Παρασκευή 17 Απριλίου 2026
Είπε γέρων:
Χαίρε, ζωοδόχος Πηγή.
Χαίρε, ζωοδόχος Πηγή,
εσύ που αδιάκοπα αναβλύζεις τις θείες χάρες,
η κρήνη των ιαμάτων,
που αποδεικνύεις αδύναμη και ανίσχυρη κάθε δύναμη των ασθενειών.
Εσύ είσαι το φως των τυφλών
και ο θεϊκός καθαρισμός των λεπρών,
η δύναμη των αρρώστων
και η ανόρθωση των καταβεβλημένων.
Εσύ αναβλύζεις το φάρμακο για κάθε νόσημα
και για όλους όσοι προστρέχουν με πίστη στο άγιο τέμενός σου,
είσαι πράγματι μεγάλο κοινό ιατρείο,
δωρεάν και πάντοτε έτοιμο,
Μητέρα του Χριστού, του Λόγου,
εκείνου που χαρίζει στον κόσμο το μέγα έλεος.
***
Αφού κοιμήθηκες σαρκικά ως θνητός,
εσύ, ο Βασιλιάς και Κύριος,
αναστήθηκες την τρίτη ημέρα,
σηκώνοντας τον Αδάμ από τη φθορά
και καταργώντας τον θάνατο.
Εσύ είσαι το Πάσχα της αφθαρσίας,
η σωτηρία του κόσμου.
[ Από την ακολουθία της ημέρας]
Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι Χριστιανοί είναι οι “ελεεινότεροι” του κόσμου, λέει ο Απόστολος Παύλος.
Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι Χριστιανοί είναι οι “ελεεινότεροι” του κόσμου, λέει ο Απόστολος Παύλος. Γιατί; Διότι η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Η ζωή μας θα είναι μια αδιάκοπη οδύνη, μέχρις ότου ο κόσμος σωθεί εξ ολοκλήρου.
Ο Χριστός τέλεσε μια φορά την θεία Λειτουργία και αυτή πέρασε στην αιωνιότητα.Η τεθεωμένη ανθρώπινη φύση Του πέρασε στην θεία Λειτουργία.
Γνωρίζουμε συγκεκριμένα τον Χριστό στην θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία την οποία τελούμε είναι η ίδια θεία Λειτουργία που έκανε ο Χριστός την Μεγάλη Πέμπτη στον Μυστικό Δείπνο.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Ὁ π. Alexander Elchaninov γράφει:
Ὁ π. Alexander Elchaninov γράφει: «Ἀπό τό
Μυστικό Δείπνο ξεκινοῦν τρεῖς δρόμοι:
Ὁ δρόμος τοῦ Χριστοῦ, πού ὑπῆρξε ἀσκητική
ἄθλησι, πάθος, θάνατος καί ἀνάστασι.
Οἱ Ἀπόστολοι νύσταξαν καί ἀποκοιμήθηκαν στον Κῆπο τῆς Γεθσημανῆ.
Ὁ Ἰούδας βάδισε πρός τήν προδοσία, τήν ἀπόγνωσι καί τήν ἀπώλεια»
Πέμπτη 16 Απριλίου 2026
Ζητηθηκε απο ασθενεις να ζωγραφισουν τί θα ηθελαν ως δωρο για τα γενεθλια τους.
Ζητηθηκε απο ασθενεις να ζωγραφισουν τί θα ηθελαν ως δωρο για τα γενεθλια τους.
Ενας νεφροπαθης ζωγραφισε ενα νεφρο.
Ενας καρδιοπαθης ζωγραφισε μια γερη καρδια.
Ενας διαβητικος ζωγραφισε ενα υγιες παγκρεας.
Ενας ψυχικα ασθενης δεν ζωγραφισε τιποτα.
Αφησε το χαρτι λευκο.
Μια λευκη ψυχη ισως.
Ενας οροθετικος ζωγραφισε τον εαυτο του να κανει αφοβα ερωτα.
Εδωσαν και σε ενα κοριτσακι που ηταν αρρωστο, με λιγοστες πλεον μπουκλες, ενα λευκο χαρτι.
Εκεινο φωναξε την Ζαχαρενια, τη νοσηλευτρια που πρωτοειδε οταν μπηκε στο νοσοκομειο.
Η Ζαχαρενια μπηκε στον θαλαμο και ειπε στο κοριτσακι να ζωγραφισει ο,τι θελει.
Της ειπε μονο, να ζωγραφισει με τη καρδια της.
To κοριτσακι λοιπον ζωγραφισε την αγαπημενη της νοσηλευτρια την Ζαχαρενια που της επιανε το χερι σε καθε θεραπεια.
Την ζωγραφισε να κρατα ενα οπλο που εμοιαζε με συριγγα και να το μπηγει στη καρδια ενος ασχημου τερατος που εμοιαζε με καβουρι και ειχε το ονομα ''καρκινος''.
Πιο περα, στην ακρη του χαρτιου ζωγραφισε τον εαυτο της με μαλλια!
Η ζωγραφια δεν ηταν δα και κορυφαιας τεχνικης.
Ηταν ομως ζωγραφια καρδιας.
Και αυτο της εδωσε τεραστια αξια.
Η Ζαχαρενια δακρυσε.
Δεν μπορεσε να κρατηθει αυτην την φορα.
Πηρε στην αγκαλια της το κοριτσακι και το κρατουσε σφιχτα φοβουμενη μην ζωντανεψει το καβουρι απο την ζωγραφια και το δαγκωσει.
Ειναι κι αυτο μερος της θεραπειας.
Ειναι κι αυτο μερος της ''δουλειας'' μας.
Οποιος κι αν εβλεπε εκεινη την ζωγραφια, δακρυζε.
Κι εγω ακομα που μου φταινε ολα, δακρυσα.
Με τις υπολοιπες ζωγραφιες συγκινηθηκα γιατι ο καθε ανθρωπος ζωγραφισε αυτο που του ελειπε.
Αυτο που ηθελε.
Το κοριτσακι ομως ζωγραφισε αυτο που ζουσε.
Αυτο που ηθελε το ζωγραφισε στην ακρη ως κρυφη επιθυμια.
Για την ωρα της αρκουσε που ειχε ανθρωπους να την αγκαλιαζουν.
Τα μαλλια της θα της τα φερουν πισω αυτοι οι ανθρωποι.
Οι ''δικοι'' της ανθρωποι.
Καμια μηχανη, κανενας υπολογιστης, καμια ΑΙ καρικατουρα δεν μπορει να αντικαταστησει μια νοσηλευτρια στο πλευρο ενος παιδιου με καρκινο.
Δεν ειμαστε μηχανες.
Ειμαστε οι ανθρωποι πισω απο τις μηχανες και διπλα στα παιδια σου, στους γονεις σου, στους φιλους σου οταν μας χρειαζονται.
Εαν χασει η νοσηλευτικη την ανθρωπινη υποσταση της τοτε...
Τοτε δεν θα υπαρχει λογος υπαρξης της.
Λαμπρος Λιαπης.
Την Τρίτη του Πάσχα.
Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου
στην λεγομένη ''πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,
φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν
την διάψευση των προσδοκιών τους
με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς,
δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο
αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει
και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση
ο Χριστός τους πλησιάζει
και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους
στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο
χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία,
να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,
να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά
τους οφθαλμοί τους κλειστούς
και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;
Η θλίψη που γεννά
η απογοήτευση των προσδοκιών τους....
Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό,
δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται,
αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο
την καρδιά με τον λόγο Του.
Φτάνουν στο χωριό και
ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει,
γιατί; δεν κάνει νάζια....
Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης....
Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους
με την παρουσία Του, Του λένε:
‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’
Και μένει και εκεί στο τραπέζι,
καθώς κόβει τον άρτο,
ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.
Δεν είναι μια πράξη που είδαν
αλλά είναι η ταυτότητά Του.
Ο Χριστός είναι Αυτός που προσφέρεται.
Τον αναγνωρίζουν όχι από το πρόσωπο,
αλλά από τον τρόπο.
Αναγνωρίζουν τον Χριστό
στην αγάπη που δίνεται,
στην θυσία που μοιράζεται.
Και μόλις Τον αναγνωρίσουν,
χάνεται από τα μάτια τους, γιατί;
Γιατί πλέον
δεν χρειάζεται να Τον βλέπουν εξωτερικά.
Αλλάζει ο τρόπος που είναι παρών.
Από παρουσία εξωτερική,
γίνεται παρουσία εσωτερική.
Δεν θα είναι πια απλά «δίπλα» από τον άνθρωπο
αλλά «μέσα» στον άνθρωπο.
Και αυτοί τι κάνουν ύστερα;
Τώρα γίνεται η μεγάλη ανατροπή....
Δεν μένουν στην Εμμαούς,
δεν λένε ότι κουράστηκαν,
δεν λένε ότι είναι νύχτα,
αλλά σηκώνονται και επιστρέφουν.
Αυτό κάνει η Ανάσταση,
δεν αλλάζει τις συνθήκες
αλλά αλλάζει τον άνθρωπο....
Ο ίδιος δρόμος, η ίδια ζωή, τα ίδια προβλήματα,
αλλά πλέον άλλη καρδιά....
Γι’ αυτό η πορεία προς Εμμαούς
δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος
αλλά ο δικός μας δρόμος.
Κάθε φορά που απογοητευόμαστε,
κάθε φορά που δεν καταλαβαίνουμε τον Θεό,
κάθε φορά που η καρδιά μας βαραίνει,
εκεί ακριβώς ο Χριστός περπατά δίπλα μας,
διακριτικά, με αγάπη, όχι για να μας εντυπωσιάσει αλλά για να μας ανάψει την καρδιά.
Και σαν Του πούμε απ’ την καρδιά μας
«μείνε μαζί μας γιατί βράδιασε μέσα μας»
τότε είναι που ο δρόμος της φυγής
γίνεται δρόμος επιστροφής,
τότε είναι που γλυκοχαράζει μέσα μας....
Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.
,, - Όταν λέμε ότι αγαπάμε κάποιον, τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα;
,, - Όταν λέμε ότι αγαπάμε κάποιον, τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα;
- Υπάρχει ένας Άγγλος συγγραφέας, ο C. S. Lewis, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τη μορφή επιστολών από έναν γέρο δαίμονα στον νεαρό ανιψιό του... Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για την πνευματική ζωή, αλλά αντίστροφα. Και αυτός ο γέρος διάβολος δίνει «επαγγελματικές» συμβουλές στον νεαρό δαίμονα, που μόλις στάλθηκε στον κόσμο, για το πώς να συμπεριφέρεται στους ανθρώπους και τι να κάνει για να τους δελεάσει και να τους χάσει.
- Και, μεταξύ άλλων, λέει σε μια από τις επιστολές, με αμηχανία:
«Δεν μπορώ να καταλάβω... Ο Χριστός λέει ότι αγαπά τους ανθρώπους και τους ελευθερώνει. Πώς μπορεί αυτό να συμφιλιωθεί!»
Και συνεχίζει:
«- Σ' αγαπώ, αλλά αυτό σημαίνει ότι θέλω να σε αρπάξω στα νύχια μου, να σε κρατήσω ώστε να μην μπορείς πλέον να μου ξεφύγεις, να σε καταπιώ, να σε κάνω τροφή για μένα, να σε καταναλώσω ώστε να μην μείνει τίποτα από εσένα έξω από μένα. Αυτό το ονομάζω αγάπη», λέει ο γέρος διάβολος. «Και ο Χριστός», λέει, «τους αγαπά και τους ελευθερώνει...»
Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.Είναι ο Χριστός.
Η Ανάσταση δεν είναι μια ιδέα.
Δεν είναι μια ωραία σκέψη για να παρηγορηθούμε.
Δεν είναι κύκλος της φύσης, ούτε μια ποιητική αναγέννηση της άνοιξης.
Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.
Είναι ο Χριστός.
Δεν μιλάμε για κάτι αφηρημένο.
Μιλάμε για έναν τάφο που άδειασε.
Για ένα σώμα που αναστήθηκε από τα δεσμά του θανάτου.
Για μια ιστορία που σκίστηκε στα δύο: πριν και μετά.
Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών.
Και μαζί Του, άνοιξε ο δρόμος για την ανάσταση των νεκρών.
Όχι ως ιδέα.
Ως γεγονός.
Ως υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε.
Και όμως…
σιγά σιγά, κάτι αλλάζει.
Η Ανάσταση γίνεται «σύμβολο».
Γίνεται «μήνυμα».
Γίνεται «ενέργεια».
Χάνεται το πρόσωπο.
Χάνεται η αλήθεια.
Μας λένε: «Όλα είναι το ίδιο».
«Όλες οι γιορτές είναι μία χαρά».
«Πες απλά χρόνια πολλά».
Ποια χρόνια πολλά;
Σε ποιον;
Γιατί;
Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τι γιορτάζουμε;
Δεν είναι θέμα τύπου.
Δεν είναι θέμα λέξεων.
Είναι θέμα αλήθειας.
Μην φοβηθείς να πεις:
Χριστός Ανέστη.
Μην ντραπείς.
Μην το μαλακώσεις για να χωρέσει παντού.
Γιατί η Ανάσταση δεν είναι για να χωρέσει παντού.
Είναι για να ανατρέψει τα πάντα.
Δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα.
Να λέμε το όνομά Του. Καθαρά. Δυνατά.
Χριστός Ανέστη κι όχι απλά χρόνια πολλά.
- π. Λίβυος-
.
ΠΗΓΉ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.
Υπεραγία Θεοτόκε, Πηγή Θεραπείας και Ελέους, ευλόγησε ημάς τους αμαρτωλούς με το Άγιο Φως της Αναστάσεως του Κυρίου, προστάτευσέ μας με την Αγία Σου Ζώνη και καθάρισέ μας όλους με την Πηγή της Σωτηρίας του Υιού Σου Ιησού Χριστού! Αμήν! Δόξα σε Σένα, Μητέρα του Θεού, Δόξα σε Σένα, Κύριε ο Θεός! Αμήν!
ΕΟΡΤΉ ΖΩΟΔΌΧΟΥ ΠΗΓΗΣ.
Παρασκευή της Διακαινησίμου 16 Απριλίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη των εγκαινίων του Ιερού Ναού της Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής. Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών» στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (που σημαίνει ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.
Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:
α) Η πρώτη, που εξιστορεί ο Νικηφόρος Κάλλιστος αναφέρει ότι: Ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων ο Θράξ ή Λέων ο Μέγας (457 - 474 μ.Χ.), όταν ερχόταν ως απλός στρατιώτης στην Κωνσταντινούπολη, συνάντησε στη Χρυσή Πύλη έναν τυφλό που του ζήτησε νερό. Ψάχνοντας γιά νερό, μιά φωνή του υπέδειξε την πηγή. Πίνοντας ο τυφλός και ερχόμενο το λασπώδες νερό στα μάτια του θεραπεύτηκε. Όταν αργότερα έγινε Αυτοκράτορας, του είπε η προφητική φωνή, πως θα έπρεπε να χτίσει δίπλα στην πηγή μια Εκκλησία. Πράγματι ο Λέων έκτισε μια μεγαλοπρεπή εκκλησία προς τιμή της Θεοτόκου στο χώρο εκείνο, τον οποίο και ονόμασε «Πηγή». Ο Κάλλιστος περιγράφει τη μεγάλη αυτή Εκκλησία με πολλές λεπτομέρειες, αν και η περιγραφή ταιριάζει περισσότερο στό οικοδόμημα του Ιουστινιανού. Ιστορικά πάντως είναι εξακριβωμένο, ότι το 536 μ.Χ. στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, υπό τον Πατριάρχη Μηνά 536 - 552 μ.Χ.), λαμβάνει μέρος και ο Ζήνων, ηγούμενος «του Οίκου της αγίας ενδόξου Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας εν τη Πηγή».
β) Η δεύτερη, που εξιστορεί ο ιστορικός Προκόπιος, τοποθετείται στις αρχές του 6ου αιώνα και αναφέρεται στον Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σ' ένα θαυμάσιο τοπίο με πολύ πράσινο, νερά καί δένδρα. Εκεί, σαν σε όραμα, είδε ένα μικρό παρεκκλήσι, πλήθος λαού και έναν ιερέα μπροστά σέ μιά πηγή. «Είναι η πηγή των θαυμάτων» του είπαν. Και έχτισε εκεί μοναστήρι με υλικά που περίσσεψαν από την Αγιά Σοφιά. Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ
Τιμητική Εκδήλωση «Ιππότες της Καλοσύνης» στην Ιεριχώ!!!!
Τιμητική Εκδήλωση «Ιππότες της Καλοσύνης» στην Ιεριχώ
Ο Δήμος της Ιεριχούς ανακοίνωσε την ολοκλήρωση της πρώτης διοργάνωσης του βραβείου «Ιππότες της Καλοσύνης», το οποίο στοχεύει στην τιμή ενεργών πολιτών για την κοινωνική τους προσφορά και στην ενίσχυση των αξιών της αλληλεγγύης στην πόλη. Η διαδικασία βασίστηκε στην υποβολή υποψηφιοτήτων από τους ίδιους τους πολίτες για εξέχουσες προσωπικότητες που συνέβαλαν ουσιαστικά στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας.
Η τελετή απονομής πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι στην αίθουσα του δήμου, παρουσία του Προέδρου της Επιτροπής Διαχείρισης του Δήμου Ιεριχούς, Mohammad Al-Walaji, του Κυβερνήτη της Επαρχίας Ιεριχούς και Κοιλάδας του Ιορδάνη, Δρ. Hussein Hamayel, του Προέδρου του Εμπορικού Επιμελητηρίου, Tayseer Hmeida, του Γενικού Διευθυντή Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ιεριχώ, μηχανικού Fadi Al-Fityani, καθώς και μελών του δημοτικού συμβουλίου.
Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο δήμος τίμησε τους: την κυρία Umm Jihad Haimour, τον πατέρα Christo, τον κύριο Mohammad Dras, τον κύριο Mohammad Atta και τον κύριο Shadi Farah, σε αναγνώριση των προσπαθειών και των πρωτοβουλιών τους στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας.
Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον Γέροντα Χρυσόστομο, ηγούμενο της Ιεράς Μονής του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτη, για το σπουδαίο φιλανθρωπικό του έργο και τη διαρκή κοινωνική του προσφορά προς τους έχοντες ανάγκη, αναξιοπαθούντες, ασθενείς, ορφανά, άτομα με αναπηρία, καθώς και μαθητές και φοιτητές.
Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης, Mohammad Al-Walaji, τόνισε ότι το βραβείο εντάσσεται στο πλαίσιο στήριξης της κοινωνικής δράσης και ενίσχυσης του πνεύματος πρωτοβουλίας μεταξύ των πολιτών, επισημαίνοντας τη συνέχιση παρόμοιων δράσεων από τον δήμο.
Από την πλευρά του, ο Κυβερνήτης Δρ. Hussein Hamayel υπογράμμισε τη σημασία της εδραίωσης της κουλτούρας του εθελοντισμού και της ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ θεσμών και κοινωνίας, εκφράζοντας την εκτίμησή του για τις προσπάθειες των τιμώμενων στην υπηρεσία της πόλης της Ιεριχούς.
Όταν ακούσετε ότι ο Χριστός ήρθε ή εμφανίστηκε στη γη, τότε να ξέρετε ότι είναι ο αντίχριστος.
Όταν ακούσετε ότι ο Χριστός ήρθε ή εμφανίστηκε στη γη, τότε να ξέρετε ότι είναι ο αντίχριστος.
Όσιος Ζωσιμάς του Σολοβέτ (+1478) 🇷🇺
Πηγή: Αποστασία και ο αντίχριστος σύμφωνα με τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων, Ίδρυμα των Αγίων Μαρτύρων του Μπράνκοφ, Κωνστάντζα, 2008, σελίδα 55
Η αγάπη είναι πόνος.Η αγάπη είναι Θεός. Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι.
Σε περιόδους πολέμου, η ανθρώπινη λογική που φυτεύτηκε από τον Θεό στην ανθρωπότητα εξασθενεί, μειώνεται και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και χάνεται.
Έτσι, βλέπουμε πώς γεννιούνται τεράστιες παρεκκλίσεις εξαιτίας της πίστης.
Άνθρωποι που σκοτώνουν άλλους ανθρώπους, συχνά αθώους, διεκδικούν χριστιανικές αποστολές, βιάζουν την Αγία Γραφή, διαστρεβλώνουν το χριστιανικό μήνυμα της αγάπης, εκθέτουν τη διεστραμμένη λογική των δαιμόνων, για χάρη των υποτιθέμενων χριστιανικών ιδανικών.
Αδελφοί, ο Θεός είναι Ζωή και Αγάπη. Ο δαίμονας είναι δολοφόνος από την αρχή. Μην μολύνετε το μυαλό σας με σκέψεις δικαιολόγησης για τον διαμελισμό ανθρώπων από δαίμονες. Η δικαιολογία του φόνου εισάγει μια σκλήρυνση στην καρδιά που σας εμποδίζει να προσεύχεστε αγνά.
Αγάπη σημαίνει ότι η καρδιά σας πονάει για όλους τους ανθρώπους.
Η αγάπη είναι πόνος.
Η αγάπη είναι Θεός.
Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.
«Έχετε παρατηρήσει ποτέ πώς στη Βίβλο αναφέρεται ότι οι άνδρες ανεβαίνουν πάντα στα βουνά για να μιλήσουν στον Θεό; Κι όμως, στις Γραφές, σχεδόν ποτέ δεν διαβάζετε για γυναίκες που ανεβαίνουν στα βουνά, και ξέρουμε γιατί, έτσι δεν είναι;
Επειδή οι γυναίκες ήταν πολύ απασχολημένες με τις έγνοιες της ζωής. Δεν μπορούσαν να αφήσουν τα παιδιά, τα γεύματα, το σπίτι χωρίς επίβλεψη, τον κήπο απεριποίητο και χιλιάδες άλλες ευθύνες για να ανέβουν στα βουνά!
Μιλούσα με μια φίλη τις προάλλες, λέγοντάς της ότι ένιωθα ότι δεν ήμουν ποτέ αρκετά «ελεύθερη» από τις ευθύνες μου, ποτέ αρκετά ήσυχη ή σε ένα αρκετά ιερό μέρος για να έχω χρόνο για επικοινωνία με τον Θεό. Η απάντησή της με κατέκλυσε: «Γι' αυτό ο Θεός έρχεται στις γυναίκες! Οι άνδρες πρέπει να ανεβαίνουν στα βουνά για να συναντήσουν τον Θεό, αλλά ο Θεός έρχεται στις γυναίκες όπου κι αν βρίσκονται».
Σκέφτομαι τα λόγια της εδώ και μερικές εβδομάδες και ψάχνω στη Βίβλο για να δω αν αυτά που είπε είναι αλήθεια. Πράγματι, ο Θεός έρχεται στις γυναίκες εκεί που βρίσκονται, καθώς ασχολούνται με τις συνηθισμένες, καθημερινές τους δουλειές. Τις συναντά στα πηγάδια όπου αντλούν νερό για τις οικογένειές τους, στα σπίτια τους, στις κουζίνες τους, στους κήπους τους. Έρχεται σε αυτές καθώς στέκονται δίπλα στα κρεβάτια των αρρώστων, καθώς γεννούν, καθώς φροντίζουν ηλικιωμένους, σε κηδείες και επιμνημόσυνες τελετές.
Ακόμα και στον άδειο τάφο, η Μαρία ήταν η πρώτη που είδε την Ανάσταση του Χριστού. Ήταν εκεί επειδή έκανε τη γυναικεία δουλειά της σωστής προετοιμασίας του σώματος του Χριστού για την ταφή. Σε αυτές τις φαινομενικά συνηθισμένες εργασίες, αυτές οι γυναίκες στις Γραφές βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό.
Έτσι, αν εσείς -όπως εγώ- ποτέ παραπονεθείτε ότι δεν έχετε τόσο χρόνο να περάσετε στα βουνά με τον Θεό όσο θα θέλατε, θυμηθείτε ότι ο Θεός έρχεται στις γυναίκες. Ξέρει πού βρισκόμαστε, τα βάρη που κουβαλάμε. Μας βλέπει, και αν ανοίξουμε τα μάτια και τις καρδιές μας, θα Τον δούμε ακόμα και στις πιο «συνηθισμένα μέρη και πράγματα».
Χέδερ Φάρελ
Μητροπολίτης Αντώνιος Πλαμαντεάλ (Λόγια για τη μεγάλη ημέρα).
«Ας καλωσορίσουμε με χαρά τον Θεό, που έγινε ένας από εμάς, ώστε να μπορεί να μας μιλάει στη γλώσσα μας και να μπορούμε να τον καταλαβαίνουμε. Θα μας είχε συντρίψει με το μεγαλείο του αν είχε έρθει στα σύννεφα του ουρανού, με τη μορφή ενός υπερφυσικού όντος. Θα μας είχε τρομάξει και δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Δεν θα μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον και θα είχε ακυρώσει την ελευθερία μας.
Γι' αυτό ήρθε σε εμάς με τη μορφή ανθρώπου, ώστε να μπορούμε να τον δεχόμαστε ή να τον απορρίπτουμε, ώστε να παραμένουμε ελεύθεροι στην επιλογή μας».
Μητροπολίτης Αντώνιος Πλαμαντεάλ (Λόγια για τη μεγάλη ημέρα)
ΕΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΌΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΒΑΡΕΙΑΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ.
Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Βαρειάς στη Μυτιλήνη είναι μια ιστορική ενοριακή εκκλησία, κτισμένη το 1838, που βρίσκεται στο τουριστικό προάστιο της Βαρειάς, 2-3,5 χλμ. νότια της πόλης, κοντά στο αεροδρόμιο. Ο ναός, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής, αποτελεί σημαντικό πνευματικό κέντρο της περιοχής.
ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
Η αλήθεια δεν επιδιώκει χειροκροτήματα.
Ούτε επιδοκιμασία.
Τις περισσότερες φορές,
ενοχλεί ακριβώς εκεί που πονάει.
Αλλά χωρίς αυτήν,
η ησυχία γίνεται απλώς μια ψευδαίσθηση.
Ο Πατέρας Ραφαήλ Νόικα μας μιλάει:
✝️Ο Πατέρας Ραφαήλ Νόικα μας μιλάει:
«Ο καλός μαθητής, ο καλός ακροατής είναι ο άνθρωπος που έχει το μυαλό του στραμμένο προς τον Θεό και που αναζητά απάντηση από τον Θεό, όχι από τον άνθρωπο. Και που πηγαίνει στον άνθρωπο... έχοντας την προσοχή του στραμμένη στον Θεό, με τον Οποίο πρέπει να έχετε συνομιλήσει μέχρι τότε, προσευχηθείτε να σας δώσει ο άνθρωπος - ο πνευματικός σας πατέρας - τον λόγο.
Να είστε προσεκτικοί εσωτερικά και, όπως έλεγε ο Πατέρας Σωφρόνιος, να πιάνετε - να αρπάζετε, θα έλεγα - την πρώτη λέξη. Ο Πατέρας Σωφρόνιος έλεγε: «Αν μπορείτε να πιάσετε την πρώτη κίνηση της καρδιάς, αυτή είναι η λέξη για εσάς». Είναι ένα μυστήριο, όχι μια πειθαρχία. Έρχεται και η πειθαρχία, αλλά το μυστήριο είναι αυτό που πρέπει να λειτουργήσει. Και τότε τόλμησα να σας πω: μάθετε να λαμβάνετε από τους πνευματικούς σας πατέρες, από τους ανωτέρους σας, από τους ιερείς σας, από τους επισκόπους σας, τον πρώτο λόγο. Αλλά, πριν από αυτό, το έδαφος στο οποίο μπορεί να έρθει αυτός ο λόγος είστε ΕΣΥ. Προετοιμάστε το!»
Συνέδριο Ιασίου, 2016
Η ΣΥΜΠΌΝΙΑ ΑΠΌ ΤΌΝ ΟΥΡΑΝΌ.
Ήταν Πάσχα. Γυρνούσα μετά τον Εσπερινό από το Καθολικό της Μονής στο κατάλυμά μου, στον Μύλο. Στο δρόμο είδα έναν εργάτη. Όταν τον πλησίασα, με παρακάλεσε να του δώσω ένα αυγό. Δεν είχα. Γύρισα στο Μοναστήρι και πήρα από τον Πνευματικό μου δύο αυγά. Το ένα το έδωσα στον εργάτη. Μου λέει: ''Είμαστε δύο''. Τότε του έδωσα και το δεύτερο και όταν απομακρύνθηκε άρχισα να κλαίω από συμπόνια για τον φτωχό λαό του Θεού, και έτσι ήρθε στην ψυχή μου
το πένθος για όλη την οικουμένη και για κάθε κτίσμα.
το πένθος για όλη την οικουμένη και για κάθε κτίσμα.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
Ταπεινός προσκυνητής της ερήμου των Κατουνακίων .
Ταπεινός προσκυνητής της ερήμου των Κατουνακίων , ο μακαριστός Πατριάρχης Ιεροσολύμων κυρός Ειρηναίος ο Α'.(δεκαετία 1990).Στο διάδρομο της αυλής του Ησυχαστηρίου των Δανιηλαίων από αριστερά οι μακαριστοί γέροντες , Στεφάνος μοναχός , Γρηγόριος Ιερομόναχος ,Μόδεστος Ιερομόναχος ,Ακάκιος μοναχός, ο τότε Ιεραπόλεως Ειρηναίος έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα ,Δανιήλ μοναχός , Αθανάσιος Ιερομόναχος, απο αριστερά κάτω Νείλος μοναχός , Δαμασκηνός μοναχός νυν γέροντας της Ι.Καλύβης των αγίων Αναργύρων στη Νέα Σκήτη ,ο ιεροψάλτης ,και ο τότε Αρχιμ.Βενέδικτος νυν Μητροπολίτης Διοκαισαρείας,αγαπητός αδελφός από την εποχή που ήταν μοναχός στην Ι.Μ.Αγ.Λαυρας Καλαβρύτων.
Από neilosmonaxos instagram
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ !
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
ΧΡΙΣΤΟαναστάσιμη ημέρα ολόφωτα παιδιά Του Θεού.
Πότε αναγνώρισαν οι προς Εμμαούς Μαθητές τον Ιησού Χριστό ;
"ΕΝ ΤΗ ΚΛΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ"
Οταν ο Κύριος τεμάχισε την Θεια Κοινωνια.
Ναι!!!
Καλα τα ωραια λογια και τα ευχολόγια, μα μόνο στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας και στην Θεια Μετάληψη αναγνωρίζουμε και αγγίζουμε οντως τον Ιησού Χριστό !
Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης.
Προσκυνητές στο τάφο του Αγίου Πορφυρίου.(1992).Κοιμητήριο Ι.ΣΚ.ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΩΝ.
Προσκυνητές στο τάφο του Αγίου Πορφυρίου.(1992).
Κοιμητήριο Ι.ΣΚ.ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΩΝ.
Από neilosmonaxos instagram
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
