Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 144



Ἱστορία Νο 5 - 19 Νοεμβρίου

"Ἡ Ἀγκαλιὰ τῆς Συγχωρήσεως"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὴν πέμπτη μέρα ὁ Ἀλέξανδρος ἀποφάσισε νὰ κάνει κάτι ποὺ χρόνια τὸ ἀνέβαλλε. Νὰ πάει γιὰ ἐξομολόγηση. Τὸ σκεφτόταν ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα, ἀλλὰ κάθε φορὰ ἔβρισκε μιὰ δικαιολογία. «Δὲν εἶμαι ἕτοιμος», ἔλεγε. «Θὰ πάω ἀργότερα». Σήμερα ὅμως ἔνιωσε πὼς δὲν μποροῦσε ἄλλο νὰ κουβαλάει μόνος τὰ βάρη του. 
Μπῆκε στὸ ἐξομολογητήριο μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὁ παππούλης τὸν κοίταξε μὲ μάτια γεμᾶτα καλοσύνη. Δὲν τὸν ρώτησε τίποτα. Περίμενε. Ὁ Ἀλέξανδρος ἄρχισε νὰ μιλάει σιγά. Στὴν ἀρχὴ γιὰ τὰ μικρά. Γιὰ τὴν γκρίνια, γιὰ τὴν ὀργή, γιὰ τὴν ἀμέλεια. Μετὰ γιὰ τὰ πιὸ βαριά. Γιὰ τὰ χρόνια ποὺ εἶχε ἀφήσει τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του. Τὰ δάκρυα ἦρθαν μόνα τους. 
Ὁ παππούλης δὲν τὸν μάλωσε. Τοῦ ἔβαλε τὸ χέρι στὸν ὦμο. «Παιδί μου», τοῦ εἶπε, «ὁ Χριστὸς δὲν σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ κρίνει. Σὲ περίμενε γιὰ νὰ σὲ ἀγκαλιάσει». Καὶ τοῦ διάβασε τὴν εὐχὴ τῆς συγχωρήσεως. Ἐκείνη τὴ στιγμή, ὁ Ἀλέξανδρος ἔνιωσε σὰν νὰ τοῦ ἔφυγε ἀπὸ τοὺς ὤμους μιὰ πέτρα ποὺ κουβαλοῦσε χρόνια. 
Βγαίνοντας ἔξω, ὁ οὐρανὸς ἦταν καθαρός. Περπάτησε πρὸς τὸ σπίτι ἐλαφρύς, σὰν παιδί. Δὲν εἶχε γίνει ἅγιος. Εἶχε γίνει ἐλεύθερος. Καὶ ἤξερε πὼς ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι ντροπή, ἀλλὰ ἡ μεγαλύτερη χαρὰ τοῦ δρόμου. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ ἐξομολόγηση δὲν εἶναι δικαστήριο, ἀλλὰ νοσοκομεῖο τῆς ψυχῆς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀνοίγει τὴν καρδιά του μὲ ταπείνωση, ὁ Χριστὸς δὲν τὸν καταδικάζει, τὸν ἀγκαλιάζει καὶ τὸν κάνει ἐλεύθερο.

Τονίζει ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Χατζηευφραιμίδης:



Τονίζει ὁ Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Χατζηευφραιμίδης:
«"Η καρδιά τῶν πατέρων”, ἔγραφε ὁ Möhler,
“ἦταν ὑπερπλήρης ἀπ' τόν Ἰησοῦ Χριστό· Τόν ἔβρισκαν παντοῦ, διότι δέν ἀναζητοῦσαν ἄλλον ἐκτός ἀπ᾿ Αὐτόν. Στήν ἐποχή μας, πού ἀρχίσαμε πλέον να μήν πιστεύουμε στο Χριστό καί στή λύτρωσή Του, δέν Τόν βρίσκουμε πλέον πουθενά"»


Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.





Τονίζει ὁ Ἅγ. Αρσένιος Boca:




• Τονίζει ὁ Ἅγ. Αρσένιος Boca: «Ὁ ἀόρατος
Σωτήρας μας ἐνδύεται ἐμᾶς καί ἐμεῖς ἐνδυόμαστε
Αὐτόν. "Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε Χριστόν ἐνεδύσασθε "(Γαλ 3, 27)»(Γ, 48).
• Ακόμα: «Υπάρχουν πολλοί τρόποι γιά νά εἰσέλθη κάποιος στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μόνο μία εἶναι ἡ θύρα: ὁ Ἰησοῦς»(Γ, 52).
• Ἐπίσης: «Ἐπειδή ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά εἴμαστε σύγχρονοι τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς σύγχρονός μας διά μέσου τῶν αἰώνων. Ἀναπνέουμε τήν πανταχοῦ παρουσία Του διά τοῦ ἁγίου Ὀνόματός Του καί
ἐκπνέουμε τόν ἀέρα πού βγαίνει ἀπ᾽ τό χάος τῶν ἁμαρτιῶν μας. Εἰσπνοή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ
Πνεύματος τοῦ Θεοῦ κι ἐκπνοή τοῦ κακοῦ πνεύματος πού ἐμφωλεύει μέσα μας» (Γ. 118).
• Τέλος: «Υπάρχει σ᾿ ἐμᾶς ἕνας θρόνος κι ἕνας σταυρός. Ὅταν ἐμεῖς στεκώμαστε στο θρόνο, ὁ Χριστός μας κάθεται στο σταυρό, καί ἀντίστροφα»


Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.



Ἀναφέρει ὁ Σ. Παπασηφάκης .





Ἀναφέρει ὁ Σ. Παπασηφάκης «Ὁ λόρδος  GRIMTHOPE μαθαίνοντας πώς ὁ WILDE βρισκόταν σέ μιά πόλι γειτονική στό κτῆμα του, τὀν κάλεσε σέ γεῦμα. Οἱ ἄλλοι καλεσμένοι τοῦ λόρδου, ὅταν ἔφθασε ὁ WILDE ἄνοιξαν τὶς ἐφημερίδες τους, καί βυθίσθηκαν στὀ διάβασμα χωρὶς νά δώσουν καμμιά προσοχἠ σ᾿ αὐτόν. 

Ὁ WILDE προσποιήθηκε ὅτι δέν κατάλαβε, πλησίασε τόν οἰκοδεσπότη καί ἄρχισε νά κουβεντιάζη µαζί του, χρησιμοποιώντας ὅλη τὴ μοναδική διαλεκτική του ἱκανότητα. Σέ λίγα λεπτά οἱ καλεσµένοι μαζεύθηκαν γύρω τους καὶ παρακολουθοῦσαν µε προσοχή καί εὐχαρίστησι τά λόγια του. Ὅταν τελείωσε τό γεῦμα, δέν ἔμενε οὔτε ἕνας πού νἁ µὴν παραξαλέση τό λόρδο GRIMTHORPE νά τόν ξανακαλέση ὅταν θά ἔκανε πάλι τραπέζι στό WILDER» Καὶ γιά τό Χριστό; «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς Οὗτος ὁ ἄνθρωπος»{Iω Ί 7 46). 

Βιβλιογραφία.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΧΡΙΣΤΌΣ ΥΠΈΡ ΤΌ ΠΑΣΧΕΙΝ ΠΆΣΧΑ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΉΣ.

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

" Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ ... "



" Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ ... "
Πόσες φορὲς θὰ προτιμοῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ πεθάνει παρὰ νὰ πονᾶ! 

Ἀφήνει ὅμως ὁ Θεὸς τὸν πόνο αὐτὸν ὡς ἀληθινὸ εὐεργέτημά του λέγοντας: 

"Ἐδῶ εἶμαι Ἐγώ. Ἐνῷ ἐσὺ νομίζεις ὅτι συνάντησες πόνο,   κοίταξε συναντᾶς ἐμένα." 

+Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης


Χώμα είμαστε και στο χώμα θα επιστρέψουμε! Όλοι μας. Κι ό,τι καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω μας στις ψυχές των ανθρώπων — αυτό είναι, στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της δικής μας ψυχής.




«Αν ήταν ποτέ να καυχηθώ για κάτι, θα το έκανα μόνο μέσα από τις πράξεις μου — όχι μέσα από τη θέση μου, τη μόρφωσή μου, τα πτυχία μου, τα ρούχα μου, το σπίτι μου ή το αυτοκίνητό μου.

 Δεν θα τίναζα ποτέ το πουκάμισό μου για να σκορπίσω το άρωμα που ίσως απορρόφησα από ανθρώπους ευφυείς ή ισχυρούς, δίπλα στους οποίους στάθηκα ή με τους οποίους συναναστράφηκα. Το ότι τους γνώρισα, δεν σημαίνει πως είμαι σαν κι αυτούς. Ξέρεις, το πατρόν για να κοπεί ένα πουκάμισο μπορεί να είναι το ίδιο, αλλά… το ύφασμα είναι διαφορετικό!

Το καταλαβαίνω — είσαι έξυπνος, έχεις διακρίσεις, είσαι μορφωμένος, έχεις γνώσεις, είσαι ένας «μεγάλος» άνθρωπος — κι όμως, φέρεσαι απαίσια σε κάποιον που θεωρείς «μικρό», σε κάποιον από τον οποίο δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις…


Πες μου, λοιπόν —συγχώρεσέ με που ρωτάω— σε αυτή την περίπτωση, ποιος είναι ο πραγματικά «μικρός» άνθρωπος εδώ; 

Πού είναι αυτή η ευφυΐα που επιδεικνύεις — εκείνη που σε κάνει να φουσκώνεις τόσο, μέχρι που κοντεύεις να σκάσεις;
Δεν έχεις τον ίδιο Θεό με τον άλλον άνθρωπο;!
Καύχησου για το καλό που κάνεις!
Καύχησου για τη στάση σου και για τον άνθρωπο που είσαι!
Καύχησου για το χέρι που άπλωσε σε κάποιον που έπεσε, για το μπουκάλι νερό που πρόσφερες σε κάποιον που διψάει· καύχησου για τα όμορφα λόγια που φύτεψες στις καρδιές των ανθρώπων! Γι’ αυτά να καυχιέσαι!


Σε αυτή την ίδια γη από την οποία όλοι πλαστήκαμε, κανείς δεν πρόκειται να σου δώσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να είσαι κάποιος «σπουδαίος» ανάμεσα στους συνανθρώπους σου. Δεν πρόκειται να βγεις από τη λιμουζίνα σου ανάμεσα στα μυρμήγκια. 


Χώμα είμαστε και στο χώμα θα επιστρέψουμε! Όλοι μας. Κι ό,τι καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω μας στις ψυχές των ανθρώπων — αυτό είναι, στην πραγματικότητα, ο παράδεισος της δικής μας ψυχής.»

Alex Andru

6 Νοεμβρίου . Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου.


Πέμπτη 6 Νοεμβρίου . Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου

Βιογραφία
Φλέγειν ἀπειλεῖς, ἀλλὰ πάλιν οὐ φλέγεις,
Ὀργῇ κεράσας μακροθυμίαν Λόγε.

Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για το γεγονός αυτό:

«Kατά τον δέκατον όγδοον χρόνον της βασιλείας Λέοντος του Mεγάλου, του επικαλουμένου Mακέλλη και Θρακός, ήτοι εν έτει υοε΄ [475], εν τη έκτη του Nοεμβρίου μηνός, κατά την ώραν του μεσημερίου, έγινεν όλος ο ουρανός συνεφιασμένος. Tην δε συνειθισμένην μελανάδα των νεφελών μεταβαλών εις κόκκινον χρώμα, εφαίνετο ότι μέλλει να κατακαύση όλον τον κόσμον. Tόσον γαρ πολλά εξέπληξεν όλους τους ανθρώπους, ώστε οπού και από μόνην την θεωρίαν του ουρανού ενόμιζον όλοι, ότι ανίσως πέση βροχή από τα τοιαύτα κατακόκκινα σύνεφα, βέβαια η βροχή εκείνη θέλει είναι φωτία και φλόγα, ήτις έχει να κατακαίη. Kαθώς εκατέκαιε και η εις τα Σόδομα πεσούσα πυρίνη βροχή. Διά την αμφίβολον λοιπόν ταύτην προσδοκίαν, όλοι οι Xριστιανοί εκατέφευγαν εις τας ιεράς Eκκλησίας, και παρεκάλουν τον Θεόν με δεήσεις και κλαυθμούς. Όθεν ο φιλάνθρωπος Kύριος, συγκεράσας την αγαθότητά του με την τιμωρίαν, επρόσταξε τα νέφη και έβρεχον μίαν βροχήν ασυνείθιστον και παράξενον, η οποία επροξένει φόβον εις τους αμαρτάνοντας, διότι η βροχή εκείνη αρχίσασα από την ώραν του εσπερινού, εβάσταξεν έως εις το μεσονύκτιον.

H δε καταπίπτουσα βροχή, ήτον μία σκόνις μαύρη, και έκαιε δυνατά παρομοίως με την στάκτην της αναμμένης καμίνου. Kαι τόση πολλή έπεσεν, ώστε οπού ευρέθη επάνω από την γην και από τα κεραμίδια των οίκων, περισσότερον από μίαν πιθαμήν ανδρός. Kατέφλεξε δε και κατέκαυσεν όλα τα χορτάρια της γης και βοτάνας και δένδρα. Ήτον δε και πολλά δυσκολόπλυτος, εφανέρονε δε με τούτο, τόσον την αγανάκτησιν του Θεού, όσον και την δυσκολόπλυτον αμαρτίαν. Διότι μετά ταύτα, έπεσαν μεν πολλαί και ραγδαίαι βροχαί εις διάστημα πολλών ημερών, μόλις δε και μετά βίας εδυνήθηκαν να ξεπλύνουν την σκόνιν εκείνην. Tούτο δε ήτον αίνιγμα. Eπειδή γαρ η αμαρτία ευρίσκεται εις ημάς ωσάν σκόνις πυρίνη και μαύρη, και κατατρώγει ωσάν φωτία τα της αρετής βλαστήματα, διά τούτο χρειαζόμεθα ωσάν βροχήν, πολλά δάκρυα, αναδιδόμενα κάτωθεν από αυτό το βάθος της καρδίας με στεναγμόν και πικρίαν ψυχής. Ίνα με αυτά, την μεν της κακίας φλογίζουσαν στάκτην εκπλύνωμεν, ποτίσωμεν δε την καλήν γην του νοός μας, και ποιήσωμεν αυτήν να καρποφορή αρετάς. Kαι έτζι διά τούτων γλυτώσωμεν από την τιμωρίαν της γείνης, η οποία κατακαίει τας ψυχάς ημών και τα σώματα. Eπιτύχωμεν δε της Bασιλείας των Oυρανών».

Καὶ ξαφνικά, βλέπω στὸν δεξιὸ ὦμο τὸν Φύλακα Ἄγγελο.



Πόση δύναμη ἔχει ὁ Ἄγγελος!
Βοηθάει ἀκόμη καὶ μὲ τὴν σιωπή του. 

Κάποτε βρισκόμουν σὲ ἀδιέξοδο. 
Ἀπὸ τὴν στενοχώρια αἰσθανόμουν 
νὰ μοῦ χτυποῦν τὸ κεφάλι μὲ σμίλη, 
γιὰ νὰ μοῦ σπάσουν τὸ κούτελο. 
Τὰ μάτια μου κόντευαν νὰ βγοῦν ἔξω, 
ἰδιαίτερα τὸ δεξί. 
Πόνος, πόνος ἀνυπόφορος! 
Ἔφερνα σβούρα, 
σπαρταροῦσα ἀπὸ τὸν πόνο. 
Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. 

Ἔκανα προσευχὴ καὶ 
ζητοῦσα ἀπὸ τὸν Θεὸ 
νὰ βρεθῆ ἕνας τρόπος 
νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο. 

Καὶ ξαφνικά, βλέπω 
στὸν δεξιὸ ὦμο τὸν Φύλακα Ἄγγελο.
Ἦταν ἴσα μὲ δώδεκα χρονῶν παιδάκι. 
Εἶχε ἕνα ὄμορφο στρογγυλὸ προσωπάκι
μὲ στρογγυλὰ ματάκια. 
Ἕνα προσωπάκι! Φεγγοβολοῦσε! 

Καὶ μόνο μὲ τὴν παρουσία του 
μοῦ ἔφυγε καὶ ὁ πόνος καὶ ὅλα· 
ὄχι ἀπὸ τὴν χαρά, ἀλλὰ
ἀπὸ τὴν θεία Χάρη. 

Ἡ χαρὰ δὲν διώχνει τὸν πόνο, 
ἔχεις τὸν πόνο καὶ 
χαίρεσαι συγχρόνως, 
ἐνῷ ἡ θεία Χάρις!...
Μεγάλη ὑπόθεση!

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Ὁ Φύλακας Ἄγγελος (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἄγγελοι"
Τεῦχος 393, Νοέμβριος 2026

@ακόλουθοι

Πως ο Θεός δρα απαλά.




 «Οἱ περισσότεροι δέν συνειδητοποιοῦν τήν ὕπαρξι τοῦ σπλῆνα τους ἢ τὰ κύτταρα τοῦ ὑποθαλάμου τους. 

Κι, ὅμως, αὐτά τά µέρη τοῦ σώματος λειτουργοῦν µέ ἐπιμέλεια χωρίς διακοπή, ἐνισχύοντας τό ἀνοσοποιητικό σύστηµα καί ὀργανώνοντας τούς περιφερειακούς αὐτόνομους μηχανισμούς, ἀντίστοιχα. 

Τυπικά µόνον ἀντιλαμβανόμαστε τά συμπτώµατα πού ἐκδηλώνονται ὅταν καποιο µέρος τοῦ σώματος παρουσιάζει πρόβλημα.Καὶ ὁ Θεός δρα απαλά και μη γινόμενος ἀντιληπτός! 


Είπε γέρων:«Τι δουλειά κάνω;Κυρίως βρίσκω δικαιολογιές» Έτσι και στη πνευματική ζωή.

The Intercession of Christ and the VirginAttributed to Lorenzo Monaco .



The Intercession of Christ and the Virgin
Attributed to Lorenzo Monaco 
(Piero di Giovanni), 
before 1402
Tempera on canvas, 
239.4 × 153 cm 
The Metropolitan Museum of Art, New York
Kneeling before God the Father, who sends down the Holy Spirit, Christ displays his Passion wound while the Virgin Mary bares her breast, pleading for the tiny kneeling donor family below. Golden inscriptions record their prayers for mercy.

Είπε γέρων :" «Τό πτυχίο πολλῶν θεολόγων εἶναι ὅπως τά χρήματα τῆς Κατοχῆς». Τὰ «τσολακαίικα», τά πολυπληθωριστικά.


Μία παλιά ἑβραϊκή ἱστορία λέει γιά ἕνα ραββίνο ποὺ περιόδευε τήν ὕπαιθρο μέ μοναδική συντροφιά τό γέρικο μουλάρι του .



 «Μία παλιά ἑβραϊκή ἱστορία λέει γιά ἕνα ραββίνο ποὺ περιόδευε τήν ὕπαιθρο μέ μοναδική συντροφιά τό γέρικο μουλάρι του .


Κι ἕνα κόκορα νά τόν ξυπνάη τὸ πρωῖ. 

Ἕνα βραδάκυ ζήτησε, κατάλυμα σ᾿ ἕνα χωριό, ἀλλά τοῦ ἀρνήθηκαν τή φιλοξενία τους. Λίγο πιό ἔξω βρῆκε µία σπηλιά καὶ ἑτοιμάστηκε νά περάση ἐκεῖ τή νύχτα του. Ἄναψε ἕνα κερί νά µελετήση τίς Γραφές, ἀλλά ὁ ἀέρας' τοῦ τό ἔσβησε.

 Ἐπιπλέον, µέσα στή νύχτα ἕνας λύκος τοῦ ἔφαγε τόν κὀκορα κι ἕνα λιοντάρι κατασπάραξε τό µουλάρι του. Πέρασε τή νύχτα του ἄυπνος. Τό πρωϊ πῆγε στὀ Χωριό ν΄ ἀγοράση ἕνα γάϊδαρο ἢ ἕνα μουλάρι. Βρῆκε τό Χωριό ἔρημο καί τούς κατοίκους του σκοτωµένους. Τή νύχτα εἶχαν ἐπιτεθῆ ληστές στό χωριό. 

Τότε σκέφτηκε; "Ἂν οἱ ἄνθρωποι μέ εἶχαν δεχτῆ, τώρα θά ἤμουν σκοτωµένος. Καὶ ἄν τό μουλάρι µου κι ὁ κόκορας ζοῦσαν, τὀτε ὁ θόρυβος κι ἣ παρουσία τους θά µέ μαρτυροῦσαν. Ὁ Θεός ὑπῆρξε καλός μαζί µου, ἐνῶ ἐγώ νόμιζα ὅτι μοῦ φερόταν σκληρά!”».



Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.




Η φιλόλογος και η γερόντισσα Φωτεινή.



 «Μία φιλόλογος συνάδελφος δήλωνε ἄθεη και τῆς μιλοῦσε ἀπαξιωτικά [τῆς μετέπειτα Γερόντισσας Φωτεινῆς τῆς Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Λεβαδείας]. Μοῦ ἔλεγε ἡ Γερόντισσα:

—Αὐτή δέν μέ χωνεύει καθόλου, δέν θέλει νά μέ βλέπη... ἀλλά θά τήν κανονίσω ἐγώ.

-Τί θά τῆς κάνεις;, τή ρώτησα.

Θά κάνω περισσότερη προσευχή γι᾽ αὐτήν,

ἀπάντησε.

Αργότερα ἡ συνάδελφος αὐτή ἔφυγε ἀπ' τήν Ἔδεσσα, χώρισε καί περνοῦσε δύσκολα. Ἡ Γερόντισσα τό ἔμαθε, ἐπεδίωξε νά ἐπικοινωνήση μαζί της καί τήν παρηγόρησε. Ἐκείνη συγκινήθηκε καί ἀνταποκρίθηκε» 

Αναφέρει η γερόντισσα Φωτεινή.




Η Γερόντισσα Φωτεινή τῆς Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου Λεβαδείας: «Ὅταν ἐξομολογούμαστε  ανοῖγουν οἱ πληγές τοῦ Ἐσταυρωμένου καί στάζουν αίμα στίς δικές µας πληγές τῆς ἁμαρτίας καί τίς θεραπεύουν»



Η αγάπη του Αγίου Καλλινίκου Εδέσσης.




«Πηγαίνοντας [ὡς παιδί, ὁ μετέπειτα Ἅγ. Καλλίνικος Μητρ. Ἐδέσσης] κάποτε ἀπ' τό Θέρμο μέ τά πόδια στο χωριό του, σταμάτησε ὁ Καθηγητής του τῆς Γυμναστικῆς γιά νά τόν πάρη μέ τό αὐτοκίνητο. Τό θυμόταν σέ ὅλα τά χρόνια τῆς ζωῆς του.


 Γι' αυτό καί ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τούς Γυμναστές λόγῳ ἐκείνου τοῦ γεγονότος καί ὅποτε, ὡς Μητροπολίτης, ἔβλεπε μαθητές νά βαδίζουν στο δρόμο, σταματοῦσε τό αὐτοκίνητο καί τούς ἔπαιρνε μέσα, γιά νά ἀνταποδώση ἐκεῖνο τό καλό τό ὁποῖο τοῦ εἶχε κάνει ὁ Καθηγητής του. Ἡ εὐγνωμοσύνη του δέν εἶχε ὅρια» .


Ἡρακλῆς Παπαβασιλείου: «Μου διηγεῖτο κάποια φορά [ή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα]:



 Ἡρακλῆς Παπαβασιλείου: «Μου διηγεῖτο κάποια φορά [ή Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα]:

"Όταν μοῦ ἀνήγγειλαν τηλεφωνικῶς τό θάνατο τοῦ Διαμαντή, ἦταν στην Αγγλία, ἔβαλα μια τόση δυνατή φωνή, πού τρόμαξαν οἱ ἀδελφές καί ἔτρεξαν.

Φώναξα μέ ὅλη τή δύναμι τῆς ψυχῆς μου, τρεῖς φορές: 'Δόξα Σοι ὁ Θεός! Δόξα Σοι ὁ Θεός! Δόξα Σοι ὁ Θεός!, ὥστε νά μήν προλάβη ὁ πειρασμός καί λυγίσω. “Ό,τι θέλει ὁ Χριστός μας. Ἔτσι μέ τόση βαθειά πίστι καί ἀγάπη στο Χριστό μας, ἀντιμετώπιζε τά πάσης φύσεως φρικτά συμβάντα"».


Διαβάζουμε.



Ο ανθρώπινος νους είναι δίχως όρια
Όταν βρίσκεται σε συμφωνία με την ψυχή,
Και η σοφία της καρδιάς είναι μεγάλη σε όλα—
Σε μια τέτοια ένωση, γίνεται αιώνιος.
Ο νους του κεφαλιού, η ψυχή και η καρδιά—
Όπως ο Θεός, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.
Αν μόνο μπορούσαν να ζήσουν σε αρμονία,
Δεν θα γνωρίζαμε καθόλου τον θάνατο...

                  Σ. Β. Ζαμπολότνι

Κάποιος ἄπιστος λέει σε κάποιο πιστό.



 «Κάποιος ἄπιστος λέει σε κάποιο πιστό.

—Πολλοί τύποι, πολλοί ἱερεῖς, ὑπάρχουν στή θρησκεία σας.

Ὁ πιστός ἀπαντᾶ:

Γνωρίζεις πόσοι ἱερεῖς πρέπει νά ὑπάρχουν;

—Ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ ἄπιστος.

—Γνωρίζεις πόσοι ὑπάρχουν;, ρωτᾶ καί πάλι ὁ

πιστός.

—Ὄχι, ἀπαντᾶ ὁ ἄπιστος.

—Πῶς, λοιπόν, γνωρίζεις, ὅτι εἶναι πολλοί, ἀφοῦ δέν γνωρίζεις πόσοι ὑπάρχουν καί πόσοι πρέπει να ὑπάρχουν;, ἀπαντᾶ ὁ πιστός.

Κόκκαλο ὁ ἄπιστος! Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καταφέρονται κατά τῶν τύπων, ἀγνοοῦν τήν οὐσία» 

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 143.



Ἱστορία Νο 4 - 18 Νοεμβρίου 

"Ἡ Βαρεμάρα ποὺ Ἔγινε Ὑπομονή"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὴν τέταρτη μέρα ὁ Ἀλέξανδρος ἔνιωσε γιὰ πρώτη φορὰ βαρεμάρα. Ὄχι θυμό, ὄχι λύπη. Μιὰ γκρίζα, βαριὰ βαρεμάρα. Ἡ προσευχή του φάνηκε ἴδια. Ἡ νηστεία του φάνηκε ἴδια. Ἡ ἐκκλησία, ἡ δουλειά, τὸ σπίτι, ὅλα ἴδια. «Πάλι τὰ ἴδια», μουρμούρισε καθὼς ἔδεσε τὰ παπούτσια του. «Τί νόημα ἔχει;» 
Τὸ πρωὶ δὲν ἄναψε καντήλι. Τὸ μεσημέρι ἔφαγε βιαστικά, χωρὶς νὰ κάνει τὸ σταυρό του. Τὸ ἀπόγευμα, καθὼς περνοῦσε ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, στάθηκε λίγο. Μιὰ φωνὴ μέσα του ἔλεγε: «Μπές». Μιὰ ἄλλη φωνὴ ἔλεγε: «Βαριέσαι. Ἄστο γιὰ αὔριο». Ἔμεινε πολλὴ ὥρα στὸ πεζοδρόμιο, σὰν ἄνθρωπος ποὺ δὲν ξέρει πρὸς τὰ ποῦ νὰ πάει. 
Τελικὰ μπῆκε. Δὲν εἶχε κόσμο. Μόνο μιὰ γιαγιὰ ἄναβε κεριά, ἀργά, μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὁ Ἀλέξανδρος τὴν κοίταξε. Ἐκείνη δὲν βιαζόταν. Δὲν βαριόταν. Κάθε κερὶ τὸ ἄναβε σὰν νὰ ἦταν τὸ πρῶτο. «Γιαγιά», τὴ ρώτησε, «δὲν βαριέσαι τόσα χρόνια τὰ ἴδια;» Ἐκείνη χαμογέλασε. «Παιδί μου», εἶπε, «ἡ ἀγάπη δὲν βαριέται ποτέ. Μόνο ὁ ἐγωισμὸς βαριέται». 
Ὁ Ἀλέξανδρος ἔμεινε σιωπηλός. Ἄναψε κι αὐτὸς ἕνα κερί. Καὶ γιὰ πρώτη φορὰ κατάλαβε πὼς ἡ βαρεμάρα δὲν εἶναι τέλος τῆς πίστης, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπομονῆς. Ἔφυγε ἥσυχος, κρατῶντας στὴν καρδιά του τὰ λόγια τῆς γιαγιᾶς σὰν μικρὸ θησαυρὸ γιὰ τὴ συνέχεια. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ βαρεμάρα στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα δὲν εἶναι ἀποτυχία, εἶναι δοκιμασία. Ὅταν ἐπιμένουμε στὴν ἀγάπη ἀκόμη καὶ χωρὶς συναίσθημα, τότε ἡ πίστη μας γίνεται πιὸ ἀληθινὴ καὶ πιὸ βαθιά.

Ένα πνευματικό μυστικό .

«Όσο περισσότεροι εκλεγμένοι Χριστιανοί (εργάτες) υπάρχουν στον κόσμο —σε μια συγκεκριμένη χώρα ή περιοχή— τόσο περισσότερο η χώρα ή η περιοχή αυτή προστατεύεται από κινδύνους, πολέμους, σεισμούς, λιμούς και κάθε είδους κακό.»  


Άγιος Ηλίας Κλεόπα

Τά κύπελλα του Παναθηναϊκού.

 




«Στήν Κατοχή καί μάλιστα στόν καιρό τῆς πείνας, οἱ Ἰταλοί εἶχαν στό µάτι τά ἀργυρά Κύπελλα τοῦ Συλλόγου. Τότε ὁ Θανάσης Νίκαινας τά µάζεψε, ἔσκαψε ἕνα λάκκο καί, ἀφοῦ τά συσκεύασε καταλλήλως, τά ἔθαψε.


Ἔτσι σώθηκαν τά Κύπελλα.


 Τά κύπελλα πού ῆταν γιά τό Θανάση καὶ στἰς δύσκολες αὐτές ὧρες "Ιερά” κειμήλια, ἦταν ἡ ὑλοποίησι τῆς δόξης τοῦ Π.Α.Ο.. Μποροῦσε νά πουλήση  κάποιο ἀπό αυτά γιά να περάση τίς δύσκολες µὲρες τῆς πείνας καί δέν τό ἔκανε. 


Ἐμεῖς οἱ ἄλλοι λίγο είχαμε νά “περάσουμε”, ὁ Θανάσης, ὅμως, ὄχι. 

Αυτό καί µόνο εἶναι αρκετό νά δείξη τὴν ἀγάπη του γιά τον Π.Α.Ο.»


Πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ ἔχουμε περί πολλού τά κειμήλια τῆς πίστεως µας; 



Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.


Είπε γέρων:" Νά καλλιεργείς τήν ελπίδα και όχι τήν λεπίδα.'

Ο Τάσος Κρητικός του Παναθηναϊκού αναφέρει.



Ὁ Τάσος Κρητικός, µέ ἄλλους παῖκτες του 
Ποναθηναϊκοῦ, μιά μέρα, κατά τήν Κατοχή «ήμασταν τόσο πεινασμένοι, πού πέσαμε µέ τά μούτρα στὸ φαι. Τὸ τὶ πιτσούνια φάγαμε .Καὶ πόσο κρασὶ ηπιαμε, δὲν λέγεται. Τό ἀποτέλεσμα ἤταν νά σέρνουµε τὰ πόδια µας στὀ γηπεδο καί τελικὰ νά... φᾶμε µία ξεγυρισµένη τεσσάρα”, θυμήθηκε ὁ Κρητικός. 
Καὶ συμπληρώνει: "Αὐτό ἦταν, µιά φορά πήγαμε καὶ αὐτὴ ήταν η τελευταία. Ἡ πεῖνα, βλέπετε, θἐριζε. Πῶς ν' αφήσουμε, λοιπόν, αὐτὴ τήν ευκαιρία. Φάγαμε τέσσερα goals ἀλλά τουλάχιστον χορτασμένοι".

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.




Είπε γέρων. Όλοι δουλέψαμε για τήν Βαβέλ.



«Ὅλοι δουλέψαµε γιά νά κάνουμε τόν πὺργο τῆς Βαβέλ µέσα στόν ὁποῖο ζοῦμε σήµερα καί δέν μποροῦμε νά συνεννοηθοῦμε. Ἀντί γιά πέτρες βάλαμε τίς πέτρινες καρδιές µας, κι ἀντί γιά ἀσβέστη µεταχειριστήκαµε τόν ἐγωϊσμό µας».

Γ, Τερτσέτης «Ὁ Θεός εἶναι ὁ πιστός σύμµαχος τῶν ἐναρέτων πράξεων»

Τό φθινόπωρο μάζεψα ὅλες τίς στενοχώριες μου καί τίς ἔθαψα στόν κῆπο μου.



 «Τό φθινόπωρο μάζεψα ὅλες τίς στενοχώριες μου καί τίς ἔθαψα στόν κῆπο μου.
Κι ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Ἀπρίλης κι ἦρθε ἡ Ἄνοιξι να ζευγαρώση μέ τή γῆ, φύτρωσαν στον κῆπο μου πανέμορφα λουλούδια, πού δέν ἔμοιαζαν μέ τ᾽ ἄλλα.
Κι οἱ γείτονές μου ἦρθαν νά τά δοῦν καί μοῦ εἶπαν: “Οταν ξανάρθη τό φθινόπωρο, τήν ἐποχή τῆς σπορᾶς, θά μᾶς δώσης τούς σπόρους αὐτῶν τῶν λουλουδιῶν γιά νά φυτρώσουν καί στο δικό μας κῆπο τέτοια λουλούδια;"».


Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.



Νέστορας Κολλιός: «Ξαφνικά οι Γερμανοί ἄρχισαν νὰ μᾶς τραβολογοῦν .......

 Νέστορας Κολλιός: «Ξαφνικά οι Γερμανοί ἄρχισαν νὰ μᾶς τραβολογοῦν καὶ νὰ μᾶς στήνουν δύο δύο μπροστά ἀπό ἕνα αυτόματο όπλο τό ὁποῖο είχαν τοποθετήσει κοντά στην άκρη του γκρεμοῦ. Ἀστραπιαία σκέφτηκα πώς ήρθε το τέλος μας.

Κάποιος ἄλλος κι ἐγώ ἐκμεταλλευτήκαμε τη στιγμή, ξεφύγαμε ἀπ' τούς Γερμανούς κι αρχίσαμε να τρέχου με για τη ζωή μας. Ἔπεσαν πυροβολισμοί. Τό φίλο μου τόν πέτυχαν. Νομίζω ὅτι πέθανε ἀμέσως, ἐγώ, ὅμως, πρόλαβα να πηδήξω στή χαράδρα, κι ἔτσι κατάφερα να ξεφύγω» 


Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.



Καθώς διέσχιζα τόν Ατλαντικό ωκεανό.



«Κάποτε, καθώς διέσχιζα το Βόρειο Ἀτλαντικό, κοίταξα ἔξω ἀπ᾽ τό παραθυράκι μου, ὅταν ξύπνησα τό πρωΐ καί εἶδα ἕνα κατάμαυρο σύννεφο, πού ποτέ δέν εἶχα δῆ ὅμοιό του προηγουμένως. Ἤμουν βέβαιος ὅτι βρισκόμασταν στο μέσο μιᾶς τρομερῆς καταιγίδος. Παρήγγειλα τό πρωϊνό μου. Ὅταν ἦρθε ὁ σερβιτόρος, τόν ρώτησα γι᾿ αὐτή τήν καταιγίδα. Μοῦ εἶπε: “Ὤ, ἤδη τήν περάσαμε.
Βρίσκεται πίσω μας τώρα". Ἄν ἤμαστε πιστοί στόν Ἰησοῦ Χριστό, ἤδη περάσαμε την καταιγίδα τίς κρίσεως. Αὐτό ἔγινε στο Σταυρό» 



Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.




Τό 1999 στό Κοσσυφοπέδιο συνέβη το παρακάτω


«Το 1999, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, ένα χωριό δέχτηκε ἐπίθεσι ἀπό μιά ὁμάδα ενόπλων ἀνδρῶν. Οἱ κάτοικοι προσπάθη σαν να διαφύγουν μέ τά τρακτέρ τους στο κοντινό δάσος. Όμως, σύντομα περικυκλώθηκαν καί αἰχμαλωτίστηκαν. Οἱ ἐπιτιθέμενοι ἔβαλαν φωτιά στα τρακτέρ καί ἕνας πυκνός καπνός υψώθηκε στόν οὐρανό.


Οι χωρικοί ἐπρόκειτο νά ἐκτελεστοῦν καί τούς ἔβαλαν ὅλους σέ μιά σειρά. Τότε συνέβη ἕνα ἀπροσδόκητο γεγονός. Ὁ ἄνεμος ξαφνικά άλλαξε πορεία καί φύσηξε τά πυκνά σύννεφα τοῦ καπνοῦ στά πρόσωπα τῶν ἐνόπλων. Δέν μποροῦσαν πλέον νά δοῦν, καί βρίζοντας καί βήχοντας, πυροβολοῦσαν μέ τά τουφέκια τους πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις. 

Ὅμως, δέν μπόρεσαν νά ἐμποδίσουν τους 100 περίπου αἰχμαλώτους νά ἐξαφανιστοῦν μέσα στο δάσος. Πολλοί ἀπ᾿ τούς κατοίκους τοῦ χωριοῦ εἶπαν ἀργότερα ὅτι ὁ Θεός εἶχε κάνει ἕνα θαῦμα»(ἡμερ. Κσ 2025).


Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.