ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ -WITHOUT GUITAR FRETLESS 🎸

 

Όταν ο Ποντικός Έσβηνε τα Καντήλια…| Άγιος Άνθιμος της Χίου.

 

Δεν είναι το ίδιο να τρως με ευλογία… | Ο Θεοδόσιος και ο Μοναχός.

 

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

 

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ένας από τους μεγαλύτερους αγίους και Πατέρες της Δυτικής Εκκλησίας είναι και ο άγιος Ιερώνυμος. Φυσικά ομιλούμε για την εποχή που η Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση ήταν ενωμένη και η δυτική Χριστιανοσύνη ήταν ορθόδοξη. Οι Πατέρες της Δυτικής Εκκλησίας των πρωτοχριστιανικών χρόνων υπήρξαν σε αγιότητα και θεολογική κατάρτιση εφάμιλλοι των Πατέρων της Ανατολής, οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, την διασάφηση των δογμάτων και τον ευαγγελισμό των λαών που βρίσκονταν στην πλάνη και την παχυλή ειδωλολατρία.

     Ένας λοιπόν από αυτούς τους Πατέρες ήταν και ο άγιος Ιερώνυμος. Γεννήθηκε το 347 στην πόλη Στριδώνα της Δαλματίας και ήταν Ιλλυρικής καταγωγής. Οι γονείς του, εύποροι και συνειδητοί χριστιανοί, του έδωσαν μόρφωση και του ενέπνευσαν την ευσέβεια. Σε ηλικία επτά μόλις ετών τον έστειλαν στη Ρώμη για να σπουδάσει φιλολογία και ρητορική, κοντά στον ονομαστό δάσκαλο και φιλόσοφο Ρουφίνο, με τον οποίο συνδέθηκε με φιλία. Στη Ρώμη έμεινε δεκαπέντε χρόνια. Περί το τέλος αυτής της περιόδου αποκήρυξε τη φιλία του Ρουφίνου και μαζί τις κακοδοξίες του Ωριγένη, τις οποίες είχε ενστερνιστεί και δίδασκε ο δάσκαλός του. Στη συνέχεια ο Ιερώνυμος, σε ηλικία δεκαεννέα ετών βαπτίσθηκε χριστιανός από τον επίσκοπο Ρώμης Λιβέριο. Το 367 μετέβη στους Τρεβήρους, για να συνεχίσει τις σπουδές του και αργότερα το 372 στην πόλη Ακυλεία της Τεργέστης για τον ίδιο λόγο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στράφηκε προς την ασκητική ζωή, αλλά οι απολαύσεις και οι πειρασμοί της ζωής δεν του επέτρεψαν να μυηθεί και να ακολουθήσει το μοναχικό βίο. Αναφέρεται πως για λίγο καιρό έζησε βίο έκλυτο, όπου για το σύντομο παραστράτημά του έκλεγε και θρηνούσε σε όλη του τη ζωή.

       Το 373 αποφάσισε να επισκεφτεί  τους Αγίου Τόπους, όπου έζησε ο Κύριος, αλλά όταν έφτασε στην Αντιόχεια αρρώστησε βαριά και παραλίγο να πεθάνει. Εκεί συναισθάνθηκε την αμαρτωλότητά του και μετανόησε πικρά για τον έκλυτο βίο του.  Ύστερα από θερμή προσευχή στο Θεό θεραπεύτηκε θαυματουργικά. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή να αφιερώσει τον υπόλοιπο βίο του στην εν Χριστώ ζωή και την υπηρεσία της Εκκλησίας. Δεν πήρε το δρόμο προς τα άγια προσκυνήματα, αλλά το δρόμο της ερήμου της Συρίας, όπου με άσκηση και προσευχή καθάρθηκε και αγιάστηκε. Το 378 γύρισε στην Αντιόχεια, όπου ο επίσκοπος Παυλίνος τον χειροτόνησε, χωρίς τη θέλησή του πρεσβύτερο το 379. Όμως ο Ιερώνυμος ουδέποτε πλησίασε στο άγιο Θυσιαστήριο, προφανώς διότι θεωρούσε τον εαυτό του αμαρτωλό και ανάξιο για το μεγάλο αξίωμα της Ιεροσύνης.

     Ένα χρόνο αργότερα το 380 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, καθώς και τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης και τον άγιο Αμφιλόχιο Ικονίου. Έμεινε κοντά στους μεγάλους αυτούς Πατέρες περίπου δύο χρόνια, όπου διδάχτηκε την Θεολογία των Ελλήνων Πατέρων και μυήθηκε στη γνήσια πνευματικότητα της Εκκλησία μας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Βασιλεύουσα έμαθε καλά την ελληνική καθώς και την εβραϊκή γλώσσα, προκειμένου να ασχοληθεί με την ερμηνεία των Γραφών και τη συγγραφή θεολογικών πραγματειών.

      Το 382 πήγε στη Ρώμη όπου έγινε γραμματέας του πάπα Δάμασου ως το 384. Πίστεψε πως θα ήταν ο επόμενος πάπας, μετά το θάνατο του Δάμασου, αλλά οι διαβολές του ρωμαϊκού κλήρου είχαν ως αποτέλεσμα να μην εκλεγεί στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης. Συνδέθηκε πνευματικά με τρεις κυρίες της ρωμαϊκής αριστοκρατίας, στις οποίες δίδαξε την ορθόδοξη πνευματικότητα και την ασκητική ζωή, τη Παύλα, την Ευστοχία και την Μαρκέλλα, όπου έγιναν ο πυρήνας όπου

συνάζονταν πληθώρα άλλων γυναικών, στις οποίες ο Ιερώνυμος δίδασκε την χριστιανική πίστη και την πνευματική ζωή.

      Πικραμένος όμως από τις ίντριγκες ορισμένων χριστιανών της ρωμαϊκής μεγαλούπολης, αποφάσισε να γυρίσει στην Ανατολή, διότι τον έθελγε η πνευματικότητα της χριστιανικής ανατολής. Το ακολούθησαν και οι τρεις μαθήτριές του. Έτσι το 385 έφτασε στην Βηθλεέμ, την αγία πόλη όπου γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου Χριστός. Με χρήματα της μαθήτριάς του Παύλας έχτισε δύο μοναστήρια κοντά στο άγιο σπήλαιο της γεννήσεως, το ένα ανδρικό, όπου έγινε ο ίδιος ηγούμενος και το άλλο γυναικείο, όπου έγινε ηγουμένη η Παύλα. Εκεί έζησε τον υπόλοιπο βίο του, όπως και οι μαθήτριές του, προσευχόμενος, ασκούμενος στην αρετή, μελετώντας και συγγράφοντας σπουδαία θεολογικά έργα.

      Κοιμήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 420 και η Εκκλησία μας τον κατάταξε στη χορεία των αγίων και των μεγάλων Πατέρων της. Η μνήμη του τιμάται από μεν την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 15 Ιουνίου, από δε τους Ρωμαιοκαθολικούς στις 30 Σεπτεμβρίου.

     Το συγγραφικό έργο του υπήρξε μεγάλο και σε έκταση και σε ποιότητα. Η άριστη γνώση της λατινικής γλώσσας τον ανάδειξε ως ένα από τους σπουδαιότερους Λατίνους συγγραφείς. Ασχολήθηκε κυρίως ως μεταφραστής έργων των Ελλήνων Πατέρων στη λατινική γλώσσα, συμβάλλοντας έτσι στην  γνωριμία των δυτικών με την ανατολική Θεολογία. Έγραψε ακόμη ερμηνευτικά, δογματικά και αντιαιρετικά έργα. Διασώθηκε επίσης μεγάλος αριθμός επιστολών του. Το σπουδαιότερο όμως έργο του είναι η μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Λατινικά, η οποία μας είναι γνωστή ως Βουλγάτα, δηλαδή κοινή, δημώδης. Όσον αφορά τη διδασκαλία του, αυτή συνεχίζει την παράδοση των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας, Ιγνατίου, Ειρηναίου, Κυπριανού και των Καππαδόκων Πατέρων. Ολόκληρο το θεολογικό του σύστημα συνοψίζεται στην αρχή, ότι η σωτηρία του ανθρώπου συντελείται μόνο μέσα στην Εκκλησία, ενώ έξω από Αυτή υπάρχει η απώλεια, ο χωρισμός από το Θεό και ο θάνατος.  

 

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού.

 

 

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

              Η σερβική Ορθοδοξία έχει να επιδείξει μια σειρά μεγάλων αγίων, οι οποίοι λάμπρυναν την Εκκλησία του Αγίου Σάββα. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, μια όντως μεγάλη ασκητική και πατερική μορφή του περασμένου αιώνα.

       Γεννήθηκε την ημέρα του Ευαγγελισμού στα 1894, στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Οι ευσεβείς γονείς του Σπυρίδων και Αναστασία του έδωσαν το όνομα Ευάγγελος. Καταγόταν από ιερατική οικογένεια και το επώνυμό του Πόποβιτς σημαίνει Παπαδόπουλος. Μεγάλωσε με ευσέβεια είχε την τύχη να δει να θεραπεύεται θαυματουργικά η μητέρα του στη Μονή Πτσίνσκι από τον άγιο Πρόχορο. Από μικρός συνήθιζε  να μελετά το Ευαγγέλιο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία. Ιδιαίτερα τον σαγήνευε η ανάγνωση συναξαρίων και πατερικών συγγραμμάτων. Θεωρούσε τους Πατέρες της Εκκλησίας ως τους αληθινούς σοφούς.

      Το 1905 ο μικρός Ευάγγελος γράφηκε στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, έχοντας ως δάσκαλό του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Το 1914, μόλις τέλειωσε τη σχολή, ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Κατατάχτηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως νοσοκόμος. Ακολούθησε την τύχη του σερβικού στρατού και βρέθηκε εξόριστος στην Κέρκυρα. Καθ’ οδόν ένοιωσε την κλήση να γίνει μοναχός. Η κουρά του έγινε την 1^η Ιανουαρίου  του 1916 στην Σκόδρα, από τον Μητροπολίτη Βελιγραδίου Δημήτριο, δίνοντάς του το όνομα Ιουστίνος.

      Κατόπιν έφυγε από την Κέρκυρα, με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Δημητρίου, για την Αγία Πετρούπολη για θεολογικές σπουδές. Όμως λόγω των πολιτικών εξελίξεων, έφυγε για την Οξφόρδη. Ύστερα από δύο χρόνια σπουδών υπέβαλε για έγκριση την διδακτορική του διατριβή με τίτλο: «Ή θρησκεία και ή φιλοσοφία του Ντοστογιέφσκι». Όμως αυτή απορρίφτηκε, λόγω της κριτικής του στις κακοδοξίες του δυτικού Χριστιανισμού και την υπεράσπιση του ορθοδόξου Ντοστογιέφσκι.

        Στα 1919, μετά το τέλος του πολέμου γύρισε στην πατρίδα του και διορίστηκε καθηγητής θεολογίας στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Σύντομα παραιτήθηκε και μετέβηκε στην Αθήνα για τη συνέχιση των θεολογικών σπουδών του. Το 1926 έλαβε διδακτορικό πτυχίο στην Πατρολογία, με θέμα: «Το πρό­βλημα του προσώπου και της γνώσεως στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο». Παράλληλα έμαθε άπταιστα την παλαιοσλαβική, την αρχαιοελληνική, την λατινική, την ρωσική, την νεοελληνική, την αγγλική, την γερμανι­κή και την γαλλική γλώσσα.

        Στη συνέχεια εργάστηκε ως  καθηγητής στις Εκκλησιαστικές Σχολές Καρλοβικίου, της Πριζρένης και του Μο­ναστηρίου (Βίτολα). Το 1930 η Σερβική Εκκλησία τον έστειλε στην Τσεχοσλοβακία για ιεραποστολή σε κοινότητες ορθοδόξων, που είχαν αποκηρύξει την Ουνία. Το έργο του εκεί υπήρξε μεγάλο και γι’ αυτό εξελέγη Επίσκοπος της νεοσυσταθείσας Επισκοπής Καρπαθίας, αξίωμα που δεν αποδέχτηκε λόγω ταπεινώσεως.

       Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρέθηκε στη δοκιμαζόμενη Σερβία, περιφερόμενος σε διάφορες Μονές. Παράλληλα είχε διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Όμως με την επικράτηση της κομμουνιστικής εξουσίας το 1945, άρχισαν οι διώξεις κατά της Εκκλησίας. Διώχτηκαν 200 καθηγητές από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και μαζί τους ο Ιουστίνος. Κατέφυγε στην Ιερά Μονή  Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία. Το 1946 και φυλακί­στηκε. Αργότερα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο ως «εχθρός του λαού»! Σώθηκε

χάρις στην παρέμβαση του Πατριάρχη Γαβριήλ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από το Άουσβιτς και απαίτησε την αποφυλάκισή του.

        Όμως διωγμένος από παντού, χωρίς σύνταξη και στερημένος από στοιχειώδη δικαιώματα, βρήκε καταφύγιο, ως πνευματικός, στη γυναικεία Μονή Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο νοτίου Σερβίας. Φυσικά ούτε εκεί βρήκε ησυχία, διότι οι άθεοι μαρξιστές τον παρακολουθούσαν ανελλιπώς και τον υπέβαλλαν συχνά  σε εξοντωτικές ανακρίσεις στο Βάλιεβο. Ήταν σχεδόν έγκλειστος στη Μονή, διότι του απαγορεύονταν η έξοδος, χωρίς άδεια των αρχών, ιδιαίτερα όταν συνεδρίαζε η Ιερά Σύνοδος, για να μην έρχεται σε επαφή με τους Επισκόπους και τους επηρεάζει.

        Ο έγκλειστος Ιουστίνος παρά τις απαγορεύσεις, τις εξουθενώσεις, τις φοβέρες και απειλές, προσευχόταν αδιάκοπα και ζούσε αυστηρή ασκητική ζωή. Τελούσε όλες τις ακολουθίες του ημερονυκτίου ανελλιπώς. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία και νήστευε (δεν έτρωγε καθόλου) κάθε Παρασκευή, την πρώτη εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής και την Μ. Εβδομάδα. Μνημόνευε καθημερινά εκατοντάδες ονόματα στη Θεία Λειτουργία.

      Ο αυστηρός του όμως εγκλεισμός δεν στάθηκε εμπόδιο να γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο. Χιλιάδες ήταν οι επιστολές που έπαιρνε και επίσης χιλιάδες ήταν οι επισκέπτες του, από τη Σερβία και όλο τον κόσμο. Όταν έμενε μόνος στο ταπεινό κελί του, επί 28 χρόνια, έγραφε αδιάκοπα τα περισπούδαστα συγγράμματά του.       Κοιμήθηκε ειρηνικά, όχι τυχαία, την ημέρα του Ευαγγελισμού, ημέρα της γεννήσεώς του, στις 25 Μαρτίου του 1979. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του έγινε το 2015 και αποτέλεσε σπουδαίο γεγονός για τη σερβική Εκκλησία και όλη την Ορθοδοξία. Αισθάνθηκαν οι πάντες την άρρητη ευωδία, η οποία εξήλθε από τον τάφο του! Η Σερβική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 14 Ιουνίου.

      Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ανήκει στις μεγάλες ιερατικές και θεολογικές μορφές της συγχρόνου Εκκλησίας, εφάμιλλος των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Ο θεολογικός του λόγος καθαρός, ορθόδοξος, θεμελιωμένος στην Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι ο θεολόγος του Θεανθρώπου, ο οποίος με θαυμάσιο πατερικό ύφος, θεολόγησε με καταπληκτική ακρίβεια την εν τω Θεανθρώπω απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Υπήρξε συνεπής ορθόδοξος και στηλίτευε την αίρεση. Με σαφή λόγο απόδειξε την αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού, ως απόλυτο εκφυλισμό της σώζουσας Ορθοδοξίας. Ιδιαίτερα επικριτικός υπήρξε για την σύγχρονη μάστιγα του Οικουμενισμού, τον οποίο χαρακτήρισε ως «παναίρεση». Μας κληροδότησε πολυπληθή αριθμό βαθυστόχαστων θεολογικών έργων, εφάμιλλα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας, πολλά των οποίων κυκλοφορούν και στην ελληνική γλώσσα.

      Ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος είναι το μεγάλο τεκμήριο ότι η παρουσία των αγίων στην Εκκλησία μας είναι συνεχής και αδιάκοπη, έως τα έσχατα. Φανερώνει το μόνιμο θαύμα στη ζωή της Εκκλησίας μας!    

ΉΡΘΕ Η ΩΡΑ - Να έρθουμε Ελλάδα ? Η ΣΟΦΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ - Γέρων Ιγνάτιος.

 

Δεν θα σας αφήσω ορφανούς - Το Άγιο Πνεύμα στη ζωή του χριστιανού | π. Ιωνάς Μούρτος | Σοφία Χατζή.

 

Πείτε στη μητέρα μου είμαι καλά εδώ-Η 2χρονη Ουρανία-Ευφραιμία | Σταυρούλα Χαβατζόγλου| Σοφία Χατζή.

 

Ο Αἰμίλιος Μπουρατίνος γράφει:

 Ο Αἰμίλιος Μπουρατίνος: «Ἡ λέξι "ἁμαρτία προέρχεται ἀπό τό ρῆμα “ἀμβροτάζω", πού βγαίνει ἀπό τό στερητικό "α" καί τό ουσιαστικό "βροτός" (ἄνθρωπος). Δηλαδή, ἁμαρτία ἴσον ἀπανθρωπισμός (ἀφαίρεσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν ἑαυτό του)»

Μια νεαρή γυναίκα ήρθε σε έναν σοφό για συμβουλή.

Μια νεαρή γυναίκα ήρθε σε έναν σοφό για συμβουλή.

"Σοφέ, το παιδί μου είναι ενός μηνός. Πώς να μεγαλώσω το παιδί μου: με αυστηρότητα ή με στοργή;"

Ο σοφός πήρε τη γυναίκα και την οδήγησε σε ένα αμπέλι:

"Κοίτα αυτό το αμπέλι. Αν δεν το κλαδέψεις, αν από συμπόνια για το αμπέλι δεν κόψεις τους περιττούς βλαστούς του, το αμπέλι θα αγριέψει. Αν χάσεις τον έλεγχο της ανάπτυξής του, δεν θα πάρεις γλυκά, νόστιμα μούρα. Αλλά αν προστατεύσεις το αμπέλι από τον ήλιο και τα χάδια του, αν δεν ποτίσεις προσεκτικά τις ρίζες του, θα μαραθεί και δεν θα πάρεις γλυκά, νόστιμα μούρα." 

Μόνο με έναν σοφό συνδυασμό και των δύο μπορείτε να καλλιεργήσετε καταπληκτικούς καρπούς και να απολαύσετε τη γλυκύτητά τους!"

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ .

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ  ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ  

Η Αποκάλυψη δεν ερμηνεύεται. Αν κάποιος πει ότι την ερμηνεύει, μάλλον την παρερμηνεύει. Αν έπρεπε να είχε ερμηνευθεί, θα την είχε ερμηνεύσει ο ίδιος ο Ιωάννης και μάλιστα καλλίτερα από οποιονδήποτε άλλον.

Για τα λόγια της Αποκάλυψης ισχύουν τα λόγια του Πέτρου που είπε για τα λόγια του Παύλου ότι,  «…..εν οις εστι δυσνόητά τινα, α οι αμαθείς και αστήρικτοι στρεβλούσιν ως και τας λοιπάς γραφάς προς την ιδίαν αυτών απώλειαν» (Β´ Πέτρ.γ´,16).

Αφού  για τα λόγια του Παύλου λέει ο Πέτρος ότι είναι μερικά δυσνόητά, πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για τα λόγια της Αποκάλυψης. Όποιος λοιπόν θέλει να ερμηνεύσει την Αποκάλυψη, προφανώς η ερμηνεία αυτή δε θα έχει το αλάθητο.

Έτσι, «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς.» ( Απ. α΄, 3).

Ένα από, «τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα·», που είναι μακάριοι οι τηρούντες είναι το εξής, « Λέγει ὁ μαρτυρῶν ταῦτα· ναὶ ἔρχομαι ταχύ. ἀμήν, ναὶ ἔρχου, Κύριε ᾿Ιησοῦ.» ( Απ. κβ’, 20).

Όταν ο Χριστός λέει έρχομαι και ο πιστός λέει έλα Κύριε  Ιησού Χριστέ, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. 

Το παράλογο  είναι να μη  τον  καλεί ενώ ο Χριστός λέει, «  ἔρχομαι ταχύ ». Τι άραγε να συμβαίνει; Μήπως έχει άλλον  στην καρδιά του; «Θεός φυλάξοι ». 

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών. 

«Κανένας δέν πρόκειται να ζήση γιά πάντα, φίλε μου. Σᾶς πειράζει γιατρέ, να δοκιμάσω ἐγώ;».

Ο πρωτοπρεσβύτερος π. Αλέξανδρος Σμέμαν (1921–1983) κηρύττει από τον υπερυψωμένο άμβωνα του παλαιού παρεκκλησίου των Τριών Ιεραρχών στο Σεμινάριο του Αγίου Βλαδιμήρου (Crestwood, Νέα Υόρκη, μέσα δεκαετίας 1970). Σε μια κατανυκτική λήψη, ο εμβληματικός θεολόγος αποτυπώνεται με το χαρακτηριστικό του πάθος την ώρα του κηρύγματος.

ΣΥΝΈΒΗ.

Διάβολε, «ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἔκανες στούς προγόνους μας τοῦ Κήπου τῆς Ἐδέμ, ἦταν ἀρκετά πετυχημένο. Τούς ἔλεγες ὅτι, ἂν σ᾽ ἄκουγαν, θά εἶχαν τήν εὐθύνη τῆς ὑπάρξεώς τους καί ὅτι, ἀντί νά εἶναι οἱ ἄρχοντες τῆς δημιουργίας, θά ἦταν οἱ ἄρχοντες τοῦ

ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ τους».

Διαβάζουμε.

 «Πρόσταξε να δοθοῦν στόν ἄσωτο γυιό,

πού ἐπέστρεψε, ὑποδήματα γιά τά πόδια του, ὕστερα ἀπό τή στολή καί τό δαχτυλίδι (Λκ 15, 22), γιά να πατήση μέ θάρρος καί χωρίς φόβο τό κεφάλι τοῦ Ὄφεως».

Είπε γέρων.

 

 «Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὑποκείμενοι στήν κρίσι τοῦ Θεοῦ ὄχι διότι ὁ Θεός τούς σκόρπισε ἐδῶ κι ἐκεῖ σαν μια χούφτα χαλίκια, ἀλλά διότι τούς μεταχειρίσθηκε καθώς τούς ἔπλασε σάν σημαντικά ὄντα. Ἡ δική τους ἐκλογή τούς ὁδήγησε ἐκεῖ ὅπου βρίσκονται» 

Βέβαια, εἶπε ὁ Kafka.

 «Ακούσατε νά λένε ποτέ πώς μια γυναίκα εἶναι δεξιοτέχνης τῆς γέννας;

—Ὄχι, ποτέ δέν ἄκουσα κάτι τέτοιο. Γέννα και δεξιοτεχνία δέν πᾶνε μαζί.

Βέβαια, εἶπε ὁ Kafka. Δεν υπάρχει δεξιοτεχνία στη γέννα. 

Υπάρχουν εὔκολες ή δύσκολες γέννες ἀλλὰ πάντοτε ὀδυνηρές. Η δεξιοτεχνία εἶναι ίδιον τοῦ ἠθοποιοῦ» 

Ένα κρανίο στην έρημο.

Ένα Κρανίο στην Έρημο.

Ένα άλλο εκπληκτικό περιστατικό από τη ζωή του Αγίου Μακαρίου του Μεγάλου.

Μια μέρα, ο άγιος περπατούσε στην έρημο και βρήκε ένα ανθρώπινο κρανίο. Αγγίζοντάς το με το ραβδί του, ρώτησε:

«Ποιος είσαι;»

Και με την άδεια του Θεού, το κρανίο απάντησε:

«Ήμουν ιερέας ειδώλων την εποχή των ειδωλολατρών».

Τότε ο Μακάριος ρώτησε:

«Βρίσκεις κάποια ανακούφιση από το μαρτύριο σου;»

Το κρανίο απάντησε: «Όταν εσύ, Πάτερ, προσεύχεσαι για όσους βρίσκονται στην κόλαση, βλεπόμαστε λίγο, και αυτό μας φέρνει κάποια παρηγοριά».

Ακούγοντας αυτό, ο άγιος έκλαψε και ρώτησε:

«Υπάρχει κάποιος που υποφέρει ακόμη περισσότερο από εσένα;»

Το κρανίο απάντησε: «Ναι. Όσοι γνώρισαν τον Θεό, δέχτηκαν τον νόμο Του, αλλά έζησαν αντίθετα με αυτόν, υποφέρουν πολύ πιο σκληρά από εμάς».

Αυτή η ιστορία άφησε ιδιαίτερα άφωνους τους αρχαίους Χριστιανούς. Δείχνει όχι μόνο τη δύναμη της προσευχής του αγίου, η οποία έφερε ανακούφιση ακόμη και στις ψυχές των νεκρών, αλλά μας υπενθυμίζει και τη μεγάλη ευθύνη που φέρει ο άνθρωπος για τη γνώση της αλήθειας που του έχει απονεμηθεί. Η άγνοια του Θεού είναι τρομερή, αλλά η σκόπιμη αποστασία από Αυτόν είναι ακόμη πιο τρομερή.

Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Άγιος Μακάριος προσευχήθηκε ακόμη πιο θερμά για ολόκληρο τον κόσμο, τόσο τους ζωντανούς όσο και τους εκλιπόντες, γιατί η καρδιά του ήταν γεμάτη συμπόνια για κάθε άνθρωπο. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν «ο επίγειος θεός»: τόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του που επεκτεινόταν ακόμη και σε εκείνους που είχαν ήδη φύγει από αυτή τη γήινη ζωή.

Είπε γέρων:Παρακοή τῶν πρωτοπλάστων στόν ἀπαγορευμένο καρπό. Παρακοή Χριστοῦ: δέν ἔκανε τούς λίθους ἄρτους.

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.

«Πρόσεχε τί εἶπε ὁ Κύριος στό φίδι: “Αὐτός θά σοῦ συντρίψη τό κεφάλι καί σύ θά Τοῦ χτυπήσης λίγο τή φτέρνα Του". Ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή, μέχρι τήν ἐσχάτη του ἀναπνοή, δέν πρέπει νά ἀμεριμνήση καθόλου».

Ο Ηλίας Μηνιάτης:

Ο Ηλίας Μηνιάτης: «Επειδή μέσα σ' ἕνα κῆπο στον Παράδεισο τῆς τρυφῆς, γράφτηκαν ἐκεῖνες οἱ δύο φοβερές αποφάσεις· ἡ μία, ἡ ὁποία καταδικάζει τόν Ἀδάμ σέ ἱδρῶτα· “Ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τόν ἄρτον σου" (Γεν 3, 19)· ἡ ἄλλη ἡ ὁποία καταδικάζει τήν Εὔα σέ λύπη· “Ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα"(αὐτ. 16). Πάλι σ' ἕνα κῆπο τοῦ χωριοῦ

Γεθσημανῆ ἱδρώνει ὁ Ἰησοῦς, γιά νά πληρώση για τόν ἱδρῶτα τοῦ Ἀδάμ καί λυπᾶται, γιά νά πληρώση γιά τή λύπη τῆς Εὔας καί ἔτσι νά ἐλευθερώση ἀπό τήν παλαιά ἐκείνη κατάρα τους Προπάτορες» .

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

"Ξέρεις είμαι αυτοδημιούργητος. - Χμ. καλό αυτό. Έτσι απαλλασσεις τό Δημιουργό από σοβαρότητες ευθύνες "

 

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.«Ὁ κτήτορας [ὁ Θεός] συρόταν ἀπό τόν ξένο [τόν Ἀδάμ], κάτω στή γῆ, γιά νά διαλεχθῆ μέ τόν ὄφι, καί ὁ Δεσπότης χλευαζόταν ἀπό τόν ὄφι ἐξαιτίας τοῦ δούλου »

 

Η απιστία είναι μια πνευματική πτώση.

Η απιστία είναι μια πνευματική πτώση.

Αν ένα άτομο δεν την αναγνωρίσει ως τραγωδία και δεν μετανοήσει, η προσωπικότητά του αρχίζει να αλλάζει.

Στη θεολογία, υπάρχει η έννοια της «μετανίας» - μιας αλλαγής νοοτροπίας μέσω της μετάνοιας, όταν η αμαρτία γίνεται αφόρητη για ένα άτομο.

Ωστόσο, η απιστία πυροδοτεί την αντίθετη διαδικασία: ένα άτομο αρχίζει να αποδέχεται αυτό που προηγουμένως θεωρούσε κακία και προδοσία.

Γι' αυτό, μετά την απιστία, οι άνθρωποι συχνά χάνουν την κατανόησή τους. Είναι σαν να μιλούν σε διαφορετικές γλώσσες.

Σύμφωνα με την Εκκλησία, η μοιχεία είναι μια από τις πιο σοβαρές αμαρτίες.

Απατώντας έναν σύζυγο, ένα άτομο όχι μόνο προδίδει ένα αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά και παραβιάζει τον όρκο πίστης που δόθηκε ενώπιον του Θεού.

Χωρίς μετάνοια, αυτή η αμαρτία απομακρύνει ένα άτομο από τον Θεό και τη ζωή της Εκκλησίας.

Ο χριστιανικός γάμος είναι η ενότητα ενός συζύγου σε σωματικό, ψυχικό και πνευματικό επίπεδο.

Η αληθινή αγάπη δεν χωρίζει ένα άτομο: είναι αδύνατο να αγαπάς πραγματικά την ψυχή ενός ατόμου και το σώμα ενός άλλου.

Επομένως, η πιστότητα δεν είναι απλώς μια ηθική απαίτηση, αλλά μια φυσική εκδήλωση υγιούς αγάπης.

Δυστυχώς, ένα άτομο που είναι κακομαθημένο πριν από τον γάμο είναι πολύ πιθανό να απατήσει.

Όχι αμέσως, αλλά προς το τέλος.

Επειδή αυτό το πάθος δεν εξαφανίζεται ποτέ. Εστιάζει στον σύζυγο μόνο για λίγο, και αν δεν το καταπολεμήσει (και κανείς συνήθως δεν το κάνει - αντίθετα, θεωρείται σημάδι επιτυχίας και δύναμης κάποιου), τότε, φυσικά, θα επικρατήσει.

Το Αλφάβητο της Πίστης

ΑΓΆΠΗ ΜΌΝΟ ΑΓΆΠΗ.

Δίκαιε, κάνε το σωστό, θερίστε τους καρπούς μιας πραγματικά ευσεβούς ζωής για την Αιώνια Ζωή, συσσωρεύστε και πολλαπλασιάστε αυτόν τον μοναδικό πλούτο, φωτίστε τους άλλους - τους αγαπημένους σας - παρηγορώντας και θρέφοντάς τους. Είθε κάθε άνθρωπος που σας στέλνει ο Κύριος σήμερα στο μονοπάτι της ζωής σας να γίνει ο πιο σημαντικός, ο πιο αγαπητός και ο πιο κοντινός σας. Ζεστάνετε την ψυχή τους με τη ζεστασιά της αγάπης σας - και αυτή είναι μια σοδειά που αποδίδει καρπούς για την αιωνιότητα. Οι άνθρωποι μας έχουν δώσει στοργή, αγάπη και προσοχή. Και διαφυλάξτε όλα αυτά στην ψυχή σας με ευγνώμονα, προσευχητική μνήμη εκείνων που σας φέρθηκαν καλά - αυτός είναι ο καρπός του πνεύματος και αυτή είναι μια σοδειά για τη ζωή.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν

.....δηλαδή, μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου θά τρῶς τό ψωμί σου......

«Εἶναι δεσποτική προσταγή πρός τόν κοινό πατέρα μας, τόν Ἀδάμ, καί δέν εἶναι δυνατόν νά τήν ξεπεράσουμε, ὡς ἄσχετη πρός ἐμᾶς, ἀλλά πρέπει νά τή δεχθοῦμε ὡς ἰσχύουσα καί γιά μᾶς ὅτι, δηλαδή, μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου θά τρῶς τό ψωμί σου" (Γεν 3, 19). Καί καθώς ἰσχύει τούτη ἡ προσταγή γιά τά σωματικά ἔργα, τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τά ψυχικά. Δηλαδή, νά συνεργήση ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἄσκησί του στις προσευχές τῶν Ἁγίων. Καί εἶναι γεγονός ὅτι αὐτές κατορθώνουν πολλά καί θαυμάσια γιά νά μη μείνει ο άνθρωπος άκαρπος πνευματικά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

"τρώγη τόν ἄρτο του ἐν τῷ ἱδρῶτι τοῦ προσώπου του"

  «Ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἐπέβαλε στον πρῶτο ἄνδρα τήν ὑποχρέωσι νά δουλεύη μέ τά χέρια του, να "τρώγη τόν ἄρτο του ἐν τῷ ἱδρῶτι τοῦ προσώπου του" σάν συνέπεια τῆς ἁμαρτίας του, σάν σημάδι τῆς καταστάσεώς του (Γεν 3, 17-19). Ἡ ραββινική, ὡστόσο, ἐξήγησι ἔδινε μιά πολύ ἱκανοποιητική ἑρμηνεία σ᾿ αὐτή τήν αυστηρή διαταγή. Λέγανε ὅτι ὁ Ἀδάμ ὅταν ἄκουσε τό Μεγαλοδύναμο νά ἀναγγέλλη ὅτι “ἡ γῆ θέλει βλαστάνει ἀκάνθας καί τριβόλους" -στίχ. 18–, ἄρχισε νά κλαίη. "Κύριε", φώναξε, "θά τρώγω, λοιπόν, τήν ἴδια τροφή μέ τό γάιδαρό μου;”.

Τότε ὁ Θεός τοῦ ἀποκρίθηκε μέ τό στίχο 19: "θά τρώγης τόν ἄρτον σου ἐν τῷ ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου", πού σήμαινε: “Μέ τήν ἐργασία σου ἀνυψώνε σαι πάνω ἀπό τό βασίλειο τῶν ζώων"»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.«Στο Θεό ἀνήκει νά εἰσαγάγη τόν ἄνθρωπο στη Βασιλεία, μέ τίς προσευχές τῶν Ἁγίων Του, ἀλλά εἶναι στήν εὐθύνη τοῦ ἀνθρώπου τό νά παραμείνη μέσα καί νά μήν πεταχθῆ ἔξω ἀπό ἐκεῖ »

 

Η ΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΜΑΚΡΙΝΑΣ.

 

 «Ὅταν ἡ ἀδελφή τῆς γερόντισσας Μακρίνας, Ἑλένη, σέ ἡλικία 19 ἐτῶν, ἔφυγε ξαφνικά γιά τόν οὐρανό, μία γειτόνισσα εἶπε στήν πενθοῦσα μητέρα της δείχνοντας τήν παροῦσα Θεανώ [τή γερ. Μακρίνα, πού εἶχε ἀναπηρία στά χέρια]: “Έλα ντέ, δέν σοῦ πέθαινε τούτη; Σοῦ πέθανε ἡ καλή!". Τό γεγονός αὐτό διηγεῖτο χωρίς καμμία πικρία ἡ μετέπειτα γερόντισσα Μακρίνα, καθοδηγοῦσα τίς μοναχές στήν ὑπέρβασι τῶν δοκιμασιῶν μέ τή δοξολογία τοῦ Θεοῦ».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

"Τότε για πρώτη φορά σκέφθηκα ὅτι ὅλες οἱ χαρές τῆς γῆς εἶναι πρόσκαιρες»

 «Κάποτε ἐπιστρέφοντας απογοητευμένοι ἀπό κάποια ἰατρική ἐξέτασι, ἀγόρασαν οἱ γονεῖς τῆς Θεανοῦς [γερόντισσας Μακρίνας τοῦ Μακρυνοῦ] ἕνα μπαλόνι, γιά νά παρηγορηθῆ παίζοντας. Καθώς έπαιζε και χαιρόταν, τό μπαλόνι ξέφυγε ἀπό τό ἀδύ- ναμο χέρι της καί μέ θλίψι τό κοιτούσε να χάνεται στὸν οὐρανό. Το γεγονός αυτό την ωρίμασε πρό ωρα, καί ἔλεγε ἀργότερα; "Τότε για πρώτη φορά σκέφθηκα ὅτι ὅλες οἱ χαρές τῆς γῆς εἶναι πρόσκαιρες» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

Γιά τό δένδρο.

 

 Η Εύα «βλέποντας ὅτι ὁ Θεός ἕνωσε στον ἄνθρωπο πνεῦμα μαζί καί σῶμα, νόμισε ὅτι, γιά χατήρι τοῦ ἀνθρώπου, ἔδωσε ἴσως και στα φυτά δυνάμεις ὑπερφυσικές, καί χαρίσματα πνευματικά σε αἰσθητά ἀντικείμενα». 

Γιά τό δένδρο.

Καλή Ανάσταση Γέροντα Παχώμιε.

Με βαθιά συγκίνηση πληροφορηθήκαμε την κοίμηση του Γέροντος Παχωμίου, μοναχού που ασκήθηκε στην  Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου πάνω  από 60 έτη.

Η πνευματική του πορεία συνδέθηκε από νωρίς με τη χάρη και την ευλογία των συγχρόνων Αγίων της Εκκλησίας μας. Η πνευματική μας επικοινωνία άρχισε από τις επισκέψεις του στην Ιερά Μονή του Οσίου Δαυίδ, κοντά στον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη, και συνεχίστηκε αργότερα στην Ιερά Μονή Παναγίας Μακρυμάλλης, όπου πάντοτε μας προσέφερε με απλότητα, ταπείνωση και αγάπη τη μαρτυρία της μοναχικής του ζωής.

Στα φωτογραφικά στιγμιότυπα αποτυπώνεται η ευλογημένη επίσκεψή του στην Ιερά Μονή μας, κατά την οποία κομίζει την Τιμία Κάρα του Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου, μεταφέροντας σε όλους μας την ευλογία και την πνευματική παρηγοριά του Αγίου.

Προσευχόμαστε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύσει την ψυχή του δούλου Του Παχωμίου «ἐν χώρα ζώντων, ἐν σκηναῖς δικαίων». Ευχόμαστε στον μακαριστό Γέροντα καλό Παράδεισο και να έχει παρρησία ενώπιον του Θεού, πρεσβεύοντας και για όλους εμάς.

Αιωνία του η μνήμη.

Καλή Ανάσταση Γέροντα Παχώμιε.                  Γέρων Ιάκωβος  και οι συν εμοί αδελφοί

Ἔφυγε ὁ ἀγαπημένος μας Γέροντας Παχώμιος τῆς Μονῆς Ἁγ. Σεραφεὶμ Δομβοῦς.

Ἔφυγε ὁ ἀγαπημένος μας Γέροντας Παχώμιος τῆς Μονῆς Ἁγ. Σεραφεὶμ Δομβοῦς. ἀξιότατος μοναχὸς κ ἀκούραστος διάκονος τῶν πόνων κ προβλημάτων μας. ὄργωνε τὴν ἐπικράτεια μὲ τὴν κάρα τοῦ Ἁγίου του Σεραφείμ͵ στοῦ ὁποίου τὴ Μονὴ ἀφιερώθηκε ὡς μεγαλόσχημος  ἐν τέλει μοναχός͵ παρηγορῶντας͵ βοηθῶντας͵ ἀνακουφιζοντας͵ θεραπεύοντας. εἴθε νὰ ἔχουμε τὴν εὐχὴ κ τὶς πρεσβείες του! Καλὸν Παράδεισο͵ Γέροντα! 📿🪷📿

αὔριο Σάββατο 13/06/2026͵ ὥρα 11:00 π.μ. στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ Δομβοῦς ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία του.