Αγία Μπλαντίν της Λυών, πρέσβευσε για εμάς!

ΝΕΑ ΈΚΔΟΣΗ.

ΜΟΛΙΣ ΕΞΕΔΟΘΗ

«ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΡΙΟΝ»

Η έκδοση αυτή αποτελεί καρπό πολυετούς μέριμνας του φιλακολούθου π. Γρηγορίου Νανακούδη, ο οποίος, με βαθιά λειτουργική κατάρτιση και αγάπη προς την υμνογραφική παράδοση της Εκκλησίας, συνέλεξε, ταξινόμησε και επιμελήθηκε το πλούσιο αυτό υλικό.

Τη φιλολογική επιμέλεια του τόμου ανέλαβε ο εξαίρετος φιλόλογος κ. Σωτήρης Πολύζος, εξασφαλίζοντας με ακρίβεια και σεβασμό προς τα κείμενα την υποδειγματική παρουσίασή τους. Το δε άρτιο και καλαίσθητο εκδοτικό αποτέλεσμα οφείλεται στη φροντίδα του Εκδοτικού Οίκου ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ. www.eptalofos.gr

Ιδιαίτερο γνώρισμα του ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΡΙΟΥ είναι η εξαιρετική πληρότητά του. Στις σελίδες του συγκεντρώνεται το σύνολο της λειτουργικής και υμνογραφικής παραδόσεως που αναφέρεται στον άγιο ένδοξο μεγαλομάρτυρα και ιαματικό Παντελεήμονα και στον κύκλο των συναθλουμένων με αυτόν αγίων. 

Περιλαμβάνει:

• Ιερές Ακολουθίες προς τιμήν του αγίου Παντελεήμονος.

• Παρακλητικούς Κανόνες, Χαιρετισμούς και Εγκώμια.

• Ιερές Ακολουθίες της μητρός του, αγίας Ευβούλης, και του διδασκάλου του, αγίου Ερμολάου.

• Την Ακολουθία των εν Νικομηδεία μαρτυρησάντων Δισμυρίων Μαρτύρων.

• Μουσικό Παράρτημα

"Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών". Τάκιτος.Αρχιμανδρίτης κυρος Νικηφόρος Καρδαρης.

"Γέροντας εἶναι ἐκεῖνος πού γεννᾶ υἱούς Θεοῦ" - γ. Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

ΑΓΙΟΚΑΤΆΤΑΞΗ!!!

-Ο Θεος Αγιοποιεί!

-Ο λαός (το σώμα της Εκκλησίας) το βεβαιώνει!

-Η Εκκλησία δια της Ιεράς Συνόδου επικυρώνει!

(Αγιοκατάταξη)

Μνημόσυνο πατρός Αντωνίου Αλεβιζόπουλου.

30/5-1/6/26 Προσκύνημα στην Σιμωνόπετρα 1ον Τα νέα του κοιμητηρίου.

30/5-1/6/26 Προσκύνημα στην Σιμωνόπετρα 1ον Τα νέα του κοιμητηρίου. Δεν προστέθηκε ουδείς καινούργιος ένοικος. Απεναντίας έγινε εκταφή των λειψάνων του πατρός Σεραπίωνα και πατρός Στεφάνου. Τα λείψανα εκτίθενται 2-3 μέρες στον ήλιο πριν τα βάλουν στο οστεοφυλάκιο.

Στέφανος Δημόπουλος.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι όταν σταθούμε ενώπιον του Θεού, θα πλησιάσει τον καθένα μας και θα ρωτήσει ήσυχα:

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι όταν σταθούμε ενώπιον του Θεού, θα πλησιάσει τον καθένα μας και θα ρωτήσει ήσυχα:

— Λοιπόν... πώς σας φαίνεται;

— Κύριε... είμαι αμαρτωλός... ελέησέ μας... — θα αρχίσουμε να δικαιολογούμαστε.

Και θα μας διακόψει με ένα ευγενικό χαμόγελο:

— Το ξέρω ήδη αυτό. Σε έχω δει όλη σου τη ζωή. Καλύτερα να μου πεις... πώς σου φαίνεται η Γη; Σου άρεσε;

Θυμάσαι τις ανατολές που σου έδωσα; Έχεις δει τα ηλιοβασιλέματα; Έχεις παρατηρήσει τον ουρανό μετά τη βροχή;

Και τη θάλασσα; Την έχεις ακούσει να μιλάει; Έχεις δει τα βουνά; Τα δάση; Πώς περνάει ο άνεμος μέσα από τα δέντρα;

Και έχεις παρατηρήσει τα πουλιά; Φανταζόμουν το καθένα διαφορετικό. Και τις φάλαινες; Μπορείς να φανταστείς πόσο μεγαλοπρεπείς είναι; Και τον έναστρο ουρανό; Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις;

Έχω ρίξει τόση αγάπη σε αυτόν τον κόσμο... Έχω σκορπίσει τόση ομορφιά γύρω σου... Τι θυμάσαι ιδιαίτερα;

Και είναι τρομακτικό να κοιτάξεις κάτω μια μέρα και να απαντήσεις:

«Κύριε... δεν είχα ποτέ χρόνο... δουλειά, ανησυχίες, φασαρία, δάνεια, άγχος... Πάντα έτρεχα κάπου... Ήθελα να σταματήσω, πραγματικά... αλλά όλα ήρθαν αργότερα...»

Και τότε, ίσως, θα γίνει ιδιαίτερα οδυνηρό να σκεφτούμε πόση από την ομορφιά του Θεού μας έχει προσπεράσει.

Επειδή η ζωή δεν είναι μόνο να επιβιώνεις, να συμβαδίζεις, να κερδίζεις χρήματα και να λύνεις προβλήματα. Είναι επίσης να βλέπεις τον κόσμο του Θεού. Να σε εκπλήσσει. Να είσαι ευγνώμων. Να ακούς τα πουλιά να κελαηδούν, να νιώθεις τον άνεμο, να παρατηρείς το φως στα σύννεφα και να καταλαβαίνεις: όλα αυτά είναι η αγάπη του Δημιουργού για την ανθρωπότητα.

Και ενώ είμαστε εδώ, δεν είναι πολύ αργά για να ανοίξουμε τα μάτια μας.

Η ΚΟΡΗ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ!!!!

Ένα κορίτσι, η μοναχοκόρη μιας ηλικιωμένης χήρας, έκανε θρασύδειλα και εγκατέλειψε τη μητέρα της. Πέρασε πολύς καιρός. Η κόρη συνήλθε, μετανόησε, εγκατέλειψε τους άξεστους φίλους της και πήγε στη μητέρα της. Αλλά πώς θα μπορούσε να της φανερωθεί, πώς θα την δεχόταν η προσβεβλημένη μητέρα της; Για να μην την δουν οι γείτονες, πήγε στο μικρό σπίτι της οικογένειάς της μια σκοτεινή νύχτα. Άρπαξε τη λαβή της πόρτας, φοβούμενη να χτυπήσει. Αλλά η πόρτα άνοιξε εύκολα - ήταν ξεκλείδωτη. Μπήκε δειλά στην είσοδο. Άρπαξε τη δεύτερη λαβή... και αυτή η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη. Μπήκε... Η μητέρα γονάτιζε μπροστά στα εικονίδια και πρόφερε το όνομά της. Η κόρη έτρεξε στη μητέρα της... Δυνατές αγκαλιές... δάκρυα... φιλιά... και ούτε μια λέξη μομφής...

«Και γιατί, Μητέρα, οι πόρτες σου είναι ξεκλείδωτες ακόμα και τη νύχτα;» «Πίστευα ότι θα ερχόσουν σε μένα, περίμενα και δεν κλείδωσα την πόρτα...» Έτσι, με τον Κύριο, οι πόρτες του ελέους είναι πάντα ανοιχτές. Και αν τους δώσουμε έστω και μια μικρή ώθηση, θα ανοίξουν μόνες τους. Και μια τέτοια ώθηση είναι η ταπεινή μας προσευχή: «Είμαι Δικός Σου, σώσε με».

Άγιος Αθανάσιος (Ζαχάρωφ)

Συχνὰ λέγεται ὅτι πρέπει νὰ προσφέρωμε στὸν κόσμο τὸν θεολογικὸ λόγο τῆς ᾽Εκκλησίας.

Συχνὰ λέγεται ὅτι πρέπει νὰ προσφέρωμε στὸν κόσμο τὸν θεολογικὸ λόγο τῆς ᾽Εκκλησίας. 

Αλλὰ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχνᾶμε ὅτι θεολογικὸς λόγος δὲν εἶναι ἡ μεταπρατικὴ χρῆσι τῶν πατερικῶν ρήσεων καὶ ἡ μηχανικὴ ἐπανάληψι κάποιας θεολογικῆς ὁρολογίας.

Θεολογία εἶναι ἡ σάρκωσι τῆς ἀλήθειας ἄθελά μας. 

῾Η φανέρωσι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ γίνεται χωρὶς καμμιὰ προσπάθεια ἀπὸ τοὺς συντετριμμένους...

Τελικὰ φαίνεται ὅτι κάνουν θεολογία οἱ μὴ θεολόγοι, οἱ ἀληθινοί, οἱ ταπεινοὶ καὶ γνήσιοι ἄνθρωποι... 

Αὐτοὶ ποὺ μέσα ἀπὸ ὅλα τὰ βάσανα, τοὺς κόπους καὶ τὶς δοκιμασίες, φθάνουν σὲ ἕνα ἐκ βαθέων «δόξα τῷ Θεῷ». 

Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ περιεχόμενο τῆς ζωῆς τους καὶ τὴν ἀνωστικὴ δύναμι, ποὺ συνέχεια τοὺς φέρνει πρὸς τὸν Θεὸ καὶ καθιστᾶ τὸν λόγο καὶ τὴν παρουσία τους εὐλογία γιὰ τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀδελφούς τους.

(*π.Βασίλειος Γοντικάκης* 

Προηγούμενος *Ι. Μ. Ιβήρων* 

Αγίου Όρους)

*Τρίτη της Πεντηκοστής*. Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

*Τρίτη της Πεντηκοστής*

Όταν το Άγιο Πνεύμα κατοικήσει μέσα μας, μας οδηγεί να ζήσουμε την αγάπη που μας δόθηκε ως εντολή από το Χριστό· αισθανόμαστε μέχρι τα κατάβαθά μας ότι αυτή είναι η μόνη φυσική κατάσταση για το αθάνατο πνεύμα μας, και σ’ αυτή την κατάσταση αντιλαμβανόμαστε τη θεϊκή παγκοσμιότητα του Χριστού και των εντολών του.

Αυτή είναι η αλήθεια, που δεν επιτρέπει καμιά αμφιβολία στο νου ή στην καρδιά. Είναι η σωτηρία που διδάσκεται από την Εκκλησία.

_Αγ. Σωφρόνιος Σαχαρωφ_

*Δευτέρα της Πεντηκοστής* Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

*Δευτέρα της Πεντηκοστής*

Ο άνθρωπος  ο οποίος με την δωρεά του Αγίου Πνεύματος έχει λάβει πείρα της πνοής της αγάπης του Θεού,  γνωρίζει με όλη του την ύπαρξη ότι τέτοια αγάπη είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Τριαδικού Θεού που αποκαλύφθηκε σ’ εμάς κατά τον ακριβή τύπο του Απόλυτου Όντος.

Η αγάπη είναι για να ζει εντός και για τον αγαπώμενο του οποίου η ζωή γίνεται ζωή μας. Η αγάπη οδηγεί στην μοναδικότητα του Όντος. Έτσι και στην Αγία Τριάδα. «Ο Πατήρ ηγάπησε τον Υιόν» (Ιωάν. 3,35). Αυτός ζη εν τω Υιώ και εν τω Αγίω Πνεύματι. Και ο Υιός «μένει εν τη αγάπη του Πατρός» (Ιωάν. 15,10) και εν τω Αγίω Πνεύματι. Και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται αιώνια από τον Πατέρα και ζει εν Αυτώ και αναπαύεται εν τω Υιώ. Αυτή η αγάπη κάνει το σύνολο του Θείου Όντος μονάδα αιώνια.

 Κατά τον τύπο αυτής της ενότητας το ανθρώπινο γένος πρέπει να γίνει ένας άνθρωπος. («εγώ και ο Πατήρ μου έν εσμέν» (Ιωάν. 10,30)). «Ίνα πάντες έν ώσι καθώς συ πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσι» (Ιωάν. 17,21).

Η εντολή του Χριστού είναι η προέκταση της ουράνιας αγάπης στα γήινα όρια. Αναλογιζόμενος το περιεχόμενό της εξομοιώνει τη ζωή του ανθρώπινου γένους με την ζωή του Τριαδικού Θεού. Η χαραυγή της κατανοήσεως αυτού του μυστηρίου έρχεται με την προσευχή για όλο τον κόσμο σαν ένα άνθρωπο.

Αγ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΊΝΟΣ ΠΌΠΟΒΙΤΣ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΚΑΙ ΆΝΘΡΩΠΟΣ.

Πραγματικά, οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι κάνουν με τον Χριστό. Από πονηρή άγνοια, οι άνθρωποι σταύρωσαν τον Χριστό. Από άγνοια, Τον σταυρώνουν σήμερα. «Εάν γνώριζαν τον Κύριο της δόξας, δεν θα τον σταύρωναν». Με την πραότητα και την ταπεινότητα, ο Κύριος εισήλθε στον κόσμο. Δεν είναι η μεγαλύτερη πραότητα και η μεγαλύτερη ταπεινότητα για τον Θεό να γίνει άνθρωπος, να ντυθεί με ένα φθαρτό, στενό, άχρηστο ανθρώπινο σώμα; Με την πραότητα και την ταπεινότητα, ο Κύριος έφυγε επίσης από τον κόσμο. Βγήκε έξω πραώς προσευχόμενος για τους βασανιστές Του. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον Χριστό, γι' αυτό Τον διώκουν. Δεν ξέρουν πόση αγάπη, πόση ταπεινότητα, πόση πραότητα είναι όταν ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους να Τον κρίνουν, να Τον φτύνουν, να Τον χτυπούν και να Τον σκοτώνουν. Η μοίρα του Χριστού είναι τρομερή ακόμη και σήμερα στη γη, αδελφοί. Κάθε αμαρτία μου είναι - Μεγάλη Παρασκευή γι' Αυτόν. Τέσσερις από τις αμαρτίες μου, και έχω ήδη σταυρώσει τον Κύριο Ιησού. Κάθε αμαρτία σου, αδελφέ, είναι μεγαλύτερο μαρτύριο γι' Αυτόν παρά για σένα και εμένα. Διαπράττοντας αμαρτίες, Τον σταυρώνετε. Κάθε ακάθαρτη σκέψη, κάθε λαγνικό συναίσθημα φωνάζει και φωνάζει: σταυρώστε Τον, σταυρώστε Τον! Δεν είναι όλη μας η ζωή στη γη μια ανησυχητική Μεγάλη Παρασκευή για τον Κύριο Χριστό; Κάθε αμαρτία μου είναι ένα καρφί που καρφώνω στα χέρια του πράου Κυρίου· κάθε πάθος μου είναι ένα αγκάθι· όλα τα πάθη μου είναι ένα αγκάθινο στεφάνι που βάζω στο κεφάλι του Χριστού. Ο χλευασμός μας για τον Χριστό είναι πιο τρομερός από τον Ιουδαϊκό. Οι Ιουδαίοι θα μπορούσαν να πιστεύουν λιγότερο στον Χριστό, επειδή δεν είχε ακόμη αναστηθεί. Και εμείς - στους οποίους ο Χριστός μαρτυρεί δυναμικά εδώ και είκοσι αιώνες ότι αναστήθηκε, εμείς - χλευάζουμε τον Αναστημένο Χριστό, φτύνουμε τον Αναστημένο Χριστό, σταυρώνουμε ξανά τον Χριστό, και τον Αναστημένο Χριστό!

Δεν είναι ο ιερέας που με τη ζωή του απορρίπτει το ποίμνιό του από τον Χριστό σταυρώνοντας τον Αναστημένο Κύριο Χριστό; Δεν είναι ο καθηγητής, ο δάσκαλος, που με τη θεοκρατική του διδασκαλία διώχνει τον Θεό από τις ψυχές των μαθητών του, βασανιστήριο, δεν χλευάζει τον Αναστημένο Χριστό; Δεν ατιμάζει κάθε Χριστιανός που είναι Χριστιανός μόνο κατ' όνομα, δεν φτύνει τον Αναστημένο Χριστό; Αλίμονο, εμείς συνεχώς διώκουμε τον Αναστημένο Χριστό... Πώς, πώς διώκουμε τον Χριστό, - θα πουν μερικοί, όταν δεν είναι μαζί μας στο σώμα; όταν δεν βλέπουμε το σώμα Του; Ω, διώκουμε τον Χριστό, αδελφοί, όταν διώκουμε το πνεύμα Του, όταν διώκουμε τη διδασκαλία Του, όταν διώκουμε τους Αγίους Του, όταν διώκουμε την Εκκλησία Του. Διώκουμε τον Χριστό - όταν διώκουμε τον ζητιάνο: γιατί Αυτός είναι που ζητιανεύει στον ζητιάνο· εμείς διώκουμε τον Χριστό - όταν δεν ντύνουμε τον γυμνό: γιατί στον γυμνό ο Χριστός είναι γυμνός· εμείς διώκουμε τον Χριστό - όταν δεν ταΐζουμε τον πεινασμένο: γιατί στον πεινασμένο ο Χριστός πεινάει· εμείς διώκουμε τον Χριστό - όταν δεν επισκεπτόμαστε τον άρρωστο· γιατί στον άρρωστο ο Χριστός υποφέρει. Σε κάθε πάσχοντα - ο Κύριος Χριστός υποφέρει· σε κάθε θλιμμένο - ο Κύριος Χριστός λυπάται. Από άπειρη αγάπη για την ανθρωπότητα, ενσαρκώνεται συνεχώς στο σώμα όλων των πεινασμένων, όλων των αρρώστων, όλων των διψασμένων, όλων των λυπημένων, όλων των φτωχών, όλων των περιφρονημένων, όλων των χλευασμένων, όλων των ταπεινωμένων, όλων των προσβεβλημένων, όλων των γυμνών, όλων των διωκόμενων. Παίρνει συνεχώς ανθρώπινη σάρκα, υποφέρει μαζί της, υποφέρει μαζί της, υποφέρει μέσα σε αυτήν, θρηνεί μέσα σε αυτήν. Από το άπειρο έλεός Του, εξισώνει συνεχώς τον Εαυτό Του με αυτούς: «Όπως το έκανες σε έναν από τους ελάχιστους αυτούς αδελφούς μου, το έκανες και σε μένα. Όπως δεν το έκανες σε έναν από τους ελάχιστους αυτούς αδελφούς μου, δεν το έκανες και σε μένα». Ο Χριστός ενσαρκώνεται σε κάθε Χριστιανό. Ακούστε τι λέει: «Σαούλ, Σαούλ, γιατί με διώκεις», επειδή διώκοντας αυτούς που πιστεύουν σε μένα, με διώκεις· φτύνοντας σε αυτούς που πιστεύουν σε μένα, με φτύνεις· βασανίζοντας αυτούς που πιστεύουν σε μένα, με βασανίζεις. «Να ξέρετε, διδάσκει ο Απόστολος Παύλος, ότι όταν αμαρτάνετε εναντίον των αδελφών σας και πληγώνετε την αδύναμη συνείδησή τους – αμαρτάνετε εναντίον του Χριστού».

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Και αυτός ο τόπος μας έχει τον δικό του Παράδεισο.

Και αυτός ο τόπος μας έχει τον δικό του Παράδεισο. Είναι αυτός ο Άγιος Ναός. Γιατί κάθε Άγιος Ναός είναι ένα κομμάτι του Παραδείσου στη γη. Και όταν βρίσκεστε στον ναό, ιδού, βρίσκεστε ήδη στον Παράδεισο. Όταν η γη σας βασανίζει με την κόλασή της, σπεύστε στον ναό: μπείτε σε αυτόν, και ιδού, έχετε εισέλθει στον παράδεισο!

- Αββάς Ιουστίνος Πόποβιτς

A DIVISION AMONG THE PEOPLE.

Γιατί τήν έφερες αυτή εδώ;

«Γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ όταν μόλις ξεκινούσα την εκκλησιαστική μου ζωή, οπότε επέτρεπα στον εαυτό μου να πηγαίνω στις λειτουργίες κανονικά, με τζιν. 

Εκείνη την εποχή, πήγαινα στον καθεδρικό ναό της Σιόνι. Στη βραδινή λειτουργία, άκουγα συχνά παράξενες φωνές. Μερικές φορές μάλιστα είδα πώς ο εξομολόγος επέπληττε αυστηρά ένα συγκεκριμένο άτομο (εκείνη την εποχή δεν ήξερα τι σήμαινε πνευματική επίπληξη). Πάντα προσπαθούσα να τον αποφεύγω - όταν πήγαινα στη Σιόνι, πρώτα κοίταζα τριγύρω και, αν ήταν ήσυχο, καθόμουν κάπου, σε ένα πιο απομονωμένο μέρος. 

Κάποτε, ένας φίλος μου κι εγώ πήγαμε στη Μτσχέτα, στον πατέρα Γαβριήλ. Μας συνάντησε στην κορυφή της σκάλας. Μας έστρεψε ένα τραπέζι και μια μικρή καρέκλα: ψωμί, ντομάτες και καφές. Μου είπε: «Φτιάξε μου καφέ». Άρχισα να τον ετοιμάζω και έγινα πολύ τολμηρή: έβαλα ζάχαρη, την ανακάτεψα και του είπα: «Σε παρακαλώ σερβιριστείτε». Ξαφνικά άρχισε να μου φωνάζει τόσο δυνατά που η καρδιά μου ράγισε: «Πώς μπορείς να μου φέρεις αυτή τη λέξη, "σερβίριστείτε"; Πρέπει να το πεις στον Θεό αυτό!» Και κοίτα την, έκοψε ακόμη και την αφέλειά της..." 

Μετά γύρισε στη φίλη μου και είπε: "Ποιά έφερες εδώ;" «Δεν θέλω να τη δω δεύτερη φορά!» Ήμουν θυμωμένη και έκπληκτη ταυτόχρονα, δεν καταλάβαινα τι είχα κάνει λάθος. Ήθελα να σκιστεί η γη και να με καταπιεί. Κάθισε και άρχισε να μιλάει στη φίλη μου για αρκετή ώρα. Με ενοχλούσε που στεκόμουν ακόμα εκεί, έκανα νοήματα στη φίλη μου: «Πάμε», και στο μυαλό μου απειλούσα: «Δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ». Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, γύρισε προς το μέρος μου, μου χαμογέλασε με ένα υπέροχο χαμόγελο, με αγκάλιασε, με ευλόγησε και είπε στη φίλη μου: «Τι καλή αδερφή μου έφερες, γιατί δεν την φέρνεις πιο συχνά;!». Ήμουν εντελώς μπερδεμένη, δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Αλλά ένιωθα ένα πράγμα σίγουρα - έφυγα από εκεί γεμάτη πληρότητα, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Πέρασαν χρόνια και μόνο αργότερα κατάλαβα: τότε, ο πατέρας Γαβριήλ συνέτριψε την υπερηφάνειά μου, και στο τέλος με παρηγόρησε επειδή ήταν ικανός για τέτοια αγάπη. Διέταζε τέτοιες δοκιμασίες για όσους έρχονταν σε αυτόν και ξέρω σίγουρα ότι το έβλεπε αυτό, χωρίς το Εκκλησία, θα χανόμουν.

ΠΑΤΉΡ ΙΩΆΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ. ΤΟ ΘΑΥΜΑ.

Έγραψα σε προηγούμενο μήνυμα ότι το Άγιο Πνεύμα είναι το Πνεύμα της χαράς.

Ένας φίλος πατέρας μου έγραψε ότι υπάρχει πάρα πολύς πόνος στον κόσμο για να μπορούμε να χαιρόμαστε πια.

Σωστά. Ο πόνος του κόσμου είναι άπειρος. Σαν την αγάπη του Θεού που τον θεραπεύει.

Τι να πω; Θα σας δώσω μόνο ένα παράδειγμα.

Πέντε άνθρωποι με καρκίνο ήρθαν σε μένα την Πεντηκοστή. Μου έκαναν κομμάτια την καρδιά. Ο καθένας με τον δικό του πόνο, με την εξέγερσή του, την αδυναμία του, την εύθραυστη ελπίδα του, τη λαχτάρα για υγεία, την αδυναμία του, τη συγκίνηση του θανάτου.

Τους ενθάρρυνα. Τους αγκάλιασα. Τους έδωσα ελπίδα. Έναν κανόνα προσευχής. Μια ενθάρρυνση. Την υπόσχεση ότι θα προσευχόμουν κι εγώ. Ότι θα προσευχόμασταν μαζί.

Αλλά τότε, επίσης την Κυριακή, ήρθε μια γυναίκα που θεραπεύτηκε από τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Έκλαιγε από ευτυχία. Ήταν ευγνώμων κάθε στιγμή.

Τότε ήρθε μια μικρή κούκλα, η Αμέλια, η οποία έγινε ενός έτους προχθές.

Από τότε που ήταν μικρό μωρό, διαγνώστηκε με γλοιοβλάστωμα, καρκίνο του εγκεφάλου. Και μετά μεταστάσεις στο συκώτι. Και πάλι κλάμα και απελπισία. Κρατάς στην αγκαλιά σου έναν άγγελο ενός μηνός που σου χαμογελάει και η ζωή σου σβήνει. Σε συνθλίβει ο οίκτος της και η καρδιά σου ραγίζει το στήθος. Και πρέπει να χαμογελάσεις πίσω, να δώσεις ελπίδα, να ρίξεις αυτό το άπειρο βάρος του πόνου στους ώμους του Αγίου Ιωάννη. «Ας μιλήσουμε στον χειρουργό Ιωάννη για να φτιάξει την κούκλα, να κόψει ό,τι δεν πάει καλά εκεί στο μικρό της μυαλό». Και παραπατάς. Και σχεδόν δεν πιστεύεις ότι είναι πια δυνατό. Αλλά το Πνεύμα σε κρατάει σφιχτά για να μην καταρρεύσεις.

Και χθες ήρθε η Αμέλια.

Γονείς: πατέρα, δεν έχει πια μεταστάσεις. Όλα έχουν λιώσει. Και το γλοιοβλάστωμα στον εγκέφαλο είναι μικρότερο, μπορεί να χειρουργηθεί. Θα κάνουμε μαγνητική τομογραφία σε λίγες μέρες».

Και πάλι ευτυχία. Και απελευθέρωση. Ένα τρενάκι του λούνα παρκ. Σαν τα κύματα της θάλασσας που σκάνε στην ακτή.

Ναι. Το Άγιο Πνεύμα είναι το Πνεύμα της χαράς. Ακόμα κι αν είμαστε πληγωμένοι από τον πόνο του κόσμου, δεν μας αφήνει να χαθούμε.

Πώς ο πατέρας Ιωάννης βοηθήθηκε από τις άγιες μάρτυρες Ειρήνη, Χιονία και Αγάπη.

 Πώς ο πατέρας Ιωάννης βοηθήθηκε από τις άγιες μάρτυρες Ειρήνη, Χιονία και Αγαπία.

«Το Πετροζαβόντσκ ήταν ήδη η έβδομη ενορία. Ταξίδεψα σε όλη την Καρελία, επισκεπτόμενος και μεταλαβαίνοντας τους αρρώστους. 

Εκεί αρρώστησα — είχε σχηματιστεί πέτρα στα νεφρά, και μάλιστα ούρλιαζα από τον πόνο. 

Τρεις άγιοι ήρθαν σε μένα στο νοσοκομείο. 

Οι νοσοκομειακές θεραπείες δεν βοηθούσαν καθόλου, και οι γιατροί με συμβούλεψαν να τρέχω τριγύρω με τον πόνο. Έτσι, καθώς ήμουν ξαπλωμένος εκεί τη νύχτα, άνοιξε η πόρτα του θαλάμου μας.

 Υπήρχαν οκτώ άτομα μέσα, παιδιά και ενήλικες. Ήμουν 45 ετών τότε. Η πόρτα άνοιξε, και, όπως σε μια εικόνα, μπήκαν οι μοναχές, και ολόκληρος ο θάλαμος φωτίστηκε.

 Πλησίασαν πρώτα τα παιδιά (περπάτησαν σαν συμβούλιο). Στη συνέχεια ήρθαν σε μένα και είπαν: «Αυτός ο ασθενής χρειάζεται ανακούφιση». Και αμέσως άρχισα να προσεύχομαι: «Ανακούφισε, συγχώρεσε, συγχώρεσε, Θεέ μου, τις αμαρτίες μου, τις εκούσιες και τις ακούσιες». Σταυρώθηκα και ρώτησε: «Ποιος μου το είπε αυτό;»

 Και η μία είπε: «Η Ιρίνα, η Αγαπία και η Χιόνια». Η μνήμη τους γιορτάζεται στις 29 Απριλίου, οι τρεις μαρτυρικές αδελφές. Φορούσαν τόσο ασυνήθιστα ρούχα, και τότε σκέφτηκα: «Πώς κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα, δεδομένης της αυστηρότητας στο νοσοκομείο, και ήταν ήδη μεσάνυχτα». Οι άγιες παρθένες - η Αγαπία, η Ιρίνα και η Χιόνια, με θαυμαστά, απόκοσμα μοναστικά άμφια. 

Και έτσι, μόλις έφυγαν, προσευχόμουν, καθισμένος στο κρεβάτι, και ένιωσα την ανάγκη να ουρήσω, και η πέτρα βγήκε. Μερικοί ασθενείς κοντά μου πέθαναν εκείνο το βράδυ. Το πρωί, έρχεται ο καθηγητής, και οι τύποι του φωνάζουν: «Έχουμε ένα θαύμα, ένα θαύμα - ο Μιρόνοφ χαμογέλασε σήμερα». 

Χαμογέλασα το πρωί - η πέτρα βγήκε, ο πόνος έφυγε, και χαμογέλασα! Και ούρλιαζα τόσο δυνατά που ένιωθα σαν να με έκοβαν μαχαίρια. Και ο καθηγητής λέει: «Λοιπόν, «γέννησες» μια Αιθιοπίδα!» «Έτσι την ονόμασε την πέτρα επειδή ήταν μαύρη. Κρατάω αυτή την πέτρα μέχρι σήμερα. Τέτοια θαύματα συνέβησαν! Πολλά θαύματα συνέβησαν και ο Κύριος βοήθησε σε όλα."

📝 Αρχιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ

ΟΙ ΟΣΙΟΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΔΕΛΦΕΣ ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΧΙΟΝΙΑ της Θεσσαλονίκης (16 Απριλίου)

  Στη χορεία των αγίων ένδοξων μαρτύρων της Πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας μας ανήκουν και οι τρεις κόρες - αδελφές Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία. Έζησαν στη Θεσσαλονίκη και μαρτύρησαν στα χρόνια του σκληρού διώκτη Διοκλητιανού (304). Φαί­νεται ότι ήταν ενεργά μέλη Αδελφότητος νέων χριστιανών. Αγαπούσαν πολύ τον Ιησού Χριστό και τη μελέτη των Αγίων Γραφών και χριστιανικών βιβλίων.

 

Όταν όμως ό Διοκλητιανός εξέδωσε δι­άταγμα τον Φεβρουάριο του 303, πού απαγόρευε τη χρήση και κατοχή χριστια­νικών βιβλίων και κειμένων, οι τρεις αυτές αδελφές έκρυψαν τα βιβλία. Και για να διαφυλάξουν την πίστη τους, κατέφυγαν σε «όρος υψηλό» κοντά στη Θεσ­σαλονίκη, πιθανώς στον Χορτιάτη. Στο καταφύγιο τους αυτό τις επισκέφθηκε και ή άγια Αναστασία ή Φαρμακολύτρια και τις ενίσχυσε με πνευματικές συμβουλές προαναγγέλλοντας τη δόξα του μαρτυρί­ου τους. Τούς έδωσε μάλιστα και υπόσχε­ση ότι με τις προσευχές της θα τις συνοδεύει...

 

Είχε ολοκληρωθεί ένας χρόνος ασκήσεως, όταν κάποιος απεσταλμένος του αυτοκράτορα ανακάλυψε τις τρεις κόρες στο κρησφύγετο τους, ερημητήριο. Τις συνέλαβε και τις οδήγησε για ανάκριση μπροστά στο διοικητή της Μακεδονίας (στη Θεσσαλονίκη) Δουλκίτιο. Μαζί με την Αγάπη, την Ειρήνη και τη Χιονία δι­καζόταν και ένας άλλος όμιλος τεσσάρων χριστιανών νέων - ανηλίκων - ό Αγάθων, ή Κασία, ή Φίλιππα και ή Ευτυχία.

 

Ό αστυνόμος Κάσσανδρος οδήγησε ό­λους μαζί στον κύριο του με την κατηγορία ότι «δεν θέλουν να φάγουν από τα είδωλόθυτα». Από τα πρακτικά της δίκης αυτής, πού διασώθηκαν, θαυμάζουμε τη γενναιότητα και τη σταθερότητα των νέων αυτών. Αψηφώντας τον θάνατο για την αγάπη του Κυρίου έδωσαν απαντήσεις πού κατέπληξαν το ακροατήριο του δι­καστηρίου. Ό διοικητής Δουλκίτιος απευθυνόμενος προς όλους τούς ρώτησε αγανακτισμένος: «Τί μανία σας έχει πιάσει, ώστε να μην υπακούετε στη διαταγή των θεοφιλέστατων αυτοκρατόρων μας; Γιατί δεν τρώτε από τα είδωλόθυτα;».

 

Πρώτος ό Αγάθων απάντησε λακωνικά: «Είμαι χριστιανός». Ή Αγάπη συνέχισε άφοβα: «Έχω πιστέψει στον ζώντα Θεό και δεν θέλω να απολέσω την συνείδηση μου». Ή Ειρήνη και ή Χιονία έδωσαν και αυτές με τη σειρά τους τις γενναίες τους απαντήσεις:

 

-«Δεν υπακούω στις διαταγές σου, αυτοκράτορα. Για τον φόβο (την αγάπη) τού Θεού θα μείνω πιστή».

 

-«Έχω πιστεύσει στον ζώντα Θεό και δεν πράττω τούτο». -*Ό έπαρχος ματαιοπονούσε. Ποτέ του δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να νικηθεί από τόσο νέους σε ηλικία ανθρώπους. Ντροπιασμένος και οργισμένος είπε: «Για την Αγάπη και τη Χιονία, επειδή ασεβούν στο θείο θέσπισμα και ακολουθούν την ανάξια και σάπια και μισητή θρησκεία των χριστιανών, διατάζω να ριφθούν στην πυρά. ΟΊ υπόλοιποι στο δεσμωτήριο».

 

Ή Αγάπη και ή Χιονία, οι δύο μεγαλύτε­ρες αδελφές, κέρδισαν πρώτες το ένδοξο στεφάνι της νίκης του μαρτυρίου... Την επόμενη μέρα ανακαλύφθηκαν στο σπί­τι της Ειρήνης τα απαγορευμένα βιβλία, χειρόγραφα της Αγίας Γραφής και άλλα... Μια ολόκληρη βιβλιοθήκη χριστιανική.

 

Νέα ανάκριση. Νέα απολογία θαυμαστή της μικρής Ειρήνης.

 

«-Ποιος σε συμβούλευσε να φυλάξεις αυτά τα δέρματα και τα κείμενα;

 

-Ό Θεός ό παντοκράτωρ, πού ζήτησε να Τον αγαπούμε μέχρι θανάτου.

 

-Ποιος γνώριζε ότι αυτά βρίσκονταν στο σπίτι πού κατοικούσες;

 

-Κανένας άλλος δεν βλέπει παρά μόνο ό Θεός ό παντοκράτωρ πού γνωρίζει τα πάντα.

 

   -Το περασμένο έτος πού κρυφθήκατε;

 

   -Όπου θέλησε ό Θεός, στα βουνά, στην ύπαιθρο.

 

  -Σε ποιόν πήγατε;

 

  -Στην ύπαιθρο, από βουνό σε βουνό.

 

  -Ποιοι σας έδιναν ψωμί;

 

  -Ό Θεός πού το δίνει σε όλους».

 

Μόνο μια καρδιά πού αγαπά πολύ τον Θεό και ένας νους πού είναι φωτισμένος από Πνεύμα Άγιον μπορεί να μιλήσει έτσι. Ή Ειρήνη τα είχε και τα δύο. Ό αδαμάν­τινος χαρακτήρας της και ή γενναιότητα της εξόργισε τον Δουλκίτιο, ό όποιος δι­έταξε και έκαψαν αμέσως τα άγια βιβλία και την ιδία την έκλεισαν με εντολή του σε τόπο ακολασίας. Στη δύσκολη αυτή ώ­ρα ό Θεός ό Παντοκράτωρ ενίσχυσε με ειδική θεία χάρη την Ειρήνη και την προ­στάτευσε με την αόρατη παρουσία του. Ή ακτινοβολία της σωφροσύνης πού εξέ­πεμπε ή αγία μορφή της παρέλυσε αμέ­σως τα πονηρά σχέδια των κακόβουλων ανθρώπων. Κανένας δεν τόλμησε να αγγίξει την αγνή αυτή κόρη. Οργισμένος από την είδηση αυτή ό διοικητής διέταξε να την ρίξουν ζωντανή στη φωτιά. Στον ίδιο τόπο όπου πριν από λίγες μέρες είχαν μαρτυρήσει οι αδελφές της Αγάπη και Χιονία, εκεί και ή Ειρήνη, με δοξολογία προς τον άγιο Θεό και ειρηνικά, μέσα στις φλόγες, παρέδωσε την αγνή ψυχή της στον Νυμφίο Κύριο της... Ό σπόρος του Ευαγγελίου πού είχε κηρύξει πριν από δύο αιώνες ό απόστολος Παύλος, είχε καρπίσει...

 

Τα υπολείμματα των ιερών Λειψάνων και των τριών αυτών αγίων παρθένων - μαρτύρων τα περισυνέλεξαν ευσεβείς πιστοί της Θεσσαλονίκης και τα έθαψαν δυτικά της πόλεως κοντά στα τείχη. Στο σημείο αυτό σύμφωνα με αρχαία μαρτυ­ρία υψώθηκε ναός ρυθμού βασιλικής στη μνήμη αυτών των άγιων.

 

Σε μια εποχή πού γκρεμίζονται οι ηθι­κές αξίες και οι περισσότεροι νέοι μας ζουν χωρίς ορθό προσανατολισμό και αγνά πρότυπα οι άγιες τρεις κόρες - α­δελφές Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία του 3ου μ.Χ. αιώνος από τη Θεσσαλονίκη, μας συγκινούν, μας ενθουσιάζουν και μας λένε: Ή ζωή της άγνότητος και της σωφροσύνης με τη δύναμη τού Χριστού είναι δυνατή! Σε κάθε εποχή! Και ή ζωή αυτή, ή χριστιανική, είναι ή πιο όμορφη, ή πιο χαρούμενη πού αξίζει να ζει κανείς...

 

'Άς χαρούν λοιπόν οι πιστές νέες της πατρίδος μας. 'Άς μη φοβούνται. Δεν είναι μόνες. Έχουν τον Θεό μαζί τους. Δίπλα τους έχουν και έναν χορό νέων αγίων γυναικών μαρτύρων, πού προσεύχονται γι' αυτές, πού τις αγαπούν πολύ και τις ενισχύουν... ■

 

 

ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ.

 

Ξεχάσαμε επίσης να αναφέρουμε την ιδιαίτερη φροντίδα της Βασίλισσας των Ουρανών για όλους τους άπορους και δυστυχισμένους. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου απαγγέλλει πάντα ένα πνευματικό στίχο για το πώς η Μητέρα του Θεού περπατά στη γη και παρηγορεί όλους όσους θλίβονται. Σε στιγμές θλίψης, πρέπει να προσευχόμαστε στη Μητέρα του Θεού και να θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι παιδιά Της, και επομένως, όλοι συγγενείς μεταξύ μας, αδελφοί και αδελφές.

☀ Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Αγάπη και στους Εχθρούς | Μια Ιστορία που Αλλάζει Καρδιές!!!!!

 

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ.

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Θα ήθελα να πω δύο ιστορίες για τον π. Ευθύμιο – τη δική μου και του φίλου μου.

Μια μέρα, πήγα να δω τον πατέρα Ευθύμιο και ήθελα να ζητήσω την ευλογία του, αλλά εκείνη την εποχή, με απασχολούσαν διάφορες αμαρτωλές σκέψεις, και να τι συνέβη: Τον πλησίασα, και γύρισε μακριά μου, φαινομενικά απρόθυμος να με ευλογήσει. Ήμουν τόσο προσβεβλημένος που δεν τον ξαναπλησίασα εκείνη την ημέρα για να ζητήσω την ευλογία του. Και λίγο καιρό αργότερα, απεβίωσε.

(Πριν από αυτό, πάντα με ευλογούσε και πάντα μιλούσε με μεγάλη συμπόνια και προσοχή. Συχνά ζητούσα τις προσευχές του, και με βοήθησαν πολύ.)

Και τότε, την ημέρα του θανάτου του, είδα ένα όνειρο: πολλοί άνθρωποι στέκονταν μπροστά στη σκήτη. Ο πατέρας βγήκε έξω, κρατώντας αγριολούλουδα στα χέρια του. Ήρθε κοντά μου και με αγκάλιασε - τόσο ευγενικά, τόσο ευγενικά - με ευλόγησε και είπε: "Ας τραγουδήσουμε ένα τραγούδι!"

Και αρχίσαμε να τραγουδάμε ένα τραγούδι (τώρα έχω ξεχάσει ποιο). Οι άνθρωποι δεν το ήξεραν καλά, και αυτό τον λύπησε. Προσπάθησα να τραγουδήσω μαζί του, και τραγουδήσαμε μαζί για λίγο. Με αγκάλιασε ξανά, και ξύπνησα... Το ίδιο πρωί, έμαθα ότι είχε αναχωρήσει για τον Κύριο...

Και η φίλη μου δεν είχε παιδιά.

Ήρθε στον πατέρα Ευθύμιο, έλαβε την ευλογία του και ζήτησε τις προσευχές του.

Τώρα έχει ήδη τρία παιδιά.

Δούλη του Θεού Ν.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.

 

Γνώρισα για πρώτη φορά τον Πατέρα Ευθύμιο στην Όπτινα το 2014 με τα εγγόνια μου. Δεν ήξερα τίποτα γι' αυτόν ακόμα. Ευλόγησε εμένα, την κόρη μου και τα εγγόνια μου, δίνοντάς τους γλυκά. Εξέπεμπε τόση αγάπη και ειρήνη!

Μίλησα μαζί του πολλές φορές μετά, και μια μέρα έδωσε σε εμένα και τον σύζυγό μου ένα βιβλίο με ποιήματα. Στην τελευταία μας συνάντηση, ρώτησα για τα ποιήματά του, στο οποίο χαμογέλασε και είπε: "Μοναχός Ν."

🙏Η Βασιλεία των Ουρανών ας είναι με τον αείμνηστο Αιδεσιμότατο Μοναχό Ευθύμιο!!!! Όταν τον σκέφτομαι, η ψυχή μου γεμίζει φως και ζεστασιά...

Δούλος του Θεού Τ.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ. ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ.

 

💌… Αναμνήσεις της πατρός Ευθυμίου…💌

Δεκαπέντε χρόνια κυριευμένη από τον καπνό του τσιγάρου.

📝Άρχισα να καπνίζω το καλοκαίρι του 2003 και κάπνιζα μέχρι το 2019 – 15 χρόνια. Στην αρχή, δεν έδινα καμία σημασία: λοιπόν, καπνίζω και καπνίζω. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι αυτό το πάθος με είχε κυριεύσει τόσο πολύ που δεν μπορούσα ούτε μια μέρα χωρίς να καπνίζω – θα αυτοκτονούσα, αλλά θα έβρισκα τσιγάρα.

Ακόμα και οι προσπάθειές μου να το κόψω ήταν μάταιες. Δεν άντεχα ούτε μια μέρα. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να το κόψω μόνη μου. Άναψα ένα τσιγάρο, νιώθοντας άρρωστη και αηδιασμένη από το γεγονός ότι κάπνιζα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γι' αυτό.

Μισούσα ειλικρινά τα τσιγάρα και το κάπνισμα. Μια εσωτερική πάλη με διέλυε: Μισούσα το κάπνισμα, αλλά δεν μπορούσα να το κόψω. Τα βίντεο και τα βιβλία για το πώς να κόψω το κάπνισμα ήταν άχρηστα.

 Άρχισα να προσεύχομαι και να ζητώ από τον Θεό να με απαλλάξει από αυτό το πάθος μια για πάντα.

Το 2019, ήρθα στην Όπτινα Πούστιν για πρώτη φορά για να εκτελέσω υπακοή στην εργασία (ως εργάτης). Ήταν η αρχή της Σαρακοστής – 11-13 Μαρτίου, δεν θυμάμαι ακριβώς. Μετά το δείπνο, πήγα στο καπνιστήριο κοντά στον δυτικό πύργο. Έπρεπε να περάσω από την είσοδο του μοναστηριού.

💙Καθώς περνούσα την πύλη, είδα έναν μικρό, σκυφτό γέροντα περιτριγυρισμένο από κόσμο μέσα στο μοναστήρι. Κάτι στην εμφάνισή του τράβηξε την προσοχή μου. Έμοιαζε με κάποιον που βλέπεις σε ταινίες για αγίους, αλλά πέρασα και συνέχισα στο καπνιστήριο.

Κάπνισα ένα τσιγάρο και σκέφτηκα: «Γιατί δεν τον ρώτησα τίποτα; Πρέπει να ρωτήσω κάτι, αλλά δεν ξέρω τι». Τελείωσα το τσιγάρο μου και σκέφτηκα: «Θα πάω να τον ρωτήσω ό,τι μου έρθει στο μυαλό».

🌸Πλησιάζω την πύλη και μπαίνω στο μοναστήρι—ο κόσμος έχει διασκορπιστεί και κατευθύνεται μόνος του προς την έξοδο. Τον πλησιάζω και τον ρωτάω τι μου ήρθε πρώτο στο μυαλό:

«Πάτερ, δεν μπορώ να κόψω το κάπνισμα».

Απαντά:

«Το τσιγάρο που μόλις κάπνισες ήταν το τελευταίο σου. Το επόμενο δεν θα είναι το τελευταίο σου».

✨Τη στιγμή που το είπε αυτό, ο γέροντας φάνηκε να μεταμορφώνεται—ίσιωσε το σώμα του και μου φάνηκε ότι είχε γίνει τεράστιος και εγώ μικρός. Κατάλαβα τι έλεγε και σοκαρίστηκα από αυτά τα λόγια.

Συνέχισε:

«Με καταλαβαίνεις;»

«Ναι, Πάτερ», απάντησα, «καταλαβαίνω».

«Και μην ξαναπιάσεις τσιγάρα. Και αν το κάνεις, πέταξέ τα αμέσως και τότε θα νιώσεις καλύτερα».

Και συνέχισε στο ασκητήριο. Στάθηκα εκεί για άλλα 30 δευτερόλεπτα, άναυδος.

Αμέσως γιατρεύτηκα. Πήγα στο καπνιστήριο, τσαλακώθηκα και πέταξα το φρεσκοανοιγμένο πακέτο τσιγάρων και πήγα στο κελί μου. Μετά την βραδινή προσευχή, οι αδελφοί ετοιμάζονταν να καπνίσουν. Σκέφτηκα, «Θα πάω τουλάχιστον να καπνίσω, δεν καπνίζω πια». Κάθισα μαζί τους στο καπνιστήριο και δεν ήξερα γιατί ήρθα καν εκεί. Η επιθυμία εξαφανίστηκε - σαν να μην υπήρχε ποτέ.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Δεν σκέφτομαι καν τα τσιγάρα. Είναι σαν να μην υπάρχουν καν. Για να μην αναφέρω την εισπνοή καπνού - πήγα στο κελί μου για να ξεκουραστώ. Η λαχτάρα για κάπνισμα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος, σαν να μην υπήρχε ποτέ.

Η θεϊκή παρέμβαση με απελευθέρωσε εντελώς από τον εθισμό μου. Ο Κύριος, μέσω του Μοναχού Ευθύμιου, μου χάρισε ελευθερία. Από τότε, δεν είχα την παραμικρή επιθυμία να καπνίσω.

Αιωνία μνήμη στον Μοναχό Ευθύμιο, χάρη στον οποίο βρήκα την ελευθερία από τον εθισμό στον καπνό. Δόξα στον Κύριο Θεό μας για το έλεός Του και για το θαύμα που πραγματοποίησε ο άγιός Του!

Τρούντνικ Αλέξανδρος

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.

 

… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…

Η φίλη μου ήρθε στην Όπτινα και πήγε να δει τον π. Ευθύμιο. Του είπε:

«Θέλω να παντρευτώ, παρακαλώ προσευχηθείτε!»

Και της έφερε ένα βιβλίο για το πώς να αγαπάς κάποιον με καρκίνο. Επέστρεψε και έμαθε ότι ο πατέρας της ήταν άρρωστος.

Επίσης, πάντα εξομολογούνταν στον πατέρα Τύχωνα, στεκόμενος στην ουρά με όλους τους άλλους, χωρίς να προηγείται ποτέ — αυτό είδα και, άθελά μου, άκουσα μέρη της εξομολόγησής του.

Δεν θα γράψω γι' αυτό, αλλά μπορώ να πω ένα πράγμα: Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗ!

Δούλος του Θεού Ν.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 100.

 

 

"Τὰ Γόνατα τῆς Πεντηκοστῆς"

 

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἡ γιαγιὰ Ἀθηνᾶ πῆρε τὸν μικρὸ Μάριο ἀπὸ τὸ χέρι ἐκεῖνο τὸ λαμπερὸ πρωινό. Τὰ λουλούδια στολίζανε τὴν ἐκκλησία, καὶ μυρτιὲς καὶ ρόδα σκορποῦσαν τὴ μυρωδιά τους παντοῦ.

"Γιαγιά, γιατί ἡ ἐκκλησία μυρίζει σὰν κῆπος;" ρώτησε ὁ Μάριος.

"Γιατί σήμερα, ἀγάπη μου, ἦρθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὰν φωτιὰ καὶ ἀνάστησε τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων!"

Στὸν ἑσπερινό, ξαφνικά, ὅλοι γονάτισαν. Ὁ Μάριος κοίταξε γύρω του ἔκπληκτος. Οἱ μεγάλοι, οἱ γέροντες, ἀκόμη καὶ ὁ ἱερέας, ὅλοι λύγισαν τὰ γόνατά τους.

"Γιαγιά," ψιθύρισε, "γιατί γονατίζουν;"

Ἡ γιαγιὰ δάκρυσε. "Γιατί παιδί μου, ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση δὲν γονατίζαμε, γιορτάζαμε τὴ νίκη τῆς ζωῆς. Τώρα, γονατίζουμε γιὰ πρώτη φορά, μὲ εὐγνωμοσύνη, ζητῶντας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ κατοικήσει μέσα μας."

Ὁ Μάριος ἀργὰ ἀργὰ γονάτισε κι αὐτός. Δὲν ἤξερε ἀκριβῶς γιατί, ἀλλὰ ἔνιωσε κάτι ζεστὸ νὰ γεμίζει τὴν καρδούλα του.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ πιὸ ψηλὴ στάση τῆς ψυχῆς. Ὅταν λυγίζουμε τὰ γόνατά μας μπροστὰ στὸν Θεό, τότε ἡ καρδιά μας ἀνυψώνεται καὶ γίνεται κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ο πατήρ Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να καταστείλει την κακία που είχε εισβάλει στη ζωή μας με τη δύναμη της προσευχής του, να την διώξει, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα νύχια της. Έλεγε:

 

Ο πατήρ Γαβριήλ προσπαθούσε πάντα να καταστείλει την κακία που είχε εισβάλει στη ζωή μας με τη δύναμη της προσευχής του, να την διώξει, να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα νύχια της.

Έλεγε:

«Η μαγεία και η μαντεία με τον καφέ είναι τόσο στενά συνδεδεμένες όσο το ψωμί και το ζυμάρι».

Πάντα μας μιλούσε για τη δύναμη της προσευχής, λέγοντας ότι ήταν ένα από τα όπλα στα χέρια ενός Χριστιανού.

«Η προσευχή μετακινεί βουνά», μας έλεγε συχνά. «Το κακό και η μαγεία δεν είναι απλώς πράγματα στα οποία οι κακοί άνθρωποι κάνουν ξόρκια. Η μαγεία μπορεί να προέρχεται από έναν απλό πιστό, ακόμη και από έναν καλοθελητή - όταν το κάνει ασυνείδητα, χωρίς να συνειδητοποιεί τι κάνει. Ή όταν το κάνει χωρίς να σκέφτεται. Επομένως, πριν ανοίξετε την πόρτα, κάντε το σημείο του σταυρού πάνω της και πάντα να λέτε νοερά προσευχές στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Εκτός από το ποτήριο της κοινωνίας, όλα πρέπει να ευλογούνται με το σημείο του σταυρού. Όταν ένα αντικείμενο πετιέται έξω, χρειάζεται προσοχή. Τι θα γινόταν αν το έριχναν οι ασεβείς;» Φροντίστε να κάνετε το σημείο του σταυρού! Εάν ο άλλος κάνει το σημείο του σταυρού, τότε δεν απαιτείται περαιτέρω ενέργεια. Αν δεν θέλετε να επέμβετε με τον άλλον, μπορείτε απλώς να κάνετε το σημείο του σταυρού με τα μάτια σας.

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ.

 

Αγαπητέ αναγνώστη,

 

Το βιβλιαράκι που κρατάς στα χέρια σου κανονικά θα έπρεπε να μην υπάρχει! Θα έπρεπε δηλαδή να μη χρειάζεται. Διότι αυτά που θα διαβάσεις (εκτός ελαχίστων) υποτίθεται ότι τα έχεις ακούσει επανειλημμένα. Όχι μόνο τα έχεις ακούσει αλλά είναι και τα λόγια που σε εκπροσωπούν! Κάποιος άλλος, ο λειτουργός, τα προφέρει για λογαριασμό σου. Όχι μόνο σε εκπροσωπούν αλλά υποτίθεται ότι προσευχήθηκες με αυτά!

 

Αλλά φυσικά όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές οι υποθέσεις είναι ασκήσεις επί χάρτου. Η "βαβυλώνειος αιχμαλωσία" της ελλαδικής Εκκλησίας σε πολλές και πολύμορφες ιστορικές περιπέτειες είχε ως αποτέλεσμα να αποξενωθεί πλήρως το εκκλησίασμα από τις λατρευτικές ευχές. Και τούτο διότι οι μεν της λειτουργίας, του εσπερινού και του όρθρου κρύφτηκαν από την δημόσια ακοή, οι δε υπόλοιπες που ακούγονται (μερικές φορές βεβιασμένα ή χωρίς ευκρίνεια) "προστατεύονται" από την κατανόηση μέσα από το αρχαίο γλωσσικό ιδίωμα. Και συ έτσι, είτε νόμιζες πως δεν υπάρχουν (για όσες αγνοούσες την ύπαρξή τους), είτε θεωρούσες πως "το σωστό" είναι να λέγονται με αυτόν τον τρόπο: "μαγικά" και ακαταλαβίστικα, ως ιδιωτική υπόθεση μεταξύ του κληρικού και του Θεού.

 

Μετά από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου θα γνωρίζεις πλέον. Και δεν θα μπορείς πια να ζεις σαν να μην γνωρίζεις. Αλλά αυτός δεν είναι ο σκοπός της κοινής λατρείας;

 

π. Βασίλειος Θερμός

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ.

 

 

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ KAI H BOYH TOY KOΣΜΟΥ

ΠΙΣΤΗ, ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΣΧΕΣΗ Νο 6

 

Συλλογικό

 

 

Η παρούσα έκδοση αποτελεί τον καρπό μιας βαθιάς εκκλησιαστικής εμπειρίας: της 6ης Πανελλήνιας Συνάντησης Ορθοδόξων Νέων, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, στους φιλόξενους χώρους της Κατασκήνωσης της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών στον Αυλώνα Αττικής, με κεντρικό θέμα «Ψάχνοντας την Αλήθεια μέσα στη σύγχυση». Οι εισηγήσεις που συγκεντρώνονται στον παρόντα τόμο δεν συνιστούν απλώς καταγραφή λόγων, αλλά μαρτυρία μιας βιωμένης, ζωντανής εμπειρίας που γεννήθηκε μέσα από τη συνάντηση προσώπων, την ανταλλαγή απόψεων και την κοινή αναζήτηση νοήματος.

Θεολόγοι, κληρικοί και επιστήμονες από τον χώρο της ψυχικής υγείας και των αν­θρω­πιστικών επιστημών προσεγγίζουν το ζήτημα της αλήθειας από διαφορετικές οπτικές, οι οποίες, όμως, συ­γκλίνουν σε ένα κοινό ση­μείο: την ανάγκη για έναν λόγο αυθεντικό, διαλογικό και υπαρξιακά ουσιαστικό. Η συνά­ντηση θεολογίας και ψυχολογίας, πίστης και εμπειρίας οδηγεί στη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπου ως προσώπου, ως όντος προορισμένου για σχέση.

_________________________________

 

Γράφουν:

Φιλόθεος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης,

π. Βασίλειος Αργυριάδης, π. Βασίλειος Θερμός, π. Εμμανουήλ Παπαμικρούλης,

 π. Γερβάσιος Σιμωνοπετρίτης, Παναγιώτης Αριστοτελίδης, Κατερίνα Δανδουλάκη,

Ανδρονίκη Δράγου, Αλέξης Λάππας, Πέτρος Λέκκος, Σίσσυ Μπαργιώτα

Vimos la Luz verdadera, * recibimos el Espíritu celestial * y encontramos la fe justa: * adoremos a la indivisible Trinidad, * porque Ella nos ha salvado.

ΛΕΕΙ Ο ΆΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ.

Άγιος Σιλουανός: «Ω, αδελφοί, ας ξεχάσουμε τη γη και όλα όσα υπάρχουν σε αυτήν! Μας αποσπά την προσοχή από την θέα της Αγίας Τριάδας, η οποία βρίσκεται πέρα ​​από το μυαλό μας, αλλά την οποία οι Άγιοι βλέπουν στον ουρανό εν Πνεύματι Αγίω. Και ας αφιερώνουμε χρόνο στην προσευχή, χωρίς καμία φαντασία, και ας ζητάμε από τον Κύριο ένα ταπεινό πνεύμα, και ο Κύριος θα μας αγαπήσει και θα μας δώσει στη γη όλα όσα είναι χρήσιμα για την ψυχή και το σώμα».

Φωτογραφία: Εικόνα της Αγίας Τριάδας ζωγραφισμένη από τη Φλωρεντίνα Μαρδάρι

Το Άγιο Πνεύμα είναι το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος της Εκκλησίας του Χριστού, το οποίο σκοτώνει τους καρκίνους που είναι ενεργοί σε αυτό.

Η Φιλοξενία του Αβραάμ .

Η Φιλοξενία του Αβραάμ 

Στο Ισραήλ, στην Ιερή Πόλη της Χεβρώνας, στη κοιλάδα του Μαμβρή, ο Πατριάρχης Αβραάμ αξιώθηκε να φιλοξενήσει την Αγία Τριάδα, υπό μορφή τριών Αγγέλων. Εκεί υπάρχει ακόμα μέχρι σήμερα η «δρυς του Μαμβρή» στη σκιά της οποίας έγινε η θαυμαστή Θεοφάνεια και φιλοξενία που αναφέρεται στο Βιβλίο της Γενέσεως. Το Ιερό Δένδρο,γερασμένο πλέον, υποβασταζόμενο και καλά φυλασσόμενο, βρίσκεται στους χώρους της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος που κατέχεται από τον 19ο ;ιώνα από την λεγόμενη «Ρωσική Ορθόδοξη Αποστολή Ιεροσολύμων». Στην παλιά πόλη της Χεβρώνας που είναι πόλη Ιερή για τους Χριστιανούς, του Εβραίους και τους Μουσουλμάνους, έζησαν και τάφηκαν οι Πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Εδώ επίσης βρίσκονται και οι τάφοι των συζύγων τους Σάρρας, Ρεβέκκας, Λείας. Κοντά τους βρίσκεται και ο τάφος της Αγίας Ασινέθ συζύγου του Αγίου Ιωσήφ του Παγκάλου. Η Χεβρώνα είναι μία από τις αρχαιότερες συνεχώς κατοικημένες πόλεις στον κόσμο και κατέχει ιδιαίτερη σημασία στην εβραϊκή θρησκευτική και ιστορική παράδοση. Αποτελεί μία από τις τέσσερις ιερές πόλεις του Ιουδαϊσμού, μαζί με την Ιερουσαλήμ, τη Τιβεριάδα και τη Τσφατ.Μετά τη Συμφωνία του Όσλο του 1995 και τη Συμφωνία της Χεβρώνας του 1997, οι Παλαιστινιακές πόλεις τέθηκαν υπό την αποκλειστική δικαιοδοσία της Παλαιστινιακής Αρχής, με εξαίρεση τη Χεβρώνα, η οποία χωρίστηκε σε δύο τομείς: ο Η1 ελέγχεται από την Παλαιστινιακή Αρχή και ο Η2 – που περιλαμβάνει την Παλαιά Πόλη της Χεβρώνας – παρέμεινε υπό τον στρατιωτικό έλεγχο του Ισραήλ.

«Μπλε Φεγγάρι» στον ουρανό της Καρύταινας 31-5-26. Ψαλμός 120.

5 Κύριος φυλάξει σε, Κύριος σκέπη σοι ἐπὶ χεῖρα δεξιάν σου·
5 Τουναντίον, ο Κυριος θα σε περιφρουρήση ασφαλή, ω λαέ του Ισραήλ. Ο Κυριος θα είναι ο παντοδύναμος σκεπαστής και υπερασπιστής σου, ο οποίος θα ίσταται συμπαραστάτης σου εκ δεξιών σου.
5 Ο Κύριος είν’ αυτός που σε φυλάει· ο Κύριος είν’ η προστασία σου, στέκεται στα δεξιά σου.
6 ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα.
6 Τοτε κατά την ημέραν ο ήλιος δεν θα σε καυματίση, ούτε η σελήνη θα σε βλάψη κατά την νύκτα.
6 Τη μέρα δε θα σε χτυπήσει ο ήλιος· ούτε η σελήνη μέσα στη νυχτιά.