Η αγάπη της Θεοτόκου για εμάς είναι πιο πολύτιμη από όλο τον πλούτο, όλα τα αξιώματα, όλη την υγεία και οτιδήποτε άλλο στη γη έχει μεγάλη αξία. Αμήν! Φανταστείτε να έχετε τη Θεοτόκο ως δικηγόρο σας! Σας την συστήνω.
- Πατέρας Παναγιώτης
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026
Η Αγία Γραφή δεν γνωρίζει αφηρημένη αγιότητα.
Από όλες τις Δέκα Εντολές που λήφθηκαν στο Όρος Σινά, μόνο μία δίνεται με άμεση υπόσχεση: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευημερείς και να μακροημερεύεις πάνω στη γη που σου δίνει ο Κύριος ο Θεός σου» (Έξοδος 20:12). Όχι «αγάπη» με τη συναισθηματική έννοια, όχι «βοήθεια όταν είναι δυνατόν», αλλά μάλλον «τιμή» - μια λέξη που μεταφέρει βάρος, σεβασμό και αναγνώριση αξίας. Η εβραϊκή λέξη «καβέντ» σημαίνει κυριολεκτικά «βαρύ», «σημαντικό». Η τιμή των γονέων δεν είναι οικιακό καθήκον ή κοινωνικό συμβόλαιο, αλλά μια πνευματική πράξη στην οποία ένα άτομο μαθαίνει να βλέπει σε έναν άλλο όχι μια λειτουργία, αλλά μια εικόνα του Θεού, ακόμα κι αν αυτή η εικόνα έχει αμαυρωθεί από τον χρόνο, την ασθένεια ή την ανθρώπινη αδυναμία.
Βρισκόμαστε σε μια αξιοσημείωτη εποχή, όπου η ιατρική αγωνίζεται με επιτυχία με κάθε χρόνο που περνά, όμως η κοινωνία βρίσκει όλο και περισσότερο λόγια και πράξεις για να φροντίσει πραγματικά την παλαιότερη γενιά. Οι οικογένειες είναι διασκορπισμένες σε πόλεις και ηπείρους, η φροντίδα των ηλικιωμένων γίνεται «υπηρεσία» και η γονική αναπηρία ένα «πρόβλημα που απαιτεί λύση». Σε αυτή την πραγματικότητα, η εντολή δεν ακούγεται σαν ένα αρχαϊκό λείψανο, αλλά σαν μια ήσυχη πρόκληση, που δοκιμάζει το βάθος της πίστης μας. Είμαστε ικανοί να αγαπάμε όχι για την αξία, αλλά κατ' εικόνα Εκείνου που δεν μας εγκαταλείπει ούτε όταν γερνάμε, κάνουμε λάθη και γινόμαστε άβολοι;
Η Αγία Γραφή δεν γνωρίζει αφηρημένη αγιότητα. Η αγάπη για τον Θεό δοκιμάζεται στην αγάπη για τον πλησίον, και για τον καθένα μας, ο πρώτος πλησίον είναι εκείνος που μας έδωσε ζωή. Ο Απόστολος Παύλος ονομάζει αυτή την εντολή «πρώτη με υπόσχεση» (Εφεσίους 6:2), συνδέοντας την επίγεια μακροζωία με την ουράνια τάξη: η ευλάβεια για τους γονείς είναι ένα σχολείο ευλάβειας για τον Δημιουργό.
Ακόμα και στον Σταυρό, τη στιγμή της απόλυτης εξάντλησης, ο Χριστός δεν εγκαταλείπει τη φροντίδα του για τη μητέρα του: «Γύναι, ιδού ο γιος σου!» (Ιωάννης 19:26). Δεν την εγκαταλείπει ως ορφανή ακόμη και όταν ο ίδιος φέρει το βάρος της σωτηρίας του κόσμου. Αυτή η χειρονομία δεν είναι συναισθηματισμός, αλλά ένα θεολογικό κλειδί: η φροντίδα για τους γονείς δεν αναιρεί την κλήση στη διακονία, αλλά μάλλον γίνεται το θεμέλιό της.
Ιερέας Λεονίντ Μπάρτκοφ
Θυμάμαι όταν παντρευτήκαμε, ένας ιερέας ήρθε κοντά μας και μας είπε:
Θυμάμαι όταν παντρευτήκαμε, ένας ιερέας ήρθε κοντά μας και μας είπε: «Αγαπητοί μου, θέλω να σας πω ότι η ζωή είναι πόνος, ένα μακρύ ταξίδι πόνου. Και αν είστε ευτυχισμένοι έστω και το 15% του χρόνου σε όλη σας τη ζωή, τότε η ζωή σας ήταν μια επιτυχία». Και συνέχισε. Στην πραγματικότητα, έτσι ακριβώς λειτουργεί... αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. Ο γάμος είναι καθημερινή δουλειά, παραχωρήσεις και συμβιβασμοί.
Ο σεβασμός είναι το υψηλότερο στάδιο της αγάπης.
Στην οικογενειακή ζωή, η πρώτη αγάπη, το πρώτο πάθος, μετατρέπεται σε κάτι άλλο.
Για μερικούς, μετατρέπεται σε θυμό, για άλλους, σε πικρία, για άλλους, στο βάρος της καθημερινής ζωής, στις καθημερινές συναντήσεις, και για άλλους, είναι γεμάτο σεβασμό...
Είναι δουλειά, η ζωή σε μια οικογένεια είναι δουλειά. Είναι ένας δύσκολος, αμφίδρομος αγώνας.
Βασίλι Βακουλένκο (Μπάστα).
Ο ΑΤΛΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ από τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο!!!!
.png)
Τη 24η του μηνός Ιουνίου μνήμη του Αγίου Αθανασίου του Παρίου ( + 24/6/1813).
Το ΠΑΛΑΙΟΝ ΕΚ ΝΕΟΥ σας παρουσιάζει το σπανιότατο έργο του σε ακριβή επανέκδοση με 190 σελίδες και τιμή 9 ευρώ.
Ο θαυμάσιος βίος του Άτλαντα της Ορθοδοξίας Αγίου Μάρκου του Ευγενικού γραμμένος από τον άγιο Αθανάσιο βάσει των ιστορικών πηγών.
Πληροφορίες- παραγγελίες Λάμπρος Παπανικολάου
698 5807653 , lambrospapanikolaou@gmail.
Σας ευχαριστούμε πολύ.
Ευαγγέλιο Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026 – Γενέθλιο Αγίου Ιωάννη Προδρόμου.
Κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Α'(1) 1-25
Ἐπειδήπερ πολλοὶ ἐπεχείρησαν ἀνατάξασθαι διήγησιν περὶ τῶν πεπληροφορημένων ἐν ἡμῖν πραγμάτων καθὼς παρέδοσαν ἡμῖν οἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου, ἔδοξε κἀμοί, παρηκολουθηκότι ἄνωθεν πᾶσιν ἀκριβῶς, καθεξῆς σοι γράψαι, κράτιστε Θεόφιλε, ἵνα ἐπιγνῷς περὶ ὧν κατηχήθης λόγων τὴν ἀσφάλειαν.
᾿Εγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις ῾Ηρῴδου τοῦ βασιλέως τῆς ᾿Ιουδαίας ἱερεύς τις ὀνόματι Ζαχαρίας ἐξ ἐφημερίας ᾿Αβιά, καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἐκ τῶν θυγατέρων ᾿Ααρών, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς ᾿Ελισάβετ.
ἦσαν δὲ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἄμεμπτοι.
καὶ οὐκ ἦν αὐτοῖς τέκνον, καθότι ἡ ᾿Ελισάβετ ἦν στεῖρα, καὶ ἀμφότεροι προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἦσαν.
᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ ἱερατεύειν αὐτὸν ἐν τῇ τάξει τῆς ἐφημερίας αὐτοῦ ἔναντι τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερατείας ἔλαχε τοῦ θυμιᾶσαι εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· καὶ πᾶν τὸ πλῆθος ἦν τοῦ λαοῦ προσευχόμενον ἔξω τῇ ὥρᾳ τοῦ θυμιάματος. ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἑστὼς ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος.
καὶ ἐταράχθη Ζαχαρίας ἰδών, καὶ φόβος ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτόν.
εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καὶ ἡ γυνή σου ᾿Ελισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιωάννην·
καὶ ἔσται χαρά σοι καὶ ἀγαλλίασις, καὶ πολλοὶ ἐπὶ τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαρήσονται.
ἔσται γὰρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ καὶ Πνεύματος ῾Αγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ,
καὶ πολλοὺς τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν· καὶ αὐτὸς προελεύσεται ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει ᾿Ηλιού, ἐπιστρέψαι καρδίας πατέρων ἐπὶ τέκνα καὶ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δικαίων, ἑτοιμάσαι Κυρίῳ λαὸν κατεσκευασμένον.
καὶ εἶπε Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· κατὰ τί γνώσομαι τοῦτο; ἐγὼ γάρ εἰμι πρεσβύτης καὶ ἡ γυνή μου προβεβηκυῖα ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῆς.
καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην λαλῆσαι πρός σε καὶ εὐαγγελίσασθαί σοι ταῦτα.
καὶ ἰδοὺ ἔσῃ σιωπῶν καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἐπίστευσας τοῖς λόγοις μου, οἵτινες πληρωθήσονται εἰς τὸν καιρὸν αὐτῶν.
καὶ ἦν ὁ λαὸς προσδοκῶν τὸν Ζαχαρίαν, καὶ ἐθαύμαζον ἐν τῷ χρονίζειν αὐτὸν ἐν τῷ ναῷ.
ἐξελθὼν δὲ οὐκ ἠδύνατο λαλῆσαι αὐτοῖς, καὶ ἐπέγνωσαν ὅτι ὀπτασίαν ἑώρακεν ἐν τῷ ναῷ· καὶ αὐτὸς ἦν διανεύων αὐτοῖς, καὶ διέμενε κωφός.
καὶ ἐγένετο ὡς ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τῆς λειτουργίας αὐτοῦ, ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.
Μετὰ δὲ ταύτας τὰς ἡμέρας συνέλαβεν ᾿Ελισάβετ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ περιέκρυβεν ἑαυτὴν μῆνας πέντε, λέγουσα ὅτι οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ἡμέραις αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τὸ ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις.
Νεοελληνική Απόδοση
Αφιέρωση στο Θεόφιλο
Επειδή, πράγματι, πολλοί επιχείρησαν να συντάξουν μια διήγηση για τα πράγματα που συνέβηκαν μεταξύ μας με απόλυτη βεβαιότητα, καθώς μας τα παράδωσαν όσοι από την αρχή έγιναν αυτόπτες μάρτυρες και υπηρέτες του θείου λόγου, γι’ αυτό φάνηκε καλό και σ’ εμένα, που τα παρακολούθησα όλα από την αρχή ακριβώς, να σου τα γράψω με τη σειρά, εξοχότατε Θεόφιλε, για να γνωρίσεις καλά με ασφάλεια την αλήθεια για όσα λόγια κατηχήθηκες.
Προαγγελία της γέννησης του Ιωάννη του Βαπτιστή
Υπήρξε κατά τις ημέρες του Ηρώδη, του βασιλιά της Ιουδαίας, κάποιος ιερέας με το όνομα Ζαχαρίας από την ιερατική τάξη του Αβιά, και είχε γυναίκα από τις θυγατέρες του Ααρών και το όνομά της ήταν Ελισάβετ.
Ήταν μάλιστα δίκαιοι και οι δύο απέναντι στο Θεό, και πορεύονταν άμεμπτοι σε όλες τις εντολές και τις δίκαιες διατάξεις του Κυρίου.
Αλλά δεν είχαν παιδί, καθότι η Ελισάβετ ήταν στείρα, και οι δυο τους ήταν προχωρημένοι στην ηλικία.
Συνέβηκε τότε, ενώ αυτός ιεράτευε απέναντι στο Θεό κατά τη χρονική σειρά της ιερατικής τάξης του, να του λάχει με κλήρο να θυμιάσει σύμφωνα με τη συνήθεια του ιερατείου, αφού εισέλθει στο ναό του Κυρίου.
Και όλο το πλήθος του λαού προσευχόταν συνέχεια έξω την ώρα του θυμιάματος.
Του φανερώθηκε τότε άγγελος Κυρίου, έχοντας σταθεί από τα δεξιά του θυσιαστηρίου του θυμιάματος.
Και ταράχτηκε ο Ζαχαρίας, όταν τον είδε, και φόβος έπεσε πάνω του.
Είπε τότε ο άγγελος προς αυτόν: «Μη φοβάσαι, Ζαχαρία, γιατί εισακούστηκε η δέησή σου, και η γυναίκα σου η Ελισάβετ θα σου γεννήσει γιο και θα καλέσεις το όνομά του Ιωάννη.
Και θα είναι για σένα χαρά και αγαλλίαση, και πολλοί θα χαρούν για τη γέννησή του.
Γιατί θα είναι μεγάλος μπροστά στον Κύριο, και κρασί και σίκερα δε θα πιει, και με Πνεύμα Άγιο θα γεμίσει από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη, και πολλούς από τους γιους Ισραήλ θα τους κάνει να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους.
Και αυτός θα έρθει προηγουμένως, μπροστά από Αυτόν, με το πνεύμα και με τη δύναμη του Ηλία, για να στρέψει πίσω τις καρδιές των πατέρων στα παιδιά τους και τους απειθείς στη φρόνηση των δικαίων, για να ετοιμάσει στον Κύριο λαό προπαρασκευασμένο».
Και είπε ο Ζαχαρίας προς τον άγγελο: «Από τι θα γνωρίσω αυτό; Γιατί εγώ είμαι ηλικιωμένος και η γυναίκα μου προχωρημένη στην ηλικία».
Και τότε αποκρίθηκε ο άγγελος και του είπε: «Εγώ είμαι ο Γαβριήλ που έχω σταθεί μπροστά στο Θεό και αποστάλθηκα να μιλήσω προς εσένα και να σου ευαγγελίσω αυτά.
Και ιδού, θα είσαι σιωπηλός και δε θα μπορείς να μιλήσεις μέχρι την ημέρα που θα γίνουν αυτά, επειδή δεν πίστεψες στους λόγους μου, οι οποίοι θα εκπληρωθούν στον καιρό τους».
Και ο λαός προσδοκούσε το Ζαχαρία και θαύμαζαν απορώντας για το χρόνο που αυτός καθυστερούσε μέσα στο ναό.
Όταν λοιπόν εξήλθε, δεν μπορούσε να τους μιλήσει, και κατάλαβαν ότι μια οπτασία είχε δει μέσα στο ναό. Και αυτός τους έκανε νεύματα και παράμενε μουγκός.
Και συνέβηκε, μόλις συμπληρώθηκαν οι ημέρες της λειτουργίας του, να φύγει για τον οίκο του.
Μετά λοιπόν από αυτές τις ημέρες, συνέλαβε η Ελισάβετ η γυναίκα του και έκρυβε γύρω της επιμελώς τον εαυτό της για πέντε μήνες, λέγοντας:
«Έτσι μου έχει κάνει ο Κύριος κατά τις ημέρες που έριξε το βλέμμα του πάνω μου, για να αφαιρέσει την ντροπή μου μεταξύ των ανθρώπων».
Κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Α'(1) 57-68
Τῇ δὲ ᾿Ελισάβετ ἐπλήσθη ὁ χρόνος τοῦ τεκεῖν αὐτήν, καὶ ἐγέννησεν υἱόν.
καὶ ἤκουσαν οἱ περίοικοι καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῆς ὅτι ἐμεγάλυνε Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ μετ᾿ αὐτῆς, καὶ συνέχαιρον αὐτῇ.
Καὶ ἐγένετο ἐν τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ ἦλθον περιτεμεῖν τὸ παιδίον, καὶ ἐκάλουν αὐτὸ ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ζαχαρίαν.
καὶ ἀποκριθεῖσα ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν· οὐχί, ἀλλὰ κληθήσεται ᾿Ιωάννης.
καὶ εἶπον πρὸς αὐτὴν ὅτι οὐδείς ἐστιν ἐν τῇ συγγενείᾳ σου ὃς καλεῖται τῷ ὀνόματι τούτῳ·
ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὸ τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν.
καὶ αἰτήσας πινακίδιον ἔγραψε λέγων· ᾿Ιωάννης ἐστὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἐθαύμασαν πάντες.
ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν.
καὶ ἐγένετο ἐπὶ πάντας φόβος τοὺς περιοικοῦντας αὐτούς, καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ὀρεινῇ τῆς ᾿Ιουδαίας διελαλεῖτο πάντα τὰ ρήματα ταῦτα, καὶ ἔθεντο πάντες οἱ ἀκούσαντες ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν λέγοντες· τί ἄρα τὸ παιδίον τοῦτο ἔσται; καὶ χεὶρ Κυρίου ἦν μετ᾿ αὐτοῦ.
Καὶ Ζαχαρίας ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐπλήσθη Πνεύματος ῾Αγίου καὶ προεφήτευσε λέγων·
Εὐλογητὸς Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ.
Νεοελληνική Απόδοση
Η γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή
Και για την Ελισάβετ συμπληρώθηκε ο χρόνος του τοκετού της και γέννησε γιο.
Και οι γείτονες και οι συγγενείς της άκουσαν ότι μεγάλυνε ο Κύριος το έλεός του σ’ αυτήν και τη συνέχαιραν.
Και συνέβηκε την ημέρα την όγδοη να έρθουν να κάνουν περιτομή στο παιδί και ήθελαν να το καλέσουν με το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία.
Και τότε αποκρίθηκε η μητέρα του και είπε: «Όχι, αλλά θα κληθεί Ιωάννης».
Και είπαν προς αυτήν: «Κανείς δεν είναι από τους συγγενείς σου που καλείται με το όνομα τούτο».
Έγνεφαν τότε στον πατέρα του για το πώς θα ήθελε να το καλέσουν.
Και εκείνος, αφού ζήτησε πινακίδιο, έγραψε λέγοντας: «Ιωάννης είναι το όνομά του». Και θαύμασαν όλοι.
Ανοίχτηκε τότε αμέσως το στόμα του και η γλώσσα του, και μιλούσε ευλογώντας το Θεό.
Και έπεσε φόβος πάνω σε όλους τους γείτονές τους, και σε όλη την ορεινή περιοχή της Ιουδαίας διαλαλούνταν όλα τα λόγια αυτά,
και τα έθεσαν όλοι όσοι τα άκουσαν μέσα στην καρδιά τους, λέγοντας: «Τι άραγε θα γίνει τούτο το παιδί;» Και πράγματι, το χέρι του Κυρίου ήταν μαζί του.
Η προφητεία του Ζαχαρία
Και ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του, γέμισε Πνεύμα Άγιο και προφήτεψε λέγοντας:
«Ευλογητός ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, γιατί επισκέφτηκε και έκανε λύτρωση στο λαό του.
Κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Α'(1) 76-76
Καὶ σύ, παιδίον, προφήτης ὑψίστου κληθήσῃ· προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυρίου ἑτοιμάσαι ὁδοὺς αὐτοῦ.
Νεοελληνική Απόδοση
Η προφητεία του Ζαχαρία
Κι εσύ λοιπόν, παιδί, προφήτης του Υψίστου θα κληθείς. Γιατί θα προπορευτείς μπροστά από τον Κύριο, για να ετοιμάσεις τις οδούς του.
Κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Α'(1) 80-80
Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι, καὶ ἦν ἐν ταῖς ἐρήμοις ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτοῦ πρὸς τὸν ᾿Ισραήλ.
Νεοελληνική Απόδοση
Η προφητεία του Ζαχαρία
Και το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε στο πνεύμα, και ήταν στις ερήμους ως την ημέρα της ανάδειξής του μπροστά στο λαό Ισραήλ.
«Η έννοια της αργίας στη ζωή των ανθρώπων».
ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ «Η έννοια της αργίας στη ζωή των ανθρώπων». Ο Β. Σπυρόπουλος συζητά το θέμα με τους (με τη σειρά που θα ακουστούν): Δημήτρη Μαυρόπουλο (Θεολόγος- συγγραφέας), Νίκο Δεναξά (Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Θρησκείας στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας Ε.Κ.Π.Α.), Αριστοτέλη Τύμπα (Καθηγητής Ιστορίας της Τεχνολογίας Ε.Κ.Π.Α.) και Ευγενία Παπαχρηστοπούλου (Ψυχολόγος- Κλινική Νευροψυχολόγος).
Οδοιπορικό του Αγίου Αρχιεπισκόπου Αντωνίου του Νόβγκοροντ στην Κωνσταντινούπολη το έτος 1200.
Ο άγιος Αντώνιος αρχιεπίσκοπος του Novgorod κατά κόσμον Dodrinija Andrejkovic, επιστρέφοντας από την Αγία Γη το έτος 1200 δράττεται της ευκαιρίας να περιηγηθεί την Κωνσταντινούπολη. Περιγράφει με τα άπληστα μάτια ενός προσκυνητή της εποχής όσα πιο πολλά θαυμαστά και μεγαλειώδη αφορούν τα προσκυνήματα και τα αγιάσματα που συναντά. Οι λεπτομέρειες που διασώζει η διήγησή του μας δίνουν μια μοναδική πραγματικά εικόνα της πρωτεύουσας του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους μόλις 4 χρόνια πριν αυτή αλωθεί από τους δυτικούς Σταυροφόρους, αλλά και μια εικόνα της μακρινής εκείνης εποχής. Το Οδοιπορικό του αγίου Αντωνίου αποτελεί μοναδική και τελείως άγνωστη ως τώρα πηγή στον ελληνικό χώρο, που υπόσχεται να συναρπάσει τον αναγνώστη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο Θεός είναι εκπληκτικά παράδοξος.
Ο Θεός είναι εκπληκτικά παράδοξος. Η ψυχή είναι σαν έτοιμη να Τον ρωτήσει: «Πού ήσουν όμως όταν ήταν τόσο δύσκολο για μένα;»
Αλλά, βλέποντάς Τον μαζί της, δεν μπορεί να εκφράσει την ερώτησή της.
Το νόημα της εγκατάλειψης του Θεού είναι να μας δείξει ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι· ότι δεν έχουμε ακόμη ολοκληρώσει το ταξίδι μας προς το τέλος· ότι δεν έχουμε ακόμη περάσει από τη δοκιμασία του μεγαλύτερου κενού· να πιούμε μέχρι τον πάτο το ποτήρι που ήπιε Εκείνος (βλ. Ματθαίος 20:22).
Και έτσι, με ευλαβικό φόβο και υπό το φως της ελπίδας που ενισχύεται, η ψυχή ταπεινώνεται και η χαρά της καρδιάς βαθαίνει για την αύξηση της γνώσης των οδών του Θεού, του Σωτήρα μας.
(Αγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης – Θα δούμε τον Θεό όπως είναι)
Αγία μητέρα Άννα.
«Προσέξτε, αδελφές, εσείς είστε πρώτα μοναχές. Φέρετε την τάξη των αγγέλων. Προσπαθήστε να μην πέσει καμία σας ενώπιον του Κυρίου, αλλά να είμαστε ευθείς και σωστοί. Αν ειπωθεί κάτι για εμάς, το δεχόμαστε ως ταπεινότητα. Και ο Κύριος υπέμεινε χλευασμό και βάσανα για εμάς.»
Μητέρα Άνα Άντζιτς
Άγιος Ιωάννης - ο συνήγορος των δολοφονημένων βρεφών. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Άγιος Ιωάννης - ο συνήγορος των δολοφονημένων βρεφών
Σήμερα γιορτάζουμε τη γέννηση του σπουδαιότερου άνδρα που γεννήθηκε από γυναίκα. Ο Ιωάννης, ο «φίλος του Νυμφίου», το βρέφος που αναδύθηκε από τον ουράνιο λόγο, γεννιέται σήμερα στη γη.
Ας πούμε λίγα λόγια για το θεολογικό πλαίσιο της γέννησής του. Ο Ιωάννης έρχεται στον κόσμο πέρα από κάθε ελπίδα, από έναν αβοήθητο γέροντα και μια στείρα γυναίκα, αλλά γεννήθηκε από αγιότητα, γιατί ο πατέρας του ήταν ιερέας του υψίστου Θεού και οι γονείς του ήταν δίκαιοι και άγιοι ενώπιον του Θεού. Η ευώδης αγιότητα των αιώνων, το μάτι που βλέπει τα ουράνια, γεννιέται από την ιερατική αγιότητα, από μια γενεαλογία που υπηρετεί τον Θεό. Ο προφήτης των αιώνων, το στέμμα των προφητών, μπορεί να προκύψει μόνο από μια ιεροσύνη που βλέπει τον Θεό. Η δάδα του Θεού μπορούσε να ανάψει μόνο στη σκιά του Ναού, το στόμα γεμάτο με την διακήρυξη του Ευαγγελίου μπορούσε να γεννηθεί μόνο από την ουράνια ηχώ των ύμνων προς τον Θεό του Σαβαώθ. Η απαλή ευωδία του ουρανού μπορούσε να αναπαυθεί στη γη μόνο στον καπνό του θυμιάματος που ανεβαίνει στον ουρανό στον Οίκο του Αγίου Πατέρα. Η αγιότητα γεννιέται από την αγιότητα και ξεχειλίζει μέσω της χάρης την ανθρώπινη φύση, καθιστώντας την ουράνια οντότητα.
Έπειτα, για το όραμα του ιερέα Ζαχαρία στον Ναό. Ένας γέρος, καμπούρης, που καίει νωχελικά θυμίαμα στο βωμό της Ιερουσαλήμ, συναντά τον μεγάλο Αρχάγγελο του ουρανού. Ένας άρρωστος σκυμμένος στο έδαφος κοιτάζει στα μάτια του φλεγόμενου Ορίζοντα της Θείας Φωτιάς. Κάτι πάνω από τους ουρανούς σπάει στην καρδιά του αγίου γέρου. Υπηρέτησε μια ζωή στο βωμό, και τώρα το βωμό παίρνει τη μορφή ενός άνδρα και του μιλάει. Ήλπιζε μια ζωή για να αποκτήσει παιδιά από τη στείρα σύζυγό του, και τώρα στο λυκόφως της ζωής του, ο άγγελος του ουρανού έρχεται και του λέει ότι θα αποκτήσει έναν γιο. Έκλαψε μια ζωή στη σκιά της αρχαίας Κιβωτού του Νόμου που καλύπτεται από χρυσά χερουβείμ, και τώρα ο αρχάγγελος του αναγγέλλει την έλευση στον κόσμο της ουράνιας Κιβωτού του Νέου Νόμου. Περισσότερο από αυτό, απείρως περισσότερο. Ο αρχάγγελος που θα φυλάει την Κιβωτό που δεν έχει φτιαχτεί με χέρια θα γεννηθεί από αυτόν, από τη φύση του.
Και μετά ο λόγος που φιμώνει όλους τους άπιστους. Αν σε αυτόν τον κόσμο, ακόμη και ο ιερέας που θα έπρεπε να πιστέψει τα οράματα του Θεού και να διακηρύξει τη δόξα Του, ΔΕΝ πιστεύει, τότε το στόμα του ιερέα κλείνεται από ένα αγγελικό χέρι, για να φυλάξει την αληθινή υπόσχεση. Ο ιερέας είναι το στόμα του Θεού, και αν αυτό το στόμα δεν μιλάει στους άλαλους αυτού του κόσμου, τότε κλείνεται από το χέρι του Θεού. Έτσι συμβαίνει σε αυτή την εποχή. Οι ιερείς καλούνται να διακηρύττουν, να κραυγάζουν τα θαύματα του Κυρίου ανά πάσα στιγμή, παρά κάθε αντίθεση, με τιμωρία σε περίπτωση αδράνειας ή τεμπελιάς.
Και τώρα μια ιδέα που μου προέκυψε διαβάζοντας το Ευαγγέλιο. Ο Αρχάγγελος λέει ότι ο προφήτης του Υψίστου, ο Ιωάννης ο Αγαθός, «θα στρέψει τις καρδιές των πατέρων στα παιδιά». Εδώ βλέπουμε το μυστήριο της ζωής του Αγίου Ιωάννη. Είναι αυτός που θα πηδήξει στην κοιλιά της μητέρας του, πριν από τη γέννηση, στη συνάντηση με τη Μητέρα του Θεού, έγκυο από τον Θεό. Με ποια μάτια κοίταξε το μικρό μωρό στην κοιλιά, που αυτός, ο βλέπων των αιώνων, είδε τη λάμψη της δόξας του Θεού; Πραγματικά, αυτός είναι ο πιστός μάρτυρας σε όλο τον κόσμο ότι τα αγέννητα μωρά έχουν ψυχή και σώμα, έχουν πνευματική όραση, έχουν αίσθηση, έχουν εικόνα Θεού, έχουν αιώνια ζωή. Όταν σκοτώνετε το αγέννητο μωρό, σκοτώνετε άγρια τον Χριστό στην καρδιά Του, σκοτώνετε ολόκληρη τη ζωή του γεμάτη θεϊκή αθωότητα, σκοτώνετε μια αιωνιότητα χαμόγελων και μια άπειρη αγκαλιά. Σκοτώνετε τον Θεό από την καρδιά σας και από τη ζωή σας, για πάντα. Ευτυχώς, ο Θεός κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από την αιωνιότητα. Πάντα ανασταίνεται, από σταυρωμένη αγάπη για εμάς, εκείνους που Τον σκότωσαν.
Ο προφήτης που θα αποκοπεί από την πανουργία της γυναίκας που αναδύεται από τον θάνατο είναι ο καυτός μάρτυρας ενώπιον του Κυρίου για όλα τα μωρά που αποκόπτονται από τις μητέρες τους, συγγνώμη, από τις ζωντανές σφαγές που αυτοαποκαλούνται μητέρες. Το ουράνιο μωρό που πήδηξε από χαρά στην κοιλιά της Ελισάβετ μαρτυρεί με σεισμό στον ουρανό και στη γη τα πηδήματα των δολοφονημένων μωρών, που ζητούν με δάκρυα να τους επιτραπεί να ζήσουν. Είναι ο ουράνιος εισαγγελέας που δείχνει με το χέρι με το οποίο άγγιξε την Κεφαλή του Θεού, σε όλους τους δολοφόνους μωρών, παιδιά που είναι προφήτες που βλέπουν τον Θεό μέσα από την αθωότητά τους: «Μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό». Θυμάμαι όταν πέρασα μήνες στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο στο Τίργκου Νεάμτς, όταν ήμουν μικρός και άρρωστος. Στις δέκα η ώρα, πριν πάω για ύπνο, οι νοσοκόμες έρχονταν να δώσουν Πενικιλίνη και Οξακιλλίνη σε όλα τα παιδιά. Και ξαφνικά, σαν κύμα πόνου, εκατοντάδες παιδιά, από μωρά μιας ημέρας μέχρι 17χρονα νήπια, έκλαιγαν από τον πόνο. Ολόκληρο το κτίριο έτρεμε από τις απεγνωσμένες κραυγές των μικρών. Ένας ωκεανός από θρήνους υψωνόταν στον ουρανό. Πολλαπλασιάστε αυτήν την εικόνα ένα εκατομμύριο φορές και θα ακούσετε για μια στιγμή τα άπειρα θρήνα εκατομμυρίων μωρών που κλαίνε στον Θεό επειδή κόπηκαν σε κομμάτια. Στην Κρίση, στα δεξιά του Θρόνου του Θεού, καρφωμένη στο σταυρό για τις αμαρτίες μας, θα γονατίσει η Μητέρα του Θεού, η Μητέρα της ζωής, η Μητέρα της Εκκλησίας, το απαλό Φως της αγίας Δόξας, η ουράνια Κιβωτός στην οποία γεννήθηκε ο Βασιλιάς της αιώνιας αγάπης. Θα κλάψει και θα ζητήσει έλεος για όλους όσους είχαν καρδιά μητέρας σε αυτή τη ζωή. Όλοι όσοι έχουν χύσει δάκρυα κρυφά για τον πόνο των άλλων είναι οι κρυφοί φίλοι της Μητέρας του Θεού. Και στα αριστερά, σε μια αιώνια Δέηση, στέκεται ο Ιωάννης, ο Προφήτης του θανάτου για τον Θεό, ο άγιος Μάρτυρας, το θείο μωρό που έζησε σαν άγγελος στη γη μέχρι που σκοτώθηκε για τον Θεό. Ήταν τόσο αγνός που είδε και διακήρυξε τον Θεό στην κοιλιά της μητέρας του, στη γη, στη ζωή και στον θάνατο, στην κόλαση και στη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι που καταρρίπτει όλες τις ψευδαισθήσεις μας περί αξιοσύνης. Είναι ο καθρέφτης της αγνότητας και της δικαιοσύνης που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος. Σήμερα, μετά τη Λειτουργία, μια ηλικιωμένη γυναίκα απερίγραπτης ομορφιάς με πλησίασε τρέμοντας. Είναι μια πιστή γυναίκα που δεν χάνει ποτέ την Εκκλησία, που λέει 7 ακάθιστους την ημέρα και πάντα κλαίει κατά τη διάρκεια της λειτουργίας. Μου φίλησε το χέρι και ψιθύρισε: «Ο Θεός μας έδωσε αγγέλους, όχι ιερείς». Εκείνη τη στιγμή, δάκρυα έτρεξαν άθελά μου από τα μάτια μου. Είδα για μια στιγμή το άπειρο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που πρέπει να είμαστε. Συνειδητοποίησα πόσο ανάξια ήμουν να υπηρετήσω τα Μυστήρια του Θεού. Και ψιθύρισα κρυφά: «Κύριε, δώσε μου δάκρυα να κλαίω για τις αμαρτίες μου μέχρι το τέλος του κόσμου».
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Τρίτη 23 Ιουνίου 2026
Η με χρονοκαθυστέρηση απάντηση του Θεού....
Η με χρονοκαθυστέρηση απάντηση του Θεού....
Αύριο το γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου....
Για δεκαετίες αρκετές προσεύχονταν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ....
Γέρασε μαζί τους και η προσευχή....
Και η απάντηση ήρθε μεν
αλλά ανθρωπίνως ολίγον ετεροχρονισμένα...
Κι απορεί κανείς.... καλά στα γεράματα το' δωσε ο Θεός το παιδί...
Προς τι αυτή η καθυστέρηση;
Είναι αλήθεια ότι συνήθως εμείς βλέπουμε
τον χρόνο της αναμονής ως «χαμένο χρόνο».
Σαν ένα κενό διάστημα
ανάμεσα στην προσευχή και στην απάντηση του Θεού.
Όμως στην ιστορία της Εκκλησίας μας
ο χρόνος της αναμονής είναι χρόνος προετοιμασίας.
Η Αγία Ελισάβετ λαχταρούσε και περίμενε παιδί.
Ο Θεός όμως δεν ετοίμαζε μόνο ένα παιδί
αλλά ετοίμαζε και τη μητέρα του Προδρόμου.
Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι ο Θεός
ενδιαφέρεται όχι μόνο για το δώρο,
αλλά και για τον άνθρωπο που θα το δεχθεί.
Γι' αυτό και πολλές φορές δεν δίνει αμέσως αυτό που ζητάμε.
Όχι επειδή αδιαφορεί,
αλλά επειδή η αναμονή γίνεται εργαστήριο της ψυχής.
Εκεί μαθαίνουμε την ταπείνωση.
Εκεί απογυμνωνόμαστε από τις ψευδαισθήσεις της παντοδυναμίας μας.
Εκεί δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη.
Εκεί ωριμάζει η προσευχή.
Για αυτό κι όταν τελικά έρθει εκείνο που είναι ευλογημένο, ανακαλύπτουμε ότι το μεγαλύτερο έργο
δεν ήταν μόνο αυτό που έκανε ο Θεός
στις συνθήκες της ζωής μας,
αλλά κι αυτό που έκανε μέσα μας κατά τη διάρκεια της αναμονής.
Και στην τελική ας μην ξεχνάμε
(αν και τα γεγονότα διαρκώς μας το υπενθυμίζουν)
το θαύμα δεν γεννιέται από τη δύναμη του ανθρώπου
αλλά από τη χάρη του Θεού.
Και η Χάρη του Θεού αρχίζει πολλές φορές εκεί
που τελειώνουν οι βεβαιότητες του ανθρώπου.
Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.
Δεν μπορούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα από τον Θεό.
Δεν μπορούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα από τον Θεό. Τον χρειαζόμαστε πάντα, σαν τον αέρα, για κάθε στιγμή της ζωής μας, όχι μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα ή όταν ξεσπούν προβλήματα.
Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ (Μαμόντοφ)
Πώς μπορούμε να αποφύγουμε να συγχέουμε το αίσθημα της αμαρτίας και της αδυναμίας με την απλή χαμηλή αυτοεκτίμηση;
Πώς μπορούμε να αποφύγουμε να συγχέουμε το αίσθημα της αμαρτίας και της αδυναμίας με την απλή χαμηλή αυτοεκτίμηση;
Μου φαίνεται ότι αυτά όχι μόνο δεν είναι ταυτόσημα, αλλά και εντελώς αντίθετα πράγματα. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατά κανόνα, είναι η άλλη όψη μιας εξαιρετικά διογκωμένης εικόνας για τον εαυτό. Ένα άτομο θέλει να βλέπει τον εαυτό του πολύ καλύτερο από ό,τι είναι στην πραγματικότητα ή ακόμα και από ό,τι μπορεί να είναι. Η εικόνα του για τον εαυτό του είναι σημαντικά υποτιμημένη επειδή οι προσδοκίες του από τον εαυτό του είναι αρχικά πολύ υψηλές. Αυτή είναι η υπερηφάνεια που έχει γυρίσει ανάποδα.
Η ταπεινότητα, ωστόσο, είναι ακριβώς μια ειλικρινής, καθόλου κολακευτική άποψη για τον εαυτό και τα όριά του. Μέσα σε αυτά τα όρια, μπορείς να κάνεις τα πάντα, ούτε υψηλότερα (αφού δεν τολμάς), ούτε χαμηλότερα. Οι Πατέρες γράφουν ότι η ταπεινότητα δεν μειώνεται ποτέ, επειδή ήδη βρίσκεται κάτω από τα πάντα. Με άλλα λόγια, η «απελπισία» και η αυτοαπογοήτευση είναι απλώς αδιανόητες για έναν ταπεινό άνθρωπο. Η ταπεινότητα δεν είναι αυτο-υποτίμηση ή η απόδοση στον εαυτό του ό,τι δεν υπάρχει. Υπάρχει μια ψευδής ταπεινότητα, όταν ένα άτομο φοράει μια ευσεβή μεταμφίεση. Αλλά η αληθινή ταπεινότητα πηγάζει από μια βαθιά κατανόηση της φύσης κάποιου. Επομένως, η Εκκλησία δεν επιδιώκει με κανέναν τρόπο να ταπεινώσει τους ανθρώπους. Επιδιώκει να βοηθήσει τους ανθρώπους να δουν τον εαυτό τους όπως πραγματικά είναι - και να τους δώσει ένα δυνατό χέρι, το οποίο πιάνοντάς το μπορούν όχι μόνο να σηκωθούν αλλά και να γίνουν εντελώς διαφορετικοί. Γιατί αυτό το χέρι είναι του Χριστού.
Πρωτιερέας Πάβελ Βελικάνοφ
«Όποιος τιμά τον πατέρα του θα καθαριστεί από τις αμαρτίες του, και όποιος σέβεται τη μητέρα του είναι σαν κάποιον που θησαυρίζει» (Σιράχ 3:3-4).
«Όποιος τιμά τον πατέρα του θα καθαριστεί από τις αμαρτίες του, και όποιος σέβεται τη μητέρα του είναι σαν κάποιον που θησαυρίζει» (Σιράχ 3:3-4). Αυτός ο θησαυρός δεν βρίσκεται σε τράπεζες ή μετοχές. Βρίσκεται στη μνήμη, την υπομονή και την ήσυχη πίστη. Και παραμένει όταν όλα τα άλλα περάσουν.
Ιερέας Λεονίντ Μπάρτκοφ
Ο Άγιος Αλέξιος (Μέτσεφ) για την ανατροφή των παιδιών.
22 Ιουνίου είναι η εορτή του Αγίου Αλεξίου της Μόσχας (Μέτσεφ).
Ο Άγιος Αλέξιος (Μέτσεφ) για την ανατροφή των παιδιών.
Ο πατέρας αποδοκίμαζε τους γονείς, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να πάνε στην εκκλησία, αφήνοντας τα παιδιά τους μόνα τους, χωρίς επίβλεψη. Έβαζε την ανατροφή των παιδιών πάνω από άλλες ευσεβείς ασχολίες. Ευλογώντας μια μητέρα και ένα παιδί και δείχνοντας το βρέφος, της έλεγε σοβαρά: «Εδώ είναι το Κίεβο και η Ιερουσαλήμ σου».
«Η μητέρα μου μας έδιωχνε, δύο μικρά παιδιά, από το δωμάτιό μας και έφευγε για την εκκλησία», είπε ένα από τα πνευματικά παιδιά του πατέρα. «Περπατώντας μέσα στην εκκλησία θυμιατίζοντας και βλέποντάς την, ο πατέρας την έστελνε αμέσως και αυστηρά σπίτι».
Ένα από τα θέματα που συζητούσε ο πατέρας ήταν ο γάμος και η ανατροφή των παιδιών. Επεσήμανε σε όσους ετοιμάζονται να γίνουν πατέρες και μητέρες, και στις ίδιες τις μητέρες και τους πατέρες, ότι το ζήτημα του χριστιανικού γάμου και της χριστιανικής ανατροφής στην εποχή μας, μια εποχή άρνησης των πάντων στον κόσμο, είναι το πιο πιεστικό και σημαντικό: «Όταν συνάπτουν γάμο, οι χριστιανοί γονείς πρέπει να σκέφτονται όχι μόνο την προσωπική τους ευτυχία, αλλά και το μέλλον των παιδιών τους, να τα αναθρέψουν σε χριστιανούς που είναι χρήσιμοι στην Εκκλησία και την κοινωνία. Δυστυχώς, όμως, πολλοί γονείς δεν σκέφτονται καθόλου να αναθρέψουν το παιδί τους σε χριστιανό. Σκέφτονται το μέλλον του στους τομείς των εξωτερικών σχέσεων, το φαντάζονται ως γιατρό, μηχανικό, συγγραφέα, το στέλνουν στο κατάλληλο εκπαιδευτικό ίδρυμα και νομίζουν ότι αυτό είναι το όριο της φροντίδας τους για το παιδί. Αλλά ταυτόχρονα, βλέπουμε πόσο συχνά στην εσωτερική, πνευματική τους ζωή τα παιδιά αφήνονται είτε στις γκουβερνάντες είτε στον εαυτό τους. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι πολλά παιδιά μεγαλώνουν κυριολεκτικά στους δρόμους. Ακόμα και αυτά που λαμβάνουν την προσοχή των γονιών τους εκτίθενται συνεχώς στην επιρροή του περιβάλλοντος, σε κακούς συντρόφους και σταδιακά απομακρύνονται από την κανονική πορεία ανάπτυξης.
Από πού προέρχονται τόσα πολλά αγόρια, που πίνουν, καπνίζουν και ασχολούνται με ακολασία από την ηλικία των δεκατριών ή δεκατεσσάρων ετών; Από πού προέρχονται αυτά τα κορίτσια, μόλις βγαλμένα από πάνες και ήδη βαμμένα, ρουζ και μπούκλες; Αυτοί είναι οι καρποί της αμελούς στάσης των γονέων απέναντι στην ανατροφή. Πόσο καταστροφικά επηρεάζει αυτό την Εκκλησία, η οποία ελπίζει να δει έναν ζηλωτή και ζηλωτή γιο σε κάθε νεογέννητη ανθρώπινη ψυχή;
Σύμφωνα με τον ιερέα, σε αυτό το περίπλοκο και δύσκολο ζήτημα της ανατροφής, δεν πρέπει να υπάρχει ούτε αμέλεια ούτε υπερβολική αυστηρότητα και αυστηρότητα. Υποστήριξε αυτή την άποψη με πολλά και δυνατά παραδείγματα από τις παιδικές του αναμνήσεις και αυτές της μητέρας του, και από την προσωπική του εμπειρία και πρακτική. Τόνιζε συνεχώς ότι η αγάπη και η ευαισθησία μιας μητέρας για τα παιδιά της πρέπει να είναι η δημιουργική αρχή. Μια μητέρα πρέπει να είναι η πρώτη και πιο πιστή φίλη του παιδιού της. Η αληθινή αγάπη θα βρίσκει πάντα το σωστό μονοπάτι προς την ψυχή ενός παιδιού, εμποδίζοντάς την να αποσυρθεί, αλλά και όχι να ενδίδει σε κακές τάσεις.
Η εκπαίδευση, είπε ο ιερέας, πρέπει να είναι χριστιανική αφενός και εκκλησιαστική αφετέρου. Δεν αρκεί να ενσταλάξεις σε ένα παιδί έννοιες του Θεού και της αθανασίας, να προσπαθήσεις να καλλιεργήσεις σε αυτό ένα αίσθημα καθήκοντος ή να μιλήσουμε για την αναγκαιότητα της αγάπης για τον Θεό και τους ανθρώπους. Όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν χωρίς μια παράλληλη εκκλησιαστική ανατροφή. Οι θείες λειτουργίες, αφήνοντας βαθιά σημάδια στην ευαίσθητη ψυχή ενός παιδιού, προσδίδουν στις αφηρημένες θεολογικές αλήθειες μια πραγματική, ζωτική ποιότητα, καθιστώντας τες πιο σχετικές και κατανοητές. Ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με αυτόν τον τρόπο, εξοικειωμένο με τον Κύριο σχεδόν από την κούνια, μπορεί να ξεκινήσει το ταξίδι της ζωής με μεγαλύτερο θάρρος και αυτοπεποίθηση από ένα παιδί που δεν γνώρισε τον Κύριο στην παιδική ηλικία. Το κακό δεν μπορεί να θριαμβεύσει στην ψυχή ενός ατόμου που έχει μεγαλώσει με θρησκευτική ευλάβεια, και ακόμη κι αν ξεστρατίσει από το σωστό μονοπάτι στο μέλλον, αργά ή γρήγορα οι σπόροι της αλήθειας, που έχουν σπαρθεί μέσα του από την αγάπη των γονιών του, θα τον ξυπνήσουν από τον αμαρτωλό ύπνο του και θα τον οδηγήσουν στην χαμένη Εδέμ.
Αλλά για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους, οι γονείς θα πρέπει επίσης να βλέπουν τον γάμο τους από μια καθαρά χριστιανική οπτική γωνία. Ποια είναι η αποτυχία και η βραχύβια φύση των σύγχρονων γάμων; Ο πατέρας υποστήριξε ότι αυτό συμβαίνει επειδή, αναζητώντας την συζυγική οικειότητα, οι άνθρωποι σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, την προσωπική τους ευτυχία. Ένας άντρας βλέπει τη σύζυγό του μόνο ως μια γυναίκα που του παρέχει αισθησιακές απολαύσεις και πολύ συχνά την αντιμετωπίζει ως άνθρωπο, ως φίλη, ως μητέρα. Μια γυναίκα παντρεύεται επίσης είτε από τυφλό πάθος, το οποίο γρήγορα εξασθενεί, είτε από ευκολία. Αυτός ο εγωισμός, που έχει διαποτίσει όλα τα στρώματα της κοινωνίας μας, είναι η αιτία τόσων πολλών οικογενειακών δραμάτων και διαζυγίων. Ένας νεαρός άνδρας, είπε ο ιερέας, που θέλει να παντρευτεί πρέπει να θυμάται ότι ο γάμος είναι ένας σταυρός, ότι του παραδίδεται ένα αδύναμο, αδύναμο σκεύος - η σύζυγός του - την οποία πρέπει να αγαπά και να διαφυλάσσει για τους απογόνους του. Ο σκοπός του γάμου είναι, πρώτα και κύρια, η γέννηση και η ανατροφή των παιδιών. Για να φέρουν τον σταυρό του γάμου, ο σύζυγος και η σύζυγος πρέπει να αφήσουν στην άκρη τις εγωιστικές τους σκέψεις και να ζήσουν για και στο όνομα των παιδιών τους.
Ο Άγιος Αλέξιος Μέτσεφ (1859-1923) γεννήθηκε στη Μόσχα από έναν χορωδό. Με την ευλογία της μητέρας του, έγινε ιερέας. Υπηρέτησε για 40 χρόνια στον μικρό ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού στη Μαροσέικα, όπου καθιέρωσε καθημερινές λειτουργίες. Μετά τον θάνατο της συζύγου του και μια συνάντηση με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης, έγινε πρεσβύτερος, δεχόμενος εκατοντάδες πάσχοντες. Διέθετε το χάρισμα της διορατικότητας, παρηγορούσε τους θλιμμένους και συμφιλίωνε οικογένειες. Κατά τη διάρκεια των δύσκολων επαναστατικών χρόνων, έγινε πνευματική υποστήριξη για πολλούς. Πέθανε το 1923 και τάφηκε στο Κοιμητήριο Λαζαρέφσκογιε. Αγιοποιήθηκε το 2000 και τα λείψανά του αναπαύονται στην εκκλησία του στη Μαροσέικα.
Πολύ συχνά, οι άνθρωποι νιώθουν εγκαταλελειμμένοι από τον Θεό.
Πολύ συχνά, οι άνθρωποι νιώθουν εγκαταλελειμμένοι από τον Θεό. Τι πρέπει να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις; Μέσω μιας πράξης πίστης, μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση αναγνωρίζοντας ότι ο Κύριος δεν μας έχει εγκαταλείψει και ποτέ δεν θα μας εγκαταλείψει. Η αγάπη Του είναι αμετάβλητη και πάντα μαζί μας. Όταν νιώθουμε εγκαταλελειμμένοι, πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι μόνο ένα συναίσθημα, και στην προσευχή μπορούμε να πούμε: «Κύριε, δεν Σε νιώθω!». Αυτή θα είναι μια αληθινή και ειλικρινής αξιολόγηση της κατάστασής μας. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε: «Κύριε, με εγκατέλειψες, με εγκατέλειψες!».
Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ (Μαμόντοφ)
Θυμάμαι ένα περιστατικό από τη ζωή ενός έμπειρου ιερέα. Τον ρώτησαν: «Τι πρέπει να κάνω αν η αγάπη έχει περάσει;»
Ο γάμος δεν είναι μια σύμβαση υπηρεσίας που μπορεί να διαλυθεί αν οι συνθήκες επιδεινωθούν. Είναι ένα μυστήριο στο οποίο αναλαμβάνουμε οικειοθελώς τον σταυρό της αγάπης για ένα αδύναμο άτομο.
Και αν έχουμε αποτινάξει αυτόν τον σταυρό, το καθήκον μας δεν είναι να αναζητήσουμε κάποιον να κατηγορήσουμε, αλλά να μαζέψουμε τα κομμάτια με προσευχή, για να μην πληγώσουμε τα παιδιά μας με αυτά.
Ο Θεός είναι ελεήμων.
Μπορεί να θεραπεύσει οποιαδήποτε πληγή, αλλά μόνο μια που έχουμε σταματήσει να επιδεινώνουμε συνεχώς με την αυτοδικαίωσή μας.
Θυμάμαι ένα περιστατικό από τη ζωή ενός έμπειρου ιερέα. Τον ρώτησαν: «Τι πρέπει να κάνω αν η αγάπη έχει περάσει;» Ο ιερέας απάντησε: «Τότε δεν συνέβη ποτέ. Ήταν έρωτας. Αλλά η αγάπη δεν περνάει. πεθαίνει στον Σταυρό και ανασταίνεται».
Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας δώσει τη σοφία να αγαπάμε αυτό που Εκείνος έχει ευλογήσει. Και αν έχουμε ήδη αμαρτήσει, το θάρρος να μετανοήσουμε και να αρχίσουμε να αγαπάμε εκ νέου: θυσιαστικά, ήσυχα, άνευ όρων.
Είθε ο Κύριος να μας δώσει, μέσω των προσευχών της Υπεραγίας Θεοτόκου και όλων των αγίων, αυτή τη νηφάλια σοφία.
Ιερέας Λεονίντ Μπάρτκοφ
ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ.....
Ένα παιδί που γεννιέται σε οποιαδήποτε οικογένεια, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι πρώτα και κύρια γιος του Θεού και, δεύτερον, γιος του ανθρώπου.
Ένα παιδί μεταδίδει αυτό το μάθημα σε όσους έχουν μάτια και αυτιά για να δουν και να ακούσουν.
Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ Μαμόντοφ
Πόσο σημαντικό είναι σήμερα να μεταδώσουμε στις νέες γυναίκες και τους νέους άνδρες ότι ......
Πόσο σημαντικό είναι σήμερα να μεταδώσουμε στις νέες γυναίκες και τους νέους άνδρες ότι τα σώματά τους είναι πολύτιμα σκεύη Θείας δόξας, των οποίων η ακεραιότητα μπορεί τόσο εύκολα να καταστραφεί από την άσκοπη ελευθερία - και, αντί για την προηγούμενη δόξα τους, να γίνει ένα αξιολύπητο θέαμα ατιμίας!
Εξάλλου, μόνο στον νόμιμο γάμο η ένωση σε «μία σάρκα» όχι μόνο παρέχει την πληρότητα της επίγειας ευτυχίας, αλλά γίνεται και μια μικρή Εκκλησία - ένα πραγματικό «πανεπιστήμιο του Πνεύματος» - του οποίου οι απόφοιτοι έχουν ιδιαίτερη τόλμη ενώπιον του Θεού!
Πρωτοπρεσβύτερος Πάβελ Βελικάνοφ
Μιλάτε για κάποιο είδος αδικίας—μερικοί έχουν παιδιά, άλλοι όχι.
Μιλάτε για κάποιο είδος αδικίας—μερικοί έχουν παιδιά, άλλοι όχι. Αλλά σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι ζουν χωρίς παιδιά, συμπεριλαμβανομένων όχι μόνο μοναχών, αλλά και σπουδαίων γυναικών και εξαιρετικών ανθρώπων! Πάρτε για παράδειγμα τη Ματρώνα της Μόσχας, την Ξένια της Πετρούπολης, τη Μαρία της Αιγύπτου και πολλούς, πολλούς αγίους. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αποστολή στη γη. Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να έχουν παιδιά. Το να έχει ή να μην έχει παιδί από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα για τον Θεό. μόνο η καθαρή μας συνείδηση και οι καλές καρδιές μας είναι σημαντικές για Αυτόν.
Ιερέας Πέτρος Γκουριάνοφ
🌿📜 Η λέξη "μουγγός" ~
🌿📜 Η λέξη "μουγγός" ~
Υπάρχει στον Ησαΐα ένα κεφάλαιο, ίσως το πιο ποιητικό, που μιλά για τη μεταμόρφωση της κτίσεως. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα (Ησ. 35,6).
📜❝τότε ἁλεῖται χωλός ὡς ἔλαφος ,
τρανὴ δὲ ἔσται γλῶσσα μ ο γ ι λ ά λ ω ν,
ὅτι ἐῤῥάγη ἐν τῇ ἐρήμῳ ὕδωρ
καὶ φάραγξ ἐν γῇ διψώσῃ❞
(μετάφραση)
«Τοτε σαν το ελάφι θα αναπηδά ο χωλός
και θα 'ναι μεγαλόφωνη των βουβών η γλώσσα,
γιατί ξεπήδησε νερό στην έρημο,
και τα φαράγγια γέμισαν της διψασμένης γης»
◆ Η λέξη "μογίλαλος" (και "μογγίλαλος") σημαίνει «βουβός». Είναι σύνθετη από τα “μόγις” + “λάλος” (< λαλῶ). Για την ακρίβεια θα σήμαινε αρχικά «αυτός που μόλις και μετά βίας μιλά».
Από το "μογγίλαλος" αποσπάστηκε το πρώτο συνθετικό και έδωσε το ελληνιστικό “μογγός”, από όπου το σημερινό “μουγγός” (με τροπή του /o/ σε /u/ λόγω τού /m/).
📜🍂 ❝Ἔλεον εἰρήνης, θυσίαν αἰνέσεως❞
📜🍂 ❝Ἔλεον εἰρήνης, θυσίαν αἰνέσεως❞
(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)
◾ Αμέσως μετά το Σύμβολο της Πίστεως, ο ιερέας εκφωνεί:
📖«Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετὰ φόβου·
πρόσχωμεν τὴν ἁγίαν ἀναφορὰν ἐν εἰρήνῃ προσφέρειν.»
Και ο χορός αποκρίνεται:
«Ἔλεον εἰρήνης, θυσίαν αἰνέσεως.»
Η απάντηση ακούγεται δύσκολη και αινιγματική. Για να την καταλάβουμε, χρειαζόμαστε τρία κλειδιά: ένα γλωσσικό-συντακτικό, ένα βιβλικό-φιλολογικό και ένα θεολογικό-ερμηνευτικό.
◾ Κλειδί Α΄ — το γλωσσικό-συντακτικό
✍️ Ο Ἔλεος, του ἐλέου είναι παράλληλος τύπος του μεταγενέστερου ΤΟ ἔλεος, -ους. Εδώ έχουμε τον προγενέστερο, αρσενικό τύπο. (πβ. 📜 "δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν" [Αριστοτ. Ποιητική])
Η φράση δεν έχει δύο αντικείμενα (ἔλεον, θυσίαν), αλλά αντικείμενο και κατηγορούμενό — με ρήμα εννοούμενο από την εκφώνηση («προσφέρειν»):
✦ «[Προσφέρουμε] ἔλεον εἰρήνης ΩΣ θυσίαν αἰνέσεως.»
◾ Κλειδί Β΄ — το βιβλικό: γιατί "ἔλεος"
Η λέξη «ἔλεος» δεν είναι τυχαία, Παραπέμπει απευθείας στον Ωσηέ (6:6): 📜«Ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν.»
Είναι προφητικό χωρίο που ο Χριστός επικαλείται δύο φορές στον Ματθαίο — και πάντα τη στιγμή που οι Φαρισαίοι συγχέουν τον τύπο με την ουσία της λατρείας. Εκεί στον Ωσηέ, το "ἔλεος" αντικαθιστά τη "θυσία". Εδώ, στη Λειτουργία, το "ἔλεος" γίνεται η ίδια η "θυσία".
◾ Κλειδί Γ΄ — γιατί "ειρήνης";
Ο Νικόλαος Καβάσιλας (14ος αι.), ερμηνευτής της θείας λειτουργίας, εξηγεί γιατί λέμε "ἔλεον ειρήνης":
📜 ❝Προσφέρομεν, οὐ μόνον μετ᾿ εἰρήνης,
ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν εἰρήνην ἀντὶ δώρου
καὶ θυσίας ἑτέρας.
Ἔλεον γὰρ προσφέρομεν τῷ εἰπόντι·
«Ἔλεον θέλω, καὶ οὐ θυσίαν.»
Ὁ δὲ ἔλεος γέννημά ἐστι τῆς βεβαίας
καὶ καθαρᾶς εἰρήνης.❞
Η εσωτερική ειρήνη δηλαδή δεν είναι απλώς η κατάσταση μέσα στην οποία προσφέρουμε, αλλά είναι η ίδια η προσφορά, η θυσία αἰνέσεως.
◾ Τελικό σχόλιο
Ο ιερέας λέει κάτι απλό «ας προσφέρουμε τη θυσία ἐν εἰρήνῃ».
Ο χορός το κάνει πολύ τολμηρό. «Η ίδια η ειρήνη μας είναι η θυσία μας».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
