενο στην Εκκλησία.

Η κύρια πνευματική ιδιότητα του Πατέρα Ιωάννη για μένα ήταν πάντα και παραμένει όχι μόνο το χάρισμα της διάκρισης, αλλά και η ακλόνητη πίστη του στην πανάγαθη και τέλεια Πρόνοια του Θεού, η οποία οδηγεί τους Χριστιανούς στη σωτηρία. Κάποτε, απαντώντας στις αμηχανίες μου, ο Πατέρας έγραψε: «Διαβάζω τώρα τις παραβολές με προσοχή· τι βάθος: «Η ανθρώπινη καρδιά...»

«Αυτός που σχεδιάζει την οδό του, αλλά ο Κύριος κατευθύνει τα βήματά του» – αυτό βίωσε ο σοφός Σολομών (Παροιμίες 16:9). Και θα πειστείτε περισσότερες από μία φορές στη ζωή σας ότι έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα, και όχι διαφορετικά.

Ο πατήρ Ιωάννης είναι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που ζουν στην εποχή μας στους οποίους ο Κύριος αποκάλυψε το Θείο θέλημά Του τόσο για συγκεκριμένα άτομα όσο και για γεγονότα που συμβαίνουν στην Εκκλησία και στον κόσμο.

Η εμπειρία και ο χρόνος οδήγησαν τους ανθρώπους να εμπιστεύονται και να υπακούν ελεύθερα στον πατέρα Ιωάννη. Ποτέ δεν αυτοαποκαλούνταν πρεσβύτερος. Και όταν οι άνθρωποι προσπαθούσαν να του το προτείνουν αυτό, τους σταματούσε, λέγοντας ότι δεν υπήρχαν πλέον πρεσβύτεροι, μόνο έμπειροι ηλικιωμένοι. Παρέμεινε πεπεισμένος γι' αυτό μέχρι το τέλος των ημερών του, όπως ακριβώς είμαι πεπεισμένος ότι σε αυτόν ο Κύριος μου έστειλε έναν αληθινό πρεσβύτερο, έναν που γνώριζε το θέλημα του Θεού για μένα και τις συνθήκες γύρω από τη σωτηρία μου.

Θυμάμαι όταν ήμουν ακόμα νεαρός δόκιμος, ένας Μοσχοβίτης προσκυνητής με πλησίασε στο μοναστήρι και μου διηγήθηκε μια ιστορία που μόλις είχε δει. Ο πατέρας Ιωάννης, περιτριγυρισμένος από προσκυνητές, έτρεχε μέσα από την αυλή του μοναστηριού προς την εκκλησία. Ξαφνικά, μια δακρυσμένη γυναίκα που κρατούσε ένα τρίχρονο παιδί έτρεξε προς το μέρος του: «Πάτερ, ευλόγησε το παιδί για την επέμβαση· οι γιατροί το χρειάζονται επειγόντως». Και τότε συνέβη κάτι που σόκαρε τόσο τον προσκυνητή που μου το είπε αυτό όσο και εμένα. Ο πατέρας Ιωάννης σταμάτησε και της είπε κατηγορηματικά: «Κατά τα πάντα. Θα πεθάνει στο χειρουργικό τραπέζι. Προσευχήσου, φρόντισέ τον, αλλά σε καμία περίπτωση μην το χειρουργήσεις. Θα αναρρώσει». Και έκανε το σημείο του σταυρού πάνω από το παιδί.

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 25

 

Ο ίδιος αποδέχτηκε την ιεροσύνη ως εθελοντικό μαρτύριο και το υπενθύμισε σε όλους όσους σκέφτονταν την ιεροσύνη. Τώρα, βλέποντας όλα όσα συνέβαιναν στους ανθρώπους, ο πατήρ Ιωάννης υπέφερε για κάθε ψυχή που περιπλανιόταν στο σκοτάδι της άγνοιας ή, ακόμα χειρότερα, στο ολέθριο φως της απάτης. Η αντικατάσταση των εννοιών των Ορθόδοξων αληθειών με ψευδείς και κολακευτικές, που εξυπηρετούσαν τα γούστα που είχαν διαφθαρεί από τον αθεϊσμό, οδηγούσε ακόμη περισσότερο από την πίστη από την απιστία. Ψέματα, ψεύδος, απάτη - αυτοί οι δαίμονες της κόλασης έγιναν οι κανόνες της ζωής.

«Είναι πλέον ζωτικής σημασίας να αφυπνίσουμε στους ανθρώπους ένα πραγματικά χριστιανικό πνεύμα, μια χριστιανική άποψη για τη ζωή και μια χριστιανική κατανόηση του νοήματος της ζωής· να μεταδώσουμε την κατανόηση του νοήματος και της δύναμης του Σταυρού του Χριστού και των δικών μας μικρών σταυρών στη ζωή, χωρίς τους οποίους η σωτηρία είναι αδύνατη», εξήγησε στους ιερείς που μας επισκέφτηκαν.

Οι προσκυνητές τον άκουγαν να τους υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι παιχνίδι, ότι η ζωή είναι έργο και ότι ο Χριστιανισμός είναι ένας αγώνας ζωής, μια μεταφορά σταυρού. «Φίλοι μας», έλεγε δυνατά στα κηρύγματά του, ψιθυρίζοντας στο αυτί ενός επισκέπτη που βασανιζόταν από τις αντιξοότητες της ζωής, από καρδιάς — σε έναν νεαρό αναζητητή της Αλήθειας, «ας σηκωθούμε από τη γη, ας ατενίσουμε τον Σταυρό του Χριστού, μπροστά μας βρίσκεται ένα παράδειγμα πλήρους και αληθινής αυταπάρνησης... Ο Κύριος μας καλεί να απαρνηθούμε την αμαρτία και τον θάνατο που η αμαρτία θρέφει για εμάς...»

Η πνευματική καθοδήγηση του πατέρα Ιωάννη ήταν αόρατα μητρική. «Είμαι περισσότερο μητέρα παρά πατέρας», έλεγε ο ίδιος. Ο τρόπος ομιλίας του, που έφερνε το πρόσωπό του κοντά στον συνομιλητή του, ώστε να μπορεί κανείς να νιώσει την αναπνοή του, ήταν συγκινητικός. Έτσι όπως μια μητέρα παρηγόρησε αγκαλιάζει το βρέφος και του εμφυσά τη ζεστασιά της ψυχής του. Και ο Πατέρας, προφανώς, εμφυσούσε τη χάρη του Θεού στους ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο. Όχι για να τους επιπλήξει, όχι για να τους πιέσει με την εξουσία του, αλλά για να τους συνοδεύσει, να τους βοηθήσει, να κλάψει μαζί τους και να τους χαρεί. Και όταν κάτι καλό βλαστήσει, τότε στηρίξτε τους προσεκτικά και τρυφερά και ζεστάνετε τους στη ζεστασιά της αγάπης του. «Παιδιά του Θεού! Μικρά μου!» - μπορεί κανείς σχεδόν να ακούσει αυτά τα λόγια του Πατέρα.

Ο πατήρ Ιωάννης δεν εξαπάτησε όσους ήρθαν με γρήγορες νίκες και ευλογίες. Έλεγε ότι χωρίς την αιματοχυσία, δεν υπάρχουν νίκες, και αυτό σημαίνει ότι ο πόνος και η ταλαιπωρία είναι αναπόφευκτα. Δύο εχθροί φυλάνε τις ψυχές μας. Ο πρώτος είναι ο κοινός εχθρός της ανθρώπινης φυλής, από τον οποίο δεν υπάρχει διαφυγή παρά μόνο μέσα στην καρδιά, υψώνοντας εκεί έναν θρόνο στον Ζωντανό Θεό. Αυτός είναι ο στόχος. Και ο δεύτερος - εγώ ο ίδιος είμαι εχθρός του εαυτού μου. Η πορεία προς τον Θεό, τον δωρητή των αληθινών ευλογιών, ξεκινά με τον αγώνα με τον εαυτό. «Και η νίκη επί του εαυτού είναι η πιο δύσκολη από όλες τις νίκες λόγω της δύναμης του εχθρού, αν εγώ ο ίδιος είμαι ο εχθρός. Αυτός ο αγώνας είναι ο μακρύτερος, γιατί τελειώνει μόνο με το τέλος της ζωής».

Ο πατήρ Ιωάννης προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να επιστρέψει στους ανθρώπους την αληθινή έννοια του Σταυρού και του πόνου ως τα πιο απαραίτητα για τη σωτηρία στις τρέχουσες συνθήκες.

«Οι αρχαίοι πατέρες, μέσα από τους μεγάλους αγώνες τους, κατέληξαν στην αλήθεια ότι η αγαθότητα της ψυχής τρέφεται μόνο από τον Θεό και ότι η αληθινή πνευματική ζωή είναι καρπός της ταπεινότητας, όταν ο άνθρωπος, φέροντας τον σταυρό του, ακολουθεί τον Χριστό. Οι πατέρες ανέλαβαν συνειδητά τα βάρη και τις πίκρες των αγώνων, των ασθενειών και της αυταπάρνησης.»

Στην εποχή μας, αυτή η αλήθεια δίνεται από τον Θεό χωρίς την παρέμβασή μας, δίνεται καθαρά, ορατά. Και το μόνο που χρειάζεται να καταλάβουμε είναι ότι η δύναμή μας δεν έγκειται στα κατορθώματά μας, όχι στη μάθησή μας, αλλά στην αδυναμία μας, την οποία πρέπει να δεχτούμε ως σωτήρα μας, να συμφιλιωθούμε με αυτήν, να την αγαπήσουμε και να φέρουμε συνειδητά την αδυναμία μας στα πόδια του Θεού—«η δύναμη του Θεού είναι στην αδυναμία».

«Συμβαίνει». Μια ταπεινή επίγνωση του εαυτού μας θα μας χαρίσει το έλεος του Θεού, και η χάρη και η δύναμη του Θεού θα αρχίσουν να ενεργούν μέσα μας και ο Χριστός θα διαμορφωθεί μέσα μας.

Ιδού μια από τις πνευματικές επιστολές του Πατέρα Ιωάννη από αυτή την περίοδο, γραμμένη σε έναν άνθρωπο που είχε φτάσει στα όρια της απελπισίας:

«Αγαπητέ Σάσα! Η ευλογία του Θεού σε σένα και η ευχή μου να μάθεις να βασίζεσαι στο θέλημα του Θεού σε όλα. Και τι σημαίνει να βασίζεσαι στο θέλημα του Θεού; Τι σημαίνει να μην χάνεις, να προστατεύεις και να αγαπάς το νήμα που μας συνδέει με τον Κύριο;»

Τα προβλήματά μας γεννήθηκαν στον Αδάμ από την ανυπακοή, μεγάλωσαν και ωρίμασαν στα μεγάλα προβλήματα της σημερινής μας ζωής.

Η αυτοβουλία γεννά την αυτογνωσία, η αυτογνωσία - την τρέλα.

Σε έναν κόσμο χάους και αχαλίνωτων σκοτεινών δυνάμεων (γιατί εμείς, μέσω της ανυπακοής μας στο θέλημα του Θεού, τους έχουμε δώσει ελευθερία), μόνο αυτό που συνδέεται με τον Κύριο, τη δύναμή Του, παραμένει και θα παραμείνει ακλόνητο: «Θα οικοδομήσω την Εκκλησία Μου, και πύλες της κόλασης δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της». Αυτή τη στιγμή, μπροστά στα μάτια μας, οι προφητείες και οι προειδοποιήσεις του Κυρίου προς τους ανθρώπους εκπληρώνονται: ότι η κακία όσων ζουν στη γη θα διαστρεβλώσει τα πάντα στη φύση και στις ανθρώπινες σχέσεις. Γι' αυτό υπάρχει αγωνία, απελπισία και μελαγχολία. «Θα υπάρξει τέτοια θλίψη στη γη, η οποία δεν έχει υπάρξει από την αρχή» - αυτό, επίσης, μας το έχει προαναγγείλει ο Κύριος.

Πώς μπορώ να επιβιώσω από αυτό; Πώς μπορώ να το αντιμετωπίσω;

Το μόνο πράγμα που το πονηρό και απατηλό πνεύμα δεν μπορεί να αγγίξει είναι η ταπεινότητα και ο ταπεινός. Αυτό είναι το καθήκον μας. Αλλά για εμάς, που μεγαλώσαμε εκ γενετής με διαφορετικό πνεύμα - το πνεύμα του εγωισμού και της φιλαυτίας - αυτό είναι δύσκολο. Αλλά... είναι δύσκολο με τη δική μας δύναμη, ενώ η δύναμη του Θεού μπορεί να κάνει τα πάντα. Ας πούμε λοιπόν στον εαυτό μας: «Μπορώ να κάνω τα πάντα μέσω του Ιησού που με ενδυναμώνει». Και ας ξεκινήσουμε με μικρά βήματα. Ας αρχίσουμε να παρακολουθούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Ας δούμε τον εαυτό μας, την αμαρτωλότητά μας. Είναι δυσάρεστο, είναι επώδυνο.

Αλλά, αυτό είναι απαραίτητο για να αρχίσουμε να ζητάμε βοήθεια. Και ο Κύριος, βλέποντας το θέλημα και την επιθυμία μας, θα μας συναντήσει στα μισά του δρόμου και, σταγόνα-σταγόνα, σιγά-σιγά, θα μας δώσει αυτό που χρειαζόμαστε. Αλλά ο δρόμος για την απόκτηση ταπεινότητας είναι μακρύς και επίπονος. Και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για πόνο.

Πώς; Με υπομονή.

Η δουλειά μας είναι μόνο να στεκόμαστε ακλόνητοι στην πίστη - «πάνω στον βράχο που είναι ο Χριστός».

Και μια άλλη προειδοποίηση προς εσάς: μην βασίζεστε στον εαυτό σας, ελέγξτε τη συνείδησή σας με τη συνείδηση ​​ενός άλλου ατόμου, διαφορετικά ο εχθρός θα σας γελάσει.

Αγαπητέ Σάσα, ας μην υπάρχει κανείς και τίποτα πιο κοντά σου από τον Κύριο και τον Φύλακα Άγγελό σου. Πίστεψε, νιώσε και επιβεβαίωσε τη σκέψη ότι είναι πάντα μαζί σου. Στρέψου προς αυτούς νοερά και τότε καμία καταιγίδα, εξωτερική ή εσωτερική, δεν θα αγγίξει την ψυχή σου. Και κανένα σκοτάδι δεν θα σκοτεινιάσει το μυαλό σου.

Η ζωή είναι δύσκολη. Η ζωή είναι περίπλοκη. Αλλά η ζωή πρέπει να τη ζεις.

Πρέπει να σηκώσουμε τον σταυρό μας. Πόση υπομονή απαιτείται! Έτσι υπομένουμε τις δικές μας ασθένειες και αδυναμίες, και μετά τις αδυναμίες των άλλων. Πρέπει να υπομένουμε τον εαυτό μας, πρέπει να μάθουμε να υπομένουμε τους άλλους. Και όλα αυτά είναι ο σταυρός, που μας εκπαιδεύει για τη Βασιλεία των Ουρανών, για την αιώνια ζωή και για την αιώνια χαρά.

Ο Κύριος μας λέει: «Υιέ μου, δώσε μου την καρδιά σου».

Και εμείς είμαστε νέοι, Του λέμε να περιμένει.

Μόλις όμως κάνουμε το πρώτο βήμα, θελήσουμε να πάμε προς τον Χριστό («Κύριε, θέλω, αλλά δεν ξέρω πώς να Σου δώσω την καρδιά μου»), τότε ο ίδιος ο Κύριος θα κάνει τα πάντα, θα αρχίσει να θεραπεύει αυτή την καρδιακή ασθένεια κάτι που ούτε καν υποψιαστήκαμε, και δεν θα παρατηρήσετε πώς εσείς οι ίδιοι θα προσεγγίσετε εύκολα τον Χριστό πάνω στον σταυρό.

Σασένκα, ήδη καταλαβαίνεις πολλά, και η καρδιά σου νιώθει πολύ σωστά, οπότε μην αρνείσαι να ακολουθήσεις τον Χριστό:

«Αρνήσου τον εαυτό σου, σήκωσε τον σταυρό σου και ακολούθησέ με», σου λέει ο Κύριος.

Και επίσης, μόλις νιώσετε να πλησιάζει μια κακή σκέψη —είτε αυτοκτονική είτε κάποια άλλη σκέψη— απαγγείλετε το «Ουράνιος Βασιλιάς...» και το Άγιο Πνεύμα θα αντισταθεί στο εχθρικό πνεύμα για εσάς. Είναι επίσης καλό να έχετε στην καρδιά σας την προσευχή προς τον Σταυρό του Αγίου Σεραφείμ: «Ο Σταυρός του Χριστού, αγιασμένος σε όλο τον κόσμο με τη Χάρη και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μας δίνεται όπλο εναντίον όλων των εχθρών μας, ορατών και αόρατων, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν». Προσευχόμαστε για εσάς και σας θυμόμαστε.

Εκείνη την εποχή, ο πατήρ Ιωάννης έλαβε μια πλημμύρα από πικρές, δακρυσμένες και απελπισμένες επιστολές. Και οι απαντήσεις του έφεραν στους αλληλογράφους του όχι μόνο παρηγοριά, αλλά και δύναμη ζωής, σθένος και χριστιανική κατανόηση όλων όσων συνέβαιναν. Η πλούσια πνευματική εμπειρία του πατρός Ιωάννη χάρισε γενναιόδωρα έλεος σε όσους είχαν πνευματικά άθλια κατάσταση.

«Και θα σας έλεγα ακόμη περισσότερα νέα για τις «καινοτομίες» της σύγχρονης εκκλησιαστικής και πολιτικής ζωής. Και αυτό δεν το γνωρίζω από τα σκοτεινά ρεύματα των μέσων ενημέρωσης, αλλά από πρωτογενείς πηγές - από πονεμένες, βασανισμένες καρδιές.»

Τι σταυρούς κουβαλούν οι άνθρωποι, τι αδιανόητος Σταυρός έχει ανέβει η Ρωσία!

Αλλά πρέπει να ζήσεις, και δεν μπορείς να ξαπλώσεις ζωντανός σε ένα φέρετρο, και δεν μπορείς να διαφωνήσεις με τον Θεό, και δεν μπορείς να Του παρουσιάσεις κατηγορητήριο επειδή επέτρεψε την ανομία και την «οργή» στη γη.

Και πώς αντιλαμβάνεστε μια τέτοια υπόσχεση ότι οι τελευταίοι πιστοί θα είναι μεγαλύτεροι στα μάτια του Θεού από τους πρώτους, οι οποίοι θα έχουν καταφέρει περισσότερα κατορθώματα αδιανόητα για την εποχή μας;

Και πώς γίνεται να μην έχουμε τίποτα, αλλά να είμαστε σπουδαιότεροι από εκείνους που έχουν κάνει μεγάλα πράγματα;

Ας υπομείνουμε, ας σκύψουμε τα θλιμμένα κεφάλια μας και τις πλυμένες με δάκρυα καρδιές μας ενώπιον της Παντοδύναμης Πρόνοιας του Θεού, αλλά ας σταθούμε εμείς οι ίδιοι άμεμπτοι και ακλόνητοι στην Αλήθεια που μας έδωσε εντολή. Και για χάρη εκείνων των λίγων που χωρίς παράπονα δέχτηκαν τον Σταυρό από το χέρι του Θεού και τον ανέβηκαν χωρίς γογγυσμό, το έλεος του Θεού θα δοθεί με τέτοιο τρόπο που δεν θα εισέλθει ποτέ στο μυαλό ή την καρδιά μας. Γι' αυτό, παιδί μου, να έχεις την εικόνα του Ιώβ του Μακρόθυμου μπροστά στην ψυχή σου κάθε μέρα, να έχεις τον Άγιο Πατριάρχη Τύχωνα, να έχεις τον Κυρίαρχο Αυτοκράτορα μας Νικόλαο, που παρέδωσε τη Ρωσία στα χέρια του Θεού, το σκήπτρο του στη Βασίλισσα των Ουρανών και τον εαυτό του στους δήμιούς της, ως ζωντανή θυσία.

Οι σταυροί της ζωής τους μετατράπηκαν σε Σταυρό του Χριστού και η αγιότητα έστεψε τους σταυροφόρους.

Είθε ο Κύριος να σας βοηθήσει να βρείτε ειρήνη και ανάπαυση για την ψυχή σας μόνο εν Χριστώ στα θεμέλια του σωτήριου Σταυρού Του.

Ο Σταυρός είναι ο «φύλακας ολόκληρου του σύμπαντος!» Ο Σταυρός είναι η ομορφιά και η δόξα της Εκκλησίας! Ο Σταυρός είναι ο οδηγός προς την Ουράνια Πατρίδα!

Ο πατήρ Ιωάννης γνώριζε από πρώτο χέρι τη μεγάλη δύναμη του σταυρού. Από τον δικό του σταυρό, είδε τον Χριστό τόσο καθαρά που η μνήμη του

Αυτό το όραμα τον καλούσε συνεχώς στον σταυρό. Σε ένα από τα κηρύγματά του, αυτή η εξομολόγηση ακουγόταν σαν αποκάλυψη· η τρεμάμενη, σπασμένη φωνή του ψιθύριζε για τον σταυρό: «Και τον αγαπώ».

Θυμόταν πώς ρυάκια θείας χάρης έφεραν μια πνοή ενός άλλου κόσμου στο σκοτάδι του γήινου πόνου. Και γνώριζε ότι ο Κύριος δεν δίνει σταυρό πέρα ​​από το μέτρο της ανθρώπινης δύναμης. Ο πατήρ Ιωάννης κάλεσε με τόλμη στον σταυρό όλους όσους συλλογίζονταν το νόημα της ζωής, της σωτηρίας, καλώντας μας να δεχτούμε χωρίς παράπονα ή πνευματική σύγχυση τις θλίψεις που η ζωή συσσωρεύει πάνω μας, αναγνωρίζοντας τους εαυτούς μας ως άξιους αυτών. Διότι αυτός είναι ο Σταυρός, που δόθηκε από τον Θεό.

Ο πατήρ Σέργιος Πραβντολιούμποφ θυμάται πώς μια μέρα ο πατήρ Ιωάννης, ευλαβικός ενώπιον του σταυρού, του έδωσε ένα παράδειγμα της άποψής του για τον σταυρό και της λατρείας του προς αυτόν.

«Ζήτησα από τον πατέρα Ιωάννη να με ευλογήσει με τον σταυρό που φορούσε εκείνη την εποχή: έναν συνηθισμένο επιστήθιο σταυρό, κατασκευασμένο στα εργαστήρια του Σοφρίνο. Υπήρχε κάτι απολογητικό στον τόνο μου για τον φαινομενικά εξωπραγματικό, σχεδόν πλαστό σταυρό - δεν ήταν αντίκα, ούτε ασημένιος, όπως θα έπρεπε να είναι, για να μην αναφέρουμε έναν χρυσό σταυρό γραφείου, ούτε αυτοκρατορικό... «Πώς τολμάς να το λες αυτό;» αναφώνησε ο πατέρας Ιωάννης. «Είναι ο Σταυρός του Κυρίου! Δεν νοιάζεται ο Θεός από τι μέταλλο είναι φτιαγμένος και πότε;»»

Και με τη μεγαλύτερη ευλάβεια προς τον Σταυρό, με ευλόγησε με τον επιστήθιο σταυρό Sofrino και μετά τον τοποθέτησε πάνω μου. Έλαβα ένα πολύ δυνατό μάθημα.

Από το 1991 μέχρι το τέλος των ημερών του, ο πατήρ Ιωάννης, ξεχνώντας τον εαυτό του, χάθηκε στην κοινή συμφορά που είχε βρει τη Ρωσία—το αγαπημένο παιδί του Θεού... ανόητο. Προσευχόταν για κάθε χριστιανική ψυχή που χάθηκε στην πυκνή έρημο της ζωής, σπαρμένη από τον αθεϊσμό. Ένας σιωπηλός μοναστικός θρήνος γέμισε την καρδιά του μοναχού του Θεού.

Άφιξη στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος .

Άφιξη στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος πάμε στο αρχονταρίκι όπου έρχεται ο αρχοντάρης θα μας κεράσει ελληνικό καφέ και λουκούμι και μετά θα γράψουμε τα διαμονητηρια μας στο συγκεκριμένο βιβλίο και κατόπιν ενημερώνουμε για την εξομολόγηση μας

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 24

 

Το 1990, πριν από την εκλογή διαδόχου του εκλιπόντος Πατριάρχη, ο Κύριος έδωσε στον πατέρα Ιωάννη την ευκαιρία να νιώσει το βάρος της ράβδου που παραδιδόταν στον Πατριάρχη. Επιστρέφοντας στο κελί του μετά τη Λειτουργία, ο πατέρας Ιωάννης ζήτησε να προστατευτεί από τους επισκέπτες εκείνη την ημέρα. Φόρεσε το επιτραχήλιό του για να συμμετάσχει προσευχητικά στις εργασίες της Συνόδου των Επισκόπων ολόκληρης της Ρωσικής Εκκλησίας.

Ο πατήρ Ιωάννης προσευχόταν μόνος του στην βαθιά σιωπή του κελιού του. Κάποια στιγμή, ένιωσε ότι δεν ήταν μόνος. Σηκώνοντας το βλέμμα του στις εικόνες, είδε τον Αγιώτατο Πατριάρχη Τύχωνα να στέκεται στην μπροστινή γωνία. Κοντά, στο κρεβάτι, η ράβδος του Πατριάρχη ακουμπούσε εγκάρσια στην οροφή. Ο πατήρ Ιωάννης δέχτηκε νοερά την ευλογία του Πατριάρχη να τον υπηρετήσει παραδίδοντάς του τη ράβδο.

Ο Ιωάννης έσπευσε να εκπληρώσει την ευλογία, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει ό,τι του είπαν. Η ράβδος αποδείχθηκε πολύ βαριά για να τη σηκώσει. Κοίταξε γύρω του αβοήθητος και συνάντησε το επιδοκιμαστικό βλέμμα του Πατριάρχη. Ο Πατέρας Ιωάννης άρχισε να εξετάζει τη ράβδο και συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να ξεβιδωθεί. Άρχισε να εργάζεται. Συνεχίζοντας την εργασία του, κοίταξε ερωτηματικά τον Πατριάρχη για άλλη μια φορά και επιβεβαίωσε ότι είχε καταλάβει σωστά την ευλογία. Όταν ο Πατέρας Ιωάννης σήκωσε το βλέμμα του για τρίτη φορά, ο Πατριάρχης είχε εξαφανιστεί, και η ράβδος είχε εξαφανιστεί επίσης.

Έτσι, την ημέρα της εκλογής του δέκατου πέμπτου Ρώσου Πατριάρχη, Αλεξίου Β΄, ο Κύριος όχι μόνο σκιαγράφησε την πορεία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά τη διάρκεια της πατριαρχίας του, αλλά δεν ήταν και μια άμεση ένδειξη για το τι θα συνέβαινε στη Ρωσία; Το σκήπτρο της, που κρατούσε τα σύνορα της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, διαλύθηκε αμέσως σε ένα πλήθος γειτονικών χωρών.

Και το 1991, για άλλη μια φορά στο ιστορικό της ταξίδι, η Ρωσία βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι, με όλες τις προηγούμενες εμπειρίες της να καταρρέουν. Ήταν απαραίτητο να μάθει να ζει από την αρχή, με νέους νόμους και άγνωστα συναισθήματα. Η παλαιότερη γενιά κοίταζε με αμηχανία και δυσπιστία το μεταβαλλόμενο πρόσωπο της χώρας. Οι νέοι αγκάλιασαν τις καινοτομίες ως απεριόριστη ελευθερία για προσωπική αυθαιρεσία.

Οι αλλαγές στη σχέση μεταξύ κράτους και Εκκλησίας, οι οποίες ξεκίνησαν με τον εορτασμό της 1000ής επετείου από το Βάπτισμα των Ρως, όταν πολλά μοναστήρια επιστράφηκαν στην Εκκλησία ως δώρο για την επέτειο, συνεχίστηκαν. Πρόσωπα των αρχών άρχισαν να εμφανίζονται στους άμβωνες των εκκλησιών κρατώντας αναμμένα κεριά στα χέρια τους. Και θυμήθηκα πώς, το 1972, το κήρυγμα του Πατέρα Ιωάννη την ημέρα της Αγίας Τριάδας περιείχε λόγια που αποδείχθηκαν προφητικά.

 Η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο και ο Πατέρας Ιωάννης, με μεγάλο συναίσθημα, διακήρυξε σε όλους: «Φίλοι μας, μην θρηνείτε, γιατί μεγάλη είναι η δύναμη του Πνεύματος του Θεού! Θα έρθει η ώρα που Αυτός, ο Παντοδύναμος, θα οδηγήσει πολλούς από αυτούς που τώρα διώκουν την Εκκλησία μας, την πίστη μας, στο μονοπάτι της Αλήθειας. Και θα έρθουν, και θα Την υπερασπιστούν, και θα προσευχηθούν». Και αυτό ειπώθηκε σε μια εποχή που η απλή αναφορά του διωγμού της Εκκλησίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρό διωγμό. Η είδηση ​​του τολμηρού κηρύγματος έφτασε αμέσως στον ηγούμενο. Μια επιβλητική φωνή σταμάτησε τον ιεροκήρυκα να επιστρέφει από τη λειτουργία:

- Πάτερ Ιωάννη, ποιους διώκτες αναφέρατε σήμερα;

Ο ιερέας απάντησε ήρεμα:

- Το είπα αυτό διαισθητικά.

Ο Πατέρας Αλίπυ και ο Πατέρας Ιωάννης γνώριζαν ποια ήταν η έμπνευση του Αγίου Πνεύματος και η συζήτηση είχε εξαντληθεί.

 

Το 1991, όταν το σκοτάδι των θλίψεων και των δοκιμασιών κατέκλυσε τη χώρα, συνέβη ένα γεγονός που απέδειξε ότι ο Κύριος δεν είχε εγκαταλείψει εντελώς τη Ρωσία. Μέσα στο σκοτάδι του λάθους, της αποστασίας και της δαιμονικής πλάνης, όταν το κακό, αχαλίνωτο, καταπάτησε κάθε καλό, απειλώντας τη δημιουργία της ζωής, το φως του άσβεστου λυχναριού έλαμψε έντονα μπροστά στα λείψανα του αγίου γέροντα Σεραφείμ του Σάρωφ. Στις 11 Ιανουαρίου 1991, τα άφθαρτα λείψανα, που μαράζιζαν σε αιχμαλωσία για 70 χρόνια, επέστρεψαν στην Εκκλησία. Ταξίδεψαν νικηφόρα σε όλη τη Ρωσία, αναζωογονώντας την πίστη και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για άλλη μια φορά, ο Άγιος Σεραφείμ στάθηκε ενώπιον του Θεού για την πατρίδα του, καλώντας την αγαπημένη του Μητέρα Ρωσία σε μετάνοια. Και όλοι έγιναν μάρτυρες ότι όχι μόνο οι υποσχέσεις του Σωτήρα είναι αλάνθαστες, αλλά και οι προφητείες των αγίων αγίων Του έχουν μεγάλη δύναμη. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο άγιος υποσχέθηκε στα ορφανά του Ντιβέγιεβο ότι «η αμαρτωλή σάρκα του άθλιου Σεραφείμ θα μεταφερθεί στο Ντιβέγιεβο».

Και έτσι η προφητεία έγινε πραγματικότητα. Για άλλη μια φορά, για πολλοστή φορά, το πνεύμα του Πατέρα Ιωάννη ανέβηκε με τον άγιο. Ο ίδιος ο Άγιος Σεραφείμ φώτισε το μονοπάτι για όσους ζουν ακόμα και τώρα. Η ζωή του, τα λόγια του, ήταν απλά, ειλικρινή και καθαρά. Και η πνευματική αρπαγή του δόκιμου του Θεού, Αρχιμανδρίτη Ιωάννη, ξεχύθηκε σε ένα κήρυγμα στις 15 Ιανουαρίου:

«Ρωσία, γίνε αυτό που σε χρειάζεται ο Χριστός!»

Και από τα κελιά του κοσμήτορα, πατρός Αλέξανδρου και πατρός Ιωάννη, τα λείψανα της πρώην μονής, τα οποία είχαν υπομείνει την διαχρονικότητα στα κελιά των προσευχόμενων πρεσβυτέρων, μεταφέρθηκαν στο νεοσύστατο μοναστήρι Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο.

 

Πηγαίνετε και βρείτε εκείνους για χάρη των οποίων η ρωσική γη στέκει ακόμα.

Είναι πλέον ζωτικής σημασίας να αφυπνίσουμε στους ανθρώπους την αληθινή

Χριστιανικό πνεύμα, χριστιανική άποψη για τη ζωή

και η χριστιανική κατανόηση του νοήματος της ζωής·

να δώσουν μια ιδέα για το νόημα και τη δύναμη του Σταυρού του Χριστού

και για τους μικρούς σταυρούς της ζωής μας,

χωρίς την οποία η σωτηρία είναι αδύνατη

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονταν στη χώρα αναστάτωσαν ένα έθνος που φαινόταν να είναι αδρανές στην αδιαφορία. Τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να μιλάνε για κάποιο είδος «πνευματικότητας» άγνωστο σε πολλούς, υποσχόμενα μάλιστα κάποιο είδος ευλογίας. Και πολλοί ξύπνησαν και έσπευσαν να αναζητήσουν αυτές τις ευλογίες. Οι εκκλησίες δεν ήταν σε θέση να φιλοξενήσουν όσους επιθυμούσαν να προσευχηθούν.

Ο πατήρ Ιωάννης, πάντα ευαίσθητος στη ζωή των ανθρώπων, παρακολουθούσε προσεκτικά όλα όσα τους συνέβαιναν και δεν εξαπατήθηκε. Από τις ερωτήσεις και τις ανησυχίες με τις οποίες έφταναν οι προσκυνητές, έβλεπε τα πνευματικά δεινά της κοινωνίας και κατάλαβε ότι για πολλούς ήταν ήδη ανίατα. Αλλά, σαν γιατρός, δεν δίσταζε ούτε καν στις πιο απελπιστικές περιπτώσεις. Για άλλη μια φορά, έπρεπε να ξεχάσει τον εαυτό του, την εργασία και την εργασία, συνδυάζοντας την αποτελεσματική βοήθεια με την προσευχή. Ο πατήρ Ιωάννης δεν πρόσεξε την ηλικία του. Πλησίαζε τα 81.

Πολυάριθμα μοναστήρια, ερημωμένα από το ανελέητο πέρασμα του χρόνου και την ανθρώπινη παραμέληση, αναβιώνουν, προσκαλώντας τους εργαζόμενους μοναχούς υπό την προστασία τους. Οι εκκλησίες, που ανοίγουν ξανά μετά από 70 χρόνια εγκατάλειψης, θρηνούν το παρελθόν με την εμφάνισή τους, αλλά ατενίζουν το μέλλον με ελπίδα, περιμένοντας την ανθρώπινη προσοχή και αγάπη. Μόνο οι νεόνυμφοι άρχισαν να εμφανίζονται σε ομάδες και ατομικά στο κελί του πατέρα.

Νέοι Χριστιανοί, νέοι και ηλικιωμένοι, που λαχταρούσαν τον μοναχισμό, ακόμη και μορφωμένες γυναίκες, πρόθυμες να αναλάβουν το προσωπικό της ηγουμένης και να μεταφέρουν την πλούσια κοσμική τους σοφία σε ένα μοναστήρι. Αλλά δεν είχαν κατανόηση του Χριστιανισμού ή του μοναχισμού, ούτε του γεγονότος ότι και οι δύο δρόμοι ξεκινούν με τη δόκιμη. Οι νέες στάσεις που καλλιεργούνταν στο κράτος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και είχαν ήδη γίνει αποδεκτές από τον λαό ήταν ακατάλληλες για την Εκκλησία. Ο νόμος της αγάπης που έφερε ο Σωτήρας απαιτούσε ανιδιοτέλεια στην εργασία και στις σχέσεις με τους άλλους. Μεγαλωμένοι από τη σοβιετική πραγματικότητα, αλλά έχοντας ήδη διαβάσει πολλά πνευματικά βιβλία, πολλοί αμέσως επιδίωξαν τα ύψη του Πνεύματος. Κοιτάζοντας όσους έρχονταν, ο πατήρ Ιωάννης θυμήθηκε τους μοναχούς της παιδικής του ηλικίας, τους μοναχούς των μεταπολεμικών χρόνων και τους ηλικιωμένους ενορίτες του στο Ριαζάν, για τους οποίους η προσευχή ήταν το κύριο έργο της ζωής. Αφού αποχαιρέτησε έναν άλλο επισκέπτη, αναστέναξε: «Υπάρχουν πολλοί πράκτορες, αλλά οι εργάτες δεν είναι ορατοί» και πρόσθεσε: «Τα λευκά μαντήλια υπηρέτησαν τον κόσμο με την ταπεινή τους προσευχή, ποιος θα κρατήσει τώρα τον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας;»

Ο πατέρας αγαπούσε και λυπόταν με συμπόνια τους ανθρώπους. Και άρχισε υπομονετικά να φροντίζει αυτά τα πνευματικά βρέφη: πρώτα, τα δίδαξε να περπατούν στη γη ως Χριστιανοί.

 

«Πρώτα, ας χτίσουμε τον οίκο των ψυχών μας και μετά ας τον αγιάσουμε. Προσέξτε να μην σκοτώσετε την ψυχή με την αναισθησία και την κενή εμφάνιση της ευσέβειας».

Προειδοποίησε όσους, έχοντας μόλις περάσει το κατώφλι της εκκλησίας, είχαν ήδη μεγάλη εκτίμηση για την πνευματικότητά τους. Από εκείνη την εποχή και μετά, ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά επιτεύγματα του πατρός Ιωάννη έγινε το έργο της ποιμαντικής φροντίδας. Πόσους ανθρώπους δεχόταν καθημερινά! Και τι σημαίνει «έλαβε»; Οδηγίες, συμβουλές, προτροπές, απαντήσεις σε επιστολές...

Όλα αυτά ονομάζονται «σωτηρία της ψυχής»! Ένας ανεξάντλητος θησαυρός. Αλλά αυτός ο πλούτος είχε υψηλό τίμημα. Προσπαθώντας να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα δεσμά της αμαρτίας και της άγνοιας, ο πατήρ Ιωάννης συχνά αντιμετώπιζε ένα κενό τείχος ακατανοησίας και την άγρια ​​αντίσταση του εχθρού της ανθρωπότητας. Τα τρομερά προφητικά λόγια του Αποστόλου, που ειπώθηκαν τον πρώτο αιώνα, για τους επικίνδυνους καιρούς που θα έρχονταν και «λόγω της αύξησης της ανομίας, η αγάπη πολλών θα εκλείψει» τώρα εκδηλώθηκαν με πλήρη ισχύ. Αλλά η αληθινή πνευματική καθοδήγηση - η πατρότητα του πατρός Ιωάννη, που γεννήθηκε από τη βαθιά κατανόησή του για την ποιμαντική διακονία - ξεπέρασε τα πάντα.

 Ορφανός από τη βρεφική ηλικία, ο εφημέριος έγινε ο πατέρας του, και ο τρόπος με τον οποίο οι ιερείς τον καθοδηγούσαν στη ζωή μέχρι την ανδρική ηλικία έγινε ένα καλό παράδειγμα που αποτυπώθηκε στην καρδιά του. Και έγινε πατέρας για όλους όσους έρχονταν σε αυτόν. Η καρδιά του πατρός Ιωάννη διατήρησε τα λόγια του Αγιωτάτου Τύχωνα, ο οποίος μιλούσε για την πνευματική πτυχή ενός ποιμένα καθώς ανέβαινε τον σταυρό του Πατριαρχείου: «Πηγαίνετε και αναζητήστε εκείνους για τους οποίους η ρωσική γη εξακολουθεί να στέκεται και να αντέχει. Αλλά μην εγκαταλείπετε τα χαμένα πρόβατα, καταδικασμένα σε καταστροφή, σε σφαγή... Βρείτε τα χαμένα, φέρτε πίσω τα διωγμένα, δέστε τα πληγωμένα... Ποίμανέ τους με αλήθεια».

«Ποιος δεν γνωρίζει ότι το κέντρο βάρους κάθε ηθικής επιρροής και εκπαίδευσης βρίσκεται στη δύναμη της αγάπης; Δεν συμβαίνει συχνά ότι ακόμη και ένας μοχθηρός άνθρωπος είναι πιο πρόθυμος να ακούσει μια μόνο λέξη από κάποιον που τον αγαπά παρά ολόκληρες τις ομιλίες και τις πεποιθήσεις εκείνων που είναι αδιάφοροι γι' αυτόν; Η θέληση για επιρροές θα υπάρξει μόνο όταν αναδυθεί από την εγωιστική αυτοαπομόνωση και συγχωνευθεί με αγάπη με τη θέληση κάποιου άλλου. Επομένως, ακόμη και ένας ποιμένας πρέπει, ας πούμε, να χάσει την προσωπική του ζωή και να συγχωνευθεί με το ποίμνιό του, να χαίρεται με τις χαρές τους και να υποφέρει από τις λύπες τους. Όπως μια αληθινή μητέρα χάνει την αίσθηση της προσωπικής ζωής και τη μεταφέρει στην οικογένεια, όπως ένα πουλί χορταίνει από τον κορεσμό των μικρών του, έτσι και μια παρόμοια μεταφορά της προσωπικής ζωής κάποιου στη ζωή των φίλων...»

Ένας ποιμένας θα πρέπει να τα έχει κι αυτά. Το βλέπουμε αυτό στο παράδειγμα του Αρχιποιμένα μας, του Χριστού Σωτήρα: η αυτοθυσία και η αγάπη διατρέχουν όλη Του τη ζωή.

Και ο πατήρ Ιωάννης, στην αρχή κιόλας της ποιμαντικής του διακονίας, έχοντας αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στον Θεό με ανιδιοτέλεια και αγάπη, είπε στον εαυτό του:

 

« Ας πραγματοποιηθεί η δικαίωση της ζωής μου σύμφωνα με το θέλημά Του, έστω και αν αυτή η πορεία είναι καθαρτική και θλιβερή .»

Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ είπε:

«Ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ είπε: Αποκτήστε ειρήνη και χιλιάδες θα σωθούν γύρω σας. Είμαστε 26 άτομα (στην κοινότητα). Έτσι, αν ο Θεός μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα πάθη μας εδώ, και για κάθε έναν θα σωθούν χίλιοι, τότε είκοσι έξι χιλιάδες άνθρωποι θα φτάσουν στον Παράδεισο.»

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 23

 

Ήταν το 1989. Βλέποντας τόσα πολλά παιδιά να φέρνονται στο μοναστήρι για λειτουργίες, άρχισα να αναρωτιέμαι πώς εμείς οι μοναχοί θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε στην ανατροφή τους. Οι μακριές λειτουργίες του μοναστηριού ήταν κουραστικές γι' αυτά. Θα έπρεπε να αρχίσουμε να τα εισάγουμε στην Εκκλησία σύμφωνα με την παιδική τους κατανόηση. «Δεν θα έπρεπε να ανοίξουμε ένα κατηχητικό στο μοναστήρι για να διδάξουμε στα παιδιά τον Νόμο του Θεού;» αναρωτήθηκα. Όταν τελικά αποφάσισα να το κάνω αυτό, στράφηκα στον πατέρα Ιωάννη για συμβουλή. Σταμάτησε και μετά, κοιτάζοντάς με ερευνητικά, είπε: «Δεν φοβάσαι; Μπορεί να σε επιπλήξουν γι' αυτό, ή ακόμα και να σε διώξουν».

Εξήγησα τα επιχειρήματά μου υπέρ αυτής της ιδέας. «Πρέπει να ζυγίσουμε τα πάντα προσεκτικά, να τα σκεφτούμε και, πάνω απ' όλα, να προσευχηθούμε», απάντησε ο πατήρ Ιωάννης.

Ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι ανησυχούσε για μένα. Ήταν ακόμα σοβιετική εποχή και τέτοια πράγματα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σοβαρές συνέπειες. Μετά τον πολυέλεο, ο πατήρ Ιωάννης με πλησίασε: «Πάτερ Ηγούμενο, η πρότασή σου είναι τόσο χρήσιμη όσο και επικίνδυνη. Ας το κάνουμε ως εξής: εσύ και εγώ θα προσευχηθούμε απόψε, αύριο θα τελέσουμε τη Θεία Λειτουργία και θα κοινωνήσουμε των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού και μετά θα σου πω τη γνώμη μου».

Την επόμενη μέρα μετά τη Λειτουργία, εμπνευσμένος όπως πάντα μετά τη Θεία Κοινωνία, ο πατήρ Ιωάννης δήλωσε κατηγορηματικά: «Ο Θεός μας ευλόγησε που ανοίξαμε ένα κατηχητικό για παιδιά. Όλα θα πάνε καλά».

Μια εβδομάδα αργότερα, το πρώτο μάθημα με παιδιά πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία Sretensky του μοναστηριού.

Αργότερα, πραγματοποιήθηκε μια συζήτηση με τον εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο του Συμβουλίου Θρησκευτικών Υποθέσεων σχετικά με το άνοιγμα ενός κατηχητικού σχολείου, αλλά δεν προέκυψαν προβλήματα. Είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι όλα έγιναν ειρηνικά χάρη στις προσευχές του Πατέρα Ιωάννη.

Το 1990, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης, ο πατήρ Ιωάννης μοιράστηκε μαζί μου τις εμπειρίες του. Ο Μητροπολίτης Ιωάννης (Ραζούμοφ) ζούσε συνταξιούχος στο Πσκοφ. Διοικούσε την επισκοπή του Πσκοφ για πάνω από 30 χρόνια και ο πατήρ Ιωάννης τον γνώριζε από το 1946. Ο πατήρ Ιωάννης έτρεφε μεγάλη ευλάβεια για τον μητροπολίτη. Αλλά προς το τέλος της ζωής του, ο ιεράρχης-μοναχός κυριεύτηκε από πειρασμό - δυσαρέσκεια εναντίον ενός συναδέλφου μοναχού, και μάλιστα εντελώς αθώου. Ένας νέος επίσκοπος είχε διοριστεί στην περιοχή του Πσκοφ και ο επίσκοπος Ιωάννης είχε αποσυρθεί λόγω ασθένειας και γήρατος. Αυτή η προσβολή ενόχλησε την ψυχή του αρχιερέα και ήταν τόσο σοβαρή που άρχισε να αποφεύγει οποιαδήποτε συνάντηση με τον νεοδιορισμένο επίσκοπο. Και αυτός ο πειρασμός του ιεράρχη αντηχούσε οδυνηρά στην καρδιά του πατρός Ιωάννη. Και...

Εν τω μεταξύ, η ασθένεια του Μητροπολίτη τον είχε εξαντλήσει εντελώς, αλλά δεν πέθαινε. Ο πατήρ Ιωάννης μου θρήνησε ότι, προφανώς, ο Κύριος δεν δεχόταν τον άρρωστο λόγω της δυσαρέσκειάς του. Αυτή η συζήτηση έγινε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Πρότεινα στον πατήρ Ιωάννη να πάει στον Μητροπολίτη για να τον συγχαρεί για την εορτή και να προσπαθήσει να συμφιλιώσει τους αρχιερείς. Ο πατήρ Ιωάννης δέχτηκε με χαρά την προσφορά μου.

Την τρίτη ημέρα των Χριστουγέννων, αφού συμφωνήσαμε στο σχέδιό μας με τον Αρχιεπίσκοπο Βλαντιμίρ (Κοτλιάροφ), πήγαμε να δούμε τον Μητροπολίτη Ιωάννη. Ο επίσκοπος ήταν αρκετά αδύναμος, αλλά μας αναγνώρισε και χάρηκε πολύ. Συγχαίροντάς τον, ο πατήρ Ιωάννης του εξήγησε τη λύπη του. Και ξαφνικά, προς χαρά όλων, ο μητροπολίτης συμφώνησε να δεχτεί τον αρχιεπίσκοπο. Η πολυαναμενόμενη, ζητούμενη συμφιλίωση είχε λάβει χώρα. Ένα αδελφικό φιλί και μια σύντομη αλλά θερμή συζήτηση έβαλαν τέλος στον σοβαρό πειρασμό του εχθρού.

Τρεις ημέρες αργότερα, ο Μητροπολίτης εκοιμήθη ειρηνικά προς τον Κύριο.

Οι προσευχές του πατρός Ιωάννη δεν επέτρεψαν στον εχθρό να διστάσει στο τέλος της ζωής ενός αγαπημένου του ανθρώπου, ο οποίος είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του από τη νεότητά του στην υπηρεσία του Θεού και της Εκκλησίας.

Τις ημέρες των γιορτών, το μοναστήρι τελεί την Ακολουθία της Παναγίας[109]. Καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής μου στο μοναστήρι, έδινα το μερίδιο της Παναγίας που του αναλογούσε ο ηγούμενος στον πατέρα Ιωάννη. Πολλοί προσκυνητές έρχονταν να τον δουν και πάντα χαιρόταν να ευλογήσει κάποιον με αυτό το λείψανο. Στα μέσα Φεβρουαρίου του 1992, με κάλεσαν στο Πατριαρχείο για εκκλησιαστικά θέματα. Την παραμονή του ταξιδιού, την Κυριακή, έδωσα, όπως συνηθίζεται, το μερίδιό μου από την Παναγία στον πατέρα Ιωάννη, αλλά δεν το δεχόταν. Προσπάθησα να επιμείνω, αλλά ο ιερέας απέρριψε κατηγορηματικά το δώρο μου, λέγοντας: «Πας στη Μόσχα και η Παναγία θα σου είναι χρήσιμη». Μετά το γεύμα στο κελί του, ο πατέρας Ιωάννης με ευλόγησε για το ταξίδι, όπως πάντα, απήγγειλε την προσευχή για τους ταξιδιώτες, με άλειψε με λάδι και με ράντισε με αγιασμό. Και ως αποχαιρετιστήριο λόγο, άρχισε να μου λέει ότι όλα στην Εκκλησία γίνονται με ευλογία και για υπακοή:

«Δεχτείτε όλα όσα σας εμπιστεύεται η ιεραρχία χωρίς αμφιβολία. Το να ζείτε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού είναι το πιο σωτήριο.»

Καθώς αποχαιρετούσα τον πατέρα Ιωάννη, προσπάθησα ξανά να του δώσω την παναγία. Την πήρε στα χέρια του, την κράτησε και από την έκφρασή του κατάλαβα ότι ήταν συγκεντρωμένος στην προσευχή. Αλλά μου επέστρεψε ξανά την παναγία, λέγοντας: «Πάτερ Ηγούμενο, πάντα δεχόμουν παναγίες από εσάς με ευγνωμοσύνη, αλλά αυτή τη φορά η παναγία είναι δική σας. Ναι, ναι, τώρα είναι δική σας. Μην αρνηθείτε. Αυτή τη φορά η παναγία είναι δική σας». Βλέποντας την επιμονή του γέροντα, δέχτηκα με ευλάβεια το δώρο από αυτόν. Και την επόμενη μέρα, σε μια δεξίωση στο Πατριαρχείο, έμαθα ότι ετοίμαζαν εκεί μια επισκοπική παναγία για μένα. Έτσι την δέχτηκα από τα χέρια του γέροντα η πρώτη παναγία, η οποία κρυφά ανήγγειλε την επικείμενη αλλαγή στη ζωή μου.

Πέρασα μόνο τρεισήμισι χρόνια με τον γέροντα, αλλά αυτός εγκαταστάθηκε στην καρδιά μου μέχρι το τέλος των ημερών μου, βάζοντας εκεί την ψυχή του.

Μεγάλη είναι η δύναμη του Πνεύματος του Θεού

Ας είμαστε λοιπόν άμεμπτοι εργάτες

στο Αγρό του Κυρίου και από Αυτόν θα λάβουμε το πνεύμα

σοφία και κατανόηση, πνεύμα γνώσης,

τόσο απαραίτητο για εμάς στις ταραγμένες εποχές μας

Το έτος 1990 έφερε μαζί του τα μακρινά σημάδια του αδιαπέραστου αδιεξόδου που πλησίαζε τη Ρωσία. Αυθάδεις δυνάμεις και ανομία άρχισαν να διεισδύουν ολοένα και περισσότερο στη δημόσια ζωή, υποσχόμενες μεγάλες αλλαγές στο εγγύς μέλλον.

Ο πατήρ Ιωάννης, ο οποίος δεν είχε πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης στο κελί του, διαισθάνθηκε με το πνευματικό του όραμα την ένταση που αναπόφευκτα ήταν καταδικασμένη να ξεσπάσει. Ο πατήρ Ιωάννης είχε διαισθανθεί τις αλλαγές που θα έρχονταν στη Ρωσία τη δεκαετία του 1990 ήδη από τη δεκαετία του 1970. Μιλούσε φωναχτά για όσα θα μας συνέβαιναν στο τέλος του αιώνα, αλλά κανείς από όσους τον άκουγαν δεν κατάλαβε τα μυστηριώδη λόγια του.

Θυμάμαι καλά μια τέτοια συζήτηση. Ήταν τη δεκαετία του 1970. Ο πατήρ Ιωάννης βρισκόταν στη Μόσχα, στο σπίτι ενός ιερέα. Μια ζωηρή συζήτηση γινόταν στο τραπέζι. Ξαφνικά, η έκφραση του πατήρ Ιωάννη άλλαξε και, κοιτάζοντας στο κενό, είπε: «Να είστε προσεκτικοί και προσεκτικοί με τον εαυτό σας», και, δείχνοντας το γεύμα, το οποίο ήταν πλούσιο για εκείνη την εποχή, συνέχισε: «Θα υπάρχει πολύ από αυτό, ακόμη και πάρα πολύ. Η σπανιότητα θα παραμείνει στα λίγα σπίτια εκείνων που ζουν τις μέρες τους και παραμένουν ένα ιδιότροπο κομμάτι των παλιών εποχών. Και το νέο θα πνιγεί από την αφθονία των υλικών αγαθών. Αυτό θα συμβεί επειδή...»

Το αρχαίο φίδι θα νιώσει την εγγύτητα του τέλους του και θα αρχίσει να επιτίθεται. Τα σπρέι από την αγωνία του θα προσφέρουν αυτόν τον τελευταίο πειρασμό, «να εξαπατήσει, αν είναι δυνατόν, ακόμη και τους εκλεκτούς». Αλλά το τίμημα για αυτά τα εχθρικά δώρα θα είναι πολύ υψηλό. Οι άνθρωποι θα στροβιλίζονται σε μια ατελείωτη δίνη ματαιοδοξίας και κυνηγιού δολώματος και θα χάσουν τη ζεστασιά και την αγάπη τους. Η ειλικρινής εγκάρδια επικοινωνία θα είναι κάτι πολύ σπάνιο. Η πνευματική φτώχεια θα διώξει το Πνεύμα του Θεού από τη ζωή.

Ο πατήρ Ιωάννης σταμάτησε απότομα να μιλάει. Κάθισε αποστασιοποιημένος για λίγα λεπτά και μετά επέστρεψε στην προηγουμένως ζωηρή συζήτηση. Τι είδε εκείνες τις στιγμές και τι μοιράστηκε με τους συγκεντρωμένους;

Και το 1989, στους εορταστικούς χαιρετισμούς του, ο πατήρ Ιωάννης καλεί όλους να τεθούν υπό την προστασία του ελέους του Θεού, να γίνουν «άμεμπτοι εργάτες στο Αγρό του Κυρίου και να λάβουν από Αυτόν το πνεύμα της σοφίας και της κατανόησης, το πνεύμα της γνώσης... τόσο απαραίτητο για εμάς στους ταραγμένους καιρούς μας».

Το 1990, είχε ήδη γράψει ανοιχτά για το τι επρόκειτο να συμβεί στη Ρωσία: «Δεν είναι επειδή η πίστη μας έχει εξαντληθεί, που δύο αντίθετες εικόνες εμφανίζονται τώρα στον ταραγμένο κόσμο, περιμένοντας καταστροφές: η εικόνα της βεβηλωμένης Αγάπης του Θεού και το θριαμβευτικό γέλιο της κακίας του διαβόλου;»

«Αγαπητοί μου! Ας φοβηθούμε το όραμα, ας υποκλιθούμε στον Χριστό με μετάνοια και ικεσία, εκχύνοντας τις σιωπηλές μας προσευχές ενώπιόν Του. Και Αυτός, ο Κύριος και Θεός μας, θα μας φωτίσει, θα μας ανανεώσει και θα μας διαφυλάξει, όσους έχουμε πέσει σε Αυτόν σε θλίψη».

 

Οι αλλαγές στη ζωή της χώρας δεν μπορούσαν να παρακάμψουν την Εκκλησία.

Εκείνη την εποχή, ο Κύριος ανακάλεσε τον Αγιώτατο Πατριάρχη Ποιμένα από αυτή την επίγεια κοιλάδα των δακρύων. Κρατούσε τον Πατριαρχικό σταυρό για 19 χρόνια. Αρκετά χρόνια πριν από τον θάνατό του, σε μια προσωπική συνομιλία με τον πατέρα Ιωάννη, η πατριαρχική του ομιλία ακούστηκε σαν διαθήκη και αποκάλυψε το μέλλον της Εκκλησίας - τις δύσκολες μάχες που έρχονται για την καθαρότητα της Αγίας Ορθοδοξίας, για το ημερολόγιο, την χιλιόχρονη εικόνα της εποχής της Εκκλησίας, και για την αγία εκκλησιαστική σλαβική γλώσσα, τη γλώσσα της προσευχητικής ομιλίας προς τον Θεό. Ανέφερε επίσης τις επικείμενες καθολικές αξιώσεις επί της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία βασανίζεται από 70 χρόνια διωγμών, σκιαγραφώντας τα όρια της επαφής μαζί τους: «Μόνο για να μοιραστούμε ένα φλιτζάνι τσάι».

Ο Πατριάρχης έθεσε τη Διαθήκη σε ασφαλή χέρια. Ο πατήρ Ιωάννης την εξέφρασε στα κηρύγματά του. Ο ιερέας Ιωάννης του Θεού μετέφερε πέντε Πατριάρχες σε προσευχητική μνήμη καθ' όλη τη μακρά ζωή του. Έχοντας διασχίσει τα φαράγγια του μυστικού και απροκάλυπτου διωγμού της Εκκλησίας τον 20ό αιώνα με τον ιερατικό του σταυρό, μέτρησε πραγματικά το μέγεθος των Πατριαρχικών και ιερατικών σταυρών.

Ο Πατριάρχης Τύχων ήταν ένας αναίμακτος μάρτυρας. Τα επταετή βάσανά του στον Γολγοθά αποτέλεσαν τη βάση του μαρτυρολογίου της μεταεπαναστατικής Ρωσικής Εκκλησίας. Για τον πατέρα Ιωάννη, η αγιότητά του ήταν προφανής. Περίμενε τη δοξολογία του Πατριάρχη, και τελικά ήρθε. Είχε το προνόμιο να συμμετάσχει προσευχητικά στην αποκάλυψη των λειψάνων του. Ο πατέρας Ιωάννης ενημερωνόταν για κάθε στάδιο της έρευνας.

Ο Πατριάρχης Αλέξιος Α΄ ήταν ο άμεσος εκτελεστής του θελήματος του Θεού για τον Ιωάννη Κρεστιάνκιν. Το χέρι του χάρισε τη χάρη της ιεροσύνης στον πατέρα Ιωάννη και η ευλογία του άνοιξε την πόρτα στην πολυπόθητη μοναστική πορεία.

Η μνήμη του Πατριάρχη Σεργίου ζούσε στην καρδιά του Πατέρα Ιωάννη από τα νεανικά του χρόνια. Τρεφόταν όχι μόνο από την ευγνωμοσύνη για τη συνεχή ύπαρξη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά και από το μάθημα που είχε μάθει μέσω του Πατριάρχη Σεργίου για το απρόσιτο φως στο οποίο κατοικούν όσοι στους οποίους ο Θεός εμπιστεύεται την Εκκλησία Του. Ο Πατέρας Ιωάννης έλεγε συχνά ότι ο Πατριάρχης Σέργιος θα δοξαζόταν ακόμη. Το 1997, ο Πατέρας Ιωάννης έλαβε μέρος του ωμοφορίου του επισκόπου και πολλά άλλα εκκλησιαστικά είδη που ανήκαν στον Αγιώτατο Πατριάρχη Σέργιο.

Ο Τιούσκα δεν θεώρησε δυνατό να φυλάξει αυτά τα ιερά λείψανα. Τα έστειλε στον Πατριάρχη Αλέξιο Β΄ με συνοδευτική επιστολή: «Υποκλινόμενος μπροστά στα ηρωικά έργα του Αγιωτάτου Πατριάρχη Σεργίου και το μεταθανάτιο βάρος της διαβολής του, θεωρώ καθήκον μου να σας μεταφέρω αυτούς τους θησαυρούς, γιατί δικαιωματικά ανήκουν στην Εκκλησία. Περιμένω και είμαι βέβαιος ότι ο Κύριος θα μιλήσει ακόμα για τον Πατριάρχη Σέργιο, αποκαλύπτοντας στον κόσμο το κρυμμένο μυστικό των κόπων της ζωής του».

Απαντώντας, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος Β΄ έγραψε: «Μετά τον Άγιο Τύχωνα και την καταστροφή της Εκκλησίας τη δεκαετία του 1920, η Αυτού Αγιότητα Σέργιος ανέλαβε να διατηρήσει με κάποιο τρόπο την Εκκλησία και να αποκαταστήσει τη διοικητική της δομή. Από την περιορισμένη μου εμπειρία, γνωρίζω πόσο μεγάλη ευθύνη για το μέλλον της Εκκλησίας φέρει ο Προκαθήμενός της. Επομένως, βασίζομαι πάντα στις ιερές σας προσευχές».

Και η τολμηρή προσευχή του Πατέρα Ιωάννη συνόδευε όλους τους Πρώτους Ιεράρχες μας που ανέλαβαν το τιμόνι της Εκκλησίας σε αυτούς τους αποκαλυπτικούς καιρούς. Θεωρούσε τους κόπους τους ανάμεσα στα κατορθώματα των ομολογητών και των νεομαρτύρων της Ρωσίας.