Να ξέρετε ότι ο Θεός δεν χρειάζεται την υποκρισία μας. Ο Θεός χρειάζεται την προθυμία μας—να μην κρίνουμε κανέναν παρά μόνο τον εαυτό μας, να αγαπάμε τους πάντες και να συγχωρούμε τους πάντες.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)
Τετάρτη 27 Μαΐου 2026
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.
Συζητώντας πράγματα που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και που υπερβαίνουν την κατανόησή μας, υψώνουμε ένα ανυπέρβλητο φράγμα (τείχος) μπροστά στον εαυτό μας, εμποδίζοντάς μας να τα βιώσουμε στη συνέχεια.
Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Ζαχάρωφ)
Όταν η ζωή είναι γεμάτη από προβλήματα, οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι η κατάρα και ο θυμός του Θεού έχει έρθει πάνω τους.
Όταν η ζωή είναι γεμάτη από προβλήματα, οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι η κατάρα και ο θυμός του Θεού έχει έρθει πάνω τους.
Αλλά όταν έχουν περάσει αυτές οι δοκιμασίες, θα δουν ότι η θαυμάσια πρόνοια του Θεού τούς προστατεύει σε κάθε λεπτομέρεια και σε όλες τις πτυχές της ύπαρξής τους.
Χιλιάδες χρόνια εμπειρίας, που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, μας λένε ότι όταν ο Πανάγαθος Θεός βλέπει πίστη στην ψυχή των ανθρώπων που αγωνίζονται για χάρη του, όπως έκανε στην περίπτωση του Ιώβ,
τους οδηγεί σε βάθη και ύψη που είναι απρόσιτα για τους άλλους.
*(Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ)*
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.
«Γιά νά μή μείνη τό ἀνάπηρο δημιούργημα ἔξω ἀπ' τή δόξα τοῦ παντοδυνάμου Δημιουργοῦ. Αὐτός δέν "ἐνεδύθη" πιά "ἐξομολόγησιν καί μεγαλοπρέπειαν (Ψ 103, 1), αλλά πῆρε τή μορφή παιδιοῦ ἀδυνάμου καί κλαυθμυρίζοντος, σπαργανομένου φτωχικά.
Οι συνομιλίες μου με τον Γέροντα Σιλουανό για την προσευχή και για οποιοδήποτε άλλο θέμα συγκεντρώνονταν πάντοτε στὸ Πρόσωπο του Χριστού, τοῦ μοναδικού Διδασκάλου μὲ απόλυτη αυθεντία.
Οἱ συνομιλίες μου μὲ τὸν *Γέροντα Σιλουανὸ* γιὰ τὴν προσευχὴ καὶ γιὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο θέμα συγκεντρώνονταν πάντοτε στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μοναδικοῦ Διδασκάλου μὲ ἀπόλυτη αὐθεντία.
Αὐτὸς μᾶς ἔδωσε «ὑπόδειγμα» γιὰ ὅλα (βλ. Μάτθ. 23,8-10· Ἰωάν. 13,13-15).
Καὶ ὁ Γέροντας δίδασκε νὰ κοιτάζουμε προσεκτικὰ πῶς Ἐκεῖνος, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἐνεργοῦσε...
Συνεπῶς ὅλα, ὅσα Ἐκεῖνος λέει γιὰ τὸν Ἑαυτό Του ὡς Υἱὸ Ἀνθρώπου, ἐφαρμόζονται στὸν καθένα ἀπό μᾶς.
Ἂν ἐμεῖς παραμένουμε στὸν Υἱό, τὸν ὁποῖο ἀγαπᾶ ὁ Πατέρας, τότε καὶ ἐμεῖς εἴμαστε υἱοί Του, ἐπίσης ἀγαπημένοι (βλ. Ιωάν. 16,27), καὶ
Αὐτὸς θὰ μᾶς τὰ δείξει ὅλα...
*(Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ)*
Κύριε, συγχώρεσέ μας τους αμαρτωλούς!
Ένας άνδρας που ήρθε να επισκεφτεί την ιερή μας μονή μου είπε με φρίκη ότι κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, και μάλιστα στην πιο σημαντική στιγμή της, τον Ευχαριστιακό Κανόνα, μια ηλικιωμένη γυναίκα έσπρωξε μια σχετικά νεαρή γυναίκα από τη θέση της. Και σε απάντηση στα ήσυχα, ικετευτικά λόγια της γυναίκας ότι δεν μπορούσε να σταθεί όρθια λόγω ενός έλκους στο πόδι της, ακούστηκαν τα τρομακτικά λόγια της παραβάτιδας: «Είθε το πόδι σου να σαπίσει εντελώς και να πέσει!» Και τότε, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, αυτή η γυναίκα έκανε τον σταυρό της, υποκλίθηκε, έψαλλε το «Πάτερ ημών» και ίσως μάλιστα συνέχισε να λαμβάνει τη Θεία Κοινωνία. Είναι τρομακτικό να μιλάς γι' αυτά και να τα ακούς! Και πόσοι από αυτούς τους διαλόγους, φαινομενικά όχι ανθρώπινους, αλλά σατανικούς, επαναλαμβάνονται στην εκκλησία, με διάφορες μορφές.
Επιπλέον, προσβάλλουμε και προσβάλλουμε κάποιον στην εκκλησία με ένα ακατάλληλο σχόλιο, και στη συνέχεια υποκριτικά ολοκληρώνουμε την πρότασή μας με τα προσποιητά ταπεινά λόγια: «Συγχώρεσέ με, τον αμαρτωλό!». Ακούγεται σαν κοροϊδία ενός χούλιγκαν: «Συγχώρεσέ με που δεν είπα αρκετά». Πόσο απατηλή είναι η ανθρώπινη φύση!
Κύριε, συγχώρεσέ μας τους αμαρτωλούς!
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin)
ON MARRIAGE AND FAMILY LIFE!!!
ON MARRIAGE AND FAMILY LIFE
💭 The distortion of authority and the temptation of supremacy within the family
In a culture marked by a desire to assert individual power, the family often risks transforming the relationship between husband and wife into a struggle for authority (Pharos, Kofinas).
The Church, however, reaffirms that the family is not a space of competition, but an icon of perfect unity or communion, founded on the ontological equality of persons created in the image of God.
This equality does not imply a homogenising similarity that abolishes natural distinctions, but rather recognition of the special mission of each person; otherwise, the rejection of complementarity under the pretext of juridical or social equality leads to transforming the other into a superfluous entity and blocking communion.
Healing this temptation toward domination is achieved by moving from narcissistic individual power to altruistic service in Christ.
If the man is called “the head of the woman” (Ephesians 5:23), this position does not grant him privileges of domination over the woman, but imposes upon him the duty of sacrificial love according to the prototype of Christ, the Bridegroom of the Church, Who gave Himself as a sacrifice for the Church.
Just as Christ sacrificed Himself for the Church, so must the man show generous and humble love toward his wife. Saint John Chrysostom emphasises that no relationship can endure if it is based on fear, because the wife must be valued as a free person, not as a slave to another’s will (St John Chrysostom, Homily on Ephesians).
Thus, true authority is exercised not through coercion, but through humble and generous love, transforming family hierarchy into a hierarchy of humility, in which the husband’s duty to love his wife is greater than the wife’s duty to submit to her husband.
~ Patriarch Daniel of Romania .
Κάποιος, κάπου, κάποτε πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος.
Κάποιος, κάπου, κάποτε πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος.
Επίσκεψη και όχι προσκύνημα!
Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος.
Έφτασε στην Ι. Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης εν τέλει τριήμερης περιήγησής του.
Μάλιστα, κορόιδευε την παρέα του, διότι, όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί.
Στην είσοδο τις μονής τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών.
Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00μ.μ. είχε εσπερινό. Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες.
Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16,00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό.
Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της μονής, όπου θέλοντας και μη παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.
Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα ιερά λείψανα αγίων, που φυλάσσονται στη μονή.
Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός.
Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάι, αφού και στις άλλες μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν ούτε θερμότητα ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες.
Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή:
«Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιος από σας δε μύρισε από τα ιερά λείψανα τη θεία ευωδιά που βγάζουνε»;
Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα μοναστήρι.
Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει:
«Εγώ».
Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη.
Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα ιερά λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη.
Το πρόσωπο του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις.
Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή τα ιερά λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις.
Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει,
όμως η θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτια τους.
Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά.
Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.
Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ι. Μονή Ιβήρων. Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου...
(Traherne, Αἰῶνες Στοχασμοῦ, ΙΙ, 30)»
«“Ἡ Ἀγάπη ὑπομένει καί ἡ Ἀγάπη μπορεῖ νά συγχωρήση... Ἐκεῖνος ποτέ δέν μπορεῖ νά συμβιβασθῆ μέ τήν ἁμαρτία σου, ἐπειδή ἡ ἴδια ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀνίκανη νά μετατραπῆ· ὅμως, Ἐκεῖνος μπορεῖ νά συμβιβασθῆ μέ τό πρόσωπό σου, ἐπειδή αυτό μπορεῖ νά ἀποκατασταθή" (Traherne, Αἰῶνες Στοχασμοῦ, ΙΙ, 30)»
Ἰωνᾶς νοεῖται ἡ ἀνθρωπίνη φύσι, ἡ ὁποία ἔφευγε ἀπό προσώπου Κυρίου μέ τήν παρακοή, καί κρυβόταν ἀπό Αὐτόν· "Ἀδάμ", λέει, “ποῦ εἶ;"(Γεν 3, 9).
«Ἰωνᾶς νοεῖται ἡ ἀνθρωπίνη φύσι, ἡ ὁποία ἔφευγε ἀπό προσώπου Κυρίου μέ τήν παρακοή, καί κρυβόταν ἀπό Αὐτόν· "Ἀδάμ", λέει, “ποῦ εἶ;"(Γεν 3, 9). Αὐτή δέ ἡ ἀνθρωπίνη φύσι ρίχθηκε στή θάλασσα τοῦ βίου αὐτοῦ, ἔχοντας σάν πλοῖο τό σῶμα· ἔδωσε δέ καί τό ναῦλο στο πλοῖο, δηλαδή, πρόσφερε τήν ὑπηρεσία στό σῶμα, πραγματοποιώντας κάθε ἐπιθυμία του· τά πνεύματα δέ τῆς πονηρίας, οἱ δαίμονες, δηλαδή, τάραζαν τή θάλασσα καί σήκωναν τα κύματα τῶν ἡδονῶν, τά ὁποῖα καταπόντιζαν τό σῶμα μαζί μέ τήν ψυχή· ἔτσι ἦταν ἀνάγκη νά πεθάνη ἕνας ἀπ᾿ ὅσους βρίσκονταν στο πλοῖο, δηλαδή, ἕνας πού νὰ ἔχη σῶμα ἀνθρώπινο γι᾿ αὐτό ὁ Κύριος ἀφοῦ ντύθηκε τό σῶμα αὐτό κι ἔγινε ἕνας ἀπό ἐμᾶς, μπαίνει στη θάλασσα του κόσμου αὐτοῦ, καί μέ κλῆρο, δηλαδή, μέ τή βουλή τοῦ Πατρός πεθαίνει καί ἀφοῦ παραδίδεται στο παμφάγο κῆτος τοῦ θανάτου καί τοῦ ἅδη, κατέπαυσε μέν τά πνεύματα τῆς πονηρίας, καταπράυνε δέ τά κύματα τῶν ἡδονῶν κι ἔτσι ἔγινε γαλήνη καί εἰρήνη στή ζωή τῶν ἀνθρώπων· γι᾿ αὐτό καί ἀναστάς ἐκ νεκρῶν ἔλεγε ὁ Κύριος· “εἰρήνη ὑμῖν"»
Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ Χαρά Ανεκλάλητη.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.
_16_07_2019_14.jpg)
ΤΙ ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΈΘΗΚΕ Ο ΚΎΡΙΟΣ.
«Στούς τηρητές τῶν ἐντολῶν ὁ Κύριος ὑποσχέθηκε τήν αἰώνια ζωή. "Εἰ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τήν ζωήν, τήρησον τάς ἐντολάς".
Στούς δέ τελείους ὑποσχέθηκε “θησαυρόν ἐν
οὐρανῷ”, δηλ. ὑπερβάλλουσα δόξα. Οἱ τέλειοι, δηλ.βοἱ Ἅγιοι, ὄχι μόνο κληρονομούν τήν αἰώνια ζωή, ὅπως οἱ σεσωσμένοι, ἀλλά καί ἀπολαμβάνουν τούς
θησαυρούς τῆς θείας δόξης. Τοῦτο ἐννοεῖ ὁ Σωτήρ, ὅταν λέη: "Εγώ ἦλθον, ἵνα ζωήν ἔχωσι καί περισσόν ἔχωσιν"(Ιω 10, 10). Μέ αὐτό φαίνεται ὅτι ὑπάρχουν βαθμοί δόξης καί μακαριότητος. “Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Πατρός μου πολλαί μοναί εἰσι"(Ιω 14, 2). Οἱ δίκαιοι θά ἀπολαμβάνουν τή θεία δόξα κατ᾿ ἀναλογίαν
τῆς ψυχικῆς καθαρότητος καί τῶν ἐναρέτων κατορθωμάτων τους»..
Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ Χαρά Ανεκλάλητη.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
"...for it is written, 'You shall not speak evil of a ruler of your people'." (Acts 23:5)
"...for it is written, 'You shall not speak evil of a ruler of your people'." (Acts 23:5)
In the above verse, St. Paul is quoting Exodus 22:28 which emphasizes the importance of showing respect and honor to those in positions of authority, whether political, spiritual, of civil, and to refrain from speaking evil against them regardless of personal grievances, disagreements, or opinions.
While those in authority might not be perfect, venomous speech disrupts unity, undermines their effectiveness, and creates divisions. Instead, the Bible encourages us to respect, honor, and pray for our leaders because leadership in any form or capacity is a precarious undertaking and carries with it awesome responsibilities; which is why there are always far more complainers than leaders in the world.
Fr. John
Είπε πνευματικός.
Τι χάνεις όταν χάνεις τη Θεία Λειτουργία;
Χάνεις τα πάντα, ακόμα κι αν σου φαίνεται ότι έχεις κερδίσει λίγες ώρες ύπνου ή γήινο κέρδος!
Χάνεις την ευλογία που θα φύλαγε το σπίτι, τα παιδιά και την εργασία σου και τις υπόλοιπες έξι ημέρες της εβδομάδας.
Χάνεις τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος
Μόνο μέσω της δύναμης του Αγίου Πνεύματος έχουμε αύξηση σε όλα
Ο διάβολος χαμογελάει με χαρά όταν σε βλέπει σκλάβο του μαξιλαριού, της τεμπελιάς ή της τηλεόρασης, γιατί γνωρίζει καλά ότι ένας Χριστιανός που δεν πηγαίνει στην Εκκλησία είναι σαν στρατιώτης που πηγαίνει στον πόλεμο χωρίς πανοπλία και χωρίς σπαθί. Είσαι εύκολο θήραμα, έτοιμο να σε κατασπαράξουν από τον πρώτο πειρασμό που θα βρεθεί μπροστά σου τη Δευτέρα το πρωί.
Τρέξε στην Εκκλησία όσο τα πόδια σου σε κουβαλάνε ακόμα και όσο οι πόρτες της είναι ακόμα ανοιχτές για σένα!
Μην αφήνεις τον χρόνο να περνάει, γιατί ο θάνατος δεν περιμένει.
Όποιος τιμά την Κυριακή και τη Θεία Λειτουργία τιμά τον Θεό, και ο Θεός θα τιμήσει το σπίτι του και θα φωτίσει το μονοπάτι του.
Όποιος όμως το περιφρονεί, χτίζει τη ζωή του στην άμμο και θα δει πώς όλα όσα έχει συγκεντρώσει με κόπο θα σκορπιστούν σαν σκόνη στον άνεμο.
Επιλέξτε τη ζωή, επιλέξτε Λειτουργία, επιλέξτε να είστε πολίτης του Ουρανού ξεκινώντας από εδώ, στη γη, κάθε Κυριακή πρωί
Κάποτε, ένας ανόητος υπέρ του Χριστού συνάντησε τον αυτοκράτορα.
Κάποτε, ένας ανόητος υπέρ του Χριστού συνάντησε τον αυτοκράτορα.
— Από πού έρχεσαι; — τον ρώτησε ο ηγεμόνας.
— Από την κόλαση — του απάντησε ο ένας.
— Και τι έκανες εκεί;
— Χρειαζόμουν φωτιά για να ανάψω την πίπα μου, και είπα να δω αν οι κάτοικοι της κόλασης θα μου έδιναν λίγη από τη φωτιά τους.
— Και; Πήρες φωτιά; — ρώτησε ο αυτοκράτορας.
— Όχι, επειδή ο άρχοντας εκεί είπε ότι δεν είχε φωτιά.
— Πώς;
— Κι εγώ εξεπλάγην — είπε ο ανόητος υπέρ του Χριστού — αλλά ο άρχοντας της κόλασης μου απάντησε: «Δεν έχουμε φωτιά εδώ, ο καθένας έρχεται με τη δική του φωτιά, και αυτή η φωτιά τον βασανίζει».
Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του χάρισμα, έναν τρόπο μέσω του οποίου αγιάζει τη ζωή του.
Cuvantdefolos.ro
Τρίτη 26 Μαΐου 2026
Αφού έλαβα το , σκουφάκι του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου, τηλεφώνησα στη μητέρα μου, με την οποία είχα πάει στον άγιο, όταν έγραψα την επιστολή.
Αφού έλαβα το , σκουφάκι του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου, τηλεφώνησα στη μητέρα μου, με την οποία είχα πάει στον άγιο, όταν έγραψα την επιστολή.
Μαμά, έλαβα ένα τεράστιο δώρο, από ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο.
Μαμά: κοσμήτορας.
Εγώ: πιο σημαντικός.
Ο αρχιερέας.
Εγώ: περισσότερο.
Μαμά, κουρασμένη: ο πατριάρχης.
Εγώ: περισσότερο.
Ο πρόεδρος.
Εγώ: ψηλότερα. Μαμά, βαριεστημένη: από τόν πρόεδρο;
Ψηλότερα.
Η μαμά σώπασε.
Τότε, είπε: Σωτήρας Ιησούς Χριστός.
Εγώ: χαμηλότερα.
Μαμά: Μητέρα του Θεού.
Εγώ: χαμηλότερα.
Η μαμά ξέσπασε σε κλάματα: Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος
Εγώ: ναι
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
+ Elder Nikon of the Holy Mountain.
“The devil does not tempt us only with sins. He tempts us with virtues even more than with sins. We can see sins and avoid them, but we strive and struggle to acquire virtues. A holy man once said: ‘Do you want to fast? The devil will help you. Do you want to give alms? The devil will help you. To build a church? The devil will help you. Why?
Because he knows that if we succeed in all of this, we will become proud and lose everything. We must master the one virtue he does not have: humility.’”
+ Elder Nikon of the Holy Mountain
Παρακλητικός Κανών εις τον Αγιον Συνέσιον Αρχιεπίσκοπον Καρπασίας της Κύπρου. Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.
̉Αρχιεπίσκοπος
Καρπασίας τῆς Κύπρου
῾Ο ἅγιος Συνέσιος γεννήθηκε στήν
Καρπασία. ῏Ηταν ἄνθρωπος πράος κι ἀνεξίκακος καί διαδέχτηκε στόν ἐπισκοπικό
θρόνο τόν ἅγιο Φίλωνα, τοῦ ὁποίου, μέ ἱερό ζῆλο, τό ἔργο συμπλήρωσε.
῾Ο ῞Αγιος
πολέμησε τίς αἰρέσεις, πού σύμφωνα μέ τόν ἅγιο ̉Επιφάνιο ἦταν πάνω ἀπό ὀγδόντα
τήν περίοδο ἐκείνη. Μέ τίς συχνές ἐπισκέψεις του στίς περιοχές πού δροῦσαν οἱ αἰρετικοί,
τούς ἁγιοπνευματικούς λόγους του καί τήν ἁγία του βιωτή ἀνέλαβε ὁ θεόσοφος ῾Ιεράρχης τόν δύσκολο ἀγώνα
γιά τήν ἀντιμετώπιση καί διάλυση τῶν αἰρέσεων καί σύντομα εἶδε τά ἀποτελέσματα
τῶν προσευχῶν καί τῶν κόπων του. Οἱ αἰρετικοί παραμερίσθηκαν ἀπό παντοῦ καί οἱ
παραπλανημένοι πιστοί με δάκρυα μετανοίας ξαναγύρισαν στήν ἀγκαλιά τῆς ̉Ορθοδόξου
̉Εκκλησίας, δηλαδή στή μάνδρα τοῦ Χριστοῦ. ῾Η ἐπιτυχία ἦταν ἀφάνταστη.
Σέ λίγα χρόνια ἡ Κύπρος ξαναβρῆκε τήν εἰρήνη της καί τό δρόμο τῆς χριστιανικῆς
πίστεως.
Κι ὅταν ὁ ῞Αγιος
κοιμήθηκε, δέν σταμάτησε νά εὐεργετεῖ ἐκείνους πού μέ πίστη καταφεύγουν στή
χάρη του. Πολλά θαύματα τοῦ ῾Αγίου διηγοῦνται οἱ κατοίκοι τῆς Καρπασίας. ̉Ιδιαίτερα ὁ ῞Αγιος θεωρεῖται σάν θεραπευτής
τῆς δυσουρίας.
῾Η ̉Εκκλησία
τόν κατέταξε μεταξύ τῶν ῾Αγίων καί ὅρισε ἡ μνήμη του νά ἐορτάζεται στίς 27 Μαΐου.
Παρακλητικὸς Κανὼν
εἰς τὸν ῞Αγιον Συνέσιον ̉Αρχιεπίσκοπον Καρπασίας τῆς Κύπρου
Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλμὸς ρμβ´
(142ος) καὶ εὐθὺς ὁ Χορὸς
σὲ Ἦχον δ´ λέγει τὸ: Θεὸς
Κύριος, ... (τετράκις).
Εἶτα τὰ
παρόντα Τροπάρια.
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τὸν ̉Αρχιθύτην ἀνυμνήσωμεν πάντες*
τῶν ̉Ορθοδόξων χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατανύξει κράζοντες ἐκ βάθους
ψυχῆς˙* ῥῦσαι τοὺς προστρέχοντας,* Συνέσιε θεόφρων,* πάσης περιστάσεως καὶ ἐκ
νόσων παντοίων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, θαυμαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην* καί
φύλακαν ἔχομεν.
Δόξα Πατρὶ…
Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου
πολίτης.
Καρπασίας τὸν
γόνον καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοίμητον,* τῆς Κύπρου τὸ κλέος καὶ θερμὸν ἀντιλήπτωρα,*
Συνέσιον, τιμήσωμεν πιστοί,* τὸν μέγαν
̉Αρχιθύτην τοῦ Χριστοῦ,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδαπᾶς* τοῖς εὐλαβῶς
κραυγάζουσι˙* Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,* δόξα Τῷ τῶν
νόθων δογμάτων* σὲ πολέμιον ἀναδείξαντι.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε,* τὰς
δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς
ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν,
Δέσποινα, ἐκ σού˙* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Εἶτα τὸν Νʹ
(50ος) Ψαλμόν (χύμα). καὶ ἀκολουθοῦν αἱ ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος.[1]
ᾨδή αʹ. ῏Ηχος
πλ. δʹ. ῾Υγράν διοδεύσας…
Χριστόν καθικέτευε ἐκτενῶς* δεόμεθα πάντες, ὦ Συνέσιε θαυμαστέ,* ὅπως τοῖς
ἱκέταις σου παράσχῃ* πίστιν, ἐλπίδα, ἀγάπην καὶ σύνεσιν.
̉Ανθρώπων Σωτήρα καὶ Λυτρωτήν,* ἱκέτευε πάντες σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς,* ὅπως εἰρήνην
τῷ κόσμῳ παράσχῃ* ὡς καὶ μετάνοιαν, μάκαρ Συνέσιε.
Προσπίπτομεν πάντες δεητικῶς* πρό τῆς εἰκόνος σου ̉Αρχιθύτα θαυματουργέ,* καί λιταῖς σου
Συνέσιε, αἰτοῦμεν,* ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καί θλίψεων.
Θεοτοκίον
Πανάχραντε καὶ ῎Ασπιλε Μαριάμ,* ἡμεῖς οἱ ἀχρείοι
σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς* εἰρήνην καί πίστιν σύ παράσχου,* ἵνα Υἱόν Σου δοξάζωμεν,
Δέσποινα.
ᾨδή γ´. Οὐρανίας ἁψῖδος…
Καρπασίας ποιμένας, θαυματουργέ, γέγονας* καί τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτης καί καταφύγιον,* διό
πρός σε οἱ πιστοί* προσφέγουσι πίστει* καί ἐξαιτοῦσι λιταῖς σου, Συνέσιε ἔνδοξε.
Σοι προσπίπτομεν πίστει* ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι* καὶ ἐκ σοῦ βοήθειαν αἰτοῦμεν,* ἀξιοθαύμαστε,*
δίδου ταύτην, σοφέ,* καὶ ἐξ ἐχθρῶν καὶ κινδύνων* καὶ ἐκ παντοίων θλίψεων* ῥῦσαι
ἱκέτας σου.
Λυτρωτὴν τῶν ἀνθρώπων* καὶ Πλαστουργὸν ἅπαντες* σὲ
καθικετεύομεν πίστει* καὶ σοῦ δεόμεθα,* Τοῦτον εὐμένησόν συ,* Συνέσιε ̉Αρχιθύτα,* πιστῶν καταφύγιον* καὶ θεῖον
πρότυπον.
Θεοτοκίον.
̉Εκ τροχαίου,
Παρθένε,* σὺ διαφύλαττε* πάντας τοὺς
προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος
Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας θερμῶς* τὴν σὴν
βοήθειαν, Μῆτερ,* καὶ Υἱὸν Σου ἅπαντες* πίστει δοξάζοντες.
Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων τούς ἱκέτας σου,* Συνέσιε ̉Αρχιθύτα,* ὅτι πάντες δεητικῶς
πρὸς σε καταφεύγομεν* τὸν μέγαν τῶν
̉Ορθοδόξων προστάτην.
̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε
Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴασαι τῆς
ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία...
Σὺ πρέσβυς θερμὸς*
καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον,* ἐλέους πηγή,* τοῦ κόσμου καταφύγιον,* ἐκτενῶς βοῶμέν
σοι˙* Συνέσιε ἔνδοξε, πρόφθασον,* καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς πόθῳ καὶ
πίστει σοι προσφεύγοντας.
ᾨδή δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε...
Σὲ προστάτην καὶ στήριγμα* καὶ
φρουρὸν ἀκοίμητον οἱ ̉Ορθόδοξοι,* ἔχοντες,
μάκαρ Συνέσιε,* ἐκ τοῦ σκότους τάχος ἐκλυτρούμεθα.
Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,*
Συνέσιε ἔνδοξε, τάχος κατάπαυσον* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον* τῶν ἐμῶν
πταισμάτων, Θεοδόξαστε.
|
Ἰ |
ατρὸς ὁ ἀλάνθαστος,* ἀνεδείχθης ̉Αρχιθύτα Συνέσιε,* σὺ τοὺς πόνους
καταπράϋνον,* καὶ ὑγείαν δώρησαί μοι ῞Οσιε.
Θεοτοκίον.
Τὸν Υἱὸν Σου ἱκέτευε,* Θεοτόκε Δέσποινα σοῦ δεόμεθα,* ὅπως
τοῖς σοι καταφεύγουσι* ὑγιείαν παράσχῃ καὶ σύνεσιν.
ᾨδή ε´. Φώτισον ἡμᾶς…
῎Εμπλησον χαρᾶς* τὰς καρδίας ἡμῶν,
ἔνδοξε,* Συνέσιε, τῶν πιστῶν καταφυγή,* ἵνα ζωὴν εἰρηναίαν ἅπαντες ἔχωμεν.
Εὔσημε, θερμῶς ἱκετεύω
Σέ ὁ ἄθλιος* ἐκ τῶν παγίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ* τὸν Σὸν ἱκέτην,* Συνέσιε,
διαφύλαττε.
Φύλαττε ἡμᾶς* ἐκ
κινδύνων, Θεοδόξαστε,* καὶ διὰ τῶν λιτῶν σου, πρὸς τὸν Θεὸν* εἰρήνης
καταξίωσον, Συνέσιε, μακάριε.
Θεοτοκίον.
῎Αχραντε θερμῶς,* ἱκετεύω
Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν παγίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην,* ἀπαύστως Μαριάμ,
προστάτευσον.
ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
|
Ἐ |
ν
κλίνῃ, νῦν ἀσθενῶν κατάκειμαι,* ὁ πανάθλιος ἱκέτης σου Μάκαρ,* καὶ τὴν σὴν
βοήθειαν, θερμῶς ἐξαιτοῦμαι,* ἣν δώρισαί μοι ταχέως, Συνέσιε,* καὶ πᾶσαν λύπην
τῆς ψυχῆς,* ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀποδίωξον, πάντιμε.
|
Σ |
ωμάτων,
θεραπευτὴν καλοῦμέν σε,* ̉Ορθοδόξων ἡ
πληθὺς θεοφόρε,* καὶ τῶν ψυχῶν ἰατρὸν καὶ προστάτην,* καὶ τῶν ἐν θλίψει καὶ
ζάλαις προπύργιον,* Συνέσιε θαυματουργέ,* τῶν πιστῶν σὺ στεῤῥὸν καταφύγιον.
|
Κ |
αρκίνου
καὶ αἰφνιδίου θανάτου,* διαφύλαξόν με σὺ
̉Αρχιθύτα,* καὶ ἐκ παθῶν καὶ δεινῶν ἀλγηδόνων,* ῥῦσαι ἱκέτην σου, μάκαρ
Συνέσιε,* καὶ σῶσον τοὺς Χριστιανοὺς,* ἐκ παγίδων τοῦ ὄφεως, ῞Αγιε.
Θεοτοκίον.
῾Ως τεῖχος καταφυγῆς καλοῦμέν
σε,* ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ, Θεοτόκε,* καὶ ἰατρὸν τῶν νοσοῦντων, Παρθένε,* σὲ ὀνομάζομεν
Κόρη πανἀμωμε,* δεόμεθά σου ταπεινῶς* ἐκ τῶν παθῶν ῥῦσαι ἱκέτας Σου.
|
Δ |
ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, ἱκέτας
σου,* Συνέσιε ̉Αρχιθύτα,* ὅτι
πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύγομεν* ὡς ἔχουντι τῷ Θεῷ παῤῥησίαν.
῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν
τεκοῦσα* δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β´. Προστασία…
|
Σ |
ὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν*
καὶ ἀκοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν
ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν
τῶν πιστῶς δεομένων σοι.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλάνης* καὶ σῶσον ἐκ
τοῦ καρκίνου* τοὺς σοι προσφεύγοντας θερμῶς,* Συνέσιε,
Καρπασίας ῥόδον τό εὔοσμον.
Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δ´.
ίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ ῾Οσίου
Αὐτοῦ. (δίς)
Στίχος: Τὶ ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ
περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;
|
Τ |
ίμιος ἐναντίον
Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς …
῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)
῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….
῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.
῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Εκ τοῦ κατὰ
Λουκᾶν (στ΄ 17-23) , …
῾Ο Χορός:
Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι
|
Τ |
ῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου
πεδι-νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν Αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺς τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης Ἰουδαίας
καὶ Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἱ ἦλθον ἀκοῦσαι Αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι
ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο
καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἄπτεσθαι Αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ̉ Αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο
πάντας. Καὶ Αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς Αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς Αὐτοῦ, ἔλεγε:
Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν
ὅτι χορτασθήσεσθε˙
μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι
καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσω-σι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα
τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε ἰδοῦ γὰρ ὁ
μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.
῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.
Δόξα Πατρὶ…
|
Τ |
αῖς τοῦ ̉Αρχιθύτου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,*
ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν…
|
Τ |
αῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,*
ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …
Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην
ἀποθέμενοι...
|
Μ |
ὴ ἐγκαταλείπης
με* τῶν
̉Ορθοδόξων προστάτα* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέτους σου·* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέκτημαι* οὐδὲ ποῦ πρσφύγω, Συνέσιε,* πάντοθεν πολεμούμενος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν
σου.* Σπεῦσον, ̉Αρχιθύτα,* καὶ γίνου σὺ προστάτης καὶ φρουρὸς* καὶ βακτηρία ἀκλόνητος* τῶν πιστῶν, Θεοδόξαστε.
῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου…
῾Ο Χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)
῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …
Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς
τοῦ Κανόνος.
ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...
|
Τ |
οῦ
σεισμοῦ τὴν μανία* καταπαύει ὁ Πλάστης, σοφέ Συνέσιε,* διὸ πιστῶν
τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ γονυκλινῶς σοῦ δέονται,* τὸν Ποιητήν καί Θεόν* εὐμένισον
λιταῖς Σου.
Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,*
σέ, Συνέσιε μάκαρ, πόθῳ δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* ταπείνωσιν καὶ ῥώσιν,* ἵνα
πάντες κραυγάζωμεν·* Χαῖρε, πιστῶν χαρμονή* καὶ Καρπασίας κλέος.
Τὰς ὀρδὰς τῶν δαιμόνων* ἀπελαύνεις ταχέως σύ,
Θεοδόξαστε,* διὸ σοι καταφεύγω* δεόμενος ἀπαύστως* ταῖς
λιταῖς σου βοήθημι,* ἵνα ὁ τάλας ὑμνῶ* Χριστοῦ τὰ μεγαλεῖα.
Θεοτοκίον.
Τῇ Παρθένῳ Μαρίᾳ* Λυτρωτοῦ τὴν μητέρα θερμῶς βοήσωμεν,* ̉Αμόλυντε σὺ δίδου* μετάνοιαν καὶ πίστιν,* ἵνα
ᾂδωμεν ἅπαντες˙* Χαῖρε Μῆτερ Θεοῦ,* τὸ εὔχος τῶν ̉Αγγέλων.
ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα.
Τόν Βασιλέα τῶν
οὐρανῶν, ὅν ὑμνοῦσι* στρατιαί τῶν ἀγγγέλων δυσώπει* ὅπως ἡμῖν παράσχῃ* σύνεσιν
καί πίστιν.
Τὸν Ζωοδότην καὶ τοῦ Στατᾶν καθαιρέτην,* ̉Αρχιθύτα Συνέσιε, δυσώπει,* ὅπως ἐργασίαν
παράσχει σοῦ ἱκέταις.
Τὸν ̉Ορθοδόξων σὺ εἶ φρουρὸς καὶ προστάτης,* ὡς καὶ
πρότυπον, Συνέσιε μάκαρ,* διὸ τὰς λιτὰς σου αἰτοῦμεν πρὸς τὸν Κτίστην.
Θεοτοκίον.
̉Ιατρὸς πάντων τῶν ̉Ορθοδόξων ἐδείχθης,* καὶ φρουρός, ἀμόλυντε Μαρία,* διὸ
πιστῶν τὰ πλήθη αἰτοῦσι τὴν σῇ χείραν.
ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον.
|
Σ |
υνέσιε
Θεόφρον,* φύλαττε ἱκέτας* ἐκ πάσης νόσου, ἀνάγκης καὶ θλίψεως* καί ἐκ χειρῶν τοῦ
Βελίαρ* τάχος διάσωσον.
|
Σ |
υνέσιε
φωσφόρε* σὲ καθικετεύω* τοὺς
̉Ὀρθοδόξους ἐκ πλάνης διάσωσον* καὶ ὀφθαλμούς ἀλλοδόξων* λιταῖς
σου διάνοιξον.
̒Ελλάδαν καὶ τὴν Κύπρον* σκέπε ̉Αρχιθύτα* καὶ ἐξ ἐχθρῶν ποικίλων ταύτας
προστάτευσον,* ἵνα τὸν Κτίστιν τοῦ κόσμου* θερμῶς δοξάζωμεν.
Θεοτοκίον.
Πανάχραντε Μαρία* Μῆτερ τοῦ Δεσπότου,* εἰς Σὲ
προσφεύγομεν πίστει οἱ ἄθλιοι* καὶ ἐκζητοῦμεν ἀπαύστως* τὴν σοι βοήθειαν.
Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.
῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,*
τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν
τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως
Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Χαίροις Καρπασίας θεῖος βλαστὸς* καὶ τῆς νήσου
Κύπρου ἀνεκτίμητος θησαυρός.* Χαίροις ὁ τὸν Πλάστην δοξάσας καὶ τιμήσας,*
Συνέσιε φωσφόρε, ἀγγέλων σύσκηνε.
Συνέσιε ἔνδοξε, ἐκτενῶς* Χριστὸν τὸν ζωοδότην*
καθικέτευε ταπεινῶς* δεόμεθα πάντες ἐκ μέσης καρδίας,* ὅπως ἡμῖν παράσχῃ* τὴν
εὐλογίαν Του.
Δίδου τοῖς ἱκέταις σου, θαυμαστέ,* χείραν
βοηθείας,* ἵνα διάγουσι εὐλαβῶς* καὶ ὁμολογοῦσι Συνέσιε ἐνθέρμως* τὸ ὄνομα
Κυρίου* τοῦ Παντοκράτορος.
|
Π |
ᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,*
Πρόδρομε Κυρίου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πάντες,*
μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
῾Ο Χορός: Τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν… ὁ ῾Ιερεύς:
῞Οτι σοῦ ἐστὶν… καὶ τὸ
Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου
πολίτης.
Καρπασίας τὸν γόνον καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοίμητον,* τῆς Κύπρου τὸ κλέος καὶ
θερμὸν ἀντιλήπτωρα,* Συνέσιον, τιμήσωμεν πιστοί,* τὸν μέγαν ̉Αρχιθύτην τοῦ Χριστοῦ,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις
παντοδαπᾶς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ
στεφανώσαντι,* δόξα Τῷ τῶν νόθων δογμάτων* σὲ πολέμιον ἀναδείξαντι.
῾Ο ῾Ιερεύς ποιεῖ Δέησιν
καὶ ἐν συνεχεία ̉Απόλυσιν, ὁ δὲ Χορὸς
ψάλλει τὰ ἑξῆς:
῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου.
|
Π |
άντων σὺ προστάτης, ἀγαθέ,* καὶ τῶν
σωτηρίαν ποθούντων,* σὺ εἶ φρουρὸς ἀσφαλής,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν,* τῶν
̉Ορθοδόξων πληθύς,* πρεσβευτὴν ἀκατάβλητον* καὶ μέγαν μεσίτην,* οἱ κατατρυχόμενοι
ὑπὸ ποικίλων παθῶν,* κλέος ἀνεδείχθης καὶ δόξα,* διὸ, Συνέσιε, αἰτοῦμεν* ταῖς
λιταῖς σου, μάκαρ, πρὸς τὸν Κύριον.
῏Ηχος πλ. δʹ.
|
Δ |
έσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι
ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
῏Ηχος βʹ.
|
Τ |
ὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,*
Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
῾Ο ῾Ιερεὺς ἤ ὁ Προεστώς.
|
Δ |
ι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν,
Κύριε ̉Ιησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ
σῶσον ἡμᾶς.
̉Αμήν.
[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα
τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ
τὰ δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
