Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας του Γάμου...

 

Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας του Γάμου, ο ιερέας ενώνει τα δεξιά χέρια του ζευγαριού με ένα ύφασμα, τα καλύπτει με το επιτραχήλιό του, τοποθετεί το δικό του χέρι πάνω στα δικά τους και οδηγεί τους νεόνυμφους τρεις φορές γύρω από το αναλόγιο, πάνω στο οποίο βρίσκονται ο Σταυρός και το Ευαγγέλιο. Με μυστική έννοια, αυτή η πορεία συμβολίζει το αιώνιο ταξίδι του ζευγαριού μέσα από την παρούσα και τη μέλλουσα ζωή, τον αδιάκοπο αγώνα τους να γνωρίσουν τον κτιστό κόσμο και τον Θεό, καθώς και το αδιάλυτο του χριστιανικού γάμου. Σε κάθε κύκλο, οι νεόνυμφοι και ο ιερέας υποκλίνονται προς τις Ωραίες Πύλες και την Αγία Τράπεζα που βρίσκεται πίσω από αυτές, η οποία συμβολίζει τον Χριστό, τον Θεό μας —τον Βασιλέα της Δόξης— που κάθεται εκεί αοράτως.

Με την ολοκλήρωση της ιερής πορείας, ο ιερέας αφαιρεί τα στέφανα από τους νεόνυμφους και τους οδηγεί στις Ωραίες Πύλες, όπου ο γαμπρός ασπάζεται την εικόνα του Σωτήρος και η νύφη την εικόνα της Θεοτόκου. Ο ιερέας τους προσφέρει τον Σταυρό για προσκύνηση και δωρίζει στον γαμπρό μια εικόνα του Χριστού και στη νύφη μια εικόνα της Θεοτόκου· αυτές οι εικόνες αποτελούν την ευλογία των γονέων προς τα παιδιά τους καθώς εισέρχονται στον γάμο.

Ψάλλεται τρεις φορές η ευχή για μακροζωία («Πολλά τα έτη») για το ζευγάρι. Το ζευγάρι στρέφεται προς τους παρευρισκόμενους στον ναό και υποκλίνεται σε αυτούς. Ο ιερέας απευθύνει στους νεόνυμφους μια σύντομη νουθεσία, μετά την οποία οι γονείς και οι συγγενείς τούς συγχαίρουν για την τέλεση του Μυστηρίου και το ζευγάρι εξέρχεται από τον ναό υπό τους ήχους των καμπανών.

Το Μυστήριο έχει ολοκληρωθεί. Πλέον, η αμοιβαία ευτυχία τους εξαρτάται από τις κοινές τους προσπάθειες να διατηρήσουν την ειρήνη, την αγάπη και τη χαρά, ακολουθώντας τις σωτήριες εντολές του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όλα όσα έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν εντός της Αγίας Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αποτελούν μυστήριο. Όλες οι ιερές τελετές τελούνται ορατά από επισκόπους και ιερείς, αλλά αοράτως από τον Αόρατο, Ακατάληπτο και Παντοδύναμο Θεό. Και μία από αυτές τις ιερές πράξεις —που η Εκκλησία ορίζει ως Μυστήρια— είναι το Μυστήριο του Γάμου.

Πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Σαργκουνόφ

Σε κανέναν δεν αρέσει, τη στιγμή μιας αποτυχίας, να ακούει κάποιον να λέει με γλυκιά, μελωδική φωνή: «Σου το είχα πει...».

 

Σε κανέναν δεν αρέσει, τη στιγμή μιας αποτυχίας, να ακούει κάποιον να λέει με γλυκιά, μελωδική φωνή: «Σου το είχα πει...». Αυτό το δυσάρεστο σενάριο συμβαίνει ιδιαίτερα συχνά στις σχέσεις γονέων και παιδιών. Κάποιες φορές, οι γονείς ξεχνούν ότι το πρόσωπο που έχουν απέναντί ​​τους είναι παιδί και όχι ενήλικας. Αρχίζουν να απαιτούν σχεδόν άψογη συμπεριφορά από ένα παιδί — μια συμπεριφορά που σπάνια συναντάται ακόμη και στους ενήλικες. Οι συνεχείς επικρίσεις σε στιγμές αποτυχίας κάνουν τα περισσότερα παιδιά να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους γονείς. Ο φόβος ριζώνει στις καρδιές τους — ο φόβος ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα το μάθουν και θα αντιδράσουν σκληρά. Κι όμως, θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Όταν συμβαίνει μια αποτυχία, οφείλουμε να δείχνουμε ειλικρινή θέρμη και ευαισθησία, προσφέροντας στήριξη και καθησύχαση. Παράλληλα, η δική μας απογοήτευση —που συχνά πηγάζει από τον εγωισμό— πρέπει να μένει βαθιά κρυμμένη μέσα μας, μακριά από τα βλέμματα των άλλων. Ακριβώς έτσι ενεργούμε όταν πονάει κάποιο μέρος του σώματός μας. Άλλωστε, κανείς δεν θα επιβάρυνε σκόπιμα μια τραυματισμένη περιοχή. Το αντίθετο μάλιστα: βάζουμε επίδεσμο, χρησιμοποιούμε παυσίπονα και προσπαθούμε να προστατεύσουμε το σημείο από περαιτέρω βλάβη. Το ίδιο ισχύει και με τα παιδιά. Το παιδί συνήθως βιώνει πολύ έντονα το αίσθημα της αποτυχίας. Επομένως, οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να απαλύνουμε τον πόνο του, στρέφοντας την προσοχή του στις θετικές πλευρές της ζωής, βοηθώντας το να στεγνώσει τα δάκρυά του και επαναφέροντας το χαμόγελο στο πρόσωπό του.

Ιερέας Πάβελ Οστρόφσκι

Αυτός που παρηγορεί τον πλησίον του, θα παρηγορηθεί από τον ίδιο τον Κύριο.

 

Αυτός που παρηγορεί τον πλησίον του, θα παρηγορηθεί από τον ίδιο τον Κύριο. Γι' αυτό και το Άγιο Πνεύμα ονομάζεται Παράκλητος. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, να παρηγορούμε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον· τότε το όνομα της Αγίας Τριάδας —του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος— θα δοξαστεί και στη δική μας ζωή.

Πρωθιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ

Οφείλουμε να προσευχόμαστε για την ειρήνη της ψυχής.

 

Οφείλουμε να προσευχόμαστε για την ειρήνη της ψυχής. 🕊️

«Κύριε, χάρισέ μου κι εμένα τη δική Σου ειρήνη. Δεν κατέχω το ειρηνικό πνεύμα της πραότητας. Γνωρίζω ότι αυτό δεν μπορεί να αποκτηθεί με καμία προσπάθεια ή με τη λογική του κόσμου, διότι υπερβαίνει κάθε ανθρώπινο νου. Γαλήνευσε την αγωνιώδη και ταραγμένη ψυχή μου, όπως μια μητέρα παρηγορεί το παιδί που κλαίει. Κι όμως, Εσύ είσαι πιο κοντά μας από κάθε μητέρα. Φώτισέ με με το φως Σου και χάρισε ειρήνη στην ψυχή μου».

Ο Κύριος είναι πιο κοντά μας από τη μητέρα μας· ας είμαστε λοιπόν πάντοτε ανοιχτοί σε Εκείνον, «και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο».

Ιερομόναχος Ιωάννης (Μιρόνοφ)

ΚΕΛΙ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΩΝ ΠΑΠΠΑ ΤΥΧΩΝ.ΑΜΗΝ

Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ ΓΡΑΦΕΙ....

 

«Όταν δίνουμε σε έναν άνθρωπο που θλίβεται τη δύναμη να ζει, να πιστεύει και να αγαπά μέσα από μια καλοσυνάτη, εγκάρδια και τρυφερή λέξη — αυτό είναι η τρυφερότητα. Ας αγαπάμε και ας εκτιμούμε ο ένας τον άλλον.»

– Πρωθιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ.

Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

 

«Να θυμάσαι: όπου υπάρχει αγάπη, εκεί υπάρχει ο Θεός. Όπου δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει ο Θεός. Να ζεις πάντα με ειρήνη.

— Αγαπητέ π. Ιωάννη»

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΙ...

 

Ο άνθρωπος συχνά επηρεάζεται από σκοτεινές δυνάμεις. Όταν κανείς παραμελεί τον Φύλακα Άγγελό του, πλησιάζει μια κακή δύναμη και αναπόφευκτα περιβαλλόμαστε από δαίμονες. Ωστόσο, όσο πιο κοντά στον Θεό βρίσκεται ο άνθρωπος —και όσο πιο αγνός είναι ηθικά— τόσο πιο μακριά μένουν αυτά τα κακά πνεύματα. Είναι ανήμπορα να δράσουν αν ο άνθρωπος ζει έντιμα και προσεύχεται. Όταν όμως ο άνθρωπος χάνει τη σύνδεσή του με τον Θεό και παύει να προσεύχεται, ο διάβολος εμφυτεύει μέσα του κάθε είδους κακές σκέψεις, προθέσεις και πράξεις.

✒Σχι-αρχιμανδρίτης Ηλίας (Νόζντριν)

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ΓΡΑΦΕΙ...

 

Σκέψεις φωναχτά: Μην περιπλέκεις τη ζωή — είναι ήδη σοφά ρυθμισμένη. Εμπιστεύσου τον Θεό και μην ανησυχείς. Αυτό που προορίζεται για σένα θα έρθει· εκείνο που δεν προορίζεται, θα προσπεράσει. Ζήσε με ειρήνη στην καρδιά και όχι με άγχος στις σκέψεις. Και θα δεις: όλα θα εξελιχθούν καλύτερα απ’ όσο θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς.

✒Σχι-αρχιμανδρίτης Ηλίας (Νόζντριν)

Πάτερ, βλέπουμε τόσους σκοτεινούς ανθρώπους που όλο πολεμάνε τον Θεό με πώρωση και αμετανοησία.Γέροντα, πως θα καταφέρουμε να γίνουμε άνθρωπτοι αγκαλιάς;

 - Πάτερ, βλέπουμε τόσους σκοτεινοὺς ανθρώπους ποὺ ὅλο πολεμᾶνε τὸν Θεὸ μὲ πώρωση και  ἀμετανοησία. Γιατί δὲν τοὺς δίνει µιά, νὰ ήσυχασουµε καὶ ἐμεῖς; Κάποιες φορὲς ἀγανακτῶ καὶ ἐγώ 

- Μά, ἀγαπητέ µου, πόσες φορὲς δὲν ἔχουμε πληγώσει καὶ ἀδικήσει καὶ ἐμεῖς τοὺς εὐεργέτες µας. Τὴ γυναῖκα µας, τοὺς γονεῖς µας, τὰ παιδιά µας! Πόσες φορὲς δὲν φανήκαμε ἀχάριστοι; Κατάλαβες;

 Καὶ µάλιστα ἀχάριστοι καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

 Πόσες φορὲς ἀρνηθήκαμε τὸν Θεὸ στὴ ζωή µας; Ὄχι μιὰ καὶ δυό... ἄπειρες φορές. Ἁπλῶς, ὁ Θεὸς μᾶς εὐεργετεῖ µέχρι νὰ τελειώσει ἡ ζωή µας. - 

Γέροντα, πῶς θὰ καταφέρουμε νὰ γίνουμε ἄνθρωπτοι ἀγκαλιᾶς; --Ἂμ, νὰ ἀρχίσεις πρῶτα νὰ ἀγαπᾶς τὴν πρεσβυτέρα" μετὰ θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς τὸν δεσπότη σου, μετὰ θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς τὸν νεωκόρο, μετὰ θὰ προσπαθήσεις νὰ ἀγαπήσεις αὐτοὺς ποὺ µέσα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία σοῦ κάνουνε πόλεμο, θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς αὐτοὺς ποὺ σὲ κατηγοροῦνε... καὶ σιγὰ-σιγὰ θὰ πλαταίνει ἡ Καρδιά σου καὶ θὰ γίνεις ἄνθρωπος τῆς ἀγκαλιᾶς. 

Καταλάβατε; 

Γινόμαστε ἄνθρωποι τῆς ἀγκαλιᾶς ὅταν τακτοποιοῦμε κατὰ Θεὸν ὅλα τὰ πράγματα γύρω µας.

 -Πάτερ, καὶ πῶς θὰ φύγουν τὰ προβλήµατα; 

- Κάποια προβλήµατα δὲν λύνονται, ἁπλῶς προσπερνιοῦνται, Ὅταν βλέπεις τὰ μεγαλύτερα  προβλήµατα καὶ τὶς συμφορές, τότε ἀγνοεῖς καὶ  αδιαφορεῖς γιὰ τὶς λεπτομέρειες. 

Τὴ µία μᾶς φταίει ἡ γυναίκα µας, τὴν ἄλλη τὰ παιδιά µας, μετὰ μᾶς φταίει ἡ δουλειά, γενικὰ ἔχουμε ἕναν μόνιμο γογγυσμὸ µέσα µας, συνεχῶς...

Μιὰ φορὰ ἥμουνα στὴν πατρίδα µου καὶ ἐκεῖ ἐρχότανε κόσμος, ὅπως γίνεται ὅταν δοῦν ἕναν Ἁγιορείτη. Ὅλοι, μὰ ὅλοι, λέγανε καὶ ἀπὸ ἕνα πρόβληµα ποὺ εἶχε καὶ ἕνα «ὢχ» µέσα. 

Ἠ μὲ τὸ ἁμάξι ἐρχόντανε ἢ μὲ τὰ πόδια ἐρχόντανε.., πλούσιοι καὶ φτωχοί, μεγάλοι καὶ μικροί, εἴτε μὲ τὰ ροῦχα τῆς δουλειᾶς ἢ μὲ τὴ γραβάτα τους, ὅλοι εἴχανε κι ἕνα παράπονο. Καὶ δὲν εἶπε κανεὶς «δόξα Σοι, ὁ Θεός, εἶμαι καλά!» 

Ἔγινε ἡ καρδιά µου σὰν ἀγκινάρα, τόσο πολὺ ποὺ κουράστηκα. «Καλά» ἀναρωτήθηκα, «δὲν βρέθηκε ἕνας νὰ εὐχαριστήσει τὸν Θεό;» Τὸν ἕναν τὸν πίεζε ἡ γυναίκα του. «Ἔ» τοῦ λέω «νὰ κάνουµε προσευχὴ νὰ πεθάνει ἡ γυναίκα σου.» «Μὰ δὲν θέλω νὰ πεθάνει ἡ γυναίκα µου.» Ἕνας µόνιµος γογγυσμὸς χωρὶς καμιὰ οὐσιαστικὴ αἰτία. 

Ητανε µία νέα γυναίκα ἡ ὁποία εἶχε σκλήρυνση κατὰ πλάκας καὶ ἀπὸ τὴ µέση καὶ κάτω ἦταν ἐντελῶς παράλυτη. Καὶ τοὺς ζητάω µετά; «Δὲν μὲ πᾶτε στὴ Μαριγούλα νὰ μὲ συνεφέρει ἀπὸ τὴν κούραση, ποὺ ἀκούω τόση γκρίνια καὶ στεναγµό!» 

Και μόλις  πήγαμε στὸ σπίτι τῆς, εκείνη γελούσε . Της λεω  Μαριγούλα γιατί γελάς? 

Γελάω και χαιρομαι που σε βλέπω , γελώ διότι  εχω δίπλα μου τοσα καλά ...Γιατί νὰ μὴ Χαμογέλω, μου  λέει. «Βλέπω, μιλάω, κουνάω τὰ χέρια μου, τρώω  µυρίζω. Μόνο τὰ πόδια µου δὲν κουνάω, Μα τοσα χρόνια  ποὺ τὰ εἶχα τί κατάλαβα, Δὲν με φερανε  κοντα στὸν Θεὸ ὅσο μὲ ἔφερε ή ἀρρώστια. Γι` αὐτὸ τῆς ἔχω εὐγνωμοσύνη». 

Κι εἶχε καὶ ἕνα τετράδιο σχολικὸ που ἔγραφε µέσα ὅλο ἐρωτικὰ ποιήματα στὸν Θεό. «Καὶ ἔχω τόσο µεγάλη χαρὰ µέσα µου, ποὺ φοβᾶμαι μὴ περάσουνε γιὰ τρελή. Μὰ ἡ μεγαλύτερη αἰτία τῆς εὐτυχίας µου εἶναι ὁ Θεός, ποὺ σκέπτεται απο πρὶν τί νὰ δώσει στὸν καθένα, πόνο ἢ χαρά, γιὰ νὰ τόν Φέρει κοντά Του: ἀναλογίζομαι πόσο μὲ τίµησε, ποὺ κάθισε νὰ ἀσχοληθεῖ µαζί µου καὶ νὰ μοῦ προσφέρει αὐτὴν τὴν ἀναπηρία.» 

Δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστείτε πόσο χάρηκα. Κὰ ἤτανε, ποὺ λέτε, ἡ πιὸ ὅμορφη κοπέλα σὲ ὅλη τὴν πόλη, 

Ἡ σωματική της στεναχώρια δὲν τὴν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν Θεὸ χώρια, μὰ τῆς ἔδωσε πνευματική εὐρυχωρία καὶ ἀναπετοῦσε ἡ ψυχή της εὐφρόσυνη κάθε µέρα, λὲς καὶ εἶχε γιορτὴ καὶ πανηγύρι. Και εἶχε κι ἕνα παιδὶ µόνο του στὴ Θεσσαλονίκη που σπούδαζε, μὰ δὲν ἔβαζε ἀνησυχία, «τί θὰ γίνει αν πεθάνω καὶ µείνει µόνο του;» 

Εἶχε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴ Μητέρα Παναγιά. 

Δὲν μᾶς Φταίει, λοιπόν, τὸ σύστημα. Ἐμεῖς τὸ κάναμε τὸ σύστημα ἔτσι ποὺ μᾶς φταίει. Μᾶς ἀρέσει νὰ κλαιγόµαστε, κατάλαβες; Γιατί; Γιὰ νὰ μᾶς προσέχουνε οἱ ἄλλοι. 

Μὴν κλαίγεστε σὰν τὶς µοιρολογίστρες. Νὰ λέτε «δόξα Σοι, ὁ Θεός, καλὰ εἴμαστεί» 

Μὴ βάζετε μαύρους λογισµούς. Ὅλα εἶναι πολὺ ὡραῖα. Τώρα γίναμε μὲ τόσα Πανεπιστήμια λόγιοι, μὰ λογισμοὺς φωτεινοὺς δὲν ἔχουμε. Μὰ ὅτι σόι λογισμοὺς ἔχουμε, ὅμοια διαμορφώνουμε καὶ τὴ ζωή µας. Ἂν οἱ λογισµοί µας εἶναι ζάχαρη, γλυκιὰ ζωὴ θὰ ἔχουμε καὶ ὅλα γλυκὰ θὰ μᾶς ἔρχονται. Ἀκόμη καὶ ἡ ἁλμυρὴ θάλασσα θὰ γίνει ζαχαροπλαστεῖο. Ἐάν, τουναντίον, ἔχουμε λογισμοὺς ξινοὺς σὰν τὸ µηλόξιδο, ὅλα ἀνάποδα, στριφνὰ καὶ ἁπαίσια θὰ γίνονται στὴ ζωή µας. 

Ὁ κυρ-Κώστας ἀπὸ τὶς δώδεκα ἡ ὥρα εἶναι ἐδῶ, πέντε ὧρες, καὶ ἕνα κακὸ λογισμὸ δὲν ἔβαλε. 

--Εἴχαμε πάρει µαθήµατα ἀπὸ τὸν γερο-Παΐσιο. 

Βιβλιογραφία. Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης. 

Στήν άβυσσο με θέα τον παράδεισο 

Εκδόσεις Άθως.

Μια φορά, σκοτώθηκε ένας γνωστός µας και με ρώτησε η γυναίκα του γιατί έγινε και γιατί επέτρεψε ο Θεος αυτό το δυστύχημα; Μετά πήγα στον Οσιο Παΐσιο και τον ρώτησα.

Μιὰ φορά, σκοτώθηκε ἕνας γνωστός µας καὶ μὲ ρώτησε ἡ γυναίκα του γιατί ἔγινε καὶ γιατί ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς αὐτὸ τὸ δυστύχημα; Μετὰ πῆγα στὸν Ὅσιο Παΐσιο καὶ τὸν ρώτησα. 

Ἐκεῖνος ἄργησε νὰ μοῦ δώσει τὴν ἀπάντηση. 

Σιώπησε στὴν ἀρχή, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα μοῦ ἀπαντάει πὼς τότε ποὺ συνέβη αὐτὸ ἦταν στὴν πιὸ ὅμορφη στιγμὴ τῆς ζωῆς του. Καὶ ὁ Θεὸς τὸν πῆρε αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ στιγµή. 

Προκοπὴ δὲν θὰ ἔκανε ἄλλη, Ότι ἔκανε ἔκανε. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἤτανε στὸ πιὸ ὅμορφο σημεῖο τῆς ζωῆς του, τόνε πῆρε γιὰ νὰ τὸν σώσει, 

Ἔτσι μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας, Ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ πάντοτε σὰν Πατέρας, κι ἂς φαίνεται πὼς γίνεται σκληρὸς καὶ ἀπηνής.

Βιβλιογραφία. Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης. 

Στήν άβυσσο με θέα τον παράδεισο 

Εκδόσεις Άθως.

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΟΥΤΡΩΜΕΝΟΙ;

 ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΟΥΤΡΩΜΕΝΟΙ; 

Κάθε λέξη ποὺ ἔλεγε, ὅσο καὶ ταπεινὴ καὶ ἄσημη ἦταν, ὅταν τὴν ἐκφωνοῦσε τὴν ἔκαμε ἱερὴ ποτίζοντάς την μὲ οὐρανό, ταπείνωση καὶ τρυφερότητα, ἀλλάζοντας τὸν χρόνο σὲ αἰωνιότητα καὶ τὴ γη ἐτούτη σὲ ὄαση τῆς Ἐδέμ, µέσα στὰ σαρακοφαγωμµένα κι ἀλειμμένα μὲ ἄσπρη λαδομπογιὰ ἀρχαῖα σανίδια τοῦ παμπάλαιου κελλιοῦ του, ποὺ ὅμως μύριζε άγιοθυµίαµα καὶ βασιλικό, Τὰ πάντα τότε ἐξαγνίζονται, Κάθε ἐνοχή, τρόμος κι ἀγωνία διαλύονται σὰν µικρα νεφρίδια ὅταν ἀνατέλλει κυρίαρχος ὁ ἥλιος στὸ γλικοχάραµα πάνω ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ Ἄθωνα. 

Ὁ λόγος γιὰ τὸν μοναχὸ Ἰσαὰκ πού, ἂν καὶ καµατεµένος καὶ ἱδρωμένος ἀπὸ τὸ διακόνηµά του στο κῆπο, δὲν τοῦ΄λειπε ἡ ὄρεξη νὰ μᾶς συμβουλεύει ὅσες ἀνησυχίες εἴχαμε, κάτω ἀπὸ ἕνα πλατύφυλλο πλατανάκι πού ριζώσει στὴν παραμυθία µιας Κρυόβρυσης πηγῆς. 

- Ἠταν ἕνας Πνευματικὸς ἐδῶ στὶς Καρυές, ὁ παπα-Δαβίδ, καὶ λέει µία µέρα σὲ ἕναν τυφλό, τὸν Θωμᾶ: «Θὰ πᾶς καὶ θὰ βρεῖς ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶναι παράλυτος ἀπὸ δυστύχηµα νὰ παρηγορηθεῖτε ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο.» Καὶ πῆγε ὁ Θωμᾶς ἐκεῖ, τὸν συνάντησε καὶ µιλήσανε πολλὴ ὥρα παρηγορῶντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. 

Μετὰ τὸν πῆρε τηλέφωνο ὁ Θωμᾶς καὶ τοῦ λέει: «Πάτερ, δόξα τῷ Θεῷ! Δὲν βλέπω, ἀλλὰ περπατάω. Κι εἶναι µεγάλη ὑπόθεση νὰ περπατᾶς.» 

Μετὰ ἀπὸ λίγο τόνε παίρνει τηλέφωνο ὁ παράλυτος καὶ τοῦ λέει: 

«Πάτερ, δόξα τῷ Θεῶ! Μπορεῖ νὰ μὴν περπατω, ἀλλὰ βλέπω τουλάχιστον καὶ εἶμαι πολὺ χαρούμενος ποὺ βλέπω, ἐνῶ ὁ Θωμᾶς δὲν μπορεῖ ὁ δόλιος.» 

Κοιτάξτε νὰ δεῖτε, ὁ ἕνας παρακλήθηκε ἀπ τὸν ἄλλον. Λοιπόν, ὅταν σᾶς πιάνει ἀπογοήτευση, νὰ κοιτᾶτε γύρω σας, ὑπάρχουν χειρότερα. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν τίποτα καὶ εἶναι ἄρρωστοι καὶ πρέπει νὰ πᾶνε στὰ Νοσοκομεῖα, νὰ κάνουν τὸ ἕνα, νὰ κάνουν καὶ τὸ ἄλλο..., καὶ μὴ γογγύζετε, ἀλλὰ νὰ λέτε «δόξα τῷ Θεῷ, εἴμαστε πολὺ ὡραῖα». Σε κάθε κατάσταση ποὺ βρίσκεται ὁ καθένας νὰ λέει «δόξα τῷ Θεῷ, εἶμαι πολὺ καλά!» 

Ἔτσι καλυτερεύουνε τὰ πράγματα, ὄχι μὲ τὸ νὰ ἀλλάξουμε τὰ συστήµατα καὶ τὰ πολιτικὰ κατεστημενα θὰ μείνουν τοῦ κόσμου. Αὐτὰ θὰ μεινουν για παντα ἀμετάβλητα, μᾶ ἐμεῖς θα ζοῦμε παράλληλα κατι αλλο.

 Δὲν θὰ ζουμε  αυτο που φαινεται οτι κυριαρχει ἀλλὰ θὰ ζοῦμε κάτι ἄλλο, γιατὶ θὰ τὰ βλέπουμε  ὅλα καλά. Κατάλαβες τί γίνεται?

Ολοι αυτοι οι ισχυροί μα καταρχην ο διαβολος , θέλουν νὰ περασουν ενα μηνυμα οτι ολα ειναι  μαῦρα. Καὶ δυστυχῶς, τωρα τα βλέπουν ολα μαῦρα κι ἄραχνα. Ἐμεῖς δὲν θέλουμε τέτοια μηνύματα. Ἐμεῖς  βλέπουμε ὅλα ἄσπρα, ἀφοῦ ὅλα βρίσκονται µέσᾳ  στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Καὶ κάτι στενάχωρο νὰ ἔχουμε, γιὰ τὸ Καλό µας  θὰ εἶναι. 

Ἔτσι δὲν εἶναι, Παναγιώτη; 

Νὰ ἔχετε ἕναν Πνευματικὸ νὰ ἐξομολογεῖσθε καὶ ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ καὶ ἔτσι θὰ τὰ βλέπετε ἐξίσου ὅλα ὡραῖα. Ὀχι πὼς θὰ μᾶς ἔρθουν ὅλα ἄσχημα ἅμα τὰ βλέπουμε ἄσχημα, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶσαι σὲ μιὰ πολὺ ὡραία κατάσταση καὶ ἐσὺ νὰ γκρινιάζεις, καὶ ὅταν πράγματι ἔρθει μετὰ μιὰ δύσκολη κατάσταση νὰ λές «ἄᾳα, τί ὡραῖα ἤμουνα τότε καὶ δὲν τὸ καταλάβαινα». Καὶ ἔτσι ἔχασες καὶ τὴν πρώτη κατάσταση, ἔχασες καὶ τὴ δεύτερη καὶ τώρα εἶσαι ὄντως σὲ ἄσχημη κατάσταση. 

Ὅταν σᾶς ἔρχεται ὁ λογισμὸς πὼς εἶναι ὅλα ἀπογοητευτικά, νὰ λέτε: «Δόξα τῷ Θεῷ, ὅλα ειναι  πολὺ ὡραῖα» Νὰ λέμε τὸ ἀντίθετο, δηλαδή, και θα  εισαστε ἥσυχοι, ὅλο θὰ γελᾶτε, καὶ δὲν θά΄στε µουτρωμένοι. 

Διότι δὲν γίνεται νὰ εἴμαστε µουτρωμένοι. Πῶς θὰ πᾶμε στὸν Παράδεισο µουτρωμένοι; Ἐκεῖ θὰ πᾶνε µόνο ὅσοι εἶναι γελαστοὶ καὶ περιγελοῦν ἔτσι τὸν διάβολο. Ὅσοι εἶναι κατσούφηδες δὲν θὰ πᾶνε. Όσοι εἶναι γελαστοὶ ἀκόμη καὶ µέσα στὴν ἐξορία τοῦ Ἀδάμ, θὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο. 

Ἡ φωνή του ἁπαλὰ διαπεραστική, μὲ κῦρος καὶ εξουσια  ἔστω καὶ χαµμηλόφωνη, μὰ καθάρια καὶ μὲ βεβαιότητα ποὺ σὲ ἀναγυρίζει πράγματι στὴν ἀληθινή σου πατρίδα, στὴν ἀγκάλη τοῦ γλυκοῦ Χριστοῦ, κι ὄχι μὲ τὰ διαλεκτικὰ µαστορέµατα καὶ Ἰσαλιμάκια ποὺ κάνουν οἱ πολύφθογγοι ρήτορες. 

Βιβλιογραφία. Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης. 

Στήν άβυσσο με θέα τον παράδεισο 

Εκδόσεις Άθως.

Παρακλητικός Κανών εις τον Νεομάρτυρα Κοσμά τον Τρικκαῖον τον εν Προῦσσῃ μαρτυρίσαντα

 

 

 

Νεομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος

ὁ ἐν Προῦσσῃ μαρτυρήσας

τὸ 1490

 

( ̉Εορτάζει τὴν Κυριακὴν

μετὰ τὴν ῞Υψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.)

 

Νεομάρτυς ῞Αγιος Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος

 

῾Ο ἅγιος Νεομάρτυς Κοσμᾶς γεννήθηκε στὰ Τρίκαλα στὶς ἀρχὲς τοῦ 15ου αἰ. γιὰ λόγους ποὺ δὲν γνω­ρίζουμε ἔφθασε στὴν Προῦσα τῆς Βιθυνί­ας.

   Σὲ χειρόγρα­φο τῆς ῾Ι. Μ. τῶν  ̉Ιβήρων τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, ὅπου βρέθηκε ὁ βίος του διαβάζουμε, ὅτι ἦταν σεμνός, εὐ­λαβής, ἔγγαμος καὶ ὅτι συκοφαντήθηκε ἀ­πὸ μία ἁμαρτω­λὴ μουσουλμάνα. ῾Οδηγήθηκε στὸν ἡ­γεμόνα τῆς Προύσης στὸν ὁποῖο ὁμολόγησε τὴν πί­στη του στὸ Χριστό. Κατά­δικάστηκε νὰ καεῖ ζωντα­νός. ̉Ενῶ ἔτρεχε πρὸς τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου του χα­ρούμενος ἕνας τούρκος τὸν μαχαί­ρωσε στὸ στῆθος κι ὅ­πως ἦταν αἱμόφυρτος τὸν ἔρριξαν στὴ φωτιά καὶ ἔλαβε ἐπάξια τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυ­ρίου.

   ̉Εορτάζει τὴν Κυριακὴν μετὰ τὴν ῞Υψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ εἰς τὰ Τρίκαλα τὴν 1ῃ Κυριακή τοῦ  ̉Οκτωβρίου.

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν Νεομάρτυρα Κοσμᾶ τὸν Τρικκαῖον

 τὸν ἐν Προῦσσῃ μαρτυρίσαντα

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν Νεομάρτυρα, Κοσμᾶ τὸν ἐκ Τρίκκης* εὐσεβο­φρόνως οἱ πιστοὶ δεῦτε πάντες,* ἐν κατανύξει κράζοντες θερμῶς ἐκ ψυχῆς,* ῥῦσαι τοὺς προστρέχο­ντας,* λοι­μικῆς ἀσθενείας,* πάσης περιστάσεως καὶ ποικί­λων κινδύνων,* ταῖς πρὸς   Χριστὸν λιταῖς σου θαυμαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔχομεν.

 

Δόξα Πατρὶ... ̉ Απολυτίκιον ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῶν Τρικκαίων τὸ κλέος καὶ τῆς Προύσσης τὸ καύ­χημα,* τῶν Νεομαρτύρων τὴν δόξαν* καὶ πιστῶν καταφύγιον,* Κοσμᾶν τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντο­δαπὰς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξά­σαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ χο­ρηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν παθῶν ἐκλύτρωσιν.

 

Καὶ νῦν ... Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].

 

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δ'.  Ὑγρὰν διοδεύσας…

Θερμῶς ἱκετεύω σε, ἀθλητά,* λιταῖς σου πρὸς Πλά­στην καὶ τῶν πάντων Δημιουργόν* χάρισόν μοι, Κοσμᾶ νεομάρτυς,* ὑπομονὴν καὶ ἀγάπην, μα­κάριε.

 

Προσπίπτω ὁ τάλας γονυκλινῶς* καὶ χείρας μου αἴ­ρω, Νεομάρτυς θαυματουργέ,* ἀπάλλαξον, Κο­σμᾶ, σὸν ἱκέτην* ἐκ τῶν ποικίλων παθῶν, ἀ­ξιάγαστε.

 

Τὴν Τρίκκην προστάτευσον, ἀθλητά,* ἐκ τοῦ σει­σμοῦ τὴν μανίαν καὶ τοῦ πυρὸς ἀπειλήν,* εἰρή­νην παράσχου σοῦ ἱκέτας,* Κοσμᾶ Νεομαρτύρων, τὸ σέ­μνωμα.

 

Θεοτοκίον.

Προσπίπτω ἱκέτης σοι, Μαριάμ,* καὶ τὴν σὴν ἐξαι­τοῦμαι βοήθειαν, ̉Αγαθή,* ἣν τάχος παράσχου τῷ ἀχρείῳ,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

῾Ικετεύω σε, μάρτυς,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξόν* συ, Κο­σμᾶ θαυμαστέ,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήρα,* ἐκ παιδὸς ἠ­γάπησας* Τρίκκης τὸ καύχημα.

 

̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων,* λιταῖς σου Κοσμᾶ, ἄνοι­ξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστει* τούτους ὁδήγη­σον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, πάτερ, ὑ­μνεῖσαι* καὶ λα­τρεύσαι δέομαί* συ καταξίωσον. 

 

Τῆς ὀσφίος τὰ ἄλγη,* ὁ Πλαστουργὸς Κύριος,* καὶ ποικίλους ὄγκους ἰάται, λιταῖς σου, ἔνδοξε,* διὸ πρὸς σε οἱ πιστοί* μετὰ δακρύων βοῶσιν* καὶ αἰ­τοῦ­σιν, ῞Αγιε,* τὴν μεσιτείαν σου. 

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς* ὅτι πάντες ἱκετικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίαν. 

 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τήν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Κοσμᾶ ἀξιάγαστε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πί­στει  προσφεύγοντας.

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε…

Σὲ προστάτην καὶ πρόμαχον* τῶν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσι ὄντων* ὀνομάζομεν ἱκέταις σου·* διὸ εἰς σέ, Κοσμᾶ, καταφεύγομεν.  

 

Τέκνα τάχος συ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Κοσμᾶ θεο­ειδέστατε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ἰατρὲ ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν κα­λὰς διαγνώσεις πάντοτε.

 

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νοὸς μου, Κόρη Θεονύμφευτε.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

῎Ιασαι, Κοσμᾶ,* τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν* καὶ ταῖς πρεσβείαις σου παράσχου καμοὶ* ὑγιεί­αν ὡς καὶ μετάνοιαν, Θεοδόξαστε.

 

Δέομαι θερμῶς* ὁ ἀνάξιος ἱκέτης σου* τὴν νεότη­τα προστάτευσον, Κοσμᾶ,* ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ἀλά­στορος, πανευφρόσυνε.

 

Φύλαττε ἀεὶ* τοὺς προστρέχοντας τῇ σκέπῃ σου* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων, ἔνδοξε,* καὶ ἐκ τῶν ὄ­γκων, Κοσμᾶ,* πιστῶν καταφύγιον. 

 

Θεοτοκίον.

῎Αχραντε θερμῶς,* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν πα­γίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην,* ἀπαύ­στως Μαριάμ, προστάτευσον.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν  ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Κοσμᾶ Νεομάρτυς,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁ­δήγη­σον˙* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* τὴν ῾Ελλάδα προστἀτευσον, ῞Αγιε.

 

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδό­ξων οἱ χοροὶ, Νεομάρτυς,* καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νό­σοις παμμάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν, Κοσμᾶ θεοδόξα­στε,* δε­όμεθά σου ἀγαθέ,* ἡμᾶς ἐκ τῶν κινδύνων διάσω­σον.

 

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Τρικ­καίων τὸ κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδή­γη­σον˙* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* τῶν πιστῶν σὺ γε­νοῦ κα­ταφύ­γιον.

 

Θεοτοκίον.

̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀ­κοίμητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέ­λη διώ­κεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, Θεοδόξαστε,* διὸ μονα­ζόντων χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἁπαύστως σέ, Δέ­σποινα.  

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς* ὅτι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίαν. 

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος βʹ. Προστασία.

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερ­μῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι τάχος ἐκ νόσων* καὶ σῶ­σον ἐκ τῶν κινδύνων* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σε,* Κοσμᾶ θεοδόξαστε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνω πληθυνθήσεται. (δίς)

 

Στίχος. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνω πληθυνθήσεται.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου…

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγίου…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς˙ Ἰδού, ἐγὼ ἀ­ποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων˙ γίνε­σθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις, καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ πε­ριστεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ παραδώ­σουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συνα­γω­γαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς. Καὶ ἐπὶ ἡγεμό­νας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ, εἰς μαρ­τύρι­ον αὐ­τοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. Ὅταν δὲ παραδιδῶ­σιν ὑ­μᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσητε˙ δοθή­σεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, τί λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ἡ­μῶν, τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παρα­δώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελ­φὸν εἰς θά­νατον, καὶ πατὴρ τέκνον˙ καὶ ἐπαναστήσο­νται τέκνα ἐπὶ γονεῖς, καὶ θανατώσου­σιν αὐτούς. Καὶ ἔσεσθε μι­σούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ ὁ δὲ ὑπομεί­νας εἰς τέλος, οὗτος σωθή­σεται.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ  ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με τῶν  ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος* τὸν πρὸς σε προστρέχοντα, καὶ καθικετεύοντα, ὁ ἀνάξιος˙* θλῖψις γὰρ ἔχοιμε, φέρειν οὐ δύνα­μαι, ἀρ­χεκάκου τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέκτη­μαι,* οὐδὲ κα­ταφύγιον, Πάντιμε,* πάντοθέν εἰμι δέσμιος,* ἐκ ποι­κίλων παθῶν ὁ πανάθλιος,* Κοσμᾶ ἀ­θλοφόρε,* θησαύρισμα τῆς Τρίκκης καὶ Προύσσης χαρμονή,* μὴ παραβλέπῃς τὴν δέησιν,* ἐμοῦ τοῦ τρι­σάθλιου.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς .

 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* ταῖς λιταῖς σου, Κοσμᾶ κα­ταπαύει ὁ Κύριος,* διὸ σου ἱκεσίας* αἰτούμε­θα ἀ­παύστως* καὶ μετὰ πόθου ᾄδωμεν˙* τὸν Πλαστουρ­γὸν τοῦ παντός* εὐμένησον, Θεόφρων.

 

Οὐρανῶν Κυβερνήτην,* Κοσμᾶ ἀξιάγαστε, σφο­δρῶς ἠγάπησας˙* διὸ καὶ τὴν ζωήν σου,* ὡς  ἄ­κακον ἀρ­νίον,* Αὐτῷ προσενήνοχας,˙* ὦ Νεομάρτυς Χριστοῦ,* προστάτευσον ἱκέτας.

 

Λυτρωτὴν καὶ Σωτήρα* καθικέτευε πάντες, Κο­σμᾶ, δεόμεθα* παράσχει τοῖς ποθοῦσι* χαρὰν τε καὶ εἰ­ρήνην,* ἵνα πόθῳ σοι ᾄδωμεν˙* χαῖρε, τῆς Τρίκκης βλαστέ* καὶ δόξα  ̉Ορθοδόξων.

 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε* σοι προσπίπτομεν πάντες θερ­μῶς δεόμενοι* παράσχου σου ἱκέταις* θάῤῥος ὁ­μολογίας* ὡς καὶ πίστιν ἀκλόνητον˙* ἵνα δοξά­ζωμεν Σέ,* τὸ εὔχος τῶν ̉Αγγέλων.

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τὸν Βασιλέα* καὶ τῶν ἁπάντων Δεσπότην,* Νέο­μάρτυς Κοσμᾶ, ἐξαιτοῦμεν* ἀπαύστως δυσώπει,* ἵνα μὴ κολασθῶμεν.

 

Σέ, Νεομάρτυς,* καθικετεύομεν πάντες* τὸν Δε­σπότην τῶν ὅλων δυσώπει,* ὅπως τὴν πατρίδα* ἡ­μῶν περιφρουρήσῃ.

 

Τὸν Κύριόν μας* καὶ Λυτρωτὴν τῶν ψυχῶν μας* κα­θικέτευε, Κοσμᾶ Νεομάρτυς,* ὅπως οἱ ἀχρεί­οι* ῥυ­σθῶμεν τῆς γεένης.

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τῶν ἀνθρώπων* τὴν ἀνασφάλειαν τάχος* ἐκ­δι­ώκεις, Παρθένε Μαρία,* καὶ εἰς τὰς ψυχὰς μας* ἐλ­πίδαν ἐμφυτεύεις.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

̉Εν Προύσσῃ, ἀθλοφόρε* ἤθλησας νομίμως* καὶ τῶν μαρτύρων στεφάνους κατέκτησας˙* διὸ ἡ­μεῖς, θαυ­μαστέ,* τὴν σκέπην σου αἰτοῦμεν. 

 

Τὴν ἀνεργίαν, μάρτυς* Πλάστης καταπαύει* καὶ τοῖς ἱκέταις παρέχει τὰ κρείττονα,* διὸ πρὸς σε οἱ πιστοὶ* προσφεύγουσι ἀπαύστως.

 

Κοσμᾶ, σὲ ἱκετεύω* χείραν βοηθείας* παράσχου τοῖς σοι εἰκόνι προστρέχουσι,* ὅπως τὰ τέλη τοῦ βίου εἰσὶ ἀνώδυνα.

 

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε Μαρία,* σὲ καθικετεύω* τοὺς ὀφθαλ­μοὺς ἀλλοδόξων διάνοιξον,* καὶ ἐν τῆ πί­στει ἡ­μῶν* ὁδήγησον ταχέως. 

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν  ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον  τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄντως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

 

Χαίροις, ὁ ἐν Τρίκκῃ ἰδῶν τὸ φῶς* καὶ ἐν Προύσσῃ πάλαι* μαρτυρήσας διὰ Χριστόν˙* χαίροις,  ̉Ορθο­δόξων* ἀγλάϊσμα καὶ κλέος* καὶ πάντων τῶν νοσοῦ­ντων* θεράπων, ἔνδοξε. 

 

Τὸν Κοσμᾶν, ὑμνήσωμεν ἀδελφοὶ* τῶν πιστῶν τὸ κλέος* καὶ νοσοῦντων τὸν ἰατρόν,* τὸν τῆς Τρίκ­κης γόνον* καὶ Προύσσης, ἀθλοφόρον,* ἔνθα μάρτυ­ρος τὴν χλαίναν* οὖτος παρέλαβε.

 

Τῶν Νεομαρτύρων τὴν καλλονήν* καὶ τῶν ἐν ἀ­νά­γκαις ἀντιλήπτορα ταχυνόν.* Τῆς Τρίκκης τὸν γό­νον* καὶ Προύσσης τὸ κλέος* Κοσμᾶν τὸν ἀ­θλοφό­ρον,* πάντες τιμήσωμεν.

 

Τὸν Χριστὸν ἠγάπησας ἐκ παιδός,* Κοσμᾶ Νεομάρ­τυς* τῶν Τρικκαίων ἡ χαρμονή,* διὸ καὶ ἐν τῇ Προύσ­σῃ* ἐνήθλισας γενναίως* καὶ ἔλαβες ἐκ Πλά­στου* στεφάνους, ἔνδοξε. 

 

Χαίρουν καὶ ἀγάλλονται, θαυμαστέ,* ἡ Τρίκκη καὶ ἡ Προῦσσα* ὡς καὶ πάντες οἱ εὐσεβεῖς* ἔχο­ντες προστάτην,* φύλακαν καὶ ῥύστην* σέ, τῶν Νέομαρ­τύρων,* Κοσμᾶ, τὸ καύχημα.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

Εἶτα ὁ Χορὸς τὸ Τρισάγιον, Δόξα Πατρί... Παναγία Τριάς... Πάτερ ἡμῶν... ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Ο­τι Σοῦ...  

 

Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῶν Τρικκαίων τὸ κλέος καὶ τῆς Προύσσης τὸ καύ­χημα,* τῶν Νεομαρτύρων τὴν δόξαν* καὶ πι­στῶν καταφύγιον,* Κοσμᾶν τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντο­δαπὰς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξά­σαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ χο­ρηγοῦντι διὰ σοῦ,* ἡμῖν παθῶν ἐκλύτρωσιν.

 

Δέησις. ̉ Απόλυσις καὶ  τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκό­νας ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντων συ προστάτης καὶ φρουρὸς* τῶν καταφευ­γόντων ἐν πίστει τῇ προστασίᾳ τῇ σῇ* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεὸν* ἐν κινδύ­νοις καὶ θλίψεσιν* ἀεὶ σε μεσίτην* οἱ κατακαμπτόμε­νοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν.* Μάκαρ,  ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος,* ὅθεν σοι προσπίπτομεν ῥῦσαι* πάσης πε­ριστάσεως ἱκέτας σου.  

 

῏Ηχος πλ. δ’.

Δέσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

 

῏Ηχος β’.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύ­ριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

 

̉Α­μήν.

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγι­ε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…