Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

The parable of the Sower is about evangelism and the importance of “sowing the seeds” of Christ’s gospel.


Today’s Sermon in a Nutshell:

The parable of the Sower is about evangelism and the importance of “sowing the seeds” of Christ’s gospel. Thus, we are reminded that our Church is apostolic and every practicing Christian has the sacred obligation and duty to share, spread, and grow the Word of God so that it bears fruit. Sadly, however, many find this to be an uneasy task; afraid to share steadfast truths amidst an ever-widening sea of political correctness and the oppressive waves of moral ambiguity. They are intimidated by the thought of not knowing what to say or how to say it, terrified of looking foolish, and worse yet, fearful of offending someone.

When God called upon Ezekiel to be His prophet, He said, “Listen closely, and take to heart every word I say to you. Then go to the people and proclaim my word, whether they listen or not.” (Ezekiel 3:10-11)

Therefore, our mission is no greater or lesser than Ezekiel’s: we are simply called upon to take God’s Word to heart and then share it with others as truthfully, honestly, and respectfully as we can. And one need not worry about whether you will succeed or fail, because that is a matter between God and those with whom you’ve shared His Word. If God so chooses to bless your efforts, that’s great, but your obligation to share the Faith comes with no guarantees. In other words, God doesn’t call upon us to be successful, He only expects you to be faithful.

Fr. John


Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

Αναμνήσεις από τον Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Κασράτζε.


«Όταν μπήκα στην αυλή της Μονής των Αρχαγγέλων στο Ρουστάβι, ο πατήρ Μιχαήλ περιφερόταν χτυπώντας το ραβδί του —ήταν, όπως γνωρίζετε, τυφλός. Πέρασα από δίπλα του πολύ αθόρυβα, κατευθυνόμενος προς έναν άλλον ιερέα για να λάβω ευλογία· ο πατήρ Μιχαήλ δεν θα έπρεπε καν να γνωρίζει ότι βρισκόμουν εκεί. Κι όμως, ακριβώς τη στιγμή που περνούσα, χτύπησε ξαφνικά το έδαφος με το ραβδί του και φώναξε με αυστηρή, επιβλητική φωνή: "Πού νομίζεις ότι πας;! Δεν θέλεις ευλογία από τον ηγούμενο;!" Ξαφνιασμένος, τον πλησίασα —αλλά η αυστηρή στάση του πατρός Μιχαήλ άλλαξε αμέσως· με ευλόγησε με ένα χαμόγελο και απέραντη αγάπη, και μου μίλησε με μεγάλη τρυφερότητα. Ο πατήρ Μιχαήλ συνήθιζε να λέει: "Αν βρεθείς ποτέ σε δυσκολία, έλα σε μένα· είμαι πάντα έτοιμος να σε δεχτώ"».

Αναμνήσεις από τον Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Κασράτζε

Δυο άνθρωποι κοινωνικά (φθασμένοι) προβάλλουν κάτω αποτην σκιά του Σταυρού.






 Δυο άνθρωποι κοινωνικά (φθασμένοι) προβάλλουν κάτω αποτην σκιά του Σταυρού. Δυο προσωπα, ανάμεσα στα πολυάριθμα πρόσωπα του Πάθους, πού ἔχουν φθάσει σε θέσεις ἡγετικές.

Ο Πόντιος Πιλάτος καί ὁ Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας.

Ἡγεμόνας ὁ ἕνας, ευσχήμων βουλευτής ὁ ἄλλος

Ἔχουν, ὅμως, καί οἱ δύο, ἕνα κοινό γνώρισμα: Τή μεταφυσική αγωνία.

Τό “τί ἐστίν ἀλήθεια" εἶναι τό πρόβλημα, πού συνέχει την ψυχή τοῦ πρώτου καί πού πάσχισε να τό ξεδιαλύνη μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἀνακρίσεως τοῦ Ναζαρηνοῦ.

“Καί αὐτός ἦν προσδεχόμενος τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ", εἶναι ἡ κρυφή αλήθεια γιά τόν ἄλλο, τό δεύτερο, “ὅς καί αὐτός ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ”.

Καί οἱ δύο αὐτές διψασμένες ψυχές συγκλίνουν πρός τήν ἴδια πηγή. Τό Χριστό. Ὁ ἀόρατος μαγνήτης τῆς ψυχῆς τους πρός τόν ἴδιο πολικό στρέφει τή βελόνη του. Μά κάτι ἀστάθμητο μεσολαβεῖ καί δημιουργεῖ στήν ψυχή ἑκάστου ἀπόκλισι τέτοια πού φέρει τόν καθένα τους σέ τέρμα ἀντίστροφο. Τόν ἕνα Σταυρωτή. Τόν ἄλλο Ἀποκαθηλωτή. Ο τρόπος, μέ τόν ὁποῖο καθένας ἀντιμετώπισε τή φωνή τῆς συνειδήσεώς του, καθόρισε καί τήν τελική ἑκάστου ἔκβασι» 

Ὁ Άλ. Τσιριντάνης τονίζει:

 



Ὁ Άλ. Τσιριντάνης τονίζει: «Μπροστά στις δυσχέρειες τῆς ἐποχῆς τρεῖς λύσεις βρίσκονται ενώπιόν μας.

Ἡ μία λύσι εἶναι νά κλείσουμε τά μάτια καί νά ποῦμε ὅτι δέν εἶναι ἔτσι τά πράγματα. Αλλά ἡ λύσι αὐτή μοιάζει μέ τό νά ἐπιχειρήσης τή θεραπεία τοῦ πυρετοῦ σπάζοντας το θερμόμετρο.

Ἡ ἄλλη λύσι εἶναι τό νά συμμορφώνεσαι μέ τόν αἰῶνα τοῦτο. Ὅταν, ὅμως, εἶσαι ἀετός καί βλέπης πὼς ὑπάρχουν ἑρπετά, δέν μπορεῖς νά πῆς θά κόψω τα φτερά μου καί θά γίνω ἑρπετό γιά νά ζῶ καί ἐγώ ὅπως ζοῦν τά ἑρπετά. Ὁ μαδημένος ἀετός δέν εἶναι ερπετό. Εἶναι ἕνας μελλοθάνατος.

Μένει μία τρίτη λύσι: Ἡ ἀντίστασι! “Ἀντιστῆναι τῇ ἡμέρα τῇ πονηρᾷ"(Εφ 6, 13)»



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Σκηνές από τό Πάθος.


 

Ο Χριστός τόνισε  από του Σταυρού ότι οι σταυρωτές Του "οὐκ οἴδασι τί ποιοῦσι.Δεν  ξέρουν εἶπε--τί κάνουν. 

Εμείς πού ζοῦμε κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Σταυροῦ Του, πρέπει νά δείξουμε µέ κάθετρόπο καὶ µέσο στούς ἀρνητές Του ὅτι δέν ξέρουν τί χάνουν».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.


Αληθινό.



«Ὁ Γάλλος πρωθυπουργός Τardieu στο  τέλος τοῦ Α’' Παγκ. Πολέμου ἔγραφε: “Ὁ πόλεμος,  πού σκότωσε Χιλιάδες ανθρώπους, δἐν σκότωσε δυστυχώς ούτε  τά πάθη, οὔτε τίς κακές συνήθειες τῶν ἀνθρώπων”»


Σημειώνει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης:



Σημειώνει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης: «Ἡ θρησκευτικότητα εἶναι ἕνεσι καὶ, κατά ποῦ θά τήν κάνης ἤ θά μεταγγίση στίς φλέβες σου σφρίγος καί θά σέ καταστήση ἄνθρωπο ὑποδειγματικό ἢ πού θἀ σε ἀρρώστήση καὶ θά σὲ καταντήση ἕνα ταλαίπωρο θρησκόληπτο, γιά τά ἔργα καὶ τίς πράξεις τοῦ ὁποίου θά ἰσχύη ὁ σκληρός λόγος "τό γάρ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δι ὑμᾶς βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι'(Ρμ 4, 24)"


HYMN TO SAINT PAISIOS 🪕(Εξομολογείσθε Τω Κυρίω)

 

hared Melodies🎸GAMZEDEYİM🪕Ortak melodiler

 

«Ἡ καλύτερη ἀπόδειξι σε ἕνα ἄθεο, ὅτι ὑπάρχει Θεός, εἶναι νά τοῦ προσφέρης ἕνα πλούσιο γεῦμα κι ἔπειτα νά τὀν ρωτήσης ἄν πιστεύη ὅτι ὑπάρχει ἕνας µάγειρας».


 

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ. «“Οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς ὁ ἄνθρωπος Οὗτος", ἀλλά καί οὐδέποτε σιώπησε ἄνθρωπος καθώς σιώπησε ὁ Χριστός.


 


 «“Οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς ὁ ἄνθρωπος Οὗτος", ἀλλά καί οὐδέποτε σιώπησε ἄνθρωπος καθώς σιώπησε ὁ Χριστός.

Καί δέν σιώπησε μονάχα στις στιγμές τῆς δοκιμασίας Του, ἀλλά καί στίς ὧρες τοῦ θριάμβου του.

Παρέμεινε σιωπηλός ξυλουργός τῆς Ναζαρέτ 30 ὁλόκληρα χρόνια, καί δέν εἶπε τίποτε, πού νά προδίδη τήν προέλευσή του, καί τήν ἀποστολή Του.

Σιωπᾶ κατόπιν στο δημόσιο βίο, καί ὅταν θαυματουργή παραγγέλλει: “μηδενί εἴπητε τό γεγονός".

Δέν ἀνεβαίνει σιωπηλός μόνο τό μαρτυρικό λόφο τοῦ Γολγοθᾶ, ἀλλά καί τό ἔνδοξο ὄρος Θαβώρ ἐπίσης. “Διεστείλατο αὐτοῖς ἵνα μηδενί διηγήσωνται ἅ εἶδον".

Σιωπηλός και "πραΰς" διασχίζει τά Ἱεροσόλυμα, ὅταν ὁ λαός Τόν ὑποδέχεται μέ "Ωσαννά". Καί ἡ σιωπή του υψώνεται σε μεγαλεῖο ἐπιβλητικό μπροστά στη θορυβώδη συκοφαντία τῶν ἐχθρῶν Του.

Ὁ Καϊάφας τόν προκαλεῖ "Οὐδέν ἀποκρίνη; Τί οὗτοι Σοῦ καταμαρτυροῦσιν; Ὁ δέ Ἰησοῦς ἐσιώπα".

Ο Πιλάτος στο Πραιτώριο τόν ρωτᾶ “οὐκ ἀκούεις πόσα Σοῦ καταμαρτυροῦσιν; Καί οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ πρός οὐδέ ἕν ρῆμα ὥστε θαυμάζειν τόν ἡγεμόνα λίαν". Καί μέ τήν ἴδια γαλήνια σιωπή στραγγίζει τό πικρό ποτήριο. Καί σιωπᾶ, ὅταν οἱ σταυρωτές χλευάζουν “Οὐά ὁ καταλύων τόν Ναόν”. Καί ὅταν προκαλοῦν “Σῶσον Σεαυτόν εἰ Υἱός ᾖ τοῦ Θεοῦ".


Ω! Θεία σιωπή τοῦ Δεσπότου! Σιώπησες, ἐνῶ μποροῦσες μέ τό λόγο Σου νά συντρίψης. Μία σιωπή πού δίδαξε στούς ἀνθρώπους, πώς, ἐκεῖ πού τελειώνουν τά ὅρια τοῦ λόγου, ἀρχίζει τό κράτος τῆς σιωπῆς. Δίδαξες αὐτό τό ὁποῖο σημείωσε ὁ Carlyle:

"Η ὁμιλία ἀνήκει στο χρόνο, ἡ σιωπή στήν αἰωνιότητα"»



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

«Μία μέρα, κατά τήν ἐπανάστασι τοῦ 1793,στη Γαλλία ὁ χριστιανομάχος Carrier ἔλεγε σ' ἕνα χωρικό τῆς Νάντης:

 




«Μία μέρα, κατά τήν ἐπανάστασι τοῦ 1793,στη Γαλλία ὁ χριστιανομάχος Carrier ἔλεγε σ' ἕνα χωρικό τῆς Νάντης:

-Θα γκρεμίσουμε τώρα ὅλα τά κωδωνοστάσιά σας κι ὅλες τίς ἐκκλησίες σας.

—Πολύ πιθανό, τοῦ ἀπάντησε ὁ ἀγαθός χωρικός, θὰ ἀναγκασθῆτε, ὡστόσο, νά μᾶς ἀφήσετε τά ἀστέρια, κι ὅσο τό αλφάβητο αύτό τοῦ καλοῦ Θεοῦ θά μένη, θά μᾶς χρησιμεύση να μάθουμε στα παιδιά τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ  μας »


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Σημειώνει ὁ ἀείμνηστος Βασ. Μουστάκης:


 Σημειώνει ὁ ἀείμνηστος Βασ. Μουστάκης:

«Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπό δύο ἀπόψεις προτελευταῖος. Εἶναι σχεδόν ἔσχατος στην κλίμακα, πού κατεβαίνει πρός τό τίποτε. Καί, ἐπίσης, σχεδόν ἔσχατος σέ ἐκείνη, πού ἀνεβαίνει πρός τό Θεό.Δέν εἴμαστε παρά κομματάκια πηλοῦ, ἀλλά αυτόςὁ πηλός πλάσθηκε ἀπό τά ἴδια ἐκεῖνα χέρια, πού δημιούργησαν τό Σύμπαν.

Εἴμαστε σκουλήκια καί τροφή τῶν σκουληκιῶν,ἀλλά μέ τό λογικό μας ζυγίζουμε καί μετρᾶμε τά ἄστρα, πού λάμπουν χιλιάδες χρόνια μακρυά μας,

Κάτω ἀπό μᾶς εἶναι τά ἄλογα κτήνη, ἀλλά πάνω μας στή μυστική κλίμακα, πού ὑψώνεται ἀπ' τή γῆ στόν οὐρανό, δέν ὑπάρχουν παρά οἱ ἄγγελοι.

Ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀτενίζη τήν ἀθλιότητα τῆς σαρκός, νοιώθει τόν ἑαυτό του "χοῦν ἐκ χοός". Ἀλλά ὅταν σκέπτεται ὅτι θά βλέπη τό Θεό "ἐνώπιος ενωπίω", τότε βεβαιώνεται ὅτι οἱ στρατιές τῶν ἄστρων δέν εἶναι παρά λίγη σκόνη ἀργύρου στο δρόμο του πρός τόν οὐρανό» 


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας:






 Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας:

«Τόν Αὔγουστο του 1939 τόν πέρασα στό μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Γεροκομίτισσας, προετοιμαζόμενος γιά τίς εἰσαγωγικές τοῦ Πανεπιστημίου,

Βρισκόμαστε στις παραμονές του πολέμου. Οι λόγοι του Hitler καί τό ὄνομά του εἶχαν κατακλύσει το στερέωμα.

Εἴχαμε ἀποσπερίσει ἐκεῖνο το δειλινό ὅταν μέ καλεσε ὁ πατήρ Γαβριήλ [Φραγκούλης] στο κελλί.

Ἤθελε νά μέ φιλέψη φροῦτα. Δίνοντάς μου σταφύλια μέ ρώτησε περίεργα:

—Αὐτός ὁ ΧίΝτλερ μέ ποιούς εἶναι, παιδί μου;  Η με τούς Ἐγγλέζους;

—Ὄχι, Γέροντα. Μέ τούς Γερμανούς, τοῦ ἀπάντησα

—Ὁ Θεός νά τόν φωτίση κι αὐτόν, ἀναστέναξε.

—Γιατί παππούλη, ρώτησα ἀπορημένος· δέν τά ξέρατε αὐτά; Πῶς δέν γνωρίζετε ὅτι ὁ Χίτλερ εἶναι Γερμανός; Δέν διαβάζετε ἐφημερίδες;

Χμ!... Εἶμαι τιμωρημένος, μοῦ ἀπάντησε γελαστά.

Πῆρε ἕνα βαθύ ἀναστεναγμό καί μοῦ διηγήθηκε

τήν αἰτία τῆς τιμωρίας του.

—Στά 1913 ἤμουν ἐφημέριος σ᾿ ἕνα χωριό τῆς Ἠλείας. Ηταν καί τότε πόλεμος. Δέν προλάβαινα να τελειώσω τόν ἑσπερινό κι ἔτρεχα διψασμένος στο σταθμό γιά νά πάρω ἐφημερίδα φρέσκια, πού τήν ἔφερνε τό τραῖνο.

Θυμᾶμαι σάν νά 'ναι τώρα τό ἀπογευματινό ἐκεῖνο, κατά τό ὁποῖο ἔφθασε ἡ εἴδησι πώς οἱ Βούλγαροι μπῆκαν στη Θεσ/νίκη. Μόλις διάβασα τήν εἴδησι αὐτή ἄναψε τό αἷμα μου.

Ἄχ! νά 'μουν ἐκεῖ νά σφάξω δέκαι, μουρμούρισα μέ λύσσα. Ἀλλά δέν ἄργησα νά αἰσθανθῶ τήν πτῶσι μου. "Βρέ, Γαβριήλ", εἶπα. "Ντροπή σου! Παπᾶς εἶσαι σύ; ΑΪ: Παπᾶς ἢ λήσταρχος εἶσαι; Νά σφάξης τους ανθρώπους; Φτου σου, Γαβριήλ"...

Ἕνας κόμπος ἔπνιξε τή φωνή στο λαιμό του. "Ότι τὴν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός". Τα μάτια του βούρκωσαν και βιάσθηκε να τελειώση.

Ἀπό τότε ἔβαλα ποινή, "κανόνα", στόν ἑαυτό μου νὰ μὴ ξαναδιαβάσω ποτέ ἐφημερίδα. Κι οὔτε τήν ξανάπιασα στα χέρια μου... Ἀπό τότε κάνω τήν ποινή μου».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣΤΑΥΡΟΣ.....

 




«Κανένας μεγαλόσταυρος ἀπ᾿ ὅσους ἔλαμψαν στα στήθη μεγάλων καί ἐπιφανῶν δέν θά μπορέση νά συγκριθῆ σέ δόξα καί μεγαλεῖο μέ τό σταυρό πού ἔκαμψε τούς ὤμους τοῦ φτωχοῦ Σίμωνα. ΤοῦΜεγαλόσταυρου τούτου τῆς ἀγάπης καί τῆς συμπόνοιας» 



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

Κοίταξέ τον κατάματα ἂν μπορῆς!!!


 


«—Ἂν εἶναι σωστό ὅτι ὁ Θεός σας ὑπάρχει καί εἶναι πανταχού παρών, ἔλεγε ειρωνικά ὁ Τραϊανός σ᾿ ἕνα χριστιανό, πολύ θά ἐπιθυμοῦσα νά Τόν ἔβλεπα...

Καί ἐκεῖνος δείχνοντάς του τόν ἥλιο, πού ἔλαμπε μέσα στο καταμεσήμερο, τοῦ εἶπε:

Νά…! Κοίταξέ τον κατάματα ἂν μπορῆς! Δέν μπορεῖς νά δῆς τό δημιούργημα, πρόσθεσε, καί θέλεις νὰ δῆς τό Δημιουργό τόν Ἴδιο;»



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ 

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.


 


 Ὁ χριστιανός δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγήση πάντοτε όλα ὅσα ἐπιτρέπει ὁ Θεός στη ζωή του, ἀλλὰ πρέπει να τα δέχεται μὲ ἐμπιστοσύνη, μέ τή βεβαιότητα ότι στον κατάλληλο καιρό θὰ δῆ τά ἀποτελέσματα που θὰ εἶναι σίγουρα γιά τό καλό του (Ρμ 8, 28)

Γράφει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης: Τί εἶναι ὁ θάνατος.

 


Γράφει ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης: «Τί εἶναι ὁ θάνατος. Ὅταν πρόκηται νά μπῆς σέ µία ἐπίσημη αἴθουσα, περνᾶς προηγουμένώς από το θάλαμο καὶ ἐκεῖ ἀποθέτεις τό παλτό σου. 

Αὐτό εἶναι ὁ θάνατος. Προκειμένου νά μπῆς στήν αιωνιότητα, βγάζεις καί αποθέτεις τό φθαρτό σῶμα του στον τάφο».

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΕΣΥΠΡΗ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΜΟΝΑΧΗ ΜΑΚΑΡΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΤΙΤΟΡΙΣΣΑ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΌΡΟΣ ΑΜΩΜΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Η γερόντισσα Μακαρία σέ παιδική ηλικία με πνευματικές της αδελφές βαδίζουν προς μοναχική πολιτεία. Είναι η ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ και ΚΤΙΤΟΡΙΣΣΑ Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.

Ο ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΟΡΓΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΦΡΑΙΜ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΥΝ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ.

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του π. Νικολάου Λουδοβίκου στο βιβλίο "Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες"


Μαζί, λοιπόν, στο Άγιον Όρος με τον Γεράσιμο 

.... Καί γιά τούς ἀνώνυμους τεθυμένους, τούς ἀσκητές τῶν Καρουλίων στόν Ἄθωνα, φρόντιζε. Δέν θά ξεχάσω τό μοναδικό ταξίδι πού πήγαμε, λαϊκοί καί οἱ δυό μας, στό Ἅγιον Ὄρος.
 Τί ἐμπειρία!
 Εἶχα γνωρίσει τό Γεράσιμο μόλις λίγο πρίν, σέ μίαν ἀγρυπνία στήν Ἀθήνα, λίγο μετά τήν μεταστροφή μου στήν Ἐκκλησία. Βουερά ἀνακατεμένος μέ μιάν ἀλλοπρόσαλλη παρέα νέων πού, γιά κάποιον λόγο, παραληροῦσαν καί τιτίβιζαν χαρούμενοι δίπλα του, ἀτημέλητος, ὁρμητικός καί συνεχῶς ἐκδαπανώμενος – μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τό πῶς ἔμοιαζε ταυτόχρονα ἀμέριμνα χαρούμενος καί σχεδόν ἔνδακρυς ἀπό μιά παράξενη ἐσώτερη συγκίνηση – ἦταν, μέ τό βλέμμα τοῦ ψυχολόγου πού εἶχα τότε, ἕνα ἀπόλυτο ψυχολογικό παράδοξο. Μοῦ πῆρε καιρό νά καταλάβω πώς αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀνυπεράσπιστη καί ἀντιφατική, εὐτυχισμένη καί ἐμμέριμνη μαζί ἀναστάτωση, ἦταν τό σημάδι ἑνός ἀδιαλείπτως ἐρωτευμένου, ὅπως ἦταν στήν πραγματικότητα ὁ Γεράσιμος. Ἐπίσης τότε δέν ἔβλεπα τήν σοφία αὐτῆς τῆς κατάστασης...

Μαζί, λοιπόν, στό Ἅγιον Ὄρος, καί ὁ Γεράσιμος, πού ἀνέλαβε ἀμέ-
σως τόν ρόλο τοῦ ὁδηγοῦ, μέ πῆγε πάραυτα – ποῦ ἀλλοῦ; - στά φριχτά Καρούλια. Ὧρες ἀτέλειωτης περιδιάβασης, ὁ φευγάτος ἐρωτευμένος μέ τόν ἐρευνητικό σπασίκλα τῶν βιβλίων – ἀλλά εἴπαμε πώς γιά τόν Γεράσιμο δέν ὑπῆρχαν ἀντιφάσεις καί μέσα του περιχωροῦνταν μαγικά οἱ πάντες. Ἔτρεχα λοιπόν ξωπίσω ἀπό τόν βαθύτατο ἀγαπητικό του σεβασμό γιά ὅλους ἐκείνους τούς θυσιασμένους, τούς ὁποίους ἐκεῖνος ἐγνώριζε κατ’ ὄνομα καί ἔνδακρυς μοῦ διηγοῦνταν ἑκάστου τά κατορθώματα. Μέ κατάπληξη πρόσεξα πώς γνώριζε ἀκόμα καί τό πρόγραμμα
κάποιων καί ἤξερε πότε πρέπει νά ἐπισκεφτεῖ τήν πρωτόγονη καί γυμνή σχεδόν καλύβα τους, ἀπόντων αὐτῶν, γιά νά ἀφήσει ἐκεῖ φροῦτα καί χορταρικά πού κουβαλοῦσε σέ ἕναν τεράστιο μπόγο μαζί του στό ταξίδι, προκαλώντας μου ξανά τεράστια περιέργεια. Καί βέβαια, στό τέλος τῆς πρώτης μέρας, ἡ ἑορταστική ἀγρυπνία (τῆς Μεταμορφώσεως θαρρῶ) σέ ἕνα ἀπό τά ἀσκητικά κελλιά, ἀκολουθούμενη στό τέλος ἀπό τό ἑορταστικό γεῦμα τῶν σκέτων, πλήν λαδερῶν, μακαρονίων. Ἡ ἑπόμενη μέρα ἦταν ἀκόμη πιό ἀποκαλυπτική. Συναντήσαμε τόν Σέρβο ἱερομόναχο Στέφανο· ἦταν ἡ πρώτη φορά στή ζωή μου πού ἐμβρόντητος συναντοῦσα ἄνθρωπο πού τόν εἶχε ἐξολοκλήρου καταπιεῖ ἡ ἀπόλυτη ἐσχατολογική χαρά καί ἔλαμπε ὁλόκληρος. «Ἔλα νά σοῦ δείξω
κάποιον πού ἤδη ζῆ στήν αἰωνιότητα», μοῦ εἶπε ὁ Γεράσιμος. Ἡ σκηνή σέ λίγο ξεπερνοῦσε κάθε περιγραφή: ὁ π. Στέφανος, μιά μᾶς ἀγκάλιαζε ψάλλοντας τό «Χριστός Ἀνέστη», ἀλλοιωμένος καί ἀπαστράπτων, μιά ἀπομακρυνόταν ἀνοίγοντας τά χέρια καί, τότε, ξαφνικά, θέαμα ἀξέχαστο, σμῆνος πολυάριθμων πουλιῶν ἦλθε τιτιβίζοντας καί κάθισε πάνω σέ κάθε σχεδόν τμῆμα τοῦ σώματός του, καλύπτοντάς τον σχεδόν ὁλόκληρο, μέ τόν Γεράσιμο νά κλαίει μέ λυγμούς καί ἐγώ δίπλα νά παρακολουθῶ ἐνεός καί ἀποσβολωμένος. Τό βράδυ μᾶς ἔβαλαν νά
κοιμηθοῦμε σέ διπλανά κελλιά. 
«Ἀδελφούλη μου», μοῦ εἶπε, ἐγκαινιάζοντας τήν μόνη προσφώνηση τήν ὁποία ἔκτοτε ἄκουσα ἀπό τό στόμα
του, «ὅ,τι καί νά ἀκούσεις τή νύχτα νά μήν φοβηθεῖς». Τά σόκ τῶν
ἡμερῶν ἦταν ἤδη πολλά, παρά ταῦτα ὅμως κάποιος ἀρχαῖος φόβος σάλεψε μέσα μου. Μετά ἀπό μιά ὥρα μοῦ ξαναφώναξε ἄν ἀκούω τίποτα καί, ὅταν κάποια στιγμή ἄρχισα κάτι νά ἀκούω, μοῦ φώναξε πάλι νά μήν δίνω σημασία γιατί πρόκειται γιά τό θόρυβο πού κάνει ὁ ἀέρας μέ τήν θάλασσα – ἔνοιωθα παραταῦτα ὅτι δέν ἦταν αὐτό, πλήν ὅμως ἡ
παρουσία του μοῦ προξενοῦσε μεγάλη ἀσφάλεια.....

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του π. Νικολάου Λουδοβίκου στο βιβλίο "Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες"

Ο Θεός ζητά τώρα αγάπη από εμάς!


 



Ο Θεός ζητά τώρα αγάπη από εμάς! Επομένως, όλες οι προσπάθειές μας πρέπει να κατευθύνονται ακριβώς προς την απόκτησή της μέσα στις καρδιές μας — κάτι που είναι εφικτό μόνο μέσω της τέλεσης καλών έργων.


Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) του Σαμτάβρο

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

Έχω συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της μοναχικής μου ζωής.


 


Δαίμονες


Όλα τα πνεύματα δημιουργήθηκαν ως ένδοξα και τέλεια όντα, αλλά ορισμένα εξέπεσαν από την πνευματική τελειότητα σε έναν εκφυλισμένο τρόπο σκέψης, χάνοντας τη σύνδεσή τους με τον Δημιουργό. Άρχισαν να αναζητούν παρηγοριά σε μια ψευδή ύπαρξη —σε υλικά αντικείμενα και σε οτιδήποτε περιορισμένο και πρόσκαιρο. Αυτή είναι η τροφή τους, αυτή είναι η παρηγοριά τους. Έχοντας απομακρυνθεί από την αγάπη, διατηρούν ακόμη τη μνήμη της προηγούμενης ζωής τους υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος —μια ζωή εν χάριτι— και εξαπατούν την ανθρωπότητα προσπαθώντας να τη μιμηθούν, προσφέροντας μια πλαστή παρηγοριά με μοναδικό σκοπό να κερδίσουν ψυχές. Οι άνθρωποι τους ακολουθούν, μαγευόμενοι από διάφορες φιλοσοφίες, επιστήμες και διδασκαλίες· ωστόσο, όλα αυτά είναι παροδικά. Η παρηγοριά που παρέχουν είναι εξαιρετικά σύντομη και αναπόφευκτα δίνει τη θέση της στο κενό, την πικρία και τη μοναξιά.


Ποιο είναι το κακό που ενυπάρχει σε αυτά τα πνεύματα; Είναι ο τρόπος σκέψης τους. Καθώς είναι ασώματα, δεν μπορούν να διαπράξουν σωματικές αμαρτίες· αμαρτάνουν, αντ' αυτού, μέσω των σκέψεών τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, και εμείς διαπράττουμε το κακό —αρχικά στις σκέψεις μας και, στη συνέχεια, μέσω των σωματικών μας πράξεων. Οι σκέψεις αυτών των κακόβουλων πνευμάτων αντιτίθενται στην αγάπη και την αγαθότητα, απομακρύνοντάς μας όλο και περισσότερο από αυτές.


Οι δαιμονικές οντότητες, οι οποίες είναι σε διάφορους βαθμούς διαποτισμένες από το κακό, δεν είναι πλέον σε θέση —μετά την έλευση του Χριστού— να βλάψουν τους ουρανούς· τους απομένουν μόνο η γη και η ανθρωπότητα. Ως έλλογο ον, ο άνθρωπος διαθέτει την ικανότητα επιλογής και λήψης αποφάσεων. Οι δαιμονικές οντότητες ασκούν επιρροή στον άνθρωπο τόσο άμεσα όσο και έμμεσα —ενίοτε, ακόμη και μέσω των νεκρών, οι οποίοι μπορεί να λειτουργήσουν ως δίαυλος για την επιρροή τους στους ζωντανούς. Έχω συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της μοναχικής μου ζωής.


Ένα πνεύμα μπορεί να καταλαμβάνει έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο από εκείνον ενός ανθρώπινου σώματος, αλλά μπορεί επίσης να καταλαμβάνει έναν χώρο τόσο μικρό όσο ένα κυβικό εκατοστό. Κατά συνέπεια, ένας άνθρωπος μπορεί να φιλοξενεί μια ολόκληρη λεγεώνα ακάθαρτων πνευμάτων. Τα πνεύματα αυτά χαίρονται ιδιαίτερα όταν εισέρχονται σε ένα ανθρώπινο σώμα, το καταλαμβάνουν και, κατά κάποιον τρόπο, «ενσαρκώνονται». Τα πνεύματα της κακίας δεν γνωρίζουν ούτε ειρήνη ούτε ανάπαυση· κυνηγούν, μάλιστα, κατά προτεραιότητα εκείνους που υπηρετούν τον Θεό με πίστη. Εξεγείρονται εναντίον των ταπεινών και των πράων, ακριβώς επειδή δεν μπορούν να τους κάνουν τίποτα. Η ταπείνωση και η πραότητα είναι θείες ιδιότητες. Τα έκπτωτα πνεύματα τις έχουν χάσει, έχοντας αποκηρύξει τα ίδια τον Θεό, και τώρα συνωμοτούν για να υποδουλώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Θα το επιτύχουν, αλλά μόνο εντός του πεδίου της αμαρτίας.


Δυστυχώς, εξαιτίας της δικής μας απροσεξίας και αμέλειας, πλήθος σκοτεινών δυνάμεων παρεμβαίνουν στην εσωτερική μας ζωή. Συχνά φανταζόμαστε ότι οι σκέψεις που κάνουμε είναι δικές μας, ενώ στην πραγματικότητα, τα πνεύματα αυτά εμφυτεύουν πολύ συχνά τις δικές τους σκέψεις στη συνείδησή μας. Καταβάλετε προσπάθεια να καλλιεργείτε καλοσυνάτες σκέψεις και ευχές —τόσο για τους φίλους όσο και για τους εχθρούς σας— και θα δείτε τι αγαθούς καρπούς αποφέρει αυτό, τόσο για εσάς όσο και για όλους τους γύρω σας.


Αρχιμανδρίτης Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα



Ο Σταυρός σημαίνει υπομονή. Όσιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)


 

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η αγάπη κατοικεί μέσα τους, κι όμως δεν γνωρίζουν καν τι είναι η αγάπη.


Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η αγάπη κατοικεί μέσα τους, κι όμως δεν γνωρίζουν καν τι είναι η αγάπη — ή, άλλωστε, ποιος θα μπορούσε πραγματικά να τη συλλάβει; Η αγάπη μακροθυμεί, η αγάπη χρηστεύεται· δεν φθονεί, δεν κομπάζει, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται άσχημα, δεν ζητά το δικό της συμφέρον, δεν εξοργίζεται εύκολα, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό· δεν χαίρεται με την αδικία, αλλά συγχαίρει την αλήθεια. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει (Α΄ Κορινθίους 13:4–7). Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, και σε αυτήν έγκειται η ανθρώπινη ευτυχία.


Άγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Κατά την διάρκεια του χρόνου....



Κατά τη διάρκεια του χρόνου που του έχει δοθεί στη γη, ο άνθρωπος αποκτά αμέτρητες εμπειρίες· ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές είναι εφήμερες και μάταιες, χωρίς καμία αξία στην αιωνιότητα. Η μόνη εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια του χρόνου είναι ο προσωπικός δεσμός που αναπτύσσει κανείς με τον προσωπικό Θεό.
- Αρχιμ. Ζαχαρίας Ζαχάρου

Τα βιβλία σου μάς προσφέρουν το ύδωρ της ζωής, ξεδιψώντας τις ψυχές μας.



«Τα βιβλία σου μάς προσφέρουν το ύδωρ της ζωής, ξεδιψώντας τις ψυχές μας. Αποκαλύψτε μας όμως και τα βάθη τους, Άγιε Πατέρα Σωφρόνιε.»
Παράκληση στον Άγιο Σωφρόνιο τον Αγιορείτη


Εικόνα του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη.



Εικόνα του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη. «Κήρυκας της αγάπης του Χριστού, δόθηκες σε όλο τον κόσμο, τρισμακάριστε —ανάμεσα σε εκείνους που μιλούν για τον Θεό με την πιο τρυφερή στοργή— διότι αντίκρισες τον Ταπεινό και Πράο και γνώρισες την καρδιά Του. Γι’ αυτό, καθώς όλοι φωτιζόμαστε από τα λόγια σου, δοξάζουμε το Πνεύμα, το Οποίο σε δόξασε».


«Η διαφορά ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο είναι ότι ο Θεός δίνει και συγχωρεί, ενώ ο άνθρωπος λαμβάνει και ξεχνά!»