Είπε γέρων για τόν Νώε.

 «Ὅταν ἀποβιβάστηκαν ἀπό τήν Κιβωτό, ὁ Νῶε καί ἡ οἰκογένειά του ξεκίνησαν να φύγουν. Σε κάποια βουνοκορφή, παρακάτω, στάθηκαν καί γύρισαν να ρίξουν μιά ματιά. "Επρεπε νά εἴχαμε κάνει κάτι, Νῶε”, εἶπε ἡ γυναῖκα του. "Η παλιά μας Κιβωτός, ἐκεῖ στήν κορυφή τοῦ βουνοῦ, χαλάει τό τοπίο".

“Μήν ἀνησυχῆς. Ἔχω φροντίσει", τή διαβεβαίωσε ὁ Νῶε. "Αφησα μέσα ἕνα ζευγάρι τερμίτες"»(περ. Ελ, Αγ '84, 50).

Είπε γέρων:«Ἡ περιστερά κλάδον Ελαίας ἔφερε τῶ Νώε· σημεῖον ὅτι μέ τήν ἐλεημοσύνην παύουσιν ὅλοι οι κατακλυσμοί τῶν παθῶν»

Saint Anne (2024)From Fr. Justin's Sinai Blog.

In the Chapel of St. Anne: "In these chapels we encounter the ancient Sinai."For the Feast of the Dormition of ST. ANNE, the MOTHER of the VIRGIN MARY

Saint Anne (2024)

From Fr. Justin's Sinai Blog

This year, once again, we were able to celebrate the Divine Liturgy at the Chapel of Saint Anne (dates likely before the 9th or 10th century, during the most active Sinai monasticism) on her feast day. The only person who could go with me needed to be back at the monastery to open the gift shop when the monastery is open to visitors. That is why we decided to have the service at night. 

We left the monastery at 9:00 PM. It was more difficult to make our ascent in the dark, but a little after midnight, we saw the chapel above us and were soon inside. The celebration of the Divine Liturgy proceeded in the stillness of the night in this beautiful little chapel.

The stars were bright in the sky overhead, and the Milky Way was clearly visible, spanning from one horizon to the other.

As we made our descent, the first light of day shone on the horizon. We were back at the monastery before sunrise.

- This little chapel is especially beautiful, and it is a joy to return every year for the feast of Saint Anne.

Based on Fr. Justin's Sinai Blog: https://www.fatherjustinsblog.info/archives/8749

--------------------------

Chapel of Saint Anne

There are several chapels to the west of the Basin of the Prophet Elias. The most remote of them all is the Chapel of Saint Anne, perched incongruously next to massive outcrops of solid granite. It is my favourite of all the little chapels in the Sinai mountains.

I first saw the Chapel of Saint Anne in January of 2005, when I joined Father Nilus as he took holy water from the Theophany services to bless all of the outlying chapels. The roof had cracked, allowing water to seep in. This was eroding the earth mortar between the stones, and much of the plaster inside had fallen off. No one had celebrated the Divine Liturgy in the chapel for many years, because it had become so dilapidated. But every detail of the chapel seemed to have been made with sensitivity and devotion, and it was beautiful, even in that state.

 I was able to clean the chapel, and Evangelos Zournatzis, an iconographer from Samos, sent me a photograph of an icon of Saint Anne he had painted, that I was able to print and frame. We returned on July 25, the feast day of Saint Anne, to celebrate the Divine Liturgy. It was a great joy, and we have been back every year since then.

From Fr. Justin's Sinai Blog: https://www.fatherjustinsblog.info/archives/1774

---------------------------------

The Renovated Chapel of Saint Anne

In 2008, the Chapel of Saint Anne was renovated. Mortar on the roof and outside walls that had crumbled was replaced. The plaster inside was patched, and the walls and ceiling whitewashed. A wooden floor was installed over the earlier dirt floor, while retaining the flagstones at the eastern end of the chapel.

From Fr. Justin's Sinai Blog: https://www.fatherjustinsblog.info/archives/2005

Είπε γέρων:

«Δ', Προοίμιο, 4. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἶναι

ψυχῆς καί σώματος, δημιουργήθηκε "καθ' ὁμοίωσιν" Θεοῦ καί πλάσθηκε μέ τά χέρια Του, δηλαδή, μέ τόν Υἱό καί τό ἅγιο Πνεῦμα, στούς ὁποίους εἶπε "ποιήσωμεν ἄνθρωπον"(Γεν 1, 26)»

«Ὅταν κανείς κατέκρινε τόν π. Βασίλειο Πραβίτα ἀπό τήν Ἀρναία, ἔλεγε: "Αυτός ὁ εὐλογημένος. Ἄς πάη στήν εὐχή τοῦ Κυρίου"»

«Λέγεται, ὅτι ὁ π. Ἀναστάσιος Θεολόγου ἀπ' τό Ζαγκλιβέρι κάποτε πῆγε μέ τό θυμιατό στά καφενεῖα, γιά νά τούς ἐλέγξη πού δέν ἐκκλησιάζονταν»

Θυμᾶται ὁ π. Ἀστέριος Καραμπατάκης:

 Θυμᾶται ὁ π. Ἀστέριος Καραμπατάκης:

«Τελειώσαμε τή συνεργασία στό Ἐπισκοπεῖο ἀργά τό βράδυ (περασμένα μεσάνυκτα). Ὁ Σεβασμιώτατος Ἱερόθεος δέν μ᾽ ἄφησε νά ἐπιστρέψω στο Μετόχι τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, ὅπου ἔμενα. Εἶπε·

“Δέν πρέπει νά κυκλοφοροῦν τέτοια ὥρα στούς δρόμους τῆς Ὕδρας οἱ συνεργάτες τοῦ Μητροπολίτου".

Αποσύρθηκα γιά ὕπνο σε δωμάτιο τοῦ ἰσογείου τῆς Ἐπισκοπῆς. Δέν κατάφερα, ὅμως, να κλείσω μάτι, διότι ὁ Σεβασμιώτατος μετά τό πέρας τῆς συνεργασίας μας, ἄρχισε τόν κανόνα του. Κι επειδή τό πάτωμα ἦταν ξύλινο, ἔκανε τόσο θόρυβο πού ἦταν ἀδύνατον νά ἡσυχάσω. Σαν τελείωσε αὐτή ἡ δοκιμασία, ἄρχισε ἕνας ἀργός βηματισμός πού κράτησε ώρες. Κατάλαβα πώς ὁ ἀσκητής Ἐπίσκοπος πραγματοποιοῦσε τήν ἀγρυπνία του, παρά τόν κόπο τῆς ἡμέρας πού προηγήθηκε » 

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Κοσμήματα του λόγου.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Στις 8 Σεπτεμβρίου πανηγύριζε ἡ Ι. Μονή Ζούρβας στήν Ὕδρα.

 «Στις 8 Σεπτεμβρίου πανηγύριζε ἡ Ι. Μονή Ζούρβας στήν Ὕδρα. Ο Σεβασμιώτατος Ἱερόθεος καί ἡ συνοδεία του (κληρικοί καί λαϊκοί) ἀναχωρήσαμε τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς ἀπ' τή "Χώρα" τῆς Ὕδρας, γιά νά φθάσουμε εγκαίρως στο Μοναστήρι, πρίν ἀπ' τήν ἀγρυπνία. Μόλις ἀφήσαμε πίσω μας καί τά τελευταῖα σπίτια τῆς Ὕδρας, ὁ Σεβασμιώτατος ἀπευθυνόμενος στους συνοδοιπόρους του ἐπισημαίνει:

Πατέρες, μέ σιωπή και προσευχή θα πορευθοῦμε.

Καθένας ἀπό μᾶς ἐναλλάξ θά λέη τήν εὐχή: "Σταυρέ τοῦ Ἰησοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου”.

Αὐτές οἱ ἱκεσίες ἀντηχοῦσαν καθ᾿ ὅλη τή διάρκεια τῆς διαδρομῆς. Ἄλλος λόγος δέ ἀκούσθηκε. Κι οὔτε πού καταλάβαμε πῶς φθάσαμε στη Ζούρβα» 

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Κοσμήματα του λόγου.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Διαπιστώνει ὁ π. Ἀναστάσιος Θεολόγου ἀπ' τό Ζαγκλιβέρι:

Διαπιστώνει ὁ π. Ἀναστάσιος Θεολόγου ἀπ' τό Ζαγκλιβέρι: «Αν θέλετε να βοηθήσετε τούς ἄλλους, πρέπει νά γράφετε πράγματα τά ὁποῖα μερικοί θά καταδικάσουν» Ἡ ἀλήθεια δέν χαϊδεύει.

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Κοσμήματα του λόγου.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Είπε γέρων:.

Είπε γέρων:«Πρῶτο γνώρισμα τῆς παιδικῆς ἡλικίας εἶναι ἡ ἀποίκιλη ἁπλότης. Ὅσο τήν είχε αὐτή ὁ Ἀδάμ δέ φώς ἀντίκρυσε στόν ἑαυτό του οὔτε ψυχική γυμνότητα οὔτε σωματική άσχημοσύνη»

«Ὁ Alfred Korzybski αποκάλεσε τόν ἄνθρωπο ἀπόδειξι του χρόνου", εννοώντας ὅτι εἶναι τό μόνο ζώο πού εἶναι συνειδητό ώς πρός τή χρονική συνέχεια». Καί μέ προέκτασι στην αιωνότητα!!!

Ένας κληρικός στο LOS ANGELES...

«Ένας κληρικός στο Los Angeles, προτείνει στούς ὁδηγούς, πού τρέχουν πολύ, να ψάλλουν τα ἑξῆς Ἀμερικανικούς ύμνους: Στα 90 χλμ./ώρα: "Εἶμαι ξένος ἐδῶ, ὁ Οὐρανός εἶναι πατρίδα μου". 

Στα 110: Πλησιέστερα σ᾿ ἐσένα, Κύριε". 

Στα 120: "Όταν ἔλθη ἡ ὥρα νά μέ καλέσουν πάνω, θά εἶμαι παρών".

Στα 140: "Κύριε, ἔρχομαι στην πατρίδα μου" (περ. Χριστιανικές Πεννιές)»(περ. Ζω, 87).

 Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Κοσμήματα του λόγου.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Είπε γέρων:«Στη Βυζαντινή φιλολογία πρέπει νά εἶσαι πάντοτε ἕτοιμος, νά βρῆς μία ἠχώ ἀπό τή Βίβλο»

Τό όνομα Άννα.

ΥΠΌΘΕΣΗ ΙΩΒ.

Ο Ιώβ έσφαλε όταν καταράστηκε την ημέρα της γέννησής του λόγω των παθημάτων που υπέστη (βλ. Ιώβ 3:1 κ.ε.), αλλά στη συνέχεια έφτασε στην τελειότητα και παρέμεινε προεικόνιση του Χριστού, Εκείνου που έπαθε και αναστήθηκε, που έχασε τα πάντα αλλά τα ανέκτησε.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

«Το πρωί, Κύριε, θα ακούσεις τη φωνή μου· το πρωί θα σταθώ μπροστά σου και θα σε περιμένω.» — Ψαλμός 5, 3

«Το πρωί, Κύριε, θα ακούσεις τη φωνή μου· το πρωί θα σταθώ μπροστά σου και θα σε περιμένω.» — Ψαλμός 5, 3

✝️ Στην αρχή αυτής της ημέρας, ας μην τρέχουμε πρώτα στις ανησυχίες, στους ανθρώπους ή στα προβλήματα του κόσμου, αλλά ας θέσουμε τις καρδιές μας ενώπιον του Θεού. Το πρωί έχει ένα ιδιαίτερο μυστήριο: η ψυχή δεν έχει ακόμη διασκορπιστεί, η σκέψη μπορεί ακόμα να συγκεντρωθεί και η προσευχή μπορεί να αναδυθεί πιο καθαρή. Ας πούμε στον Κύριο τι μας βαραίνει, τι μας πληγώνει, τι ελπίζουμε και τι δεν μπορούμε να αντέξουμε μόνοι μας. Όποιος ξεκινά την ημέρα του με τον Θεό δεν γλιτώνει απαραίτητα όλες τις δοκιμασίες, αλλά λαμβάνει δύναμη για να τις αντέξει με ειρήνη. Και όταν περιμένουμε τον Κύριο, έρχεται, άλλοτε κρυφά, άλλοτε καθαρά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

✝️ «Ο Κύριος είναι το φως μου και η σωτηρία μου· ποιον θα φοβηθώ;»— Ψαλμός 26:1

«Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν, ότι αυτοί όψονται τον Θεόν.» — Ματθαίος 5:8

🌿 «Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν, ότι αυτοί όψονται τον Θεόν.» — Ματθαίος 5:8

⛰️ Κοιτάζοντας την Ιερά Μονή Διονυσίου στο Άγιον Όρος, που αποτελεί πόλη προσευχής ανάμεσα σε βράχο, θάλασσα και σιωπή, καταλαβαίνουμε ότι ο άνθρωπος δεν πλησιάζει τον Θεό μέσω θορύβου, αλλά μέσω μιας καθαρής καρδιάς. Εκεί, όπου κάθε πέτρα φαίνεται να έχει ακούσει ψαλμούς, δάκρυα και αγρυπνίες, η ψυχή καλείται να εγκαταλείψει τη βιασύνη του κόσμου και να εισέλθει στη σιωπή του Χριστού. Δεν χρειαζόμαστε πολλά λόγια, αλλά μια ταπεινή καρδιά, ένα άγρυπνο μυαλό και μια ειλικρινή επιθυμία να στραφούμε στο φως. Και όταν η καρδιά καθαρίζεται, ακόμη και η πιο δύσκολη μέρα αποκτά νόημα, γιατί ο Θεός δεν κρύβεται από εκείνους που Τον αναζητούν αληθινά.

«Πρόσεχε σε ποιον μιλάς και τι ακούς. Τα λόγια έχουν πνεύμα. Όταν μιλάς σε έναν αγνό άνθρωπο, φωτίζεσαι. Όταν ακούς κάποιον σκοτεινό στην ψυχή, νιώθεις ταραγμένος. Φύλαξε το νου σου σαν φρούριο και μην αφήσεις το κακό πνεύμα να εισέλθει μέσω του λόγου, γιατί από εκεί αρχίζει η πτώση.»Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης

Θα προτιμούσα να ζω και να αγαπώ εκεί που βασιλεύει ο θάνατος, παρά να ζήσω μια αιώνια ζωή όπου δεν υπάρχει αγάπη.Ρόμπερτ Τζ. Ίνγκερσολ

«Όταν ο Θεός σου δίνει ειρήνη, τα έχεις λάβει όλα.»~ Νταν Σουρντούκαν ~

When Saint Panteleimon Healed Elder Joseph of Vatopedi.

 

When Saint Panteleimon Healed Elder Joseph of Vatopedi

 By Archimandrite Ephraim of Vatopedi

At that time, [Elder Joseph of Vatopedi] again suffered strongly with stomach issues. His only food was pasta. He did not forgive himself for using oil because of his illness, when the typikon called for no oil. He ate pasta with or without oil.

In spite of the bad state of his health, no longer being obliged to participate in the various common obligations of the Skete, he went willingly to help. This was despite the fact that the typikon stipulated that the fathers in the dry huts of the Skete beyond the Tower were not obliged to participate in the common obligations like the other fathers, because at that time they were not included in the huts of the Skete, but were directly dependent on the dominant Monastery.

The late Elder Konstantinos of the Hut of Saint Haralambos spoke with admiration about his great self-denial.

The Elder had gone, according to his custom, to do communal work in the mountain, to clean the springs from which the Skete was watered. Every year after bad weather, there usually falls soil from landslides, branches, leaves, etc. and they had to be cleaned.

This involved long hours of shoveling and other laborious work. As was done on such occasions, the fathers took with them some food and some wine for their special effort.

At meal time, the Elder apologized that for health reasons, he would not be able to eat their own food and drink some wine with them and brought out his own meal, which was pasta.

Then Father Konstantinos wept with emotion before his sacrificial spirit and said to him: "Elder, if anyone else was in the same state of health as yours, and indeed living in the dry huts which have no obligation to the common work, they would not even come down to ascertain the reason why the bell rang and called the fathers to do their common work, nor would they come with us, making so much effort and at the risk of tearing open your stomach as well!"

He was constantly patient with his stomach. There was no longer any possibility of treatment by human intervention other than surgery, which he decided in favor of at the urging of his spiritual brothers.

But, "at the end of exhausting patience, the Grace of God appears perceptibly," said Elder Joseph.

Then, Elder Theophylaktos, his co-ascetic, saw in a vision Saint Panteleimon, the exarch of the Holy Unmercenaries, who said to him: "Tell the monk to leave it to the Panagia and he will get well." Elder Theophylaktos saw Saint Panteleimon, as he is in the icon of the Skete of Saint Panteleimon.

The Elder believed in the word of Elder Theophylaktos and from that day began a spectacular improvement, and until he became completely well, he was not in pain at all. He only had a slowness of digestion left. From then until he reposed, the Elder was no longer bothered by his stomach.

Later, he himself wrote: "I had an advanced ulcer and neither diet nor medicine offered me anything. After the abstinence of all the affected for two years and more, there was no other solution than surgery. Then the glorious Great Martyr of Christ, the most charming Panteleimon, intervened and ordered Elder Theophylaktos to tell me peremptorily not to operate but to leave it to the care of our Panagia.

Immediately I was completely cured, and in order to verify this, I actually visited my treating doctors, who knew my disease in its full extent so that they could tell me now in what condition I am. They did an x-ray on me, and they found absolutely nothing, only a small scar, an old healed wound."

Source: From the book Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός 1.7.1921-1.7.2009, published by Vatopaidi Monastery. Translated by John Sanidopoulos.

Dochiariou Monastery, the place where the Mother of God hears us and fulfills our requests from the miraculous icon of “Virgin Mary Gorgoypikoos”✝️Most Holy Mother of God, hear us sinners. 🇬🇷

«Φωνή Κυρίου επί των υδάτων· ο Θεός της δόξας βροντά· ο Κύριος επί πολλών υδάτων.»— Ψαλμός 28:3

Στο Όρος Θαβώρ, βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «Το Άμαραντον Άνθος».

 Στο Όρος Θαβώρ, βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «Το Άμαραντον Άνθος».

Απέπλευσε στους Αγίους Τόπους σε ένα μπουκάλι από την Ελλάδα και μεταφέρθηκε στο Θαβώρ το 1973.

Από τότε, άρχισαν να συμβαίνουν θαύματα από την προσευχή κοντά στην εικόνα.

Ο προηγούμενος κάτοχός της ασπάστηκε τον μοναχισμό και αργότερα - το μεγάλο σχήμα.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 109

*"Ἡ βροχὴ τῆς μετάνοιας"*

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἀπολαμβάνω τὴ βροχή... Στέκομαι κάτω ἀπὸ τὸ στέγαστρο τῆς μονῆς καὶ ἀφήνω τὸ βλέμμα μου νὰ χαθεῖ στοὺς βράχους τῶν Μετεώρων. Οἱ σταγόνες πέφτουν ἀσταμάτητα πάνω στὰ κεραμίδια, στὶς πέτρες, στὰ δέντρα, σὰν ἀμέτρητες μικρὲς εὐλογίες ποὺ κατεβαίνουν ἀθόρυβα ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ὁ ἀέρας μοσχοβολᾶ χῶμα βρεγμένο. Ἡ φύση δὲν ἀντιστέκεται· παραδίνεται. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴ σιωπηλὴ παράδοση, ἡ ψυχή μου γαληνεύει.

Πόσο παράξενο εἶναι τὸ μυστήριο τῆς βροχῆς...

Ἐκεῖ ποὺ πρὶν ὑπῆρχε σκόνη, τώρα ὑπάρχει καθαρότητα. Ἐκεῖ ποὺ τὰ φύλλα εἶχαν κουραστεῖ ἀπὸ τὸν ἥλιο, τώρα ἀνανεώνονται. Ἐκεῖ ποὺ ἡ γῆ διψοῦσε, τώρα πίνει ζωή. Καὶ συλλογίζομαι πὼς ὅ,τι κάνει ἡ βροχὴ στὴ φύση, τὸ κάνει ἡ μετάνοια στὴν ψυχή.

Ἡ βροχὴ δὲν ἀλλάζει τὴ φύση τῆς γῆς· τὴν καθαρίζει. Ἔτσι καὶ ἡ μετάνοια δὲν ἀλλάζει τὴν ταυτότητα τοῦ ἀνθρώπου· ἀποκαθιστᾶ τὴν ὀμορφιὰ ποὺ ἡ ἁμαρτία σκέπασε μὲ τὴ σκόνη τῆς λήθης. Δὲν εἶναι τιμωρία· εἶναι ἐπιστροφή. Δὲν εἶναι βάρος· εἶναι λύτρωση. Δὲν εἶναι δάκρυ ἀπελπισίας· εἶναι δάκρυ ἐλπίδας.

Ὁ κόσμος φοβᾶται νὰ βραχεῖ. Ἡ ψυχὴ ὅμως ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ αὐτὴ τὴ θεϊκὴ βροχή. Γιατί μόνο ὅ,τι ἀφήνεται νὰ ξεπλυθεῖ μπορεῖ νὰ ξαναλάμψει. Ὅπως τὰ κεραμίδια τῆς μονῆς ἀποκτοῦν βαθύτερο χρῶμα κάτω ἀπὸ τὴ βροχή, ἔτσι καὶ ἡ καρδιὰ ἀποκτᾶ ἀληθινὴ ὀμορφιὰ ὅταν βραχεῖ ἀπὸ τὰ δάκρυα τῆς εἰλικρινοῦς μετάνοιας.

Οἱ βράχοι τῶν Μετεώρων στέκουν ἀτάραχοι μέσα στὴν καταιγίδα. Δὲν φοβοῦνται τὴ βροχή, γιατί γνωρίζουν πὼς ὕστερα ἀπὸ κάθε σύννεφο ὁ οὐρανὸς γίνεται καθαρότερος. Ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν χρειάζεται νὰ φοβᾶται τὶς στιγμὲς τῆς ἐσωτερικῆς του συντριβῆς. Ἐκεῖνες εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναγέννησης.

Καθὼς ἡ βροχὴ συνεχίζει νὰ πέφτει, αἰσθάνομαι πὼς ὁ οὐρανὸς δὲν ποτίζει μόνο τὴ γῆ, ἀλλὰ καὶ τὶς πιὸ ἄνυδρες γωνιὲς τῆς καρδιᾶς. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴ γλυκιὰ κατανυκτικὴ σιωπή, ἀκούγεται ἡ πιὸ παρηγορητικὴ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ: ὅτι τίποτε δὲν εἶναι τόσο λερωμένο, ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ νὰ καθαριστεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη Του.

Γιατί, ὅπως ἡ βροχὴ ξεπλένει τὴ φύση καὶ τῆς χαρίζει νέα πνοή, ἔτσι καὶ ἡ μετάνοια ξεπλένει τὴν ψυχή, ὥστε νὰ καθρεφτίσει ξανὰ τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ πιὸ ὄμορφη καρδιὰ δὲν εἶναι ἐκείνη ποὺ δὲν γνώρισε ποτὲ τὴ λάσπη, ἀλλὰ ἐκείνη ποὺ ἄφησε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ τὴν κάνει πάλι καθαρή.

Τα απαγορευμένα λόγια παραπλανούν ή αποπροσανατολίζουν.

Η λέξη «τρελός» είναι απαγορευμένη λέξη. Όποιος αποκαλεί τον αδελφό του «τρελό» τιμωρείται με πύρινη ράβδο. Γιατί; Επειδή ακόμη και η απλή γλίστρημα αυτής της λέξης στο πρόσωπο ενός ανθρώπου είναι ικανή να παραμορφώσει την ψυχική του εμφάνιση.

Είναι γνωστή η εμπειρία αρκετών ανθρώπων που κάποτε οργάνωσαν την ακόλουθη ψυχολογική πλεκτάνη: διάλεξαν το θύμα τους και, ένας προς έναν, παρουσιάστηκαν σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα και άρχισαν να αναρωτιούνται μπροστά στον άνθρωπο: Τι σου συμβαίνει; Φαίνεται ότι έχεις αλλάξει κάπως! Και έφυγαν. Μια άλλη φορά, ο τρίτος του λέει για τη μεγάλη του έκπληξη, που τον βρίσκει τόσο αλλαγμένο και όχι αρκετά φυσιολογικό. Ο επόμενος τον βρίσκει εντελώς περίεργο στο μυαλό. Και ούτω καθεξής με τους άλλους, μέχρι που ο τελευταίος του πρότεινε να πάει σε νοσοκομείο για νευρικές ασθένειες και να θεραπεύσει τις ψυχικές του διαταραχές. Και το καημένο το θύμα, χάνοντας σταδιακά την ηρεμία του και μη γνωρίζοντας την παγίδα, κατέληξε με τους τρελούς. Τότε όλοι έπρεπε να έρθουν για να ανακαλύψουν την πλεκτάνη του και με μεγάλη δυσκολία το μυαλό του ανθρώπου επέστρεψε στη θέση του. Η αλήθεια μόλις που μπορούσε να καθαρίσει το μυαλό που συστηματικά μπερδεύτηκε από ψέματα.

Τα απαγορευμένα λόγια παραπλανούν ή αποπροσανατολίζουν. Επομένως, πρέπει να είστε πάνω από τα λόγια των ανθρώπων: μην αφήσετε ούτε τον έπαινο ούτε την μομφή από αυτά να σας αγγίξουν. Τα λόγια είναι ζωντανά όντα, ικανά να κάνουν τη δουλειά για την οποία στάλθηκαν. Και επειδή είναι ζωντανά όντα, ζωή από τη ζωή, συνοδεύουν αυτόν που τα δημιούργησε μέχρι την τελική κρίση, όπως τα παιδιά του, με όλες τις συνέπειές τους. Η εξομολόγησή τους με μετάνοια μπορεί ακόμα να αλλάξει την κατάσταση. Το μυστήριο της μετάνοιας είναι μια ευσπλαχνική κρίση. Εδώ, αυτό που σταματάει αυτή δεν φτάνει πλέον στην άλλη. «Η σοφία έχει δέκα εντολές: 10 φορές να σωπαίνεις και μία φορά να μιλάς και μετά λίγα».

Από τον Πατέρα Αρσένιο Μπόκα, μεγάλο οδηγό των ψυχών του 20ού αιώνα, Εκδοτικός Οίκος Teognost, Κλουζ-Ναπόκα, 2002

Η Τελευταία Λίστα!!!!!

Η Τελευταία Λίστα

Μετά τον θάνατο μιας ηλικιωμένης γυναίκας, τα παιδιά της έψαχναν τα υπάρχοντά της και βρήκαν ένα κιτρινισμένο φύλλο χαρτιού σε ένα παλιό προσευχητάρι.

Περιείχε μόνο ονόματα.

Δίπλα σε μερικούς υπήρχαν σταυροί, δίπλα σε άλλους ημερομηνίες, και δίπλα σε μερικούς μόνο δύο λέξεις:

«Ακόμα περιμένω…»

Όταν ρώτησαν τον ιερέα τι σήμαινε, εξήγησε: για χρόνια αυτή η γυναίκα έγραφε τα ονόματα των αγαπημένων της προσώπων και προσευχόταν γι' αυτά κάθε μέρα.

Ο σταυρός σήμαινε την αναχώρηση του ατόμου από αυτή τη ζωή, την ημερομηνία της ημέρας που πήγαιναν για εξομολόγηση ή επέστρεφαν στην εκκλησία, και τις λέξεις «Ακόμα περιμένω…» έγραφε για όσους δεν είχαν ακόμη έρθει στον Θεό.

Ανάμεσα σε αυτά τα ονόματα ήταν και το όνομα του γιου της.

Κοίταζε αυτές τις δύο λέξεις για πολλή ώρα.

Η μητέρα του δεν ήταν πια μαζί του, αλλά μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής της συνέχισε να περιμένει την επιστροφή του στον Κύριο.

Την ίδια μέρα, ήρθε στην εκκλησία.

Αργότερα, είπε: «Νόμιζα ότι μετά τον θάνατο της μητέρας μου, κανείς δεν θα με περίμενε.

Αλλά αποδείχθηκε ότι η προσευχή της περίμενε τη μετάνοιά μου, ακόμα και όταν εγώ ο ίδιος είχα ήδη χάσει την ελπίδα μου».

Η προσευχή μιας μητέρας είναι μια αγάπη που δεν σταματά ποτέ, ακόμη και έξω από αυτή τη γήινη ζωή.

Όσο ζει ο άνθρωπος, ο Κύριος του αφήνει έναν δρόμο για να επιστρέψει.

Ορθόδοξο Τσερνίγκοφ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΗΘΟΣ»

 

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                 με θέμα:

                   «Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΗΘΟΣ»

                      [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 18-7-1999]

(Β402)                                                                                                                   [Β΄έκδοσις]                                                                      

    Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά τους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Ένα γνώρισμα των Πατέρων, είτε εν Συνόδω είτε εκτός Συνόδου, ήταν πάντοτε η ακρίβεια εις την διατύπωση των όρων της πίστεως και του ήθους. Και τούτο γιατί εγνώριζαν την αξία και την σημασία της ακριβείας. Είναι γνωστή η περίπτωσις μεταξύ των όρων του Μεγάλου Αθανασίου «ὁμοιούσιος» και «ὁμοούσιος». Καβγάς ολόκληρος. Αλλά ήταν ουσιώδης καβγάς. Άλλο είναι ο «ὁμοιούσιος», δηλαδή ο Υιός προς τον Πατέρα και άλλο είναι ο «ὁμοούσιος». Άλλο είναι να πω άργυρος και άλλο είναι να πω ψευδάργυρος. Το ίδιο είναι; Έτσι, λοιπόν, οι Πατέρες έμεναν πάντοτε εις την ακρίβειαν. Ακριβολογούσαν. Και η ακρίβεια εις το δόγμα, δίδει ακρίβεια και εις το ήθος, την πνευματική ζωή. Γι΄αυτό η Εκκλησία μας σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πατέρων της, όπως σας είπα, της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, εξέλεξε κατάλληλη ευαγγελική περικοπή, όπως ακούσαμε, για να τονιστεί η αξία της ακριβείας.

     Ο Κύριος Ιησούς είπε εκείνον τον βαρυσήμαντο λόγο: «Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν(:Σας βεβαιώνω), ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ  -α, θα παρέλθει λοιπόν ο ουρανός και η γη…- (:έως ότου περάσει ο ουρανός και η γη), ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται». Και όλο αυτό σημαίνει την ακρίβεια της προφητείας δια την πραγμάτωσή της σε ό,τι αφορούσε στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού, αλλά και του νόμου Του και συνεπώς την ακρίβεια και του γράμματος και του πνεύματος της Γραφής. Το «ἰῶτα » ή «ἰώδ» ή «γιοντ», είναι το πιο μικρό γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Θα ξέρετε ότι αυτό το γιοντ, έτσι το λέμε, το χρησιμοποιούμε ως φανταστικόν αριθμόν εις την Άλγεβρα. Θα το ξέρετε αυτό. Αυτό είναι το γιοντ που λέμε εις την Άλγεβρα. Κάτι ανάλογο με την ελληνικήν υπογεγραμμένην. Δηλαδή κάτι πολύ μικρό. Κεραία δε, που είπε ο Κύριος «ιώτα ἓν ή μία κεραία δεν θα  περάσει, δεν θα χαθεί αλλά θα πραγματοποιηθούν όλα» είναι σημείον του εβραϊκού αλφαβήτου, όπως είναι η απόστροφος, όπως είναι το κόμμα ή στο ελληνικό αλφάβητο είναι ο τόνος. Κάτι πολύ λίγο, κάτι πολύ μικρό. Και θέλει να εκφραστεί το ελάχιστον της Γραφής απ’ ό,τι περιέχει. Η Γραφή ζητά να την προσέξομε. Με ακρίβεια. Γιατί η απουσία της ακρίβειας οδηγεί σε σφάλματα, κάποτε κυριολεκτικώς κεφαλαιώδη.

      Τι σημαίνει «ακρίβεια»; Προσοχή στην λεπτομέρεια. Πιστότης σε όλο το φάσμα του πράγματος, που πρέπει να ασκηθεί με ακρίβεια. Η ακρίβεια στην έκφραση, στην διατύπωση, στο γράμμα και στο πνεύμα, ώστε να μην εμφιλοχωρήσει η παρερμηνεία. Συνεπώς, η ακρίβεια σαν σαφήνεια. Σπουδαίο πράγμα... Διάβαζα χθες το βράδυ… κάτι ζητούσα στην Παλαιά Διαθήκη και λέει ο Θεός εκεί: «Θα γράψετε τον Νόμο επάνω σε πινακίδες με σαφήνεια –ακούστε:- σφόδρα». Σαφήνεια σφόδρα. Και καθαρογραμμένα και η διατύπωσις και όλα θα είναι με ακρίβεια. Το λέγει ο ίδιος ο Θεός όπως σας είπα.

      Ακόμα είναι η ορθή απόδοσις και η ερμηνεία. Ακόμη είναι η επιμελημένη εξακρίβωσις. Ως ακρίβεια πάντοτε. Λέγει ο Ηρόδοτος, ο δικός μας, ο ιστορικός, ο καθ’ ημάς Ηρόδοτος. Λέγει δια την ακρίβεια ότι είναι «τό ἀκριβῶς εἰδέναι». Το να γνωρίζεις με ακρίβεια. «Ἐπίστασθαι». Να γνωρίζω καλά. «Καθορᾱν, μαθεῖν». Απαρέμφατα αυτά. Δηλαδή δίνει τον τόνο τι θα πει, την εικόνα τι θα πει ακρίβεια.

    Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, αγαπητοί μου, αγαπούσαν την ακριβολογία. Γι΄αυτό συναντάμε εκφράσεις, όπως του Γελασίου, που λέγει: «Τήν τῶν ἀποστολικῶν δογμάτων ἀκρίβειαν». Όπως του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, που λέγει: «Ἐν τῇ περί τόν Κύριόν μου ἀκρίβειαν ἠμέληκα». «Έχω αμελήσει», λέει, «για την ακρίβεια που αφορά εις τον Κύριό μου». Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Τήν ἀκρίβειαν τῆς πολιτείας». Ακρίβεια παντού, ακρίβεια. Στην επιστολή δε του Βαρνάβα, αρχαίο κείμενο: «Ἀκριβεύοντες οὖν ὀφείλομεν περί τῆς σωτηρίας ἡμῶν». «Οφείλομε», λέει, «να ακριβεύομεν». Να μένομε με ακρίβεια. Ο δε Αμμώνιος λέγει: «Τό ἀκριβές τῆς πίστεως». Και ο Επιφάνιος Κύπρου λέγει: «Τά ἀκριβῆ τοῦ κηρύγματος».

     Αγαπητοί μου, είναι κάτι που το φροντίζω, σας το λέγω. Να υπάρχει ακρίβεια εις το κήρυγμα. Αλλά και σαφήνεια. Και ακρίβεια και σαφήνεια. Δόξα τω Θεώ, εμείς οι Έλληνες τουλάχιστον που έχομε την ελληνική μας γλώσσα, είναι η γλώσσα της ακριβείας. Και μάλιστα κατά τέτοιο τρόπο που μας εκπλήσσει η ακρίβεια της εκφράσεως στην ελληνική γλώσσα. Λέγει ένας άλλος εκκλησιαστικός συγγραφεύς: «Ὁ προαμαρτήσας ἀκριβῶς δέ μετανοήσας». Εκείνος που προαμάρτησε, οφείλει με ακρίβεια να μετανοήσει. Και τέλος ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς μας λέγει: «Ἀκρίβεια δέ δεῖ πολύς». Πρέπει να υπάρχει πολλή ακρίβεια.

     Βέβαια, να σας πω την αλήθειά μου, όταν πρέπει να μείνομε σε θέματα σπουδαία και να μιλάμε με ακρίβεια, θα πρέπει να μιλάμε σε ολόκληρη την ζωή μας και σε ολόκληρο το 24ωρο με ακρίβεια. Οι άνθρωποι, μας έλεγε ένας καθηγητής μας κάποτε, ξέρετε γιατί μαλώνουν; Γιατί δεν υπάρχει ακρίβεια εις την έκφρασή τους. Ο άλλος δεν καταλαβαίνει καλά, δεν το υπονοεί και στο τέλος μαλώνουν οι άνθρωποι. Όχι, αγαπητοί μου. Θα συνηθίσομε και εις την καθημερινή μας ομιλία να είμεθα με τους άλλους ανθρώπους, καθημερινά πράγματα, εννοείται, να μένουμε εις αυτήν την ακρίβειαν. Και να μάθουμε να κυριολεκτούμε.

      Αυτή η ακρίβεια στην πίστη και στο ήθος παραγγέλλεται αλλά και διαφαίνεται σε όλο το μήκος και πλάτος της Αγίας Γραφής. Το πράγμα θα ήταν σαφές, ό,τι τόσην ώρα λέμε, αν διαβάσομε τις «Πράξεις», εκεί που γράφει ο Λουκάς, εις το 18^ον κεφάλαιον τα εξής: Σας το διαβάζω γρήγορα: «᾿Ιουδαῖος δέ τις ᾿Απολλὼς ὀνόματι, ᾿Αλεξανδρεὺς τῷ γένει, ἀνὴρ λόγιος (:άνδρας λόγιος, μορφωμένος), κατήντησεν εἰς ῎Εφεσον (:έφθασε στην Έφεσο), δυνατὸς ὢν ἐν ταῖς γραφαῖς (:δυνατός στις γραφές) οὗτος ἦν κατηχημένος τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, καὶ ζέων τῷ πνεύματι ἐλάλει καὶ ἐδίδασκεν ἀκριβῶς τὰ περὶ τοῦ Κυρίου, ἐπιστάμενος μόνον τὸ βάπτισμα ᾿Ιωάννου -δεν εγνώριζε το βάπτισμα του Χριστού, αλλά το βάπτισμα του Ιωάννου, το οποίον και είχε χρονικώς βεβαίως προηγηθεί- οὗτός τε ἤρξατο παρρησιάζεσθαι ἐν τῇ συναγωγῇ (:άρχισε να παρουσιάζεται στη συναγωγή και να ομιλεί. - Λόγιος. Μιλούσε με ακρίβεια)· ἀκούσαντες δὲ αὐτοῦ ᾿Ακύλας καὶ Πρίσκιλλα -αυτό το θαυμάσιον ζεύγος, ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, που ήταν από τον Πόντο, Εβραίοι ήσαν όμως- προσελάβοντο αὐτὸν (:τον πήραν ιδιαιτέρως, τον άκουσαν για πρώτη φορά, τον πήραν ιδιαιτέρως, τον Απολλώ- ακούστε:) καὶ ἀκριβέστερον αὐτῷ ἐξέθεντο τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ (:και εξέθεσαν, ανέλυσαν την οδόν του Θεού ακριβέστερον)». Δηλαδή μιλούσε με ακρίβεια· και συνεπώς εδώ έχομε μια ακρίβεια παραπάνω από την ακρίβεια. Για να αντιληφθούμε πόσο σημασία έχει, αγαπητοί μου, η ακρίβεια κυρίως σε θέματα πνευματικά, δογματικά και ηθικά. Κι εδώ βλέπομεν το ακριβέστερον του ακριβούς.

     Όπως θα γράψει και ο Απόστολος Παύλος εις τους Θεσσαλονικείς: «Αὐτοὶ γὰρ ἀκριβῶς οἴδατε(: «Σεις», λέει, «με ακρίβεια γνωρίζετε»)  ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται». Γνωρίζετε με ακρίβεια. Και βέβαια αναφέρεται στα έσχατα, που είναι μέρος της πίστεως τα έσχατα. Ξέρετε δε σήμερα τι κυκλοφορεί... Είδατε, πέρασε η 4^η Ιουλίου. Πού είναι εκείνοι που φλυαρούσαν επί φλυαριών φλυαρίες, ότι ήρθε το τέλος του κόσμου και να ανοίγουν τα κιτάπια του Νοστράδαμου και να λένε και να λένε και να λένε... Και μόνον ο Νοστράδαμος; Και τόσοι άλλοι ψευδοπροφήται...Είδατε τίποτα να γίνεται; Είδατε τίποτε; Την ημέρα εκείνη ήταν συννεφιά. Το άκουσα στο ραδιόφωνο, και ήταν συννεφιά. Και έπιασε κουβέντα εκεί ο δημοσιογράφος με μια γυναικούλα. Είχε βγει από την Εκκλησία. Λέει: «Τι νομίζεις;». «Δεν βλέπεις», του λέει, «που συννέφιασε και τελειώνει ο κόσμος;». Επειδή συννέφιασε τελειώνει ο κόσμος; Έγινε τίποτε; Τώρα περιμένομε κάπου εδώ μετά τις 21-22 Ιουλίου, περιμένουνε κάτι άλλο, που είπαν εκείνοι που είπαν κ.λπ. κ.λπ. Δεν έχω καιρό να σας τα αναλύσω περισσότερο. Δηλαδή δεν μένουν εις την ακρίβειαν της Γραφής, αλλά ό,τι κατεβάσει το μυαλό τους, ό,τι έχουν μέσα στην κοιλιά τους, κατά την λαϊκή έκφραση, αυτά εκφράζουν. Δεν είναι σωστά πράγματα. Γι΄αυτό σας λέγω αυτό το θέμα σήμερα, για να καταλάβομε ότι πρέπει να μένομε εις την ακρίβειαν.

     Αλλά εάν πρέπει να μιλάμε δια τα έσχατα με ακρίβεια, αναφέρεται και το ήθος για το οποίο πρέπει να μιλάμε με ακρίβεια. Γράφει εις τους Εφεσίους ο Απόστολος Παύλος τα εξής: «Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε». «Βλέπετε» θα πει προσέχετε. «Περιπατεῖτε» θα πει πολιτεύεσθε. Πολιτεύεσθε από πλευράς ήθους. «Ἀκριβῶς». Είδατε;) μὴ ὡς ἄσοφοι(:όχι σαν άσοφοι), ἀλλ᾿ ὡς σοφοί (:αλλ’ ως σοφοί)… συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου». Η ακρίβεια λοιπόν στην πίστη η ακρίβεια και εις το ήθος· που αγωνίστηκαν οι Πατέρες εν Συνόδοις, αλλά και εις τις προσωπικές τους διδασκαλίες και συγγραφές, δεν είναι μία σχολαστικότητα που καταναλώνομε τον καιρό μας σαν κάτι το στείρο και άγονο. Αλλά μία ανάγκη, σας είπα, σπουδαιοτάτη.

     Η απουσία αυτής της ακριβείας είναι το έργο του διαβόλου. Αλλά και της ανθρωπίνης ραθυμίας, τεμπελιάς. Με αποτέλεσμα την μεγάλη ποικιλία απόψεων περί πίστεως, αλλά και περί ήθους. Ήθος είναι η ηθική ζωή. Φθάνομε να έχομε, αφού δεν ακριβολογούμε, τις προσωπικές μας απόψεις, τις προσωπικές μας θέσεις. Φθάνομε να λέμε ότι το Ευαγγέλιον πρέπει να προσαρμόζεται στην εποχή μας -ακούτε, το Ευαγγέλιο να προσαρμόζεται στην εποχή μας…- και σε εκείνο που εγώ θέλω, κι όχι εγώ να προσαρμόζομαι, ανεξάρτητα της εποχής που ζω, σε εκείνο που επιτάσσει το αιώνιο Ευαγγέλιο. Δηλαδή πλάθομε ο καθένας ένα ατομικό του, προσωπικό του, κατά το δοκούν Ευαγγέλιο. Εγώ έτσι το θέλω. Ο άλλος έτσι το θέλει. Μα το Ευαγγέλιον είναι ένα. Δεν θα ‘ρθει στην εποχή μας και στο κάθε πρόσωπο και στο κάθε υποκείμενο να προσαρμόζεται. Αλλά εμείς σε κάθε εποχή και κάθε πρόσωπο πρέπει να προσαρμοζόμεθα.

    Μην λησμονούμε ότι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Χριστός χθές καί σήμερον καί εἰς τούς αἰῶνας ὁ αὐτός». Δεν μεταβάλλεται ο Χριστός. Δεν αλλάζει. Μην λέμε λοιπόν… αναχρονισμένο το Ευαγγέλιο και ότι χρήζει, χρειάζεται μίαν ανανέωσιν. Στην πραγματικότητα ξέρετε τι θα ήταν; Μία εκκοσμίκευσις. Ο Χριστός είπε αυτό που ακούσαμε: «Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων -ακούσαμε το πρωί στο Ευαγγέλιο-  τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν». Άνθρωπε, ελαχιστοποιείς το Ευαγγέλιο και το κηρύσσεις όπως θέλεις. Ε, λοιπόν, θα ελαχιστοποιηθείς κι εσύ. Θα κριθείς δηλαδή τιποτένιος. Λένε: «Και τι είναι η νηστεία;». Για παράδειγμα σας το λέω. Και τι είναι η νηστεία; Τι είναι η νηστεία; Εντολή είναι η νηστεία. «Μα… δεν είναι σπουδαία». Δεν είναι σπουδαία; Είτε σπουδαία, είτε όχι σπουδαία, είναι εντολή του Θεού. Και όλες οι εντολές του Θεού, σίγουρα είναι σπουδαίες. Γιατί; Γιατί εντέλλεται ο Θεός. Και δείχνει ότι δεν μπορείς, συ ο άνθρωπος, να αυξομειώνεις τις εντολές και να λες: «Αυτή είναι σπουδαία εντολή και μεγάλη, αυτή δεν είναι σπουδαία, είναι μικρή». Όχι αγαπητοί. Είναι ένας άκρατος εγωισμός, που γίνεται κριτής των εντολών του Θεού. Καλείσαι με ταπείνωση, άνθρωπε, να αποδεχθείς αυτό που σου λέγει ο Θεός. Τι θα λες; Το λέγει ο Θεός. Τι θα λες; Το λέγει ο Θεός. Τίποτε άλλο.

    Πάντως, μέσα σε αυτόν τον λαόν του Θεού, μέσα σ’ αυτήν την Εκκλησία, σ’ αυτήν την διοίκηση της Εκκλησίας, επικρατεί μία πάλη ανάμεσα στην ακρίβειαν και την ανακρίβειαν, το γνήσιο και νόθο. Τα δόγματα, κατά δυστυχίαν, παραμερίζονται, όταν μας ενοχλούν· γιατί απ’ αυτά βγαίνει το ήθος. Ναι. Από τα δόγματα βγαίνει το ήθος. Επί παραδείγματι, όταν λέμε: «Μην πορνεύεις» αυτό τι είναι; Ήθος. Ναι, αλλά αυτό βγαίνει από το δόγμα. «Ποιο δόγμα;», θα μου πείτε. Δεν λέει ο Απόστολος Παύλος ότι τα σώματά μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος; Αυτό τι αποτελεί; Δεν αποτελεί μίαν αλήθειαν, ένα δόγμα; Από πού λοιπόν βγαίνει το ήθος; Ότι δεν πρέπει να πορνεύεις; Από το δόγμα ότι το σώμα σου είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Έτσι λοιπόν αν χαλάσω το δόγμα, το μετατρέψω, το αλλοιώσω, κατά ανάγκην θα αλλοιωθεί και το ήθος. Είναι πάρα πολύ, αγαπητοί μου, φυσικό.

     Το ήθος το θέλομε μάλλον όχι όπως μας το προσφέρει το Ευαγγέλιον, αλλά μάλλον επί μίας φιλοσοφικής ηθικής. Όχι ευαγγελικής ηθικής· φιλοσοφικής ηθικής. Είναι γνωστό ότι όλα τα φιλοσοφικά συστήματα, έχουν την ηθική τους. Όλα. Και το υλιστικόν σύστημα έχει την ηθική του, κ.ο.κ. Το θέμα είναι τεράστιο, όπως βλέπετε. Γιατί κρίνει τη σωτηρία μας. Ένα νόθο Ευαγγέλιον δεν σώζει ποτέ. Γι΄αυτό πολέμησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, δια την ακρίβειαν του δόγματος, εις τας Οικουμενικάς και εις τας τοπικάς Συνόδους. Ναι . Κάποτε άκουσα ένα πολύ σπουδαίον, έναν πολύν πολιτικόν, είναι πάρα πολλά χρόνια, πάνω από 40 χρόνια, που απεκάλεσε τον Μέγα Αθανάσιον ότι ήταν σχολαστικός και περιοριζόταν, δεν είχε δηλαδή ένα ευρύ πνεύμα. Μακαρίτης αυτός ο πολιτικός, προ πολλών ετών. Την ίδια στιγμή είπα… -ήτανε δίπλα μου και τον άκουσα: «Ταλαίπωρε και φτωχέ άνθρωπε, λες με στενό μυαλό τον Μέγαν Αθανάσιον; Ποιος είσαι συ; Που θα πεις με στενό μυαλό τον Μέγαν Αθανάσιον;». Απλώς είναι ένα επικάλυμμα ένα νοθευμένο Ευαγγέλιον, των αδυναμιών μας. Και ένας σιγαστήρας της συνειδήσεώς μας. Λέμε και νομίζομε, όταν λέμε και λέμε για την αγάπη, αγάπη, όλο, λέει το Ευαγγέλιο είναι αγάπη… Είναι κι άλλα πράγματα, που εκφράζουν την αγάπη. Μην θέλομε να τα συνοψίσομε τον εαυτόν μας στα λοιπά θέματα, χαλαρόν.

    Στην εποχή μας, οι έννοιες των λέξεων διαφοροποιούνται. Μιλάνε για αγάπη. Ναι. Και εννοούν τον έρωτα στην πορνική του μορφή... Μιλάνε για την αγάπη του Θεού και του έχουν αφαιρέσει την ιδιότητα του Κριτού. «Α, λέει,  ο Θεός είναι αγάπη, τι θα πει  θα κρίνει;». Θα σε κρίνει, άνθρωπε. Και το ένα και το άλλο. Μιλάνε για Παράδοση -ω, εδώ δα…- και εννοούν την ελληνικήν Παράδοσιν κατά το πλείστον την αρχαιοελληνική παράδοση και βέβαια όχι την χριστιανική παράδοση της Εκκλησίας. Και εισάγουν… και τι δεν εισάγουν μέσα εις την ζωήν μας, με αυτήν την, επ’ ονόματι της παραδόσεως, κατάστασή μας. Γιατί η παράδοσις η αρχαιοελληνική μπήκε μέσα εις την ζωή μας την χριστιανική και βέβαια έχει αλλοιώσει πάρα πολλά πράγματα.

    Και το αποτέλεσμα; Βήμα με βήμα να προχωρούμε εις την αποχριστιάνισιν του λαού μας, ώστε παγκόσμια πια να λέμε ότι - ακούστε συνέπειες… – ότι ο αστερισμός του Ιχθύος, δηλαδή η περίοδος του Χριστιανισμού, 2000 χρόνια τώρα, ξόφλησε πλέον. Και έρχεται ο αστερισμός του Υδροχόου, δηλαδή η περίοδος του Αντιχρίστου, με το όνομα «Νέα Εποχή»( New Age) και που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εποχή της αποστασίας. Με το να μην κρατούμε λοιπόν την ακρίβεια, βλέπετε πού φθάνομε; Να ποια είναι λοιπόν η σημασία και η αξία των όσων είπε ο Χριστός για την ακρίβεια και της πίστεως και του ήθους.

     Αγαπητοί, η ακρίβεια της πίστεως και του ήθους έχει παραμεριστεί σαν κάτι το αναχρονισμένο. Και συνεπώς δύσχρηστο. Σημειώνεται μία ραγδαία δε εξέλιξη παρακμής χριστιανικής! Και μην νομίσετε, όταν ο πνευματικός άνθρωπος παρακμάζει, συμπαρασύρει μαζί του πάσης μορφής παρακμήν. Έχετε την εντύπωση ότι ο πολιτισμός μας δεν βρίσκεται σε παρακμή; Μην μου πείτε ότι έχομε ύψιστα άλματα εις την τεχνολογία, στον τεχνικόν πολιτισμόν. Ουσιαστικά έχομε πνευματικήν παρακμήν. Γενικά. Παρακμήν. Ναι. Μιλάμε για ανθρωπισμό και είναι ο πιο απάνθρωπος αιώνας απ’ όλους τους αιώνες του Χριστιανισμού.

     Σήμερα ο σωστός και ακριβής Χριστιανός περνάει μία δοκιμασία. Γίνεται μάρτυρας συνειδήσεως· που ίσως αύριο θα γίνει και μάρτυρας αίματος. Είναι το μαρτύριο που περνούσε και ο Λωτ σαν κάτοικος των παρηκμασμένων Σοδόμων, ώστε να γράφει ο Απόστολος Πέτρος στην δευτέρα του επιστολή: «Καὶ δίκαιον Λὼτ καταπονούμενον ὑπὸ τῆς τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ ἀναστροφῆς ἐρρύσατο (:γλύτωσε ο Θεός) βλέμματι γὰρ καὶ ἀκοῇ (:με τα μάτια και με την ακοή) ὁ δίκαιος -Λωτ- ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς (:κατοικώντας ανάμεσα σε αυτές τις πόλεις -Πεντάπολις ήτο) ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχήν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνισεν». Όλα αυτά που έβλεπε, τα βρώμικα, τα φοβερά, στον δρόμο να κυλίονται οι άνθρωποι από την ομοφυλοφιλία. «Πωπω», να λέει! Να κλείνει τα μάτια. «Πώπω, εκεί…» Ξέρετε εκείνο το περιστατικό, που έφθασαν από μικρού έως μεγάλου στο σπίτι του Λωτ, όταν είδαν τους δύο άνδρας, οι δύο άγγελοι, εις τύπον του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και ήταν, λέει, ωραίοι νέοι κτλ. και πήγαν στην πόρτα του Λωτ. Την χτυπούν. «Άνοιξέ μας».  «Τι θέλετε;». «Δώσε μας», λέει, «αυτούς τους νέους να γαμβρεύσομε», δηλαδή ομοφυλικώς να συνέλθομε μαζί τους. Ακούτε; Δεν μπορούσε πια να μείνει αυτή η πόλις. Μπορούσε να μείνει; Και ήλθε η καταστροφή, όπως ήλθε, που την ξέρετε όλοι σας.

    Μην λησμονούμε ότι θα κριθούμε με βάση το Ευαγγέλιον που άφησε ο Χριστός και οι Απόστολοι. Και όπως διετηρήθη στην εκκλησιαστική μας παράδοση. Και όπως μας το διασώζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας και όχι όπως διαμορφώνει- ακούστε- το Ευαγγέλιον, το λεγόμενον «Εκκλησιαστικόν Δίκαιον». Τι είναι το Εκκλησιαστικόν Δίκαιον; Ο τρόπος σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας. Κι επειδή η Πολιτεία αλλάζει διαρκώς τους νόμους της, αλλάζει και τις σχέσεις της με την Εκκλησία. Θυμηθείτε, αυτόματο διαζύγιο· θυμηθείτε, μοιχεία· θυμηθείτε, έκτρωση· θυμηθείτε, θυμηθείτε…

      Αγαπητοί, ό,τι άλλο κι αν είναι από τον κόσμο, είναι από τον διάβολο. Να το ξέρομε αυτό το πράγμα. Όσοι κατανοούν, ας κατανοούν. Και όσοι θέλουν να σωθούν, βεβαίως θα σωθούν. Μόνον η ακρίβεια στην πίστη και στο ήθος σώζει. Και μόνον αυτή.

                 ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

    και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

              μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

          ψηφιοποίηση της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας και επιμέλεια:

                             Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_809.mp3