Πέμπτη 23 Απριλίου 2026
Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι αγίας απλότητας.
Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι αγίας απλότητας. Κάποιος είπε: «Άγιε Γεώργιο, βοήθησέ με γρήγορα! Είσαι νέος και αδύνατος και είσαι και καβάλος στο άλογο, βοήθησέ με γρήγορα!». Ένας άλλος είπε: «Έλα, πάτερ, κάνε τις κανονικές μετάνοιες μέχρι το έδαφος, γιατί διάβασα κάπου ότι αν τις κάνεις ψηλότερα, τα πόδια μένουν άθικτα!».
Η υπομονή είναι η μεγαλύτερη δύναμη, και ο υπομονετικός είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος. Η ταπεινή περισυλλογή και η μετριοπαθής ασκητική δίνουν δύναμη στην προσευχή. Ας προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλον με αγάπη και ο Κύριος θα εκπληρώσει όλα τα καλά μας αιτήματα.
- Γέροντας Διονύσιος - Ο Πνευματικός Πατέρας του Αγίου Όρους.
Τετάρτη 22 Απριλίου 2026
Ο Γέροντας Ιωαννίκιος Ανδρουλάκης Ιερομόναχος – Αρχιμανδρίτης.
Ο Γέροντας Ιωαννίκιος είναι η ευλογία του τόπου μας. Δεν το ομολογεί εκείνος. Το ομολογούν η ασκητική του μορφή και προσωπικότητα. Η άρρητη ευωδία που ρέει άφθονη στο κελί του αλλά και έξω στην αυλή, που την απολαμβάνουν με έκπληξη και δέος οι τόσοι πιστοί που καθημερινά και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας τον επισκέπτονται.
Το ομολογούν ο αθόρυβος και ο ασκητικός τρόπος ζωής που διάγει μέσα στη σύγχρονη και τόσο θορυβώδη κοινωνία μας.
Το ομολογούν τα αμέτρητα υπερκόσμια θαύματα που με τρόπο θαυμαστό συντελούνται ακόμα και στο εξωτερικό. Θαύματα που είναι ζωντανά μπροστά μας και τα βιώνουμε, που δεν μπορούν ούτε να διαψευσθούν, ούτε να λοιδορηθούν.
Το ομολογούν η δύναμη της αληθινής του πίστης, η βάσανος που επιβάλει το σώμα του και ο πόνος που υπομένει καρτερικά για να είναι κοντά στον Κύριο, οι αδιάλειπτες προσευχές, οι ολονυκτίες, οι αμέτρητες μετάνοιες και η αυστηρή νηστεία.
Το ομολογεί ο φωτισμένος, πατρικός, και «Προδρομικός» του λόγος, που αν και πλημμυρισμένος από λόγια του Ευαγγελίου και των Πατέρων, είναι τόσο κατανοητός και συναρπαστικός, που τον παρακολουθούμε ευλαβικά και ρουφούμε σαν σφουγγάρι το κάθε τι. Τα περισσότερα από αυτά τα ακούμε για πρώτη φορά, πράγμα που μας γεμίζει απορία και στενοχώρια.
Το ομολογεί το προορατικό του χάρισμα, που έχει γίνει αντιληπτό από πάρα πολλούς και είναι αναρίθμητες οι περιπτώσεις αυτών που τις βιώνουν, να τις ομολογούν και να τον ευγνωμονούν που τους φύλαξε από το κακό.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ LINK
Το τρίτο βιβλίο στην πραγματικότητα είναι η συνέχεια του δευτέρου.
Έχει τον ίδιο τίτλο «ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΧΑΤΖΗ ΑΝΑΝΙΑ ΜΠΑΡΜΠΕΡΑΚΗ» με τη προσθήκη «ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ». Εκτός από τα νέα θαύματα – μαρτυρίες που περιέχονται, υπάρχουν και αρκετά στοιχεία για το Γέροντα Ιωαννίκιο Ανδρουλάκη.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το βιβλίο
Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο και Θεοφόρο πατέρα ημών χατζή Ανανία Μπαρμπεράκη, μοναχό και προσκυνητή, κτήτορα και ιδρυτή της Ιερᾶς και Σεβασμίας Μονής Παναγίας Εξακουστής Μαλλών Ιεράπετρας
Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο και Θεοφόρο πατέρα ημών χατζή Ανανία Μπαρμπεράκη, μοναχό και προσκυνητή, κτήτορα και ιδρυτή της Ιερᾶς και Σεβασμίας Μονής Παναγίας Εξακουστής Μαλλών Ιεράπετρας
Ποίημα Αρχιμανδρίτου Ιωαννικίου Ανδρουλάκη
†Εορτάζεται στις 22 Απριλίου
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σου εἰμι.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς εἰληφὼς παρὰ Θεοῦ τὰς δυνάμεις, τοῦ θεραπεύειν τὰς δεινὰς ἀσθενείας, τῶν προσιόντων εὐλαβῶς σοῖς λειψάνοις· ἴασαι δεόμεθα τοὺς δεινῶς θλιβομένους, νόσοις καὶ παθήμασι καὶ πικραῖς ἀλγηδόσι, καὶ ἐν εἰρήνῃ φύλαττε ἡμᾶς, ταῖς σαῖς πρεσβείαις, Ἀνανία ὅσιε.
Δόξα.
Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Μαλλῶν τε γόνος καὶ μοναστῶν τὸ καύχημα, τὸν Παράδεισον ἐκ τρίτου προσκυνῆσαι τὸ Πνεῦμά σου· πηγὴ ἰαμάτων ἀνεδείχθη ὁ βίος σου, θεοφόρε Πατὴρ ἡμῶν Ἀνανία· νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχὴ οὐράνια χαρίσματα λαβῶν· τὴν ψυχήν σου εἰς οὐρανοὺς συνώδευσεν ὁ ἀναστὰς ἡμῶν Κύριος· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Καὶ ὁ κανὼν τοῦ Ὁσίου μετὰ τοῦ στίχου·
Ὅσιε του Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ἐκ βρέφους θηλάσας τὴν ἀρετήν, ἐγκρατείας πόνοις, καὶ ἱδρῶσιν ἀσκητικοῖς, εἰς πνευματοφόρον ἀνεδείχθης, καὶ τὰ ἐγγὺς καὶ τὰ πόῤῥω προέλεγες.
Ἐκ βρέφους ἀνέθηκας σεαυτὸν, τῷ πάντων Δεσπότῃ, καὶ νεκρώσας τὰς ἡδονάς, ζῶσα Τούτῳ γέγονας θυσία, σεαυτὸν ἀναιμάκτως θύων, μακάριε.
Tὸν νοῦν σου ἀνέτεινας ἐκ παιδός, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ, πρὸς τὸν Ὕψιστον ἀγαθέ, οὗ πόθῳ τρωθείς, ὦ Ἀνανία, ἀγγελικῶς ἐν τῷ κόσμῳ διέλαμψας.
Θεοτοκίον.
Λυχνία ὡράθης χρυσοφαής, τεκοῦσα Σωτῆρα, τὸ ἀπαύγασμα τοῦ Πατρός, ὅθεν τῶν παθῶν μου τὴν ὁμίχλην, εὐχαῖς τοῦ Ἀνανίου, Παρθένε, διάλυσον.
ᾨδὴ γ΄. Σὺ εἶ τὸ στερέωμα.
Ἅπαντα τὸν βίον σου, τοῖς δεομένοις διένειμας, Ἀνανία ὅσιε, οὐράνιον πλοῦτον θησαυρίζων, μακάριε.
Νάματα ὡς ἰάματα, τὰ σεπτά σου λείψανα ἀναβλύζουσι, τοὺς πιστοὺς δὲ κατακλύζουσι, πάτερ Ἀνανία θεόπνευστε.
Ῥείθροις τῶν δακρύων σου καταρδευθεὶς τὴν διάνοιαν, πλουσίως ἤνεγκας, εὐκαρπίαν οὐράνιον, Ἀνανία πανάριστε.
Θεοτοκίον.
Ἔτεκες Πανάμωμε, δίχα φθορᾶς μετὰ σώματος τὸν Ποιητὴν τοῦ παντός, ἐκ φθορᾶς τῆς πάλαι τὸν Ἀδὰμ ἐκλυτρούμενον.
Διάσωσον, ἐκ πάσης θλίψεως καὶ βλάβης, τοὺς εἰς σὲ καταφεύγοντας ἐν πίστει, Ἀνανία θεόσοφε.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Tῶν ἰαμάτων κρουνὸς ἀνεξάντλητος, τῶν πιστῶν ἱκετῶν σου προστάτης θερμότατος, Ἀνανία ἔνδοξε, μακάριε, ἐκ πολυτρόπων κινδύνων ἀπάλλαξον, τοὺς πόθῳ τιμῶντας τὴν θείαν μνήμην σου.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Τόν ἰσάγγελον βίον σου, ὁ Χριστὸς ηὐλόγησε, Ἀνανία πάτερ ὅσιε, θείαν χάριν σοι παρέσχετο, ἐνεργεῖν ἐν πᾶσι τοῖς πιστοῖς τὰ ἰάματα.
Στύλος ὄντως ὁλόφωτος καὶ πνευματοφόρος ἀνὴρ γεγέννησαι, Ἀνανία ὁσιώτατε, καὶ Ἀγγέλων τάξει συναρίθμησαι.
Ἀπενέκρωσας φρόνημα τῆς σαρκός σου ὁσίοις παλαίσμασι, τὴν ψυχήν σου ἐλάμπρυνας ἀρεταῖς, Ἀνανία πάτερ ὅσιε.
Θεοτοκίον.
Τῆς ψυχῆς μου τὸν καύσωνα καὶ τοῦ σώματος, ταῖς τοῦ θείου Ἀνανίου εὐχαῖς μοι θεράπευσον, ὡς φιλάγαθος Παρθενομῆτορ πάναγνε, τῶν πταισμάτων μου δώρησαι ἄφεσιν.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὕψωσας τὸν νοῦν πρὸς Κύριον, Ἀνανία πάνσοφε, ὡς ξένος καὶ πάροικος τὸν ἐπὶ γῆς βίον σου, θεαρέστως πεπολίτευσαι.
Ἔτι ζῶν, πλείστας ἰάσεις τοῖς πιστοῖς ἀφθόνως ἐχορήγεις· καὶ πρὸς Θεὸν μετελθὸν τὸ πνεῦμά σου, εὐλαβῶς τρὶς προσκυνῆσαι Παράδεισον.
Ἐσκόρπισας ἐν ἐλέει, τοῖς δεομένοις τὸν βίον σου· σὺ δ’ ἀντ’ ἐκείνου, οὐράνιον πλοῦτον ἀπείληφας.
Θεοτοκίον.
Ἴασαι Ἁγνή, τῆς ψυχῆς μου τὴν κατάπτωσιν, καὶ τὸν σάλον τῶν πολλῶν μου λογισμῶν, εἰς γαλήνην καὶ ἀνάπαυσιν μετάβαλε.
ᾨδὴ στ΄. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ.
Μεγάλους εἰς ἀρετὴν Ὁσίους, Πάτερ, ἐζήλωσας, καὶ τούτοις πνευματικῶς κατ’ ἴχνος ἑπόμενος, ἐγκράτειαν ἤσκησας, καὶ ἐγένου πᾶσιν ἀσκουμένοις ἰσοστάσιος.
Δυνάμεις θείας τελῶν, τῇ ἐνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ἀνθρώποις τε καὶ κτήνεσιν ἴασαι νοσήματα, καὶ παρέχεις τοῖς δεομένοις, ὧν σοι αἰτοῦσιν τὴν ἴασιν.
Ἐκ βρέφους τῆς ἀρετῆς ἐργάτης ὤφθης θερμότατος, ὦ Ἀνανία σοφέ· διὸ τῶν χαρίτων σε αὐτὴ ἐστεφάνωσε, λαμπρῷ στεφάνῳ, ὡς Θεοῦ ἄξιόν σε ἀνέδειξεν.
Θεοτοκίον.
Ῥερυπωμένην ζωὴν ἀφρόνως πολιτευσάμενος, εἰς βάθος θλίψεων νῦν ὁ τάλας κατήντησα· ἀλλὰ σὺ Θεόνυμφε, καθοδήγησόν με, πρὸς λιμένα τὸν σωτήριον.
Διάσωσον, ἐκ πάσης θλίψεως καὶ βλάβης, τοὺς ἐν πίστει εἰς σὲ καταφεύγοντας ἐν πίστει, Ἀνανία θεόσοφε.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ’ ἐσχάτων, τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος α΄. Χορὸς Ἀγγελικός.
Τὴν νύκτα τῶν παθῶν ἐκφυγὼν θεοφόρε, προσῆλθες νοητῶς τῷ Ἡλίῳ τῆς δόξης· ἀσκήσει ἐνέκρωσας τῆς σαρκὸς τὰ σκιρτήματα, ὅθεν γέγονας ὑπογραμμὸς μοναζόντων καὶ διόρθωσις τῶν πιστοτάτων ἐν βίῳ, διὸ ἀνυμνοῦμέν σε.
Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ.
Στίχος. Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.
(Κεφ. στ´. 17-23.)
Tῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλήμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν καὶ οἱ ὀχλούμενοι ὑπό πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ’ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμούς αὐτοῦ ἔλεγε· «Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστίν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν ὅτι γελάσετε. Μακάριοι ἔστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδού γὰρ ὁ μισθός ὑμῶν πολύς ἐν τῷ οὐρανῷ.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ἅπαντα τὸν βίον μου, ἐν ἀμελείᾳ διάγων, καὶ πρὸ τοῦ τέλους ἔφθασα ἄκαρπος ὁ δείλεος, Ὑπεράγαθε· πονηρῶν πράξεων ἐπιφέρω μόνον, φορτία δυσβάστακτα, ἅπερ Φιλάνθρωπε, σκόρπισον ῥοπῇ τοῦ ἐλέους σου· καὶ δίδου μοι κατάνυξιν καὶ ἐπιστροφὴν τὴν σωτήριον· ταῖς τοῦ Ἀνανίου πρεσβείαις εὐπροσδέκτοις ὁ Θεός, ὃν εἰς πρεσβείαν προσάγω σοι καὶ τὴν σὲ κυήσασαν.
Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου.
ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων ἐν καμίνῳ.
Ἔτι ζῶν τρὶς εἰς τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ ἀνῆλθες διηγούμενος Θεοῦ ἡμῶν τὴν δόξαν· σὺν χορείαις Ἀγγέλων ἐκδυσώπει, ὅσιε Ἀνανία, ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύων.
Ὅλῳ τῷ πόθῳ συνημμένος, δι’ ἀσκήσεως στεῤῥᾶς σου τῷ Δεσπότῃ· ταῖς αὐτοῦ τρυφᾷς ἐλλάμψεσιν κραυγάζων, εὐλογητὸς εἶ Κύριε, ὁ Θεὸς εἰς τοὺς αἰώνας.
Τέλος τῶν πόνων εὗρες μάκαρ, τὴν ἀπόλαυσιν τὴν ἐν τῷ Παραδείσῳ· ἐκ στενῆς γὰρ ὁδοῦ κατήντησας εἰς πλάτος, τῆς Βασιλείας πάνσοφε, εὐλογῶν Θεὸν τῶν πάντων.
Θεοτοκίον.
Ἔτεκες Πάναγνε Μαρία, τὸν ἀχώρητον Δεσπότην τῶν ἁπάντων· ὃν ἀεὶ ὡς υἱόν, ὑπέρ ἡμῶν δυσώπει, νόσου καὶ πάσης θλίψεως ἀπαλλάξαι, Θεοτόκε.
ᾨδὴ η΄. Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ δοξασθέντα.
Ῥέει ἄφθονον χάριν ἰαμάτων, ἡ πανσέβαστος σορὸς τῶν σῶν λειψάνων· καὶ νοσημάτων σβέννυσι τοὺς ἄνθρακας καὶ φλεγομένους θλίψεσιν ἀτρώτους ἐνθέους ἀναψύχει.
Νόσων παντοίων καὶ κινδύνων, ἰατρὸς φανεὶς τρισμάκαρ Ἀνανία· τῆς ψυχῆς μου διὸ θεράπευσον τὴν νόσον, καὶ εὐρωστίαν δώρησαι, ταῖς ἐνθέοις σου πρεσβείαις.
Ῥῦσαι, παμμάκαρ Ἀνανία, συνεχόμενόν με, βαρείᾳ ἀσθενείᾳ· καὶ δειναῖς συμφοραῖς, πάθεσι καὶ κινδύνοις, πρὸς τὸν Θεόν τὸν εὔσπλαγχνον, εὐπροσδέκτοις σου πρεσβείαις.
Θεοτοκίον.
Παραδείσου ἀνοίγονται αἱ πύλαι, καὶ φλογίνη παραχωρεῖ ῥομφαία· καὶ τῶν ἀνθρώπων γένος διασῴζεται, τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου, σάρκα εἰληφότος ἐξ ἀπειράνδρου Κόρης.
ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τοῦτο ὁ οὐρανός.
Ἐλπίδι καὶ ἀγάπῃ θωρακισθείς, καὶ πιστῶς πεφραγμένος διέλυσας τὰς μηχανάς, καὶ τὰς μεθοδίας τοῦ πονηροῦ, καὶ νικητὴς γενόμενος νῦν στεφανηφόρος περιπολεῖς, σὺν ταῖς χοροστασίαις Ἀγγέλων καὶ δικαίων, περὶ τὸν θρόνον τοῦ Παντάνακτος.
Πηγήν σε τῶν θαυμάτων ὡς ἀληθῶς, ὁ Χριστός, ὦ τρισμάκαρ, σὲ ἀνέδειξε τὸν θαυμαστόν, ῥύπους καθαρίζουσαν τῶν παθῶν καὶ νοσημάτων, ἔνδοξε πόνους κατακλύζουσαν εὐχερῶς· διὸ καὶ ποταμόν σε τῶν θείων ἰαμάτων ἀπολαμβάνομεν, μακάριε.
Ἰούδας ὁ φιλάργυρος ἐμπαθῶς Ἰουδαίοις παρέδωκε τὸν Χριστόν· οὕτω καὶ σὺ μακάριε, ἐπὶ ἐπισκόπῳ διαβληθείς, ὑπὸ συγγενοῦς σου συνασκητοῦ, μὲ πληροφορίαις αὐτοῦ ψευδῶς, πληττόμενος ἠνέσχου, παμμάκαρ Ἀνανία, καὶ θαυμαστῶς προβάλλων σὴν ἀθωότητα.
Θεοτοκίον.
Παρθένε καὶ Μήτηρ τοῦ Ποιητοῦ, μητρικῇ παῤῥησία δυσώπει τὸν σὸν Υἱόν, σῶσαι δυναστείας τυραννικῆς, τοὺς σοὺς ἱκέτας δούλους σου καὶ ἐκ συκοφαντίας τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων καταργῆσαι, γαλήνην τε δωρῆσαι καὶ σωτηρίαν τοῖς ὑμνοῦσί σε.
Ἄξιόν ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Καἰ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις ἰαμάτων ὁ ποταμός, ὁ χαρίτων ῥείθροις ἀποπλύνων ῥύπον παθῶν, χαίροις ὁ νοσοῦσι παρέχων τὴν ὑγίειαν, ὅσιε Ἀνανία, σκέπε τοὺς δούλους σου.
Πράξεσιν ἐμπρέπων ἀσκητικαῖς, λύχνος ἀνεδείχθης διακρίσεως φαεινός· πρὸς γὰρ θεωρίας ἔλλαμψιν ἀνυψώθης καὶ δωρεῶν ἐπλήσθης τῶν ὑπὲρ ἔννοιαν.
Χαίροις τῶν θαυμάτων ὁ ποταμός, χαίροις ἀσθενούντων καὶ πασχόντων ὁ ἰατρός· χαίροις οὐρανόφρον, Ἀγγέλων συμπολίτα, ὅσιε Ἀνανία, Μαλλῶν τὸ καύχημα.
Θρόνῳ παριστάμενος τῷ φρικτῷ τοῦ Θεοῦ τῶν ὅλων ἐκδυσώπει ὑπὲρ ἡμῶν, ῥῦσαι ἡμᾶς κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης καὶ τῆς ἐπικειμένης ἡμῖν κολάσεως.
Χαίροις τεθλιμμένων ὁ ἀρωγός, καὶ τῶν ἀσθενούντων ὁ ταχύτατος ἰατρός, χαίροις ὁ τὰ πάθη διώκων τῶν ἀνθρώπων, ὅσιε Ἀνανία, Μαλλῶν ἀγλάισμα.
Ὤφθης ἐκ κοιλίας τῆς μητρικῆς, καθηγιασμένος ὡς ὁ ἔνδοξος Σαμουήλ· ἄξιος ἐδείχθης δι’ ἐναρέτου βίου, ὅσιε Ἀνανία, ἀξιοθαύμαστε.
Ἔχων παῤῥησίαν πρός τὸν Θεόν, Ὅσιε τρισμάκαρ, μὴ ἐλλίπῃς ἐκδυσωπῶν, ὑπέρ τῶν αἰτούντων τὴν θείαν σου πρεσβείαν, ὡς ἃν ἀπαλλαγῶμεν πάσης κακώσεως.
Ἔτι ζῶν ἀνῆλθες εἰς οὐρανούς, τρὶς κατηξιώθης τὰ ἀθέατα κατιδεῖν, Παραδείσου κάλλη Ἀγγέλων τε χορείας καὶ ἤνεγκας ἐν κόσμῳ ἄρτον οὐράνιον.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Μαλλῶν τε γόνος καὶ μοναστῶν τὸ καύχημα, τὸν Παράδεισον ἐκ τρίτου προσκυνῆσαι τὸ Πνεῦμά σου· πηγὴ ἰαμάτων ἀνεδείχθη ὁ βίος σου, θεοφόρε πατὴρ ἡμῶν Ἀνανία· νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχὴ οὐράνια χαρίσματα λαβῶν· τὴν ψυχήν σου εἰς οὐρανοὺς συνώδευσεν ὁ ἀναστὰς ἡμῶν Κύριος· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν.
Πάντας ἐλεεῖς χριστιανούς, τοὺς σοὶ προσδραμόντας καὶ πίστει σὲ ἱκετεύοντας, Ἀνανία ὅσιε, ἀξιοθαύμαστε· διὸ οἴκτιρον ἅπαντας καὶ νῦν τοὺς σοὺς δούλους, τάχιστα ῥυόμενος τῶν ἀδοκήτων δεινῶν, θλίψεως καὶ νόσου βαρείας, πάντων δυσχερῶν καὶ κινδύνων, εὔχου τῷ Θεῷ ὑπὲρ τῶν τέκνων σου.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι· Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.
Δίστιχον·
Παράκλησιν ἱεράν, Ἀνανία παμμάκαρ, Ἰωαννίκιος ἁμαρτωλός
ταπεινῶς ᾄδει σοι ἐνθέῳ πόθῳ.
Τον είδα πριν από πολύ καιρό να περπατάει μέσα από ένα χωριό.
Τον είδα πριν από πολύ καιρό να περπατάει μέσα από ένα χωριό
Κάτω από το βάρος του σταυρού πίσω του,
ταπεινωμένος, βασανισμένος, σκυμμένος.
Όπου κι αν περνούσε, άνθιζαν μηλιές
Τσιρλούσαν πουλιά σε νέες φωλιές
Και ανοιξιάτικο χορτάρι φύτρωνε από το σώμα της γης.
Τα κοπάδια έτρεχαν στα πόδια του.
Τα κοπάδια ούρλιαζαν πράα σαν να προσεύχονταν.
Απλώς τα ευλόγησε με τον ήλιο.
Σαν έκπληκτο παιδί, έτρεχα με άλλα παιδιά
Και χορεύαμε γύρω Του:
Χάιδευε τα χρυσά μας κεφάλια.
Και έφυγε, μετά πήγα στην Ανάσταση
Και δεν τον ξαναείδα ποτέ —
Αλλά από τότε η καρδιά μου τον αναζητούσε και τον ζητούσε.
Ζαχαρία Στάνκου
Παρακλητικὸς Κανων εις τον Μεγαλομάρτυρα Αγιον Γεώργιον τὸν Τροπαιοφόρον . ποίημα Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου !!!!
῞Αγιος
Γεώργιος
̒Ο
Μεγαλομάρτυς καὶ Τροπαιοφόρος
̒Ο
῞Αγιος Γεώργιος εἶναι ἀπό τούς δημοφιλέστερους ̒Αγίους τῆς ̉Εκκλησίας μας. ̒Ο
Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ 275 καί 281 στή Νικομήδεια τῆς Βιθυνίας. ̒Ο πατέρας
του Γερόντιος ἧταν στρατιωτικός καί Συγκλητικός. ̒Η μητέρα του Πολυχρονία
καταγόταν ἀπό τή Λύδδα τῆς Παλαιστίνης. Καί οἱ δύο γονεῖς τοῦ Γεωργίου εἶχαν
βαπτιστεῖ χριστιανοί. Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἡ οἰκογένειά του
μετακόμισε στή Λύδδα, τήν πατρίδα τῆς μητέρας του. Σέ νεαρή ἡλικία, ὁ Γεώργιος ἀκολούθησε
στρατιωτική καριέρα καί ἐντάχθηκε στό Ρωμαϊκό Στρατό. Γρήγορα ξεχώρισε γιά τίς ἰκανότητες
καί τήν ἀνδρεία του κι ἔλαβε τό ἀξίωμα τοῦ Τριβούνου. ̒Ο αὐτοκράτορας
Διοκλητιανός τόν προήγαγε σέ Δούκα (διοικητή) καί Κόμη (συνταγματάρχη) στό σῶμα
τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς.
Τό 303 μ.Χ. ὁ Διοκλητιανός ἄρχισε διωγμούς
κατά τῶν Χριστιανῶν. ̒Ο Γεώργιος ἀρνήθηκε νά ἐκτελέσει τίς διαταγές του καί ὁμολόγησε
τήν πίστη του. ̒Ο αὐτοκράτορας τότε διέταξε νά ὑποβάλουν τόν Γεώργιο σέ φρικτά
βασανιστήρια, προκειμένου νά ἀπαρνηθεῖ τήν πίστη του. ̉Αφοῦ τόν λόγχισαν, τοῦ ξέσχισαν τίς σάρκες
μέ εἰδικό τροχό ἀπό μαχαίρια. ῎Επειτα τόν ἔριξαν σέ λάκκο μέ βραστό ἀσβέστη καί
κατόπιν τόν ἀνάγκασαν νά βαδίσει μέ πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. ̒Ο Γεώργιος ὑπέμεινε καρτερικά τό μαρτύριο
καί στίς 23 ̉Απριλίου τοῦ 303 ἀποκεφαλίστηκε στά τείχη τῆς Νικομήδειας.
Τό λείψανό
του μαζί μέ αὐτό τῆς μητέρας του, ἡ ὁποία μαρτύρησε τήν ἴδια ἤ τήν ἐπόμενη ἡμέρα,
μεταφέρθηκε καί τάφηκε στή Λύδδα. ̉Επί
τοῦ τάφου τοῦ Γεωργίου ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἔκτισε ναό. ̒Η φήμη τοῦ ̒Αγίου
διαδόθηκε σέ ὅλη τήν ἀνατολή. ῎Ηδη, τόν 4ο ὑπήρχαν στή Συρία ναοί μέ τό ὄνομά
του. Στήν Βασιλεύουσα ἀναφέρεται ναός τοῦ ἅγίου Γεωργίου, ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ
Μεγάλου Κωνσταντίνου. Στήν πατρίδα μας δέν ὑπάρχει πόλη ἤ χωριό πού νά μήν ἔχει
ναό ἤ παρεκκλήσιο ἀφιερωμένο στή μνήμη του. Οἱ ὑμνογράφοι, όπως ο Ρωμανός ο
Μελωδός, του αφιέρωσαν
θριαμβευτικούς ύμνους καί ἐγκώμια.
Παρακλητικὸς
Κανὼν
εἰς
τὸν Μεγαλομάρτυρα ῞Αγιον Γεώργιον
τὸν Τροπαιοφόρον
ποίημα
Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου
Εὐλογήσαντος
τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις)
καὶ τὰ ἑξής:
Ἦχος
δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…
|
Τ |
ῷ ἀθλοφόρῳ
οἱ πιστοί δεῦτε πάντες,* εὐσεβοφρόνως προσπεσόντες βοῶμεν,* Τροπαιοφόρε ἔνδοξε
Γεώργιε,* ῥῦσαι τοὺς τιμῶντας σε λοιμικῆς ἀσθενείας,* πάσης περιστάσεως* καὶ
ποικίλων κινδύνων,* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, ἀθλητά,* σὲ γὰρ προστάτην
Ορθόδοξοι ἔχομεν.
Δόξα
Πατρὶ καὶ Υἱῷ… ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος δʹ
῾Ω ς τῶν αἰχμαλώτων
ἐλευθερωτὴς* καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής,* ἀσθενούντων ἰατρός,* βασιλέων ὑπέρμαχος,*
Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε,* πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,* σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Καὶ
νῦν καὶ ἀεί … Θεοτοκίον.
|
Ο |
ὐ
σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ
προΐστασο πρεσβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τὶς δὲ
διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ
δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.
῾Ο
Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].
ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν
διοδεύσας.
Πρὸς σὲ καταφεύγω
δεητικῶς,* Γεώργιε μάρτυς, καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* παράσχου μοι ταύτην,
θεηγόρε,* ἵνα μὴ τάχος ἀπόλλλυμαι, ἔνδοξε.
Τὰ πάθη ἐμόλυναν
τὴν ψυχὴν* ἐμοῦ τοῦ ἀθλίου* καὶ ἀχρείου, θαυματουργέ,* διὸ σοι, Γεώργιε,
προσπίπτω* καὶ ἐξαιτοῦμαι βοήθειαν, πάντιμε.
Παράσχου μοι
μάρτυς, θαυματουργέ,* μετάνοιαν, πίστιν* καὶ τὸν βίον εἰρηνικόν,* ὡσαύτως μοι δὸς
τῷ ἱκέτῃ* ὑπομονὴν καὶ ἀγάπην, Γεώργιε.
Θεοτοκίον.
̉Ενθέρμως
σέ, Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ,* ἐγὼ ὁ ἀχρεῖος* ἱκετεύω γονυκλινῶς* θεράπευσον τάχος τῆς
ψυχῆς μου* καὶ σώματός μου τὰ ἔλκη, Θεόνυμφε.
ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…
Αἰχμαλώτων ὁ ῥύστης,*
σὺ ἀληθῶς γέγονας* καὶ τῶν ὀρφανῶν, θεηγόρε,* μέγα προπύργιον.* Τῶν ἀσθενούντων
ἀεὶ* καὶ τῶν πτωχῶν ὁ προστάτης* ἀνεδείχθης, πάντιμε μάρτυς Γεώργιε.
῾Ικετεύω σέ,
μάρτυς,* τὸν σκοτασμὸν ἅρπασον * καὶ τήν τῆς ψυχῆς ἀθυμίαν σὺ ἀποδιωξον.* Δίδου
ἀπαύστως, σεμνέ,* τῷ σοὶ πιστῶς προσδραμόντι* ὑγιείαν ἀκλόνητον,* μάκαρ
Γεώργιε.
Τοῦ καρκίνου τὸ
πάθος* σὺ ἀφ̉ ἡμῶν δίωξον,* τῇ σῇ κραταιᾷ μεσιτεία,* μάρτυς Γεώργιε,* καὶ δίδου
πᾶσι, σοφέ,* τὴν ψυχῆς ἠρεμίαν* καὶ χαρὰν τοῦ Πνεύματος* ἀδιατάρακτον.
Θεοτοκίον.
̉Ορθοδόξων ἐδείχθης*
καταφυγή, Δέσποινα,* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάριστε,* τῶν ἀσθενοῦντων
ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος* ἀκατανίκητος.
Διάσωσον* ἐκ
πάσης βλάβης ἱκέτας σου, ἀθλοφόρε,* ὅτι πάντες πρὸς σὲ ἀεὶ* πιστῶς
καταφεύγομεν,* τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ στεφηφόρον.
̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,
πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴασαι τῆς
ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Εἶτα
ὁ ῾Ιερεύς: Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς …
῾Ο
Χορός:
Κύριε, ἐλέησον. (δωδεκάκις)
῾Ο
῾Ιερεύς:
῞Οτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος … καὶ τὸ
Κάθισμα. Ἦχος
βʹ. Πρεσβεία θερμὴ.
Πρεσβείαν τὴν σὴν*
κατέχοντες, φιλόχριστε,* παγίδων πολλῶν* λυτρούμεθα ἱκέτες σου.* ̉Εκτενῶς βοῶμεν
σοι, ὦ Γεώργιε, τάχος πρόφθασον* καὶ ἐκ κινδύνων ῥύσασθαι
ἡμᾶς*
ὁ μέγας προστάτης τῶν τιμῶντων σε.
ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα,
Κύριε...
Σὲ ἐλπίδα καὶ
στήριγμα,* ὡς καὶ ἰατρὸν ἀλάνθαστον ἔχομεν,* διὸ πίστει σοι προστρέχομεν* τοῖς
λειψάνοις,* ἅγιε Γεώργιε.
Τῶν παθῶν μου τὸν
τάραχον* σύ, Τροπαιοφόρε,* τάχος κατάπαυσον* καὶ τὸν νοῦν μου ἀποκάθαρον* ἐκ
παντοίων σκέψεων, Γεώργιε.
Σὺ τὴν γλῶσσαν
μου φύλαξον* ἐκ τῆς κατακρίσεως, τρισμακάριστε,* καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον* τοῦ
δοξάζειν* Κτίστην τὸν τοῦ σύμπαντος.
Θεοτοκίον.
῏Ω Πανάχραντε
Δέσποινα,* τὸν σὸν Υἱὸν ἀεὶ καθικέτευε,* ἵνα πάντες ἀπολαύσωμεν* παραδείσου
κάλλη οἱ ἀνάξιοι.
ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς...
|
Σ |
ῶμα
καὶ ψυχὴ* ὡς καὶ τὴν σὴν καρδίαν ᾄδοντας* τῷ Κυρίῳ προσήνεγκας, θαυμαστέ,* διὸ
στεφάνους, Γεώργιε, παρέλαβες.
Δώρισαι ἡμῖν* τὴν
ὑγείαν δεομένοις σου* καὶ τῆς ψυχῆς ὡς καὶ τοῦ σώματος ἀεί,* Τροπαιοφόρε
Γεώργιε, πάντων σέμνωμα.
Λῦσον τὴν ἀχλὺν*
τῶν πταισμάτων μου, Γεώργιε,* καὶ τὴν καρδίαν μου πλήρωσον χαρᾶς, Τροπαιοφόρε,
μακαρίας Λύδδας βλάστημα.
Θεοτοκίον.
̉Ιασαι, ῾Αγνή,* τῆς
καρδίας μου τὰ τραύματα καὶ τοῦ νοὸς μου, Κόρη, τὴν ἔπαρσιν* καὶ ὑγιείαν τῇ
πρεσβείᾳ σου παράσχου μοι.
ᾨδὴ
στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ...
Παράσχου μοι ὑγιείαν
καὶ ῥώμην* ὡς καὶ τὴν σὴν ἰσχυρὰν προστασίαν,* ἐκ τῆς οἰήσεως σῶσον με τάχος*
καὶ ἐκ παγίδων τοῦ ὄφεως ῥῦσαι με,* Γεώργιε μάρτυς σεπτέ,* Ορθοδόξων τὸ ἅγιον
πρότυπον.
̉Ι άτρευσον τῆς
ψυχῆς μου τὸ ἄλγος* καὶ τὴν κάκωσιν τοῦ σώματος, μάρτυς,* ὡς τὸν Χριστὸν δυνατῶς
ἀγαπήσας,* Τροπαιοφόρε Γεώργιε ἔνδοξε,* καὶ δίδου μοι εὐθυπορεῖν* πρὸς ὁδοὺς τὰς
εὐθείας καὶ σῶσον με.
Προστάτην σε τῆς
ζωῆς ἐπίσταμαι* καὶ ἀκοίμητον φρουρὸν σὲ κατέχω,* τοὺς πειρασμοὺς ἀπελαύνεις
μακρόθεν,* σὺ καὶ τὰς νόσους διώκεις ταχύτατα,* Γεώργιε θαυματουργέ,* Ορθοδόξων
στεῤῥὸν κατάφύγιον.
Θεοτοκίον.
̒Ηλίου τοῦ νοητοῦ
σύ, ῎Αχραντε,* ἀνεδείχθης, Θεοτόκε, μητέρα,* ὃν καθικέτευε, κόρη, ἀπαύστως* καὶ
ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ἐξευμένισον* δεόμεθά σου, ὦ Μαριάμ,* ἵνα λάβωμεν χάριν καὶ ἔλεος.
Διάσωσον* ἐκ
πάσης βλάβης ἱκέτας σου, ἀθλοφόρε,* ὅτι πάντες πρὸς σὲ ἀεὶ* πιστῶς
κατάφεύγομεν,* τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ στεφηφόρον.
῎Αχραντε,* ἡ διὰ
λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα
μητρικὴν παῤῥησίαν.
Καὶ
πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ τὸ
Κοντάκιον.
Ἦχος βʹ. Προστασία.
Σὺ προστάτης τῶν
Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν ποιητὴν ἀμετάθετος,* μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν
δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν θερμῶς
δεομένων σοι·* ἅγνισον τὴν ψυχὴν μου* καὶ φύλαξόν μου τὸ σῶμα* ἀπὸ παγίδων τοῦ ἔχθροῦ,*
ἀξιάγαστε Γεώργιε.
Καὶ
εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δʹ.
Δίκαιος ὡς φοίνιξ
ἀνθίσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται. (δίς)
Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν
τῷ οἴκῳ Κυρίου.
Δίκαιος ὡς φοίνιξ
ἀνθίσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.
῾Ο
῾Ιερεύς:
Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …
῾Ο
Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)
῾Ο
῾Ιερεύς: ̉ Εκ
τοῦ κατὰ Ιωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου, τὸ ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.
(Κεφ.
ιεʹ 17-27, ιστʹ 1-2)
῾Ο
Χορός:
Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς
ἑαυτοῦ Μαθηταῖς. Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμίν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς
μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν
τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ̉ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ
κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμίν·
οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ
τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν, ἀλλὰ ταῦτα πάντα
ποιήσουσιν ὑμὶν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με, εἰ μὴ ἦλθον
καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον˙ νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας
αὐτῶν. Ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ. Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ
οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον˙ νῦν δὲ καὶ ἐωράκασι καὶ μεμισήκασι
καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου, ἀλλ̉ ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ αὐτῶν,
ὅτι ἐμίσησάν με δωρεάν. Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμὶν παρὰ τοῦ
πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος
μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ˙ καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ̉ ἀρχῆς μετ̉ ἐμοῦ ἐστε. Ταῦτα
λελάληκα ὑμὶν ἵνα μὴ σκανδαλισθῆτε, ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ̉ ἔρχεται
ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ.
῾Ο
Χορός:
Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.
῏Ηχος
β´. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…
Ταῖς τοῦ ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ
πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ
νῦν καὶ ‘αεὶ…
Ταῖς τῆς Θεοτόκου
πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν
με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου …
Ἦχος
πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι...
Μὴ ἐγκαταλείπῃς
με, Μεγαλομάρτυς Κυρίου,* τὸν πρὸς σε προστρέχοντα, ἀξιάγαστε·* θλῖψις γὰρ ἔχει
με,* φέρειν οὐ δύναμαι* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ
ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος·* πάντοθεν πολεμούμενος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν
σου·* μάρτυς τοῦ Δεσπότου* ἐλπὶς συ καὶ προστάτης τῶν πτωχῶν,* Τροπαιοφόρε
Γεώργιε,* Λύδδας ἄνθος εὔοσμον
῾Ο
῾Ιερεύς:
Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …
῾Ο
Χορός:
Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)
῾Ο
῾Ιερεύς:
Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …
῾Ο
Χορός:
Αμήν.
Καὶ
ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.
ᾨδὴ
ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς Ιουδαίας...
̉Ασθενῶν ἰατρεῖον*
καὶ πτωχῶν καταφύγιον μέγα, ἔνδοξε,* σὺ ὄντως ἀνεδείχθης,* Γεώργιε παμμάκαρ, διὸ
πίστει κραυγάζομεν·* ῾Ο τῶν πατέρων ἡμῶν* Θεὸς, εὐλογητὸς εἶ.
Τῶν τυφλῶν
βακτηρίαν* ὀνομάζουσι πάντες σέ, ἀξιάγαστε,* καὶ τῶν ἀβοηθήτων* βοήθειαν καὶ
σκέπην·* διὸ ἅπαντες ψάλλομεν·* Χαῖρε, πιστῶν χαρμονὴ* καὶ δόξα ̉Ορθοδόξων.
Μοναζόντων τὸ
κλέος* καὶ πιστῶν θεῖον καύχημα, πνευματέμφορε,* δαιμόνων καθαιρέτης,* ὁ μέγας ἀνεδείχθης·*
διὸ ἅπαντες ᾄδομεν·* Μεγαλομάρτυς Χριστοῦ* πιστῶν χαρὰ καὶ κλέος.
Θεοτοκίον.
̉Αρετῶν σὺ ταμεῖον*
ἀνεδείχθης, Μαρία θεοχαρίτωτε,* διὸ καὶ σὲ ὑμνοῦμεν* καὶ πίστει προσκυνοῦμεν* οἱ
ἀνάξιοι ᾄδοντες·* Χαῖρε, Παρθένε ἁγνή,* ἡ δόξα τῶν ἀγγέλων.
ᾨδὴ
ηʹ. Τὸν Βασιλέα...
Τὸν Βασιλέα* σὺν
τῷ σεμνῷ Γεωργίῳ* μοναζόντων τᾲ πλήθη αἰνεῖτε* καὶ ὑπερυψοῦτε* εἰς πάντας τοὺς
αἰώνας.
Πολυχρονίαν* καὶ
τὸν υἱὸν αὐτῆς πᾶσαι*Ορθοδόξων χορεῖαι ὑμνεῖτε* καὶ ὑπερυψοῦτε* εἰς πάντας τοὺς
αἰῶνας.
῾Η βιοτὴ σου* χαρᾶς
πληροῖΟρθοδόξους* καὶ εὐφραίνει καρδίας ἁπάντων* τῶν τὸ ὄνομά σου φερόντων,
Θεοφόρε.
Θεοτοκίον.
Τὴν ἀσθεσοῦσαν* ἐκ
τῶν παθῶν τῶν ποικίλων,* Θεοτόκε, ἀθλίαν ψυχὴν μου* ἴασαι τάχος,* ἵνα μὴ ἀπολοῦμαι.
ᾨδὴ
θʹ. Κυρίως Θεοτόκον.
Γεώργιε
παμμάκαρ,* καύχημα Λυδδαίων* καὶΟρθοδόξων στεῤῥὸν καταφύγιον* τοὺς προσιόντας
σοι, μάρτυς,* χαρᾶς ἀξίωσον.
Σὺν τῇ σεπτῇ μητρὶ
σου* ἅπασι παράσχου* σωτηριώδη μετάνοιαν, ῞Αγιε,* καὶ τοὺς τιμῶντας σε πόθῳ*
δεινῶν ἀπάλλαξον.
̉Εκ τῆς
φιλαργυρίας* καὶ τῆς φλυαρίας,* Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, σῶσον με* καὶ τοὺς πρὸς σὲ
προσδραμόντας* παθῶν ἀπάλλαξον.
Θεοτοκίον.
῾Ροὴν μου τῶν
δακρύων* μὴ ἀποποιήσῃς,* Θεοτόκε Παρθένε, σοῦ δέομαι* καὶ ἐκ ψυχῆς μου τὴν
λύπην* τάχος διάλυσον.
Καὶ
εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.
῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,*
τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν
τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν
Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς*
μακαρίζειν σε Τροπαιοφόρε,* τὸν ἀειμακάριστον καὶ θεοκόσμητον,* καὶ προστάτην
πάντων ἡμῶν.* Τὸν δεδοξασμένον παρὰ Θεῷ* καὶ πεφιλημένονΟρθοδόξοις χριστιανοῖς,*
τὸν μετὰ ἀγγέλων Θεῷ δοξολογοῦντα* καὶ νέμοντα ἰάσεις* πᾶσι τοῖς θέλουσι.
Τὸν Μεγαλομάρτυρα
τοῦ Χριστοῦ* καὶ τῶν ἀσθενούντων* τὸν ἀνάργυρον ἰατρόν,* τῶν ῾Ελλήνων κλέος* καὶΟρθοδόξων
δόξαν,* Γεώργιον, μεθ̉ ὕμνων* πάντες τιμήσωμεν.
Φύλαττε τὸ σῶμα
μου, θαυμαστέ,* ἀπὸ τοῦ καρκίνου* καὶ ἐκ νόσων παντοειδῶν,* ὡς καὶ τὴν ψυχὴν
μου* ἐκ τῶν παθῶν, τρισμάκαρ,* Γεώργιε θεόφρον,* πιστῶν ἀγλάϊσμα.
Πᾶσαν τὴν ἐλπίδα
μου, θαυμαστέ,* πρὸς σὲ ἐπιῤῥίπτω* ὁ ἀνάξιος τοῦ Θεοῦ,* διὸ σοι προσπίπτω* καὶ
δέομαι ὁ τάλας* τὰ τῆς ψυχῆς μου ἔλκη τάχος θεράπευσον.
Δίδου μοι
μετάνοιαν, θαυμαστέ* Γεώργιε μάρτυς,* ἐκκλησίας ἡ χαρμονή,* ἵνα ἀπολαύσω ὁμοῦ σὺν
τῇ μητρί σου* τὴν δόξαν τοῦ Δεσπότου* ἐν ἣ ἀγάλλεσαι.
῏Ω Πολυχρονία
θαυματουργέ,* μετὰ τοῦ υἱοῦ σου,* Γεωργίου τοῦ θαυμαστοῦ,* ῥύσατε ἱκέτας* ἐκ
βλάβης καὶ κινδύνων* καὶ σώσατε λιταῖς σας* ἐκ τῆς κολάσεως.
Μάρτυς ῾Ριψιμία
θαυματουργέ,* σὺν τῷ Γρηγορίῳ* καὶ παρθένῳ Γαϊανῇ* καὶ Πολυχρονίᾳ μητρὶ
Τροπαιοφόρου,* σὺν τῇ ῾Αγίᾳ Νίνᾳ* σώσατε ἅπαντας.
Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων
αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου,* Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ Ἅγιοι πάντες* μετὰ τῆς
Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
῾Ο
Χορός:
῞Αγιος ὁ Θεός,… (τρίς) Δόξα Πατρὶ … Καὶ νῦν… Παναγία τριάς,… Κύριε ἐλέησον,
(τρίς). Δόξα Πατρὶ… Καὶ νῦν… Πάτερ ἡμῶν, …
῾Ο
῾Ιερεύς:
῞Οτι σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία …
Εἶτα
τὸ ̉Απολυτίκιον. Ἦχος δʹ.
῾Ω ς τῶν αἰχμαλώτων
ἐλευθερωτής* καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής,* ἀσθενούντων ἰατρός,* βασιλέων ὑπέρμαχος,*
Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε,* πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,* σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
῾Ο
῾Ιερεύς:
̉ Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεός… καὶ μνημονεύει τὰ ὀνόματα τῶν πιστῶν καὶ ποιεῖ μκρὰν ἀπόλυσιν.
῾Ο
Χορός:
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ… Κύριε, ἐλέησον (τρίς) Πάτερ, ἅγιε εὐλόγησον.
Τῶν
πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλομεν:
῏Ηχος
βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...
Πάντων
προστατεύεις ἀληθῶς* τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει* τῇ προστασίᾳ τῇ σῇ,* ἄλλον γὰρ
οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεόν,* ἐν ποικίλοις νοσήμασι,* ἀεὶ σὲ μεσίτην* οἱ
κατακαμπτόμενοι ὑπὸ πταισμάτων πολλῶν,* μάρτυς τοῦ Θεοῦ τοῦ ῾Υψίστου,* ὅθεν σοι
προστρέχομεν πόθῳ* πάντες οἱ Ορθόδοξοι, μακάριε.
῏Ηχος
πλ. δʹ.
Δέσποινα,
πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ
θλίψεως.
῏Ηχος
βʹ.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα
μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
῾Ο
῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.
Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν,* ΚύριεΙησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός,* ἐλέησον καὶ σῶσον
ἡμᾶς. ̉Αμήν.
ΕΓΚΩΜΙΑ
εἰς
τὸν ἔνδοξον Μεγαλομάρτυρα ῞Αγιον Γεώργιον τὸν Τροπαιοφόρον
Ποίημα
τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου
Στάσις
αʹ. ῾Η ζωή ἐν τάφῳ.
ΔεῦτεΟρθοδόξων* οἱ
χοροὶ ἐκτενῶς,* Γεωργίου τὰ μαρτύρια ἅπαντες* ἀνυμνήσωμεν γεραίροντες αὐτόν.
῎Ανθος σὺ τῆς
Λύδδας* ἀνεδείχθης, σοφέ,* τῷ Κυρίῳ σεαυτὸν ἀνατέθηκας* καὶ ἀνέθαλες καρποὺς
μαρτυρικούς.
Βουληθεὶς τὰς
τρίβους* τῶν μαρτύρων, σοφέ,* ἠκολούθησας αὐτῶν τοῖς ἀθλήμασι,* ὧ Γεώργιε,
θαυμάτων ἡ πηγή.
Αἱ σεπταὶ εἰκόνες*
ἰαμάτων πηγαὶ* ἀνεδείχθησαν, Γεώργιε ἅγιε,* καὶ ταμεῖα πολυτρόπων δωρεῶν.
̉Εκτενῶς δυσώπει*
τῷ Κυρίῳ, σοφέ,* λυτρωθῆναι ἐκ δεινῶν περιστάσεων* τοὺς προστρέχοντας πρὸς σὲ ἱκετικῶς.
῎Ορθρος τῶν μονῶν
σου* φαεινὸς καὶ καὶ τερπνὸς* ἀνεδείχθησαν εἰκόνες σου, ῞Αγιε,* καὶ ταμεῖα ἰαμάτων
δαψιλῶν.
Λόγους οὐχ εὑρίσκω*
ἐξυμνῆσαι ὀρθῶς,* παναοίδημε Γεώργιε, ἄθλους σου* οὗς ὑπέστης ἀγαλλόμενος σεμνῶς.
῎Ινα τὸν Σωτῆρα*Ιησοῦν
μιμηθῇς* διωγμοὺς σὺ καὶ μαρτύρια ἔλαβες* ἀγογγύστως, ὦ Γεώργιε σεμνέ.
Λείψανά σου,
μάκαρ,* προσκυνοῦμεν ἀεὶ* καὶ δοξάζομεν τοὺς ἄθλους σου, ἔνδοξε,* ὧ Γεώργιε,
θαυμάτων ἡ πηγή.
̉Εν τῷ κριτηρίῳ*
στεντορίᾳ φωνῇ*Ιησοῦν σὺ ὡμολόγησας, πάντιμε,* διὸ ἔλαβες μαρτύρια πολλά.
̉Εν τῷ λάκῳ
χαίρων* τῆς ἀσβέστου, σεμνέ,* σὺ ἐῤῥίφθης ὑπ̉ ἀπίστων, Γεώργιε,* πλὴν οὐκ ἔπαθεν
τὸ σῶμα σου οὐδέν.
Μετὰ τῶν ἀνόμων* ἐλογίσθης
ποτὲ* σὺ τὸ κλέοςΟρθοδόξων, Γεώργιε,* καὶ προπύργιον ἁπάντων τῶν πιστῶν.
̉Ιατρὸς ἐδείχθης*
νοσημάτων πολλῶν διὰ τοῦτο σοι τὰ πλήθη προσέρχονται* καὶ λαμβάνουσι ἰάσεις, ἀγαθέ.
Μετὰ τῶν ἀγγέλων*Ορθοδόξων
πληθὺς* συναγάλλεται, Γεώργιε, σήμερον* καὶ αἰτεῖται τὴν βοήθειαν τὴν σήν.
῎Εχων παῤῥησίαν*
πρὸς Θεὸν ἀληθῶς* καθικέτευε αὐτὸν σῶσαι ἅπαντας* ἐκ καρκίνου, ὦ Γεώργιε σοφέ.
῎Ηθλησας νομίμως* ἐν
σταδίῳ, σεμνέ,* καὶ Χριστὸν μεγαλοφώνως ἐκήρυξας* καὶ ὡδήγησας τῇ πίστει σου
πολλούς.
῾Ως μαρτύρων
κλέος* σὲ τιμῶμεν ἀεὶ*Ορθοδόξων, ὦ Γεώργιε, καύχημα* καὶ ῾Ελλήνων κατάφύγιον
στεῤῥόν.
Δόξα
Πατρὶ… Τριαδικόν.
Σὲ Τριὰς ῾Αγία,* ἀνυμνοῦσι
πιστοὶ* καὶ αἰτοῦσιν παρὰ σοῦ θεῖον ἔλεος,* ὡς καὶ τέλη τῆς ζωῆς εἰρηνικά.
Καὶ
νῦν… Θεοτοκίον.
Τοῦ Χριστοῦ μου μῆτερ,*
σὲ τιμῶμεν πιστοὶ* καὶ πρὸς σε γονυκλινῶς καταφεύγομεν,* ἵνα λάβωμεν τὰς θείας
δωρεάς.
Στάσις
βʹ. ῎Αξιόν ἐστιν.
῎Α ξιόν ἐστιν* ἀπονέμειν
σοι τιμᾶς, θεόφρον,* τῷ ὑπὲρ Χριστοῦ παθόντι τὰ πάνδεινα* καὶ νικήσαντι τὸ
κράτος τοῦ ἐχθροῦ.
Χαίρουσι ἀεὶ*Ορθοδόξων
ἡ πληθύς, παμμάκαρ,* ἔχοντές σε καταφύγιον ἄτρωτον* καὶ ἀπάνεμον λιμένα, ἱερέ.
Φύλαττε ἀεὶ* τοὺς
γονεῖς ὡς καὶ τὰ τέκνα, μάρτυς,* ἀπὸ πάσης νόσου καὶ θλίψεως* καὶ συντρόφευσον
αὐτοῖς νυχθημερόν.
῎Α ναρχον Θεὸν*
μεσιτεία σῇ, Τροπαιοφόρε,* τάχος ἐξευμένισον, τρισμακάριστε,* ἵνα μὴ ὁ τάλας
πάντων κολασθῶ.
Χαίρει οὐρανὸς*
καὶ ἡ γῆ σκιρτᾶ, Τροπαιοφόρε,* βλέποντες τὰ θαύματά σου, Γεώργιε,* ἃ ποιεῖς
νυχθημερὸν ἐν τοῖς πιστοῖς.
Λύδδας τὸν βλαστὸν*
ἀνυμνοῦσιν οἱ πιστοὶ ἀπαύστως* καὶ προστρέχουσι αὐτῷ, ἵνα λάβωσι* τὸ ποθούμενον
ἐν τάχει δαψιλῶς.
῎Ε χουσι μοναὶ* σὲ
προστάτην τε καὶ πολιοῦχον* καὶ δοξάζουσι πατέρες σὸν ὄνομα* καὶ μητέρες εἰσὶ ἔμπλεοι
χαρᾶς.
Νίκας χορηγεῖς, ὦ
Γεώργιε Τροπαιοφόρε, πᾶσι τοῖς πιστῶς πρὸς σὲ καταφεύγουσι* καὶ τιμῶσι ὄνομά
σου τὸ σεπτόν.
Τρέμω καὶ θρηνῶ* ἐννοῶν
τοῦ βίου μου τὸ πέρας* καὶ τὰς πράξεις ἃς ἀφρόνως ἐποίησα* κέκλημαί σε θεῖον
πρεσβευτήν.
Κάθαρον τὸν νοῦν*
ἐκ τῆς ἀκηδίας, θεοφόρε,* ὡς καὶ ἐκ τῆς οἰήσεως, μακάριε,* σὺ ὁ ἔχων παῤῥησίαν
πρὸς Θεόν.
῎Εφριξεν ἡ γῆ*
καθορῶσα τὰ μαρτύριά σου* ἃ διὰ Χριστὸν ὑπέστης, Γεώργιε,* σὺ τὸ κλέος καὶ ἡ
δόξα τῶν πιστῶν.
῎Αναψον ταχὺ* τὴν
τῆς πίστεως ἄσβεστον φλόγα,* ἵνα ὁ ἀνάξιος, ὦ Γεώργιε,* ἐν τῷ βίῳ μου πιστῶς σὲ
μιμηθῶ.
῾Ρ αίνουσι πιστοὶ*
δι̉ ἀνθέων σὴν εἰκόνα, μάκαρ,* ὡς καὶ λείψανά σου, μάρτυς Γεώργιε,* τὰ
παρέχοντα ἰάσεις πᾶσι δαψιλῶς.
Πᾶσαν τὴν ζωὴν*
πρὸς σέ, μάρτυς, ἐπιῤῥίπτω ὄντως* καὶ αἰτοῦμαι σὴν βοήθειαν, ῞Αγιε, ἵνα τύχω
βασιλείας οὐρανῶν.
῎Εχουσι χαρὰν* οἱ
πιστοὶΟρθόδοξοι, φωσφόρε, οἱ πίστει καὶ πόθῳ σοι καταφεύγοντες* καὶ λαμβάνουσι
τὴν χάριν δαψιλῶς.
Δόξα
Πατρὶ… Τριαδικόν.
῎Αξιόν ἐστιν* μεγαλύνειν σε Τριὰς ῾Αγία*
ἡ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ποιήσασα* καὶ λυτρώσασα αὐτὸ ἐκ τῆς φθορᾶς.
Καὶ
νῦν… Θεοτοκίον.
῎Αξιόν ἐστιν* μεγαλύνειν τὴν Χριστοῦ
Μητέρα* τὴν τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων λυτρώσασαν* καὶ παρέχουσα ἰάσεις τοῦς πιστοῖς.
Στάσις
γʹ. Αἱ γενεαὶ…
Αἱ γενεαὶ νῦν πᾶσαι,
Γεώργιε τρισμάκαρ,* προσφέρουσί σοι ὕμνους.
Γεώργιε θεόφρον,*
ἀπάλλαξον ἐκ λοίμης* χοροὺς τῶν Ορθοδόξων.
Οὐ θέλω σιωπῆσαι,
Γεώργιε, τὸ πλῆθος,* ἃ συντελεῖς θαυμάτων.
̉Ιάσεων ὑπάρχεις* ἀδάπανον
ταμεῖον,* κλεινὲ Τροπαιοφόρε.
̉Εξήνθησας τὸ
πάλαι,* σοφὲ Τροπαιοφόρε,* ἐν τῇ Καππαδοκία.
Τοῦ βασιλέως
κόρην* τοῦ δράκοντος ἐξείλου,* Γεώργιε, τὸ πάλαι.
Νοσοῦντας
θεραπεύεις* καὶ πάσχοντας, φωσφόρε* Γεώργιε, ταχέως.
Προπύργιον ὑπάρχεις*
πασῶν τῶν μοναζόντων,* Γεώργιε θεόφρον.
Πηγὴ θαυμάτων ὤφθη,*
Γεώργιε τρισμάκαρ,* ἡ ἱερὰ εἰκὼν σου.
Τῶν μοναστῶν τὸ
πλῆθος* ἐν πόθῳ σὲ ὑμνοῦσι,* Γεώργιε φωσφόρε.
Μεγαλομάρτυς,
πάντας* τοὺς σοὶ καταφυγόντας* παράσχου τὰς αἰτήσεις.
̉Α παύστως ἐκδυσώπει,*
Γεώργιε, τὸν Κτίστην * ὑπὲρ τῶν ἱκετῶν σου.
Δόξα
Πατρὶ… Τριαδικόν.
Τριὰς ῾Αγία σῶσον*
ἐκ πλάνης καὶ κινδύνων* ἱκέτας, Γεωργίου.
Καὶ
νῦν… Θεοτοκίον.
Πανάχραντε Μαρία* μετὰ τοῦ Γεωργίου,* χαρὰν
δωρήσατέ μοι.
[1] Εἰς τὰ δύο πρῶτα
τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ
τὰ δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
