Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 92

 

"Ἡ Πανήγυρις τῶν Ὁσίων" 

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Πρωὶ πρωί, πρὶν ἀκόμη ὁ ἥλιος φιλήσει τοὺς βράχους, οἱ Μετεωρῖτες πατέρες ἄρχισαν τὴν ἀνάβαση. Ράσα μαῦρα σκαρφαλώνουν στὰ μονοπάτια, σὰν ἀετοὶ ποὺ ἀνεβαίνουν στὴ φωλιά τους. Μαζί τους, πλῆθος πιστῶν, μὲ κεριὰ ἀναμμένα καὶ καρδιὲς γεμᾶτες προσδοκία. 

Τὸ Μεγάλο Μετέωρο περιμένει. Σήμερα γιορτάζουν οἱ Ὅσιοι Κτίτορες, ἐκεῖνοι ποὺ ἔχτισαν οὐρανοφώτιστα μοναστήρια πάνω στὰ σύννεφα. 

Μέσα στὸ Ἀναστάσιμο κλίμα, ἡ ἐκκλησία λάμπει. Ὁ Μητροπολίτης πρωτοστατεῖ στὴ θεία λειτουργία μὲ μεγαλοπρέπεια. Οἱ κατανυκτικὲς ψαλμωδίες ἀνεβαίνουν σὰν θυμίαμα, τὰ κεριὰ τρεμοσβήνουν, τὰ καντήλια φωτίζουν τὶς βυζαντινὲς ἁγιογραφίες. 

Τὰ τάλαντα κτυποῦν ρυθμικά, τὰ σήμαντρα τραγουδοῦν τὴν ἀρχαία κλήση, οἱ καμπάνες ξεσποῦν σὲ οὐράνιο χορό! 

Ἕνας γέροντας δακρύζει. "Ἐδῶ," ψιθυρίζει, "οἱ Ὅσιοι μᾶς δίδαξαν πῶς νὰ σηκώνουμε τὴν ψυχή μας ψηλά, πάνω ἀπὸ τὰ πάθη, κοντὰ στὸν Θεό." 

Ἡ πανήγυρις τελειώνει, ἀλλὰ ἡ χάρη μένει. Καθὼς κατεβαίνουν, οἱ προσκυνητὲς κουβαλοῦν μέσα τους κάτι ἀπὸ τὴν οὐράνια ἐκείνη ἀτμόσφαιρα. Οἱ βράχοι τῶν Μετεώρων μαρτυροῦν: ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ φτάσει τὸν οὐρανό, ἀρκεῖ νὰ σηκώσει τὴν καρδιά του. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Οἱ Ὅσιοι μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ πνευματικὴ ἀνάβαση, ὅσο δύσκολη κι ἂν εἶναι, ὁδηγεῖ στὴν οὐράνια δόξα. Κάθε προσπάθεια γιὰ ἁγιότητα εἶναι μιὰ πέτρα στὸ μοναστήρι τῆς ψυχῆς μας.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 91

"Ὁ Κτίστης τῶν Οὐρανῶν"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὁ κυρ Βασίλης ἦρθε ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη μὲ τὰ ἐργαλεῖα του καὶ μιὰ καρδιὰ γεμάτη εὐλάβεια. Ὅταν εἶδε τοὺς πανύψηλους βράχους τῶν Μετεώρων ποὺ ἀγγίζουν τὰ σύννεφα, ἔμεινε ἄφωνος. 

"Ἐδῶ," ψιθύρισε, "ἐδῶ θὰ χτίσω τὴν ὡραιότερη δουλειά μου." 

Χαριτωμένος καὶ γλυκὸς ἄνθρωπος, ἄρχισε νὰ ἐπενδύει τὴν ἐκκλησία τῶν Ὁσίων μὲ τὰ χέρια του. Κάθε πέτρα τὴν ἔβαζε σὰν προσευχή, κάθε ἁρμὸ τὸν φρόντιζε σὰν δῶρο στὸν Θεό. 

"Κυρ Βασίλη," τὸν ρωτοῦσαν οἱ μοναχοί, "πῶς τὰ καταφέρνεις; Τὸ χτίσιμό σου εἶναι τέχνη!" 

Ἐκεῖνος χαμογελοῦσε μὲ ταπεινότητα. "Δὲν χτίζω ἐγώ, πατέρες μου. Τὰ χέρια μου εἶναι ἐργαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ποὺ βλέπετε δὲν εἶναι δική μου δόξα, ἀλλὰ ἡ εὐλογία Του." 

Σήμερα, ὅσοι ἐπισκέπτονται τὴν Καλαμπάκα θαυμάζουν τὸ ἔργο τοῦ κυρ Βασίλη. Καὶ κάθε πέτρα ψιθυρίζει τὴν ἴδια ἀλήθεια: ὅταν δουλεύεις μὲ ἀγάπη καὶ εὐλάβεια, τὸ ἔργο σου γίνεται προσευχή. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Κάθε ἐργασία, ὅταν γίνεται μὲ ἀγάπη καὶ ἀφοσίωση στὸν Θεό, μεταμορφώνεται σὲ ἔργο τέχνης καὶ προσφορά. Τὰ χέρια μας εἶναι ἐργαλεῖα τῆς θείας χάριτος.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 90

 Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 

"Ἡ Τελευταία Στιγμή"

Τίποτα δὲν εἶναι τόσο μακριὰ ὅσο ἡ τελευταία στιγμή. Τίποτα δὲν εἶναι τόσο κοντὰ ὅσο ἡ πρώτη ἀνάσα τοῦ τέλους. 

Παράδοξο τῆς ὕπαρξης! Ζοῦμε σὰν νὰ ἔχουμε αἰωνιότητα μπροστά μας, κι ὅμως κάθε καρδιοχτύπι μᾶς φέρνει πιὸ κοντὰ στὸ μυστήριο. 

Πόσο ἄπειρη μοιάζει ἡ ζωὴ στὰ εἴκοσι! Πόσο σύντομη στὰ ἑξῆντα! Ὁ χρόνος δὲν ἀλλάζει· ἀλλάζει ἡ ἀντίληψή μας γιὰ αὐτόν. 

Κι ἐμεῖς; Ἀναβάλλουμε τὴν ἀγάπη γιὰ αὔριο. Ἀφήνουμε τὴ συγχώρηση γιὰ μεθαύριο. Κρατᾶμε τα «σ' ἀγαπῶ» γιὰ κάποια στιγμὴ ποὺ ἴσως δὲν ἔρθει ποτέ. 

Ὦ ἀνθρώπινη ἀλαζονεία! Νομίζουμε ὅτι διαθέτουμε χρόνο ὅταν ὁ χρόνος μᾶς διαθέτει. 

Ἡ τελευταία στιγμὴ εἶναι πάντα ἡ ἑπόμενη.

Ὁ Θεὸς μαζί μας.

π. Βαρλαὰμ Μετεωρίτης

Η αδελφή Πορφυρία εκοιμήθη… και μέσα μου όλα σιωπούν.

 

Χριστός Ανέστη.

Δεν ξέρω πώς να μιλήσω… ούτε τι να γράψω σήμερα…

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η καρδιά προηγείται των λέξεων και τα μάτια μιλούν πιο αληθινά από τα χείλη.

Η αδελφή Πορφυρία εκοιμήθη…

και μέσα μου όλα σιωπούν.

Και όμως… μέσα σε αυτή τη σιωπή, γεννιέται μια ειρήνη παράξενη, βαθιά,σαν εκείνη που άφηνε όταν στεκόταν δίπλα σου χωρίς να πει πολλά…

και όμως σου έλεγε τα πάντα.

Την θυμάμαι…

Σε μικρές στιγμές, σχεδόν αθέατες εκεί όπου κατοικεί η αλήθεια.

Θυμάμαι το βλέμμα της… που σε διάβαζε χωρίς ερωτήσεις.

Το χέρι της… που σε ακουμπούσε απαλά, σαν να σκούπιζε τον πόνο σου πριν ακόμα φανερωθεί.

Και εκείνο το «σ’ αγαπώ»…

Αχ… εκείνο το «σ’ αγαπώ»…

ψιθυριστό… μα τόσο δυνατό.

Δεν ήταν ποτέ ίδιο.

Στον καθένα γινόταν κάτι άλλο

παρηγοριά, δύναμη, μετάνοια, δάκρυ που λύτρωνε.

Δεν ήταν λόγος… ήταν χάρη.

Ήταν η αγάπη του Θεού που έβρισκε δρόμο και έφτανε κατευθείαν στην ψυχή.

Κάποτε στάθηκα δίπλα της… κουρασμένος, πληγωμένος, σιωπηλός…

και δεν μπορούσα να μιλήσω.

Δεν της είπα τίποτα μόνο έκλαιγα.

Και εκείνη… ούτε με ρώτησε, ούτε με πίεσε.

Μόνο γύρισε, με κοίταξε βαθιά και μου είπε σιγά «σ’ αγαπώ».

Και εκείνη τη στιγμή…

ήταν σαν να άνοιξε ο ουρανός μέσα μου.

Σαν να άγγιξε η χάρης του Θεού τα πιο πληγωμένα κομμάτια της ψυχής μου

και να τα γέμισε φως, ελπίδα και ζωή.

Έφυγε τώρα…

μέσα στο φως της Αναστάσεως.

Και αυτό κάνει τον πόνο πιο γλυκό και πιο βαθύ μαζί.

Γιατί δεν είναι ένα σκοτεινό τέλος…

είναι ένα πέρασμα στο φως.

Σαν να την κράτησε ο Αναστάς Χριστός απαλά

και να την πήρε κοντά Του, εκεί όπου η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.

Και νιώθω βαθιά μέσα μου 

πως τώρα βρίσκεται εκεί όπου πάντοτε ποθούσε

κοντά στον γέροντά της, τον Άγιο Πορφύριο.

Και όπως εδώ προσευχόταν για εμάς σιωπηλά, με δάκρυ και αγάπη,

έτσι και τώρα συνεχίζει…

μόνο που τώρα η προσευχή της έχει ουρανό.

Σήμερα… αν κλείσω τα μάτια…

δεν βλέπω το τέλος της.

Ακούω ακόμη τη φωνή της…

«σ’ αγαπώ»…

Και τώρα ηχεί αλλιώς…

πιο βαθιά… πιο αληθινά…

σαν να έρχεται από την αιωνιότητα.

Αδελφή Πορφυρία…

μου λείπεις…

αλλά σε νιώθω πιο κοντά από ποτέ.

Αν αυτό είναι το αντίο…

τότε μοιάζει με υπόσχεση.

Να μας θυμάσαι…

και να μας σκεπάζεις με την προσευχή σου,

όπως έκανες πάντα.

Εμείς θα σε κρατάμε…

όχι μόνο στη μνήμη,

αλλά σε κάθε δάκρυ, σε κάθε προσευχή,

σε κάθε στιγμή που η ψυχή μας θα ζητά φως.

Αιωνία σου η μνήμη.

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 89

 

"Ὁ Παπᾶς καὶ τὰ Μελίσσια"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὁ π. Σαμουήλ, μὲ τὸ ράσο του καὶ τὰ γυαλιά του, ἀκολούθησε τὸν κυρ-Ἀπόστολο στὰ μελίσσια μὲ ἐνθουσιασμό.

"Πάτερ," εἶπε ὁ κυρ-Ἀπόστολος, "φορέστε τὴ μάσκα, οἱ μέλισσες δὲν σέβονται οὔτε τὸ ράσο."

"Ἄ, τί λές, παιδί μου! Θὰ τοὺς διαβάσω εὐχή!" ἀπάντησε ὁ παπᾶς μὲ αὐτοπεποίθηση.

Ἄνοιξαν τὴν κυψέλη. Οἱ μέλισσες βγῆκαν σὰν σύννεφο. Ὁ π. Σαμουὴλ ἄρχισε: "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ—Ααααϊ!"

Μιὰ μέλισσα τὸν τσίμπησε στὴ μύτη!

"Πάτερ, σᾶς εἶπα!" φώναξε ὁ κυρ-Ἀπόστολος τρέχοντας.

Μὲ τὴν μύτη φουσκωμένη σὰν πατάτα, ὁ π. Σαμουὴλ κοίταξε τὶς μέλισσες μὲ σεβασμό. "Ἔμαθα τὸ μάθημά μου. Ὁ Θεὸς τὶς ἔκανε ἐργάτριες, ὄχι κοιμισμένες! Δὲν ἀκοῦν εὐχές, θέλουν σωστὴ δουλειά!"

Ὁ κυρ-Ἀπόστολος γέλασε. "Καὶ μάσκα, Πάτερ! Μὴ ξεχνᾶτε τὴ μάσκα!"

"Ναί, ναί," μουρμούρισε ὁ παπᾶς τρίβοντας τὴ μύτη του. "Τὴν ἑπόμενη φορὰ θὰ φορέσω καὶ πανοπλία!"

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ ταπεινότητα καὶ ἡ σωστὴ προετοιμασία εἶναι ἀπαραίτητες σὲ κάθε δουλειά. Οὔτε ἡ πίστη, οὔτε ἡ θέση μας μᾶς ἀπαλλάσσουν ἀπὸ τὴν πρακτικὴ σοφία καὶ τὸν σεβασμὸ στὴ φύση!

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 88

 

"Ἡ Πηγὴ τῆς Ζωῆς"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὁ μικρὸς Ἀλέξανδρος στεκόταν μπροστὰ στὸ ἁγίασμα τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἡ γιαγιά του γέμισε ἕνα μπουκαλάκι μὲ τὸ νερό.

"Γιαγιά, αὐτὸ τὸ νεράκι δίνει ζωή;" ρώτησε μὲ ἀπορία.

"Ὄχι μόνο αὐτό, παιδί μου," τοῦ εἶπε τρυφερά. "Κάθε λόγος καλοσύνης, κάθε χάδι, κάθε συγχώρεση εἶναι πηγὴ ζωῆς γιὰ τὴν ψυχή."

Ὁ μικρὸς ἔβαλε τὸ χεράκι του στὸ κρύο νερό. "Κι ἐγὼ μπορῶ νὰ γίνω πηγή, γιαγιά;"

"Κάθε φορὰ ποὺ χαμογελᾶς σὲ κάποιον ποὺ πονάει," τοῦ χάϊδεψε τὸ κεφάλι, "γίνεσαι ζωοδόχος πηγή."

Ὁ Ἀλέξανδρος κοίταξε τὸ ἀντικατοπτρισμό του στὸ νερὸ καὶ χαμογέλασε. Σήμερα θὰ ἦταν πηγὴ γιὰ κάποιον.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ὅπως ἡ Παναγία εἶναι πηγὴ ζωῆς, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ γίνουμε πηγὲς χάριτος καὶ ἀγάπης γιὰ τοὺς γύρω μας

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς (20 Απριλίου) | 1 λεπτό Συναξάρι .

 

ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ι Μ ΑΓ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓ ΟΡΟΣ. ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.

 

Η ΨΗΛΑΦΗΣΙΣ ΤΟΥ ΘΩΜΆ.

Κύριε, είτε θέλω είτε όχι, σώσε με.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 2026 ΓΙΑ ΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΤΙΣ ΦΙΛΙΕΣ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ.

 

ΠΑΣΧΑ 2026 ΓΕΡΩΝ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ

 

Η Ανάσταση το αιώνιο Πάσχα με θέλγει τρομερά.

Η Ανάσταση το αιώνιο Πάσχα με θέλγει τρομερά.

Επάνω στον ουρανό,

Επάνω στην ασφάλεια ποθώ να βρεθώ μα πότε θα γίνει αυτό??

Ω Πάσχα χωρίς τέλος!!!

Πατέρα και Θεέ μου ,

φύλαξε  με από  παντός κακού για να αξιωθώ και εγώ ,

μιαν ημέρα να βρεθώ σε αυτό το Πάσχα ,

που δεν μπορούν λόγια ανθρώπινα να το εκφράσουν και να μιλήσουν για αυτό.

*Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί,

Πάσχα Κυρίου, Πάσχα!*

*Σε χαιρετώ Πάσχα μου για του χρόνου!!!

+Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Fr. Rafail Noica: “My search led me through several crises.

 Fr. Rafail Noica: “My search led me through several crises. Here is one of them: why must we go to church, why must we pray? Can we not pray at home as well? This question is asked by many, even today, but many in my own generation raised it too. And although I was not praying at home, I still thought it was enough to pray at home. So I was only searching. I was not praying, as we usually understand prayer, yet I was, nonetheless, in search. And I encountered a community of Baptists, led by a truly remarkable man. I took part in their religious life, unbound by external forms, thinking that in that Baptist expression—such as it was in that church—I had found a purer, more simplified form of glorifying God. I remained there for about a year, a year and a half, until, in the course of my spiritual search, I arrived in France, within a Romanian enclave. Thus, in France I found myself in a Romanian milieu, where I continued my search, especially through conversations with a man whom I greatly esteemed for his simplicity, his humility, and at the same time for the depth of his spiritual life. And not so much through conversation as through a difficult trial through which the Lord led me, little by little the Mother of God drew me back into the Church in which I had been born and baptized—this time with the revelation that the Orthodox Church is not one Church among others, but is, quite simply, the very nature in which God created man. The essence of Orthodoxy is the nature of man.”  from the (Romanian) book „The Other Noica”

*Το να πιστεύεις στο Πάσχα είναι πίστη στον Θεό.*

*Το Πάσχα είναι αναπόφευκτο. 

Και αυτό σημαίνει ότι ο καθένας πρέπει να περάσει από τον δικό του Γολγοθά, να αντέξει το φιλί του Ιούδα του, να πιει μέχρι την τελευταία σταγόνα όλα όσα μας έχει εμπιστευτεί ο Δημιουργός, αλλά όλα σίγουρα θα τελειώσουν με την Ανάσταση και τον εορτασμό της ζωής και της αλήθειας.*

*Πρέπει να υποφέρω και να περάσω από τον θάνατο - επειδή ο ίδιος ο Κύριος μου τον έχει χαρίσει.*

*Επομένως, το να λες «Χριστός Ανέστη» είναι το ίδιο με το να λες «όλα θα πάνε καλά».*

*Το να πιστεύεις στο Πάσχα είναι πίστη στον Θεό.*

*Το να πιστεύεις στο Πάσχα είναι προετοιμασία για να ακολουθήσεις το μονοπάτι του Χριστού.

Το να πιστεύεις στο Πάσχα σημαίνει να ξέρεις ότι, στο τέλος, όλα θα πάνε καλά, σίγουρα καλά!

Το να πιστεύεις στο Πάσχα σημαίνει να μην φοβάσαι τα βάσανα και τα βάσανα και να ξέρεις ακράδαντα ότι η ζωή αξίζει να τη ζεις.*

_*Αρχιμανδρίτης Σάββα Μαζούκο*_

Monastic Zeal in the 21st Century | Fr. Menas on Elder Ephraim and the Serious Spiritual Life!!!!(GR)

 

Κυριακή του Θωμά: Από τον φόβο στην ειρήνη — «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιω. 20:19–31)

 

π. Ν. Λουδοβίκος: Άσκηση και Θεία Ευχαριστία, σήμερα!!!!

 

Στις 17 Απριλίου, στις 9:45 μ.μ., την 25η ημέρα της επιθετικότητας, μια οβίδα του ΝΑΤΟ σκότωσε τη Μίλιτσα στο μπάνιο του οικογενειακού της σπιτιού στη γειτονιά Μπατάινιτσα του Βελιγραδίου.

Στις 17 Απριλίου, στις 9:45 μ.μ., την 25η ημέρα της επιθετικότητας, μια οβίδα του ΝΑΤΟ σκότωσε τη Μίλιτσα στο μπάνιο του οικογενειακού της σπιτιού στη γειτονιά Μπατάινιτσα του Βελιγραδίου.

Την ημέρα του θανάτου της, η Μίλιτσα ζωγράφιζε ανέμελα τουλίπες και τις κολλούσε στον τοίχο, ενώ αεροπλάνα του ΝΑΤΟ πετούσαν στον ουρανό πάνω από τη Μπατάινιτσα - ένα από αυτά έριξε μια βόμβα, τα βλήματα της οποίας έσπασαν το τζάμι του παραθύρου και τη σκότωσαν.

Ξαφνικά, ακούστηκε μια έκρηξη, μετά μια έκρηξη και θρυμματισμός γυαλιών, πλακιδίων μπάνιου και προσόψεων. Ο πατέρας της, ο Ζάρκο, όπως κατέθεσε, έτρεξε στο μπάνιο και είδε μια φρικτή σκηνή. Το παιδί του ήταν ξαπλωμένο νεκρό στο πάτωμα, καλυμμένο με αίμα, ελπίζοντας ότι μπορεί να ήταν ακόμα ζωντανό. Την πήρε στην αγκαλιά του, έπειτα έτρεξε κάτω από τις σκάλες, στο αυτοκίνητο και την οδήγησε στο νοσοκομείο Ζέμουν. Εκεί, οι γιατροί που ήταν σε υπηρεσία την περιέθαλψαν, αλλά δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν.

Η Μίλιτσα Ράκιτς είναι το νεότερο θύμα της επιθετικότητας κατά της ΟΔΓ και σύμβολο των δεινών και του θανάτου των παιδιών κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1999.

Η μικρή Μίλιτσα ήταν ένα από τα 79 αθώα παιδιά που πέθαναν κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ, οι οποίοι διήρκεσαν 78 ημέρες και στοίχισαν τη ζωή σε περίπου 2.500 ανθρώπους.

Αν δεν είχε χτυπηθεί από καταιγίδα εχθρικών βομβών, θα ήταν σήμερα 30 ετών.

Έτσι, η Μίλιτσα, παρόλο που ήταν απλώς ένα παιδί, έγινε στρατιωτικός στόχος.

Στη μνήμη της, ένας δρόμος στην Μπατάινιτσα, καθώς και ένας στο προάστιο Βετερνίκ του Νόβι Σαντ, πήραν το όνομά της από τη Μίλιτσα.

Με πρωτοβουλία του Επισκόπου Αθανασίου και με την ευλογία του Επισκόπου Γρηγορίου και του Πατριάρχη Παύλου, πέντε χρόνια μετά τα βάσανά της, ο τοιχογράφος Διάκονος Νίκολα Λουμπάρντιτς από το Βελιγράδι ζωγράφισε μια τοιχογραφία της μικρής Μίλιτσας στη Μονή Τβρντός σε βυζαντινό στυλ, στην οποία αναγράφεται: "Η Αγία Νεομάρτυρας του ΝΑΤΟ. Μίλιτσα το Παιδί".

Ένα μνημείο για τα παιδιά που πέθαναν στις επιθέσεις της Συμμαχίας ανεγέρθηκε στο πάρκο Τασμαϊντάν στο Βελιγράδι κατά την πρώτη επέτειο από την έναρξη των βομβαρδισμών.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΝΟΤΑΡΑΣ: Ο ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΛΛΥΒΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΝΟΤΑΡΑΣ: Ο ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΛΛΥΒΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

         Το Κολλυβαδικό Κίνημα είναι η συνέχεια του Ησυχαστικού Κινήματος και αποτελεί μια από τις πλέον γνήσιες εκφάνσεις της ορθοδόξου πνευματικότητας. Ταυτόχρονα αποτέλεσε και μια ισχυρή πνευματική αναγέννηση, σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για την Εκκλησία μας, κατά την οποία απειλούνταν το εκκλησιαστικό πλήρωμα από τους εξισλαμισμούς και η  σώζουσα αλήθεια της Ορθοδοξίας μας από την άλωση της κακόδοξης δυτικής παράδοσης. Ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος υπήρξε  και ο άγιος Μακάριος Νοταράς, μια μεγάλη πνευματική και εκκλησιαστική μορφή του 18^ου αιώνα.

      Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας στα 1731και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ. Οι γονείς του Γεώργιος ή Γεωργαντάς Νοταράς και μητέρα του Αναστασία, ανήκαν στους άρχοντες της περιοχής, έλκοντας την καταγωγή τους από την σπουδαία και επιφανή βυζαντινή οικογένεια των Νοταράδων, της οποίας πολλοί ασκούσαν το επάγγελμα του νοτάριου, δηλ. του ταχυγράφου. Ως αρχηγός της οικογένειας αναφέρεται ο Νικόλαος Νοταράς, ο οποίος υπηρέτησε στο περιβάλλον του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου (1391-1425). Η οικογένεια των Νοταράδων ανέδειξε και πολλούς επιφανείς ιεράρχες, όπως ο Χρύσανθος Νοταράς.

     Οι εύποροι γονείς του του έδωσαν τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση. Αφού αποφοίτησε από τα σχολεία της περιοχής του, και σε ηλικία 15 ετών, μετέβη στην Κεφαλονιά, ανάμεσα στα έτη 1746-1750, για να μαθητεύσει στον εκεί ονομαστό  δάσκαλο Ευστάθιο.

      Από μικρός έδειξε κλήση για τη μοναχική ζωή. Γι’ αυτό κάποια στιγμή, ανάμεσα στα έτη 1758-1764, έφυγε κρυφά και πήγε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Όμως ο πατέρας του τον ανακάλυψε και τον γύρισε στο σπίτι του. Ο Μιχαήλ μελετούσε και προσευχόταν αδιάκοπα.

      Την εποχή εκείνη υπήρχε έλλειψη διδασκάλου στην Κόρινθο. Ο Μιχαήλ ανάλαβε διδακτικά καθήκοντα, χωρίς αμοιβή, γενόμενος πολύ αγαπητός στους μαθητές τους για την απλότητά του, την αγάπη του και το σεβασμό του προς αυτούς. Παράλληλα έγινε ευρύτερα γνωστή στους Κορινθίους η φήμη του, ως σώφρονα και πνευματικού ανθρώπου, ώστε όταν κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης Παρθένιος (1764), οι κάτοικοι ζήτησαν από τον Πατριάρχη Σαμουήλ, να τον διαδεχθεί εκείνος, παρά το γεγονός ότι ήταν ακόμη λαϊκός. Εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Μακάριος, κατόπιν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και στη συνέχεια Επίσκοπος και Μητροπολίτης του Αποστολικού Θρόνου της Κορίνθου.

      Ως Επίσκοπος άσκησε αξιόλογη ποιμαντική, κοινωνική και εθνική δράση. Με το ξέσπασμα της επανάστασης των Ορλωφικών (1770) τάχτηκε υπέρ των επαναστατών και παρέσχε αξιόλογη βοήθεια. Ρωσικό έντυπο αναφέρει γι’ αυτόν: «ως άλλος απόστολος Παύλος, όχι με το ξίφος αρματωμένος, αλλά με την αρετήν κεκοσμημένος, διοικεί και κρατύνει την εκκλησίαν».  Μετά όμως την αποτυχία και τις σφαγές που ακολούθησαν, κάτεστη στόχος των Οθωμανών και για τούτο αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ζάκυνθο με την οικογένειά του. Εκεί συνάντησε τον ονομαστό δάσκαλο του Γένους και κληρικό Νικηφόρο Θεοτόκη, με τον οποίο συνεργάστηκε, καταστρώνοντας σχέδιο για την πνευματική βοήθεια του υπόδουλου Γένους.

      Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετά από απαίτηση της Υψηλής Πύλης, ζήτησε από όλους τους φυγάδες Επισκόπους των επαναστατημένων περιοχών να παραιτηθούν και να εκλεγούν άλλοι στη θέση τους. Όμως ο Μακάριος αρνήθηκε.

Τελικά εξελέγη στη θέση του άλλος Επίσκοπος, και του ιδίου του αποδόθηκε ο τίτλος του πρώην Κορίνθου.

      Στη Ζάκυνθο και με την παρότρυνση του Νικηφόρου Θεοτόκη, κατέστρωσε ένα φιλόδοξο σχέδιο, πνευματικής αφύπνισης του υπόδουλου Γένους και την ανάταση του εκκλησιαστικού φρονήματος. Γι’ αυτό το λόγο περιόδευσε, ανάμεσα στα έτη 1773-1774, στην Κεφαλονιά, ξανά στη Ζάκυνθο και κατόπιν στην Ύδρα, όπου συνάντησε και γνώρισε τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και ησύχασε σε κάποια Μονή. Από εκεί μετέβη στη Χίο και στα 1777, έφτασε στον Άγιον Όρος, εκπληρώνοντας διακαή του επιθυμία να ζήσει στην αθωνική πολιτεία. Εγκαταστάθηκε στο Κελλίο «Άγιος Αντώνιος», όπου συγκατοίκησε με τον συμπατριώτη του Γέροντα Δαβίδ. Εκεί συναντήθηκε και πάλι με τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη.

     Σύντομα διαπίστωσε ότι δεν ήταν ήρεμα τα πράγματα στο αγιώνυμο Όρος. Οι μοναχοί βρισκόταν σε σφοδρή διαμάχη, σχετικά με την ημέρα τελέσεων των μνημοσύνων και τα κόλλυβα. Η μια μερίδα ακολουθούσε την αρχέγονη παράδοση της Εκκλησίας, τελώντας τα μνημόσυνα το Σάββατο, οι δε επηρεασμένοι από την δυτική παράδοση, τα τελούσε την Κυριακή. Δεν ήταν μόνο τα μνημόσυνα το πρόβλημα, αλλά και μια σειρά ζητημάτων, τα οποία αλλοίωναν την παράδοση και παρέκλιναν σε δυτικά πρότυπα. Άλλωστε βρισκόμαστε σε μια εποχή έντονης δράσης των δυτικών μισιοναρίων (ιεραποστόλων) στον ελλαδικό χώρο, ασκώντας έντονη διαβρωτική δράση, με την αφειδώς στήριξη του Βατικανού και Προτεσταντικών Ομολογιών και την ανοχή της Υψηλής Πύλης.  

     Ο Μακάριος τάχτηκε με την μερίδα των παραδοσιακών μοναχών. Στη Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου αρνήθηκε να τελέσει μνημόσυνο ημέρα Κυριακή, δίνοντας την αφορμή να ξεκινήσει το Κολλυβαδικό Κίνημα. Ακολουθώντας ο Μακάριος την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας, θεωρούσε λάθος την τέλεση των Ιερών Μνημοσύνων  κατά την χαρμόσυνη ημέρα της Κυριακής, τη στιγμή που η Εκκλησία είχε θεσπίσει το Σάββατο ως ημέρα των ψυχών και την τέλεση των Μνημοσύνων. Όμως η άρνηση αυτή είχε ως συνέπεια να εγερθούν εναντίον του οι υπέρμαχοι της τελέσεως των την Κυριακή. Τον κατήγγειλαν στον Οικουμενικό Πατριάρχη Σωφρόνιο Β΄ (1771-1780), ως «ταραξία και υπεύθυνο εισαγωγής νεωτερισμών στην Εκκλησία»!

      Ο Μακάριος, ως μια χαρισματική μορφή και καλλιεργημένη προσωπικότητα, δεν ήθελε να δημιουργήσει διχαστικές τάσεις στους μοναχούς του Αγίου Όρους και γι’ αυτό, γεμάτος απογοήτευση και φοβούμενος ακόμα και για τη ζωή του, έφυγε, στα μέσα του 1776, για τη Χίο. Εκεί έλαβε και την πατριαρχική επιστολή, η οποία με δριμύ  χαρακτήρα, καταδίκαζε τη διαγωγή του στο Άγιον Όρος, ως «φατριαστική». Παρά ταύτα όμως οι Χιώτες τον υποδέχτηκαν και εκδήλωσαν τη στήριξή τους στο πρόσωπό του. Επιφανείς και ισχυροί κάτοικοι του νησιού, με επικεφαλής τον άρχοντα της Κωνσταντινουπόλεως Σκαναβή, μεσολάβησαν στο Πατριαρχείο και σταμάτησαν οι διώξεις του.

     Στη συνέχεια ανάλαβε και πάλι περιοδεία στην Πάτμο, την Ύδρα και την Κορινθία. Όταν επήρθε κάποια ηρεμία, επέστρεψε στο χωριό του, τα Τρίκαλα, για να ησυχάσει. Όμως ο θάνατος του αδελφού του από του Τούρκους τον ανάγκασε να φύγει ξανά.   

     Μετά από λίγο καιρό κοιμήθηκε ο πατέρας του και περιήλθαν στην κατοχή του χρεωστικοί τίτλοι της πατρικής του περιουσίας. Σε αυτούς καταλογίζονταν χρεοφειλέτες του πατέρα του. Τότε εκείνος χάρισε τα χρέη και έφυγε ξανά για το Άγιον Όρος. Αλλά δυστυχώς συνάντησε την αντιπαλότητα και εχθρότητα των

αντικολλυβάδων και δεν μπόρεσε να βρει ησυχία. Γι’ αυτό αναγκάστηκε να αφήσει και πάλι το Περιβόλι της Παναγίας και να καταφύγει στην Πάτμο, όπου σύστησε το

Ησυχαστήριο των Αγίων Πάντων. Τελικά, στα 1790, κατέληξε στην Χίο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα, στο «κάθισμα», των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στις βόρειες - βορειοδυτικές παρυφές του Βροντάδου, στις υπώρειες του όρους Αίπου, ασχολούμενος με την άσκηση, την προσευχή, τη νηστεία, τη μελέτη και την συγγραφή. Είχε μάλιστα συνδεθεί, με αδελφική φιλία, με τον άγιο Αθανάσιο Πάριο και τον Ιερομόναχο Νικηφόρο. Εκεί έμεινε ησυχάζων δώδεκα χρόνια. Με επιστολές του απέτρεψε χιλιάδες εξισλαμισμούς και διέδωσε τις αρχές του Κολλυβαδικού Κινήματος.

     Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 17 Απριλίου του 1805. Το σκήνωμά του ενταφιάσθηκε στον περίβολο του ναού των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη νότια πλευρά του. Τη βιογραφία του έγραψε ο φίλος του άγιος Αθανάσιος Πάριος. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το 1808.

     Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Απριλίου, την ημέρα της οσιακής  του κοίμησης. Στην κοινότητα Μύλοι της Σάμου εορτάζεται πανηγυρικά η μνήμη του στις 16 Μαΐου.

    Η προσωπικότητα του αγίου Μακαρίου Νοταρά είναι πολύ σημαντική, καθότι διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην ταραγμένη, για την Εκκλησία και το Έθνος μας, εκείνη εποχή, ως εκκλησιαστικός άνδρας και διδάσκαλος του Γένους. Υπήρξε πρωτοπόρος στο Κολλυβαδικό Κίνημα, μαζί με τους εξίσου σημαντικούς εκκλησιαστικούς άνδρες της εποχής, μοναχό Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη, άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, άγιο Αθανάσιο Πάριο και άλλους πολλούς, οι οποίοι αντιστάθηκαν σθεναρά στην αλλοίωση των ορθοδόξων παραδόσεων και του ελληνορθοδόξου ήθους από την επέλαση των κακοδόξων δυτικών χριστιανικών παραδόσεων. Το Κολλυβαδικό Κίνημα, παρά την κατασυκοφάντησή του, (και δυστυχώς ως τις μέρες μας), αποτέλεσε μια ισχυρή πνευματική αφύπνιση – επιστροφή στις ορθόδοξες πατερικές ρίζες, διασώζοντας την σώζουσα ορθόδοξη πίστη, το ορθόδοξο ήθος και τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και πολιτείας από τις φράγκικες καινοτομίες. Δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως, ό, τι γνήσιο ορθόδοξο κατέχουμε στις μέρες μας, το οφείλουμε στο Κολλυβαδικό Κίνημα και τους συνεχιστές του.

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ιερουσαλήμ και η Οδός του Σταυρού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού!!!

 

Η Κυριακή του Θωμά θεωρείται η Κυριακή του Αντίπασχα και προτυπώνει το Μυστήριο της όγδοης Ημέρας, δηλαδή το Μυστήριο της Βασιλείας του Θεού.Αρχιμανδρίτης Πέτρος Ηγούμενος Ι.Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ.

Ω, αν μπορούσατε να δείτε τον διάβολο πώς κινείται! Δεν τον έχετε δει και γι' αυτό δεν καταλαβαίνετε κάποια πράγματα. Κάνει τα πάντα για να μην χρησιμοποιεί ο άνθρωπος τον εαυτό του πνευματικά.» (Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης)

Πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας...

Ας μην αφήσουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από τα λόγια γύρω μας, ας μην ακούσουμε τη θεία Φλοαρέα να λέει για αυτό και εκείνο, ας μην αναζητούμε αφορμή για αστείο, κουβέντα ή αναστάτωση.

Όχι μόνο ας μην προσβάλλουμε τον εαυτό μας, αλλά ας μην γινόμαστε αιτία προσβολής για τους άλλους.

Πόση φύλαξη του νου και της καρδιάς απαιτείται από εμάς στον οίκο του Θεού...

Γιατί κάθε στιγμή που χάνεται σε περισπασμούς μπορεί να είναι μια στιγμή που χάνεται στη συνάντηση μαζί Του.

«Ή, παρόλο που γνωρίζουμε ότι πρέπει να αποφεύγουμε την κίνηση κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο πειραστής μπορεί, σε μια ιερή στιγμή, να βάλει μια αδελφή να γυρίσει τις σελίδες στο στασίδι και έτσι να προκαλέσει θόρυβο, αποσπώντας την προσοχή των άλλων. Ακούω ένα «σφύριγμα-σφύριγμα», «Τι συμβαίνει;» λέω στον εαυτό μου, και έτσι ο νους φεύγει από τον Θεό και χαίρεται με τη βιασύνη. Επομένως, ας προσέχουμε να μην αποσπάται η προσοχή των άλλων κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, γιατί προκαλούμε κακό στους ανθρώπους και δεν το συνειδητοποιούμε. Ή ας πούμε ότι παρακολουθείτε μια ανάγνωση. Όταν η ανάγνωση φτάσει στο πιο ιερό σημείο, από το οποίο θα βοηθηθούν οι άνθρωποι, τότε είτε η πόρτα θα κλείσει με ρεύμα, είτε κάποιος θα βήξει και η προσοχή του θα αποσπαστεί και δεν θα χρησιμοποιήσει αυτόν τον ιερό λόγο. Και έτσι κάνει τη δουλειά του βιαστικά.

Ω, αν μπορούσατε να δείτε τον διάβολο πώς κινείται! Δεν τον έχετε δει και γι' αυτό δεν καταλαβαίνετε κάποια πράγματα. Κάνει τα πάντα για να μην χρησιμοποιεί ο άνθρωπος τον εαυτό του πνευματικά.» (Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης)

Πόση χάρη χάνεται...για μια ψιθυριστή λέξη...

Γ. ΙΩΣΗΦ ΒΙΓΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΓΙΟΡΙΤΙΚΑ!!!

 

Το Οσιακό τέλος του Οσίου Ιερωνύμου του Σιμωνοπετρίτου. π. Μύρων Σιμωνοπετρίτης.

 

Πρωταγωνιστές | Προφήτης Ηλίας, Ο μοναστικός θησαυρός των Σερρών - 09/04/2026

 

Ζόριτσα Λάτσκου (Μητέρα Θεοδοσία) - Η Ερημίτισσα

«Είμαι νεκρή. Ο Χριστός ζει μέσα μου.

Η καρδιά μου είναι πάντα χαρούμενη

Γιατί οι άγγελοι προσφέρουν αδιάλειπτη υπηρεσία,

Πάνω από το φτωχό μου στρώμα.»

Ζόριτσα Λάτσκου (Μητέρα Θεοδοσία) - Η Ερημίτισσα

Συμβουλές Γέροντας αρχιμανδρίτης Σέργιος (Σεβίτσα).

 Πρέπει να σκεφτόμαστε το πεπρωμένο μας μετά τον θάνατο, όχι τη μοίρα όλου του κόσμου· να σκεφτόμαστε το δικό μας τέλος, όχι το τέλος του κόσμου· να σκεφτόμαστε το δικό μας πεπρωμένο, όχι το πεπρωμένο της κοινωνίας.

Για να εμβαθύνουμε τη σχέση μας με τους άλλους, πρέπει να προσευχηθούμε για αυτούς.

Πρέπει επίσης να προσευχηθούμε πριν πούμε οτιδήποτε.

Και μέσα από την προσευχή θα καταλάβουμε τι πρέπει να τους πούμε και τι όχι.

Το μεγάλο μυστήριο της πνευματικής ζωής είναι ότι λειτουργούμε με τη δύναμη του Θεού και όχι με τη δική μας.

Είναι μεγάλο μυστήριο να έχεις τον Χριστό μέσα σου.

Ο φόβος του Θεού είναι φόβος του χωρισμού από τον Θεό.

Αυτό που έχει σημασία είναι η αγάπη.

Ο Άγιος Παύλος λέει: Αν δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα, ακόμα και αν κάνω θαύματα...

Οι δαίμονες μπορούν να ξέρουν και να καταλάβουν όπως εμείς, αλλά δεν μπορούν να αγαπήσουν.

Πρέπει πάντα να σεβόμαστε τους ανθρώπους περισσότερο από όσο νομίζουμε ότι αξίζουν.

Για να πάρουμε από τον Θεό αυτό που ζητάμε από Αυτόν, πρέπει να Τον ρωτήσουμε ήρεμα και να ΜΗΝ κρίνουμε τους άλλους.

Δεν πρέπει να προσπαθούμε να διεισδύσουμε στα Θεία μυστήρια με το μυαλό μας.

Ένα μυστικό πρέπει να γίνει αποδεκτό.

Θα μας αποκαλυφθεί μόνο όταν την αποδεχτούμε ως τέτοια.

Η ηρεμία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για τη σωτηρία, χωρίς την οποία όλα χάνονται.

Η αληθινή γνώση δεν επιτυγχάνεται με την προσπάθεια του νου ή ακόμα και με την πράξη της σκέψης.

Η αληθινή γνώση έρχεται μέσα από την ηρεμία.

Συμβουλές

Γέροντας αρχιμανδρίτης Σέργιος (Σεβίτσα)

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ: Ο ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ: Ο ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

    ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Την πρώτη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του αγίου ενδόξου αποστόλου Θωμά και διαβάζεται στις εκκλησίες η σχετική περικοπή της ψηλάφησης του Χριστού από αυτόν. Δεν είναι τυχαία αυτή η επιλογή. Έρχεται να επιβεβαιώσει, μαζί με τις τόσες άλλες μαρτυρίες, ότι ο Κύριος αναστήθηκε όντως από τους νεκρούς. Ο Θωμάς κατά θεία παραχώρηση ζήτησε να έχει απτή εμπειρία της Ανάστασης του Χριστού. Να βάλλει τα χέρια του «επί των τύπων των ήλων» και να πιστέψει στο υπέρτατο γεγονός.   

      Το όνομά του στην αραμαϊκή γλώσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στο ιερό Ευαγγέλιο του δίδεται όντως η προσωνυμία «Δίδυμος» (Ιωάν.11,16). Οι αγιογραφικές πληροφορίες για το Θωμά είναι σχετικά λίγες και γι’ αυτό έχουν εγερθεί κατά καιρούς αυθαίρετες ερμηνείες για το πρόσωπό του. Προσπάθησαν να εντοπίσουν τίνος δίδυμος αδελφός ή αδελφής υπήρξε. Κάποιοι τον ταυτίζουν με τον αναφερόμενο από τον Ματθαίο (13,55) αδελφόθεο Ιούδα. Μάλιστα οι πολέμιοι του Χριστού συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε δίδυμος αδελφός του Κυρίου, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες των Ευαγγελίων, θέλοντας να πλήξουν την υπερφυσική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου! Αρχαία παράδοση, την οποία αποδέχεται η Εκκλησία μας ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός κάποιας Λυδίας ή Λυσίας. Κάποιοι άλλη παράδοση αναφέρει ότι ήταν δίδυμος αδελφός κάποιου Ελεάζαρ.

     Ο Θωμάς καταγόταν από την Αντιόχεια, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των μαθητών, που ήταν Γαλιλαίοι (Ιωάν.21,2). Κλήθηκε από τον Κύριο να τον ακολουθήσει και αυτός υπάκουσε (Ματθ.10,3.Μάρκ.3,18.Λουκ.6,15). Γενικά υπήρξε από τους πιο αφοσιωμένους μαθητές, τον οποίο διέκρινε το θάρρος. Όταν οι άλλοι μαθητές προσπαθούσαν να αποτρέψουν το Χριστό να μεταβεί στη Βηθανία να αναστήσει το Λάζαρο, για το φόβο κακοποιήσεώς τους από τους φανατικούς Ιουδαίους, ο Θωμάς αψηφώντας τον κίνδυνο τους είπε: «άγωμεν και ημείς ίνα αποθάνωμεν μετ’ αυτού» (Ιωάν.11,16). Είναι η πρώτη φορά που ακούστηκε από μαθητή του Χριστού να ζητά να πεθάνει μαζί με τον Κύριο! Ταυτόχρονα υπήρξε και σχετικά ορθολογιστής. Στο Μυστικό Δείπνο δε δίστασε να ρωτήσει τον Κύριο: «Κύριε, ουκ οίδαμεν που υπάγεις και πως δυνάμεθα την οδόν ειδέναι;» (Ιωάν.14,5). Επίσης ήταν και σκεπτικιστής και δύσπιστος. Για να πιστέψει στην Ανάσταση του Κυρίου ζήτησε να έχει απτή βεβαίωση, να ψηλαφίσει με τα ίδια του τα χέρια τις πληγές του διδασκάλου του. Μετά την ψηλάφηση ομολόγησε με ενθουσιασμό και αυθορμητισμό: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28).

      Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Περσία και την αχανή χώρα των Ινδιών. Ως τα σήμερα θεωρείται ο φωτιστής των χωρών αυτών. Το τέλος της ζωής του υπήρξε μαρτυρικό. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες τον θανάτωσαν δια λογχισμού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου.        

      Στο όνομα του Θωμά έχουν διασωθεί τρία απόκρυφα κείμενα του 2^ου μ. Χ. αιώνα. Πρόκειται αναμφίβολα για ψευδεπίγραφα κείμενα αρχαίων αιρετικών γνωστικών, οι οποίοι θέλοντας να δώσουν κύρος στις αιρετικές τους δοξασίες, τις απέδωσαν στον απόστολο Θωμά. Αυτά τα κείμενα περιέχουν σοβαρές πλάνες και κακοδοξίες και γι’ αυτό δε θα πρέπει να τα εμπιστεύονται οι πιστοί, διότι τα χρησιμοποιούν οι χριστιανομάχοι για να πλήξουν την αξιοπιστία της χριστιανικής διδασκαλίας και ιδιαίτερα το Θείο Πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού.   

      Πολλοί αποκαλούν τον απόστολο Θωμά άπιστο. Δεν είναι σωστός αυτός ο χαρακτηρισμός του. Ο Θωμάς δεν υπήρξε άπιστος, αλλά δύσπιστος. Ζητούσε αποδείξεις για να βεβαιωθεί και να πιστέψει, όπως και έγινε. Ο Κύριος δεν του αρνήθηκε αυτή του την επιθυμία, γεγονός που σημαίνει ότι η πίστη μας στα

διδάγματα της Εκκλησίας μας, δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, παθητική και απόλυτα άκριτη κατάσταση, αλλά προϊόν ελεύθερης επιλογής. Ο απόστολος Φίλιππος, όταν μίλησε στον φίλο του Ναθαναήλ για το Χριστό του είπε εκείνο το περίφημο: «έρχου και ίδε» (Ιωάν.1,47), «έλα φίλε μου να διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια αυτά που σου λέω για Εκείνον». Άρα δεν είναι κακό να ερευνούμε καλόπιστα. Κακό είναι να κρατάμε στάση κακόπιστη, η οποία και θα μας κρατήσει τελικά μακριά από την αλήθεια. Ο απόστολος Θωμάς ήταν καλόπιστος και γι’ αυτό, αφού ικανοποίησε τις αισθήσεις του, ομολόγησε ευθαρσώς: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28)! Πόσοι και πόσοι μεγάλοι άνδρες και γυναίκες στην ιστορία δεν έγιναν πιστοί από την έρευνα! Μυριάδες πραγματικοί επιστήμονες ανακάλυψαν την πίστη τους μέσα από την επιστημονική έρευνα, διότι στα θαυμαστά τους πορίσματα είδαν τις άκτιστες ενέργειες του Θεού να είναι παρούσες, δημιουργικές και συνεκτικές δυνάμεις του κόσμου! Αντίθετα υπάρχουν άλλοι επιστήμονες, τους οποίους δεν αγγίζει το γεγονός της πανταχού παρουσίας του Θεού, διότι ορμώνται εξ’ αρχής με οδηγό την τυφλή απιστία. Αυτοί δε θα βρουν ποτέ την αλήθεια και δε θα συναντήσουν το Θεό!     

     Το σκοτεινό μεσαίωνα κυκλοφόρησε στην αιρετική Δύση ένα σλόγκαν, το οποίο δεν έχει το παραμικρό έρεισμα στην αγία Γραφή και την Παράδοση της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για το «πίστευε και μη ερεύνα», το οποίο και έγινε παντιέρα των χριστιανομάχων τους τελευταίους αιώνες κατά της Εκκλησίας, ότι δήθεν αρνείται την επιστημονική έρευνα και ζητά τυφλή πίστη και υπακοή. Αλλά αυτή ήταν τακτική του αιρετικού παπισμού, ο οποίος επέβαλε στους πιστούς του άκριτη πίστη και αφοσίωση, για να ασκεί την κοσμική του εξουσία. Αντίθετα, η αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, μας παροτρύνουν: «ερευνάτε τας Γραφάς» (Ιωάν.5,39), και «δράξασθε παιδείας» (Ψαλμ.2,12). Κριτήριό μας θα πρέπει να είναι το γεγονός της ελευθερίας, η οποία είναι η προϋπόθεση καθορισμού του προσώπου. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι η γνήσια εικόνα του Θεού, σύμμορφος της εικόνος του Θεού, δια του Χριστού (Φιλιπ.3,23). Αυτό έκανε και ο απόστολος Θωμάς!