ΤΟ ΑΠΌΔΕΙΠΝΟ.

ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ

Είναι μέσα στην φύσι του ανθρώπου ριζωμένο ένα αλλόκοτο πρωτόγονο συναίσθημα μπροστά στο φαινόμενο του ύπνου. Ο ζωντανός, ο εργαζόμενος, ο σκεπτόμενος, ο γεμάτος δραστηριότητα άνθρωπος, καμπτόμενος από την φυσιολογική κόπωσι, καταλαμβάνεται από μία ακατανίκητη ανάγκη να παραδοθή στην αγκάλη του ύπνου. Οι αισθήσεις, οι διανοητικές λειτουργίες, οι δυνάμεις του σώματος ατονούν και ο ζωντανός γίνεται σαν νεκρός. Εικών του θανάτου ο ύπνου. Ώρα που ενεδρεύουν οι πονηρές δυνάμεις του κόσμου τούτου, ορατές και αόρατες, για να κακοποιήσουν ή και απλώς να πειράξουν τον ανυπεράσπιστο άνθρωπο. Γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν θα υπάρχη ανθρώπινο όν που να μη αισθάνθηκε την ανάγκη, αφήνοντας προσωρινά τον κόσμο των ζώντων για να περάση στο μυστήριο της εικόνος του θανάτου, να στρέψη τον νου του στο Θεό του και να ζητήση από αυτόν προστασία και σκέπη.

Σ΄ αυτό το υπόβαθρο της ιδιωματικής προ του ύπνου προσευχής στηρίχθηκε και η πράξις της χριστιανικής Εκκλησίας, όταν έδιδε στην ατομική αυτή προσευχή την μορφή εκκλησιαστικής ακολουθίας. Η μετατροπή έγινε κατ’ αρχάς στις μοναχικές αδελφότητες, όπου τα πάντα, και ιδίως η προσευχή, ήσαν κοινά. Η κοινή αυτή προσευχή γινόταν στην ώρα της ιδιωτικής, δηλαδή αμέσως μετά το δείπνο και προ της κατακλίσεως. Γι’ αυτό και της εδόθη το όνομα «απόδειπνον» ή «απόδειπνα» και «προθύπνια». Αυτή θα αποτελέση το αντικείμενο της σημερινής εκπομπής μας, μετά την παρεμβολή των τριών εορτολογικών θεμάτων των προηγουμένων εκπομπών.

Είναι δε η ακολουθία του αποδείπνου μία πολύ μακρά ακολουθία. Το μήκος της δεν πρέπει να μας παραξενεύη. Είναι καθαρά μοναστηριακή και γνωρίζομε πόσο οι μοναχοί ήθελαν να παρατείνουν την προσευχή των, τόσο που, αν ήταν φυσικώς δυνατόν, δεν θα διέκοπταν ποτέ την δοξολογία του Θεού. Η είσοδός της όμως στους ενοριακούς ναούς και η χρήσις της από τους κοσμικούς ιερείς και τον λαό ωδήγησε γρήγορα σε αδιέξοδο. Έτσι κατά τον ΙΔ΄με ΙΕ΄ αιώνα αναγκάσθηκαν να κάμουν και μία επιτομή της, που ωνομάσθηκε, για να διακρίνεται από την αρχική εκτενή μορφή, «μικρόν απόδειπνον». Το άλλο , το πλήρες και παλαιό, ωνομάσθηκε τώρα «μέγα απόδειπνον». Είναι κοινός νόμος ότι τα νεώτερα πράγματα και τα συντομώτερα κερδίζουν γρήγορα έδαφος. Αυτό συνέβη και με το μικρό απόδειπνο. Το «μικρό΄και νεώτερο επεσκίασε το παλαιό και μεγάλο, και περιώρισε την τέλεσί του μόνο κατά τις νήστιμες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που λόγω της ιερότητος της περιόδου αυτής και της συντηρητικότητος των ακολουθιών της, μπορούσε να βαστάση το βάρος της εκτενούς αρχαϊκής ακολουθίας. Έτσι σήμερα έχομε την ευκαιρία να παρακολουθήσωμε την τέλεσι του μεγάλου αποδείπνου και στους ενοριακούς ναούς από την Δευτέρα ως την Πέμπτη των εβδομάδων της μεγάλης Νηστείας, τις δε Παρασκευές μαζί με τους χαιρετισμούς την ακολουθία του μικρού αποδείπνου. Στις υπόλοιπες εκτός της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ημέρες τελείται, κατ’ ιδίαν στα σπίτια από τους ιερείς και ευλαβείς λαϊκούς ή από κοινού στα μοναστήρια, το μικρό απόδειπνο.

Το θέμα του αποδείπνου είναι διπλό, ανάλογο προς την ώρα της τελέσεώς του˙ ευχαριστία δηλαδή κατά πρώτον και δοξολογία για την διέλευσι της ημέρας και δέησις για την «απρόσκοπο» και «ελευθέρα φαντασιών», κατά τον Μέγα Βασίλειο, ανάπαυσι κατά την επερχομένη νύκτα.¹

Με το πρώτο θέμα συμπλέκονται και άλλα συναφή. Μία ανασκόπησις των έργων της ημέρας γεννά ασφαλώς την ανάγκη για αίτησι συγγνώμης για τις ποικίλες παραβάσεις μας, ένα έντονο συναίσθημα μετανοίας. Η συναναστροφή με τους αδελφούς μας γέννησε ασφαλώς δυσαρέσκειες και ενδεχομένως προεκάλεσε αντιδικίες και μίση. Είναι καιρός όλα αυτά να επανορθωθούν με την αμοιβαία συγχώρησι και συνδιαλαγή. Με το δεύτερο πάλι θέμα συνδέεται η ομολογία της ορθής πίστεως, για να μας εύρη ο θάνατος στερεά εδρασμένους στην αληθή μαρτυρία και ομολογία, κατά τους Πατέρας. Και όλα αυτά τα θέματα κατακλείει και η δέησις για την ταχεία από τον ύπνο εξανάστασι για να μη σιγήση επί πολύ το στόμα που δοξολογεί τα «κρίματα» του Θεού.

Όπως και όλες οι ακολουθίες της Εκκλησίας μας έτσι και το απόδειπνο αποτελείται από ψαλμούς, ύμνους και ευχές. Όλα έχουν εκλεγή με βάσι τα ανωτέρω θέματα. Στα τρία μέρη του μεγάλου αποδείπνου και στην επιτομή των «καιριωτάτων» του μεγάλου , που περιέχονται στο ένα μέρος του μικρού, βρίσκει κανείς εκλεκτούς νυκτερινούς ψαλμούς, όπως ο 4ος με το «εν ειρήνη επί το αυτό κοιμηθήσομαι και υπνώσω», ο 6ος με το «λούσω καθ’ εκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω», ο 12ος με το «φώτισον τους οφθαλμούς μου, μήποτε υπνώσω εις θάνατον», ο 30ος με το «εις χείράς σου παραθήσομαι το πνεύμα μου», ο 90ος με το «ου φοβηθήση από φόβου νυκτερινού.. . από πράγματος εν σκότει διαπορευομένου». Φράσεις γεμάτες βαθειά πίστι και εγκατάλειψι στο έλεος του Θεού. Θα βρή το περίφημο ψαλμό της μετανοίας, τον 50ο , το «Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου…», και κείμενα γεμάτα μετάνοια και συντριβή, όπως την προσευχή του Μανασσή βασιλέως της Ιουδαίας.

Από τις ευχές εκτός από την τόσο γνωστή ευχή προς την Θεοτόκο του μοναχού της Μονής της Ευεργέτιδος Παύλου «Άσπιλε, αμόλυντε…» και την σύντομο και περιεκτική «επικοίτιο» ευχή εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν του μοναχού Αντιόχου του Πανδέκτου «Και δος ημίν, δέσποτα, προς ύπνον απιούσιν ανάπαυσιν σώματος και ψυχής…», θα έπρεπε να μνημονεύσωμεν την θαυμασία ευχή που αποδίδεται στον Μέγα Βασίλειο «Κύριε, Κύριε, ο ρυσάμενος ημάς από παντός βέλους πετομένου ημέρας…». Αυτή συγκεφαλαιώνει κατά ένα απαράμιλλο τρόπο τα αιτήματα της προ του ύπνου προσευχής του πιστού. Δεν έχομε, δυστυχώς, καιρό να την διαβάσωμε και να την σχολιάσωμε. Βρίσκεται στα Ωρολόγια και σε όλα τα προσευχητάρια, που κυκλοφορούν μεταξύ των πιστών. Και μόνη η προσεκτική ανάγνωσί της, και μάλιστα στην προ του ύπνου προσευχή, είναι ικανή να γεμίση την ψυχή του ανθρώπου από τα πιο ιερά αισθήματα.

Το απόδειπνο περιλαμβάνει και την ψαλμωδία τροπαρίων και μάλιστα τριών αρχαίων ύμνων, που έχουν όμως παραλειφθή κατά την σύνταξι της ακολουθίας του μικρού αποδείπνου.

Ο πρώτος είναι μία εκλογή από την ωδή του Ησαϊου, που βρίσκεται στο 8ο και 9ο κεφάλαιο του ομωνύμου προφητικού βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ένας ύμνος θριάμβου και εγκαρτερήσεως. Ψάλλεται κατά στίχο κατά τον αρχαίο τρόπο, με εφύμνιο το «Ότι μεθ’ ημών ο Θεός». Κατά τον άγιο Πατέρα Μάρκο τον Ευγενικό ο ύμνος αυτός ψάλλεται στο απόδειπνο «κατά της των δαιμόνων ενεργείας… των εν νυκτί μάλιστα την πονηράν δύναμιν επιδεικνυμένων».²

«Μεθ’ ημών ο Θεός,

γνώτε έθνη και ηττάσθε.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Επακούσατε έως εσχάτου της γης.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός. ΄

Ισχυκότες ηττάσθε.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Εάν γάρ πάλιν ισχύσητε

και πάλιν ηττηθήσεσθε.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και ήν αν βουλήν βουλεύσησθε,

διασκεδάσει ο Κύριος.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και λόγον, όν εάν λαλήσητε,

ού μη εμμείνη εν υμίν.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Τον δε φόβον υμών ου μη φοβηθώμεν,

ούδ’ ού μη ταραχθώμεν.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Κύριον δε τον Θεόν ημών, αυτόν αγιάσωμεν

και αυτός έσται ημίν φόβος.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και εάν επ’ αυτώ πεποιθώς ώ,

έσται μοι εις αγιασμόν.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.

Και πεποιθώς έσομαι επ’ αυτώ

και σωθήσομαι δι’ αυτού.

Ότι μεθ’ ημών ο Θεός».

Ο δεύτερος ύμνος είναι ένα αρχαϊκό πρωτοχριστιανικό ποιητικό κείμενο σε στίχους ενδεκασυλλάβους, που το βρίσκουμε και σε πάπυρο του ς΄ αιώνος. Δοξολογία αγγελική και ανθρωπίνη προς τον δημιουργό και δέησις συνυφαίνονται αρμονικά στο ωραίο αυτό υμνογράφημα:

«Η ασώματος φύσις, τα χερουβίμ,

ασιγήτοις σε ύμνοις δοξολογεί.

Εξαπτέρυγα ζώα, τα σεραφίμ,

ταις απαύστοις φωναίς σε υπερυψοί.

Των αγγέλων τε πάσα η στρατιά

τρισαγίοις σε άσμασιν ευφημεί.

Προ γάρ πάντων υπάρχεις, ο ών Πατήρ,

και συνάναρχον έχεις τον σον Υιόν.

Και ισότιμον φέρων Πνεύμα ζωής

της Τριάδος δεικνύεις το αμερές.

Παναγία παρθένε, μήτηρ Θεού,

οι του Λόγου αυτόπται και υπουργοί.

Προφητών και μαρτύρων πάντες˙ χοροί,

ως αθάνατον έχοντες την ζωήν.

Υπέρ πάντων πρεσβεύσατε εκτενώς,

ότι πάντες υπάρχομεν εν δεινοίς.

Ίνα πλάνης ρυσθέντες του πονηρού

των αγγέλων βοήσωμεν την ωδήν.

Άγιε, άγιε, άγιε, τρισάγιε Κύριε,

ελέησον και σώσον ημάς˙ αμήν».

Τέλος ένας τρίτος ύμνος λαϊκής εμπνεύσεως άς κατακλείση την εκπομπή μας. είναι γεμάτος κατάνυξι και σύντονο δέησι. Όλοι οι άγιοι προβάλλονται στον Θεό για πρεσβεία υπέρ ημών των αμαρτωλών:

«Παναγία δέσποινα Θεοτόκε,

πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Πάσαι αι ουράνιαι δυνάμεις

των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων,

πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Άγιε Ιωάννη, προφήτα και πρόδρομε

και βαπτιστά του Κυρίου

ημών Ιησού Χριστού,

πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Άγιοι ένδοξοι απόστολοι,

προφήται και μάρτυρες και πάντες άγιοι,

πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Όσιοι , θεοφόροι Πατέρες ημών,

ποιμένες και διδάσκαλοι της οικουμένης,

πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Η αήττητος και ακατάλυτος

και θεία δύναμις του τιμίου και ζωοποιού σταυρού,

μη εγκαταλίπης ημάς τους αμαρτωλούς.

Ο Θεός, ιλάσθητι ημίν τοις αμαρτωλοίς

και ελέησον ημάς».

(22 Αυγούστου 1970)

Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ

1. Όροι κατά πλάτος, 37.

2. Εξήγησις της εκκλησιαστικής ακολουθίας, Περί του αποδείπνου.

(Από το βιβλίο του Ιω. Φουντούλη, Λογική Λατρεία, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1984).

Γιατί οι ασεβείς τα πάνε καλά; Πατήρ Ιωσήφ Τρίφα.

Γιατί οι ασεβείς τα πάνε καλά;

Γιατί οι ασεβείς τα πάνε καλά;... Γιατί οι δοκιμασίες και οι θλίψεις συνήθως πλήττουν όσους αναζητούν τον Κύριο και τη σωτηρία;... Γιατί όσοι ζουν αδιάφορα για τα πνευματικά πράγματα και βυθίζονται σε όλα τα πάθη και τις αμαρτίες φαίνονται πιο προστατευμένοι από τις δοκιμασίες;...

Ιδού ένα δελεαστικό ερώτημα. Αλλά δεν είναι δύσκολο να λυθεί. Θα χρησιμοποιήσουμε μια αναλογία.

Όταν κάποιος είναι άρρωστος, ο γιατρός δεν φείδει φαρμάκων, όσο πικρά κι αν είναι. Και, επιπλέον, στον άρρωστο δίνονται κάθε είδους απαγορεύσεις στο φαγητό και το ποτό (η λεγόμενη «δίαιτα»). Και ο άρρωστος δεν αναστατώνεται, γιατί πρόκειται για τη ζωή και την υγεία του.

Με αυτόν τον τρόπο περνούν οι πιστοί, τους οποίους ο Ουράνιος Γιατρός προστατεύει από την ασθένεια της αμαρτίας, από την ασθένεια της πνευματικής καταστροφής, μέσω «φάρμακων» και «απαγορεύσεων». μέσα από κάθε είδους προβλήματα και δοκιμασίες. Υπάρχουν όμως και άλλοι άρρωστοι, που δεν μπορούν πλέον να σωθούν. Ο γιατρός δεν τους ενοχλεί πλέον με φάρμακα και φάρμακα. Αντίθετα, κάνει αυτό που φαίνεται στην παραπάνω εικόνα. Σκύβει προς την οικογένεια και τους ψιθυρίζει: «Ο άρρωστος χάθηκε!... Σταματήστε να τον βασανίζετε με φάρμακα και δίαιτες... Δώστε του να φάει και να πιει ό,τι θέλει, γιατί είναι ήδη χαμένος!».

Σε αυτή την εικόνα, υπάρχουν οι άπιστοι, που «τα καταφέρνουν καλά». Αλλά το «καλό» τους είναι ο ψίθυρος του γιατρού: «Ας φάει ό,τι επιθυμεί η καρδιά του, γιατί είναι ήδη χαμένος!... Ας γευτεί όλες τις απολαύσεις του κόσμου, γιατί η σωτηρία του είναι ήδη χαμένη!»

Είθε ο Πανάγαθος Κύριος να μας φυλάξει από ένα τέτοιο «καλό»! Η μεγαλύτερη ατυχία για έναν γήινο άνθρωπο είναι όταν βυθίζεται στις αμαρτίες και «κάνει καλά». Όταν η Θεότητα δεν τον ενδιαφέρει πλέον. Όταν ο Ουράνιος Γιατρός τον αφήνει να «πίνει και να τρώει» ό,τι επιθυμεί η καρδιά του.

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Ιωσήφ Τρίφα, 600 θρησκευτικές ιστορίες, Επιμ. Oastea Domnului, Sibiu 2007, σελ. 376-377

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 23

 

439. Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηρετών;

Ερώτηση ενός ενορίτη: Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηρετών;

Η απάντηση του ιερέα: Υπηρέτες με κάθε δυνατή επιμέλεια, αφοσίωση και ζήλο:

α) Είναι υποχρεωμένοι να εκπληρώνουν τις εντολές των κυρίων τους και τις εργασίες που τους έχουν ανατεθεί, φροντίζοντας όχι για το δικό τους όφελος, αλλά για το όφελος των κυρίων τους ( Εφεσ. 6:5-8 ). Οι δούλοι εκείνοι που αποκαλύπτουν τα μυστικά των κυρίων τους σε ξένους, βλάπτοντας την τιμή, τη δόξα ή τα συμφέροντά τους, διαπράττουν σοβαρές αμαρτίες. Όσοι τους συκοφαντούν και τους δυσφημούν, όσοι από αμέλεια, αμέλεια και κακία βλάπτουν τους κυρίους τους και δίνουν την περιουσία τους σε άλλους, αμαρτάνουν ακόμη περισσότερο.

β) Εφόσον η μοίρα των ανθρώπων εξαρτάται από τη θέληση και την τάξη της Θείας Πρόνοιας, οι υπηρέτες πρέπει επίσης να δείχνουν υπακοή, ακόμη και αν έχουν σκληρούς αφέντες ( Α΄ Κορινθίους 7:20 ).

γ) Εφόσον οι κύριοι είναι οι νόμιμοι ανώτεροι των δούλων τους, οι υπηρέτες πρέπει να δείχνουν σεβασμό και υπακοή, ακόμη και αν έχουν σκληρούς κυρίους ( Εφεσ. 6:5 · Κολ. 3:22 ).

δ) Οι υπηρέτες πρέπει να θεωρούν τους κυρίους τους ως ευεργέτες που τους παρέχουν τροφή και υποστήριξη. Επομένως, πρέπει να αγαπούν τους κυρίους τους, να είναι ευγνώμονες σε αυτούς και να προσεύχονται γι' αυτούς ( Α' Τιμ. 2:2 ).

δ) Είναι αυτονόητο ότι οι δούλοι δεν πρέπει να υπακούν στους κυρίους τους όταν θέλουν να τους κάνουν όργανα των παθών και των αμαρτιών τους ή όταν υποχρεούνται να κάνουν οτιδήποτε αντίθετο με τις εντολές του Κυρίου, τους εκκλησιαστικούς κανονισμούς και τα κρατικά διατάγματα. Είναι καλύτερο, όπως ο Ιωσήφ, να υποφέρει κανείς κάθε αντιξοότητα παρά να χάσει την ψυχή του ( Γέν. 39:8-9 ).

440. Τι θα πρέπει να παρακινεί τους υπαλλήλους να εκτελούν τα καθήκοντά τους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι θα πρέπει να παρακινεί τους υπηρέτες να εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους;

Η απάντηση του ιερέα: Οι υπηρέτες μπορούν να παρακινηθούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους προς τους κυρίους τους με:

α) ότι υπηρετώντας αυτούς, υπηρετούν τον ίδιο τον Χριστό, στον οποίο κάποια μέρα θα δώσουν λόγο για τα πάντα ( Εφεσ. 6:5 , Β΄ Πέτρου 2:18-19 )·

β) για χάρη του Θεού τιμούν και αγαπούν τους κυρίους τους και τους υπηρετούν, όταν θυμούνται ότι είναι θέλημα Θεού να βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας ( Α΄ Κορινθίους 7:20 )·

γ) Ο Θεός είναι πανταχού παρών και βλέπει τα πάντα·

δ) Ο Χριστός έγινε φτωχός για χάρη μας και υπηρέτησε πρόθυμα·

δ) ότι δεν θα στερηθούν αμοιβή από τον Κύριο για τους κόπους τους, αν εκπληρώσουν πιστά και προσεκτικά τα καθήκοντα της κλήσης τους.

441. Ερώτηση ενός ενορίτη: Γιατί μας έδωσε ο Θεός λογική;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί μας έδωσε ο Θεός λογική;

Η απάντηση του ιερέα: Για να μην περιπλανιέται ο άνθρωπος στο σκοτάδι της δεισιδαιμονίας, της απιστίας, του συνεχούς σφάλματος και της άγνοιας του πρωτοτύπου του - του Θεού - ώστε να βλέπει και να κατανοεί την πηγή του ορατού και του αόρατου κόσμου· ώστε να κατανοεί την πηγή της φύσης, στην οποία μπορεί πάντα να βλέπει τον Θεό, σαν σε καθρέφτη. Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο λογική ώστε να κατανοεί και να εξετάζει επιμελώς τη δική του φύση και να διακρίνει σε αυτήν τις ιδιότητες και τις τελειότητες του Δημιουργού του. Στοχαζόμενοι με αυτόν τον τρόπο όλα όσα δημιουργήθηκαν στη φύση, μπορούμε να φτάσουμε στον ίδιο τον Θεό· για παράδειγμα, από πού λάβαμε την πηγή της ζωής μας; Γεννηθήκαμε από τους γονείς μας, αυτοί από άλλους γονείς, και ούτω καθεξής. Στοχαζόμενοι με αυτόν τον τρόπο, φτάνουμε στον πρώτο άνθρωπο· αλλά επειδή ο προπάτοράς μας Αδάμ δεν μπορούσε να δημιουργήσει ή να πλάσει τον εαυτό του, γνωρίζουμε ότι δημιουργήθηκε από τον Θεό.

442. Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηκόων σε σχέση με τον κυρίαρχο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα καθήκοντα των υπηκόων σε σχέση με τον κυρίαρχο;

Η απάντηση του ιερέα: Οι υπήκοοι πρέπει να έχουν τα ακόλουθα να πουν στον ηγεμόνα τους:

1) να αγαπάς ως πατέρα, αφέντη και προστάτη κάποιου, και να μην του λείπει όχι μόνο η περιουσία, η υγεία, αλλά και η ίδια η ζωή·

2) να έχει ευλαβικό και εγκάρδιο σεβασμό και πλήρη αφοσίωση σε αυτόν, την οποία να δείχνει παντού. Διότι ο ίδιος ο Θεός τον διόρισε και τον ενέδυσε με εξουσία και αξιοπρέπεια· είναι δούλος του Θεού· αυτός που τιμά τον Θεό δεν μπορεί παρά να τιμά τον βασιλιά ( Α΄ Πέτρου 2:14 ).

3) Πρέπει να δείχνουμε υποταγή και υπακοή όχι μόνο εξωτερικά και για να αποφύγουμε την τιμωρία για την ανυπακοή, αλλά και στη συνείδησή μας, δηλαδή, ακόμη και όταν δεν υπάρχει εποπτεία πάνω μας. «Πάσα ψυχή ας υποτάσσεται στις εξουσίες· διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από τον Θεό, και οι υπάρχουσες εξουσίες έχουν τεθεί από τον Θεό· πρέπει να υποτασσόμαστε, όχι μόνο για οργή, αλλά και για συνείδηση» ( Ρωμ. 13:1 ).

4) Οι υπήκοοι πρέπει να προσεύχονται για τον ηγεμόνα, ώστε ο Κύριος να διατηρήσει την υγεία του και να του δώσει δύναμη να επιτελέσει το μεγάλο του έργο, και να βάλει στην καρδιά του καλή φροντίδα για την εκκλησία και για όλους τους υπηκόους ( Α΄ Τιμ. 2:2 ).

5) Κάθε εντολή και οδηγία του ηγεμόνα πρέπει να εκτελείται με χαρά και πιστότητα, σαν να βρίσκεται ενώπιον του ίδιου του Θεού, και δεν πρέπει να επιτρέπει κανείς στον εαυτό του να καταδικάζει έστω και νοερά οποιαδήποτε ενέργεια, εντολή ή απαίτηση του ηγεμόνα. Ο ίδιος ο Θεός λέει: «Μη αγγίξετε τον χρισμένο μου» ( Ψαλμός 104:15 ).

443. Σε τι συνίσταται η αγάπη για την Πατρίδα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε τι συνίσταται η αγάπη για την Πατρίδα;

Η απάντηση του ιερέα: Η αγάπη για την Πατρίδα, που συνήθως ονομάζεται πατριωτισμός, δεν συνίσταται απλώς σε ένα αίσθημα στοργής για την Πατρίδα, ούτε σε μίσος για άλλα κράτη και την υποβάθμισή τους, αλλά σε μια συνεχή και ενεργό προσπάθεια, όποτε είναι δυνατόν, να γίνεται ό,τι απαιτείται από τον κυρίαρχο και την ευημερία των πολιτών, να φροντίζεται για την εξάλειψη οτιδήποτε θα μπορούσε να βλάψει την αξιοπρέπεια και την εξουσία του κυρίαρχου, τα δικαιώματα και το όφελος των συμπατριωτών και την ευημερία της ίδιας της Πατρίδας, και να συμβάλλει στην ευημερία της Πατρίδας με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Για τον σκοπό αυτό:

α) ο καθένας πρέπει να εκπληρώνει προσεκτικά όλα τα καθήκοντα και τις θέσεις που του έχουν ανατεθεί·

β) όλοι οφείλουν να σέβονται εξίσου τους δημόσιους νόμους και να καταβάλλουν στην κυβέρνηση τον φόρο υποτέλειας που αυτή απαιτεί, όποια και αν είναι η φύση του· να πληρώνουν πιστά δασμούς και φόρους και να πληρώνουν όλα τα άλλα τέλη και τέλη·

γ) Πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για την προώθηση τόσο της διατήρησης όσο και της κατάργησης των κρατικών φιλανθρωπικών ιδρυμάτων·

δ) Όταν ο κυρίαρχος και οι ανάγκες της πατρίδας το απαιτούν, να μην λυπάται ούτε την περιουσία, ούτε την υγεία, ούτε τη ζωή, αλλά να θυσιάζει τα πάντα για το καλό της πατρίδας.

δ) Τέλος, η αληθινή αγάπη για την Πατρίδα απαιτεί να βοηθάμε τους συμπατριώτες μας με κάθε μέσο, ​​ειδικά εκείνους που μπορούν να είναι χρήσιμοι στην Πατρίδα· και να σεβόμαστε και να αγαπάμε τους συμπατριώτες μας, όχι μόνο τους συγχρόνους μας, αλλά και τους προγόνους μας, οι οποίοι, με την ευφυΐα, τα κατορθώματά τους και τις θυσίες τους, ανέβασαν την Πατρίδα στην τωρινή της κατάσταση.

444. Ο Κύριος δεν αφήνει τα παιδιά των ελεημόνων χωρίς το έλεός Του.

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε ένα χωριό κοντά μας, ζει ένας άνθρωπος αρκετά εύπορος, αλλά τόσο γενναιόδωρος που μάλιστα δίνει ολόκληρη την περιουσία του στους φτωχούς και στην εκκλησία. Κάποιοι τον κατηγορούν για τα πάντα και λένε ότι αν πεθάνει, τα παιδιά του θα πάνε στον κόσμο. Δεν είναι αλήθεια ότι ο Κύριος Θεός δεν θα αφήσει τα παιδιά ενός τέτοιου ανθρώπου χωρίς το έλεός Του;

Η απάντηση του ιερέα : Είναι αλήθεια. Κοιτάξτε, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πώς όχι μόνο οι ίδιοι οι ελεημοσύνες, αλλά και τα παιδιά τους, δεν εγκαταλείπονται από τον Θεό. Ακούστε!

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων άκουσε ότι ένας νέος, ορφανός από πλούσιους γονείς, ζούσε σε άκρα φτώχεια. Ακούγοντας ότι αυτή η φτώχεια τον είχε βρει επειδή οι γονείς του είχαν σπαταλήσει γενναιόδωρα την περιουσία τους στους φτωχούς, και ότι η υπόλοιπη είχε λεηλατηθεί από απάνθρωπους κηδεμόνες, άκουσε ότι ο νέος ήταν καλοπροαίρετος, ευσεβής και δεν παραπονιόταν για την τύχη του. Ο άνθρωπος του Θεού αποφάσισε να του παράσχει βοήθεια, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε ο νέος να μην μπορεί να σκεφτεί αυτή την ελεημοσύνη. Κάλεσε τον οικονόμο του και, αφού πήρε όρκο μυστικότητας από αυτόν, τον διέταξε να συντάξει μια διαθήκη, που υποτίθεται ότι είχε συνταχθεί πριν από πολύ καιρό, στο όνομα κάποιου Θεόπέμπτου, στην οποία ο Πατριάρχης και το φτωχό ορφανό, ως συγγενείς του, ορίζονταν κληρονόμοι της περιουσίας. Με αυτό το έγγραφο, έστειλε τον οικονόμο στον νέο.

Ο οικονόμος εκτέλεσε τη θέληση του Πατριάρχη με τον ακόλουθο τρόπο: κάλεσε τον νεαρό άνδρα, προσποιούμενος ότι ήταν μόνος του, και του είπε: «Δεν ξέρεις ότι ο Πατριάρχης είναι συγγενής σου, κι όμως υποφέρεις σε τέτοια φτώχεια;» Ο νεαρός έμεινε έκπληκτος και θεώρησε τα λόγια του χλευαστικά. Αλλά ο οικονόμος, επιδεικνύοντας ένα κληρικό έγγραφο που προφανώς είχε βρει εκείνη την ημέρα, μεταξύ άλλων εγγράφων, είπε: «Αν εσύ, φίλε μου, ντρέπεσαι να αποκαλύψεις τον εαυτό σου στον άγιο, τότε θα σε καταγγείλω». Το ορφανό, που πλέον είχε ταυτοποιηθεί, χάρηκε και άρχισε να του ζητά να εξηγήσει αυτή τη σχέση στον Πατριάρχη.

Όταν ο οικονόμος ενημέρωσε τον Ιωάννη ότι η διαταγή του είχε εκτελεστεί, ο Πατριάρχης διέταξε να του φέρουν τον φτωχό νέο και, υποδεχόμενος τον ευγενικά, είπε: «Συγχώρεσέ με, καλέ μου νέο, που από άγνοια σε άφησα στη φτώχεια για τόσο καιρό. Θυμάμαι ότι ο θείος μου είχε έναν γιο, αλλά δεν ήξερε πού ήταν· και εσύ, με την πραότητά σου, δεν ήθελες να έρθεις σε μένα. Σε ευχαριστώ», συνέχισε, στρέφοντας προς τον οικονόμο, «που βρήκες το έγγραφο, αφαίρεσε αυτή την αμαρτία από την ψυχή μου και μου βρήκες έναν συγγενή».

Ο Άγιος Ιωάννης όχι μόνο έδωσε στον καλό νέο το μερίδιο που υποτίθεται ότι του είχε ανατεθεί στη διαθήκη, αλλά του αγόρασε και ένα σπίτι και όλα τα απαραίτητα. Τον πάντρεψε με μια ευγενή κοπέλα και του έδωσε μια τιμητική θέση. Αυτό το μυστικό μεταξύ του οικονόμου και του Πατριάρχη κρατήθηκε μέχρι τον θάνατό του. Ακόμα και τότε, ο γιος ευσεβών γονέων έμαθε ότι η ευτυχία του δεν οφειλόταν στη σχέση του με τον Πατριάρχη, αλλά σε Αυτόν που δεν θέλει να δει τους δίκαιους εγκαταλελειμμένους και το σπέρμα του να ζητιανεύει ψωμί ( Ψαλμός 37:25 ) .

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 22

 

433. Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά της αλήθειας;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά της αλήθειας;

Η απάντηση του ιερέα: Αμαρτήματα κατά των καθηκόντων της αλήθειας είναι:

1) Δολοπλοκία και απάτη. Αυτά τα δύο ελαττώματα αναφέρονται από τον Απόστολο Παύλο ( Α΄ Θεσσαλονικείς 4:6 , Εβραίους 4:13 ).

2) Κλοπή ή μυστική κλοπή αντικειμένου άλλου εν αγνοία του ιδιοκτήτη του.

3) Ληστεία, ή κάποιος που, όχι κλέβοντας αλλά με τη βία, ιδιοποιείται την περιουσία κάποιου άλλου. Η ληστεία διαφέρει από την κλοπή στο ότι προσβάλλει και τον πλησίον. Η ληστεία έχει πολλές μορφές: για παράδειγμα, η βίαιη είσοδος σε σπίτια, οι ληστείες, η βίαιη στέρηση δικαιωμάτων, όπως όταν οι αρχές καταχρώνται την εξουσία τους για να καταπιέζουν άλλους, ή όταν οι κατηγορούμενοι εξαπατούν το δικαστήριο με ψευδή μαρτυρία, ψευδή όρκο, κ.λπ. Ιδιαίτερα σοβαρή είναι η αμαρτία της αδικίας όταν ο μισθός των μισθωτών εργατών παρακρατείται ή μειώνεται παράνομα. Σύμφωνα με τα λόγια της Αγίας Γραφής, αυτή η αμαρτία κραυγάζει προς τον ουρανό. Ιδού, ο μισθός των εργατών που άροσαν τα χωράφια σας, που σας έχει φυλαχθεί, κραυγάζει· και οι κραυγές εκείνων που ψαχούλεψαν έχουν φτάσει στα αυτιά του Κυρίου των δυνάμεων ( Ιάκωβος 5:4 ). Και είναι πραγματικά τρομερό να βλέπεις όταν φτωχοί καλλιτέχνες, υπηρέτες, εργάτες, που μετά από σκληρή δουλειά περίμεναν την συμφωνημένη πληρωμή, ξαφνικά βρίσκονται εξαπατημένοι.

4) Τοκογλυφία—αυτή είναι η απαίτηση τόκων που υπερβαίνουν το νόμιμο όριο. Αυτό το ελάττωμα είναι μια μορφή κλοπής, καθώς επωφελείται επίσης από τις ατυχίες των άλλων. Η ιδιαίτερη σοβαρότητα αυτού του ελάττωμα έγκειται στην επιδίωξη παράνομου κέρδους από ανθρώπους που, σε δεινή θέση, αναγκάζονται να συμφωνήσουν σε οποιονδήποτε όρο, να αγοράσουν ό,τι χρειάζονται σε οποιαδήποτε τιμή.

5) Απιστία στις υποσχέσεις. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος σκόπιμα δεν τηρεί τις υποσχέσεις του. Κάποιος πρέπει να είναι ιδιαίτερα πιστός σε σημαντικά ζητήματα, αλλά δεν πρέπει να αθετεί τον λόγο του ακόμη και σε μικρές υποθέσεις, γιατί αυτό είναι από μόνο του ανέντιμο και συνεπάγεται κακές συνέπειες. Αυτός που είναι πιστός στα λίγα είναι πιστός και στα πολλά· και αυτός που είναι άδικος με τα λίγα είναι άδικος και στα πολλά ( Λουκάς 16:10 ). Όσοι παραμελούν να πληρώσουν τα χρέη τους αμαρτάνουν σοβαρά· όσοι αναλαμβάνουν χρέη χωρίς την ελπίδα ή την επιθυμία να τα αποπληρώσουν, καταστρέφουν τις υποχρεώσεις τους και εξαπατούν τους πιστωτές τους θα πρέπει να θεωρούνται απατεώνες και κλέφτες. Όσοι κακόβουλα δηλώνουν πτώχευση, ανίκανοι να πληρώσουν τα χρέη τους, αμαρτάνουν επίσης σοβαρά.

434. Τι λέει η Αγία Γραφή για την αιωνιότητα και την αμετάβλητη φύση του Θεού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λέει η Αγία Γραφή για την αιωνιότητα και την αμετάβλητη φύση του Θεού;

Η απάντηση του ιερέα. Ο ίδιος ο Κύριος Θεός αποκαλεί τον εαυτό Του αιώνιο στο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα: «Εγώ είμαι ο πρώτος Θεός, και εγώ είμαι ο επόμενος» ( Ησαΐας 15:15 )· και σε άλλο σημείο: «Πριν από μένα δεν υπήρχε άλλος Θεός, ούτε θα υπάρχει μετά από μένα· για να γνωρίσετε και να πιστέψετε σε μένα, και να εννοήσετε ότι ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ» ( Ησαΐας 24:14 )· και επίσης: «Ο Θεός του Ισραήλ λέει: Εγώ είμαι ο πρώτος, και μετά από μένα δεν υπάρχει θεός όμοιός μου» ( Ησαΐας 44:6 )· ο προφήτης Δαβίδ τραγουδά για τον αιώνιο Θεό: «Πριν γίνουν τα βουνά ή η γη και οι κόσμοι, από τον αιώνα στον αιώνα, εσύ είσαι» ( Ψαλμός 89:3 ). Σαν να είχε πει τα εξής: Πριν δημιουργηθεί ο ορατός και ο αόρατος κόσμος, πριν δημιουργηθεί ο ήλιος, η σελήνη και τα αστέρια, όταν τίποτα από τα δημιουργημένα δεν είχε ακόμη αρχή ύπαρξής του, ο Κύριος ήταν από την αιωνιότητα, και είναι, και θα είναι μέχρι το τέλος του αιώνα. Και ο Θεός μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: Εγώ είμαι αυτός που είμαι. Σαν να είχε πει ο Κύριος τα εξής: «Εγώ είμαι ο υπάρχων από την αιωνιότητα και είμαι και θα είμαι μέχρι τη συντέλεια του αιώνα ». Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, λέει ο Κύριος, και ο υπάρχων και ο ων και ο ερχόμενος ( Αποκ. 1:8 )· αυτό είναι το αιώνιο όνομά μου και η ανάμνησή μου σε όλες τις γενεές ( Έξοδ. 3:15 )· και ο προφήτης Δαβίδ λέει: «Συ, Κύριε, μένεις στον αιώνα, και η ανάμνησή σου σε όλες τις γενεές» ( Ψαλμ. 102:13 ).

434. Ο ανώτερος οφείλει να ακούει τα παράπονα όλων των υφισταμένων του.

Ερώτηση δημάρχου χωριού . Πολλοί από την κοινότητα που μου έχει εμπιστευτεί έρχονται σε μένα με διάφορα παράπονα: κάποια άξια μεγάλης προσοχής, κάποια λιγότερο. Ακούω μόνο τα πιο σοβαρά παράπονα· δεν δίνω σημασία στα λιγότερο σημαντικά. Δεν είμαι ένοχος γι' αυτό;

Η απάντηση του ιερέα: Είναι αμαρτία, φυσικά. «Διότι δεν υπάρχει έλεος σε εκείνον που δεν έχει δείξει έλεος, και το έλεος καυχιέται στην κρίση », λέει ο λόγος του Θεού. Ακούστε τους φτωχούς αν θέλετε ο Θεός να σας ακούσει.

Ορίστε ένα παράδειγμα αυτού.

«Μια μέρα, όταν ο Ιωάννης ο Ελεήμων πήγαινε στην εκκλησία, μια φτωχή γυναίκα τον σταμάτησε και, παραπονούμενη πικρά για τις προσβολές που της προκάλεσε ένας συγγενής, ζήτησε προστασία από τον Άγιο Πατριάρχη. Αλλά επειδή ήταν ήδη ώρα να ξεκινήσει η λειτουργία , αυτοί που συνόδευαν τον Ιωάννη τον συμβούλεψαν να ακούσει τη χήρα όταν θα επέστρεφε σπίτι. Αλλά ο άνθρωπος του Θεού απάντησε: «Θα με ακούσει ο Θεός αν δεν θέλω να την ακούσω;» Και δεν κουνήθηκε από το σημείο μέχρι που τακτοποίησε το θέμα και διέταξε τον παραβάτη να ικανοποιήσει την φτωχή γυναίκα.» 

435. Τι είναι η ειλικρίνεια;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η ειλικρίνεια;

Η απάντηση του ιερέα: Ειλικρίνεια είναι η επιθυμία να ευθυγραμμιστούν οι εξωτερικές πράξεις κάποιου με την εσωτερική διάθεση της ψυχής. Αφήστε στην άκρη κάθε κακία, κάθε ψέμα, υποκρισία, φθόνο και κάθε συκοφαντία· ως νεογέννητα βρέφη, επιθυμήστε το γάλα του λόγου και το ανόητο γάλα ( Α΄ Πέτρου 2:1-2 ). Αυτή η ειλικρίνεια και η απλότητα της ψυχής πρέπει πάντα να συνδυάζονται με σύνεση. Επομένως, ο Σωτήρας μας προστάζει να είμαστε όχι μόνο απλοί σαν τα περιστέρια, αλλά και σοφοί σαν τα φίδια ( Ματθαίος 10:16 ).

436. Τι είναι η φιλοξενία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η φιλοξενία;

Η απάντηση του ιερέα: Φιλοξενία συμβαίνει όταν η αγάπη μας στρέφεται προς τους ξένους που ταξιδεύουν. Αυτό το καθήκον εκπληρώθηκε από όλους τους λαούς με ιδιαίτερο ζήλο και ήταν τόσο ιερό που η παραβίασή του θεωρήθηκε ανεξίτηλη ατίμωση. Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι γεμάτες με παραδείγματα αυτής της αρετής. Αλλά ακόμη και σήμερα, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για την υποδοχή ξένων, όταν είτε η φτώχεια του ταξιδιώτη, είτε η στενότητα του τόπου, είτε άλλες συνθήκες τον εμποδίζουν να νοικιάσει ένα καταφύγιο για ξεκούραση. Ο Σωτήρας αποδίδει τις υπηρεσίες που παρέχονται στους ξένους στον Εαυτό Του: « Ξένος ήμουν, και με φιλοξενήσατε» ( Ματθαίος 25:35 ). Και ακόμα κι αν δεν υπάρχει ανάγκη να καλωσορίζουμε ξένους στο σπίτι μας, η αδελφική αγάπη απαιτεί να τους βοηθάμε με τις συμβουλές ή την προστασία μας.

437. Πρέπει οι Χριστιανοί να αγαπούν τους μη πιστούς;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πρέπει οι Χριστιανοί να αγαπούν τους μη πιστούς;

Η απάντηση του ιερέα: Ένας Χριστιανός πρέπει να αγαπάει τους αλλόθρησκους: δηλαδή, να τους φυλάει και να τους ελεεί, γιατί κάθε Χριστιανός, όποια και αν είναι η ομολογία του, λατρεύει τον ίδιο Θεό Πατέρα, τον οποίο λατρεύουμε κι εμείς, τον ίδιο Λυτρωτή, στον οποίο πιστεύουμε κι εμείς και του οποίου το όνομα φέρουν, το ίδιο Άγιο Πνεύμα, το οποίο και ομολογούμε· δέχεται και τιμάει το μυστήριο, ομολογώντας την αιώνια ζωή, την οποία αναζητά με τη ζωντανή πίστη στον Κύριο Ιησού και στο Ευαγγέλιό Του.

438. Πόσο δυνατή είναι η αγάπη για το χρήμα;

Ενορίτης . Ο γείτονάς μου, ένας συγγενής, αν και ήδη ηλικιωμένος, είναι τόσο τσιγκούνης και φιλάργυρος που δεν έχει ανάψει ποτέ κερί στην εκκλησία του Θεού, ούτε έχει δώσει ούτε δεκάρα ούτε ένα κομμάτι ψωμί σε ζητιάνο. Αυτός και η οικογένειά του ζουν στη φτώχεια, τρώγοντας και ταΐζοντάς τους με τα ελάχιστα ψωμιά. Η οικογένειά του λέει ότι έχει θάψει τα χρήματά του κάπου. Σε παρακαλώ, Πάτερ, να τον πείσεις (καθώς στέκεται ήδη πάνω από το φέρετρο) να μοιράσει τα χρήματά του στην οικογένειά του όσο ζει· γιατί αν πεθάνει χωρίς να τα ξεφορτωθεί, κανείς δεν θα τα λάβει και η οικογένειά του θα χαθεί.

Ιερέας: Πολύ καλά. Θα τον δω και, σχετικά με αυτό, θα τον νουθετήσω· αλλά δεν ξέρω αν θα με ακούσει, επειδή η φιλαργυρία είναι ένα άκαμπτο πάθος - ένα κακό.

Εδώ, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πόσο δύσκολο είναι να διορθώσετε έναν φιλάργυρο. Ακούστε.

«Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, μαθαίνοντας ότι ένας επίσκοπος ονόματι Τρωίλος ήταν πολύ φιλάργυρος και τσιγκούνης, τον κάλεσε στο νοσοκομείο για να επισκεφτεί τους φτωχούς και τους αρρώστους. Εκεί, παρατηρώντας ότι ο Τρωίλος είχε χρήματα μαζί του, του είπε: «Δάσκαλε! Τώρα είναι η ώρα και η ευκαιρία να παρηγορήσεις τους φτωχούς αδελφούς δίνοντάς τους ελεημοσύνη». Ο Τρωίλος, φοβούμενος ότι η τσιγκουνιά του θα αποκαλυπτόταν, άρχισε να μοιράζει χρυσό και, αφού μοίρασε σε όλους, ξόδεψε τριάντα λίτρα. Αλλά όταν επέστρεψε σπίτι, μετάνιωσε για την καλή του πράξη και ένιωσε τέτοια θλίψη που έπεσε στο κρεβάτι του. Λίγο αργότερα, ο Ιωάννης τον κάλεσε σε δείπνο, αλλά ο Τρωίλος δικαιολογήθηκε επικαλούμενος ασθένεια. Ο Ιωάννης μάντεψε τι του είχε συμβεί και γιατί, και, παίρνοντας μαζί του τριάντα λίτρα χρυσού, πήγε να τον επισκεφτεί. «Σου έφερα τα χρήματα που, κατόπιν αιτήματός μου, μοίρασες στο νοσοκομείο. Πάρε τα και γράψε με το ίδιο σου το χέρι: “Ο Κύριος ας μου δώσει την ανταμοιβή που σου οφείλεται”». Ακούγοντας αυτό, ο Τρωίλος θα μπορούσε να καεί από ντροπή, αλλά η δύναμη της πλεονεξίας είναι απίστευτη! Ο Τρωίλος, βλέποντας το χρυσό, έτρεμε από χαρά και αμέσως έγραψε: «Ελεήμων Θεέ, αντάμειψε τον Επίσκοπό μου Ιωάννη, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, για το χρυσό που εγώ, ο αμαρτωλός, ο Τρωίλος, μοίρασα στο νοσοκομείο, γιατί μου το επέστρεψε». Αφού έλαβε τα χρήματα, ο Τρωίλος σηκώθηκε από το κρεβάτι του σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ και πήγε να δειπνήσει με τον Πατριάρχη.

Ο Ιωάννης, ενώ τον διασκέδαζε, προσευχήθηκε στην καρδιά του στον Θεό να τον θεραπεύσει από αυτή την τρομερή φιλαργυρία, και ο Θεός άκουσε την προσευχή του. Την επόμενη νύχτα, ο Τρωίλος είδε σε όνειρο ένα μεγαλοπρεπές σπίτι, απερίγραπτα στολισμένο, με την επιγραφή με χρυσά γράμματα πάνω από τις πύλες: «Η Κατοικία και η Αιώνια Ειρήνη του Επισκόπου Τρωίλου». Η καρδιά του Τρωίλου σκίρτησε από χαρά, αλλά ξαφνικά εμφανίστηκε ένας ευγενής και τρομερός άνδρας και μίλησε στους υπηρέτες εκεί: «Ο Κύριος όλου του κόσμου με διέταξε να σβήσω το όνομα του Τρωίλου και, στη θέση του, να γράψω το όνομα του Ιωάννη, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, ο οποίος αγόρασε αυτό το σπίτι από αυτόν για τριάντα λίτρα χρυσού. Αλλάξτε λοιπόν την επιγραφή». Ο Τρωίλος φώναξε με τρόμο και οίκτο και ξύπνησε από τον ύπνο του. Συνειδητοποιώντας την πλήρη αξία του σπιτιού που είχε χάσει στον παράδεισο, άρχισε να κλαίει και να κατηγορεί τον εαυτό του για την αγάπη του για το χρήμα. Αφού περίμενε μόλις μέχρι το πρωί, πήγε στον ευλογημένο Ιωάννη και του είπε το όνειρο. Ορκίστηκε να διορθώσει τον εαυτό του και τήρησε τον όρκο του, γιατί από τότε και στο εξής ήταν γενναιόδωρος και ελεήμων με όλους». 

Έχετε δει τον πελαργό φέτος;

Ο Πελαργός – Ο Κήρυκας της Άνοιξης

Λέγεται ότι πριν από πολύ καιρό, όταν ο χειμώνας δεν έφευγε και το χιόνι σκέπαζε ανελέητα τα χωράφια, οι άνθρωποι κοίταζαν τον ουρανό κάθε πρωί, περιμένοντας ένα σημάδι.

Σε ένα χωριό στην άκρη ενός ήσυχου νερού, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα που έλεγε στα παιδιά:

— Όταν έρθει ο πελαργός, να ξέρετε ότι η άνοιξη δεν είναι μακριά.

Τα παιδιά γέλασαν. Ο ουρανός ήταν ακόμα γκρίζος και το κρύο τους τσίμπησε τα μάγουλα. Αλλά μια μέρα, ακριβώς όταν ο ήλιος είχε τολμήσει να ζεστάνει τη γη για λίγες στιγμές, ακούστηκε ένα πλατύ, δυνατό χτύπημα.

Μια λευκή σκιά πέρασε πάνω από τα σπίτια.

Ο πελαργός επέστρεψε.

Έκανε έναν φαρδύ κύκλο πάνω από το χωριό και κάθισε στην παλιά φωλιά, χτισμένη στον στύλο μπροστά από το σπίτι της μεγαλύτερης γυναίκας. Οι άνθρωποι βγήκαν στις πύλες. Κάποιοι έκαναν το σημείο του σταυρού. Άλλοι χαμογέλασαν με δάκρυα στα μάτια τους.

Ο θρύλος λέει ότι ο πελαργός ήταν κάποτε ένα καλό κορίτσι, με αγνή καρδιά, που βοηθούσε τους πάντες. Όταν ένας σκληρός χειμώνας έφερε πείνα και βάσανα, προσευχήθηκε να φέρει την άνοιξη νωρίτερα. Ο Θεός άκουσε την ευχή της και την μετέτρεψε σε ένα λευκό πουλί με πλατιά φτερά, ώστε να μπορεί να πετάει πάνω από τα χωριά και να αναγγέλλει την άφιξη της ζεστασιάς.

Από τότε, ο πελαργός επιστρέφει στην ίδια φωλιά κάθε χρόνο. Δεν ξεχνά ποτέ τον δρόμο του. Και μαζί του, επιστρέφουν η ελπίδα, οι καρποί του χωραφιού και η χαρά των παιδιών.

Λέγεται επίσης ότι όπου ο πελαργός φτιάχνει τη φωλιά του, το σπίτι ευλογείται και η οικογένεια θα έχει γαλήνη.

Και ίσως όχι τυχαία, όταν βλέπουμε τον πρώτο πελαργό της άνοιξης, οι καρδιές μας γεμίζουν φως.

Έχετε δει τον πελαργό φέτος;

Η ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΗΣ ΑΙΓΎΠΤΟΥ ΚΑΙ Η ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΟΎ ΒΟΡΑ.

 

Η Βόρεια Θηβαΐδα στη Ρωσία δεν ήταν καθόλου κατώτερη από το αφρικανικό της πρωτότυπο. Οι κάτοικοι των παρθένων δασών της περιοχής του Βόλγα, σε πνευματική δύναμη, στη δύναμη των ασκητών τους και στο ύψος των επιτευγμάτων τους, ήταν ισάξιοι με τους πατέρες των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού. Αλλά όπως ακριβώς η αισθησιακή αφρικανική φύση, με τον λαμπερό, γαλάζιο ουρανό, τα πλούσια χρώματα, τον καυτό ήλιο και τις ασύγκριτες νύχτες με φεγγάρι, διαφέρει από τους ντελικάτους τόνους του βόρειου τοπίου μας, με την μπλε έκταση των λιμνών της και τις απαλές αποχρώσεις των φυλλοβόλων δασών της, με το σμαραγδένιο πράσινο της πρώιμης άνοιξης και την πλούσια παλέτα των χρυσοκόκκινων-καφέ τόνων τον Σεπτέμβριο, έτσι και η αγιότητα των πατέρων της αιγυπτιακής ερήμου διαφέρει - στοιχειωδώς, ταραγμένη και δυνατή, σαν λάβα που εκρήγνυται από ένα ηφαίστειο. Αυτή η αγιότητα, όπως η ζωντάνια της νότιας φύσης, διαφέρει από την αγιότητά μας, ήσυχη, μεγαλοπρεπής και κρυστάλλινη, τόσο φωτεινή και καθαρή όσο το λαμπερό, ήσυχο βράδυ μιας ρωσικής άνοιξης.

- Ιβάν Μιχάλοβιτς Κόντσεβιτς.

Την τέταρτη ημέρα του ιδίου μήνα η μνήμη του Οσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ιορδανίτη .

Την τέταρτη ημέρα του ιδίου μήνα η μνήμη του Οσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ιορδανίτη .

Ο Όσιος Γεράσιμος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ Πωγωνάτου, γύρω στο έτος 670, όπως αναφέρει ο Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, ο οποίος έγραψε τον βίο του. Σύμφωνα όμως με το Ωρολόγιο, τοποθετείται στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού (450 μ.Χ.).

Από παιδί είχε διαπαιδαγωγηθεί με τον φόβο του Θεού και, αφού έγινε μοναχός, πήγε στη βαθύτερη έρημο της Θηβαΐδας. Έφτασε σε τόσο υψηλό επίπεδο αρετής και απέκτησε τέτοια οικειότητα με τον Θεό, επειδή διατήρησε καθαρό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», ώστε είχε υπό την εξουσία του ακόμη και τα άγρια θηρία. Ένα λιοντάρι τον υπηρετούσε· εκτός από τις άλλες υπηρεσίες που του προσέφερε, είχε και το καθήκον να βόσκει τον γάιδαρο που μετέφερε το νερό στον Όσιο.

Κάποτε πέρασαν από εκεί κάποιοι έμποροι και, βλέποντας τον γάιδαρο μόνο του, τον έκλεψαν, ενώ το λιοντάρι κοιμόταν και δεν αντιλήφθηκε τίποτε. Το βράδυ επέστρεψε στον Όσιο χωρίς τον γάιδαρο, όπως συνήθιζε. Ο υπηρέτης του Οσίου, βλέποντας το λιοντάρι μόνο, είπε στον γέροντα ότι αυτό έφαγε τον γάιδαρο. Έτσι το ταλαίπωρο λιοντάρι καταδικάστηκε να κουβαλά στους ώμους του τις στάμνες και να φέρνει νερό από το ποτάμι αντί για τον γάιδαρο, για όσο διάστημα ο γάιδαρος έμενε στα χέρια των εμπόρων.

Όταν οι ίδιοι έμποροι πέρασαν ξανά από τον ίδιο δρόμο έχοντας μαζί τους και τον γάιδαρο, το λιοντάρι τον αναγνώρισε αμέσως. Όρμησε ξαφνικά εναντίον τους με δυνατό βρυχηθμό και εκείνοι, φοβισμένοι, έφυγαν. Έπειτα άρπαξε με τα δόντια του το καπίστρι του γαϊδάρου και τον τράβηξε. Τραβώντας τον γάιδαρο, έσυρε μαζί και όλες τις καμήλες που ήταν δεμένες σε αυτόν, και έτσι τις έφερε όλες στο κελί του Οσίου Γερασίμου. Χτυπώντας με την ουρά του την πόρτα του κελιού, έδειχνε σαν να πρόσφερε στον γέροντα θήραμα.

Ο γέροντας, βλέποντας το γεγονός, χαμογέλασε λίγο και είπε στον μαθητή του ότι άδικα κατηγορήθηκε από εμάς το αθώο λιοντάρι πως έφαγε τον γάιδαρο. Τώρα πρέπει να το απαλλάξουμε από τον κόπο της υπηρεσίας και να πάει να βοσκήσει στους συνηθισμένους του τόπους. Τότε το λιοντάρι έσκυψε το κεφάλι του σαν λογικό ον και, σαν να αποχαιρετούσε τον γέροντα, έφυγε για την έρημο. Κάθε εβδομάδα ερχόταν μία φορά και προσκυνούσε τον γέροντα.

Αφού ο γέροντας πέθανε, το λιοντάρι ήρθε πάλι, σύμφωνα με τη συνήθειά του, και ζητούσε να τον προσκυνήσει. Μη βρίσκοντάς τον, φαινόταν λυπημένο και ταραγμένο. Ο μαθητής του Οσίου, με διάφορους τρόπους, το έκανε να καταλάβει ότι ο γέροντας πέθανε. Τότε εκείνο θρηνούσε με χαμηλό βρυχηθμό τον θάνατό του και έδειχνε σαν να ζητούσε τον τάφο του. Όταν ο μαθητής το οδήγησε στον τάφο, το λιοντάρι έπεσε επάνω του και, αφού βρυχήθηκε δυνατά, ξεψύχησε από τον υπερβολικό πόνο της αγάπης του για τον γέροντα. Με αυτόν τον τρόπο δοξάζει ο Θεός όσους Τον δοξάζουν και κάνει τα θηρία να υποτάσσονται σε εκείνους που διατηρούν καθαρό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν».

Σημείωση: Ο Όσιος Γεράσιμος, ως απλός και άκακος, εξαπατήθηκε από τον Μονοφυσίτη Θεοδόσιο. Όπως και άλλοι αναχωρητές (Πέτρος, Μάρκος, Ιούλλων και Σιλβανός), δεχόταν τη διδασκαλία περί συνουσίωσης και σύγχυσης των δύο ασύγχυτων φύσεων και ουσιών του Χριστού, παρότι επιτελούσε θαύματα. Αργότερα, όταν πήγε στον Ευθύμιος ο Μέγας, που τότε ησύχαζε στον Ρουβά, συζήτησε μαζί του για θέματα πίστης και διαπιστώθηκε ότι είχε πλανηθεί. Διορθώθηκε από τα θεόπνευστα λόγια του Αγίου Ευθυμίου, όπως και οι παραπάνω αναχωρητές.

Αναφέρεται επίσης ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο οποίος, στον τέταρτο λόγο του προς τον Ιώβ, παραθέτει τα τολμηρά λόγια που είπε ο Ιώβ προς τον Θεό από ακακία, όπως: «Ποιος θα ορίσει κριτή ανάμεσά μας, για να μάθω πόσες είναι οι αμαρτίες μου, ώστε έτσι με έκρινε;» και «Θα μιλήσω μέσα στην πίκρα της ψυχής μου και θα πω στον Κύριο: Μη με διδάσκεις να ασεβώ. Γιατί με έκρινε έτσι;». Παρότι τα λόγια αυτά είναι φοβερά, λέει ότι προέρχονται από ακακία. Ο Θεός, γνωρίζοντας ότι δεν μιλούσε από κακία αλλά από αθωότητα —όπως μαρτυρεί λέγοντας «Ακόμη κρατιέται από την ακακία του»— δέχεται τα λόγια του Ιώβ, παρότι Τον καλεί σε κρίση.

Και προσθέτει, σαν να μιλά εκ μέρους του Θεού: Επειδή, λόγω της ακακίας σου, ξεπέρασες τα όρια της φύσης, αναγνώρισα την ακεραιότητά σου. Ακόμη κι αν κάποιος σφάλλει από ακακία, ο Θεός διορθώνει όσα γίνονται από ακακία.

Αυτά αναφέρθηκαν για να εφαρμοστούν και στον Όσιο Γεράσιμο και στους άλλους αναχωρητές, καθώς και στις δέκα χιλιάδες Οσίων, οι οποίοι από ακακία και άγνοια έπεσαν σε κάποια διδασκαλία που δεν συμφωνούσε με την κοινή πίστη της Εκκλησίας.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Άγιος Colman (+ 632), ιδρυτής και ηγούμενος επίσκοπος της Μονής Kilmacdouag στο Galway της Ιρλανδίας.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης και ο δράκος.

 Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης και ο δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης, ὁ ψηλός, ὅπως τόν ἔλεγαν στόν κόσμο, ἐπειδή ἦταν ἀρκετά ψηλός, ἤ ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ χοντρός, ὅπως τόν ἔλεγαν στό Ἅγιον Ὄρος, ξεκίνησε ἀπό τόν κόσμο ἀσκητική ζωή.

Ζοῦσε στήν Ἀθήνα καί ἐργαζόταν ὡς ταχυδρόμος. Ἀνέβαινε στά βουνά καί ἀγρυπνοῦσε συχνά πάνω στα δένδρα μέ προσευχή. Ἀπό θεῖο ζῆλο κινούμενος, μετέβη στό Ἅγιον Ὄρος, ἀναζητώντας θεοφόρους καί αὐστηρούς ἀσκητές. Δέν ἄργησε να γνωρίσει τον μεγάλο νηπτικό τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅσιο Ἰωσήφ τον Ησυχαστή. Στο πρόσωπο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀσκητοῦ βρῆκε αὐτό πού ἔψαχνε, ἐκεῖ πάνω στά ἀπόκρημνα βράχια τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Κατά τήν ζωντανή μαρτυρία τοῦ συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ, Γέροντος Ἀρσενίου, ὁβἘφραίμ μπῆκε κατ᾽ εὐθείαν στό ἡσυχαστικό πρόγραμμα. Το πρόγραμμα ἦταν τόσο αὐστηρό, ὥστε πολλοί ἐπιχείρησαν να καθήσουν ἐκεῖ, ἀλλά δέν τό ἄντεξαν. Καθημερινά μονοφαγία, χωρίς λάδι, πέντε μέρες ἐκτός Σαββατοκύριακου, ὅπου ἔτρωγαν λαδερό, ἀλλά καί πάλι μονοφαγία. Καί παντοτινή ὁλονύκτια ἀγρυπνία.

Ὁ π. Ἐφραίμ ἦταν καί πολύ ψηλός ἀλλά καί σωματώδης. Κάπου κάπου παραπονιόταν στόν γερο-Αρσένιο ὅτι τό σιτηρέσιο δέν τοῦ ἔφτανε.

Να φανταστεῖτε πόσο ψηλός ἦταν, ἀλλά καί πόσο μικρή ἦταν ἡ καλύβη τους, τά πόδια του, ὅταν ξάπλωνε, δέν τόν χωροῦσαν νά τά ἁπλώσει. Τί ἔκανε λοιπόν; Ἄνοιξε μία μικρή τρύπα καί ἀπ᾽ ἔξω ἔβαλε ἕναν γκαζοτενεκέ. Ἐκεῖ, ὅταν ξάπλωνε, ἔμπαιναν μέσα τα πόδια του. Κάθε βράδυ, ὁ γερο-Αρσένιος περνοῦσε καί ἔβαζε δίπλα στον τενεκέ λίγο παξιμάδι, γιὰ συμπλήρωμα.

 Τό 'παιρνε ὁ παπα- Εφραίμ καί εὐχαριστοῦσε τόν παπποῦ. Ὅμως, μετά από λίγες μέρες, ξυπνώντας, κατά τήν δύση τοῦ ἡλίου, γιά τήν συνηθισμένη τους ἀγρυπνία, βγαίνοντας γιά νά βρεῖ τό σιτηρέσιο, δέν ἔβρισκε τίποτε. Νομίζοντας ὅτι κάποιος γάτος ἤ κάποια ἀλεποῦ τό ἔτρωγαν, παραφύλαξε να πιάσει τόν κλέφτη. Γιά μιά στιγμή, ἔρχεται ἕνα φοβερό θηρίο, ἕνα τεράστιο φίδι μέ πόδια ὅπως ὁ δράκος τοῦ Άη-Γιώργη. Βλέπει λοιπόν, νά ἀνοίγει τό στόμα καί νά τρώει τό παξιμάδι. Τότε, ὁ παπα-Ἐφραίμ παίρνει μία πέτρα ἀπό αὐτές πού εἶχε γιά προσκεφάλι καί τό σημαδεύει στό ἀνοιχτό στόμα. Ἐκεῖνο ἦταν!

Ὅπως τήν ἔφαγε, ἔμεινε ἐπί τόπου καί σπαρταροῦσε μέχρι πού ψόφησε. Τό πρωί, ὅταν τό εἶδε ὁ ὅσιος Ἰωσήφ, θαύμασε καί εἶπε: «Βρέ, βρέ, τί εἶναι αὐτό τό θηρίο!» Ἔπειτα εἶπε στον παπα-Ἐφραίμ νά δέσει τόν δράκο μέ τό σκοινί καί νά τόν ρίξει στον κατήφορο. Δέν πέρασε πολλή ὥρα, καί νά, πέρασαν ἀπό ἐκεῖ κάποιοι Βολιῶτες. Ἔφριξαν ὅταν εἶδαν γιά πρώτη φορά τέτοιο μεγάλο θηρίο, γι᾿ αὐτό καί τό κουβάλησαν στο καραβάκι μαζί τους καί τό πῆραν στο Βόλο. Ἐκεῖ τό παρουσίαζαν στόν κόσμο καί ἔλεγαν: «Οἱ καλόγεροι στό Ἅγιον Ὄρος σκοτώνουν τέτοια θηρία».

Αργότερα, ὅταν ὁ παπα-Ἐφραίμ κατέβηκε στον Βόλο, ἔμαθε ὁ κόσμος ὅτι ἐκεῖνος σκότωσε το φοβερό θηρίο. Αὐτό ἔγινε καί αἰτία οἱβἄνθρωποι νά τόν εὐλαβοῦνται πιό πολύ καί νά λένε: «Αὐτός εἶναι ὁ καλόγερος πού σκότωσε τόν δράκο».

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ.  ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.

ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ.

Ιεζεκιήλ 7:19.

Ιεζεκιήλ 7:19

«Θα πετάξουν το ασήμι τους στους δρόμους, και το χρυσάφι τους θα είναι βδέλυγμα σε αυτούς. Ούτε το ασήμι τους ούτε το χρυσάφι τους θα μπορέσουν να τους ελευθερώσουν την ημέρα της οργής του Κυρίου...»

Ματθαίος 6:19-21

«Μην συσσωρεύετε θησαυρούς στη γη, όπου ο σκόρος και η σκουριά τους καταστρέφουν, και όπου κλέφτες κάνουν διάρρηξη και κλέβουν. Αντίθετα, συσσωρεύστε θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε σκόρος ούτε σκουριά τους καταστρέφουν, και όπου κλέφτες δεν κάνουν διάρρηξη και δεν κλέβουν.

Θαύμα τού αγίου Γεωργίου.

Όμως καί ὁ μικρός Γεώργιος κινδύνεψε να χάσει την ζωή του, ἀλλά

σώθηκε μέ τή βοήθεια καί ἐπέμβαση τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τοῦ προστάτου

του. Μᾶς διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία:

«Ἡ μάνα μου, ὅταν ὁ Γιῶργος ἦταν μωρό, εἶδε στόν ὕπνο της τον Αη-Γιώργη καί τῆς εἶπε: “Νομίζεις ὅτι ἐσύ φυλᾶς τό μωρό; Ὄχι, ὄχι! ἐγώ τό φυλάω

καί δέν πρόκειται να πάθει τίποτε. Πράγματι, σέ ἡλικία πέντε ἐτῶν συνέβη

τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός ὅταν ὁ Γιῶργος διασώθηκε ἀπό βέβαιο πνιγμό:

Ἔχουμε ἕναν ποταμό στο χωριό τον Ενιπέα .Όταν βρέξει, κατεβάζει καί ξύλα. Τότε

πολλοί φτωχοί τρέχανε στο ποτάμι μέ μιά πυρωστιά καί μόλις ἔβλεπαν ξύλο,

τό τραβοῦσαν ἔξω. Δέν ξέρω πῶς ἔγινε, μιά φορά βρέθηκε ἐκεῖ καί ὁ ἀδελφός

μου ὁ Γιῶργος. Ἐκεῖ, ὅπως στεκόταν στο χείλος τοῦ ποταμοῦ, γλίστρησε μέσα

καί τόν πῆρε τό ποτάμι. Κατά θεία οἰκονομία, ἕνας φτωχός ἐκεῖ πού ἔψαχνε

ξύλα, βλέπει στό νερό ἕνα μωρό νά τό παρασέρνει το ρέμα. Βάζει ἀμέσως

μέσα τήν πυρωστιά, τό ἄρπαξε καί τό 'βγαλε ἔξω. Τό γύρισαν ἀνάποδα καί

ἀπό μέσα του ἔβγαλε ἕναν κουβά νερό. Κι ὅμως, δέν ἔπαθε τίποτε. Δέν ἦταν

καθαρό θαῦμα τοῦ Ἁη-Γιώργη;

Ὁ πατέρας μου, ὅταν τό 'μαθε, κάλεσε ἀμέσως τον φτωχό καί τοῦ 'κανε

τό τραπέζι γιά νά τόν εὐχαριστήσει. Κατόπιν τοῦ λέγει: “Μέ ἕνα τραπέζι δέν

ξοφλούμε γιά τήν καλοσύνη πού μοῦ ἔκαμες. Θά σοῦ δώσω τό καλύτερό μου

κτῆμα ἔξω ἀπό τό χωριό, δεκαπέντε στρέμματα. Φτωχός εἶσαι, να ζήσεις καί

ἐσύ. Ἐκεῖνος, ὁ καημένος, ἀντέδρασε: “Όχι, κυρ- Γιοβάννη, ἐγώ δέν ἔκανα

τίποτε. Ὁ Θεός ἔσωσε τό μωρό. Ἁπλῶς ἔτυχε να βρεθῶ ἐκεῖ. Κι ὅμως ὁ πατέ

ρας μου ἐπέμενε καί τοῦ τό 'γραψε».

Ἐδῶ εἶναι νά θαυμάζει κανείς. Ποιός ἄλλος ἄνθρωπος στη θέση του,

θά ἔκανε τέτοια γενναιόδωρη εὐεργεσία καί μάλιστα οἰκογενειάρχης μέ

ἑπτά παιδιά!

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ.  ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.

ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ.

Εμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

 Εμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς

Τήν ἐποχή ἐκείνη ἐμφανίστηκε στα χωριά τῶν Φαρσάλων ἡ ἁγία Παρασκευή σε σχῆμα μοναχῆς καί ζητοῦσε λίγο λάδι γιά τό μοναστήρι της. (Ἔλεγαν πώς κοντά στην Αθήνα ἦταν ἕνα μοναστήρι τῆς Ἁγίας,πού στα χρόνια τῆς Κατοχῆς δέν τοῦ ἔλειψε τό λάδι). Οἱ κάτοικοι, νομίζοντας ὅτι εἶναι καλογριά, ἄλλοι τῆς ἔδιναν καί ἄλλοι τήν ἔδιωχναν.

«Πέρασε καί ἀπό τό σπίτι μας», διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία. «Ανυποψίαστη ἡ μητέρα μου τήν φιλοξένησε με χαρά καί τῆς ἔδωσε καί ἀρκετό λάδι. Κατόπιν τῆς λέγει ἡ Ἁγία: “Φέρε μου τα κοριτσάκια σου νά τά σταυρώσω.

Μα τί εὐλογία ἦταν αὐτή! Την πλησιάσαμε καί μᾶς σταύρωσε στο κεφαλάκι. Το τί χάρη αἰσθανθήκαμε δέν λέγεται!»

Ένας ἄλλος ἔμπορος, ὅπως ξεγελοῦσε τούς ἄλλους, πῆγε να ξεγελάσει στο ζύγι καί τήν Ἁγία. Τήν ἴδια στιγμή ἔγινε τοπικός σεισμός καί τό πάτωμα ἔφυγε ἀπό τή θέση του. Έκτοτε το κατάστημα αὐτό ἔκλεισε καί δέν μπόρεσε να ξανανοίξει.

Μία γυναίκα πῆγε να δώσει λάδι στήν Ἁγία, ἀλλά ἐκείνη δέν τό δέχτηκε: «Δέν παίρνω ἀπό σένα, εἶπε, γιατί εἶσαι φόνισσα». Πράγματι, ἡ γυναίκα αὐτή, χωρίς νά τό γνωρίζει κανείς, είχε δηλητηριάσει το μικρό

παιδάκι της, ἐπειδή νόμιζε πώς δέν θά μποροῦσε νά τό θρέψει.

Ἡ Ἁγία πῆγε καί σ᾽ ἕνα σπίτι στήν ἄκρη τοῦ χωριοῦ ὅπου ζοῦσε μιά εὐλαβής χήρα μέ τά παιδιά της. Η γυναίκα αὐτή δέν ἔβλεπε σχεδόν καθόλου, ἀλλά εὐλαβής καθώς ἦταν, πῆγε νά δώσει λάδι στήν Ἁγία καί τῆς εἶπε: «Βάλε, καλύτερα, ἐσύ ἀπό τό λάδι αὐτό στό δοχεῖο σου γιά νά μήν μοῦ πέσει ἐμένα κάτω ἐπειδή δέν βλέπω». Τότε ἡ Ἁγία πῆρε τό λάδι, τήν εὐχαρίστησε καί τῆς σταύρωσε τά μάτια. Αμέσως ἡ γυναίκα αὐτή ξαναβρῆκε τό φῶς της καί ἔτσι δόθηκε μιά ἀκόμη ἀπόδειξη ὅτι ἦταν ἡ Ἁγία, ἡ ὁποία μάλιστα, καθώς ἔλεγαν οἱ χωρικοί, ἔμοιαζε πολύ μέ τήν εἰκονιζόμενη ἁγία Παρασκευή πού βρίσκεται σέ ἕνα ἐκκλησάκι τοῦ Σιτοχώρου, ἑνός κοντινοῦ χωριοῦ, κοντά στον σταθμό τοῦ τρένου.

Τά δύο ἀπό τά τέκνα τῆς γυναίκας αὐτῆς, μετά τό θαῦμα, θέλησαν να ἀφιερωθοῦν στόν Θεό ως μοναχοί. Αργότερα ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς, ὁ Θωμᾶς Μαργαριτόπουλος, ἔγινε καί ἱερεύς στο χωριό, ὡς π. Θεωνᾶς, ὁ ὁποῖος λειτουργοῦσε μέ κατάνυξη καί πολλά δάκρυα. Λειτουργοῦσε στήν ἐκκλησία τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, λίγο έξω ἀπό τό χωριό, καί βοήθησε πνευματικά τους συντοπίτες του κατά τά δύσκολα χρόνια μετά τόν πόλεμο.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ.  ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.

ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ.

ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΓΙΑ ΤΌΝ ΠΌΛΕΜΟ.

Σημεία των καιρών.

Είθε ο Θεός να μας ελεήσει ξανά. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Είμαστε ένα απίστευτα ηλίθιο είδος. Πολύ πιο ηλίθιο από τα ζώα. Αν ένα ελαφάκι έχει δει ποτέ έναν λύκο και του έχει ξεφύγει, τρέχει μακριά με όλο του το είναι από το τερατώδες θηρίο.

Πάντα ξεχνάμε το τρομερό πρόσωπο των δαιμόνων. Έχουμε περάσει από τρομερούς, καταστροφικούς πολέμους, έχουμε νιώσει τη μυρωδιά της σάρκας που καίγεται κάτω από ναπάλμ στα ρουθούνια μας, έχουμε δει εκατομμύρια νεκρούς. Συλλογική μνήμη: μηδέν.

Όλες οι ανέσεις που μας φαίνονται φυσικές τώρα: νερό, θέρμανση, διαδίκτυο, φαγητό, τηλέφωνο, μπορούν να χαθούν σε ένα δευτερόλεπτο μέσω του πολέμου. Και πάντα οργιζόμαστε ενάντια στον Θεό και στον εαυτό μας, φανταζόμενοι ότι είμαστε ο ομφαλός της γης.

Είμαστε απαίσια σκουλήκια στο πρόσωπο της γης, αλλά πάντα αψηφούμε τον Δημιουργό που πέθανε για εμάς, με το χέρι μας. Τον σκοτώσαμε. Επειδή ήταν πολύ καλός, πολύ όμορφος, πολύ αγνός. Και μας πλήγωσε τρομερά που ήμασταν και είμαστε άσχημοι, και κακοί, και γυμνοί και ακάθαρτοι.

Τώρα η τιμωρία σκληραίνει ξανά στα παιδιά του Σατανά. Πάλι κακία, πόλεμος, διχασμός.

Και πάλι ο Θεός κλείνει τα αγνά Του μάτια, μεγαλύτερα από τους ουρανούς, για να μην κλάψει και μας πνίξει στην πλημμύρα των δακρύων Του. Και τη στιγμή που κρατάει τα μάτια Του κλειστά από τον πόνο, μετατρεπόμαστε στην κόλαση.

Είθε ο Θεός να μας ελεήσει ξανά.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Χτύπημα στο Ντουμπάι: Οι πύραυλοι ξύπνησαν τη «Βαβέλ» από το όργιο της ματαιοδοξίας της.

Χτύπημα στο Ντουμπάι: Οι πύραυλοι ξύπνησαν τη «Βαβέλ» από το όργιο της ματαιοδοξίας της

Μια παγκόσμια μητρόπολη της διεστραμμένης ελίτ έγινε... σκορποχώρι μόλις έφυγε από τη μέση το απατηλό παραπέτασμα της ασφάλειας

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Μέσα στο πολεμικό χάος της Μέσης Ανατολής από τον πόλεμο των ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του Ιράν, έχει νομίζω ενδιαφέρον να σταθούμε σε όσα έγιναν στο περιλάλητο Ντουμπάι. Η πόλη που είχε γίνει παγκόσμιο σύμβολο καπιταλιστικής μακαριότητας, είδε την υπέρμετρη ματαιοδοξία της να γίνεται «ελβετικό τυρί» από ιρανικούς πυραύλους.

Αυτή η «Βαβέλ» της απύθμενης κενοδοξίας, της επιδειξιομανίας, των νεόπλουτων «influencers», της πολυτελούς πορνείας, των οργίων, των εμετικών «porta potty parties» και όλων των βδελυρών έξεων που ενώνουν την ελίτ Ανατολής και Δύσης, είδε το σύννεφο της ουτοπίας να διαλύεται από μια «βροχή» πυραυλικής πραγματικότητας.

Το πιο «λουξ» οικονομικό καταφύγιο του κόσμου έφριξε συνειδητοποιώντας ότι δεν διαθέτει ούτε ένα πολεμικό καταφύγιο, διότι δεν το ανεχόταν η ουρανομήκης αλαζονεία του. Όμως οι ουρανοξύστες μπορεί να φτάνουν τον ουρανό, αλλά δεν ορίζουν τις ουρανοκατέβατες εξελίξεις. Τα πετροδόλαρα όσο και παχύ να κάνουν το πορτοφόλι, δεν χρησιμεύουν για αντιπυραυλική θωράκιση. Τα πανάκριβα σπορ αυτοκίνητα δεν είναι πιο γρήγορα από τις ρουκέτες. Η ιστορία της ματαιοδοξίας κάνει κύκλους και υπόσχεται νέες μεγάλες πτώσεις για τoν άνθρωπο. Κάθε Βαβυλώνα έρχεται η στιγμή που κλονίζεται εκ θεμελίων για τη βλάσφημη υπεροψία της.

Εδώ δεν εξετάζουμε αν το Ιράν έχει δίκιο ή άδικο για τη γενίκευση των χτυπημάτων του, αλλά αποκλειστικά τα διδάγματα των ωμών γεγονότων. Το πλήγμα στο Ντουμπάι δεν πλήττει απλά ένα κράτος, αλλά ένα ολόκληρο γκλομπαλιστικό στάτους. Ένα lifestyle που αντιπροσωπεύει όλους τους πόθους του σημερινού υλόφρονα δυτικού, έγινε παγκόσμιο ρεζίλι μόλις έφυγε από τη μέση το απατηλό παραπέτασμα της ασφάλειας.

Οι πανικόβλητοι νεόπλουτοι έτρεχαν να προστατευτούν σε διάφορους κλειστούς χώρους μαζί με τα σκυλιά τους, εκπροσωπώντας μια έκπτωτη ανθρωπότητα που στην ξαφνική συμφορά απαντάει με τρομαγμένα γαβγίσματα. Αφού επέλεξαν ως «πρόοδο» το να συγγενέψουν περισσότερο με τα τετράποδα, τώρα βάζουν την ουρά στα σκέλια με τα πρώτα «πυροτεχνήματα».

Και που η ανθρωπιά; Που η αλληλεγγύη; Που η συνοχή; Τα κατάπιε ο μηδενιστικός κοσμοπολιτισμός. Σε ένα χαοτικό συνονθύλευμα όπως το Ντουμπάι, επικρατεί το: «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Πόσο ειρωνικό για μια πόλη να έχει τόσα πολλά κατοικίδια αλλά καθόλου ενσυνείδητους κατοίκους! Κι όμως αυτό είναι το «πρότυπο» μοντέλο για όλες τις δυτικές πρωτεύουσες.

Οι μητροπόλεις της ελίτ καταλήγουν σαν ξενοδοχεία περαστικής καλοπέρασης, ξένοι που ικανοποιούν τα πάθη τους ανάμεσα σε ξένους. Και έρχεται η στιγμή που το ανέστιο κέρδος φέρνει ανέστια απόγνωση. Οι ψεύτικες σχέσεις βασισμένες στο χρήμα, καταρρέουν σε μια στιγμή, με την πρώτη ακυρωμένη πτήση, με το πρώτο κλειστό ATM, με το πρώτο αδειανό ράφι στο σούπερ μάρκετ.

Και εκεί στον συριγμό της πρώτης βόμβας συνειδητοποιείς ότι η πραγματικά φτωχή κοινωνία, είναι εκείνη που ξεμένει από αδελφοσύνη και αίσθηση συλλογικής ταυτότητας. Έχεις ήδη παραδοθεί αν δεν έχεις τίποτα για να πολεμήσεις πέρα από το τομάρι σου. Σε έναν πλανήτη αδυσώπητης αναζήτησης ισχύος, παύουν να ισχύουν καταφύγια και άσυλα.

Το χρήμα δεν μπορεί να αγοράσει πλέον την ειρήνη, διότι η ειρήνη έχει αντικαταστήσει την ονομαστική της αξία ως συνώνυμο της ασυδοσίας. Ατομικής, συλλογικής, γεωπολιτικής, ηθικής. Το εωσφορικό σύστημα που γιγάντωσε το Ντουμπάι, είναι το ίδιο που έρπεται και ανάμεσα στα e-mail του Επστάιν. Τεχνολογικοί κροίσοι, πολιτικοί, τραπεζίτες, «πετρελαιάδες», καλλιτέχνες, μοντέλα «συνοδείας», κηφηναριά από λομπίστες πολυεθνικών, το μείγμα είναι ίδιο σε όλες τις παγκόσμιες φωλιές της Νέας Τάξης.

Και περιφερειακά αυτού του πυρήνα σήψης, έχουμε τα «είδωλα» που παρεπιδημούν στο Ντουμπάι, διαμορφώνοντας την παγκόσμια τάση «ειδωλολατρίας». Τη διαδικτυακή κάστα των «influencers» που εκπαιδεύουν τους λαούς στις τάσεις της φιλαρέσκειας, της αεργίας, της αρπαχτής, της άκοπης χλιδής, της αυτό-αχρηστίας.

Οι άνθρωποι έγιναν ελεγχόμενες μετοχές με απόδοση, και το «χρηματιστήριο» της ανθρωπότητας είναι έτοιμο να καταρρεύσει από μια γιγαντιαία «φούσκα». Πίσω από κάθε πόλεμο, το υπόβαθρο είναι πάντα πνευματικό. Τα τεχνητά βουλήματα του εκκολαπτόμενου μετανθρώπου έρχονται να συγκρουστούν με τους ίδιους τους εφευρέτες τους, γιατί από την αρχή ο σκοπός ήταν να αποδυναμωθούν οι λαοί με τριφηλές αυταπάτες για να χτυπηθούν έπειτα ανήμποροι από τη λύσσα της ισχύος.

Παρακολουθούμε τον αλληλοσπαραγμό δύο κόσμων που καταρρέουν στην παρακμή τους. Η Δύση έχει να επιδείξει ένα Νταβός και ένα νησί Επστάιν –  η Ανατολή έχει να επιδείξει ένα Ντουμπάι και φασιστικά καθεστώτα στα πρότυπα του Ισλάμ ή της Κίνας. Και στη μέση οι λαοί, αλλού ναρκωμένοι από τη μέθη του νεοπλουτισμού και αλλού υπνωτισμένοι από «δικαιωματιστικές» χίμαιρες, αρχίζουν να ξυπνάνε έντρομοι από την αμείλικτη πραγματικότητα. Είναι εκείνες οι στιγμές Αποκάλυψης που ο Θεός αποσύρει πλήρως το παραπέτασμα για να αντικρύσει η ανθρωπότητα όλη τη φρίκη στο είδωλο του εαυτού της…

ΤΌ ΜΙΚΡΌ ΝΌΗΜΑ.ΠΑΤΉΡ ΓΕΡΆΣΙΜΟΣ ANDREI.

«Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν αυτό που κάνεις έχει πραγματικά νόημα. Δουλεύεις, αγωνίζεσαι, βοηθάς, αλλά φαίνεται ότι τίποτα δεν αλλάζει ορατά. Και εμφανίζεται αυτή η σιωπηλή κόπωση που σου ψιθυρίζει να τα παρατήσεις. Αλλά να ξέρεις ότι δεν είναι όλα όσα έχουν αξία και θεαματικά.

Ο Θεός συχνά εργάζεται μέσα από απλά πράγματα και μέσα από απλούς ανθρώπους. Μια καλή λέξη που λέγεται την κατάλληλη στιγμή μπορεί να αλλάξει μια μέρα. Μια προσευχή που λέγεται κρυφά μπορεί να αλλάξει μια ζωή. Μην περιφρονείς τις μικρές χειρονομίες, γιατί είναι σπόροι. Και οι σπόροι χρειάζονται χρόνο για να καρποφορήσουν.

Να παραμένεις πιστός στα μικρά πράγματα. Κάνε το καλό ακόμα κι αν δεν το βλέπεις. Ζήσε όμορφα ακόμα κι αν δεν σε χειροκροτούν. Γιατί, τελικά, δεν είναι ο θόρυβος που θα μετρήσει, αλλά οι καρποί. Και ο Θεός, που βλέπει κρυφά, ξέρει ακριβώς πόσο φως έχεις φέρει γύρω σου.»

Ο ΠΑΤΉΡ ΓΕΡΆΣΙΜΟΣ ANDREI αναφέρει:

«Η οικογένεια είναι το μέρος όπου μαθαίνεις, για πρώτη φορά, τι σημαίνει να ανήκεις κάπου. Δεν είναι ένας χώρος χωρίς λάθη, αλλά είναι ο χώρος όπου η αγάπη πρέπει να είναι μεγαλύτερη από τα λάθη. Στην οικογένεια μαθαίνεις να συγχωρείς, να περιμένεις, να θυσιάζεις τον εαυτό σου, να βάζεις τον άλλον πάνω από τον εαυτό σου. Εκεί σχηματίζονται οι ρίζες της ψυχής.

Μην αφήνετε τη ρουτίνα να ψυχραίνει τους δεσμούς μεταξύ σας. Μιλήστε, ακούστε, περάστε χρόνο μαζί. Μια οικογένεια δεν κρατιέται ενωμένη μόνο από αίμα, αλλά από προσοχή και φροντίδα. Η προσευχή που λέγεται μαζί, ακόμη και μια σύντομη, φέρνει μια ειρήνη που τίποτα από έξω δεν μπορεί να αντικαταστήσει.

Να αγαπάτε την οικογένειά σας όσο την έχετε κοντά σας. Μην αναβάλλετε τη συμφιλίωση, μην αφήνετε την υπερηφάνεια να νικήσει. Σε έναν κόσμο που αλλάζει τα πάντα γρήγορα, η οικογένεια παραμένει ένα καταφύγιο. Και όταν βασίζεται στην πίστη και τον σεβασμό, γίνεται μια ευλογία που περνάει από γενιά σε γενιά.»

Γράφει ο ΠΑΤΉΡ ΓΕΡΆΣΙΜΟΣ ANDREI.

«Μην σε ενοχλούν οι αδικίες που δεν μπορείς να διορθώσεις. Στη ζωή θα υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες θα κάνεις το καλό και θα δέχεσαι το κακό, θα λες την αλήθεια και θα παρεξηγείσαι. Αλλά μην χάνεις την ηρεμία σου για πράγματα που ο Θεός βλέπει πιο καθαρά από εσένα. Αυτός είναι η δικαιοσύνη που δεν σφάλλει και η κρίση που δεν βιάζεται.

Όταν η καρδιά σου είναι αγνή, δεν χρειάζεται να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου με θόρυβο. Η πιστή σιωπή είναι μερικές φορές πιο ισχυρή από χίλιες λέξεις. Μείνε σταθερός σε αυτό που είναι καλό, ακόμα κι αν οι άλλοι επιλέξουν άλλο μονοπάτι. Μην απαντάς σκληρά στην σκληρότητα, γιατί με αυτόν τον τρόπο διπλασιάζεις μόνο το σκοτάδι. Το φως δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του, μόνο λάμπει.

Εμπιστεύσου τα πάντα στα χέρια του Θεού και συνέχισε να προχωράς. Δεν θα σε αφήσει αναπάντητο και χωρίς παρηγοριά. Στον εύθετο χρόνο, η αλήθεια θα έρθει στο φως και η ψυχή σου θα παραμείνει γαλήνια, γνωρίζοντας ότι δεν έχεις προδώσει αυτό που είναι καλό. Και αυτή η ειρήνη είναι πιο πολύτιμη από οποιαδήποτε νίκη στα μάτια του κόσμου.»

ΠΑΤΉΡ ΓΕΡΆΣΙΜΟΣ ANDREI αναφέρει:

«Υπάρχουν φορές που ο Θεός αλλάζει τα σχέδιά σου χωρίς να σε ρωτήσει. Κλείνει μια πόρτα, ανατρέπει μια προσδοκία, κινεί τα βήματά σου σε μια απροσδόκητη κατεύθυνση. Και η πρώτη αντίδραση είναι η σύγχυση. Αλλά να ξέρεις ότι μερικές φορές αυτό που μοιάζει με απώλεια είναι στην πραγματικότητα προστασία. Βλέπει αυτό που εσύ δεν βλέπεις και σε κρατάει μακριά από μονοπάτια που δεν θα σου έφερναν γαλήνη.

Μην προσκολλάσαι απεγνωσμένα σε αυτό που φεύγει. Αν κάτι σπάσει, ίσως δεν ήταν γραφτό να μείνει. Ο Θεός δεν σου παίρνει τίποτα χωρίς να ετοιμάσει κάτι άλλο για σένα, ακόμα κι αν όχι αμέσως. Μάθε να εμπιστεύεσαι ακόμα και όταν δεν καταλαβαίνεις. Η αληθινή πίστη δεν σημαίνει να ελέγχεις, αλλά να αφήνεις τον εαυτό σου να καθοδηγείται.

Μείνε ήρεμος και κάνε το καλό που βρίσκεται μπροστά σου. Μην πιέζεις τις κλειστές πόρτες και μην μετανιώνεις ατελείωτα για το παρελθόν. Ο Θεός γράφει τη ζωή σου με μια σοφία μεγαλύτερη από τη δική σου. Και όταν κοιτάξεις πίσω, θα δεις ότι οι αλλαγές «Αυτές που σε πλήγωσαν περισσότερο ήταν αυτές που σε έφεραν πιο κοντά στο φως».

Να ξέρετε, αγαπητοί μου, ότι κανένας άνθρωπος δεν περνάει τη ζωή του χωρίς τον σταυρό του.Πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Να ξέρετε, αγαπητοί μου, ότι κανένας άνθρωπος δεν περνάει τη ζωή του χωρίς τον σταυρό του. Ο καθένας κουβαλάει κάτι αόρατο: έναν πόνο, έναν φόβο, έναν αγώνα που οι άλλοι δεν γνωρίζουν. Ο ένας κουβαλάει ένα βαρύτερο φορτίο, ο άλλος ένα ελαφρύτερο, αλλά όλοι πρέπει να περάσουμε από δοκιμασίες. Δεν επιτρέπεται να μας συντρίψουν, αλλά να μας διδάξουν να στηριζόμαστε στον Θεό. Όπως ακριβώς ο χρυσός καθαρίζεται στη φωτιά, έτσι και η ψυχή καθαρίζεται μέσα από τα βάσανα.

Πολλοί ρωτούν γιατί υπάρχει τόση ταλαιπωρία στον κόσμο και γιατί δεν γλιτώνουμε από τον πόνο. Η αλήθεια είναι ότι κανένα δάκρυ δεν πάει χαμένο και καμία δοκιμασία δεν είναι μάταιη. Η υπομονή είναι η δύναμη που μας κρατάει όρθιους όταν όλα φαίνονται να κλονίζονται. Δεν είναι αδυναμία να υπομένουμε, αλλά δύναμη. Στην υπομονή μαθαίνουμε να λέμε: «Κύριε, μείνε μαζί μου», ακόμα και όταν δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει.

Μην ξεχνάτε ότι όλα περνούν, τόσο οι χαρές όσο και οι λύπες. Αυτό που μένει είναι η ψυχή και ο τρόπος που έφερε αυτό που της δόθηκε. Αν φέρουμε τη δοκιμασία με ανταρσία, μας βαραίνει περισσότερο. Αν την φέρουμε με εμπιστοσύνη και ειρήνη, μετατρέπεται σε φως. Ο Θεός δεν κοιτάζει πώς Μεγάλος είναι ο σταυρός, αλλά πόση πίστη βάζουμε για να τον κουβαλήσουμε. Με προσευχή και υπομονή, κανένας άνθρωπος δεν μένει στο σκοτάδι.

Πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν αναφέρει.

«Η άνοιξη έρχεται κάθε χρόνο με λουλούδια, φως και την υπόσχεση μιας νέας αρχής. Αλλά για μερικούς από εμάς, η λαχτάρα επιστρέφει μαζί της. Όταν η φύση ξαναγεννιέται, η καρδιά θυμάται αυτόν που μας δίδαξε να βλέπουμε την ομορφιά στα απλά πράγματα, τα χέρια που μας έντυσαν, μας παρηγόρησαν και μας σήκωσαν τόσες πολλές φορές. Η άνοιξη φέρνει όχι μόνο χρώμα, αλλά και αναμνήσεις.

Η μητέρα είναι σαν αυτή την εποχή: σιωπηλή, αλλά γεμάτη ζωή. Ακόμα και όταν δεν είναι πια μαζί μας, παραμένει σε όλα όσα είμαστε. Στον τρόπο που μιλάμε, στις χειρονομίες που κάνουμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε, στη δύναμη να προχωράμε. Ένα δεδομένο λουλούδι, μια ακτίνα ήλιου, μια μυρωδιά φρέσκιας γης μπορεί να ξυπνήσει το πρόσωπό της στην ψυχή. Και τότε καταλαβαίνουμε ότι η αληθινή αγάπη δεν πεθαίνει, αλλά εδραιώνεται βαθιά και παραμένει.

Αυτή την άνοιξη, ας θυμόμαστε τις μητέρες μας με ευγνωμοσύνη και ειρήνη. Αν είναι μαζί μας, ας τις αγαπάμε περισσότερο. Αν είναι στον παράδεισο, ας τις κουβαλάμε στην προσευχή και στις καλές πράξεις που κάνουμε. Η άνοιξη ανθίζει στη φύση, αλλά και στην καρδιά, όπου η αγάπη μιας μητέρας δεν ξεθωριάζει ποτέ.»