Και αυτή παρέμεινε για πάντα για μένα η εικόνα του γάμου, η πραγματικά ουράνια ομορφιά του...

Στα περιοδικά και στις ταινίες, η «εικόνα του γάμου» είναι πάντα ένα νεαρό, όμορφο ζευγάρι, που μόλις ξεκινάει τον έγγαμο βίο του με ένα μακρύ φιλί. Αλλά θυμάμαι μια όμορφη φθινοπωρινή μέρα, είδα ένα ηλικιωμένο και προφανώς φτωχό ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι σε έναν δημόσιο κήπο σε ένα εργατικό παριζιάνικο προάστιο. Κάθονταν σιωπηλά, κρατώντας τα χέρια, απολαμβάνοντας ξεκάθαρα το χλωμό φως και τη ζεστασιά του φθινοπωρινού βραδιού. Ήταν σιωπηλοί. όλα τα λόγια είχαν ειπωθεί, τα πάθη είχαν βιωθεί, οι καταιγίδες είχαν ηρεμήσει. Η ζωή ήταν πίσω τους, αλλά ήταν τώρα και εδώ - σε αυτή τη σιωπή, σε αυτό το φως, σε αυτή τη ζεστασιά, σε αυτά τα χέρια που ενώνονταν χωρίς λόγια. Ήταν η ζωή, έτοιμη για την αιωνιότητα, ώριμη για χαρά. Και αυτή παρέμεινε για πάντα για μένα η εικόνα του γάμου, η πραγματικά ουράνια ομορφιά του...

(Αναγνώστης Sergius)

Είπε γέρων.

Μερικές φορές κατά την εξομολόγηση, βασανιζόμαστε πάνω στη σκόνη μικρών αμαρτιών, αλλά ξεχνάμε το πιο σημαντικό...

Την ασυγχώρητη αμαρτία, που βρίσκεται σαν βράχος στην είσοδο της ψυχής μας.

Αυτή είναι η αμαρτία της δυσαρέσκειας ενάντια στην ίδια τη Ζωή και ενάντια στον Θεό για το γεγονός ότι η ζωή μας δεν εξελίχθηκε «σύμφωνα με το σχέδιο».

Αυτή είναι μια ήσυχη, παρασκηνιακή δυσαρέσκεια με την τύχη μας: όχι η σωστή εμφάνιση, όχι ο σωστός σύζυγος, όχι τα σωστά παιδιά, όχι η σωστή υγεία.

Στεκόμαστε στην εκκλησία με πέτρινα πρόσωπα επειδή είμαστε βέβαιοι:

Ο Θεός μας έχει υποτιμήσει στην κατανομή των χαρισμάτων.

Αυτή είναι η σοβαρή αμαρτία της γκρίνιας, η δυσπιστία στην Πρόνοια.

Έχουμε ξεχάσει ότι η γέννηση σε μια συγκεκριμένη οικογένεια, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, είναι το σημείο εκκίνησης του ταξιδιού μας προς τη θέωση.

Απορρίπτοντας την πραγματικότητά μας, απορρίπτουμε τον Σταυρό που μας δόθηκε για σωτηρία. Αλλά είναι δυνατόν να σωθούμε χωρίς τον Σταυρό;

Αδύνατο. Αν ήταν ωφέλιμο για εσάς, μόνο εσάς, με τις αδυναμίες σας, να γεννηθείτε δισεκατομμυριούχος ή αθλητής, ο Κύριος, που σας αγάπησε μέχρι σημείου σταύρωσης, θα σας το είχε χαρίσει.

Αλλά σας έδωσε αυτό που θα σας σφυρηλατήσει σε άγιο, όχι σε έναν φιλισταίο που έχει διαφθαρεί από την άνεση.

Το να συμβιβαστείτε με το «χιλιόμετρο μηδέν» σας δεν είναι συντριβή, αλλά η μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης.

Πείτε απόψε:

«Κύριε, δέχομαι αυτή τη ζωή ως το αλάθητο σχέδιό Σου. Σταματάω να αγανακτώ με το γεγονός ότι είμαι αυτός που είμαι και όχι κάποιος άλλος».

Μόλις σπάσει αυτή η γκρίνια, η ικανότητά σας να αναπνέετε θα επιστρέψει. Και θα δείτε:

Η ζωή σας δεν είναι ένα λάθος, αλλά ένα μοναδικό αριστούργημα, γραμμένο από μια Αγάπη που απλά δεν έχετε καταφέρει ακόμα να αποκρυπτογραφήσετε.

Boredom—I wouldn't look at anything.

Boredom—I wouldn't look at anything. And why? Because there's rot inside. What's the cure? Patience. Look at those young birches: how terrified they were in the autumn winds and winter blizzards, and now look how they're putting out their buds—as if bragging. So it is with us: the more we endure, the more we rejoice.

Venerable Anatoly of Optina

Σιλβέστερ Σταλόνε: «Η εκκλησία είναι το γυμναστήριο της ψυχής... Όσο περισσότερο στρέφομαι στην πίστη στον Ιησού, τόσο περισσότερο φεύγει η πίεση από πάνω μου».«Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος και Σωτήρας μου!»

In today’s reading from the Book of Acts, Philip comes upon an Ethiopian man who is reading from the prophecy of Isaiah.

Christ is Risen!

In today’s reading from the Book of Acts, Philip comes upon an Ethiopian man who is reading from the prophecy of Isaiah. When Philip asks him if he understands what he is reading, the Ethiopian responds, “How can I, unless someone guides me?” (Acts 8:31).

When I climbed Mount Rainer in 2004, I didn’t just begin that two-day journey up that mountain on my own, I had an experienced guide; someone who know the routes to the summit, the terrain, how to navigate crevasse fields, where to pitch our tents, and when to use and rely on ropes for our safety.

The same is true with our spiritual journey and quest for salvation. It certainly is possible to attain that goal on our own but is much easier if we rely on experienced guides who can help us navigate towards that destination. Someone to explain to us the Word of God and the meaning of the Gospel. A guide to enlighten us to the sacred mysteries of the Sacraments, Holy Scripture, Spirituality, and Prayer, as well as how to avoid the many hidden crevasses of evil and slippery slopes of sin. 

Sometimes a spiritual guide can make all the difference between success and failure, but one must possess humility and a willingness to be led to make that possible. 

Fr. John

Αγία Ματρώνα (Δμητριγέβνα Νικόνοβα) της Μόσχας2 Μαΐου 1952 - 2 Μαΐου 2026 • 74 έτη από την κοίμηση της Αγίας.

Δεν πρέπει κανεὶς να φοβάται τίποτα, όσο φοβερὸ και αν φαίνεται αυτό. Βλέπεις, κουβαλάνε ένα μωρὸ με το ελκηθράκι και δεν το νοιάζει τίποτα! Όλα θα τα κανονίσει ο Ίδιος ο Κύριος!

Αγία Ματρώνα (Δμητριγέβνα Νικόνοβα) της Μόσχας

2 Μαΐου 1952 - 2 Μαΐου 2026 • 74 έτη από την κοίμηση της Αγίας

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη...

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη... 

Γεννημένη δίχως την δυνατότητα να βλέπει και  

μετά από λίγα χρόνια, μικρό κοριτσάκι,  

μένει για το υπόλοιπο της ζωής της ανάπηρη-κατάκοιτη.... 

Ο κόσμος που μετρά την ζωή με την υγεία και τις επιτυχίες  

αντικρίζοντας τούτο το κοριτσάκι θα έλεγε ‘’τι ζωή είναι τούτη;’’ 

Η δε απάντηση του Θεού σε αυτό το ερώτημα 

έρχεται μέσα από την ίδια την Αγία Ματρώνα  

όχι με λόγια αλλά με την πορεία της ζωής της. 

Η Αγία είχε κάθε λόγο να παραιτηθεί από την ζωή της 

όμως δεν το έκανε όχι γιατί δεν είχε τις δυσκολίες τις δικές μας,  

αλλά γιατί δεν άφησε τις δυσκολίες 

να καθορίσουν την πορεία της. 

Καλά η Αγία δεν είχε ερωτήματα με τόσα που πέρασε; 

Ασφαλώς και είχε, άλλωστε οι δοκιμασίες 

πάντα γεννούν εκείνα τα επώδυνα ‘’γιατί’’... 

Και αυτό είναι ανθρώπινο.  

Δεν είναι αδυναμία 

αλλά είναι η καρδιά που πονά και ζητά νόημα. 

Ξέρεις στην στον δρόμο της ζωής μας 

αναφύονται πολλά ερωτηματικά. 

Όμως κάποια από αυτά δεν μένουν απλώς ερωτήματα. 

Τα κρατάμε μέσα μας, τα περιεργαζόμαστε, 

τους δίνουμε χώρο και χρόνο, 

και χωρίς να το καταλάβουμε τα τρέφουμε. 

Και τότε αυτά τα ερωτηματικά μεγαλώνουν, θεριεύουν. 

Και από μικρά «γιατί» γίνονται μεγάλα εμπόδια. 

Δεν φράζουν μόνο τον δρόμο μας 

αλλά αρχίζουν και να τον αλλάζουν. 

Μας στρέφουν αλλού. 

Μας απομακρύνουν από την εμπιστοσύνη στον Θεό 

και μας κλείνουν μέσα στη δική μας λογική. 

Και έτσι ο άνθρωπος δεν περπατά πλέον ελεύθερα 

περπατά καθοδηγούμενος 

από τους φόβους και τους λογισμούς του. 

Όμως να το ξεκαθαρίσουμε, 

δεν είναι ότι δεν ένοιωθε τον πόνο της δοκιμασίας η Αγία , 

αλλά βρισκόμενη μέσα σε αυτόν δεν έχασε την εμπιστοσύνη της. 

Άφησε απ’ τα χέρια της ότι την κρατά στο πνεύμα του κόσμου  

και σφιχταγκάλιασε τα ματωμένα πόδια του Χριστού μας.  

Η Αγία δεν άντεξε επειδή ήταν δυνατή λόγω χαρακτήρα  

άντεξε επειδή δεν ήταν μόνη. 

Η αντοχή της ήταν καρπός ζωντανής σχέσης με τον Θεό. 

Και αυτό εξηγεί πολλά... 

Δεν είναι η απουσία δυσκολιών 

που καθορίζει τη ζωή του ανθρώπου,  

αλλά η παρουσία του Θεού μέσα σε αυτές. 

Ίσως τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα 

προς εμάς από την Αγία, 

μπορεί να μην είχε μάτια για να δει τον κόσμο 

αλλά είχε καρδιά για να δει τον Θεό. 

Και γι’ αυτό, μέσα στο σκοτάδι της, 

έζησε πιο φωτεινά από πολλούς που «βλέπουν». 

Υ.Γ Αύριο το βραδάκι, πρώτα ο Θεός, θα αγρυπνήσουμε, 

     θα προσφέρουμε λίγο από τον κόπο και τον χρόνο μας  

     στην Αγία μας....Το αξίζει και με το παραπάνω άλλωστε...

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.

JUMALANPALVELUKSET 1.-3.5.

JUMALANPALVELUKSET 1.-3.5.

Pe 1.5. klo 8:40 Hetket ja Jumalallinen Liturgia (profeetta Jeremias ja Tamara Georgialainen)

La 2.5. klo 17 Vigilia (Samarialaisen naisen sunnuntai)

Su 3.5. klo 8:40 Hetket ja Jumalallinen Liturgia (Samarialaisen naisen sunnuntai)

Su 3.5. klo 17 Ehtoopalvelus

Kristus nousi kuolleista! 

Viidea pääsiäisajan sunnuntai on omistettu Vapahtajan ja samarialaisen naisen kohtaamiselle Jaakobin kaivolla. Myllypuron kappelilla toimitetaan jumalanpalvelukset seuraavan viikon kestäessä seuraavasti:

Tervetuloa viettämään yhä jatkuvaa pääsiäiskautta!

"Näin sanoo Herra samarialaiselle naiselle: Jos tietäisit, minkä lahjan Jumala on antanut, ja ymmärtäisit, kuka sinulta pyytää juotavaa, pyytäisit itse häneltä, ja hän antaisi sinulle elävää vettä etkä enää koskaan olisi janoissasi, sanoo Herra." (kiitosstikiiroista)

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

Πήγε κρυφά στην Πομπή του Σταυρού για να παραδοθεί στον θάνατο κάτω από έναν βρεγμένο θάμνο. (Πρέπει κανείς να βγάλει τα προς το ζην εδώ! Γιατί η σκληρή ποινή των γιατρών φάνηκε ανίσχυρη μπροστά στην παράξενη απόφαση του παππού Ερμολάιτς;)

Ο παππούς Ερμολάιτς διαγνώστηκε με καρδιακή πάθηση. Τον συμβούλεψαν να μην σηκώνει βαριά αντικείμενα και γενικά να μειώσει τη σωματική δραστηριότητα. «Πώς μπορείς να τη μειώσεις όταν έχεις ιδιωτικό σπίτι και λαχανόκηπο - και αυτός είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσής σου;» σκέφτηκε ο παππούς.

Λυπημένος, ο παππούς αποφάσισε να πάει στην Πομπή του Βελικορέτσκι, ώστε αν πέθαινε, να είναι εκεί, κοντά στον Θεό.

Το ανέφερε αυτό στη σύζυγό του, η οποία ήταν μια ευαίσθητη, αν και αγχώδης, γυναίκα.

Ο παππούς έφυγε σιωπηλά, κρυφά, χωρίς καν να το πει στη γυναίκα του.

Ο Ερμολάιτς περπάτησε στην Πομπή του Σταυρού πίσω από την εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, πονώντας όλο του το σώμα, αλλά - ως εκ θαύματος! - η καρδιά του δεν πόνεσε!

Στην προτελευταία στάση ανάπαυσης, αρρώστησε εντελώς, ξάπλωσε κάτω από έναν θάμνο και τα παράτησε.

Οι άνθρωποι συνέχισαν να έρχονται, και τότε ένας νεαρός στάθηκε δίπλα του και είπε:

«Παππού, σήκω, όλοι έφυγαν, άσε με να σε βοηθήσω».

Περπατούσαν  αργά. Στην τελευταία στάση ανάπαυσης, τα χέρια και τα πόδια του Γερμολάιτς μουδιάστηκαν - ήταν ξαπλωμένος εκεί σαν πέτρα.

Και το αγόρι:

«Παππού, δεν φεύγω χωρίς εσένα».

Ο γέρος ήταν έξαλλος μαζί του - δεν με άφηνε να πεθάνω εν ειρήνη.

Εν τω μεταξύ, η γυναίκα του είχε καλέσει όλα τα νεκροτομεία, εξαντλημένη από την ανησυχία.

Και ο νεαρός πήρε τον Γερμολάιτς υπό την προστασία του: τον βοηθάει, τον ταΐζει, κουβαλάει τις τσάντες του.

Ο παππούς θύμωσε εντελώς και είπε:

«Γιατί δεν με αφήνετε να πεθάνω εν ειρήνη;»

Το αγόρι έμεινε άναυδο στην αρχή, σώπασε, μπερδεύτηκε και μετά ξέσπασε σε γέλια:

«Είσαι τόσο αστείος, παππού! Το να πεθαίνεις κατά τη διάρκεια της πομπής - πρέπει να το αξίζεις!»

σκέφτηκε ο Γερμολάιτς.

Τη δεύτερη μέρα, πλησίασαν στο χωριό Γκορόχοβο, όπου σερβίρεται χυλός φαγόπυρου σε όλους. Όλοι ήταν χαρούμενοι και χαρούμενοι. Τεράστιες δεξαμενές με χυλό γουργούριζαν, αποπνέοντας ένα ευωδιαστό άρωμα.

Ο παππούς και το αγόρι βούτηξαν στην αγία πηγή και ολόκληρο το σώμα του Γερμολάιτς ζωντάνεψε. Ξέχασε εντελώς την καρδιά του.

Ο γέρος μπήκε στην εκκλησία και στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Δεν ήξερε πώς να προσεύχεται - άλλωστε, τον είχαν διδάξει τόσα πολλά πώς δεν υπήρχε Θεός. Ψιθυρίζει με τον δικό του τρόπο: «Αγάπη μου, είσαι Γυναίκα (δεν ήξερε τότε ότι ήταν Παρθένος), βοήθησέ την κόρη μου να γεννήσει ένα παιδί, το θέλει πολύ, θρηνεί. Ξέρεις πώς να βοηθήσεις».

Εν τω μεταξύ, η γυναίκα του ρωτάει τους ανθρώπους για τον παππού της σε όλα τα χωριά από τα οποία πέρασε η πομπή, σχεδόν θέλοντας να υποβάλει δήλωση αγνοουμένου, αλλά εξακολουθεί να κρατάει τον εαυτό του.

Ο παππούς επέστρεψε σπίτι αλλαγμένος. Τώρα πηγαίνει κάθε χρόνο - και ευχαριστεί τον Θεό και τον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό.

Ο Γερμολάιτς πήγε στους γιατρούς, αλλά εκείνοι απλώς σήκωσαν τους ώμους τους με δυσπιστία:

"Τι είδους σαρώσεις και εξετάσεις είναι αυτές!!! Δεν γίνεται!!! Τις έχω κάνει δύο φορές. Είναι υγιής."

Έγινε φίλος με το αγόρι. Βρέθηκε χωρίς πατέρα, και τώρα ο Γερμολάιτς έχει γίνει σαν πατέρας γι' αυτόν, τόσο πολύ που άρχισε να τον αποκαλεί ακόμη και "μπαμπά".

Και σύντομα η κόρη του γέννησε μια εγγονή!

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Η ιστορία υποβλήθηκε από την συνδρομήτρια Οξάνα.

Ο τάφος της Αγίας Νεομάρτυρος Αργυρής στον περίβολο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής, στην περιοχή Χάσκιοϊ (Piri Paşa) της Κωνσταντινούπολης.

Ο τάφος της Αγίας Νεομάρτυρος Αργυρής στον περίβολο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής, στην περιοχή Χάσκιοϊ (Piri Paşa) της Κωνσταντινούπολης. Η Αγία Αργυρή, η οποία μαρτύρησε το 1725, ενταφιάστηκε εκεί, και ο τάφος της αποτελεί σημείο προσκυνήματος, με τη λειψανοθήκη της να φυλάσσεται επίσης στην ίδια  εκκλησία.. Η Αγία Αργυρή   που είναι προστάτης του γάμου, γεννήθηκε στην Προύσα το 1688, μαρτύρησε  το 1725 και η μνήμη της εορτάζεται στις 30 Απριλίου. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1955 το ακέφαλο ιερό σκήνωμα της αγίας Αργυρής φυλασσόταν μέσα σε ξύλινη λάρνακα στο αριστερό κλίτος του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Χάσκιοϊ (Πικριδίου), αφού η τιμία κάρα της είχε αφαιρεθεί από Ρώσο μοναχό κατά την ημέρα της ανακομιδής. Κατόπιν μεταφέρθηκε στη Ρωσία, όπου και εκεί εορτάζεται η μνήμη της. Όμως κατά τη διάρκεια των θλιβερών γεγονότων τον Σεπτέμβριο του 1955, όπου ο τουρκικός όχλος εισέβαλε στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, αλλά και σε άλλους ναούς της Κωνσταντινουπόλεως λεηλατώντας και καταστρέφοντας, αποτεφρώθηκε μαζί με τη λάρνακα και το ιερό σκήνωμα της αγίας Αργυρής. Διασώθηκε μόνο τμήμα από την αριστερή χείρα της, το οποίο φυλάσσεται στον αναστηλωμένο πλέον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, όπου κάθε χρόνο στις 30 Απριλίου, ημέρα της προς Κύριον εκδημίας της νεομάρτυρος αγιας Αργυρής, τιμάται πανηγυρικά η μνήμη της.Ο τάφος είναι μαρμάρινος και φέρει χαραγμένο κείμενο, αποτελώντας ένα σημαντικό μνημείο της Ορθόδοξης Ρωμιοσύνης στην  Πόλη.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 41

 

369 - Ό,τι φυτεύει ο ένας, ο άλλος το ξεριζώνει

Δύο σύζυγοι είχαν έναν κήπο, τον οποίο είχαν σπείρει με κάθε είδους λαχανικά. Είχε απομείνει μια μικρή άκασπη γωνιά. - Ας σπείρουμε κάτι εδώ χωρίς να το γνωρίζει ο σύζυγος - είπε η γυναίκα στον εαυτό της - για να τον εκπλήξει. Αλλά ο σύζυγος σκέφτηκε το ίδιο πράγμα: ας σπείρει κάτι χωρίς να το γνωρίζει η γυναίκα του. Η γυναίκα έσπειρε λουλούδια, και ο σύζυγος έσπειρε παπαρούνες. Όταν η παπαρούνα φύτρωσε, η γυναίκα έτρεξε και την τράβηξε έξω, περιμένοντας να βλαστήσουν τα λουλούδια της. Όταν τα λουλούδια φύτρωσαν, ο σύζυγος τα τράβηξε έξω, περιμένοντας να βλαστήσουν οι παπαρούνες του, ώστε να μην φυτρώσει τίποτα μετά.

Αυτό κάνουν μερικοί γονείς - πάρα πολλοί - όταν πρόκειται για την ανατροφή των παιδιών. Ό,τι σπέρνει ο ένας,ο  άλλος το ξεριζώνει και έτσι δεν φυτρώνει τίποτα.

Αυτό συμβαίνει όταν, πάνω απ' όλα, το παιδί δεν έχει καλή ανατροφή στο σπίτι. Σε αυτή την περίπτωση, η δουλειά που γίνεται από την εκκλησία και το σχολείο είναι μάταιη. Ό,τι σπέρνουν ο ιερέας και ο δάσκαλος στην καρδιά του παιδιού, ξεριζώνουν την κακή ανατροφή που έχει το παιδί στην οικογένεια.

Η καρδιά ενός παιδιού είναι σαν ένα άσπαρτο χωράφι. Οι γονείς έχουν την κύρια ευθύνη για το είδος του σπόρου που σπέρνουν σε αυτή τη γη, και δική τους είναι η ευθύνη για το πώς η εκκλησία και το σχολείο βοήθησαν να αναπτυχθεί ο σπόρος που έσπειραν σε αυτή τη γη.

Το γράμμα του νόμου - 1

Ο Καθολικός επίσκοπος Όθων του Μπαγιώ πολέμησε στη Μάχη του Χέιστινγκς με ραβδί, αντί για σπαθί. Φανταζόταν ότι μη χρησιμοποιώντας σπαθί θα συμμορφωνόταν με τους κανόνες της εκκλησίας, οι οποίοι απαγόρευαν στους κληρικούς να φέρουν σπαθιά.

Μιλάμε για τις εξομολογητικές μάχες που έλαβαν χώρα στην αρχαιότητα στη Βόρεια Ευρώπη. Σε αυτές τις μάχες, ο παραπάνω επίσκοπος χρησιμοποίησε ρόπαλο αντί για σπαθί, για να μην πέσει κάτω από την κρίση των λόγων του Σωτήρα: Πέτρο, βάλε το σπαθί σου πίσω στη θήκη του, γιατί όποιος τραβήξει το σπαθί του θα πεθάνει από σπαθί.

Αυτό είναι το γράμμα του νόμου. Αντί για σπαθί, χρησιμοποίησε ραβδί, σαν να μην είναι το ίδιο αν κάποιος σκοτωθεί με σπαθί ή με ραβδί!

371 - Σημερινοί Χριστιανοί

Σχετικά με τους πρώτους Χριστιανούς - τους χρυσούς Χριστιανούς - η ιστορία λέει ότι κάποτε, κάποιοι ειδωλολάτρες ηγεμόνες ήρθαν στη συνάντησή τους και, παίρνοντας την Καινή Διαθήκη από αυτούς, απείλησαν να κάψουν όλα αυτά τα βιβλία, ώστε να μην μείνει κανένα από αυτά. - Ορίστε, ρίξτε τα στη φωτιά! - απάντησαν οι Χριστιανοί. Δεν έχουμε χάσει τίποτα από αυτό, επειδή ξέρουμε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη απέξω και θα μπορέσουμε να την γράψουμε ξανά.

Ευτυχισμένες εποχές ήταν όταν οι Χριστιανοί γνώριζαν την Καινή Διαθήκη απέξω και τρομερές εποχές είναι σήμερα, όταν οι περισσότεροι Χριστιανοί δεν έχουν καν δει την Καινή Διαθήκη!

372 - Ο Κήπος με τα Ξινά Μήλα

Ένας άνθρωπος προστατεύει τον κήπο του από τα παιδιά και τις καταιγίδες με έναν παράξενο τρόπο. Στα πλάγια, είχε βάλει όλα τα μήλα με τα ξινά και τα κακά μήλα, αλλά μέσα υπήρχαν υπέροχα μήλα για να τα γευτείς.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους, όταν πρόκειται για το Ευαγγέλιο του Σωτήρα και μια ζωή που έζησε μαζί Του. Ο κήπος είναι η γλυκύτητα και η χαρά που τους δίνει η ζωή που έζησε με τον Κύριο και το Ευαγγέλιό Του.

Αλλά αυτός ο υπέροχος κήπος έχει, στην αρχή, όταν μπαίνεις σε αυτόν, και μερικά ξινά μήλα: αυταπάρνηση, απάρνηση των επιθυμιών, των απολαύσεων και των εθίμων αυτού του κόσμου. Αλλά αυτά τα ξινά μήλα διαρκούν μόνο μια στιγμή, μέχρι να μπεις στον κήπο, σε μια ζωή που έζησες με τον Κύριο. Όταν μπείτε σε αυτή τη ζωή και γευτείτε την, τότε αμέσως νιώθετε μια γλυκύτητα, μια χαρά, μια γαλήνη και μια ευτυχία που δεν είχατε και δεν γνωρίσατε. Οι περισσότεροι δεν μπαίνουν σε αυτή τη ζωή, επειδή δεν γνωρίζουν τη γλυκύτητα και τη χαρά που κρύβεται μέσα της. Γνωρίζουν μόνο τα ξινά μήλα που βρίσκονται στα πλάγια, στην είσοδο.

Εσύ, αναγνώστη, έχεις μπει στη ζωή και έχεις γευτεί τη γλυκύτητα και τη χαρά μιας ζωής που ζει στιγμή προς στιγμή με τον Κύριο;

373 - Μέλισσες και Αράχνες

Οι αράχνες είναι μεγάλοι εχθροί των μελισσών. Όταν μπαίνουν στην κυψέλη τους, είναι αλήθεια ότι δεν τις σκοτώνουν, αλλά καταστρέφουν το μέλι τους και με τους ιστούς τους μπερδεύουν το έργο των μελισσών και διαλύουν τον γάμο τους. Γι' αυτό οι μέλισσες πολεμούν λυσσαλέα τις αράχνες.

Κατά την εικόνα των αράχνων υπάρχουν και μικρές αμαρτίες. Δεν σκοτώνουν την ψυχή μονομιάς, αλλά σιγά σιγά, διαφθείροντας τις δυνάμεις της ψυχής. Όταν αυτές οι αράχνες έχουν εισέλθει στην ψυχή μας, ας τις διώξουμε αμέσως, γιατί αν τις αφήσουμε να φτιάξουν το σπίτι τους στην καρδιά μας, σύντομα θα δούμε το μέλι μας να χάνεται και την κυψέλη της συνείδησής μας να καταστρέφεται.

Ένα περιστατικό από τον πόλεμο

Ένας φίλος, που πολέμησε στον πόλεμο, μου είπε ότι σε δύο περιπτώσεις στη Γαλικία έπρεπε να πολεμήσουν τη νύχτα - κατά λάθος - με άλλους στρατιώτες τους, από άλλες μονάδες. Όλη τη νύχτα διεξήχθη μια άγρια ​​μάχη, με τη βοή του πολέμου, με νεκρούς και τραυματίες.

Μόνο το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και έγινε μέρα, έγινε αντιληπτό το τρομερό λάθος.

Στο σκοτάδι της νύχτας και στα ελατοδάση, οι αδελφοί πολεμούσαν.

Αυτό είναι ένα περιστατικό με βαθύ πνευματικό νόημα. Δεν βρίσκονται σε αυτή την τρομερή κατάσταση οι σημερινοί Χριστιανοί, που πολεμούν ο ένας εναντίον του άλλου στη νύχτα του φθόνου και του μίσους μεταξύ των αδελφών;... Δεν βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση οι χριστιανικοί λαοί της Ευρώπης, από τους οποίους ξεκίνησαν και ξεκινούν όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι, ώστε οι ειδωλολατρικοί λαοί να εκπλήσσονται από εμάς;... Δεν βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση ούτε οι χριστιανικές θρησκείες και ομολογίες, που επίσης πολεμούν και μισούν ο ένας τον άλλον;

Μια τρομερή νύχτα, με μάχες μεταξύ των αδελφών, είναι η ζωή του Χριστιανισμού σήμερα. Όσο διαρκεί αυτή η νύχτα, μάταια τραγουδάμε τα Χριστούγεννα: Το φως της γνώσης ανέτειλε στον κόσμο. Το φως της γνώσης και ο Ήλιος της δικαιοσύνης δεν φαίνονται στη ζωή μας.

Αλλά, μια για πάντα, ο ήλιος θα ανατείλει και θα γίνει μέρα. Τότε οι ζωντανοί και οι νεκροί θα δουν το τρομερό λάθος στο οποίο έχουν ζήσει.

375 - Μόνο κουρέλια...

Τον 17ο αιώνα, ζούσε στην Αγγλία ένας διάσημος ιεροκήρυκας: ο Γουέσλι. Με τη δύναμη της πίστης και με ένα δώρο από ψηλά, από έναν απλό υποδηματοποιό, είχε γίνει ένας διάσημος ιεροκήρυκας.

Κάποτε, ενώ κήρυττε, κάποιος στο ακροατήριο ψιθύριζε κακόβουλα: αυτός ήταν ένας υποδηματοποιός...ο υποδηματοποιός ενεργεί σαν ιερέας... - Κάποιος ψιθυρίζει συνέχεια ότι ήμουν υποδηματοποιός - είπε ο Γουέσλι, διακόπτοντας το κήρυγμά του - αλλά θέλω να σας πω ότι δεν είναι αλήθεια... ψέμα! Δεν ήμουν υποδηματοποιός... Ήμουν μόνο ένα φτωχό κουρέλι.

Η ταπεινότητα του εκλεκτού του Κυρίου σταμάτησε το στόμα του βλάσφημου.

376 - Τρία Θαύματα

Ένας διάσημος ιεραπόστολος είπε: Έχω δει τρία θαύματα σε αυτόν τον κόσμο:

Πρώτον. Έχω δει ανθρώπους που έχουν κάθε είδους ταλέντα από τον Θεό: πλούτο, χρήματα, επιστήμη, μάθηση, αλλά να τραγουδούν όμορφα, να γράφουν και να μιλούν όμορφα και πολλά άλλα - αλλά για τον Κύριο και για τις ψυχές τους δεν χρησιμοποιούν κανένα από αυτά τα ταλέντα (τα χρησιμοποιούν για την υπηρεσία του διαβόλου).

Δεύτερον. Έχω δει ανθρώπους που φαίνεται να μην έχουν δύναμη ή ιδιαίτερο χάρισμα, αλλά παραμένουν έκπληκτοι από τα υπέροχα πράγματα που μπορούν να κάνουν για το έργο του Κυρίου και για τη νίκη του Ευαγγελίου.

Το τρίτο θαύμα είμαι εγώ, που ήμουν έμπορος σκλάβων και διεφθαρμένων γυναικών, πουλώντας ανθρώπους για το δικό μου κέρδος και για το κέρδος του διαβόλου. Από αυτόν τον έμπορο και δολοφόνο ψυχών, ο Κύριος έκανε έναν έμπορο ψυχών.

377 - Η Αρκούδα και το Ζεστό Μέλι

Στο γλέντι ενός Γερμανού πρίγκιπα τους περασμένους αιώνες, για τη διασκέδαση των καλεσμένων, έφερναν μια αρκούδα, την οποία άφηναν ελεύθερη στη μέση μιας αυλής, όπου υπήρχε μια μεγάλη κατσαρόλα γεμάτη ζεστό μέλι.

Όπως η αρκούδα είναι απεγνωσμένη για μέλι - μόλις την άφησαν ελεύθερη, όρμησε με το ρύγχος της στην κατσαρόλα, καίγοντας τον εαυτό της πικρά. Ουρλιάζοντας από τον πόνο, υποχώρησε στην άκρη της αυλής. Αλλά λίγο αργότερα, η απληστία την οδήγησε πίσω στην κατσαρόλα. Και πάλι κάηκε και πάλι υποχώρησε. Και ξανά ήρθε, και ξανά έφυγε τρέχοντας. Και έκανε το ίδιο μέχρι που τελικά κατάπιε όλο το μέλι και πέθανε επί τόπου.

Ακριβώς το ίδιο κάνει και ο Χριστιανός των γραμμάτων. Όταν καίγεται με το μέλι των κοσμικών απολαύσεων - υποχωρεί με μετάνοια. Αλλά η απληστία τον οδηγεί στην αμαρτία ξανά. Και αφού καεί ξανά, μετανοεί ξανά ξανά. Και καίγεται ξανά και μετανοεί ξανά. Και καίγεται και μετανοεί ξανά, αλλά δεν εγκαταλείπει το μέλι μέχρι να πεθάνει στην αμαρτία και σε πνευματική καταστροφή.

Ποιο είναι το όφελος να εξομολογούμαστε τακτικά και να αμαρτάνουμε τακτικά; Ποιο είναι το όφελος της μετάνοιας αν κάνουμε τα ίδια βδελύγματα; Ποια είναι η χρησιμότητα της μετάνοιας αν δεν εγκαταλείψουμε το μέλι;

Μια μετάνοια χωρίς διόρθωση είναι κάτι πολύ ευχάριστο για τον διάβολο. Ο πρίγκιπας και οι άντρες του γέλασαν με την αρκούδα με το ζεστό μέλι.

Ο πρίγκιπας του σκότους και η συντροφιά των δαιμόνων του γέλασαν με τον Χριστιανό που πάντα καίγεται και πάντα αμαρτάνει.

Το να μετανοήσεις πραγματικά σημαίνει να σπάσεις τον κόσμο και τις αμαρτίες. Σημαίνει να πεθάνεις για τον κόσμο και να αμαρτάνεις (Ρωμ. κεφ. 6· Γαλ. 6, 14). Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από αυτόν που έχει ανέβει στον Γολγοθά: αυτόν που έχει βιώσει πραγματικά τη Θυσία του Πολύτιμου Σωτήρα μας.

- Αυτό δεν με αφορά...

Αυτό το καλοκαίρι συνάντησα έναν στρατιώτη που μου έδειξε ένα απόκομμα από μια εφημερίδα, όπου μιλούσε για τον Στρατό του Κυρίου. - Αυτό δεν με αφορά - του απάντησα. - Πώς και έτσι; - ρώτησε έκπληκτος ο στρατιώτης - γιατί κοίτα, πρόκειται για μια επίθεση εναντίον του Στρατού του Κυρίου! - Ακριβώς γι' αυτό δεν με αφορά - του απάντησα - γιατί πρόκειται για μια επίθεση εναντίον του Στρατού του Κυρίου... πρόκειται για τον Στρατό του Κυρίου και όχι για έναν Στρατό της Τρίφα.

Άρα αυτή η επίθεση δεν αφορά εμένα, αλλά τον Ιδιοκτήτη του Στρατού. γιατί αυτός είναι ο μόνος λόγος που ονομάζεται Στρατός του Κυρίου, ώστε όλοι να γνωρίζουν ότι ο Κύριος και Ιδιοκτήτης αυτού του Στρατού είναι ο Κύριος και όχι ένας άνθρωπος - η Τρίφα. Έτσι, αν πρόκειται για επίθεση εναντίον του Στρατού του Κυρίου - τότε αυτό αφορά τον Ιδιοκτήτη του Στρατού και όχι εμάς... αυτή είναι η μέριμνά Του να αμυνθεί όπως Αυτός ξέρει πώς.

Εμείς, οι στρατιώτες του Κυρίου, πρέπει να μάθουμε να εμπιστευόμαστε περισσότερο - να εμπιστευόμαστε πλήρως - το κίνημά μας στη φροντίδα του Κυρίου, επειδή είναι δική Του. Δεν πρέπει να μας ενοχλεί καμία επίθεση ή κριτική. Δεν πρέπει να ανταποκρινόμαστε στην κριτική και τις επιθέσεις που μας έρχονται. Αυτή είναι η μέριμνα του Κυρίου.

Αμυνόμαστε για να ενδυναμώσουμε τους αδύναμους, εκείνους που ταλαντεύονται μπροστά στις επιθέσεις.

379 - Το Άγιο Πνεύμα το θησαυροφυλάκιο

Για το Άγιο Πνεύμα λέγεται ότι είναι το θησαυροφυλάκιο των καλών, δηλαδή το ουράνιο θησαυροφυλάκιο. Του έχει εμπιστευτεί το σπίτι, σε αυτόν ο Καίσαρας. Αυτό κάνει την πληρωμή των ουράνιων ευλογιών.

Ο Γολγοθάς άνοιξε πίστωση για εμάς στη μεγάλη τράπεζα της αγάπης του Θεού: Ο Γολγοθάς μας έκανε τη συναλλαγματική.

Μέσω του Αγίου Πνεύματος, το ποσό, η αξία της συναλλαγματικής μας καταβάλλεται. Ωστόσο, απαιτείται και η κατάλληλη αίτηση από την πλευρά μας. Πρέπει να ζητάμε μέσω προσευχής και μετάνοιας αυτά τα δώρα ευλογιών, και αφού λάβουμε τα τάλαντα, τα δώρα που μας έχουν δοθεί, ας τα χρησιμοποιήσουμε ειλικρινά, ανταλλάσσοντας με αυτά για τη Βασιλεία του Θεού και τη σωτηρία των ψυχών.

380 - Όταν ένα άλογο πέφτει

Την άλλη μέρα είδα ένα άλογο που είχε πέσει στον ολισθηρό δρόμο. Ένα πλήθος ανθρώπων είχε συγκεντρωθεί γύρω από το πεσμένο ζώο και όλοι βοηθούσαν να το σηκώσουν. Αυτό είναι ένα όμορφο πράγμα.

Όταν ένα ζώο πέφτει, όλοι βοηθούν να το σηκώσουν.

Αλλά σκέφτηκα: πόσο καλό θα ήταν αν αυτό συνέβαινε και μεταξύ των ανθρώπων!

Πόσο καλό θα ήταν αν οι άνθρωποι πηδούσαν για να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους που πέφτει. Γιατί ο άνθρωπος πέφτει και αυτός με τόσους πολλούς τρόπους. Πέφτει σωματικά και πνευματικά. Ο κόσμος είναι γεμάτος πεσμένους ανθρώπους, αλλά ποιος πηδάει για να τους βοηθήσει;

Πόσοι από αυτούς δεν θα μπορούσαν να σηκωθούν αν κάποιος τους πλησίαζε με τον γλυκό Λόγο του Ευαγγελίου· με πνευματική και σωματική βοήθεια. Πόσοι πεσμένοι άνθρωποι δεν βρίσκονται σε νοσοκομεία, φυλακές κ.λπ.

Ποιος πηγαίνει να τους σηκώσει; Πόσοι πεσμένοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να σηκωθούν πηγαίνοντας σε αυτούς με πνευματική και σωματική βοήθεια;

Πού βρισκόμαστε, από πού προερχόμαστε από τις ευτυχισμένες αποστολικές εποχές, όταν οι Χριστιανοί ήταν ένα και ζούσαν σε μία οικογένεια, βοηθώντας και ενδυναμώνοντας ο ένας τον άλλον; (Πράξεις 1:4).

Πού βρισκόμαστε από τα λόγια του αποστόλου Παύλου: Εσείς είστε το σώμα του Χριστού και καθένας από εσάςμέλος... και αν ένα μέλος πάσχει, όλα τα μέλη πάσχουν μαζί του... (Α' Κορινθίους 12:26), δηλαδή, αν ένα μέλος, αν ένας από τους αδελφούς σας πάσχει, βοηθήστε τον και θεραπεύστε τον, γιατί αλλιώς όλο το σώμα σας πάσχει...

Αλίμονο σε εμάς, πόσο μακριά έχουμε απομακρυνθεί από το Ευαγγέλιο και εδώ!

Όταν ένας άνθρωπος πέφτει, σήμερα δέκα πηδούν για να τον βοηθήσουν να πέσει πιο βαθιά και είκοσι άλλοι πηδούν για να τον εμποδίσουν να σηκωθεί. Όταν ιδρύεις έναν Στρατό του Κυρίου ειδικά για την ανέγερση των πεσόντων, ο κόσμος σε γελάει, σε κοροϊδεύει, σε επικρίνει, ακόμη και σε αποκαλεί αιρετικό.

Αλίμονο, σε τι τρομερές εποχές ζούμε!

Μ. Η Αυτού Μεγαλειότητα στο εργοστάσιο χαρτιού

Τον Μάιο της άνοιξης, ο Μ. Η Αυτού Μεγαλειότητα επισκέφθηκε το εργοστάσιο χαρτιού στο Μπουστένι. Σε αυτή την περίπτωση, διάβασα μια λεπτομέρεια με βαθύ πνευματικό νόημα.

Μεταξύ άλλων, ο Μ. Η Αυτού Μεγαλειότητα ρώτησε από τι είδους υλικό είναι φτιαγμένο το καλύτερο χαρτί.

Του έδειξαν μια στοίβα από βρώμικα κουρέλια. - Από αυτά τα κουρέλια προέρχεται το καλύτερο χαρτί; Είναι αυτό δυνατό; - Ναι, Μεγαλειότατε! Το καλύτερο χαρτί είναι φτιαγμένο από κουρέλια.

Την επόμενη μέρα, ο Μ. Η Αυτού Μεγαλειότητα έλαβε μια σειρά από δώρα από το εργοστάσιο, μεταξύ των οποίων ήταν ένα πακέτο με ωραία χαρτιά για την βασιλική καγκελαρία, πάνω στο οποίο ήταν τυπωμένο το βασιλικό στέμμα.

Τα χαρτιά ήταν φτιαγμένα από τα κουρέλια που είχε δει ο βασιλιάς.

Τι υπέροχο κήρυγμα βλέπω σε αυτή τη λεπτομέρεια! Κι εμείς το ίδιο είμαστε. Βρώμικα κουρέλια.

Ανεξάρτητα από το πόσο καλοί νομίζουμε ότι είμαστε - μπροστά στον Σταυρό όλες οι πράξεις μας είναι βρώμικα κουρέλια.

Αλλά τα πράγματα αλλάζουν εντελώς αφού το κουρέλι μας - η ζωή μας - περάσει από το εργοστάσιο του Γολγοθά. Οι αμαρτίες μας θα είναι κατακόκκινες, αλλά θα τις κάνω λευκές σαν το χιόνι

(Ησαΐας 1, 18). Από τα κουρέλια μας, από τα βρώμικα κουρέλια μας, ο Γολγοθάς φτιάχνει έναν νέο, καθαρό καμβά, ένα λευκό και καθαρό χαρτί πάνω στο οποίο ο Ιησούς ο Μέγας Βασιλιάς τυπώνει το Βασιλικό Του στέμμα.

Αγία Ελισάβετ της Πασαρέα: Βλέποντας την Κόλαση και τον Παράδεισο.

Αγία Ελισάβετ της Πασαρέα: Βλέποντας την Κόλαση και τον Παράδεισο

Η Αγία Ελισάβετ διηγήθηκε στη Μητέρα Πελαγία, ενώ βρισκόταν στον πρώτο χρόνο της στην έρημο, μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής της, η οποία οδήγησε σε μια ριζική αλλαγή.

Η αγία, η οποία ήταν περίπου 25 ετών, βρισκόταν σε υπακοή στον Ρουμανικό Οικισμό στην Ιερουσαλήμ, όταν διαγνώστηκε με προχωρημένο καρκίνο και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Οι γιατροί της είπαν ότι είχε ελάχιστες πιθανότητες να ζήσει. Η Μητέρα Ελισάβετ κατακλύστηκε από θλίψη και προσευχήθηκε στη Μητέρα του Θεού και στους αγίους να τη βοηθήσουν.

Μια μοναχή της έδωσε ένα βιβλιαράκι με τον βίο και τον ακαθιστο του Αγίου Ιωάννη Ιακώβου της Νεάμτς και είπε: Προσευχήσου στον Άγιο Ιωάννη Ιακώβ, γιατί είναι ένας μεγάλος βοηθός και ήταν επίσης άρρωστος σε αυτό το νοσοκομείο.

Η Μητέρα Ελισάβετ απέκτησε μεγάλη ελπίδα και προσευχήθηκε έντονα, σχεδόν απεγνωσμένα, για να βοηθήσει και να την θεραπεύσει ο άγιος. Στη συνέχεια, η αγία περιήλθε σε μια κατάσταση παρόμοια με τον κλινικό θάνατο και η ψυχή της έφυγε από το σώμα της.

Η μοναχή Πελαγία αφηγείται: «Οι δαίμονες ήρθαν, απήγαγαν την ψυχή της και την πήραν στην κόλαση. Ο Θεός το επέτρεψε. Είπε ότι την έριξαν στην κόλαση, όπου ένιωσε βασανιστήρια».

«Η μητέρα Ελισάβετ έκλαψε όταν είπε αυτά τα πράγματα. Τον πρώτο χρόνο μετά από αυτό το όραμα, ήταν πολύ τραυματισμένη και βρισκόταν σε μια κατάσταση συνεχούς ταπείνωσης, μέχρι που ένας ιερέας της είπε να αποσπαστεί, ώστε οι εμπειρίες της να μην γίνουν πλέον γνωστές στον έξω κόσμο».

«Μου είπε ότι είδε εκεί, στην κόλαση, ανθρώπους που γνώριζε, ιερείς, επισκόπους και μοναχούς. Και είπε ότι εμείς, οι μοναχοί, οι ιερείς, που ξέραμε, που γνωρίζουμε το θέλημα του Δασκάλου και είμαστε τεμπέληδες για τη σωτηρία μας, έχουμε μεγαλύτερη τιμωρία από εκείνους που δεν γνώριζαν. Είπε ότι δεν πρέπει να λέει τα ονόματα όσων είδε εκεί, μόνο να προσεύχεται γι' αυτούς».

Η Αγία Ελισάβετ προσευχήθηκε απεγνωσμένα στη Μητέρα του Θεού και στον Άγιο Ιωάννη Ιάκωβο να την βγάλουν από εκεί, και ήρθαν και επέπληξαν τους δαίμονες, επειδή είχαν απαγάγει μια ψυχή που δεν είχε κριθεί.

Η Μητέρα Πελαγία συνεχίζει: «Αλλά ο Θεός το επέτρεψε αυτό. Γιατί ο διάβολος δεν κάνει τίποτα χωρίς την άδεια του Θεού. Πολλοί άγιοι έχουν νιώσει και τον παράδεισο και την κόλαση. Δεν μπορούν όλοι να το αντέξουν αυτό, αλλά οι μεγάλοι άγιοι έχουν βιώσει και τον παράδεισο και την κόλαση».

Και η Αγία Ελισάβετ, ως κάποια που επιθυμούσε από την παιδική ηλικία να ακολουθήσει τους αγίους των οποίων τους ζωές διάβαζε, είχε αυτή την εμπειρία.

«Η Μητέρα του Θεού αναχώρησε, και ο Άγιος Ιωάννης την οδήγησε και της έδειξε τις ομορφιές του Ουρανού. Η μητέρα διηγήθηκε την ιστορία για το πώς πέρασε μέσα από ένα χωράφι με πράσινο και λουλούδια τόσο υπέροχα που όταν τα άγγιζε, κάθε φύλλο χόρτου ή λουλουδιού είχε μια διαφορετική ουράνια αρμονία... ήχους και ουράνιες αρμονίες που δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια. Όταν το είπε αυτό, φάνηκε σαν να φωτίστηκε το πρόσωπό της».

«Συνάντησε ομάδες αγίων που τους υποκλίνονταν, και αυτοί, με τη σειρά τους, υποκλίνονταν. Στη συνέχεια, έφτασαν σε ένα παλάτι, όπου υπήρχαν πολλά σκαλοπάτια που σχηματίζονταν από αγγελικές δυνάμεις που έσκυβαν τα κεφάλια τους στη θέα τους».

«Δεν μου είπε αν είδε τον Σωτήρα, μου είπε μόνο ότι άκουσε μια φωνή σαν βροντή, να έρχεται από ψηλά: Δεν είναι άξια να εισέλθει εδώ· πάρε την πίσω στη γη, για να μετανοήσει, γιατί δεν είναι έτοιμη».

«Προσκύνησαν και βγήκαν. Ο Άγιος Ιωάννης Ιάκωβος της είπε: Ο Θεός σου έδωσε περισσότερα χρόνια μετάνοιας, για να ακολουθήσεις τη ζωή που ακολούθησα σιωπηλά».

«Έτσι, η μητέρα είχε την εντολή της σιωπής από τον Θεό μέσω του Αγίου Ιωάννη Ιακώβου. Δεν πήγε από μόνη της και ούτε καν με την ανθρώπινη εντολή, αλλά με τη θεϊκή εντολή».

Μετά από αυτό, επέστρεψε στο σώμα της, το οποίο κοίταζε από έξω και στο οποίο δεν ήθελε πλέον να εισέλθει αφού είχε νιώσει την παρηγοριά του Ουρανού.

«Όταν ξύπνησε, ένιωσε δυνατή, ότι δεν ήταν πλέον άρρωστη. Σηκώθηκε αμέσως από το κρεβάτι και άρχισε να κλαίει και να κάνει μετάνοιες».

Οι μοναχές που τη φρόντιζαν προσπάθησαν να την σταματήσουν, αλλά η Αγία Ελισάβετ είπε ότι ο Άγιος Ιωάννης Ιάκωβος την είχε θεραπεύσει και ότι ένιωθε καλά. Άρχισε να λέει ότι έπρεπε να μετανοήσει, και οι άλλοι νόμιζαν ότι ήταν τρελή λόγω της ασθένειάς της. Μόνο μία μοναχή την καταλάβαινε και ήταν μαζί της.

Ολόκληρη η συνέντευξη: https://tinyurl.com/mrheruxx

Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.

”Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.

Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους.

Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,

ἀλλὰ ἐκείνη ἀρνεῖται….

ὅταν δὲν πεθαίνει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον εἴμαστε κιόλας νεκροί.”

Τάσος Λειβαδίτης, Ἐπίλογος (Φυσάει), ἀπό τή συλλογή «Νυχτερινός ἐπισκέπτης», Αθήνα, Κέδρος, 1972

Την τριακοστή ημέρα του ιδίου μηνός εορτάζουμε την μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου ΙΑΚΩΒΟΥ, αδελφού Ιωάννη του Θεολόγου.

Την τριακοστή ημέρα του ιδίου μηνός εορτάζουμε την μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου ΙΑΚΩΒΟΥ, αδελφού Ιωάννη του Θεολόγου.

Αυτός ήταν γιος του Ζεβεδαίου και αδελφός του Ιωάννη του Θεολόγου. Μετά το κάλεσμα του Ανδρέα και του Πέτρου, προσκλήθηκε από τον ίδιο τον Κύριο στη μαθητεία, μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη. Έτσι, αυτοί αμέσως άφησαν τον πατέρα τους, το πλοίο τους και γενικά όλα όσα είχαν, και ακολούθησαν τον Χριστό. Τόσο πολύ τους αγάπησε ο Δεσπότης Χριστός, ώστε στον έναν αδελφό, τον Ιωάννη, έδωσε το στήθος του για να ανακλιθεί επάνω του. Στον άλλον αδελφό, δηλαδή αυτόν τον θείο Ιάκωβο, έδωσε την τιμή να πιει το ποτήρι του θανάτου που ήπιε και ο ίδιος. Αλλά και αυτοί, αντίστοιχα, τόσο πολύ αγάπησαν τον Κύριο και έδειξαν τόσο ζήλο για Αυτόν οι μακάριοι, ώστε θέλησαν να κατεβάσουν φωτιά από τον Ουρανό και να κατακάψουν τους Σαμαρείτες, επειδή δεν πίστεψαν ούτε Τον δέχθηκαν (Λουκάς θ΄, 54). Και ίσως αυτό θα έκαναν, αν ο Χριστός, η ίδια η αγαθότητα, δεν τους εμπόδιζε. Για αυτούς λοιπόν τους λόγους, ο Κύριος έπαιρνε πάντοτε μαζί Του με ιδιαίτερο τρόπο, και στις προσευχές και στις άλλες θεϊκές ενέργειές Του, αυτούς τους δύο Αποστόλους μαζί με τον Κορυφαίο Πέτρο, μυώντας τους και αποκαλύπτοντας τους τα υψηλότερα και μυστικότερα δόγματα. Αυτόν τον μακάριο Ιάκωβο, μη υποφέροντας ο Ηρώδης (ο Αγρίππας δηλαδή, ο γιος του Αριστοβούλου, του οποίου θείος ήταν ο Ηρώδης που θανάτωσε τον Πρόδρομο) να τον βλέπει να μιλάει με παρρησία και να διδάσκει το Ευαγγέλιο μετά το Πάθος και το σωτήριο κήρυγμα του Χριστού, τον συνέλαβε και τον θανάτωσε με μαχαίρι (το έτος 44 μ.Χ.). Και έτσι, μετά τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, έστειλε αυτόν στον Χριστό ως δεύτερο Μάρτυρα, όπως γράφει σχετικά το δωδέκατο κεφάλαιο των Πράξεων.

*

Την ίδια ημέρα μνήμη του Οσίου Κλημεντος, ποιητή των Κανόνων, Μαξίμου μάρτυρος και ανακομιδή λειψάνων Βασιλέως Αμασείας.

*

Και η μνήμη του Αγίου Πατέρα μας Δονάτου, επισκόπου Ευροίας.

Αυτός ο Άγιος Πατέρας μας Δονάτος ήταν Επίσκοπος σε μια πόλη που λεγόταν Ευροία, η οποία βρισκόταν στην Παλαιά Ήπειρο, της οποίας μητρόπολη είναι τα Ιωάννινα, στα χρόνια του Μεγάλου Θεοδοσίου, γύρω στο έτος 385.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένα χωριό που λεγόταν Σωρεία. Εκεί υπήρχε μια πηγή, και όσοι έπιναν από το νερό της πέθαιναν με φοβερό θάνατο. Όταν το έμαθε αυτό ο Άγιος Δονάτος, πήγε στην πηγή μαζί με ιερείς και κληρικούς. Μόλις έφτασε, έγινε δυνατή βροντή και από την πηγή βγήκε ένας θανατηφόρος δράκος.

Ο δράκος πλησίασε τον Άγιο και προσπάθησε να μπλέξει με την ουρά του τα πόδια του γαϊδάρου πάνω στον οποίο καθόταν. Ο Άγιος γύρισε, τον είδε, πήρε το σχοινί με το οποίο χτυπούσε το ζώο και το έριξε πάνω στον δράκο. Μόνο με αυτό τον χτύπησε και του προκάλεσε θανάσιμη πληγή, και ο δράκος πέθανε αμέσως.

Οι χριστιανοί που είδαν το θαύμα μάζεψαν ξύλα, άναψαν φωτιά και έκαψαν το θηρίο. Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν τολμούσε να πιει από το νερό της πηγής. Τότε ο Άγιος προσευχήθηκε, ευλόγησε το νερό, ήπιε πρώτος και είπε και στους άλλους να πιουν. Έτσι όλοι ήπιαν χωρίς φόβο και επέστρεψαν σώοι.

Όταν το έμαθε αυτό ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας, κάλεσε όλους τους επισκόπους της περιοχής και ρώτησε ποιος είναι ο Δονάτος που σκότωσε τον δράκο και έφερε νερό από τη γη και βροχή από τον ουρανό. Εκείνοι του έδειξαν τον Άγιο. Ο αυτοκράτορας τον υποδέχτηκε με τιμή και τον οδήγησε στη βασίλισσα.

Το βασιλικό ζεύγος έπεσε στα πόδια του και τον παρακάλεσε να θεραπεύσει τη μοναχοκόρη τους που βασανιζόταν από δαιμόνιο, υποσχόμενοι να του δώσουν τη μισή προίκα της. Ο Άγιος ζήτησε να δει την κόρη, επιτίμησε το δαιμόνιο και το έδιωξε αμέσως.

Ο αυτοκράτορας θέλησε να του δώσει όσα είχε υποσχεθεί, αλλά ο Άγιος δεν τα δέχτηκε. Ζήτησε μόνο έναν τόπο κατάλληλο για να χτίσει εκκλησία, που λεγόταν Ομφάλιος. Ο αυτοκράτορας του τον παραχώρησε με επίσημο έγγραφο.

Ο Άγιος ανέστησε και έναν νεκρό, τον οποίο ένας δανειστής δεν άφηνε να ταφεί αν δεν πληρωνόταν το χρέος του. Ο νεκρός μίλησε με τον δανειστή, το χρέος ακυρώθηκε, και τότε ο Άγιος του είπε να ξανακοιμηθεί μέχρι την κοινή ανάσταση.

Όταν ο Άγιος βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, έγινε μεγάλη ανομβρία. Ο αυτοκράτορας τον παρακάλεσε να προσευχηθεί για βροχή. Ο Άγιος προσευχήθηκε έξω από την πόλη και έπεσε τόσο δυνατή βροχή που έμοιαζε με κατακλυσμό.

Παρά τη δυνατή βροχή, όταν ο Άγιος επέστρεψε, τα ρούχα του ήταν τελείως στεγνά, πράγμα που προκάλεσε θαυμασμό σε όλους.

Ο αυτοκράτορας του έδωσε χρήματα και πολύτιμα αντικείμενα για να χτίσει εκκλησία και τον έστειλε πίσω στον τόπο του. Εκεί ο Άγιος έχτισε τον ναό, ετοίμασε και τον τάφο του και, αφού έφτασε σε βαθιά γεράματα, πέθανε ειρηνικά.

Μερικοί λένε ότι η Σωρεία είναι το σημερινό Σούλι, που έγινε γνωστό για τους γενναίους αγώνες των κατοίκων του, αν και αργότερα καταστράφηκαν. Λέγεται επίσης ότι εκεί βρίσκεται κρυμμένο το λείψανο του Αγίου Δονάτου.

*

Την ιδια ημέρα η αγία νεομάρτυς Αργυρή, αφού ομολόγησε τον Χριστό και βασανίστηκε, τελειώθηκε στην φυλακή ( +1725).

ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

‐----------------

Για την Αγία Αργυρή εδώ: https://www.facebook.com/share/p/18LEgyHrPf/

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 40

 

360 - Πώς να ξεκλειδώσετε καρδιές;

Είναι μεγάλο πρόβλημα όταν δεν μπορείτε να βρείτε το σωστό κλειδί για κάτι. Στέκεστε μπροστά σε μια πόρτα και δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα.

Έτσι είναι και με την καρδιά μας. Τόσες πολλές φορές είναι επίσης κλειδωμένο και δεν μπορούμε να βρούμε το σωστό κλειδί για να το ξεκλειδώσουμε. Αυτό το κλειδί είναι στο χέρι του Κυρίου. Δεν φτιάχνει ποτέ λάθος κλειδί.

Το ερώτημα είναι: Τον αφήνουμε να ανοίξει την καρδιά μας και να εισέλθει σε αυτήν;

Όσοι έχουν δεχτεί τον Κύριο - αυτούς τους χρησιμοποιεί για να ξεκλειδώσει τις καρδιές των άλλων μέσω αυτών. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο. Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές φύσεις. Πρέπει να δοκιμάσεις πολλά κλειδιά μέχρι να βρεις το σωστό. Χρειάζεσαι υπομονή, πολλή υπομονή. Αλλά πάνω απ' όλα, για να ξεκλειδώσεις καρδιές για τον Κύριο χρειάζεσαι αγάπη. Με σκληρές επιπλήξεις και σκληρά λόγια, δεν μπορείς ποτέ να ξεκλειδώσεις καρδιές. Με χτυπήματα με σφυρί και βροντές και αστραπές απειλών για την αμαρτία - δύσκολα θα μπορέσεις να ξεκλειδώσεις καμία καρδιά.

Για αυτό, χρησιμοποίησε το κλειδί της αγάπης. Αγάπα τον πεσμένο με όλη σου την ψυχή και κάνε τον να νιώσει την αγάπη σου για να τον φέρεις στον Κύριο.

Αγάπη, αγάπη, αγάπη - μαζί με υπομονή, με μακροθυμία και με ταπεινότητα και επιμονή - εδώ είναι το κλειδί που ταιριάζει σε κάθε κλειδωμένη καρδιά.

Οι ξηρασίες του δάσους και οι ξηρασίες μεταξύ των ανθρώπων.

Ένα παλιό ρητό λέει ότι δεν υπάρχει δάσος χωρίς ξηρασίες. Όπως ακριβώς δεν υπάρχει δάσος χωρίς ξηρασίες, έτσι και μεταξύ των ανθρώπων: δεν μπορούν όλοι να είναι καλοί, αλλά πρέπει να είναι και κακοί. Και το δάσος των ανθρώπων  έχει τις ξηρασίες του.

Πολύ καλά, μόνο που υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ των ξηρασιών του δάσους και των ξηρασιών  μεταξύ των ανθρώπων. 

Κοιτάξτε προσεκτικά τι συμβαίνει στο δάσος. Όλα τα δέντρα του δάσους, μικρά και μεγάλα, λαχταρούν τον ήλιο, το φως, για να μπορέσουν να πρασινίσουν και να ζήσουν. Στο δάσος υπάρχει μια πραγματική μάχη για τον ήλιο, για το φως, για τη ζωή. Τα ξερά δέντρα του δάσους σχηματίζονται από εκείνους που έπεσαν σε αυτή τη μάχη: αυτούς που δεν άντεξαν το φως. Κοιτάξτε το έλατο ή τη μικρή οξιά, που ξεράθηκε χωρίς φως στο πυκνό δάσος. Πέθαιναν στενάζοντας για φως. Πέθαιναν ζητιανεύοντας σαν μια σταγόνα φωτός. 

Αλλά με τα ξερά δέντρα ανάμεσα στους ανθρώπους, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Κύριος Ιησούς ήρθε στον κόσμο ως Ήλιος δικαιοσύνης: ως φως του κόσμου, της ζωής. Αλλά πόσοι λαχταρούν αυτό το φως; 

Και αυτή είναι η καταδίκη, ότι το Φως ήρθε στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν το σκοτάδι 4παρά το φως, επειδή τα έργα τους ήταν πονηρά. Διότι καθένας που πράττει το κακό μισεί το φως, και δεν έρχεται στο φως, για να μην επικριθούν τα έργα του (Ιωάννης 3:19-20). 

Τα ξερά δέντρα του δάσους μαραίνονται επειδή δεν έχουν φως, τα ξερά δέντρα μεταξύ των ανθρώπων μαραίνονται και πεθαίνουν επειδή μισούν το φως και φεύγουν από το φως του Χριστού. 

Ουάου, τι σπουδαίο κήρυγμα μπορεί κανείς να δει σε ένα δάσος. Όλα τα δέντρα επιθυμούν και λυγίζουν προς τον ήλιο, προς το φως, μόνο ο άνθρωπος, το πιο εκλεκτό πλάσμα, επιθυμεί το σκοτάδι. Όλα τα φυτά  μάχονται για τον ήλιο και το φως, μόνο ο άνθρωπος έλκεται πάντα από το σκοτάδι. 

Μίλα πιο αργά: δεν υπάρχει δάσος χωρίς ξηρασίες, επειδή υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των ξηρασιών του δάσους και των ξηρασιών μεταξύ των ανθρώπων! 

362 - Τι δεν μπορείς να αγοράσεις με χρήματα! 

Μπορείς να αγοράσεις τα πάντα με χρήματα; 

Μπορείς να αγοράσεις φαγητό, αλλά δεν μπορείς να αγοράσεις όρεξη. 

Μπορείς να αγοράσεις μαλακά μαξιλάρια, αλλά όχι ύπνο. 

Μπορείς να αγοράσεις φάρμακα, αλλά όχι υγεία. 

Μπορείς να αγοράσεις πολλά βιβλία, αλλά όχι μυαλό. 

Μπορείς να κερδίσεις πολλούς φίλους, αλλά όχι την πίστη και την ακλόνητη φιλία τους. 

Μπορείς να αγοράσεις πολλές απολαύσεις, αλλά όχι την αληθινή ευτυχία. 

Μπορείς να αγοράσεις πολλές κοσμικές απολαύσεις και πράγματα με χρήματα, αλλά δεν μπορείς να αγοράσεις με αυτά  Τη Βασιλεία του Θεού και τη σωτηρία της ψυχής σου! 

365 - Τα ζώα ακούν το κάλεσμα του ανθρώπου 

Ένας σκύλος τρέχει από μακριά όταν τον καλεί ο κύριός του. 

Ένα πρόβατο τρέχει μόλις ακούσει τη φωνή του βοσκού του. 

Έτσι και τα άλογα, τα βόδια, οι αγελάδες, γνωρίζουν και ακούν τη φωνή του κύριού τους. 

Μόνο ο άνθρωπος, φτιαγμένος κατ' εικόνα και ομοίωση Θεού, δεν γνωρίζει και δεν ακούει  τη φωνή και το κάλεσμα του Δημιουργού του. Αλίμονο, τι τρομερό πράγμα είναι αυτό! 

Και, δυστυχώς, τι ακόμα πιο τρομερό πράγμα είναι αυτό, όταν σκεφτόμαστε ότι ο άνθρωπος ακούει τη φωνή και το θέλημα του  διαβόλου. Δεν θέλει να ακούσει τον Θεό, αλλά αμέσως ακούει τον διάβολο και κάνει το θέλημά του.

Η κουκουβάγια βλέπει μόνο τη νύχτα 

Η κουκουβάγια είναι μια αξιοθαύμαστη εικόνα πνευματικής τύφλωσης. Έχει μεγάλα, φωτεινά, αγνά μάτια, αλλά  βλέπει με αυτά μόνο τη νύχτα. Το φως της ημέρας γιατί είναι σκοτάδι, και το σκοτάδι είναι φως. 

Η κουκουβάγια μισεί το φως· δεν μπορεί να αντέξει το φως· προσβάλλεται από το φως. Αγαπά  το σκοτάδι· η δύναμη κίνησής της είναι σκοτάδι. 

Έτσι είναι και όσοι τυφλώνονται από πάθη και ανομίες: τυφλοί στην ψυχή. Για αυτούς το σκοτάδι  είναι φως, και το φως σκοτάδι (Ησαΐας 5, 20). Δεν έχουν μάτια και όραση για τα πράγματα της ψυχής. Έχουν μάτια, αλλά δεν βλέπουν. 

Η κουκουβάγια είναι επίσης η εικόνα του διαβόλου. Έχει δύναμη μόνο στο σκοτάδι. Έτσι είναι και ο διάβολος. Έχει δύναμη μόνο στο σκοτάδι και μόνο πάνω σε εκείνους που περπατούν στο σκοτάδι. 

Εγώ είμαι το Φως του κόσμου - είπε ο Ιησούς - αυτός που έρχεται πίσω μου δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της ζωής (Ιωάννης 8:12). Από την άλλη πλευρά, λέγεται για τον Σατανά ότι κυβερνά  στο σκοτάδι αυτού του κόσμου (Εφεσ. 6:12). Δηλαδή, βλέπετε, υπάρχουν δύο κόσμοι: ένας κόσμος  πνευματικού φωτός και ένας άλλος πνευματικού σκοταδιού. Όσοι ζουν στο φως και στον  πνευματικό κόσμο του Σωτήρα δεν φοβούνται τον διάβολο. Ο διάβολος έχει εξουσία μόνο πάνω σε  αυτούς που ζουν στο σκοτάδι. 

Αλίμονο στα πουλιά που πετούν και περπατούν στο σκοτάδι τη νύχτα. Η κουκουβάγια τρώει τη σάρκα τους. 

Αλίμονο σε εκείνους που περπατούν στο σκοτάδι των αμαρτιών! 

Μακάριοι τα παιδιά του φωτός, αλίμονο στα παιδιά του σκότους (Εφεσ. 5, 8). Εσύ, αναγνώστη, ανάμεσα σε ποιον είσαι; 

367 - Η Σκιά του Γαϊδουριού 

Ένας ιεροκήρυκας κάποτε προσπάθησε να αφυπνίσει στους ανθρώπους την αγάπη και τον ζήλο για το έργο της πνευματικής σωτηρίας. Αλλά στον ζήλο του, ο λαός ανταποκρίθηκε με χασμουρητά και σημάδια βαρεμάρας.

Τότε ο ιεροκήρυκας ξεκίνησε μια ιστορία στη μέση του κηρύγματος.

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας ταξιδιώτης νοίκιασε ένα γαϊδούρι από έναν βοσκό. Στο δρόμο, επειδή ζέστανε, ο ταξιδιώτης σταμάτησε και, μη έχοντας άλλο μέρος, βρήκε καταφύγιο στη σκιά του γαϊδουριού. - Δεν έχεις δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις τη σκιά του γαϊδουριού μου - είπε ο βοσκός. Σου νοίκιασα μόνο το γαϊδούρι, αλλά όχι τη σκιά του. Η σκιά είναι δική μου... Από λέξη σε λέξη, το θέμα είχε φτάσει σε διαμάχη και μετά σε δίκη. Ο κόσμος γέμισε με τη φήμη αυτής της δοκιμασίας. Όλοι περίμεναν με ανοιχτό το στόμα να δουν τι θα αποφασιστεί.

Με ανοιχτό το στόμα, οι ακροατές του ιεροκήρυκα περίμεναν επίσης να ακούσουν τι θα συνέβαινε στη σκιά του γαϊδουριού. Η ιστορία τους είχε ξυπνήσει από τον ύπνο της απροσεξίας τους. Αλλά ο ιεροκήρυκας σταμάτησε ξαφνικά την ιστορία και συνέχισε το κήρυγμά του. Αυτό το θέμα αναστάτωσε τον κόσμο. Περίμεναν να ακούσουν τι συνέβη στη σκιά του γαϊδουριού. Τότε ο ιεροκήρυκας τους είπε: - Βλέπετε, αγαπητοί μου, μια ψεύτικη ιστορία σας ξύπνησε από τον ύπνο σας. Την ακούτε με ένταση, αλλά δεν ακούτε τον Λόγο του Θεού... η σκιά ενός γαϊδουριού σας ενδιαφέρει περισσότερο από τη Βασιλεία του Θεού και τη σωτηρία της ψυχής σας...

Αυτή είναι μια ιστορία που συμβαίνει και στις μέρες μας. Οι άνθρωποι ακούν και διαβάζουν με ευχαρίστηση κάθε είδους ψέματα και κοσμικά πράγματα, αλλά όταν πρόκειται για πνευματικά πράγματα, ο ύπνος τους έρχεται, έρχονται κουρασμένοι και αδιάφοροι!

Η Δύναμη της Προσευχής

Μια ιστορία από την ιστορία.

Το 1812, ο Μέγας Ναπολέων εισέβαλε στη Ρωσία με πάνω από μισό εκατομμύριο στρατιώτες.

Ένας μεγάλος φόβος είχε κυριεύσει τον ρωσικό λαό.

Τότε ένας διάσημος και πιστός ιερέας σηκώθηκε στη Μόσχα, συγκέντρωσε ένα μεγάλο πλήθος και έκανε μια προσευχή στην οποία, μεταξύ άλλων, είπε:

Κύριε Θεέ των δυνάμεων. Εσύ που έπνιξες τον Φαραώ και ταπείνωσες τον Ναβουχοδονόσορα, κοίτα, Κύριε, την αλαζονεία αυτού του ανθρώπου που ονομάζεται Ναπολέων... η νίκη έρχεται από Εσένα, Κύριε, από το υψηλό Σου χέρι... θέτουμε τους εαυτούς μας κάτω από την ασπίδα των φτερών Σου... προστάτεψέ μας, Κύριε, και υπερασπιστείτε μας...

Ένας αγγελιοφόρος εμφανίστηκε ενώπιον του Ναπολέοντα αναφέροντας ότι προσευχές γίνονταν στη Μόσχα εναντίον του. - Λοιπόν, θα πολεμήσω με προσευχές; - απάντησε ο Ναπολέων αλαζονικά... μεταξύ εμού και της Ρωσίας, δεν θα αποφασίσουν οι προσευχές, αλλά οι ξιφολόγχες... Θα εισβάλω στη Μόσχα με 500.000 ξιφολόγχες και θα ντροπιάσω τις προσευχές τους...

Αλλά τι συνέβη στη συνέχεια; Ο πόλεμος πήγε άσχημα. Ο Ναπολέων βρέθηκε σε έναν τρομερό χειμώνα στη Ρωσία. Έπρεπε να υποχωρήσει με μια τρομερή καταστροφή. Από τους 500.000 άνδρες, έφτασε στη Γαλλία μόνο με 50.000. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στις άγριες ερημιές της Ρωσίας.

Η προσευχή νίκησε την υπερηφάνεια. Και θα την νικάει πάντα.

Ας μην ξεχνάμε: τα έθνη - όπως οι άνθρωποι - ανεβαίνουν μέσω της ταπεινότητας και πέφτουν μέσω της υπερηφάνειας.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 39

 

347 - Μεταξύ Πτώσης και Πτώσης

Όταν το περιστέρι λερωθεί, τρέχει γρήγορα στο νερό και πλένεται. Δεν αντέχει τη βρωμιά και την ακαθαρσία. Δεν του αρέσει.

Αν βάλεις ένα πρόβατο στη λάσπη, σε έναν βάλτο, τρέχει προς όλες τις κατευθύνσεις για να φύγει, να ξεφύγει από εκεί.

Αλλά όταν το γουρούνι φτάσει στη λάσπη, κυλιέται και κυλιέται μέσα σε αυτήν με ευχαρίστηση. Αυτός είναι ο κόσμος του και η ευχαρίστησή του.

Τέτοια είναι η διαφορά μεταξύ της πτώσης των πιστών. Και ο πιστός έχει στιγμές πτώσης και λερώνεται μερικές φορές, αλλά τρέχει αμέσως στο νερό σαν το περιστέρι. Ξεπλένει αμέσως την αμαρτία του με δάκρυα μετάνοιας και το Αίμα του Κυρίου.

Αλλά όταν ο άπιστος πέφτει, νιώθει καλά στη λάσπη: κυλιέται και κυλιέται σαν το γουρούνι στη λάσπη των παθών και των αμαρτιών. Αυτός είναι ο κόσμος της ηδονής του!

348 - Η Παραβολή του Παγώνου

Το παγώνι με τα περήφανα φτερά του είναι η συνήθης παραβολή της υπερηφάνειας. Κι όμως δεν είναι ακριβώς έτσι.

Το παγώνι - λέει ένας ειδικός στη ζωή του - κοιτάζει με ένα είδος αλαζονείας τα φτερά του, αλλά αμέσως μετά κοιτάζει κάτω και κοιτάζοντας τα μαύρα και άσχημα πόδια του, παραμένει ταπεινωμένος από ντροπή.

Όποια δώρα κι αν έχεις, αγαπητέ αναγνώστη, από τον Κύριο που είναι εκεί πάνω - πλούτο, σοφία, υγεία, πνευματικά δώρα, κ.λπ. - να κοιτάς πάντα τις αδυναμίες και τις αδυναμίες σου και θα ξεφύγεις από τον πειρασμό της αλαζονείας!

349 - Ο Ρότσιλντ και ο γιατρός

Διάβασα κάτι ενδιαφέρον για τον μεγάλο δισεκατομμυριούχο Ρότσιλντ. Ο οικογενειακός του γιατρός τον εξετάζει κάθε μέρα και ο Ρότσιλντ του έκανε ένα είδος ενδιαφέρουσας πληρωμής.

Κάθε μέρα ο γιατρός έβρισκε τον ημερήσιο μισθό του στο τραπέζι του Ρότσιλντ. Αλλά αυτό μόνο μέχρι που ο Ρότσιλντ ήταν υγιής και δεν τον χρειαζόταν. Μόλις ο Ρότσιλντ αρρώστησε, ο γιατρός δεν έλαβε καμία πληρωμή μέχρι που έγινε καλά.

Δηλαδή, ο Ρότσιλντ πλήρωνε τον γιατρό του για την υγεία και όχι για την ασθένεια.

Αλλά εμείς, με τον Γιατρό της ψυχής μας, κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Τον πληρώνουμε με ευγνωμοσύνη, με ευχαριστίες, με προσευχές και διόρθωση της συμπεριφοράς μόνο σε περιόδους ασθένειας και δυσκολίας, αλλά μέχρι να γίνουμε καλά, δεν έχουμε ιδέα πώς να τον πληρώσουμε για τα δώρα που μας χαρίζει. Πληρώνουμε για την ασθένεια αλλά όχι για την υγεία.

Και αυτό δεν είναι καλό!

350 - Το έχετε προσέξει;

Έχετε προσέξει ότι η Βίβλος είναι ένα ζωντανό κήρυγμα πριν καν την ανοίξετε και τη διαβάσετε;

Γιατί πώς είναι γραμμένη η Βίβλος; Είναι δεμένη με μαύρο, οι άκρες στο εσωτερικό είναι κόκκινες και το εσωτερικό είναι λευκό.

Παίρνοντας αυτή τη Βίβλο στο χέρι του, ένας στρατιώτης θα μπορούσε να κηρύξει ως εξής:

Αγαπητοί μου! Αυτή η Βίβλος, αυτό το βιβλίο του Θεού, μου δείχνει τη σωτηρία πριν καν την ανοίξω και τη διαβάσω. Αυτό το βιβλίο είναι μαύρο εξωτερικά. Έτσι ήταν και η ζωή μου πριν γνωρίσω πραγματικά τον Θεό. Και γνώρισα τον Θεό μέσα από αυτό το κόκκινο στις εσωτερικές άκρες του βιβλίου. Μέσα από αυτό το κόκκινο θυμάμαι το Αίμα του Σταυρού, που μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία... Έχω γίνει λευκός για σωτηρία... για μια νέα ζωή με τον Κύριο (Α' Ιωάννη 1:7).

351 - Σώθηκε σώζοντας έναν άλλο

Μια ιστορία από τη ζωή του Σούνταρ Σινγκ.

Κάποτε περνούσα μέσα από τα βουνά του Θιβέτ τον χειμώνα - λέει ο Σούνταρ Σινγκ - μέσα από τα βουνά του Θιβέτ. Υπήρχε μια δυνατή χιονοθύελλα και ένας τρομερός παγετός. Το μονοπάτι γινόταν όλο και πιο δύσκολο. Ένιωθα ότι οι δυνάμεις μου μειώνονταν. Το κρύο και η παγωνιά με κυρίευαν.

Σε ένα σταυροδρόμι, βλέπω έναν άντρα πεσμένο στο χιόνι. Είναι σχεδόν παγωμένος και νεκρός. Σκύβω προς το μέρος του.

Είναι Θιβετιανός. Με κάνει να καταλαβαίνω ότι κάθε προσπάθεια να τον σώσω είναι μάταιη. Αλλά δεν μπορώ να τον αφήσω εδώ! Τον σηκώνω ανάσκελα και ξεκινάω μαζί του. Το φορτίο είναι βαρύ, αλλά κάτω από το βάρος του, ένιωσα τον εαυτό μου να ζεσταίνομαι. Είχα σχεδόν παγώσει από το κρύο και τώρα, να 'μαι, ιδρώνω. Ζεστάνθηκα, και αυτός πίσω μου νιώθει κι αυτός τη ζεστασιά μου. Έχω γίνει ένα είδος φούρνου γι' αυτόν. Ήταν σχεδόν νεκρός, και τώρα τον νιώθω να κινείται και να δείχνει σημάδια ζωής. Δεν άντεχα πλέον τη χαρά ενός χαμένου ανθρώπου. Αυτή η χαρά μου δίνει νέα δύναμη. Περπατώ ανδρεία μέσα στο χιόνι και τη χιονοθύελλα. Ένα χωριό εμφανίζεται στον ορίζοντα. Σωθήκαμε και οι δύο, ο ένας μέσα από τον άλλον. Ο Θιβετιανός θα είχε χαθεί χωρίς τη βοήθειά μου, αλλά κι εγώ θα είχα χαθεί χωρίς αυτόν. Κουβαλώντας τον στην πλάτη μου, ζεστάθηκα και τον ζέσταινα κι αυτόν. Έσωσα τον εαυτό μου σώζοντας έναν άλλον.

Πόσο αποκαλυπτικό είναι αυτό το περιστατικό! Ας το πάρουμε κι εμείς στις ψυχές μας. Ένα μυστήριο πνευματικής σωτηρίας είναι το εξής: να σώσεις τον εαυτό σου σώζοντας έναν άλλον.

Οι σημερινοί Χριστιανοί είναι κάπως ψυχροί, ακριβώς επειδή δεν ζεσταίνονται ζεσταίνοντας τους άλλους.

Οι Χριστιανοί μας είναι τόσο αδύναμοι, ακριβώς επειδή δεν ενδυναμώνουν τον εαυτό τους ενδυναμώνοντας τους άλλους.

Και οι σημερινοί Χριστιανοί είναι τόσο φτωχοί ακριβώς επειδή δεν πλουτίζουν τον εαυτό τους εμπλουτίζοντας τους άλλους.

Ας μην ξεχνάμε εμείς, οι στρατιώτες του Κυρίου, αυτή την εντολή: να σωθούμε σώζοντας τους άλλους...να ζεσταθούμε ζεσταίνοντας τους άλλους!

352 - Πόσο πουλάς το παιδί;

Αυτό ρωτήθηκε κάποτε στη μητέρα ενός μοναχοπαιδιού. - Με όλα τα χρήματα του κόσμου δεν μπορείς να εξαγοράσεις το παιδί μου - απάντησε η μητέρα. Και όταν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός θυσίασε τον Μονογενή Του Υιό για τη σωτηρία μας (Ιωάννης 3, 16). Και ο Υιός θυσίασε τον εαυτό Του πρόθυμα για τη σωτηρία μας.

Τι μεγάλη αγάπη είναι αυτή! Πόσοι την δέχονται και σώζονται μέσω αυτής;

353 - Από μια πέτρα, έκανε έναν πατέρα

Κάπου διάβασα μια ιστορία από τις χώρες της Ανατολής. Ένα φτωχό ορφανό παιδί είχε χαθεί στην έρημο.

Γεμάτος τρόμο, περπάτησε για να ξεφύγει από την καταστροφή. Στο βάθος, εμφανίστηκε μια ανθρώπινη μορφή, αλλά όταν πλησίασε, είδε ότι η μορφή ήταν ένα πέτρινο άγαλμα. Ένας θυμωμένος βρυχηθμός ενός άγριου ζώου ακούστηκε κοντά. Τότε το παιδί, αγκαλιάζοντας την πέτρινη εικόνα με τα χέρια του, φωνάζει με όλη του την ψυχή: Αγαπητέ Πατέρα, σώσε με! Και ένα θαύμα, η πέτρα ζωντανεύει, η εικόνα έγινε πατέρας, που φιλάει το παιδί του και το σώζει από την καταστροφή.

Μέσω της πίστης του, το παιδί στην ιστορία έκανε έναν πατέρα από μια πέτρα. Σε εμάς, ωστόσο, φαίνεται ότι η ιστορία είναι αντίστροφη. Έχουμε έναν Ζωντανό και Απεριγράφητα Αγαθό Ουράνιο Πατέρα, που μας καλεί συνεχώς και μας καλεί κοντά Του. Αλλά εμείς, όπως φαίνεται, είμαστε φτιαγμένοι από πέτρα: δεν Τον βλέπουμε, δεν Τον ακούμε, δεν Τον ακούμε.

Αυτό συμβαίνει επειδή δεν Τον αγαπάμε - και δεν Τον αγαπάμε επειδή δεν έχουμε πίστη, μόνο στη μορφή, δεν έχουμε ζωντανή πίστη.

Σαν το παιδί στην έρημο, ας τρέξουμε σε Αυτόν και ας διαφύγουμε σε Αυτόν στην έρημο αυτής της ζωής που είναι γεμάτη με τα άγρια ​​ουρλιαχτά των ψυχοφθόρων παθών και πειρασμών.

- Ένας Διαγωνισμός Ευτυχίας

Ένα καλό μάθημα πιστευόταν ότι έδινε στους τσιγκούνηδες ένας Χριστιανός από την Αμερική, με την ακόλουθη μορφή:

Ένα καλημέρα, κόλλησε την ακόλουθη ειδοποίηση στην πύλη του κήπου του:

Αυτός ο κήπος θα δοθεί σε αυτόν που είναι απόλυτα ευτυχισμένος!

Ένας πλούσιος τσιγκούνης, διαβάζοντας την ειδοποίηση, έσπευσε να παρουσιαστεί με την ελπίδα ότι, όντας πλούσιος και ευτυχισμένος, θα τον κέρδιζε. - Είσαι ευτυχισμένος; - ρώτησε ο ιδιοκτήτης του κήπου. - Ναι. Είμαι ευτυχισμένος. - Αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί αν ήσουν ευτυχισμένος δεν θα είχες πλέον καμία επιθυμία και δεν θα κυνηγούσες πλέον κήπους!...

355 - Σε ένα θέατρο στη Γερμανία

Ένα περιστατικό από ένα θέατρο στη Γερμανία.

Ένα θεατρικό έργο γέλιου και διασκέδασης παιζόταν και το θέατρο ήταν γεμάτο κόσμο. Αλλά έξω, το θέατρο καιγόταν. Τότε ένας από τους καλλιτέχνες άρχισε να φωνάζει: φωτιά! φωτιά!

Αλλά ο κόσμος νόμιζε ότι αυτά τα λόγια ήταν επίσης μέρος των αστείων του θεάτρου και ότι ο καλλιτέχνης ήθελε να κάνει ένα μεγάλο αστείο, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να γελάσει με τον φόβο του κοινού.

Ο σκηνοθέτης φώναξε επίσης ότι το θέατρο καιγόταν, αλλά ο κόσμος συνέχισε να γελάει.

Μόνο όταν εμφανίστηκαν οι φλόγες, ο κόσμος άρχισε να τρέχει μακριά με τρόμο. Αλλά τότε ήταν πολύ αργά.

Σχεδόν όλοι χάθηκαν στη φωτιά.

Έτσι συμβαίνει στη ζωή των ανθρώπων. Για τους περισσότερους ανθρώπους, αυτή η ζωή είναι ένα θέατρο γέλιου και πάρτι, και όταν τους λες να βγουν από τη φωτιά των ασεβών, από τη φωτιά της πνευματικής καταστροφής, σε γελούν και σε κοροϊδεύουν. Μόνο στο νεκροκρέβατό τους βλέπουν τη φωτιά της πνευματικής καταστροφής, αλλά τότε είναι πολύ αργά... είναι πολύ αργά!

Ο Λόγος του Κυρίου μας λέει: Σήμερα, αν ακούσετε τη φωνή του Κυρίου, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως έκαναν στην έρημο... (Εβραίους 4).

356 - Αγοράστε τις Διαθήκες σας!

Ένας αδελφός στρατιώτης έγραψε πέρυσι:

Σε ένα χωριό πρόσφερα την Καινή Διαθήκη στον λαό. Αλλά οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα τι βιβλίο ήταν. - Με τι είδους διαθήκες κυκλοφορείτε;... Ας συντάξει ο συμβολαιογράφος τη διαθήκη για εμάς όταν γεράσουμε - είπε ο ένας. - Ας μην έχουμε χρήματα για διαθήκες - πρόσθεσε ένας άλλος.

Αλλά είπα: αγαπημένοι μου! Αυτή η διαθήκη είναι ένα διαφορετικό είδος έτοιμης διαθήκης, την οποία διαβάζοντάς την προσεκτικά, θα κληρονομήσετε μεγάλες περιουσίες και θα γίνετε όλοι πλούσιοι και ευτυχισμένοι. Το λέω αυτό από τη δική μου εμπειρία.

Ήμουν ένας φτωχός και κατεστραμμένος άνθρωπος, αλλά μέσω αυτής της διαθήκης έγινα πλούσιος και ευτυχισμένος.

Δοκιμάστε το και δείτε ότι είναι έτσι. Αγοράστε αυτή τη διαθήκη και σε ένα χρόνο θα επιστρέψω εδώ για να σας ρωτήσω αν σας είπα ψέματα ή όχι.

Ο στρατιώτης πούλησε αρκετές διαθήκες και σε ένα χρόνο, 5 από αυτές τον φίλησαν στην είσοδο του χωριού, ευχαριστωντας τον που τους βοήθησε να βρουν έναν ανυποψίαστο πλούτο. Δύο από αυτούς είχαν ξεφύγει από τη μέθη και τώρα ήταν πραγματικά πλούσιοι και ευτυχισμένοι. Η αγωνία τους δεν πήγαινε πλέον στις τσέπες των ταβερνιάρηδων, αλλά στο οικογενειακό νοικοκυριό, φέρνοντάς τους καλή τύχη και ευτυχία στην οικογένεια.

357 - Δεν φοβάμαι τον Θεό! - Δεν φοβάμαι τον Θεό - είπε κάποτε ένας στρατιώτης του Κυρίου μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων. - Τι λες, άνθρωπε; - τον ρώτησαν με έκπληξη οι άνθρωποι, πώς μπορείς να λες τέτοια λόγια; - Ω, ναι, απάντησε ο αποφασισμένος στρατιώτης - Δεν φοβάμαι τον Θεό... Φοβόμουν κάποτε, αλλά τώρα δεν φοβάμαι πια γιατί είναι γραμμένο στη Βίβλο: Διότι ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα φόβου, αλλά αγάπης (Β' Τιμ. 1, 7· Ρωμ. 8, 5).

Η αγάπη διώχνει τον φόβο. Αφού γνώρισα πραγματικά τον Θεό, Τον αγαπώ με όλη μου την ψυχή και επιδιώκω να κάνω το θέλημά Του όχι από φόβο, αλλά από αγάπη. Ξέρω ότι ο Θεός είναι Αγαθός και με αγαπά με αιώνια αγάπη, και τότε δεν έχω κανένα λόγο να Τον φοβάμαι.

Καλή απάντηση!

Ο Καθρέφτης του Ιακώβου 1:23

Υπάρχει ένας καθρέφτης στην Επιστολή του Ιακώβου. Όλοι τον γνωρίζουμε. Να ένας:

Γιατί αν κάποιος είναι ακροατής του Λόγου και όχι εκτελεστής, είναι σαν άνθρωπος που κοιτάζει το πρόσωπό του σε έναν καθρέφτη· και αφού κοιτάξει τον εαυτό του, φεύγει και ξεχνάει τι είδους άνθρωπος ήταν (Ιακώβου 1:23).

Ας κοιτάξει ο καθένας μας σε αυτόν τον καθρέφτη. Γιατί όσο μακριά κι αν έχουμε προχωρήσει στο έργο της σωτηρίας της ψυχής, έχουμε ακόμα αρκετές κηλίδες που μας φαίνονται στον καθρέφτη από πάνω.

Το ερώτημα είναι: προσπαθούμε να πλυθούμε αφού δούμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον καθρέφτη; Ή μήπως απλώς κοιτάμε;

Ω, πώς οι Χριστιανοί είναι σαν τον θεατή στον καθρέφτη του Ιακώβου 1:23! Βλέπουν τις αμαρτίες και τα ελαττώματά τους, αλλά δεν τα αφήνουν.

Για παράδειγμα, ένα συγκινητικό κήρυγμα είναι ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπεις τον εαυτό σου όπως είσαι. Η Αγία Γραφή είναι ένας ουράνιος καθρέφτης, στον οποίο διαβάζεις και βλέπεις τον εαυτό σου όπως είσαι. Ένα βιβλίο, ένα θρησκευτικό φύλλο, είναι επίσης ένας καθρέφτης που σου δείχνει την αμαρτία. Για παράδειγμα, το βιβλίο Ο Καθρέφτης της Καρδιάς του Ανθρώπου έχει 20 καθρέφτες στους οποίους κάθε άτομο μπορεί να δει καθαρά την πνευματική του κατάσταση.

Αλλά το ερώτημα είναι: πόσοι πλένονται αφού δουν τον εαυτό τους σε αυτούς τους πνευματικούς καθρέφτες; Τι όφελος έχει κάποιος που κλαίει κάτω από τη δύναμη του Λόγου του Θεού αν δεν μετανοήσει;

Τι όφελος έχει να κοιτάζει καθημερινά στον καθρέφτη της Βίβλου, στον καθρέφτη του Λόγου του Θεού, αν δεν εκπληρώνει αυτόν τον Λόγο;

Το βλέμμα μας στον καθρέφτη του Ιακώβου 1:23 πρέπει πάντα να συνοδεύεται από την προσευχή του ψαλμωδού:

Πλύνε με, και θα γίνω λευκότερος από το χιόνι... κτίσε μέσα μου μια καθαρή καρδιά,

Θεέ μου, και ανανέωσε ένα δίκαιο πνεύμα μέσα μου (Ψαλμός 50).

359 - Ένα χωράφι που δούλευε την Κυριακή

Ένα άπιστο αγροτόπαιδο, θέλοντας να αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να εργάζονται τις Κυριακές και τις αργίες - επέλεξε ένα μεγάλο χωράφι που δούλευε μόνο τις Κυριακές.

Είχε μια καλή σοδειά. - Βλέπετε - είπε κοροϊδευτικά στους αγρότες - δούλευα μόνο τις Κυριακές - και τι καλή σοδειά είχα!

Αλλά μετά τι συνέβη; Ένα μικρό πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα μεγάλη ζημιά. Τα παιδιά του βογιάρου, παίζοντας με μια γάτα, έδεσαν μερικές λωρίδες χαρτιού στην ουρά της και για να γελάσουν ακόμα περισσότερο με τον φόβο της γάτας, έβαλαν φωτιά στο χαρτί και άφησαν τη γάτα να πάει στα σύνορα.

Αλλά η γάτα - αντί για τα σύνορα, πήδηξε γρήγορα για να κρυφτεί ανάμεσα στις στοίβες από σιτάρι. Σε μια στιγμή, η σοδειά που είχε συσσωρευτεί για το αλώνισμα έπιασε φωτιά. Όλες οι προσπάθειες να σβήσει ήταν μάταιες και στάχτη και καπνός υψώθηκαν από ολόκληρη τη σοδειά του βογιάρου.

Και η σοδειά που μαζεύτηκε την Κυριακή ήταν καλή για... φωτιά...

Τέτοια είναι η αύξηση που έχουν όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να εργαστούν την Κυριακή.