Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Ο Χριστός δεν είναι ιδεαλιστής στον λόγο Του.


«Ο Χριστός δεν είναι ιδεαλιστής στον λόγο Του. Ονομάζει τα πράγματα με το όνομά τους: πόρνη, πορνεία... Ποτέ δεν ωραιοποιεί, δεν απαλύνει, ούτε καταφεύγει σε ευφημισμούς. Η αλήθεια —σε όλη της την τραχύτητα και την οξύτητα. Ακριβώς όπως συμβαίνει πάνω στο χειρουργικό τραπέζι ή στους πρόποδες της αγχόνης. Χωρίς πέπλα, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς καλοπιάσματα. Διότι μόνο αν αντικρίσουμε τη γυμνή πραγματικότητα μπορούμε να συγκλονιστούμε συθέμελα —και, με τη σειρά μας, να την αφήσουμε πίσω, μεταμορφώνοντάς την».

Nicolae Steinhardt (*Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας*)


Τό θαύμα.


Η πίστη είναι εμπιστοσύνη στον Θεό

Κάποτε, τον μήνα Ιανουάριο —μετά τα Χριστούγεννα— η Ηγουμένη Μελανία (μακαριστή πλέον) χτύπησε την πόρτα του γραφείου του Γέροντα. Το ρολόι χτυπούσε έντεκα.

«Πάτερ Διονύσιε, τελειώνει το λάδι και το αλεύρι. Έχουμε απόθεμα μόνο για δύο-τρεις μέρες. Τι να κάνουμε; Να ανάψουμε τα καντήλια μόνο μπροστά στις εικόνες του Κυρίου και της Υπεραγίας Θεοτόκου; Επίσης, έχουμε αλεύρι μόνο για τρία πρόσφορα για τη Θεία Λειτουργία. Πώς θα μοιράσουμε αντίδωρο στον κόσμο;» Ο Γέροντας διάβαζε μια επιστολή που του είχε στείλει μια γυναίκα που χρειαζόταν βοήθεια. Σήκωσε το βλέμμα του προς την Ηγουμένη, παραμένοντας εντελώς ήρεμος —σαν να τον ρωτούσε απλώς αν ήθελε ένα φλιτζάνι τσάι— και απάντησε με φωνή ήσυχη και γαλήνια:

«Άναψε όλα τα καντήλια μπροστά σε κάθε εικόνα, όπως συνηθίζουμε, και φτιάξτε τα πρόσφορα. Ο Κύριος θα φροντίσει για όλα».

Αν και κάπως ανήσυχη —καθώς κάτι τέτοιο δεν τους είχε ξανασυμβεί— η Ηγουμένη μετέφερε τις οδηγίες του Γέροντα στις υπόλοιπες μοναχές.

Το επόμενο πρωί, ο Γέροντας σηκώθηκε νωρίς, ξεκίνησε τις καθιερωμένες πρωινές προσευχές του, τέλεσε την Προσκομιδή, λειτούργησε, βάφτισε παιδιά και τέλεσε έναν γάμο· κάπως έτσι έφτασε η μέρα στο τέλος της.

Την επόμενη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, έφτασε στο μοναστήρι ένας άνδρας από τη Νις μαζί με την οικογένειά του και ζήτησε από τις μοναχές να τον βοηθήσουν να ξεφορτώσει κάποια πράγματα από το αυτοκίνητό του. Κι όμως —έφερε τρία κιβώτια λάδι! «Αχ!» αναστέναξε η Ηγουμένη, γεμάτη χαρά. Άνοιξε την αποθήκη και μετέφεραν το λάδι μέσα. Έτσι πέρασε κι εκείνη η μέρα.

Την επόμενη μέρα, μετά το μεσημεριανό γεύμα στο μοναστήρι, έφτασε ένας μεσήλικας άνδρας με γκρίζα μαλλιά, ζητώντας τον Γέροντα Διονύσιο.
«Πάτερ, σας έφερα δέκα τσουβάλια αλεύρι — πού να τα βάλω;» Ο Γέροντας του έδωσε την ευλογία του και κάλεσε μερικούς άλλους να βοηθήσουν στο ξεφόρτωμα του αλευριού. Αργότερα, μετά την ακολουθία του Εσπερινού —ενώ βρίσκονταν όλοι γύρω από το τραπέζι, λίγο πριν από το δείπνο και τις προσευχές— ο Γέροντας παρατήρησε:
«Βλέπετε; Όλοι σας ανησυχούσατε τόσο πολύ, κι όμως ο Κύριος φρόντισε για όλα». Αν δεν ήμουν κι εγώ εκεί, ίσως να νόμιζα πως επρόκειτο για παραμύθι. Δόξα τω Κυρίω, και στις προσευχές του Γέροντα. Αμήν.

Στη φωτογραφία: ο μακαριστός Σχημα-αρχιμανδρίτης Διονύσιος Παντέλιτς, από τη Μονή Λίποβατς, στο Κοιμητήριο Σμολένσκ, κοντά στο παρεκκλήσι της Αγίας Ξένης της Αγίας Πετρούπολης.


«Η μεγαλύτερη πλάνη είναι η αναβολή της προσευχής».


«Ας επιδιώκουμε την απλότητα και ας αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε την προσευχή, ώστε να μπορούμε να σταθούμε όρθιοι σε καιρούς δοκιμασίας», προέτρεπε η μοναχή Νεκταρία Λάζαρ, αδελφή της Μονής Πασάρεα (Pasărea). Γεννημένη σε μια οικογένεια με δέκα παιδιά και λαμβάνοντας το όνομα Ροντίκα κατά το βάπτισμά της, η μοναχή Ελισάβετ έδειξε μια ξεχωριστή κλίση προς την πνευματική ζωή από πολύ μικρή ηλικία. Κάθε φορά που ερχόταν η σειρά της να αρμέξει τις αγελάδες —σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το σπίτι— έπαιρνε μαζί της το *Ωρολόγιον* για να προσευχηθεί. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, άκουσε μια μυστηριώδη φωνή να την προτρέπει να πάει σε μοναστήρι. Αργότερα, ζήτησε να στηθεί εκεί ένας *σταυρός προσκυνήματος* (παραδοσιακός ορθόδοξος σταυρός δίπλα στον δρόμο) — μια επιθυμία που ικανοποιήθηκε. Ακόμη και κατά τα σχολικά της χρόνια, ήταν ταπεινή, ήσυχη και συγκρατημένη, διαθέτοντας ωστόσο μια μοναδική πραότητα και λεπτότητα, ενώ ήταν πάντα προσεκτική στις ανάγκες των γύρω της.

Στον Κήπο της Γεσθημανής, η μοναχή Ελισάβετ διηγήθηκε σε μια αδελφή μια πνευματική εμπειρία που είχε κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας, κατά την οποία η ψυχή της μεταφέρθηκε, όπως αναφέρεται, στον Παράδεισο και την Κόλαση. Με οδηγό τον Άγιο Ιωάννη τον Ιάκωβο, έφτασε στις πύλες μιας πόλης, όπου μια φωνή της αποκάλυψε ότι δεν ήταν ακόμη έτοιμη και έπρεπε να επιστρέψει. Όταν ξύπνησε, η ασθένεια είχε εξαφανιστεί. Αργότερα, κατόπιν μιας μυστηριώδους παρότρυνσης που έλαβε από τον Άγιο Ιωάννη τον Ιάκωβο, αποσύρθηκε στα βουνά, επιλέγοντας μια ζωή ησυχίας, ασκητικού αγώνα και εγγύτητας προς τον Θεό. Από τη μαρτυρία της ζωής της παραμένει μια πνευματική αλήθεια μεγάλης σημασίας: «Η μεγαλύτερη πλάνη είναι η αναβολή της προσευχής».


Ας έχουμε την ευχή Του!!!



Αδελφοί μου σαν σήμερα 19 Νοεμβρίου πριν από 7 χρόνια έφυγε για την Βασιλεία των Ουρανών ένας άγιος Γέροντας, το πνευματικό παιδί του Αγίου Παΐσιου, ο Γέροντας Γρηγόριος Παπασωτηρίου, πνευματικός της Ι. Μ. Μεταμορφώσεως Χαλκιδικής!!!
Με αγαπούσε πολύ και ήταν μεγάλος ευεργέτης της Ιεραποστολής μας, αφού ήταν ο δωρητής ενός από τα τρία ορφανοτροφεία μας στην Τανζανία, αυτό του Αγίου Γρηγορίου!!! 
Επίσης ήταν αυτός που ευλόγησε την δημιουργία του Ιεραποστολικού μας Κέντρου 17 χρόνια πριν!!! 
Ας έχουμε την ευχή Του!!!
(κοινοποίησέ το)
Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως Δημήτριος - Τανζανία 2026

Νέα έκδοση.

Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.



Διαβάζουμε: «Ἄξιο ἰδιαιτέρας προσοχῆς εἶναι ὃτι ἡ Γένεσι μᾶς δίνει τὴν ἀκριβῆ ἡμερομηνία, κατά τὴν ὁποία ἡ Κιβωτός στάθηκε γιὰ πρὠτη φορά ἐπί στερεοῦ ἐδάφους (4, 4). Ποιός θά τολμοῦσε νἀ καθορίση  ἀκριβῶς μία τέτοια ἡμερομηνία, ἄν δέν εἶχε ρητή διαταγή πρός αὐτό; 

Πουθενά στη Γραφή δεν βρίσκουμε κάποια νύξι ὅτι αὐτή ἡ ἡμερομηνία ἔχει κάποια ίδιατερη σημασία· ἄν, ὅμως, ἐρευνήσουμε προσεκτικότερα, θὰ βρεθοῦμε πρό τοῦ καταπληκτικού γεγονότος ὅτι ἡ 17η μέρα, κατά τήν ὁποία ή Κιβωτός στάθηκε ἐπί στερεοῦ ἐδάφους εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἡμέρα κατά τήν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. 


Ἄν δέ λάβουμε υπόψιν τήν Α' Πέτρου (3, 18- 22), θά δοῦμε ὅτι ἡ Ἀνάστασι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως αὐτή συμβολίζεται διά τοῦ βαπτίσματος (Ρμ 6, 4), καί ἡ κλῆσι στή νέα ἐν Αὐτῷ ζωή, προφητεύεται διά τῆς προσαράξεως τῆς Κιβωτοῦ ἐπί μιᾶς "νέας" ἄς τό ποῦμε ἔτσι γῆς καί τῶν ἐντελῶς νέων συνθηκῶν τῆς ζωῆς τοῦ Νῶε καί τῆς οἰκογενείας του.


Τό Ἰουδαϊκό ἔτος ἄρχιζε ἀρχικά μέ τό μῆνα Τισρί, ὁ δέ ἕβδομος μήνας ὀνομαζόταν Αβίβ. Μετά τήν ἔξοδο, ὅμως, τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό τήν Αἴγυπτο, ἡ ὁποία συντελέσθηκε κατά τό μῆνα Ἀβίβ, ὁ μήνας αὐτός ἀπό ἕβδομος ἔγινε πρῶτος, εἰς ἀνάμνησι τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπ' τό ζυγό τῶν Φαραώ (Εξ 12, 1, 2. 23, 15). 


Τή 14η μέρα τοῦ μηνός αὐτοῦ ἐσφάζετο κατ᾽ ἔτος ὁ Πασχάλιος Ἀμνός (ὁ τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ) (Έξ 12, 6), γνωρίζουμε δέ ἀπό τήν Κ. Διαθήκη ὅτι κατ' αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἡμέρα σταυρώθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ἡ Ἰουδαϊκή μέρα ἄρχιζε καί τελείωνε πάντοτε στις 6 μ.μ. καί οἱ Γραφές μᾶς πληροφοροῦν ὅτι ὁ Χριστός καί οἱ μαθητές του κάθησαν στον Πασχαλινό Δεῖπνο ἀμέσως ὅταν ἔφθασε αὐτή ἡ ὥρα (Μθ 26, 20. Μρ14, 16, 17. Λκ 22, 14), δηλαδή, ἀμέσως μετά την ἕκτη ἀπογευματινή τῆς προηγουμένης τοῦ Πάσχα (δηλαδή, τῆς 14ης). 

Μαθαίνουμε δέ ἀπ' τό 18ο κεφάλαιο τοῦ Ἰωάννου ὅτι οἱ ἀρχιερεῖς δέν εἰσῆλθαν στο πραιτώριο τοῦ Πιλάτου "γιά νά μή μιανθοῦν, ἀλλά γιὰ νὰ φᾶνε τό Πάσχα", ἀπ' τό ὁποῖο συνάγουμε ὅτι ἡ δίκη τοῦ Ἰησοῦ ἔλαβε χώρα νωρίς τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ἡ δέ σταύρωσι κατά τό διάστημα τῆς ἴδιας μέρας, δηλαδή, τῆς 14ης τοῦ μηνός Ἀβίβ, ἡ Ἀνάστασι δέ μετά ἀπό τρεῖς μέρες, δηλαδή, τή 17η τοῦ ἴδιου μῆνα, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἡμέρα, κατά τήν ὁποία ὁ Νῶε καί ἡ οἰκογένειά του ἀφῆσαν τά νερά, πού συμβολίζουν τό θάνατο, καί πάτησαν ἐπί στερεοῦ ἐδάφους, γιά νά ἀρχίσουν νέα ζωή πάνω σέ νέα γῆ. Καί ἔγινε ὁ Νῶε κατά τήν ἡμέρα αυτή, ὑπό φυσική ἔννοια ὅπως ὁ Χριστός κατά τήν ἀνάστασί Του ὑπό πνευματική— ὁ Ἀρχηγός μιᾶς Νέας Κτίσεως.
Εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον καί στόν πλέον ὑπερβολικό ἀπ᾿ τούς "κριτικούς" νά ἀρνηθῆ ὅτι ἡ Γένεσι καί ἡ Ἔξοδος γράφθηκαν τουλάχιστον κατά μερικά ἑκατοντάδες χρόνια πρίν ἀπ' τό θάνατο καί τήν Ἀνάστασι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί κανείς, βεβαίως, δέν μπορεῖ νά ὑποχρεώση τούς φίλους μας "κριτικούς” νά παραδεχθοῦν ὅτι ὁ Χριστός πέθανε καί ἀνέστη κατά τις συγκεκριμένες αυτές μέρες, διότι ἔτσι θά ἀναγκάζονταν νά ἀναγνωρίσουν τή θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τή θεία προέλευσι τῶν βιβλίων τοῦ Μωυσῆ.

 Πῶς, ὅμως, νά ἐξηγήσουμε ἐμεῖς αὐτή τή θαυμαστή προεικόνισι τοῦ προσώπου Του στα βιβλία του Μωυσή,αν όχι διά τής αποδοχής τής θεοπνευστίας των τελευταίων αυτών;"

Βιβλιογραφία..  Αρχιμανδρίτη Ιωάννης Κωστώφ. 
ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΕΡ ΟΎ ΤΟ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ.
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.

Ο αστροναύτης μας λέει:



Ὁ ἀστροναύτης James Irwin «ἀναφερόμενος στο σεληνιακή του εμπειρία, κάνει ἕνα συγκινητικό σχόλιο: “τό ὅτι ὁ Θεός περπάτησε στή γῆ, εἶναι σημαντικότερο ἀπ' τό ὅτι ὁ ἄνθρωπος περπάτησε στο φεγγάρι"»  

Διαβάζουμε:



Διαβάζουμε: «Τό καρύδι ὑποδηλώνει τό Χριστό ἡ γλυκειά ψίχα εἶναι ἡ θεϊκή Του Φύσι, τό πράσινο καί πολτοειδές ἐξωτερικό του φλούδι εἶναι ἡ ἀνθρώπινη φύσι Του, τό ξύλινο τσόφλι μεταξύ τους εἶναι ὁ σταυρός. Κι ἔτσι τά πάντα ἀνυψώνουν τή σκέψι πρός τό αἰώνιο (Johan Huizinga, Ἡ Παρακμή του Μεσαίωνα, 1928)» 

Στιχουργεί ο Ελ. Μάινας:



" Ο Δάσκαλος μου είναι αυτοδίδακτος,
δεν έχει καμμίας σχολής περγαμηνες,
αλλά νά υπογράφει ξέρει με Σταυρό".


God gave mankind an intellect.....


God gave mankind an intellect and He expects us to use our brain to learn, grow, and gain wisdom to better serve the world. However, if we simply worship man's intellect, and focus on being smarter and more educated than others, you will always end up feeling stupid; and not only that, but a fraud, always on the verge of being found out that you are not as smart as you think.

Fr. John

Αριστερά ο γέροντας Ισαάκ ο Λιβανέζος στην μέση ο ηγούμενος της Μονής Γρηγορίου γέροντας Γεώργιος Καψάνης και δεξιά ο πατήρ Γρηγόριος Παπασωτηρίου.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 144



Ἱστορία Νο 5 - 19 Νοεμβρίου

"Ἡ Ἀγκαλιὰ τῆς Συγχωρήσεως"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὴν πέμπτη μέρα ὁ Ἀλέξανδρος ἀποφάσισε νὰ κάνει κάτι ποὺ χρόνια τὸ ἀνέβαλλε. Νὰ πάει γιὰ ἐξομολόγηση. Τὸ σκεφτόταν ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα, ἀλλὰ κάθε φορὰ ἔβρισκε μιὰ δικαιολογία. «Δὲν εἶμαι ἕτοιμος», ἔλεγε. «Θὰ πάω ἀργότερα». Σήμερα ὅμως ἔνιωσε πὼς δὲν μποροῦσε ἄλλο νὰ κουβαλάει μόνος τὰ βάρη του. 
Μπῆκε στὸ ἐξομολογητήριο μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὁ παππούλης τὸν κοίταξε μὲ μάτια γεμᾶτα καλοσύνη. Δὲν τὸν ρώτησε τίποτα. Περίμενε. Ὁ Ἀλέξανδρος ἄρχισε νὰ μιλάει σιγά. Στὴν ἀρχὴ γιὰ τὰ μικρά. Γιὰ τὴν γκρίνια, γιὰ τὴν ὀργή, γιὰ τὴν ἀμέλεια. Μετὰ γιὰ τὰ πιὸ βαριά. Γιὰ τὰ χρόνια ποὺ εἶχε ἀφήσει τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του. Τὰ δάκρυα ἦρθαν μόνα τους. 
Ὁ παππούλης δὲν τὸν μάλωσε. Τοῦ ἔβαλε τὸ χέρι στὸν ὦμο. «Παιδί μου», τοῦ εἶπε, «ὁ Χριστὸς δὲν σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ κρίνει. Σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ ἀγκαλιάσει». Καὶ τοῦ διάβασε τὴν εὐχὴ τῆς συγχωρήσεως. Ἐκείνη τὴ στιγμή, ὁ Ἀλέξανδρος ἔνιωσε σὰν νὰ τοῦ ἔφυγε ἀπὸ τοὺς ὤμους μιὰ πέτρα ποὺ κουβαλοῦσε χρόνια. 
Βγαίνοντας ἔξω, ὁ οὐρανὸς ἦταν καθαρός. Περπάτησε πρὸς τὸ σπίτι ἐλαφρύς, σὰν παιδί. Δὲν εἶχε γίνει ἅγιος. Εἶχε γίνει ἐλεύθερος. Καὶ ἤξερε πὼς ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι ντροπή, ἀλλὰ ἡ μεγαλύτερη χαρὰ τοῦ δρόμου. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι δικαστήριο, ἀλλὰ νοσοκομεῖο τῆς ψυχῆς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀνοίγει τὴν καρδιά του μὲ ταπείνωση, ὁ Χριστὸς δὲν τὸν καταδικάζει, τὸν ἀγκαλιάζει καὶ τὸν κάνει ἐλεύθερο.

Τονίζει ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Χατζηευφραιμίδης:



Τονίζει ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Χατζηευφραιμίδης:
«"Η καρδιά τῶν πατέρων”, ἔγραφε ὁ Möhler,
“ἦταν ὑπερπλήρης ἀπ' τόν Ἰησοῦ Χριστό· Τόν ἔβρισκαν παντοῦ, διότι δέν ἀναζητοῦσαν ἄλλον ἐκτός ἀπ᾿ Αὐτόν. Στήν ἐποχή μας, πού ἀρχίσαμε πλέον να μήν πιστεύουμε στο Χριστό καί στή λύτρωσή Του, δέν Τόν βρίσκουμε πλέον πουθενά"»


Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.





Τονίζει ὁ Ἅγ. Αρσένιος Boca:




• Τονίζει ὁ Ἅγ. Αρσένιος Boca: «Ὁ ἀόρατος
Σωτήρας μας ἐνδύεται ἐμᾶς καί ἐμεῖς ἐνδυόμαστε
Αὐτόν. "Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε Χριστόν ἐνεδύσασθε "(Γαλ 3, 27)»(Γ, 48).
• Ακόμα: «Υπάρχουν πολλοί τρόποι γιά νά εἰσέλθη κάποιος στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μόνο μία εἶναι ἡ θύρα: ὁ Ἰησοῦς»(Γ, 52).
• Ἐπίσης: «Ἐπειδή ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά εἴμαστε σύγχρονοι τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς σύγχρονός μας διά μέσου τῶν αἰώνων. Ἀναπνέουμε τήν πανταχοῦ παρουσία Του διά τοῦ ἁγίου Ὀνόματός Του καί
ἐκπνέουμε τόν ἀέρα πού βγαίνει ἀπ᾽ τό χάος τῶν ἁμαρτιῶν μας. Εἰσπνοή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ
Πνεύματος τοῦ Θεοῦ κι ἐκπνοή τοῦ κακοῦ πνεύματος πού ἐμφωλεύει μέσα μας» (Γ. 118).
• Τέλος: «Υπάρχει σ᾿ ἐμᾶς ἕνας θρόνος κι ἕνας σταυρός. Ὅταν ἐμεῖς στεκώμαστε στο θρόνο, ὁ Χριστός μας κάθεται στο σταυρό, καί ἀντίστροφα»


Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.



Ἀναφέρει ὁ Σ. Παπασηφάκης .





Ἀναφέρει ὁ Σ. Παπασηφάκης «Ὁ λόρδος  GRIMTHOPE μαθαίνοντας πώς ὁ WILDE βρισκόταν σέ μιά πόλι γειτονική στό κτῆμα του, τὀν κάλεσε σέ γεῦμα. Οἱ ἄλλοι καλεσμένοι τοῦ λόρδου, ὅταν ἔφθασε ὁ WILDE ἄνοιξαν τὶς ἐφημερίδες τους, καί βυθίσθηκαν στὀ διάβασμα χωρὶς νά δώσουν καμμιά προσοχἠ σ᾿ αὐτόν. 

Ὁ WILDE προσποιήθηκε ὅτι δέν κατάλαβε, πλησίασε τόν οἰκοδεσπότη καί ἄρχισε νά κουβεντιάζη µαζί του, χρησιμοποιώντας ὅλη τὴ μοναδική διαλεκτική του ἱκανότητα. Σέ λίγα λεπτά οἱ καλεσµένοι μαζεύθηκαν γύρω τους καὶ παρακολουθοῦσαν µε προσοχή καί εὐχαρίστησι τά λόγια του. Ὅταν τελείωσε τό γεῦμα, δέν ἔμενε οὔτε ἕνας πού νἁ µὴν παραξαλέση τό λόρδο GRIMTHORPE νά τόν ξανακαλέση ὅταν θά ἔκανε πάλι τραπέζι στό WILDER» Καὶ γιά τό Χριστό; «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς Οὗτος ὁ ἄνθρωπος»{Iω Ί 7 46). 

Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

" Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ ... "



" Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ ... "
Πόσες φορὲς θὰ προτιμοῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ πεθάνει παρὰ νὰ πονᾶ! 

Ἀφήνει ὅμως ὁ Θεὸς τὸν πόνο αὐτὸν ὡς ἀληθινὸ εὐεργέτημά του λέγοντας: 

"Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ. Ἐνῷ ἐσὺ νομίζεις ὅτι συνάντησες πόνο,   κοίταξε συναντᾶς ἐμένα." 

+Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης


Χώμα είμαστε και στο χώμα θα επιστρέψουμε! Όλοι μας. Κι ό,τι καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω μας στις ψυχές των ανθρώπων — αυτό είναι, στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της δικής μας ψυχής.




«Αν ήταν ποτέ να καυχηθώ για κάτι, θα το έκανα μόνο μέσα από τις πράξεις μου — όχι μέσα από τη θέση μου, τη μόρφωσή μου, τα πτυχία μου, τα ρούχα μου, το σπίτι μου ή το αυτοκίνητό μου.

 Δεν θα τίναζα ποτέ το πουκάμισό μου για να σκορπίσω το άρωμα που ίσως απορρόφησα από ανθρώπους ευφυείς ή ισχυρούς, δίπλα στους οποίους στάθηκα ή με τους οποίους συναναστράφηκα. Το ότι τους γνώρισα, δεν σημαίνει πως είμαι σαν κι αυτούς. Ξέρεις, το πατρόν για να κοπεί ένα πουκάμισο μπορεί να είναι το ίδιο, αλλά… το ύφασμα είναι διαφορετικό!

Το καταλαβαίνω — είσαι έξυπνος, έχεις διακρίσεις, είσαι μορφωμένος, έχεις γνώσεις, είσαι ένας «μεγάλος» άνθρωπος — κι όμως, φέρεσαι απαίσια σε κάποιον που θεωρείς «μικρό», σε κάποιον από τον οποίο δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις…


Πες μου, λοιπόν —συγχώρεσέ με που ρωτάω— σε αυτή την περίπτωση, ποιος είναι ο πραγματικά «μικρός» άνθρωπος εδώ; 

Πού είναι αυτή η ευφυΐα που επιδεικνύεις — εκείνη που σε κάνει να φουσκώνεις τόσο, μέχρι που κοντεύεις να σκάσεις;
Δεν έχεις τον ίδιο Θεό με τον άλλον άνθρωπο;!
Καύχησου για το καλό που κάνεις!
Καύχησου για τη στάση σου και για τον άνθρωπο που είσαι!
Καύχησου για το χέρι που άπλωσε σε κάποιον που έπεσε, για το μπουκάλι νερό που πρόσφερες σε κάποιον που διψάει· καύχησου για τα όμορφα λόγια που φύτεψες στις καρδιές των ανθρώπων! Γι’ αυτά να καυχιέσαι!


Σε αυτή την ίδια γη από την οποία όλοι πλαστήκαμε, κανείς δεν πρόκειται να σου δώσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να είσαι κάποιος «σπουδαίος» ανάμεσα στους συνανθρώπους σου. Δεν πρόκειται να βγεις από τη λιμουζίνα σου ανάμεσα στα μυρμήγκια. 


Χώμα είμαστε και στο χώμα θα επιστρέψουμε! Όλοι μας. Κι ό,τι καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω μας στις ψυχές των ανθρώπων — αυτό είναι, στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της δικής μας ψυχής.»

Alex Andru

6 Νοεμβρίου . Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου.


Πέμπτη 6 Νοεμβρίου . Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου

Βιογραφία
Φλέγειν ἀπειλεῖς, ἀλλὰ πάλιν οὐ φλέγεις,
Ὀργῇ κεράσας μακροθυμίαν Λόγε.

Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για το γεγονός αυτό:

«Kατά τον δέκατον όγδοον χρόνον της βασιλείας Λέοντος του Mεγάλου, του επικαλουμένου Mακέλλη και Θρακός, ήτοι εν έτει υοε΄ [475], εν τη έκτη του Nοεμβρίου μηνός, κατά την ώραν του μεσημερίου, έγινεν όλος ο ουρανός συνεφιασμένος. Tην δε συνειθισμένην μελανάδα των νεφελών μεταβαλών εις κόκκινον χρώμα, εφαίνετο ότι μέλλει να κατακαύση όλον τον κόσμον. Tόσον γαρ πολλά εξέπληξεν όλους τους ανθρώπους, ώστε οπού και από μόνην την θεωρίαν του ουρανού ενόμιζον όλοι, ότι ανίσως πέση βροχή από τα τοιαύτα κατακόκκινα σύνεφα, βέβαια η βροχή εκείνη θέλει είναι φωτία και φλόγα, ήτις έχει να κατακαίη. Kαθώς εκατέκαιε και η εις τα Σόδομα πεσούσα πυρίνη βροχή. Διά την αμφίβολον λοιπόν ταύτην προσδοκίαν, όλοι οι Xριστιανοί εκατέφευγαν εις τας ιεράς Eκκλησίας, και παρεκάλουν τον Θεόν με δεήσεις και κλαυθμούς. Όθεν ο φιλάνθρωπος Kύριος, συγκεράσας την αγαθότητά του με την τιμωρίαν, επρόσταξε τα νέφη και έβρεχον μίαν βροχήν ασυνείθιστον και παράξενον, η οποία επροξένει φόβον εις τους αμαρτάνοντας, διότι η βροχή εκείνη αρχίσασα από την ώραν του εσπερινού, εβάσταξεν έως εις το μεσονύκτιον.

H δε καταπίπτουσα βροχή, ήτον μία σκόνις μαύρη, και έκαιε δυνατά παρομοίως με την στάκτην της αναμμένης καμίνου. Kαι τόση πολλή έπεσεν, ώστε οπού ευρέθη επάνω από την γην και από τα κεραμίδια των οίκων, περισσότερον από μίαν πιθαμήν ανδρός. Kατέφλεξε δε και κατέκαυσεν όλα τα χορτάρια της γης και βοτάνας και δένδρα. Ήτον δε και πολλά δυσκολόπλυτος, εφανέρονε δε με τούτο, τόσον την αγανάκτησιν του Θεού, όσον και την δυσκολόπλυτον αμαρτίαν. Διότι μετά ταύτα, έπεσαν μεν πολλαί και ραγδαίαι βροχαί εις διάστημα πολλών ημερών, μόλις δε και μετά βίας εδυνήθηκαν να ξεπλύνουν την σκόνιν εκείνην. Tούτο δε ήτον αίνιγμα. Eπειδή γαρ η αμαρτία ευρίσκεται εις ημάς ωσάν σκόνις πυρίνη και μαύρη, και κατατρώγει ωσάν φωτία τα της αρετής βλαστήματα, διά τούτο χρειαζόμεθα ωσάν βροχήν, πολλά δάκρυα, αναδιδόμενα κάτωθεν από αυτό το βάθος της καρδίας με στεναγμόν και πικρίαν ψυχής. Ίνα με αυτά, την μεν της κακίας φλογίζουσαν στάκτην εκπλύνωμεν, ποτίσωμεν δε την καλήν γην του νοός μας, και ποιήσωμεν αυτήν να καρποφορή αρετάς. Kαι έτζι διά τούτων γλυτώσωμεν από την τιμωρίαν της γείνης, η οποία κατακαίει τας ψυχάς ημών και τα σώματα. Eπιτύχωμεν δε της Bασιλείας των Oυρανών».

Καὶ ξαφνικά, βλέπω στὸν δεξιὸ ὦμο τὸν Φύλακα Ἄγγελο.



Πόση δύναμη ἔχει ὁ Ἄγγελος!
Βοηθάει ἀκόμη καὶ μὲ τὴν σιωπή του. 

Κάποτε βρισκόμουν σὲ ἀδιέξοδο. 
Ἀπὸ τὴν στενοχώρια αἰσθανόμουν 
νὰ μοῦ χτυποῦν τὸ κεφάλι μὲ σμίλη, 
γιὰ νὰ μοῦ σπάσουν τὸ κούτελο. 
Τὰ μάτια μου κόντευαν νὰ βγοῦν ἔξω, 
ἰδιαίτερα τὸ δεξί. 
Πόνος, πόνος ἀνυπόφορος! 
Ἔφερνα σβούρα, 
σπαρταροῦσα ἀπὸ τὸν πόνο. 
Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. 

Ἔκανα προσευχὴ καὶ 
ζητοῦσα ἀπὸ τὸν Θεὸ 
νὰ βρεθῆ ἕνας τρόπος 
νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο. 

Καὶ ξαφνικά, βλέπω 
στὸν δεξιὸ ὦμο τὸν Φύλακα Ἄγγελο.
Ἦταν ἴσα μὲ δώδεκα χρονῶν παιδάκι. 
Εἶχε ἕνα ὄμορφο στρογγυλὸ προσωπάκι
μὲ στρογγυλὰ ματάκια. 
Ἕνα προσωπάκι! Φεγγοβολοῦσε! 

Καὶ μόνο μὲ τὴν παρουσία του 
μοῦ ἔφυγε καὶ ὁ πόνος καὶ ὅλα· 
ὄχι ἀπὸ τὴν χαρά, ἀλλὰ
ἀπὸ τὴν θεία Χάρη. 

Ἡ χαρὰ δὲν διώχνει τὸν πόνο, 
ἔχεις τὸν πόνο καὶ 
χαίρεσαι συγχρόνως, 
ἐνῷ ἡ θεία Χάρις!...
Μεγάλη ὑπόθεση!

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Ὁ Φύλακας Ἄγγελος (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἄγγελοι"
Τεῦχος 393, Νοέμβριος 2026

@ακόλουθοι

Πως ο Θεός δρα απαλά.




 «Οἱ περισσότεροι δέν συνειδητοποιοῦν τήν ὕπαρξι τοῦ σπλῆνα τους ἢ τὰ κύτταρα τοῦ ὑποθαλάμου τους. 

Κι, ὅμως, αὐτά τά µέρη τοῦ σώματος λειτουργοῦν µέ ἐπιμέλεια χωρίς διακοπή, ἐνισχύοντας τό ἀνοσοποιητικό σύστηµα καί ὀργανώνοντας τούς περιφερειακούς αὐτόνομους μηχανισμούς, ἀντίστοιχα. 

Τυπικά µόνον ἀντιλαμβανόμαστε τά συμπτώµατα πού ἐκδηλώνονται ὅταν καποιο µέρος τοῦ σώματος παρουσιάζει πρόβλημα.Καὶ ὁ Θεός δρα απαλά και μη γινόμενος ἀντιληπτός! 


Είπε γέρων:«Τι δουλειά κάνω;Κυρίως βρίσκω δικαιολογιές» Έτσι και στη πνευματική ζωή.

The Intercession of Christ and the VirginAttributed to Lorenzo Monaco .



The Intercession of Christ and the Virgin
Attributed to Lorenzo Monaco 
(Piero di Giovanni), 
before 1402
Tempera on canvas, 
239.4 × 153 cm 
The Metropolitan Museum of Art, New York
Kneeling before God the Father, who sends down the Holy Spirit, Christ displays his Passion wound while the Virgin Mary bares her breast, pleading for the tiny kneeling donor family below. Golden inscriptions record their prayers for mercy.

Είπε γέρων :" «Τό πτυχίο πολλῶν θεολόγων εἶναι ὅπως τά χρήματα τῆς Κατοχῆς». Τὰ «τσολακαίικα», τά πολυπληθωριστικά.


Μία παλιά ἑβραϊκή ἱστορία λέει γιά ἕνα ραββίνο ποὺ περιόδευε τήν ὕπαιθρο μέ μοναδική συντροφιά τό γέρικο μουλάρι του .



 «Μία παλιά ἑβραϊκή ἱστορία λέει γιά ἕνα ραββίνο ποὺ περιόδευε τήν ὕπαιθρο μέ μοναδική συντροφιά τό γέρικο μουλάρι του .


Κι ἕνα κόκορα νά τόν ξυπνάη τὸ πρωῖ. 

Ἕνα βραδάκυ ζήτησε, κατάλυμα σ᾿ ἕνα χωριό, ἀλλά τοῦ ἀρνήθηκαν τή φιλοξενία τους. Λίγο πιό ἔξω βρῆκε µία σπηλιά καὶ ἑτοιμάστηκε νά περάση ἐκεῖ τή νύχτα του. Ἄναψε ἕνα κερί νά µελετήση τίς Γραφές, ἀλλά ὁ ἀέρας' τοῦ τό ἔσβησε.

 Ἐπιπλέον, µέσα στή νύχτα ἕνας λύκος τοῦ ἔφαγε τόν κὀκορα κι ἕνα λιοντάρι κατασπάραξε τό µουλάρι του. Πέρασε τή νύχτα του ἄυπνος. Τό πρωϊ πῆγε στὀ Χωριό ν΄ ἀγοράση ἕνα γάϊδαρο ἢ ἕνα μουλάρι. Βρῆκε τό Χωριό ἔρημο καί τούς κατοίκους του σκοτωµένους. Τή νύχτα εἶχαν ἐπιτεθῆ ληστές στό χωριό. 

Τότε σκέφτηκε; "Ἂν οἱ ἄνθρωποι μέ εἶχαν δεχτῆ, τώρα θά ἤμουν σκοτωµένος. Καὶ ἄν τό μουλάρι µου κι ὁ κόκορας ζοῦσαν, τὀτε ὁ θόρυβος κι ἣ παρουσία τους θά µέ μαρτυροῦσαν. Ὁ Θεός ὑπῆρξε καλός μαζί µου, ἐνῶ ἐγώ νόμιζα ὅτι μοῦ φερόταν σκληρά!”».



Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.




Η φιλόλογος και η γερόντισσα Φωτεινή.



 «Μία φιλόλογος συνάδελφος δήλωνε ἄθεη και τῆς μιλοῦσε ἀπαξιωτικά [τῆς μετέπειτα Γερόντισσας Φωτεινῆς τῆς Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Λεβαδείας]. Μοῦ ἔλεγε ἡ Γερόντισσα:

—Αὐτή δέν μέ χωνεύει καθόλου, δέν θέλει νά μέ βλέπη... ἀλλά θά τήν κανονίσω ἐγώ.

-Τί θά τῆς κάνεις;, τή ρώτησα.

Θά κάνω περισσότερη προσευχή γι᾽ αὐτήν,

ἀπάντησε.

Αργότερα ἡ συνάδελφος αὐτή ἔφυγε ἀπ' τήν Ἔδεσσα, χώρισε καί περνοῦσε δύσκολα. Ἡ Γερόντισσα τό ἔμαθε, ἐπεδίωξε νά ἐπικοινωνήση μαζί της καί τήν παρηγόρησε. Ἐκείνη συγκινήθηκε καί ἀνταποκρίθηκε» 

Αναφέρει η γερόντισσα Φωτεινή.




Η Γερόντισσα Φωτεινή τῆς Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Λεβαδείας: «Ὅταν ἐξομολογούμαστε  ανοῖγουν οἱ πληγές τοῦ Ἐσταυρωμένου καί στάζουν αίμα στίς δικές µας πληγές τῆς ἁμαρτίας καί τίς θεραπεύουν»



Η αγάπη του Αγίου Καλλινίκου Εδέσσης.




«Πηγαίνοντας [ὡς παιδί, ὁ μετέπειτα Ἅγ. Καλλίνικος Μητρ. Ἐδέσσης] κάποτε ἀπ' τό Θέρμο μέ τά πόδια στο χωριό του, σταμάτησε ὁ Καθηγητής του τῆς Γυμναστικῆς γιά νά τόν πάρη μέ τό αὐτοκίνητο. Τό θυμόταν σέ ὅλα τά χρόνια τῆς ζωῆς του.


 Γι' αυτό καί ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τούς Γυμναστές λόγῳ ἐκείνου τοῦ γεγονότος καί ὅποτε, ὡς Μητροπολίτης, ἔβλεπε μαθητές νά βαδίζουν στο δρόμο, σταματοῦσε τό αὐτοκίνητο καί τούς ἔπαιρνε μέσα, γιά νά ἀνταποδώση ἐκεῖνο τό καλό τό ὁποῖο τοῦ εἶχε κάνει ὁ Καθηγητής του. Ἡ εὐγνωμοσύνη του δέν εἶχε ὅρια» .


Ἡρακλῆς Παπαβασιλείου: «Μου διηγεῖτο κάποια φορά [ή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα]:



 Ἡρακλῆς Παπαβασιλείου: «Μου διηγεῖτο κάποια φορά [ή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα]:

"Όταν μοῦ ἀνήγγειλαν τηλεφωνικῶς τό θάνατο τοῦ Διαμαντή, ἦταν στην Αγγλία, ἔβαλα μια τόση δυνατή φωνή, πού τρόμαξαν οἱ ἀδελφές καί ἔτρεξαν.

Φώναξα μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μου, τρεῖς φορές: 'Δόξα Σοι ὁ Θεός! Δόξα Σοι ὁ Θεός! Δόξα Σοι ὁ Θεός!, ὥστε νά μήν προλάβη ὁ πειρασμός καί λυγίσω. “Ό,τι θέλει ὁ Χριστός μας. Ἔτσι μέ τόση βαθειά πίστι καί ἀγάπη στο Χριστό μας, ἀντιμετώπιζε τά πάσης φύσεως φρικτά συμβάντα"».


Διαβάζουμε.



Ο ανθρώπινος νους είναι δίχως όρια
Όταν βρίσκεται σε συμφωνία με την ψυχή,
Και η σοφία της καρδιάς είναι μεγάλη σε όλα—
Σε μια τέτοια ένωση, γίνεται αιώνιος.
Ο νους του κεφαλιού, η ψυχή και η καρδιά—
Όπως ο Θεός, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.
Αν μόνο μπορούσαν να ζήσουν σε αρμονία,
Δεν θα γνωρίζαμε καθόλου τον θάνατο...

                  Σ. Β. Ζαμπολότνι

Κάποιος ἄπιστος λέει σε κάποιο πιστό.



 «Κάποιος ἄπιστος λέει σε κάποιο πιστό.

—Πολλοί τύποι, πολλοί ἱερεῖς, ὑπάρχουν στή θρησκεία σας.

Ὁ πιστός ἀπαντᾶ:

Γνωρίζεις πόσοι ἱερεῖς πρέπει νά ὑπάρχουν;

—Ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ ἄπιστος.

—Γνωρίζεις πόσοι ὑπάρχουν;, ρωτᾶ καί πάλι ὁ

πιστός.

—Ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ ἄπιστος.

—Πῶς, λοιπόν, γνωρίζεις, ὅτι εἶναι πολλοί, ἀφοῦ δέν γνωρίζεις πόσοι ὑπάρχουν καί πόσοι πρέπει να ὑπάρχουν;, ἀπαντᾶ ὁ πιστός.

Κόκκαλο ὁ ἄπιστος! Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καταφέρονται κατά τῶν τύπων, ἀγνοοῦν τήν οὐσία»