Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026
Σπέρμα του Αβραάμ και, το σπέρμα του Αβραάμ.
Σπέρμα του Αβραάμ και, το σπέρμα του Αβραάμ.
Οι Ιουδαίοι είπαν στο Χριστό «σπέρμ Αβραάμ εσμέν» (Ιω. η΄, 33) και ο Κύριος τους είπε. «οίδα ότι σπέρμα Αβραάμ εστέ·» (Ιω. η΄, 37). Εδώ με τις λέξεις σπέρμα Αβραάμ εννοούνται οι απόγονοι του Αβραάμ.
Όμως ο Απόστολος Παύλος κάνει λόγο και για, το σπέρμα του Αβραάμ, δηλαδή για το Χριστό.
Γράφει σχετικά, «τω δε Αβραάμ ερρέθησαν αι επαγγελίαι και τω σπέρματι αυτού· ου λέγει, και τις σπέρμασιν, ως επί πολλών, αλλ’ ως εφ’ ενός, και τω σπέρματί σου, ος εστι Χριστός» (Γαλ. γ΄, 16).
Το σπέρμα λοιπόν του Αβραάμ για το οποίο του είπε ο Θεός, «και εν τω σπέρματί σου ενευλογηθήσονται πάσαι αι πατριαί της γης» (Πρξ. γ΄,25), είναι ο Χριστός.
Κατά συνέπεια και όσοι είναι του Χριστού είναι σπέρμα του Αβραάμ. Ο Παύλος γράφει σχετικά, «ει δε υμείς Χριστού, άρα του Αβραάμ σπέρμα εστέ και κατ’ επαγγελίαν κληρονόμοι» (Γαλ. γ΄, 29).
Ο Χριστός λοιπόν είναι το σπέρμα του Αβραάμ και όσοι είναι του Χριστού είναι σπέρμα του Αβραάμ.
Πώς όμως ο Χριστός είναι το σπέρμα του Αβραάμ, αφού η Θεοτόκος «ευρέθη εν γαστρί έχουσα εκ Πνεύματος Αγίου» (Ματ. α΄, 18);
Ο Χριστός δεν είναι άσχετος προς τον Αβραάμ γιατί η Θεοτόκος ήταν απόγονος του Αβραάμ και άρα ήταν και Αυτή σπέρμα του Αβραάμ όπως όλοι οι Ιουδαίοι.
Τέλος, ας τονισθεί και το ότι ο Χριστός είναι «ο υιός του ανθρώπου» ενώ ο κάθε άλλος άνθρωπος είναι υιός ανθρώπου.
Άλλο λοιπόν, σπέρμα Αβραάμ και υιός ανθρώπου που είναι πολλοί, και άλλο, το σπέρμα του Αβραάμ και ο Υιός του ανθρώπου που είναι Ένας, ο Χριστός, ο Υιός του Θεού.
Ιωάννης. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.76
"Τὸ Ταξίδι τῆς Χάρης"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἀπὸ τὰ ἀπόκρημνα βράχια τῶν Μετεώρων, ὅπου ὁ οὐρανὸς φιλᾶ τὴ γῆ, ξεκίνησε ἕνα ἱερὸ ταξίδι. Τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ μεγάλου ρήτορα καὶ ποιμένα τῶν ψυχῶν, κατευθύνθηκε πρὸς τὶς Σέρρες.
Ἡ γριὰ Ἑλένη, μὲ τὰ γονατισμένα χέρια ἀπὸ τὴ δουλειὰ καὶ τὰ μάτια θολὰ ἀπὸ τὰ χρόνια, στεκόταν στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου. "Σαράντα χρόνια περίμενα αὐτὴ τὴ στιγμή," ψιθύρισε, καθὼς τὰ δάκρυα ἔτρεχαν στὶς ρυτιδιασμένες παρειές της.
Ὅταν ἡ ἱερὰ λάρνακα πέρασε, κάτι μέσα της ζωντάνεψε. Θυμήθηκε τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου ποὺ τῆς διάβαζε ἡ μακαρίτισσα ἡ μάνα της: "Μὴ φοβᾶσαι τὴν καταιγίδα· ὁ Θεὸς εἶναι τὸ λιμάνι σου."
Οἱ καμπάνες χτυποῦσαν, τὰ λιβάνια ἀνέβαιναν στὸν οὐρανό, καὶ χιλιάδες καρδιὲς χτυποῦσαν σὲ ἕναν ρυθμό - ρυθμὸ προσευχῆς, ἐλπίδας, ἀγάπης.
Ἕνα μικρὸ ἀγόρι τράβηξε τὸ χέρι τοῦ παπποῦ του: "Παπποῦ, γιατί κλαῖνε ὅλοι ἀπὸ χαρά;"
"Γιατί, παιδί μου, ἡ παρουσία ἑνὸς ἁγίου μᾶς θυμίζει ὅτι δὲν εἴμαστε ποτὲ μόνοι."
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ μνήμη τῶν ἁγίων δὲν εἶναι ἀναπόληση τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ ζωντανὴ παρουσία ποὺ φωτίζει τὸ σήμερα. Ἡ πίστη ἑνώνει τὶς γενιὲς καὶ γεμίζει τὶς καρδιὲς μὲ χάρη ποὺ ξεπερνᾶ τὸν χρόνο καὶ τὸν θάνατο.
ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΥΡΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ.
Κατά τη διάρκεια της κουράς ενός μοναχού —αυτό έγινε στο Τελέτι— ο πατέρας Γαβριήλ ήταν επίσης παρών.
Ο γέροντας καθόταν σε απόσταση από αυτόν, περιτριγυρισμένος από πιστούς, κηρύττοντας. Ο νεοσύστατος μοναχός περπατούσε χαρούμενα, σκεπτόμενος στην καρδιά του:
«Είμαι τώρα ένα αληθινό λιοντάρι, ένα αήττητο λιοντάρι, επειδή είμαι μοναχός!»
Ξαφνικά, ο πατέρας Γαβριήλ του φώναξε από μακριά: «Δεν είσαι λιοντάρι, αλλά μια αληθινή γάτα! Είσαι ακόμα πρωτοπόρος ενώπιον του Χριστού».
Και προσευχήθηκα στον Πατέρα Γαβριήλ να με βοηθήσει να γιατρέψω τον λαιμό μου...
Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου για το πώς με βοήθησε ο Πατέρας Γαβριήλ!
Ήταν τον περασμένο χειμώνα, αρρώστησα από ένα σοβαρό κρυολόγημα στον λαιμό, τόσο πολύ που ακόμα και το να τον γυρίσω πονούσε για αρκετές μέρες...
Και προσευχήθηκα στον Πατέρα Γαβριήλ να με βοηθήσει να γιατρέψω τον λαιμό μου...
Κοιμόμουν το βράδυ και είδα ένα όνειρο:
Βρέθηκα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και μπροστά μου ήταν ο Πατέρας Γαβριήλ, φορώντας μια ρόμπα. Νομίζω ότι στεκόταν στον μαυροπίνακα με έναν δείκτη, διδάσκοντας κάτι σε μερικά μικρά παιδιά (ήταν μικρά), τα οποία φορούσαν επίσης μικρές ρόμπες (ήταν περίπου 10). Νόμιζα ότι ήταν αρχάριοι...
Και τότε ο Πατέρας Γαβριήλ τους είπε: "Αυτό ήταν, το μάθημα τελείωσε." Τα παιδιά άρχισαν να ετοιμάζονται να φύγουν, και ο Πατέρας Γαβριήλ είπε: "Ποιος θα με βοηθήσει;"
Και παρακολουθώ όλα αυτά και συνειδητοποιώ ότι ο ίδιος ο Πατέρας Γαβριήλ στέκεται μπροστά μου, και ότι είμαι κάπου όχι στη γη, αλλά στον Παράδεισο. Καταλαβαίνω το μεγαλείο όλου αυτού, και προσπαθώντας να σηκωθώ από το κρεβάτι, φωνάζω στον πατέρα Γαβριήλ: «Θα σε βοηθήσω! Θα σε βοηθήσω!» και προσπαθώ να σηκωθώ για να βοηθήσω....
Και ο πατέρας Γαβριήλ μου λέει: «Όχι, ξάπλωσε εσύ και ξεκουράσου», και μετά λέει σε έναν από τους δόκιμους: «Ας το κάνουμε μαζί».
Και σηκώνουν μια μεγάλη εικόνα της Μητέρας του Θεού (η εικόνα είναι σχεδόν τόσο ψηλή όσο του πατέρα Γαβριήλ) από διαφορετικές πλευρές και, γυρίζοντας προς το μέρος μου (όπου είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι και βλέπω όλα αυτά), δεν έρχονται προς το μέρος μου, αλλά μάλλον μοιάζουν να αιωρούνται - να πετούν στον αέρα.
Και πετούν προς το κρεβάτι όπου είμαι ξαπλωμένος, κρεμασμένος στον αέρα - ο πατέρας Γαβριήλ στη μία πλευρά του κρεβατιού, και ο δόκιμος στην άλλη πλευρά του κρεβατιού. Κρατούν την εικόνα μπροστά μου και κάνουν το σημείο του σταυρού πάνω μου με αυτήν!
Με βάπτισαν, και ο πατέρας Γαβριήλ είπε: «Αυτό είναι, τώρα κοιμήσου, ξεκουράσου, όλα θα τελειώσουν!»
Και όλα εξαφανίστηκαν.
Το επόμενο πρωί, δεν θυμήθηκα αμέσως το όνειρο, αλλά όταν το θυμήθηκα, έμεινα τόσο άναυδος που έμεινα ακίνητος .
Ο λαιμός μου γιατρεύτηκε μέσα σε δύο μέρες.
Τώρα θυμάμαι τα πάντα σαν να ήταν χθες.
Ο πατέρας Γαβριήλ είναι ο γρήγορος βοηθός μας—ένας άγιος.
Δόξα τω Θεώ για όλα!
Από Αλεξίεϊ Παρχοβνικόβ
Να ξέρετε το εξής: όταν περπατάτε και υπηρετείτε τους ανάπηρους, υπηρετείτε τον ίδιο τον Θεό στο πρόσωπο των ανθρώπων και κερδίζετε τη δική σας σωτηρία.
Αγαπημένη μας χαρά!
Είθε ο Κύριος να σας ευλογεί!
Να ξέρετε το εξής: όταν περπατάτε και υπηρετείτε τους ανάπηρους, υπηρετείτε τον ίδιο τον Θεό στο πρόσωπο των ανθρώπων και κερδίζετε τη δική σας σωτηρία.
Μην απογοητεύεστε που δεν υπάρχει προσευχή: υπηρετώντας τους άλλους, υπηρετείτε τον Σωτήρα - δηλαδή την προσευχή. Προσευχηθείτε καθώς περπατάτε - και έτσι εκπληρώνετε τον νόμο του Χριστού και λαμβάνετε αιώνια σωτηρία. Ας μην απογοητεύονται οι καρδιές σας. Είθε ο Κύριος να σας ευλογεί όλους, να συγχωρεί τις αμαρτίες σας, να σας παρηγορεί με το έλεός Του, να σας χαρίζει τη χάρη Του, να σας στολίζει με αρετές και να σας εδραιώνει στα ουράνια αρχοντικά.
Αρχιμανδρίτης Βιτάλι (Σιντορένκο)
Σας ευχαριστώ, Πάτερ Γαβριήλ.
Η μητέρα μου αρρώστησε σοβαρά. Πήγαινα στον καθεδρικό ναό για να προσευχηθώ σχεδόν κάθε μέρα. Κανείς δεν το ήξερε. Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, έλεγα στη μητέρα μου:
«Θα σε αφήσω για λίγο και θα επιστρέψω σύντομα!»
Και μετά πήγαινα στην εκκλησία για να προσευχηθώ. Μερικές φορές έλεγα ότι θα έβλεπα έναν φίλο ή σε μια διάλεξη. Αλλά πήγαινα στην εκκλησία και ζητούσα από τον Θεό, με δικά μου λόγια, από την καρδιά μου και με πίστη, να σώσει τη μητέρα μου από τη σοβαρή της ασθένεια. Ήξερα ότι υπήρχε Θεός και ότι μπορούσε να κάνει θαύματα.
Αυτό συνεχίστηκε για αρκετούς μήνες. Ένα βράδυ, η αδερφή μου η Κετεβάν επέστρεψε σπίτι από τον πατέρα Γαβριήλ. Μόλις άνοιξα την πόρτα, μου είπε αμέσως:
«Ο πατέρας Γαβριήλ μου ζήτησε να σου πω: "Πες στην αδερφή σου να μην κουράζει τον Θεό, όλα θα πάνε καλά!"»
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα απέραντο φόβο. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ζητούσα από τον Κύριο ταπεινά και με ελπίδα, αλλά μάλλον κατηγορηματικά και περήφανα, πιστεύοντας ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος και πρέπει να εκπληρώσει αυτό που ζητώ επειδή μπορεί!
Σας ευχαριστώ, Πάτερ Γαβριήλ. Τα λόγια του ήταν ένα τεράστιο θαύμα για μένα, επειδή μου έδειξε τον Θεό σωστά και με βοήθησε να Τον καταλάβω σωστά. Το θυμάμαι ακόμα αυτό και προσπαθώ να δίνω προσοχή στον εαυτό μου στην προσευχή - πώς ζητώ από τον Θεό, με όποια καρδιά προσεύχομαι.
Από τα απομνημονεύματα της Νανάς Μπεκάουρι.
«Δεν υπάρχει τίποτα στη γη χωρίς κεφάλι, γιατί η αρχή των πάντων είναι ο Θεός».
Δεν θα κουραστώ ποτέ να σας επαναλαμβάνω τα λόγια των Αγίων Πατέρων, οι οποίοι πέρασαν από το σκληρό σχολείο των θλίψεων και γνώρισαν την ειρήνη και τη χαρά εν Θεώ — τα λόγια τους, τα οποία αποτελούν τον πυρήνα της δύναμής μας, ώστε να μην αμφιταλαντευόμαστε:
«Δεν υπάρχει τίποτα στη γη χωρίς κεφάλι,
γιατί η αρχή των πάντων είναι ο Θεός».
Αυτή είναι η ελπίδα και η δύναμή μας — στην ακλόνητη βεβαιότητα ότι τίποτα απολύτως δεν συμβαίνει στον κόσμο χωρίς τον Θεό, αλλά όλα συμβαίνουν είτε με το θέλημά Του είτε με την άδειά Του.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)
Άρχισε να φωνάζει στον Θεό: «Μ' αγαπάς ή όχι;!» Και ξαφνικά έλαβε άμεση απάντηση .Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ
Αυτή την ιστορία μου την διηγήθηκε ένας γνωστός μου.
Αυτός ο άνθρωπος, ας τον ονομάσουμε Μιχαήλ, βρισκόταν σε μια δύσκολη φάση της ζωής του. Τα πάντα κατέρρεαν: η δουλειά του, η προσωπική του ζωή. Μόλις είχε αρχίσει να μαθαίνει τα της πίστης και η ψυχή του ήταν γεμάτη αμφιβολίες και σύγχυση.
Και να που μια μέρα, οδηγεί και την ώρα που οδηγεί νιώθει αυτή την εσωτερική καταιγίδα να τον κατακλύζει. Αρχίζει να φωνάζει κυριολεκτικά μέσα στο αυτοκίνητό του, να κραυγάζει προς τον Θεό: «Μ' αγαπάς ή όχι;! Απάντησέ μου! Με αγαπάς;». Φώναζε με πάθος, όπως ο Δαβίδ.
Παθιάστηκε τόσο πολύ με αυτή την απελπισμένη κραυγή της ψυχής του, που παραλίγο να βγει έξω από τον δρόμο. Τότε ξαφνικά ένα κόκκινο Ζιγκουλί (μάρκα ρωσικού αυτοκινήτου – ΣτΜ) φρενάρει απότομα μπροστά του. Οπότε, φρενάρει κι ο ίδιος.
Και τι βλέπει: το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου είναι βαμμένο μαύρο και πάνω του είναι γραμμένο με μεγάλα λευκά γράμματα: «Σ' αγαπώ, Μιχαήλ».
Σάστισε. Όλη η σύγχυσή του, όλη η κραυγή του λες και βρήκε μια ήσυχη, αλλά απολύτως σαφή απάντηση. Δεν ήταν φωνή εξ ουρανών, αλλά μια φράση γραμμένη στο παράθυρο ενός παλιού αυτοκινήτου. Αργότερα έλεγε ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσε και κατανόησε ξεκάθαρα την απάντηση στο ερώτημα του. Ο Κύριος είχε ακούσει την τολμηρή, απελπισμένη του κραυγή και απάντησε με τρόπο που αυτός ο άνθρωπος να μην έχει στο εξής ποτέ ξανά αμφιβολίες.
Αυτό το περιστατικό αποτέλεσε για αυτόν σημείο τομής. Του έδειξε ότι ο Κύριος μπορεί να μας μιλήσει ακόμα και με την πιο απλή γλώσσα, αρκεί να ρωτάμε με ειλικρίνεια και να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την απάντηση. Ακόμα και στην περίπτωση που η απάντηση αυτή είναι γραμμένη στο φιμέ τζάμι του αυτοκινήτου που προπορεύεται.
Μετά από αυτή την ιστορία, σταμάτησε να βασανίζεται από εσωτερικές αμφιβολίες και σιγά-σιγά έγινε ένας πραγματικά θρήσκος άνθρωπος.
Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ
Καταγράφηκε από τον Μιχαήλ Κλιμόβσκι
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
foma.ru
2/12/2026
Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μην χάνω ποτέ ξανά την κυριακάτικη λειτουργία. Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ
Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.
Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».
Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση... Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..
Σκέφτηκα: «Ω, τώρα θα απολαύσω την περίσταση!»
Και να που ετοίμασα τα φαγώσιμα και κάθισα να δω μια ταινία. Κάθομαι. Αλλά πού η χαρά; Τίποτα, καμία χαρά. Απολύτως. Κάθομαι, πίνω τον καφέ μου, κοιτάζω την οθόνη και μέσα μου νιώθω ένα κενό. Έκανα πέρα-δώθε στο σπίτι, προσπαθούσα να απασχοληθώ με κάτι, να παίξω στον υπολογιστή, αλλά δεν ένιωθα καμία ευχαρίστηση. Και αυτό με συγκλόνισε πολύ, λες και με χτύπησαν με σφυρί στο κεφάλι.
Τότε κατάλαβα πολύ καθαρά ένα απλό πράγμα: δεν εξαπάτησα μόνο τη μαμά μου, εξαπάτησα πρώτα απ' όλα τον εαυτό μου. Στέρησα από τον εαυτό μου το πιο σημαντικό — την κυριακάτικη χαρά, την ειρήνη και την ανάταση που νιώθεις πάντα μετά τη Θεία λειτουργία. Από τότε αποφάσισα για τον εαυτό μου: δεν θα χάσω ποτέ ξανά την Κυριακή. Ξέρετε, ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης έχει γράψει υπέροχα λόγια στον Μεγάλο Κανόνα: «δεικνὺς τὰ ἡδέα, καὶ γευόμενος ἀεί, τῆς πικρᾶς καταπόσεως». Δηλαδή, ο καρπός είναι ελκυστικός, αλλά όταν τον δαγκώσεις, νιώθεις μόνο μια αφόρητη πίκρα.
Ο πατέρας μου, όταν ομολόγησα τα πάντα, μού είπε αργότερα: «Να το θυμάσαι αυτό για όλη σου τη ζωή. Εσύ ο ίδιος τιμώρησες τον εαυτό σου». Όντως, έτσι ήταν.
Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ
Καταγράφηκε από τον Μιχαήλ Κλιμόβσκι
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
foma.ru
2/18/2026
Ο πατήρ Ιωάννης Κρεστιάνκιν είπε:
Είθε αυτές οι μέρες να σας γεμίσουν με ταπεινότητα, πραότητα και τη χάρη του Θεού.
Είθε να ξεχαστούν όλα τα παράπονα και οι παρεξηγήσεις και είθε μια ήσυχη χαρά εν Κυρίω και μια ακλόνητη ειρήνη να βασιλεύει στην ψυχή σας.
Ο πατήρ Ιωάννης Κρεστιάνκιν είπε:
«Πρέπει να μπούμε στη Σαρακοστή με τέτοια ψυχική κατάσταση ώστε όλοι οι άνθρωποι που συναντάμε να είναι αγαπητοί και γλυκοί σε εμάς, σαν αδελφοί».
Ας προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε τα λόγια του.
Ο Θεός να μας ευλογεί!
Το πρώτο μάθημα που πρέπει να μάθουμε και να εξασκήσουμε είναι η υπομονή.
Το πρώτο μάθημα που πρέπει να μάθουμε και να εξασκήσουμε είναι η υπομονή. Στην αρχή του έγγαμου βίου, αποκαλύπτονται τόσο τα δυνατά σημεία του χαρακτήρα όσο και η διάθεσή μας, καθώς και οι αδυναμίες και οι ιδιαιτερότητες των συνηθειών, των γούστων και της ιδιοσυγκρασίας που το άλλο μισό δεν υποψιαζόταν ποτέ. Μερικές φορές φαίνεται αδύνατο να συνηθίσουμε ο ένας τον άλλον, ότι θα υπάρχουν ατελείωτες και απελπιστικές συγκρούσεις, αλλά η υπομονή και η αγάπη υπερνικούν τα πάντα, και δύο ζωές συγχωνεύονται σε μία, πιο ευγενή, πιο δυνατή, πιο πλήρη και πιο πλούσια, και αυτή η ζωή θα συνεχιστεί με ειρήνη και ηρεμία.
Αγία Μάρτυρας Βασίλισσα Αλεξάνδρα
Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ (Ποσπέλοφ) και η υψηλόβαθμη Κυρία.
Μια μέρα, ο πατήρ Ναθαναήλ έκανε μια ξενάγηση στο Μοναστήρι των Σπηλαίων Πσκοφ σε μια υψηλόβαθμη κυρία από τη Μόσχα και την συνοδεία της. Είπε αλαζονικά στον πατήρ Ναθαναήλ:
«Σας λυπάμαι· στερήσατε την οικογενειακή ευτυχία!» Ο πατήρ Ναθαναήλ απάντησε ήρεμα:
«Όποιος υποβάλλεται σε επέμβαση για 5 ρούβλια (έκτρωση) στερείται την οικογενειακή ευτυχία». Η κυρία κοκκίνισε και παρέμεινε σιωπηλή για το υπόλοιπο της ξενάγησης.
Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ (Ποσπέλοφ)
Όλο και περισσότερο, θέλω να σιωπήσω...
Όλο και περισσότερο, θέλω να σιωπήσω...
Όλο και περισσότερο, θέλω να προσεύχομαι...
Και να μην κατηγορώ κανέναν...
Να μην είμαι αλαζόνας μπροστά σε κανέναν...
Εκτιμάς όλο και περισσότερο τη σιωπή...
Και η φιλία με τον Θεό είναι όλο και πιο πολύτιμη!
Ανοίγω τις πόρτες της καρδιάς μου -
Χρειάζομαι απεγνωσμένα την επικοινωνία μαζί Του!
Όλο και περισσότερο, θέλω να αγαπώ,
Και να αγαπιέμαι σε αντάλλαγμα...
Και να εκτιμώ κάθε ώρα!
Για να μην λέγονται περιττά λόγια...
Λ. Μπερντίσεβα
Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…
Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…
Θα ήθελα να πω δύο ιστορίες για τον π. Ευθύμιο – τη δική μου και του φίλου μου.
Μια μέρα, πήγα να δω τον πατέρα Ευθύμιο και ήθελα να ζητήσω την ευλογία του, αλλά εκείνη την εποχή, με απασχολούσαν διάφορες αμαρτωλές σκέψεις, και να τι συνέβη: Τον πλησίασα, και γύρισε μακριά μου, φαινομενικά απρόθυμος να με ευλογήσει. Ήμουν τόσο προσβεβλημένος που δεν τον ξαναπλησίασα εκείνη την ημέρα για να ζητήσω την ευλογία του. Και λίγο καιρό αργότερα, απεβίωσε.
(Πριν από αυτό, πάντα με ευλογούσε και πάντα μιλούσε με μεγάλη συμπόνια και προσοχή. Συχνά ζητούσα τις προσευχές του, και με βοήθησαν πολύ.)
Και τότε, την ημέρα του θανάτου του, είδα ένα όνειρο: πολλοί άνθρωποι στέκονταν μπροστά στη σκήτη. Ο πατέρας βγήκε έξω, κρατώντας αγριολούλουδα στα χέρια του. Ήρθε κοντά μου και με αγκάλιασε - τόσο ευγενικά, τόσο ευγενικά - με ευλόγησε και είπε: "Ας τραγουδήσουμε ένα τραγούδι!"
Και αρχίσαμε να τραγουδάμε ένα τραγούδι (έχω ξεχάσει ποιο τώρα). Οι άνθρωποι δεν το ήξεραν καλά, και αυτό τον λυπούσε. Προσπάθησα να τραγουδήσω μαζί του, και τραγουδήσαμε μαζί για λίγο. Με αγκάλιασε ξανά, και ξύπνησα... Το ίδιο πρωί, έμαθα ότι είχε αναχωρήσει για τον Κύριο...
Και η φίλη μου δεν είχε παιδιά.
Ήρθε στον πατέρα Ευθύμιο, έλαβε την ευλογία του και ζήτησε τις προσευχές του.
Τώρα έχει ήδη τρία παιδιά.
Υπηρέτρια του Θεού Ν.
ΜΟΝΑΧΕ ΕΥΘΥΜΙΕ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ.
Θέλω να μοιραστώ μια ιστορία για τη γνωριμία μου με τον πατέρα Ευφίμιο.
Η Όπτινα μου άφησε ανεξίτηλη εντύπωση από την πρώτη κιόλας συνάντηση. Αλλά δεν γνώρισα τον πατέρα Ευφίμιο μέχρι την τρίτη μου επίσκεψη στο ιερό μοναστήρι.
Μετά την εσπερινή λειτουργία, έφυγα από την εκκλησία του Καζάν. Χιόνιζε. Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων στεκόταν στα σκαλιά της εκκλησίας Ββεντένσκι. Τι ήταν αυτό; Πλησίασα και άκουσα την αξέχαστη, συμπονετική, ήσυχη φωνή του πατέρα Ευφίμιου. Απάντησε σε ερωτήσεις για την οικογένεια, τις θλίψεις που υπέφεραν και τα παιδιά.
Ρώτησα για τη θεραπεία του καρκίνου. Εκείνη την εποχή έκανα θεραπεία. Μου συνέστησε το βιβλίο "Το Στεφάνι από Αγκάθια της Ασθένειας" και μου είπε μια συνταγή λαϊκής ιατρικής. Έκανε κρύο και φυσούσε, αλλά όλοι στέκονταν και δεν διαλύονταν. Και σε αυτόν τον κύκλο ανθρώπων με τις θλίψεις, τα προβλήματα και τις ασθένειές τους, μας ζέστανε η αγάπη του πατέρα Ευφίμιου.
Αργότερα, είδα τον πατέρα πολλές φορές και τον πλησίασα για μια ευλογία. Πάντα με κοίταζε, σαν να διάβαζε κάτι, και μετά με ευλογούσε. Και τότε ένιωθα σαν να ήμουν σε φτερά, τόσο γεμάτη χαρά στην ψυχή μου, που χαμογελούσα, και το χαρούμενο πρόσωπό του ήταν μπροστά στα μάτια μου. Ο σύζυγός μου, από την Όπτινα, ήρθε επίσης. Πήρε επίσης την ευλογία του Πατέρα και μίλησε μαζί του. Ο Πατέρας Ευφήμιος χάρηκε πολύ όταν μας είδε μαζί. Και λάμπαμε σαν δύο ήλιοι δίπλα του.
Και τότε μια άλλη ατυχία ήρθε στο σπίτι μας. Η κόρη μας αρρώστησε. Ήρθαμε στην Όπτινα για συμβουλές. Και ο Πατέρας Ευφήμιος είπε ότι θα προσευχόταν. Γράψαμε το όνομα της κόρης μας. Και προσευχήθηκε. Και την επόμενη μέρα, είπε ότι θα μας έδινε τον αριθμό τηλεφώνου του γιατρού. Υπήρχε ένα σημείωμα από αυτόν. Έδωσα επίσης ένα μικρό σημείωμα, με διεύθυνση μέσα. Και λίγες εβδομάδες αργότερα, έφτασε μια επιστολή από τον ιερέα. Υπήρχαν μικρά βιβλία εκεί μέσα, τα ποιήματά του, ένας οδηγός για την ανάγνωση του Ψαλτηρίου, τον οποίο πάντα έδινε στους ανθρώπους. Η ευτυχία μου δεν είχε όρια! Αυτή είναι η πρώτη φορά που λαμβάνω ένα τέτοιο γράμμα, «Όπως θα ήθελα να επισκεφθώ το δικό μου Ευχαριστώ». Το διάβασα δυνατά και σιωπηλά. Είναι απλό, αλλά είναι ΑΓΑΠΗ!
Με τις προσευχές του Πατέρα, η κόρη μου σώθηκε! Δόξα τω Θεώ!
Ήρθα ξανά στην Όπτινα και είδα ξανά τον Πατέρα. Και την τελευταία μέρα πριν φύγω, έγινε μια επιμνημόσυνη δέηση στο αδελφικό νεκροταφείο. Περπάτησε σκεπτικός, σκυμμένος. Αλλά εγώ πετάχτηκα πάνω: «Πάτερ, Πατέρα, αγαπητέ μου, ευλόγησέ με». Και ήμουν με έναν φίλο. Μας κοίταξε, χαμογέλασε και φόρεσε το ράσο του. Μας ευλόγησε! Και ήσυχα, αργά, κινήθηκε προς τη σκήτη. Για κάποιο λόγο, τον παρακολούθησα για πολλή ώρα, σχεδόν μέχρι τις πύλες.
🥹Και τελικά, ήταν ένα αποχαιρετιστήριο βλέμμα στον ζωντανό Πατέρα Ευθύμιο.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, έμαθα στη Μόσχα ότι είχε πεθάνει.
Είναι εκπληκτικό! Ήμουν στην επιμνημόσυνη δέηση στην εκκλησία, ο ιερέας διάβαζε τα ονόματα όσων τιμούνταν. Προσευχόμουν σιωπηλά για τους συγγενείς μου, οι σκέψεις μου ήταν μέσα μου. Και ξαφνικά άκουσα καθαρά: «Υπέρ αναπαύσεως του Σχηματικού Μοναχού Ευθυμίου». Με χτύπησε σαν κεραυνός! Ω, Θεέ μου! Δεν τιμούν τον αγαπημένο μου ιερέα! Όχι, είναι σύμπτωση!
Και με το μετρό, πήγα στο Όπτινοϊ.
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Θα τον αποχαιρετήσω. Δάκρυα με πνίγουν. Δεν υπάρχουν λόγια. Πούστο.
Μόλις που θυμάμαι τον δρόμο για το Όπτινοϊ.
Ένα φέρετρο στη μέση του Καθεδρικού Ναού του Καζάν. Ησυχία. Διαβάζουν το Ψαλτήρι. Δεν αισθάνονται ότι δεν θα ξαναδώ τον παπά, είναι μαζί μας, είναι ζωντανός, είναι δικούς τους στιχάχ, στις γραφές, στους δικούς τους τσάντα και στο Ντούχε Optino! Η τελευταία μου υπόκλιση σε σένα, αγαπητέ μου πάτερ Ευθύμιε!
Στη συνέχεια, ο συνοδός του στο κελί του, αρχάριος τότε ακόμα, ο πατέρας Αντρέι, μου έφερε την τελευταία ευλογία του πατέρα Ευθύμιου: ένα μικρό σακουλάκι με ξηρό πρόσφορο και μια κουρελή κούκλα, τα οποία διατηρώ προσεκτικά και λατρεύω. Ως ένα μικρό μέρος της προνοητικής μας συνάντησης!
Αγαπημένε Πατέρα Ευθύμιε, προσευχήσου για μας στη Βασιλεία των Ουρανών! Ευχαριστούμε που ΥΠΑΡΧΕΤΕ!
Ράμπα Μπόζια Ο.
“Let us abstain from passions as we abstain from food.” (verse from Forgiveness Vespers).
“Let us abstain from passions as we abstain from food.” (verse from Forgiveness Vespers)
During its Lenten seasons, the Church sets the bar regarding the foods we do and do not eat, as well as the amounts we eat, and the times we eat. Sadly, because of this discipline, Lent is often viewed or perceived to be all about food, which is not the case. Lent is not about “starvation,” but seeking a different kind of nourishment; spiritual food more fulfilling by which we nurture, nourish, and invigorate our soul.
Fr. John
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ!!!
Νεοφανείς
αιρέσεις καταστροφικές λατρείες (2η έκδοση 2026)
Στο φως
της ορθοδοξίας
ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ [π.]
Παρουσίαση
Σήμερα,
οι ποικίλες αιρετικές και παραθρησκευτικές ομάδες αναπτύσσουν τεράστια
δραστηριότητα στον θρησκευτικό χώρο. Η κοινωνία μοιάζει με μια πραγματική
«υπεραγορά-θρησκεία», όπου ο «καταναλωτής» έχει πρόσβαση σε αμέτρητες
κοσμοθεωρίες και θρησκευτικά ή ψευδοθρησκευτικά συστήματα, που υπόσχονται
λύσεις για κάθε πτυχή της ζωής: οικογενειακά, επαγγελματικά, κοινωνικά, εθνικά,
ακόμη και παγκόσμια προβλήματα. Οι «ιεραπόστολοι» των νέων κινημάτων βρίσκονται
παντού, αξιοποιώντας την τεχνολογία, την ψυχολογία και την ανάγκη του ανθρώπου
για νόημα. Οι προσφορές τους ειναι ανάμεικτες: πέρα από την υπόσχεση ότι θα
λύσουν όλα τα προβλήματα, διακηρύσσουν ότι κατέχουν τη μοναδική ερμηνεία της
Βίβλου, την αποκάλυψη του εσώτερου νοήματός της, την υπεράνθρωπη διεύρυνση της
συνείδησης και την κατασκευή του «υπερανθρώπου». Η υπόσχεση για εσωτερική
δύναμη, απόλυτη γνώση και πνευματική ανάταση γίνεται όπλο προσηλυτισμού,
οδηγώντας πολλούς σε εξάρτηση και εκμετάλλευση. Εν τέλει, ο κίνδυνος δεν
εντοπίζεται μόνο στην πλάνη των δογμάτων, αλλά και στην ψυχολογική και
κοινωνική απομόνωση που προκαλούν, μετατρέποντας τον άνθρωπο από ελεύθερο
πρόσωπο σε όργανο ενός κλειστού συστήματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο
του βιβλίου)
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ.
Προφήτες
και ψευδοπροφήτες
«Γνήσιος
και νόθος προφητικός λόγος»
ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Παρουσίαση
Ποτέ
άλλοτε, όσο στη σημερινή εποχή, δεν υπηρξε τόση παραγωγή και διακίνηση
«προφητειών». Καθημερινά, μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές, εφημερίδες ευρείας
κυκλοφορίας, περιοδικά, ιστοσελίδες και Blogs, προβάλλονται σεβάσμιες μορφές
από το χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όχι τόσο για την ενάρετη και οσιακή βιοτή
τους, όσο για τον «προφητικό» τους λόγο. Και αναγκαζόμαστε να θέσουμε την λέξη
εντός εισαγωγικών, όχι διότι αμφισβητούμε πώς οι σύγχρονοι γέροντες έχουν
προφητικό λόγο, αλλά επειδή η υπερέκθεσή τους από τα παραπάνω «μέσα» δημιουργεί
τεράστιες στρεβλώσεις στο μήνυμα της σωτηρίας που θέλουν να εκπέμψουν. Στο
παρόν πόνημα προσπαθήσαμε να οριοθετήσωμε την διδασκαλία της Ορθοδόξου
Εκκλησίας σε ό,τι αφορά τον γνήσιο προφητικό λόγο, σε σχέση με τις νόθες προφητικές
εμπειρίες, που κατακλύζουν την εκκλησιαστική ιστορία και κυρίως την εποχή μας.
Ο «ορυμαγδός προφητειών», που κατακλύζει τον σύγχρονο άνθρωπο, τον οδηγεί σε
απόλυτη σύγχυση, εντείνει τα υπαρξιακά του προβλήματα και τον σπρώχνει σε
επικίνδυνες ατραπούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ.
Οδοιπορικά
Το μάτι
του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη», «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή
Βατοπαιδίου
ΣΤΟΙΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ
Παρουσίαση
Βλέποντας
από μακριά πλέον τα μισογκρεμισμένα τείχη της Πόλης ήταν ξεκάθαρο και για μένα,
όπως για πολλούς ακόμα Έλληνες, ότι η «Βασιλεύουσα» δεν είναι εδώ και αιώνες
μόνο «το συλλογικό μας τραύμα», αλλά θα παραμείνει για πάντα και «η πρωτεύουσα
του πνευματικού μας κόσμου». Όπως και να 'χει, θα είναι εκεί, με μισοκρυμμένο
και μισοκατεστραμμένο τον αμύθητο και αιώνιο πλούτο της, να μας τα θυμίζει όλα
αυτά χωρίς παράπονα και χωρίς προσμονή, ανελεύθερη και μοιραία. Ό,τι και να
λένε και να γράφουν για όλα αυτά οι διάφοροι αντικληρικαλιστές και όψιμοι
«Κοραϊστές» των αθηναϊκών πανεπιστημίων με τις «χονδροειδείς προσλήψεις» τους.
Αυτοί, οι λιγοστοί, που μιλούν ακόμα με «ακτουαλιστικούς» όρους για «θεοκρατικό
σκοταδισμό», όταν όλοι πλέον οι σοβαροί βυζαντινολόγοι αποδέχονται αυτό που
έλεγε τον 10ο αιώνα ο Λέων ΣΤ΄ο Σοφός: «Εν τω κόσμω πολιτισμένον Κράτος».
Ωστόσο, σε μια εποχή που κατακλύζεται από κάθε είδους ταυτοτικούς αποδομητές
της ελληνοχριστιανικής ιδιοπροσωπίας και από ακόμη περισσότερους «φαιδρώς
αλαλάζοντες», με τον κίνδυνο της εκκοσμίκευσης να ελλοχεύει παντού, η Ιερά
Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, όπως πιθανολογώ και όλες οι υπόλοιπες 19 μονές του
Άθω, στέκει συνειδητά «όρθια», «εν αισθήσει και γνώσει», ως διαχρονικός τόπος
ελληνοβυζαντινής αντίστασης και υπέρβασης. Πιστή στο διηνεκές, ως θεόπεμπτη,
στη μυστική παράδοση της Ορθοδοξίας. Γιατί σε αυτά τα μέρη κυριαρχεί μια θεία
παρουσία μέσα στη φύση και στις μονές, όπως εκείνη στην Αγία Σοφία, κι ας είναι
σήμερα τζαμί. Και βρίσκεται, όπως όλες οι μονές, όντως ακμάζουσα σε συνεχή
εγρήγορση απέναντι στα αληθινά αιτήματα των καιρών μας: Μια αβύθιστη κιβωτός
πνευματικού, θρησκευτικού, ιστορικού, εθνικού και καλλιτεχνικού πλούτου. Μια
πεμπτουσία πνευματικής ελευθερίας της Ορθοδοξίας και του ελληνικού έθνους. (Από
την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ.
Χρυσέ
ζωής αέρα φύσα ως εμάς
(Λογοτεχνικά
κείμενα σε θεολογική υποδοχή)
Π. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Παρουσίαση
Στο
πλαίσιο της νεανικής συντροφιάς του ναού μας αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τα
χνάρια της Λογοτεχνίας στην αναζήτηση του Θεού, διότι αποτελεί ένα σύμπαν
κατάστικτο από τις ανταύγειές Του. Γιατί ο,τιδήποτε συνιστά κάλλος, ποιότητα
και ευαισθησία δεν μπορει παρά να αποτελεί δωρεά του Θεού, απείκασμα της
παρουσίας Του. Στον χωρο της λογοτεχνίας συναντιόμαστε με τα σημεία του Θεού.
Συναντιόμαστε με εκείνο που λάμπει μέσα στις γραφές του συγγραφέα, γεννώντας
μέσα μας μια ανταύγεια κατανόησης βαθιάς, μια έκπληξη, μια παρηγοριά και μιά
ελπίδα παγκόσμιας μεν εμβέλειας, αλλά τελείως προσωπικής αποδοχής. Ίσως και ο
Θεός όμως να αισθάνεται πιο άνετα παραμένοντας στον χωρο και τις γραφές ενός
ανένταχτου θρησκευτικά ανθρώπου, ενός λογοτέχνη, για να περνά απαρατήρητος,
βαδίζοντας ησύχως και αφανώς στις μύτες των λέξεων και των νοημάτων, παρά στις
βαρύγδουπες συγγραφές και τον τρόπο των θρησκευτικών ανθρώπων, που βεβαιώνουν
πως ξέρουν, επιμένοντας να στριμώχνουν τον Θεό στις δικές τους αντιλήψεις. Όσοι
λευκοφόροι, εννοήτωσαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Τον Γιώργο τον γνώρισα λίγους μήνες πρίν. Με πήρε τηλέφωνο και ζήτησε να βρεθούμε απο κοντά.
Τὸν Γιῶργο τὸν γνώρισα λίγους μήνες πρίν.
Μὲ πῆρε τηλέφωνο καὶ ζήτησε
νὰ βρεθοῦμε ἀπὸ κοντά.
Ἦρθε στὸ Ναὸ ἕνα πρωϊνό.
Κάτσαμε στὸ παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Βικεντίου.
Μιλήσαμε ὥρα πολλή.
Μοῦ μίλησε γιὰ τὴ ζωή του,
γιὰ ἐκείνα π’ ἀγαποῦσε, γιὰ ὅσα μετάνιωσε,
γιὰ αὐτὰ ποὺ ὀνειρευόταν.
Τὸ πόλο, ἡ πισίνα,
ἡ οἰκογένεια, ὁ γιός του,
τὸ σχολεῖο, οἱ μαθητές,
οἱ προπονήσεις, οἱ ἀθλήτριές του,
ὅλα ἐκεῖ παρόντα.
Ὠραία ψυχή καὶ γενναία
ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπ’ ὅσα θ’ ἀκολουθοῦσαν.
Χωριστήκαμε ἀναπαυμένοι καὶ οἱ δυό.
Συναντηθήκαμε κι ἄλλες φορές,
γείτονας ὁ Γιῶργος τῆς Ἁγίας ποὺ ὑπηρετῶ.
Πάντα μὲ χαμόγελο καὶ καλοσύνη.
Ἕνα πρωϊνό Κυριακῆς ἦρθε ξανὰ στὸ Ναό.
Ἦταν ταλαιπωρημένος ἀπὸ ἕνα «κρύωμα».
Δυσκολευόταν στὴν ἀναπνοή.
Δυσκολευόταν νὰ τὸ ἀποδεχθεῖ.
Τό ψαχνε…
Πέρασαν λίγες μέρες καὶ βρέθηκα στὸ σπίτι του.
Κάναμε μιὰ προσευχὴ μπροστὰ σ’ ἕνα καντῆλι
κι ἀνάψαμε ἑπτὰ κεριά,
ὅπως ἡ Ἐκκλησία συνηθίζει σὲ τέτοιες περιπτώσεις.
Ἀφήσαμε τὸ λαδάκι νὰ χαϊδέψει τὸ πρόσωπό μας
καὶ νὰ παρηγορήσει τὴ ψυχή μας.
Ὁ Γιῶργος ἤξερε πλέον
πὼς παλεύει μὲ τὸν καρκίνο.
Ἦξερε ὅμως ἀκόμα πὼς δὲν ἦταν μόνος.
Εἶχε φίλους ποὺ νοιάζονταν,
κάποιοι ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν γιατροί.
Εἶχε πίστη καὶ θέληση.
«Θὰ τὸ παλέψουμε», μοῦ εἶπε.
Στὸ μικρὸ του σαλόνι εἶχε δύο κιθάρες.
Εἶχε ἀρχίσει νὰ μαθαίνει μόνος του
στὴν καραντίνα.
Δὲν μὲ παρεξένεψε καθόλου.
Ἦταν ἕνα παιδί κοντὰ στὰ ἐξήντα χρόνια,
ποὺ ἀκόμα διψοῦσε γιὰ ζωή.
Μποροῦσε πολλὰ ἀκόμα νὰ μάθει,
πολλὰ ἀκόμα νὰ μοιραστεῖ,
πολλοὺς ἀκόμα νὰ ἀγαπήσει.
Τὸν εἶδα κάποιες ἐβδομάδες μετὰ
στὴν πόρτα τῆς πολυκατοικίας ποὺ ἔμενε.
«Ξεκίνησα, μοῦ εἶπε,
τὶς χημειοθεραπείες στὸ Μεταξά».
Ἦταν φανερά καταβεβλημένος.
Εἶχε χάσει κιλά, ὄχι ὅμως καὶ τὴν ἐλπίδα.
Συμφωνήσαμε νὰ τα ποῦμε.
Πέρασαν οἱ μέρες,
φίλοι καὶ γείτονες μοῦ φέρναν νέα ἄσχημα.
Ταλαιπωρεῖται, μὰ συνεχίζει.
Εἶναι ἀγωνιστῆς.
Τὸν εἶχα στὸ νοῦ μου καὶ στὴν προσευχή μου.
Μετά, ἔνα μήνυμα τὸ πρωϊνὸ τῆς Τετάρτης
ἀπὸ κάποιο καλό του φίλο:
«ὁ Γιῶργος μας ἔφυγε πρὶν ἀπὸ δύο ὧρες».
Τῶρα στέκομαι μαζὶ μὲ κόσμο πολὺ
γύρω ἀπὸ τὸν τάφο του.
Ὁ παπὰς τελείωσε πρὶν ἀρκετὴ ὧρα τὸ Τρισάγιο.
Τὰ λόγια του ἀκούστηκαν καθαρά:
«γῆ εἶ καὶ εἰς γὴν ἀπελεύσει»,
μὰ κανείς δὲ φεύγει.
Οἱ νεκροθάφτες στέκονται ἀμήχανοι.
Περιμένουν νὰ σκεπάσουν τὸ φέρετρο μὲ χῶμα,
ὅμως δὲν μποροῦν μὲ τόσους ἀνθρώπους τριγύρω.
Μὰ πὼς γίνεται σκέφτομαι
ὁ θάνατος νὰ χτυπᾶ μὲ τόση ὁρμὴ
τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαποῦν τόσο τὴ ζωή;
Ποιά χαραμάδα βρίσκει,
ποιά κερκόπορτα μένει ἀνοιχτὴ
καὶ εἰσβάλλει αὐτὸς ὁ μεγάλος ἐχθρός;
Κοιτὰω ξανὰ τὰ πρόσωπα δίπλα μου:
ἀδέρφια, φίλοι,
συναθλητές, ἀντίπαλοι, συνεργάτες•
ξεχωρίζουν τὰ παιδιά,
οἱ ἀθλήτριές του.
Νέα κορίτσια μὲ τὶς φόρμες τῆς προπόνησης,
μὲ τὴν ὀμορφιὰ
τῆς νιότης καὶ τῆς ψυχῆς,
μὲ θάρρος καὶ γενναιότητα,
μὲ δάκρυα στὰ μάτια καὶ πόνο στὰ πρόσωπα,
μὲ ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη
πρὸς τὸ δάσκαλο
καὶ μὲ τὴν ἴδια ἀκριβῶς δίψα γιὰ ζωὴ
ποὺ εἶχα διακρίνει στὸ Γιῶργο
ἐκεῖνο τὸ πρῶτο πρωϊνὸ
ποὺ τὸν πρωταντίκρισα.
Μοιάζουν τοῦτα τὰ κορίτσια
σὰν λουλούδια
ποὺ βγήκαν ἀνάμεσα στὰ μνήματα.
Καὶ τότε αἰσθάνθηκα
πὼς ξεγελάστηκε ὁ θάνατος
γιὰ ἀλλη μιὰ φορά.
Πῆρε τὸ Γιῶργο
πιστεύοντας πὼς θ’ ἀφανήσει τὴ ζωή,
κι ἡ ζωὴ ἄνθησε πάνω στοὺς τάφους.
Καλὸ Παράδεισο φίλε Γιῶργο,
ἡ ζωή πάλι νίκησε,
νὰ τὸ ξέρεις.
π. Μιλτιάδης Ζέρβας
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
