Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΒΟΥΡΑΔΑΙΝΑ ΛΕΡΟΣ




ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΒΟΥΡΑΔΑΙΝΑ ΛΕΡΟΣ

Στον Ξηρόκαμπο Λέρου, βρίσκεται το γραφικό εκκλησάκι της Παναγίας της Καβουράδαινας, χτισμένο πάνω στα βράχια της ακτής, σε
θέση όπου κατά την παράδοση, ένας ψαράς που έψαχνε για καβούρια, βρήκε μέσα σε μια σχισμή στα βράχια, την εικόνα της Παναγίας.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση κάποιος ψαράς καθώς μάζευε κοχύλια δαγκώθηκε από κάβουρα. Εκείνη τη στιγμή είδε σε μια σχισμή στα βράχια την εικόνα της Παναγίας. Αμέσως προσευχήθηκε και η πληγή έκλεισε.

Βλέποντας το θαύμα πήρε την εικόνα και με ευλάβεια την πήγε στην εκκλησία διηγούμενος στους συμπατριώτες του το γεγονός.

Το ίδιο βράδυ είδε όνειρο μια μαυροφορεμένη γυναίκα που του είπε: «να με ξαναβάλεις στο ίδιο σημείο που με βρήκες». Την άλλη μέρα το πρωί μετά από έρευνες ξαναβρέθηκε η εικόνα στο ίδιο σημείο των βράχων, που ήταν και την προηγούμενη. Μετά από αυτά αποφασίστηκε να χτιστεί μια μικρή εκκλησία στο σημείο που βρέθηκε η εικόνα.

Μία άλλη εικασία είναι ότι το εκκλησάκι φτιάχτηκε στα 1796 από Λεριούς μαστόρους κατά παραγγελία ενός ψαρά από την Κάλυμνο. Ψαρεύοντας καβούρια με καμάκι ο Καλύμνιος ανέσυρε μια σανίδα γεμάτη καβουρομάνες και οστρακοειδή και όταν την καθάρισε είδε ότι επάνω της ήταν ζωγραφισμένη η εικόνα της Παναγίας. Την ονόμασε Καβουράδαινα και την έβαλε στο εικονοστάσιο του σπιτιού του στην Κάλυμνο.

Την ίδια νύχτα στον ύπνο του εμφανίσθηκε μια μαυροφορεμένη γυναίκα και του είπε: «Πήγαινέ με πίσω και χτίσε το σπιτάκι μου». Την επόμενη μέρα πήγε και έβαλε μαστόρους να χτίσουν μια μικρή εκκλησία κοντά στο σημείο που βρήκε την εικόνα. Όμως η Παναγία ξαναεμφανίσθηκε στον ύπνο του τρεις μέρες μετά. Ο ψαράς αναγκάσθηκε να επιστρέψει στη Λέρο, είδε το εκκλησάκι γκρεμισμένο και την εικόνα στον ίδιο βράχο που τη βρήκε. Υπακούοντας στις εντολές Της, έχτισε ξανά το εκκλησάκι στο ακριβές σημείο της ανεύρεσης.

Η παλιά εικόνα σήμερα βρίσκεται στο εκκλησιαστικό μουσείο στο Κάστρο και η Παναγιά η Καβουράδαινα γιορτάζει στις 8 Αυγούστου.

Βοήθεια μας η Παναγία!

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ. Πόσα ''δόξα τω Θεώ''Του χρωστάμε...και Τον πιστώνουμε με τόσα παράπονα....

Μεταξωτοί άνθρωποι!!!



Η αγάπη
δεν φωνάζει....
Την καταλαβαίνεις
από την ευωδιά
που σκορπά γύρω της...
Με συγκλονίζει
όταν γνωρίζω ανθρώπους
που 
με τον κόπο,
με το δάκρυ,
με την αθόρυβη διακονία,
με την διακριτική τους ζωή
σκορπούν ΑΓΑΠΗ!
Λίγο φως εάν ρίξεις στην ζωή τους
(αν τους καταλάβεις)
γλιστρούν στην ασφαλή σκιά 
της σαλότητας....
Δίνουν αιώνια προοπτική
(Μπολιάζουν με Θεό)
και στα πιο τετριμμένα και καθημερινά....
Θυμάμαι τον μπακάλη
στον τρελό-Γιάννη(έβαζε και λίγο παραπάνω φακή χωρίς να την χρεώσει για την ψυχή της μάνας του....)
Θυμάμαι εκείνον τον γέροντα
που φύτευε σε δύσκολα μέρη
δεντράκια 
για να ξαποσταίνουν(και να τρώνε)
οι οδοιπόροι....
Θυμάμαι τον νέο μπροστά από μια γιαγιά
στο σούπερ μάρκετ (με κόσμο πολύ)
να παραχωρεί την θέση του προφασιζόμενος
ότι κάτι ξέχασε να πάρει....
Μεταξωτοί άνθρωποι!!!

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ  ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 

Τι θέλει το ζευγάρι βρε παιδί μου;Ένα χάδι ο άνδρας....Έναν γλυκό λόγο η γυναίκα....(Η κ.Ελενη-Μικρασιάτισσα,μητέρα του π. Γαβριήλ Τσάφου)

ΕΊΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. ''Δείξε μου Χριστέ τι βλέπεις κι μ' αγαπάς ακόμη.....''

Πνευματική επαναφόρτιση.....



Πνευματική επαναφόρτιση.....
Ένα Μοναστηράκι ποτισμένο
από τους ιδρώτες των ασκήσεων, 
τα δάκρυα της μετανοίας και
τις ανοιχτές πληγές των πειρασμών
των οσίων γερόντων (ηγουμένων):
Οσίου Δαυίδ, Αγίου Ιακώβου και
Γέροντος Κυρίλλου!
Τόσες ψυχουλες έρχονται
(απ' όλο τον κόσμο)
για μια "τζούρα" Χάριτος....
Και βλέπεις την "καλή αλλοίωση"
(φεύγουν "διαφορετικοί").
Ευλογημένα Μοναστηράκια....
απάνεμα λιμανάκια της ζωής μας!

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. 

Ελεγε ο Αγιος Ιάκωβος: "" Το μοναστήρι δεν είναι δικό μας.


Ελεγε ο Αγιος Ιάκωβος: "" Το μοναστήρι δεν είναι δικό μας. Εμείς είμαστε φιλοξενούμενοι.Ολα είναι του Αγίου.Και τα ρούχα που φοράω και το φαγητό που τρώω του Αγίου Δαβίδ είναι.Το μόνο που έφερα, όταν ήλθα στο μοναστήρι, ήταν οι αμαρτίες μου. Και γι' αυτές κλαίω μέχρι τώρα"". Ολους όσοι πήγαιναν στο Μοναστήρι, ο Γέροντας φρόντιζε να τους αναπαύει.Με την πολλή  του αγάπη θυσιαζόταν για όλους και παρόλο που, ιδίως τα τελευταία χρόνια, υπέφερε από πολλές αρρώστιες σε κανέναν δεν είπε: "Δεν μπορώ να σε δω, να ακούσω το πρόβλημά σου". Ελεγε στη συνοδεία του: " Ο κόσμος ούτε να φάει ζητάει, ούτε να πιεί, ζητάει την αγάπη μας.Αν μπορούμε αυτό να το κάνουμε , θα επιτύχουμε στη ζωή μας ως Μοναχοί".(Απόσπ.από το νέο βιβλίο της Μονής Οσίου Δαβίδ για τον Οσιο Ιάκωβο).

Κάποτε ρώτησε μία κοπέλα τον γέροντα Σωφρόνιο....


Κάποτε ρώτησε μία κοπέλα
τον γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ
''γέροντα γιατί είσθε έτσι χαρούμενος''
''παιδί γιατί όλη την νύκτα έκλαιγα''......
Μπροστά στην δική μας
νερόβραστη μετάνοια....
τι να σχολιάσει κανείς.....
No comments.......

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ...

Ρώτησε κάποιος μία γερόντισσα
ηγουμένη ενός μεγάλου μοναστηριού
μιας πνευματικής.....κυψέλης
''Τι σας δυσκόλεψε πιο πολύ στα χρόνια
 που πέρασαν μέχρι τώρα 
 ως ηγουμένη, αλλά και γενικά ως μοναχή;''
''Ο.....εαυτός μου....παιδί μου''!

‘’Ότι ευλογείται δεν…… πετιέται!’’




‘’Ότι ευλογείται δεν…… πετιέται!’’

Είναι θλιβερή η εικόνα
να βλέπει κανείς
εξερχόμενος από τον ναό
αντίδωρα αφημένα 
στο παραθύρι,
στην γλάστρα……
Αχ ξεχασμένο αντίδωρο……
ξεχασμένη ευλάβεια……
Ίσως αυτή την φορά 
να είναι λίγο σκληρό, λίγο ξινό
δεν έχουμε διαγωνισμό(master chef)
κάποιες ψυχές 
με μεράκι, αγάπη και ‘’δύο δράμια’’ προσευχή
το προσέφεραν
δεν θα δηλητηριαστείς
μην φοβάσαι……
Και σκέψου κάποτε 
βλέπανε στο δρόμο ένα κομμάτι ψωμάκι
και σκύβανε, το φιλούσαν με τιμή
και το έτρωγαν κάνοντας τον σταυρό τους……
Κι αν σου ξεραθεί
λένε κάποιοι γεροντάδες
το μουσκεύεις στον αγιασμό
(όχι στον καφέ)
και το τρώγεις.
Πόσο χαίρομαι όταν βλέπω
ψυχούλες να έρχονται
με σταυρωμένες τις χούφτες τους
περιμένοντας να τους εναποθέσεις 
την ευλογία τούτη 
(και όχι για να το βουτήξουν 
σαν αρπακτικά……),
φιλούν το χέρι του παππούλη
που πριν από λίγο
τους προσέφερε τον Χριστό
και με χαμόγελο
(ναι-ναι υπάρχουν
χριστιανοί που χαμογελούν…..)
στα χείλη(και την καρδιά)
αποχωρούν κρατώντας
μέσα τους σαν πολύτιμο θησαυρό
την ευλογία της εμπειρίας 
της Θείας Λειτουργιάς
(Βλέπεις υπάρχουν τόποι
που οι καμπάνες δεν χτυπούν……
δεν έχουν αυτήν την παρηγοριά…..)

Υ.Γ Τις πετσέτες που βάζουμε το πρόσφορο
      τις πλένουμε με καθαρό σαπούνι
      όχι με απορρυπαντικό διότι το άρωμα 
     ‘’περνάει’’ στο πρόσφορο.

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 

‘’Το κουταλάκι του παππού’’




‘’Το κουταλάκι του παππού’’

Πως ένα μικρό, ασήμαντο και άψυχο
πραγματάκι κουβαλά
τόσες εμπειρίες……
Κάθε μέρα
τούτο το κουταλάκι
του παππού
ανακατεύει
το παρελθόν με το παρόν
και με κερνά
τόσες γλυκιές αναμνήσεις
(πολλές φορές ο Θάνατος
σαν σουρωτήρι αφήνει
μονάχα τις όμορφες στιγμές
που έζησες με τον άνθρωπος σου) 
Με ξαναθρέφει 
η αγάπη του παππού,
αυτήν στάζει 
τούτο το κουταλάκι…..
Ίσως να φαίνεται 
όλο τούτο γλυκανάλατο ρομάντζο….
Τι να κάνουμε
δεν είναι η ζωή μας
μονάχα κομβοσχοίνια
είναι και πράγματα 
απλά, πεζά
μα για μας 
όμορφα, 
μοναδικά
γεμάτα αξίες, ανθρώπους
μα πάνω απ' όλα Αγάπη
που δεν την μαραζώνει ο χρόνος
που δεν την καταπίνει ο θάνατος!


Πατήρ ΙΩΆΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 

Ο ΘΌΡΥΒΟΣ...



Είπε ότι κάποτε γνώρισε κάποιον κληρικό που υπηρετούσε σε ένα χωριό .
Κατά την ώρα που ξεκινούσε να προσκομίζει στο διπλανό ντουλαπάκι της "προθέσεως"  άκουγε πάντα να βγαίνει από μέσα κάποιος θόρυβος .
Αναρωτιόταν μήπως ήταν κανένα φίδι , μήπως κάποιο ποντίκι;
Τότε άνοιξε , και είδε να γεμάτο ψυχοχάρτια .
'Εβαλε στο λογισμό του ότι αυτά ήταν αδιάβαστα και άρχισε κάθε μέρα λίγα-λίγα να τα διαβάζει σε κάθε Θεία Λειτουργία .
'Οταν τελείωσε το διάβασμα όλων των ψυχοχαρτιών σταμάτησε ο θόρυβος στο ντουλαπάκι .
Αυτό συνέβη , γιατί τα χαρτιά ήταν αδιάβαστα .

Παπά- Σάββας από τη Ρόδο .
Βιβλίο: "Ασκητές μέσα στον κόσμο" β'

Subsistait à Byzance une coutume surprenante et édifiante lors du couronnement des empereurs dans l'Eglise Sainte-Sophie.


Subsistait à Byzance une coutume surprenante et édifiante lors du couronnement des empereurs dans l'Eglise Sainte-Sophie. En effet, au moment de poser la couronne sur la tête de l'empereur, le patriarche déposait ainsi dans la main de ce dernier un petit sac en soie, rempli de terre en provenance d'un tombeau. Et cela afin que les empereurs aussi se souvinssent de la mort, fuissent tout orgueil et fussent humbles.

ΕΊΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. Με το βλέμμα χαμηλά να περπατάς για να βλέπεις ακριβώς που πατάς.