600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 39

 

347 - Μεταξύ Πτώσης και Πτώσης

Όταν το περιστέρι λερωθεί, τρέχει γρήγορα στο νερό και πλένεται. Δεν αντέχει τη βρωμιά και την ακαθαρσία. Δεν του αρέσει.

Αν βάλεις ένα πρόβατο στη λάσπη, σε έναν βάλτο, τρέχει προς όλες τις κατευθύνσεις για να φύγει, να ξεφύγει από εκεί.

Αλλά όταν το γουρούνι φτάσει στη λάσπη, κυλιέται και κυλιέται μέσα σε αυτήν με ευχαρίστηση. Αυτός είναι ο κόσμος του και η ευχαρίστησή του.

Τέτοια είναι η διαφορά μεταξύ της πτώσης των πιστών. Και ο πιστός έχει στιγμές πτώσης και λερώνεται μερικές φορές, αλλά τρέχει αμέσως στο νερό σαν το περιστέρι. Ξεπλένει αμέσως την αμαρτία του με δάκρυα μετάνοιας και το Αίμα του Κυρίου.

Αλλά όταν ο άπιστος πέφτει, νιώθει καλά στη λάσπη: κυλιέται και κυλιέται σαν το γουρούνι στη λάσπη των παθών και των αμαρτιών. Αυτός είναι ο κόσμος της ηδονής του!

348 - Η Παραβολή του Παγώνου

Το παγώνι με τα περήφανα φτερά του είναι η συνήθης παραβολή της υπερηφάνειας. Κι όμως δεν είναι ακριβώς έτσι.

Το παγώνι - λέει ένας ειδικός στη ζωή του - κοιτάζει με ένα είδος αλαζονείας τα φτερά του, αλλά αμέσως μετά κοιτάζει κάτω και κοιτάζοντας τα μαύρα και άσχημα πόδια του, παραμένει ταπεινωμένος από ντροπή.

Όποια δώρα κι αν έχεις, αγαπητέ αναγνώστη, από τον Κύριο που είναι εκεί πάνω - πλούτο, σοφία, υγεία, πνευματικά δώρα, κ.λπ. - να κοιτάς πάντα τις αδυναμίες και τις αδυναμίες σου και θα ξεφύγεις από τον πειρασμό της αλαζονείας!

349 - Ο Ρότσιλντ και ο γιατρός

Διάβασα κάτι ενδιαφέρον για τον μεγάλο δισεκατομμυριούχο Ρότσιλντ. Ο οικογενειακός του γιατρός τον εξετάζει κάθε μέρα και ο Ρότσιλντ του έκανε ένα είδος ενδιαφέρουσας πληρωμής.

Κάθε μέρα ο γιατρός έβρισκε τον ημερήσιο μισθό του στο τραπέζι του Ρότσιλντ. Αλλά αυτό μόνο μέχρι που ο Ρότσιλντ ήταν υγιής και δεν τον χρειαζόταν. Μόλις ο Ρότσιλντ αρρώστησε, ο γιατρός δεν έλαβε καμία πληρωμή μέχρι που έγινε καλά.

Δηλαδή, ο Ρότσιλντ πλήρωνε τον γιατρό του για την υγεία και όχι για την ασθένεια.

Αλλά εμείς, με τον Γιατρό της ψυχής μας, κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Τον πληρώνουμε με ευγνωμοσύνη, με ευχαριστίες, με προσευχές και διόρθωση της συμπεριφοράς μόνο σε περιόδους ασθένειας και δυσκολίας, αλλά μέχρι να γίνουμε καλά, δεν έχουμε ιδέα πώς να τον πληρώσουμε για τα δώρα που μας χαρίζει. Πληρώνουμε για την ασθένεια αλλά όχι για την υγεία.

Και αυτό δεν είναι καλό!

350 - Το έχετε προσέξει;

Έχετε προσέξει ότι η Βίβλος είναι ένα ζωντανό κήρυγμα πριν καν την ανοίξετε και τη διαβάσετε;

Γιατί πώς είναι γραμμένη η Βίβλος; Είναι δεμένη με μαύρο, οι άκρες στο εσωτερικό είναι κόκκινες και το εσωτερικό είναι λευκό.

Παίρνοντας αυτή τη Βίβλο στο χέρι του, ένας στρατιώτης θα μπορούσε να κηρύξει ως εξής:

Αγαπητοί μου! Αυτή η Βίβλος, αυτό το βιβλίο του Θεού, μου δείχνει τη σωτηρία πριν καν την ανοίξω και τη διαβάσω. Αυτό το βιβλίο είναι μαύρο εξωτερικά. Έτσι ήταν και η ζωή μου πριν γνωρίσω πραγματικά τον Θεό. Και γνώρισα τον Θεό μέσα από αυτό το κόκκινο στις εσωτερικές άκρες του βιβλίου. Μέσα από αυτό το κόκκινο θυμάμαι το Αίμα του Σταυρού, που μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία... Έχω γίνει λευκός για σωτηρία... για μια νέα ζωή με τον Κύριο (Α' Ιωάννη 1:7).

351 - Σώθηκε σώζοντας έναν άλλο

Μια ιστορία από τη ζωή του Σούνταρ Σινγκ.

Κάποτε περνούσα μέσα από τα βουνά του Θιβέτ τον χειμώνα - λέει ο Σούνταρ Σινγκ - μέσα από τα βουνά του Θιβέτ. Υπήρχε μια δυνατή χιονοθύελλα και ένας τρομερός παγετός. Το μονοπάτι γινόταν όλο και πιο δύσκολο. Ένιωθα ότι οι δυνάμεις μου μειώνονταν. Το κρύο και η παγωνιά με κυρίευαν.

Σε ένα σταυροδρόμι, βλέπω έναν άντρα πεσμένο στο χιόνι. Είναι σχεδόν παγωμένος και νεκρός. Σκύβω προς το μέρος του.

Είναι Θιβετιανός. Με κάνει να καταλαβαίνω ότι κάθε προσπάθεια να τον σώσω είναι μάταιη. Αλλά δεν μπορώ να τον αφήσω εδώ! Τον σηκώνω ανάσκελα και ξεκινάω μαζί του. Το φορτίο είναι βαρύ, αλλά κάτω από το βάρος του, ένιωσα τον εαυτό μου να ζεσταίνομαι. Είχα σχεδόν παγώσει από το κρύο και τώρα, να 'μαι, ιδρώνω. Ζεστάνθηκα, και αυτός πίσω μου νιώθει κι αυτός τη ζεστασιά μου. Έχω γίνει ένα είδος φούρνου γι' αυτόν. Ήταν σχεδόν νεκρός, και τώρα τον νιώθω να κινείται και να δείχνει σημάδια ζωής. Δεν άντεχα πλέον τη χαρά ενός χαμένου ανθρώπου. Αυτή η χαρά μου δίνει νέα δύναμη. Περπατώ ανδρεία μέσα στο χιόνι και τη χιονοθύελλα. Ένα χωριό εμφανίζεται στον ορίζοντα. Σωθήκαμε και οι δύο, ο ένας μέσα από τον άλλον. Ο Θιβετιανός θα είχε χαθεί χωρίς τη βοήθειά μου, αλλά κι εγώ θα είχα χαθεί χωρίς αυτόν. Κουβαλώντας τον στην πλάτη μου, ζεστάθηκα και τον ζέσταινα κι αυτόν. Έσωσα τον εαυτό μου σώζοντας έναν άλλον.

Πόσο αποκαλυπτικό είναι αυτό το περιστατικό! Ας το πάρουμε κι εμείς στις ψυχές μας. Ένα μυστήριο πνευματικής σωτηρίας είναι το εξής: να σώσεις τον εαυτό σου σώζοντας έναν άλλον.

Οι σημερινοί Χριστιανοί είναι κάπως ψυχροί, ακριβώς επειδή δεν ζεσταίνονται ζεσταίνοντας τους άλλους.

Οι Χριστιανοί μας είναι τόσο αδύναμοι, ακριβώς επειδή δεν ενδυναμώνουν τον εαυτό τους ενδυναμώνοντας τους άλλους.

Και οι σημερινοί Χριστιανοί είναι τόσο φτωχοί ακριβώς επειδή δεν πλουτίζουν τον εαυτό τους εμπλουτίζοντας τους άλλους.

Ας μην ξεχνάμε εμείς, οι στρατιώτες του Κυρίου, αυτή την εντολή: να σωθούμε σώζοντας τους άλλους...να ζεσταθούμε ζεσταίνοντας τους άλλους!

352 - Πόσο πουλάς το παιδί;

Αυτό ρωτήθηκε κάποτε στη μητέρα ενός μοναχοπαιδιού. - Με όλα τα χρήματα του κόσμου δεν μπορείς να εξαγοράσεις το παιδί μου - απάντησε η μητέρα. Και όταν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός θυσίασε τον Μονογενή Του Υιό για τη σωτηρία μας (Ιωάννης 3, 16). Και ο Υιός θυσίασε τον εαυτό Του πρόθυμα για τη σωτηρία μας.

Τι μεγάλη αγάπη είναι αυτή! Πόσοι την δέχονται και σώζονται μέσω αυτής;

353 - Από μια πέτρα, έκανε έναν πατέρα

Κάπου διάβασα μια ιστορία από τις χώρες της Ανατολής. Ένα φτωχό ορφανό παιδί είχε χαθεί στην έρημο.

Γεμάτος τρόμο, περπάτησε για να ξεφύγει από την καταστροφή. Στο βάθος, εμφανίστηκε μια ανθρώπινη μορφή, αλλά όταν πλησίασε, είδε ότι η μορφή ήταν ένα πέτρινο άγαλμα. Ένας θυμωμένος βρυχηθμός ενός άγριου ζώου ακούστηκε κοντά. Τότε το παιδί, αγκαλιάζοντας την πέτρινη εικόνα με τα χέρια του, φωνάζει με όλη του την ψυχή: Αγαπητέ Πατέρα, σώσε με! Και ένα θαύμα, η πέτρα ζωντανεύει, η εικόνα έγινε πατέρας, που φιλάει το παιδί του και το σώζει από την καταστροφή.

Μέσω της πίστης του, το παιδί στην ιστορία έκανε έναν πατέρα από μια πέτρα. Σε εμάς, ωστόσο, φαίνεται ότι η ιστορία είναι αντίστροφη. Έχουμε έναν Ζωντανό και Απεριγράφητα Αγαθό Ουράνιο Πατέρα, που μας καλεί συνεχώς και μας καλεί κοντά Του. Αλλά εμείς, όπως φαίνεται, είμαστε φτιαγμένοι από πέτρα: δεν Τον βλέπουμε, δεν Τον ακούμε, δεν Τον ακούμε.

Αυτό συμβαίνει επειδή δεν Τον αγαπάμε - και δεν Τον αγαπάμε επειδή δεν έχουμε πίστη, μόνο στη μορφή, δεν έχουμε ζωντανή πίστη.

Σαν το παιδί στην έρημο, ας τρέξουμε σε Αυτόν και ας διαφύγουμε σε Αυτόν στην έρημο αυτής της ζωής που είναι γεμάτη με τα άγρια ​​ουρλιαχτά των ψυχοφθόρων παθών και πειρασμών.

- Ένας Διαγωνισμός Ευτυχίας

Ένα καλό μάθημα πιστευόταν ότι έδινε στους τσιγκούνηδες ένας Χριστιανός από την Αμερική, με την ακόλουθη μορφή:

Ένα καλημέρα, κόλλησε την ακόλουθη ειδοποίηση στην πύλη του κήπου του:

Αυτός ο κήπος θα δοθεί σε αυτόν που είναι απόλυτα ευτυχισμένος!

Ένας πλούσιος τσιγκούνης, διαβάζοντας την ειδοποίηση, έσπευσε να παρουσιαστεί με την ελπίδα ότι, όντας πλούσιος και ευτυχισμένος, θα τον κέρδιζε. - Είσαι ευτυχισμένος; - ρώτησε ο ιδιοκτήτης του κήπου. - Ναι. Είμαι ευτυχισμένος. - Αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί αν ήσουν ευτυχισμένος δεν θα είχες πλέον καμία επιθυμία και δεν θα κυνηγούσες πλέον κήπους!...

355 - Σε ένα θέατρο στη Γερμανία

Ένα περιστατικό από ένα θέατρο στη Γερμανία.

Ένα θεατρικό έργο γέλιου και διασκέδασης παιζόταν και το θέατρο ήταν γεμάτο κόσμο. Αλλά έξω, το θέατρο καιγόταν. Τότε ένας από τους καλλιτέχνες άρχισε να φωνάζει: φωτιά! φωτιά!

Αλλά ο κόσμος νόμιζε ότι αυτά τα λόγια ήταν επίσης μέρος των αστείων του θεάτρου και ότι ο καλλιτέχνης ήθελε να κάνει ένα μεγάλο αστείο, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να γελάσει με τον φόβο του κοινού.

Ο σκηνοθέτης φώναξε επίσης ότι το θέατρο καιγόταν, αλλά ο κόσμος συνέχισε να γελάει.

Μόνο όταν εμφανίστηκαν οι φλόγες, ο κόσμος άρχισε να τρέχει μακριά με τρόμο. Αλλά τότε ήταν πολύ αργά.

Σχεδόν όλοι χάθηκαν στη φωτιά.

Έτσι συμβαίνει στη ζωή των ανθρώπων. Για τους περισσότερους ανθρώπους, αυτή η ζωή είναι ένα θέατρο γέλιου και πάρτι, και όταν τους λες να βγουν από τη φωτιά των ασεβών, από τη φωτιά της πνευματικής καταστροφής, σε γελούν και σε κοροϊδεύουν. Μόνο στο νεκροκρέβατό τους βλέπουν τη φωτιά της πνευματικής καταστροφής, αλλά τότε είναι πολύ αργά... είναι πολύ αργά!

Ο Λόγος του Κυρίου μας λέει: Σήμερα, αν ακούσετε τη φωνή του Κυρίου, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως έκαναν στην έρημο... (Εβραίους 4).

356 - Αγοράστε τις Διαθήκες σας!

Ένας αδελφός στρατιώτης έγραψε πέρυσι:

Σε ένα χωριό πρόσφερα την Καινή Διαθήκη στον λαό. Αλλά οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα τι βιβλίο ήταν. - Με τι είδους διαθήκες κυκλοφορείτε;... Ας συντάξει ο συμβολαιογράφος τη διαθήκη για εμάς όταν γεράσουμε - είπε ο ένας. - Ας μην έχουμε χρήματα για διαθήκες - πρόσθεσε ένας άλλος.

Αλλά είπα: αγαπημένοι μου! Αυτή η διαθήκη είναι ένα διαφορετικό είδος έτοιμης διαθήκης, την οποία διαβάζοντάς την προσεκτικά, θα κληρονομήσετε μεγάλες περιουσίες και θα γίνετε όλοι πλούσιοι και ευτυχισμένοι. Το λέω αυτό από τη δική μου εμπειρία.

Ήμουν ένας φτωχός και κατεστραμμένος άνθρωπος, αλλά μέσω αυτής της διαθήκης έγινα πλούσιος και ευτυχισμένος.

Δοκιμάστε το και δείτε ότι είναι έτσι. Αγοράστε αυτή τη διαθήκη και σε ένα χρόνο θα επιστρέψω εδώ για να σας ρωτήσω αν σας είπα ψέματα ή όχι.

Ο στρατιώτης πούλησε αρκετές διαθήκες και σε ένα χρόνο, 5 από αυτές τον φίλησαν στην είσοδο του χωριού, ευχαριστωντας τον που τους βοήθησε να βρουν έναν ανυποψίαστο πλούτο. Δύο από αυτούς είχαν ξεφύγει από τη μέθη και τώρα ήταν πραγματικά πλούσιοι και ευτυχισμένοι. Η αγωνία τους δεν πήγαινε πλέον στις τσέπες των ταβερνιάρηδων, αλλά στο οικογενειακό νοικοκυριό, φέρνοντάς τους καλή τύχη και ευτυχία στην οικογένεια.

357 - Δεν φοβάμαι τον Θεό! - Δεν φοβάμαι τον Θεό - είπε κάποτε ένας στρατιώτης του Κυρίου μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων. - Τι λες, άνθρωπε; - τον ρώτησαν με έκπληξη οι άνθρωποι, πώς μπορείς να λες τέτοια λόγια; - Ω, ναι, απάντησε ο αποφασισμένος στρατιώτης - Δεν φοβάμαι τον Θεό... Φοβόμουν κάποτε, αλλά τώρα δεν φοβάμαι πια γιατί είναι γραμμένο στη Βίβλο: Διότι ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα φόβου, αλλά αγάπης (Β' Τιμ. 1, 7· Ρωμ. 8, 5).

Η αγάπη διώχνει τον φόβο. Αφού γνώρισα πραγματικά τον Θεό, Τον αγαπώ με όλη μου την ψυχή και επιδιώκω να κάνω το θέλημά Του όχι από φόβο, αλλά από αγάπη. Ξέρω ότι ο Θεός είναι Αγαθός και με αγαπά με αιώνια αγάπη, και τότε δεν έχω κανένα λόγο να Τον φοβάμαι.

Καλή απάντηση!

Ο Καθρέφτης του Ιακώβου 1:23

Υπάρχει ένας καθρέφτης στην Επιστολή του Ιακώβου. Όλοι τον γνωρίζουμε. Να ένας:

Γιατί αν κάποιος είναι ακροατής του Λόγου και όχι εκτελεστής, είναι σαν άνθρωπος που κοιτάζει το πρόσωπό του σε έναν καθρέφτη· και αφού κοιτάξει τον εαυτό του, φεύγει και ξεχνάει τι είδους άνθρωπος ήταν (Ιακώβου 1:23).

Ας κοιτάξει ο καθένας μας σε αυτόν τον καθρέφτη. Γιατί όσο μακριά κι αν έχουμε προχωρήσει στο έργο της σωτηρίας της ψυχής, έχουμε ακόμα αρκετές κηλίδες που μας φαίνονται στον καθρέφτη από πάνω.

Το ερώτημα είναι: προσπαθούμε να πλυθούμε αφού δούμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον καθρέφτη; Ή μήπως απλώς κοιτάμε;

Ω, πώς οι Χριστιανοί είναι σαν τον θεατή στον καθρέφτη του Ιακώβου 1:23! Βλέπουν τις αμαρτίες και τα ελαττώματά τους, αλλά δεν τα αφήνουν.

Για παράδειγμα, ένα συγκινητικό κήρυγμα είναι ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπεις τον εαυτό σου όπως είσαι. Η Αγία Γραφή είναι ένας ουράνιος καθρέφτης, στον οποίο διαβάζεις και βλέπεις τον εαυτό σου όπως είσαι. Ένα βιβλίο, ένα θρησκευτικό φύλλο, είναι επίσης ένας καθρέφτης που σου δείχνει την αμαρτία. Για παράδειγμα, το βιβλίο Ο Καθρέφτης της Καρδιάς του Ανθρώπου έχει 20 καθρέφτες στους οποίους κάθε άτομο μπορεί να δει καθαρά την πνευματική του κατάσταση.

Αλλά το ερώτημα είναι: πόσοι πλένονται αφού δουν τον εαυτό τους σε αυτούς τους πνευματικούς καθρέφτες; Τι όφελος έχει κάποιος που κλαίει κάτω από τη δύναμη του Λόγου του Θεού αν δεν μετανοήσει;

Τι όφελος έχει να κοιτάζει καθημερινά στον καθρέφτη της Βίβλου, στον καθρέφτη του Λόγου του Θεού, αν δεν εκπληρώνει αυτόν τον Λόγο;

Το βλέμμα μας στον καθρέφτη του Ιακώβου 1:23 πρέπει πάντα να συνοδεύεται από την προσευχή του ψαλμωδού:

Πλύνε με, και θα γίνω λευκότερος από το χιόνι... κτίσε μέσα μου μια καθαρή καρδιά,

Θεέ μου, και ανανέωσε ένα δίκαιο πνεύμα μέσα μου (Ψαλμός 50).

359 - Ένα χωράφι που δούλευε την Κυριακή

Ένα άπιστο αγροτόπαιδο, θέλοντας να αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να εργάζονται τις Κυριακές και τις αργίες - επέλεξε ένα μεγάλο χωράφι που δούλευε μόνο τις Κυριακές.

Είχε μια καλή σοδειά. - Βλέπετε - είπε κοροϊδευτικά στους αγρότες - δούλευα μόνο τις Κυριακές - και τι καλή σοδειά είχα!

Αλλά μετά τι συνέβη; Ένα μικρό πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα μεγάλη ζημιά. Τα παιδιά του βογιάρου, παίζοντας με μια γάτα, έδεσαν μερικές λωρίδες χαρτιού στην ουρά της και για να γελάσουν ακόμα περισσότερο με τον φόβο της γάτας, έβαλαν φωτιά στο χαρτί και άφησαν τη γάτα να πάει στα σύνορα.

Αλλά η γάτα - αντί για τα σύνορα, πήδηξε γρήγορα για να κρυφτεί ανάμεσα στις στοίβες από σιτάρι. Σε μια στιγμή, η σοδειά που είχε συσσωρευτεί για το αλώνισμα έπιασε φωτιά. Όλες οι προσπάθειες να σβήσει ήταν μάταιες και στάχτη και καπνός υψώθηκαν από ολόκληρη τη σοδειά του βογιάρου.

Και η σοδειά που μαζεύτηκε την Κυριακή ήταν καλή για... φωτιά...

Τέτοια είναι η αύξηση που έχουν όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να εργαστούν την Κυριακή.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 38

 

342 - Το πνευματικό μέτρο

Η χριστιανική ζωή έχει επίσης το δικό της μέτρο· το δικό της μέτρο. Αλλά αυτό το μέτρο θέτει το ερώτημα: Πόσο κοντά είσαι στον Ιησού τον Σωτήρα;

Από αυτή την απόσταση κρέμεται η δύναμη της χριστιανικής μας ζωής.

Το σύνθημα της ζωής μας πρέπει να είναι: Πιο κοντά στον Κύριο, πιο κοντά σε Αυτόν... Πιο κοντά στον Κύριό μου, πιο κοντά σε Αυτόν.

343 - Το Καρφί του Πεπελέα

Ένας λαϊκός μύθος μιλάει για την ατυχία ενός ανθρώπου που αγόρασε ένα σπίτι από έναν συγκεκριμένο Πεπελέα. Αυτός ο Πεπελέας πούλησε το σπίτι του με έναν μικρό όρο: να έχει ένα ακόμα καρφί του μέσα. Γιατί είπε: Το σπίτι μου είναι από τους γονείς μου και μια ανάμνηση, θέλω να έχω τουλάχιστον ένα ακόμα καρφί μέσα. - Ένα μικρό καρφί; Με τι μπορεί να με βλάψει; - είπε ο αγοραστής στον εαυτό του· και έκαναν το συμβόλαιο.

Για λίγο καιρό ο άνθρωπος δεν ένιωθε ντροπή για αυτό το καρφί. Ο Πεπελέας ερχόταν μόνο κατά καιρούς για να δει το καρφί του, λέγοντας ότι του έλειπαν οι γονείς του. Μετά από λίγο, όμως, άρχισε να έρχεται όλο και πιο συχνά. Αργότερα, άρχισε να χτυπάει την πόρτα του ανθρώπου τη νύχτα, λέγοντας ότι του έλειπαν ο πατέρας του, η μητέρα του και ο παππούς του. - Λοιπόν, Πεπέλεα, αλλά ακόμα σου λείπουν οι γονείς σου τα βράδια και μου ταράζεις τον ύπνο; - Τι σε νοιάζει, κυρία; - απάντησε η Πεπέλεα, ξεκινώντας έναν καβγά μεταξύ τους. Το καρφί είναι δικό μου και μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω!... Κοίτα, ήρθα να βάλω το καπέλο μου μέσα!... Και θα ξανάρθω!...

Και από τότε και στο εξής, κάθε βράδυ η Πεπέλεα ερχόταν τρεις φορές για να βάλει το καπέλο του στο καρφί.

Ο καημένος ο αγοραστής τρομοκρατήθηκε. Η Πεπέλεα διατάραξε τις νύχτες και τον ύπνο του.

Τότε η Πεπέλεα άρπαξε και κρέμασε μια σακούλα γεμάτη χώμα στο καρφί του. Το σπίτι γέμισε με μια βαριά μυρωδιά και ο καημένος ο αγοραστής αναγκάστηκε να τρέξει έξω.

Το καρφί της Πεπέλεα προκάλεσε στον άντρα τόσα πολλά προβλήματα που αργότερα εγκατέλειψε οικειοθελώς το σπίτι που είχε αγοράσει και, από τα προβλήματά του, πέθανε λίγο αργότερα. Έτσι, για ένα καρφί, ο άντρας έχασε την ηρεμία του, το σπίτι του και τη ζωή του. Και η Πεπέλεα, με ένα καρφί, έκλεψε το σπίτι κάποιου άλλου.

Από τότε, η παροιμία έχει παραμείνει: Να προσέχεις ένα ξένο καρφί στο σπίτι σου! Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτή τη φράση μόνο με κοσμική έννοια, αλλά έχει και πνευματική σημασία. Στο σνόαβα με το νύχι του

Το αγκάθι έχει μια βαθιά πνευματική σημασία. Η αμαρτία είναι σαν το καρφί του αγκαθιού. Το αφήνεις μόνο λίγο χώρο, το αφήνεις μόνο ένα μικρό καρφί στο σπίτι της ψυχής σου, και μετά κλέβει το σπίτι σου, την ψυχή σου και τη σωτηρία σου.

Αυτό το καρφί του αγκαθιού φαίνεται στη Βίβλο, όπου ο Σωτήρας είπε ότι ούτε ένα γιώτα ή μια γραμμή δεν πρέπει να αφαιρεθεί από τον Νόμο του Κυρίου (Λουκάς 16:17)· γιατί μόλις αφαιρέσεις ένα γραμμή, ο Νόμος κλονίζεται.

Το αγκάθι με το καρφί του αγκαθιού έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τον Στρατό του Κυρίου και για τους στρατιώτες του Κυρίου. Το να μπεις στον Στρατό του Κυρίου σημαίνει να αλλάξεις το σπίτι της ψυχής σου. Ο Σατανάς είχε καταλάβει αυτό το σπίτι. Είχε κάνει τον εαυτό του κύριο και ιδιοκτήτη του. Και τώρα, μπαίνοντας στον Στρατό του Κυρίου, παραδίδεις το σπίτι σου σε έναν νέο αφέντη: τον Κύριο Ιησού. Αλλά ο διάβολος της Άχραντης είναι ακριβώς εδώ περιμένοντας και επιμένοντας: να αφήσει ένα ακόμα καρφί στο σπίτι που ήταν κάποτε δικό του. Επειδή δεν αντέχει άλλο τη λαχτάρα για αυτό το σπίτι...

Όταν επιστρέφετε στον Θεό και εισέρχεστε στον Στρατό του Κυρίου, ο Διάβολος της Τέφρας περιμένει και επιμένει να αφήσετε ένα ακόμα μικρό πάθος, μια ακόμα μικρή αμαρτία που σας ήταν αγαπητή. Και αν δεν προσέξετε και δεν δεχτείτε αυτό το καρφί, τότε έχετε χάσει το σπίτι σας, έχετε χάσει τον στρατό σας, έχετε χάσει τη σωτηρία σας. Τα έχετε χάσει, ακριβώς επειδή ο Σατανάς χρησιμοποιεί αυτό το καρφί για να σας εξετάζει μέρα νύχτα. Και ο Κύριος Ιησούς δεν μπορεί να κατοικήσει εκεί που ο Σατανάς έχει ένα καρφί και μια είσοδο. Και το Άγιο Πνεύμα, ομοίως, φεύγει από το σπίτι όπου εισέρχεται η άσχημη μυρωδιά των παθών και των αμαρτιών.

Αγαπητοί αδελφοί στρατιώτες, ας είμαστε προσεκτικοί! Το καρφί της Πεπέλεα, ειδικά στον στρατό μας, περιμένει την είσοδό του και την διείσδυσή του. Ο διάβολος-Πελέα χαίρεται αν μπορεί να διεισδύσει στον στρατό μας με ένα καρφί. Γνώριζα έναν στρατιώτη που, μπαίνοντας στον Στρατό, είχε αφήσει ένα άλλο καρφί: το ποτήρι του με το μπράντι. Και ο Σατανάς άρχισε να έρχεται και να βάζει το καπέλο του σε αυτό το καρφί, που ήταν δικό του. Έπειτα, αυτή η Πεπέλεα έφερε και τη δυσοσμία της πορνείας, και ο στρατιώτης έχασε τον στρατό του και τη σωτηρία του.

Λοιπόν, αγαπημένοι μου αδελφοί, ούτε ένα καρφί στον στρατό μας! Γιατί ο διάβολος καρφώνει το καρφί του σε αυτό το καρφί, πρώτα το καπέλο, μετά το χεπενέαγ (μακρύ και φαρδύ ένδυμα που καλύπτει όλο το σώμα), και μετά φέρει τη βρωμιά των παθών, βγάζοντάς μας από τον οίκο της σωτηρίας.

Ας προσέχουμε, αδελφοί, γιατί άρχισαν να εμφανίζονται και στρατιώτες με καρφιά! Ας μην παίζουμε την Κυριακή, αλλά ας παίζουμε τη Δευτέρα ή την Τρίτη! - κηρύχθηκε σε μια συνάντηση του Στρατού. Δηλαδή, ας μετακινήσουμε το καρφί της Πεπελέα από τον έναν τοίχο στον άλλον, γιατί μόλις ο διάβολος είναι ελεύθερος να βάλει το καπέλο του σε αυτό το καρφί, κάποιος άλλος θα πει: Μπορούμε να παίξουμε και την Κυριακή το απόγευμα, αφού τελειώσει η εκκλησία και η Λειτουργία, γιατί τότε δεν είναι αμαρτία! Και κάποιος άλλος θα προσθέσει: Μπορούμε να πιούμε, αλλά όχι με ένα λίτρο, αλλά με το καρφί, με το ποτήρι. Και αφού ο διάβολος βάλει το καπέλο του σε αυτό το καρφί τρεις φορές, ο άνθρωπος καρφώνει άλλα τρία καρφιά στην Πεπελέα, γιατί έτσι λέει η παροιμία: ποιος βγαίνει με ποιον.

Ας προσέχουμε, αγαπημένοι αδελφοί, για να μην καταλήξουμε σαν αυτούς τους στρατιώτες με καρφιά, ή όπως θα έλεγαν εν συντομία, στρατιώτες με-μαζί-σου!

Αδελφέ μου! Έχεις ακόμα ένα καρφί της Πεπελέας στο σπίτι του στρατού σου; Χτύπα το αμέσως και βγάλ' το από τη ζωή σου, γιατί αργότερα με αυτό το καρφί ο διάβολος θα κλέψει το σπίτι της σωτηρίας σου!

Αδελφοί μου! Η δύναμη του Στρατού, η ζωή του Στρατού και η νίκη του Στρατού είναι ακριβώς ο κωδικός πρόσβασης: Ούτε ένα καρφί στο σπίτι και τον στρατό μας! Έξω κανένα καρφί από τον Στρατό και τη ζωή μας! Έξω όλες οι αμαρτίες από τη ζωή και τη συμπεριφορά μας! Ας μην παραβιάσουμε ούτε ένα γιώτα από τον Νόμο του Κυρίου!

Το καρφί! Το καρφί! Ιδού, αυτός είναι ο μόνος κίνδυνος που μπορεί να απειλήσει και να σκοτώσει τον Στρατό του Κυρίου! Ας μην φοβόμαστε αυτούς που μπορούν να διασπάσουν τις συγκεντρώσεις μας! Ας μην φοβόμαστε αυτούς που μπορούν να μας οδηγήσουν στη χωροφυλακή! Ας μην φοβόμαστε αυτούς που μπορούν να μας χτυπήσουν και να μας κλειδώσουν στη φυλακή! Αλλά ας φοβόμαστε το καρφί της Πεπελέας! Ας φοβηθούμε την διείσδυση της αμαρτίας στη ζωή μας και στον στρατό μας! Ας φοβηθούμε αυτόν που μπορεί να σκοτώσει την ψυχή και το πνεύμα του Στρατού μας: την αμαρτία!

Λοιπόν, αδελφοί μου, μείνετε φρουροί μέχρι το τέλος, σε αυτά τα σύνορα! Πόλεμος ενάντια σε όλες τις αμαρτίες!

344 - Όσοι έχουν χάσει το τρένο της αιώνιας ζωής

Η ζωή μας είναι ένα ταξίδι προς τον παράδεισο, παρόμοιο με ένα τρένο που είναι πάντα έτοιμο να αναχωρήσει για την αιωνιότητα. Πρέπει να είμαστε μόνιμα έτοιμοι, επειδή δεν γνωρίζουμε την ημέρα, την ώρα και το λεπτό πότε θα αναχωρήσει αυτό το τρένο. Αλλά ο διάβολος, ο μεγάλος απατεώνας, γράφει κρυφά σε αυτό το τρένο την απάτη: Έχετε ακόμα χρόνο! Αλίμονο σε όσους ακούν αυτή την απάτη! Όταν ο θάνατος θα φωνάξει: Αρκετά! - οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι· χάνουν το τρένο της αιώνιας ζωής, επειδή άκουσαν την απάτη του διαβόλου.

Την ημέρα της αναχώρησης για την αιωνιότητα, όλοι τους θα υποφέρουν όπως οι άνθρωποι στην εικόνα δίπλα τους, οι οποίοι καθυστερώντας, έχασαν το τρένο της αιώνιας ζωής, επειδή άκουσαν τις πληροφορίες του διαβόλου.

Τώρα, αφού τους εξαπάτησε, ο διάβολος γελάει με την απώλειά τους. - Εδώ στο τρένο ήταν γραμμένο: Έχετε ακόμα χρόνο! - λένε οι αργοπορημένοι σε εξέγερση. - Αυτό γράφτηκε για την απάτη σας! - τους απαντά ο Σατανάς γελώντας.

Οι εξαπατημένοι βλέπουν την απάτη τώρα, αλλά είναι πολύ αργά, είναι πολύ αργά... Έχασαν το τρένο της ζωής για πάντα. Η σωτηρία τους χάθηκε.

Αχ! Τρομάζω όταν σκέφτομαι ότι κάθε μέρα, τόσες πολλές ψυχές χάνουν αυτό το τρένο, ακούγοντας την απάτη του διαβόλου ότι έχουν ακόμα χρόνο για πνευματικά πράγματα...

Πώς στέκεστε, αγαπητέ αναγνώστη, σε σχέση με την απάτη του Σατανά;

345 - Σκάλα ή φτερά

Η πίστη και η σωτηρία είναι περισσότερο θέμα φτερών, της καρδιάς, της έμπνευσης - παρά μιας σκάλας, της ανθρώπινης επιστήμης.

Με επιχειρήματα, μόνο με επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού, δεν θα μπορέσεις να κερδίσεις οριστικά κανέναν για τη Βασιλεία του Θεού. Όταν νομίζεις ότι τον έχεις κερδίσει με τη σκάλα, τότε η σκάλα καταρρέει.

Για αυτό, απαιτούνται φτερά· απαιτείται ζήλος, έμπνευση, θυσία. Απαιτούνται τα φτερά του περιστεριού της Πεντηκοστής.

Το να προσπαθείς να φτάσεις στον παράδεισο μόνο με τη σκάλα είναι να χάσεις τη δική σου σωτηρία και αυτή κάποιου άλλου.

Οι λέξεις: πίστεψε και μην ψάχνεις, στην πραγματική τους σημασία σημαίνουν: χρησιμοποίησε τα φτερά και όχι τη σκάλα.

Είναι αλήθεια ότι ο Ιακώβ είδε σε όνειρο μια σκάλα που συνέδεε τον ουρανό και τη γη, αλλά όσοι ανέβηκαν και κατέβηκαν σε αυτή τη σκάλα είχαν φτερά.

Ο Σούνταρ Σινγκ λέει σε κάποιο μέρος ότι έφυγε από μια σχολή ανώτερων θεολογικών σπουδών επειδή η σχολή είχε μόνο σκάλες, και χρειαζόταν φτερά.

Υπάρχουν τόσο λίγοι αληθινοί ιεραπόστολοι, επειδή σήμερα οι σκάλες χρησιμοποιούνται περισσότερο από τα φτερά!

346 - Ακάθαρτα Κέρδη

Μια γυναίκα που πουλούσε γάλα στην πόλη και είχε πέσει στον πειρασμό να το αυξήσει με νερό, επέστρεφε από την πόλη στο σπίτι της με μια καινούργια μαντίλα, αγορασμένη από το μαγαζί.

Στο δρόμο της για το σπίτι, μια καταιγίδα την πρόλαβε και, περνώντας πάνω από μια γέφυρα, ο άνεμος έσκισε τη μαντίλα από το κεφάλι της και την πέταξε στο νερό.

Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να την πιάσουν, αλλά η γυναίκα, παρακολουθώντας από τη γέφυρα πώς την κουβαλούσε το νερό, τους είπε: - Αφήστε την να φύγει, αγαπητοί μου, γιατί βγήκε από το νερό και το νερό την κουβαλάει μακριά.

Τίποτα δεν επιλέγεται πάντα από ακάθαρτα κέρδη. Κι όμως τόσοι πολλοί άνθρωποι επιδιώκουν ακάθαρτα κέρδη.

Οι δυνατοί άνθρωποι είναι πάντα απλοί.Τολστόι.

Τό καταφύγιο στήν Ομόνοια.

Τό σκαθάρι.

Το Σκαθάρι.

Όταν ήμουν στο Άγιο Όρος, ένας Ρουμάνος πατέρας μου είπε τι του συνέβη. Έμενε σε ένα φτωχικό κελί με τρεις άλλους μοναχούς. Ακολουθούσαν την τάξη των λειτουργιών, έφτιαχναν κομποσχοίνια από κλωστή, έφτιαχναν ιερά μπαστούνια, κ.λπ. Μια μέρα, ο πατέρας βαρέθηκε τη ζωή στο κελί και ζήτησε από τον ηγούμενο την άδεια να μείνει σε μια σπηλιά περίπου μισή ώρα πιο πάνω από το κελί. Ο πατέρας του είπε: Δεν νομίζω ότι είσαι έτοιμος για ερημητήριο. Μείνε εδώ δίπλα στο παράθυρο. Μην τσακωθείς με τους δαίμονες. Αλλά δεν ήθελε και έφυγε. Ήταν πολύ δύσκολο. Μετέφερε νερό με ασκί από αρκετά χιλιόμετρα μακριά. Τον τρύπησαν επίσης αγκάθια. Δεν είχε καθόλου φαγητό. Έκανε κρύο τη νύχτα. Έκανε τρομερή ζέστη την ημέρα. Έτρωγε μερικά λοβούς δέντρων που έβραζε με αλάτι. Το παλτό του σκιζόταν. Και νωρίς το πρωί, ένα μεγάλο σκαθάρι έμπαινε στη σπηλιά και τον βουιζε, ξυπνώντας τον. Ένα πρωί έχασε την ψυχραιμία του και άρχισε να πετάει την κουβέρτα του στο σκαθάρι, καταριόμενο και προσπαθώντας να το σκοτώσει. Το σκαθάρι πέταξε μακριά. Δεν έχει εμφανιστεί από τότε. Και του έλειπε το βουητό του. Προσευχήθηκε στη Μητέρα του Θεού να του το στείλει πίσω. Και ονειρεύτηκε ένα μεγάλο φως που του έλεγε: το σκαθάρι ήταν σημάδι της ευλογίας μου να μείνω εδώ. Αλλά επειδή το καταράστηκες, η ευλογία σου αφαιρέθηκε. Σου έφερνε τη χαρά να βλέπεις το φως κάθε μέρα.

Και ο μοναχός έκλαψε. Όλα ήταν έρημα και ένιωθε μια μεγάλη μοναξιά στην καρδιά του. Αποφάσισε να επιστρέψει στη Σκήτη. Έφτασε στον ηλικιωμένο ηγούμενο και είπε: Πάτερ, δεν αντέχω άλλο τη μοναξιά και τη σκληρότητα του τόπου. Πάρε με πίσω. Θα είμαι υπάκουος. Ο γέρος τον κοίταξε αυστηρά, κούνησε το κεφάλι του ερωτηματικά και ρώτησε: Τι έκανες με το σκαθάρι;

Ο γέρος ήξερε ότι αυτό το σκαθαρι ήταν η ευλογία του Θεού.

Τα ζώα στέλνονται από τον Θεό για να ανοίξουν το μυαλό μας και να διευρύνουν τις καρδιές μας για να αγαπήσουν.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

ΆΓΙΟΣ ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ.

Ο άγιος Γέροντας,συνήθιζε κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του,όταν εξομολογούσε τις μοναχές,να διαβάζει στο τέλος κοινή συγχωρητική ευχή.

   Δεν νομίζω να το έκανε για να μην κουράζεται να διαβάζει την ευχή σε κάθε μια τους ξεχωριστά.Πιστεύω ότι η πρακτική του αυτή είχε κάποιο συμβολικό χαρακτήρα.Για να αισθάνονται οι μοναχές ότι είναι αδελφές μεταξύ τους και λογικά πρόβατα της ποίμνης του ώστε να είναι ενωμένες στην κοινή τους πορεία.

   Ατυχώς στην εποχή μας,πολλοί πιστοί επιζητούν την ανάγνωση της ευχής εντελώς τυπικά και χωρίς να έχουν εξομολογηθεί τα αμαρτήματα που έχουν διαπράξει.Σε αυτό έχουν ευθύνη και όσοι πνευματικοί το αποδέχονται αυτό χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες.Να έχει την αίσθηση δηλαδή αυτός που εξομολογείται ότι εξομολογήθηκε χωρίς να έχει εξομολογηθεί στην πραγματικότητα.Να παίρνει την ευθύνη ο πνευματικός για αμαρτήματα που δεν εξαγορεύτηκαν και να μένει ο εξομολογούμενος αμετανόητος.

Spyros Vryonis'in Anadolu'nun İslamlaşması üzerine yazdığı kitap Türkçe'ye çevrildi.

ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οι ιερείς πέθαναν ένας-ένας στο βωμό).Έλεγε ο Αρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

 ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οι ιερείς πέθαναν ένας-ένας στο βωμό)

Έλεγε ο Αρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

Σχετικά με το πόσο σημαντικές είναι οι προσευχές για τους νεκρούς, και για το γεγονός ότι υπάρχει επικοινωνία με τη μετά θάνατον ζωή, θα σας φέρω τώρα μια υπέροχη αλλά αληθινή ιστορία από τη ζωή ενός ναού της Ρωσικής Εκκλησίας μας. Πέθανε επαναστάτης στο χωριό Λυσογόρκα.

Ένας άλλος ιερέας στάλθηκε να τον αντικαταστήσει - ένας νεαρός άνδρας, ο οποίος πέθανε απρόσμενα κατά τη διάρκεια της πρώτης λειτουργίας - ακριβώς στο βωμό. Έστειλαν άλλον ιερέα, αλλά του συνέβη το ίδιο: την πρώτη μέρα της διακονίας του, αφού ψάλλει το «Πάτερ ημών» και το στίχο της κοινωνίας, ο ιερέας δεν έβγαινε για πολύ ώρα με τα Τίμια Δώρα, και όταν μπήκε ο γέροντας στο θυσιαστήριο, αυτός είδα έναν ιερέα ξαπλωμένο με όλα του τα ρούχα δίπλα στον Ιερό Θρόνο νεκρό.

Όλοι τρόμαξαν όταν έμαθαν για αυτόν τον μυστηριώδη θάνατο και, χωρίς να γνωρίζουν την αιτία, είπαν ότι κάποια σοβαρή αμαρτία έτρεχε πάνω από την ενορία όταν δύο αθώες ζωές θυσιάστηκαν γι' αυτό. Η φήμη γι' αυτό εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή, και κανένας από τους ιερείς δεν τόλμησε να πάει σε αυτή την ενορία.

Μόνο ένας παλιός ιερόμοναχος συμφώνησε. "Δεν με νοιάζει αν θα πεθάνω σύντομα. Εκεί θα πάω να υπηρετήσω την πρώτη και τελευταία Λειτουργία, ο θάνατος μου δεν θα ορφανέψει κανέναν.

Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, όταν έφτασαν στο «Πάτερ ημών», η αίσθηση της αυτοσυντήρησης εξακολουθούσε να διεκδικεί τα δικαιώματά τους, και ο γέρος διέταξε να ανοίξουν τόσο οι πλαϊνές πόρτες όσο και η Πύλη του Βασιλιά. Κατά τη διάρκεια του στίχου της Κοινωνίας, είδε κάποια σιλουέτα πίσω από το Mountain Place. Αυτή η σιλουέτα έγινε όλο και πιο κοφτερή και ξαφνικά μια ζοφερή εικόνα ενός ιερέα ντυμένου πουκάμισο, ο οποίος ήταν τυλιγμένος με αλυσίδες γύρω από τα χέρια και τα πόδια του, ξεχώρισε πίσω από τον θρόνο.

Τρέμοντας από τον φόβο, ο άλλος μπέρδεψε τα λόγια της προσευχής. Αλλά μετά από λίγη ώρα, συνέχισε να συγκεντρώνεται με δύναμη, δυναμώθηκε στο πνεύμα, και βγήκε να κοινωνήσει με τους πιστούς. Όλοι συνειδητοποίησαν ότι κάτι λάθος του συνέβη.

Και το φάντασμα έμεινε ακίνητο, γλιστράει με αλυσίδες και δείχνει το συρτάρι που στέκεται στον βωμό με τα άκαμπτα χέρια του.

Στο τέλος της Λειτουργίας, οι ιερομόναχοι κάλεσαν τον γέροντα, και άνοιξαν το κουτί στο οποίο βρήκαν... σημειώσεις μνημονίων. Το θέμα είναι ότι όταν δόθηκαν σημειώματα μνημόσυνα στον εκλιπόντα ιερέα, αυτός χωρίς να τα διαβάσει, τα ανέβαλε για μελλοντικό χρόνο. Τώρα ο γέροντας κατάλαβε τον λόγο του οράματος και άρχισε να εξυπηρετεί καθημερινά μνημόσυνα και να διαβάζει τις συσσωρευμένες σημειώσεις.

Την επόμενη Κυριακή, ήδη διετέλεσε πανηγυρική Λειτουργία για την ψυχή του εκλιπόντος ιερέα. Όταν ψάλθηκε ο στίχος της Κοινωνίας, επανεμφανίστηκε η σιλουέτα του νεκρού ιερέα. Αλλά δεν ήταν πια τραγικός, τρομακτικός, όπως ήταν για πρώτη φορά, αλλά με φωτεινό, χαρούμενο πρόσωπο και χωρίς αλυσίδες στα χέρια και τα πόδια. Μετά την υπηρεσία της παλιάς κοινωνίας των ιερομόναχων με τα Άγια Μυστήρια, το φάντασμα κινήθηκε, τον προσκύνησε στο έδαφος και εξαφανίστηκε.

Ας υψώσουμε, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, μια προσευχή στον Χριστό τον Θεό και να καλέσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας: Με την αγία ανάπαυση, Χριστέ, τις ψυχές των δούλων Σου, την ιδέα να κουβαλάς αρρώστια, χωρίς θλίψη, χωρίς ανάπαυλα, αλλά η ζωή είναι ατέλειω Αμήν. 

ΜΗΝ ΚΆΘΕΣΤΕ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ ΚΑΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

 

ΜΗΝ ΚΆΘΕΣΤΕ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ ΚΑΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Υπάρχουν τραπέζια γεμάτα φαγητό, γέλια και ποτήρια, αλλά άδεια από ευλογίες.

Οι λέξεις κυλούν εύκολα πάνω τους, όχι όμως σαν το νερό που δίνει νερό, αλλά σαν το δηλητήριο που μπαίνει στην καρδιά.

Σήμερα σε εκείνο το τραπέζι μιλάνε για έναν άνθρωπο, αύριο για έναν άλλον, και μεθαύριο όταν σηκώνεσαι και φεύγεις μιλάνε για σένα.

Ένας άνθρωπος συχνά νομίζει ότι ανήκει στην κοινωνία αν κάθεται ανάμεσα σε εκείνους που κουτσομπολεύουν. Γελάει για να μην είναι περίεργος, κουνάει το κεφάλι του για να μην τον απορρίψουν, προσθέτοντας μερικές λέξεις για να μην είναι ο τελευταίος.

Και δεν βλέπει ότι πουλάει σιγά σιγά την ηρεμία του, την ειλικρίνεια του και την περηφάνια της ψυχής του.

Ο Κύριος δεν μας δίδαξε να μετράμε τις πτώσεις των άλλων, αλλά να σηκώνουμε τους πεσόντες.

Δεν μας έμαθε να σκάβουμε τις αδυναμίες των άλλων, αλλά να θεραπεύουμε τις δικές μας πληγές.

Γιατί αυτός που απολαμβάνει την ντροπή του άλλου, ξεχνά ότι ο ίδιος έχει κάτι που θα έκρυβε από τον κόσμο.

Πόσα σπίτια γκρεμίζονται σε μια πρόταση.

Πόσες φιλίες έχουν πεθάνει από ψίθυρους.

Πόσο σκοτείνιασε η ψυχή γιατί άκουγαν περισσότερο κουτσομπολιά παρά προσευχή.

Μια λέξη δεν είναι μικρό πράγμα.

Είτε ευλογεί είτε πονάει.

Ή χτίζει γέφυρες, ή καίει τα πάντα πίσω του.

Ο σοφός άνθρωπος, όταν ακούει ότι η συζήτηση πάει στο κακό, δεν ψάχνει για ένα μέρος πιο κοντά στο τραπέζι αλλά πιο κοντά στην πόρτα.

Ξέρει ότι δεν είναι κάθε συντροφιά ευλογία και ότι δεν είναι κάθε σιωπή απώλεια.

Μερικές φορές η μεγαλύτερη νίκη είναι να σηκώνεσαι και να φεύγεις.

Μη φοβάσαι αν σε πουν περίεργη γιατί δεν συμμετέχεις στο κουτσομπολιό.

Καλύτερα να είσαι μόνος με καθαρή συνείδηση παρά περιτριγυρισμένος από ανθρώπους με βρώμικη γλώσσα.

Καλύτερα να σιωπάς με τον Θεό παρά να μιλάς εναντίον ενός ανθρώπου.

Γιατί να θυμάστε: ποιος σήμερα καταστρέφει ξεδιάντροπα τη φήμη κάποιου άλλου, θα καταστρέψει τη δική σας αύριο με την ίδια ευκολία.

Αυτός που σου φέρνει τα λάθη του άλλου, θα πάρει και τα δικά σου. Όποιος δεν έχει έλεος στα λόγια, δεν το έχει και στην καρδιά.

Οπότε διάλεξε πού θα κάθεσαι.

Όχι για την καρέκλα, αλλά για την ψυχή.

Όχι για τους ανθρώπους, αλλά για την ειρήνη.

Να κάθεσαι εκεί που ένας άνθρωπος υπερασπίζεται τον εαυτό του όταν δεν είναι εκεί.

Εκεί που προσεύχεσαι για τον αγαπημένο σου, και δεν κρίνεις.

Εκεί που η λέξη χρησιμοποιείται για να ζεσταθεί, όχι για να καεί.

Γιατί στο τραπέζι που οι άνθρωποι μιλάνε άσχημα για τους άλλους, δεν υπάρχει ποτέ μέρος για την αλήθεια.

Και όπου δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει Θεός.

Χάτζι Γκόραν Πούζοβιτς

Είπε Γέρων.Να ζητήσεις από τον Θεό να σε τιμήσει στην άλλη ζωή, όχι σ΄αυτή, την ψεύτικη ..

“And when Simon saw that through the laying on of the apostles’ hands the Holy Spirit was given, he offered them money, saying, ‘Give me this power also, that anyone on whom I lay hands may receive the Holy Spirit’.” (Acts 8:18-19)

Christ is Risen!

“And when Simon saw that through the laying on of the apostles’ hands the Holy Spirit was given, he offered them money, saying, ‘Give me this power also, that anyone on whom I lay hands may receive the Holy Spirit’.” (Acts 8:18-19)

This Simon, who was a sorcerer, witnessed the miraculous power that was being transmitted by the Apostles through the laying on of hands and immediately saw its lucrative potential. Thus, propelled by the same greed and avarice which overtook Judas, Simon offers the Apostles money to acquire or “buy” this power. Sadly, his desire was driven solely by financial gain, and his name is forever connected to the corrupt act (sin) of buying or selling spiritual privileges as a means of profit: Simony.

Fr. John

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 37

 

Το Κήρυγμα ενός Νεκρού

Στο βιβλίο ενός διάσημου ιεραποστόλου διάβασα:

Την άλλη μέρα άκουσα ένα κήρυγμα. Αλλά δυστυχώς, αυτός που κήρυττε ήταν νεκρός. Δεν υπήρχε πνεύμα στο στόμα του.

Δεν μίλησε τίποτα για τον Σωτήρα, ούτε για τη σωτηρία. Εξέφρασε τις απόψεις και τις θεωρίες του για διάφορα κοινωνικά ζητήματα και αυτό ήταν όλο.

Αυτός που κήρυττε ήταν νεκρός. Το κήρυγμά του ήταν νεκρό και όσοι τον άκουγαν ήταν επίσης νεκροί. Τι χρησιμότητα θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο κήρυγμα; Μόνο όταν το Άγιο Πνεύμα μιλάει μέσα από το στόμα των ιεροκηρύκων αφυπνίζονται οι ψυχές.

335 - Δεν μπορώ να υπηρετώ δέκα αφέντες!

Από τότε που ήμουν παιδί στο σπίτι των γονιών μου, θυμάμαι ένα περιστατικό, στο οποίο σήμερα βλέπω ένα βαθύ πνευματικό νόημα.

Ο πατέρας μου είχε έναν πολύ καλό και εργατικό υπηρέτη. Αλλά ένα πρωί τον βλέπω μόνο να λέει πολύ πεισματικά και αποφασιστικά: Σε αυτό το σπίτι όλοι διατάζουν... Δεν μπορώ να υπηρετώ δέκα αφέντες...

Έχω γίνει υπηρέτης μόνο ενός αφέντη... όπου όλοι διατάζουν, δεν μπορώ πλέον να υπηρετώ...

Ο υπηρέτης αγανάκτησε. Και μπορεί να έχει δίκιο. Αλλά σκέφτομαι σήμερα: μήπως ο δούλος μας σε πνευματικά ζητήματα υπακούει μόνο σε έναν αφέντη; Όπως είπε ο Κύριος: Δεν μπορείς να υπηρετείς δύο αφέντες

(Ματθαίος 6, 24).

Έτσι είναι ο άνθρωπος, αγανακτεί όταν πρόκειται να τον διατάζουν περισσότεροι από ένας αφέντες, αλλά σε πνευματικά ζητήματα δεν αγανακτεί. Αυτοί διατάζουν 10 αφέντες (τα κακά πάθη) και τους υπακούν όλους σαν καλός και ταπεινός δούλος.

Τι οδυνηρό πράγμα!

336 - Ο Σταυρός Πριν από το Όνομα

Ένας Γάλλος αυτοκράτορας, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄, αφού κατέλαβε τον θρόνο του, έκανε μια λίστα με όλους τους εχθρούς που γνώριζε ότι είχε στη χώρα του. Έβαλε έναν σταυρό πριν από το όνομα του καθενός. Ακούγοντας αυτό, οι εχθροί τράπηκαν σε φυγή και κρύφτηκαν, πιστεύοντας ότι το σημείο του σταυρού πριν από το όνομα σήμαινε ότι όλοι θα σκοτώνονταν. Αλλά ο αυτοκράτορας τους έστειλε μήνυμα να μείνουν ήσυχα στη χώρα, επειδή ο σταυρός που έβαλε δίπλα στα ονόματά τους σήμαινε τη συγχώρεσή τους.

Αναγνώστη! Είσαι κι εσύ αμαρτωλός; Σας έχει φέρει η αμαρτία σε έχθρα με τον Βασιλιά Χριστό και τώρα φοβάστε την τιμωρία Του; Μη φοβάστε! Κοιτάξτε ψηλά, στον Σταυρό του Ιησού! Ο Σταυρός Του σημαίνει τη συγχώρεσή σας και τις αμαρτίες σας. Όσο αμαρτωλοί κι αν είστε, ο Βασιλιάς Χριστός θέλει να σας συγχωρήσει και σας καλεί πίσω στη Χώρα Του, αν έχετε αποφασίσει για μετάνοια, για διόρθωση, για τη Βασιλεία Του.

337 - Ο Γάιδαρος του Μπουριντάν

Από έναν διάσημο Έλληνα φιλόσοφο, τον Αριστοτέλη, υπάρχει ένας μύθος για ένα γαϊδούρι, το οποίο, απελευθερωμένο από τον στάβλο ανάμεσα σε δύο σωρούς ζωοτροφής, δεν μπορούσε να αποφασίσει ποιο να φάει. Και έτσι συνέχισε να ψάχνει ανάμεσα στους δύο σωρούς, μέχρι που πέθανε από την πείνα.

Ένας Άγγλος συγγραφέας - ο Μπουριντάν - επεξεργάστηκε ολόκληρο αυτό το αίνιγμα σε ένα βιβλίο, δείχνοντας μέσα από αυτό το πρόσωπο και τον τύπο των αναποφάσιστων ανθρώπων. Εξ ου και η συζήτηση για τον «Γάιδαρο του Μπουριντάν», - κάθε φορά που πρόκειται για αναποφάσιστους ανθρώπους.

Φυσικά, η ιστορία του Αριστοτέλη φτιάχτηκε όπως κάθε αίνιγμα, από τη φαντασία. Γιατί όσο ανίκανο κι αν είναι ένα ζώο, δεν πεθαίνει από την πείνα ανάμεσα σε δύο σωρούς ζωοτροφής, αλλά ορμάει αμέσως σε έναν από αυτούς.

Αλλά δυστυχώς, αυτό το αίνιγμα συμβαίνει πραγματικά όταν πρόκειται για την πνευματική μας ζωή.

Τάδε λέει ο Κύριος: ιδού, θέτω ενώπιόν σας την οδό της ζωής και την κατάρα: διαλέξτε την!

(Ιερ. 21, 8· Δευτ. 30, 19). Αλλά ο ανόητος άνθρωπος, τι κάνει μπροστά σε αυτό το ουράνιο τηλεγράφημα; Στέκεται πάντα αναποφάσιστος στην άκρη της αμφιβολίας. Και θα υπάκουε στον Θεό, και δεν θα άφηνε τον κόσμο. Και θα τα πήγαινε καλά με τον Θεό, αλλά δεν θα διαφθάρηκε από τον διάβολο. Και πάντα ψαχουλεύει ανάμεσα στο καλό και το κακό, ανάμεσα στη σωτηρία και την καταστροφή μέχρι να έρθει ο θάνατος!

Πέρασαν 5 χρόνια από τότε που ένας Χριστιανός μου έλεγε συνέχεια ότι ήθελε να έρθει στον Στρατό του Κυρίου, να αφήσει το κακό και να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Αλλά δεν αποφάσισε, ή μάλλον, δεν άντεξε να σπάσει με τον κόσμο και τις αμαρτίες του.

Όπως λέει το τραγούδι της Στρατιάς:

Για να μπεις στη Στρατιά δεν τολμάς

να σκεφτείς στο στόμα του κόσμου

και τότε δεν θα άντεχες

ούτε τις αμαρτίες - να αφήσεις

δύο κόσμους να πολεμούν μέσα σου

ο ένας θέλει, ο άλλος σε κρατάει.

Και ο άνθρωπος, κατά κανόνα, υπακούει στον κόσμο που τον κρατάει στον θάνατο και την αμαρτία.

Η σωτηρία είναι μια κατηγορηματική απόφαση: είτε με τον Θεό, είτε με τον κόσμο (Ιάκωβος 4, 4), είτε με τον Χριστό, είτε με το καταπέτασμα, είτε με τον κόσμο, είτε με το σκοτάδι.

Είθε τα λόγια του Κυρίου να αντηχούν αδιάκοπα στα αυτιά μας: Θέτω μπροστά σας τον θάνατονκαι τη ζωή: Διάλεξε!

Ο τελευταίος ερημίτης από την έρημο Χόζεβε απεβίωσε - Πατέρας Μπλάγιο!!!!

 Ο τελευταίος ερημίτης από την έρημο Χόζεβε απεβίωσε - Πατέρας Μπλάγιο.

35 χρόνια ασκητικής ζωής στο Σκήτη της Αγίας Άννας στην έρημο Χοζεβά, στον τόπο όπου υπέφερε και ο Άγιος Ιωάννης Ιάκωβος ο Χοζεβείτης.

Αντίο Πατέρα Μπλάγιο!

Είθε ο Θεός να σας δεχτεί στη Βασιλεία Του!

ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ι Μ ΑΓ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓ ΟΡΟΣ. Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ.

 

«Παππούλη, ευλογήστε με να αυτοκτονήσω!»

 

«Παππούλη, ευλογήστε με να αυτοκτονήσω!»

Βίκτωρ Κασιάνενκο

Ο ιερέας Ανατόλιος (Προσκούρνια)

Πάνω από 10 χρόνια πριν, στην ενορία μας συνέβη το ακόλουθο περιστατικό. Τότε ήμουν νεωκόρος στον Ιερό Ναό της Παναγίας του Ντον στην περιοχή Μιτίσι της Μόσχας, όπου βοηθούσα τον πατέρα Ανατόλιο (Προσκούρνια).

Μια μέρα πλησιάζει τον πατέρα Ανατόλιο ένας άντρας και του λέει: «Παππούλη, δε θέλω πια να ζήσω. Ευλόγησέ με να αυτοκτονήσω. Πάω να κρεμαστώ».

Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξη του παππούλη! Όμως, ο πατήρ Ανατόλιος τον άκουσε, του εξήγησε ότι είναι τρομερή αμαρτία να τερματίσει κανείς τη ζωή του με αυτοκτονία και ότι η ζωή του ανθρώπου είναι ανεκτίμητο δώρο του Θεού. Ο άντρας δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τα λόγια του ιερέα και συνέχισε να τον παρακαλάει να τον ευλογήσει για την αυτοκτονία.

Τότε ο πατήρ Ανατόλιος του λέει: «Εντάξει. Μόνο που πριν βάλεις την κρεμάλα, πες το εξής: “Κύριε, την ψυχή μου παραδίδω σε Σένα, και το σώμα μου σε σας, δαίμονες”».

Το γιατί ο πατήρ Ανατόλιος του έδωσε μια τέτοια συμβουλή και τι ένιωθε εκείνη τη στιγμή, αυτό για μένα παραμένει μέχρι σήμερα ένα μυστήριο. Αλλά ο άνδρας έμεινε ικανοποιημένος και έφυγε με ένα σαφή σχέδιο για το τι θα έκανε. Φυσικά, τώρα καταλαβαίνω ότι ο πατήρ Ανατόλιος, χωρίς αμφιβολία, προσευχόταν για αυτόν τον άτυχο άνθρωπο. Δεν μπορούσε ο παππούλης να επιτρέψει να διαπραχθεί ένα τόσο φοβερό αμάρτημα και να χαθεί η ψυχή αυτού του ανθρώπου, αλλά και η δική του, αφού είχε αναλάβει την ευθύνη ενώπιον του Θεού για τον άτυχο άνθρωπο.

Τα πιο ενδιαφέροντα συνέβησαν στη συνέχεια. Μετά από λίγο καιρό, αυτός ο άνθρωπος έρχεται τρέχοντας (ναι, τρέχοντας!) και, τρέμοντας από φόβο, αρχίζει να διηγείται, χάνοντας κάθε τόσο τη συνοχή στις σκέψεις του, τι του συνέβη αφότου έφυγε από τον ναό και τον πατέρα Ανατόλιο:

«Ήρθα σπίτι. Πήρα ένα σχοινί. Ανέβηκα σε σκαμνί. Έβαλα τη θηλιά στο λαιμό μου και είπα όλα αυτά που μου είπατε, δηλαδή: «Κύριε, παραδίδω την ψυχή μου σε Σένα, και το σώμα μου σε σας, δαίμονες». Και αφού το είπα αυτό, ένιωσα ένα παγωμένο κρύο αέρα από κάποια πλάσματα που ήταν κοντά μου. Ήταν δαίμονες, οι οποίοι μου είπαν: «Δεν χρειαζόμαστε το βρωμερό σου σώμα, χρειαζόμαστε την ψυχή σου».

Περιττό να αναφέρουμε ότι μετά από αυτή την αποκάλυψη, ο κακομοίρης απελευθερώθηκε αμέσως από τη θηλιά και έτρεξε πίσω στο ναό, στον πατέρα Ανατόλιο. Δεν ξέρω τι γίνεται με αυτόν τώρα, αλλά ελπίζω να είναι καλά. Ο Θεός τον έσωσε τότε.

Αυτή η ιστορία συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το 2004, ο πατήρ Ανατόλιος αναχώρησε εις Κύριον και τώρα προσεύχεται για μας στον θρόνο του Παντοδύναμου.

Βίκτωρ Κασιάνενκο

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Pravoslavie.ru

4/24/2026

Διαβάζουμε.

«Η ηθική, ο σεβασμός και η νοημοσύνη δεν μπορούν πλέον να κάνουν τίποτα μπροστά στον γενικευμένο εγωισμό, μπροστά στην επιθυμία για κατοχή, μπροστά σε χιλιάδες και χιλιάδες απόψεις και εγωιστικές επιθυμίες, που χτυπούν, σαν τα κύματα της θάλασσας, από παντού. Τη στιγμή που τα τείχη άμυνας χωρίστηκαν από το Είναι Αγάπη, ήταν ήδη καταδικασμένα σε αποτυχία.»

Οκταβιανός Μπλάγκα 

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 36

 

325 - Η Συμβουλή των Λύκων

Κάποτε οι λύκοι έκαναν ένα μεγάλο συμβούλιο για το πώς να επιτεθούν στους εχθρούς τους, τα σκυλιά.

Για τον σκοπό αυτό, επέλεξαν από ανάμεσά τους έναν λύκο-κατάσκοπο, ο οποίος θα πήγαινε πρώτα ανάμεσα στα σκυλιά για να μάθει και να φέρει νέα για το πόσο δυνατοί ήταν οι εχθροί τους.

Όταν ο λύκος-κατάσκοπος επέστρεψε από την αποστολή του - όλη η αγέλη των λύκων περίμενε με ανοιχτά στόματα τι θα τους έλεγε ο αγγελιοφόρος τους. Υπό την έντονη προσοχή όλων των λύκων, αυτός που επέστρεψε είπε τα εξής: - Αδέλφια! Περπάτησα καλά εκεί που με στείλατε. Η πρώτη μου λέξη είναι: μην φοβάστε! Οι εχθροί μας, τα σκυλιά, δεν είναι τόσο δυνατά όσο νομίζαμε. Είναι αλήθεια. όπου περπάτησα, είδα ένα μεγάλο πλήθος σκύλων, αλλά παρατήρησα ότι από αυτά τα σκυλιά μόνο αυτά που είναι δεμένα είναι επικίνδυνα για εμάς. Ωστόσο, τα περισσότερα σκυλιά ήταν λυμένα και περπατούσαν άγρια.

Τότε παρατήρησα ότι ανάμεσα στα σκυλιά υπάρχουν πολλές ποικιλίες. Δεν μπορούσα καν να τα αναφέρω όλα, αλλά οι περισσότερες ποικιλίες είναι σκυλιά που γαβγίζουν περισσότερο παρά δαγκώνουν.

Τρίτον, θα σας πω κάτι ακόμα μεγαλύτερης χαράς. Παρατήρησα πώς τα σκυλιά δάγκωναν και δαγκώνονταν μεταξύ τους περισσότερο από ό,τι κυνηγούσαν λύκους. Μισούν ο ένας τον άλλον με όλη τους την καρδιά και δαγκώνουν ο ένας τον άλλον όποτε μπορούν. Φαίνεται να τρίζουν τα δόντια τους περισσότερο ο ένας εναντίον του άλλου παρά εναντίον μας.

Έτσι μίλησε ο αγγελιοφόρος των λύκων, και το πλήθος ξέσπασε σε μια κραυγή χαράς, φωνάζοντας: Ζήτω!

Η συμβουλή των λύκων λέγεται ότι είναι συμβουλή των διαβόλων, και οι εχθροί τους, τα σκυλιά, λέγεται ότι είναι οι Χριστιανοί, οι οποίοι, ωστόσο, δεν αποτελούν κανένα κίνδυνο για τους διαβολικούς λύκους, επειδή δεν δεσμεύονται από τις εντολές του Ευαγγελίου, αλλά περπατούν σαν αγέλη ακολουθώντας τις δικές τους επιθυμίες... γαβγίζουν περισσότερο παρά δαγκώνουν... και επιπλέον, δαγκώνουν και γρατζουνάνε ο ένας τον άλλον περισσότερο από ό,τι δαγκώνουν τον διάβολο... Ακονίζουν τα δόντια τους περισσότερο ο ένας εναντίον του άλλου παρά εναντίον των διαβολικών λύκων.

Ξέχασε το παιδί της στη φωτιά.

Σε ένα χωριό που στοιχειωνόταν από φωτιά, συνέβη μια γυναίκα να κουβαλάει τα υπάρχοντά της γύρω από το σπίτι και ξέχασε το παιδί της στην κούνια στο φλεγόμενο σπίτι. Έσπευσε να βγάλει πρώτα τα χρήματα, τα ρούχα, τα πιάτα και άλλα πράγματά της, αλλά ξέχασε το παιδί της και όταν το θυμήθηκε ήταν πολύ αργά.

Αυτό ακριβώς κάνουν οι περισσότεροι Χριστιανοί με τις ψυχές τους. Οι άνθρωποι τρέχουν πάνω κάτω, αγωνίζονται, μαζεύουν, αλλά ξεχνούν τις ψυχές τους και τις αφήνουν στη φωτιά των αμαρτιών και της αιώνιας καταστροφής.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξυπνούν στο νεκροκρέβατό τους μόνο και μόνο επειδή έχουν ξεχάσει τις ψυχές τους, αλλά τότε είναι πολύ αργά.

Αναγνώστη! Ξέχασες κι εσύ την ψυχή σου στη φωτιά των αμαρτιών;

327 - Αναπνέουν οι κατσίκες από τα αυτιά τους;

Κατά την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, υπήρξε μια έντονη συζήτηση μεταξύ δύο λογίων: του Αλκμαίωνα και του Αριστοτέλη. - Οι κατσίκες - λέει ο Αλκμαίων - δεν αναπνέουν από τα ρουθούνια τους, αλλά από τα αυτιά τους. - Ψέματα - απάντησε ο Αριστοτέλης - οι κατσίκες αναπνέουν επίσης, όπως και άλλα ζώα, από τα ρουθούνια τους. Ένας άγιος πατέρας από εκείνη την εποχή παρενέβη σε αυτή τη συζήτηση, λέγοντας:

- Αν ο Αλκμαίων ή ο Αριστοτέλης έχει δίκιο, δεν ξέρω· αλλά ένα πράγμα ξέρω σίγουρα: οι καρδιές μας των Χριστιανών αναπνέουν μέσα από τα αυτιά τους.

Μέσα από τα αυτιά η διακήρυξη του Ευαγγελίου εισέρχεται στην ψυχή: Η πίστη έρχεται από την ακοή

(Ρωμ. 10, 17). Μέσα από τα αυτιά ο άνθρωπος έλκει τις ουράνιες κλήσεις.

Αλλά και μέσα από τα αυτιά τα κακά πράγματα εισέρχονται στην ψυχή. Μέσα από τα αυτιά ο άνθρωπος έλκει κακά λόγια στην καρδιά. Ας είμαστε προσεκτικοί! Η καρδιά μας αναπνέει μέσα από τα αυτιά· όλα τα μάταια και βρώμικα λόγια πληγώνουν και αρρωσταίνουν την καρδιά.

Ας φυλάξουμε τα αυτιά μας από κάθε λέξη που δεν είναι ευάρεστη στον Θεό.

328 - Παραβολή ενός κωφάλαλου.

Ένας κωφάλαλος πήγαινε τακτικά στην εκκλησία και άκουγε το κήρυγμα. Κάποιος τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό, ότι δεν μπορούσε να ακούσει ή να καταλάβει τίποτα.

Ο κωφάλαλος απάντησε πολύ καλά:

Αν και είμαι κωφός, μπορώ να ακούσω με την καρδιά μου τον Λόγο του Θεού. Η καρδιά μου ακούει και ακούει τον Λόγο του Θεού.

Αν και είμαι άλαλος, μπορώ να μιλήσω στον Θεό μέσω της προσευχής της καρδιάς μου.

Και την τρίτη φορά: Δίνω ένα καλό παράδειγμα με αυτό σε άλλους υγιείς ανθρώπους, οι οποίοι αντί για την εκκλησία, πηγαίνουν στην ταβέρνα τις Κυριακές, στις αγορές και σε άλλες κοσμικές υποθέσεις.

Τι καλό παράδειγμα δίνουμε εμείς, ώστε οι άνθρωποι να γνωρίσουν τον Θεό;

329- Και λαλεί πετεινός

Για φόβο μιας υπηρέτριας, ο απόστολος Πέτρος αρνήθηκε τον Σωτήρα. Και από αυτόν τον ύπνο της άρνησης ένας πετεινός τον ξύπνησε.

Όταν λαλούσε ο πετεινός, ο Πέτρος θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου και, κλαίγοντας πικρά, μετανόησε και συγχωρέθηκε (Ματθαίος 36:69-75).

Σημειώστε, αγαπητέ αναγνώστη, ότι λαλεί πετεινός και για εσάς. Και για μένα επίσης. Κάθε φορά που απορρίπτουμε τον Σωτήρα και Τον αρνούμαστε μέσω των πράξεών μας - λαλεί πετεινός και για εμάς.

Ξέρετε ποιος είναι αυτός ο πετεινός; Είναι η συνείδησή μας· είναι η φωνή μέσα μας, που μας επιπλήττει για τις απορρίψεις μας.

Αυτός είναι ο πετεινός που έκανε τον Δαβίδ να αναρωτηθεί: Ψυχή μου, γιατί είσαι καταβεβλημένος και γιατί είσαι ταραγμένος; (Ψαλμός 41:1).

Έχεις διαπράξει αμαρτία; Αργά ή γρήγορα, αυτός ο πετεινός θα λαλήσει για σένα. Ίσως όταν δεν το σκέφτεσαι καν, ο πετεινός θα αρχίσει να λαλεί για σένα.

Ο πετεινός αρχίζει να λαλεί στη δύναμη της νύχτας. Στη δύναμη της νύχτας των ανομιών σου, αυτός ο πετεινός θα αρχίσει να λαλεί για σένα. Και ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν πετύχεις, δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις από τη φωνή του.

Αυτός ο πετεινός δεν σιωπά. Σωπαίνει μόνο με έναν όρο: να κλάψεις πικρά όπως ο Πέτρος και να επιστρέψεις κλαίγοντας στην αγκαλιά του Κυρίου.

Μακάριοι όσοι ξυπνούν με το λαλημα αυτού του πετεινού και, κλαίγοντας για το παρελθόν τους, ξεκινούν μια νέα ζωή!

330 - Το θαύμα των αμυγδαλωτών

Οι αμυγδαλωτοί έχουν μια ιδιαίτερη ιδιότητα. Ένα αληθινό θαύμα στον κόσμο των φυτών.

Παίρνετε ένα κουκούτσι αμυγδάλου. Ξεφλουδίζετε προσεκτικά το κέλυφος, γράφετε μια λέξη στον άδειο κόκκο, μετά τοποθετείτε το κέλυφος πίσω στη θέση του, πιέζοντάς το σταθερά, και μετά φυτεύετε τον κόκκο στο έδαφος. Ξέρετε τι συμβαίνει τότε; Όταν μια αμυγδαλιά φυτρώνει από αυτόν τον κόκκο, όλοι οι κόκκοι του καρπού της θα φέρουν τη λέξη που γράψατε στο σπαρμένο αμύγδαλο.

Ένας κηπουρός έγραψε τη λέξη Ιησούς στον σπαρμένο κόκκο, και σε όλα τα αμύγδαλα που βγήκαν από το δέντρο, γράφτηκε η λέξη Ιησούς.

Σίγουρα, αυτό είναι ένα θαύμα στον κόσμο των φυτών. Αλλά αυτό το θαύμα συμβαίνει και στον πνευματικό κόσμο.

Όταν γράφετε τη λέξη Ιησούς σε μια ανθρώπινη καρδιά, όταν ο Κύριος Ιησούς ζει στην καρδιά σας, τότε όλες οι πράξεις σας φέρουν τη σφραγίδα Του. Γράψτε τη λέξη Ιησούς στις καρδιές σας, γιατί όποιος έχει τον Ιησού στην καρδιά του, Τον έχει και μετά σε όλες τις πράξεις του.

Η καρδιά του είναι ο πυρήνας των πράξεών μας. Υιέ, δώσε μου την καρδιά σου - λέει ο Κύριος.

Ο Νυμφίος Ιησούς στο Άσμα Ασμάτων απευθύνεται στην ψυχή, λέγοντας: βάλε με σφραγίδα στον βραχίονά σου.

Όταν ο Κύριος Ιησούς ζει στην καρδιά σου, τότε - σαν αμύγδαλο από τον σπόρο Του - θα ζήσει και θα φανερωθεί σε όλες τις πράξεις σου. Θα φανερωθεί στα μάτια σου, στο στόμα σου, στα χέρια σου, στα λόγια σου, στις σκέψεις σου. Τότε κι εσύ θα μπορείς να πεις όπως ο απόστολος Παύλος: δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου.

Γράψτε τον λόγο του Ιησού στις καρδιές των παιδιών σας, ώστε στη ζωή τους να προκύψει ο καρπός της πνευματικής σωτηρίας.

331 - Αυτός που περπατάει για να καθίσει σε δύο καρέκλες...

Πόση σοφία έχει βάλει ο λαός μας στο ρητό: Αυτός που περπατάει για να καθίσει σε δύο καρέκλες, μένει στο έδαφος... αυτός που κάθεται σε δύο βάρκες, πέφτει στον Δούναβη...

Το ρητό του λαού σημαίνει ότι κάποιος που θέλει να καθίσει σε δύο καρέκλες ταυτόχρονα, ανατρέπεται και πέφτει κάτω. Και αυτό το ρητό σημαίνει επίσης ότι ένα άτομο πρέπει πάντα να είναι αποφασισμένο: είτε - είτε· είτε με το ένα είτε με το άλλο. Το να μαντεύεις δεν είναι καλό. Αυτός που τρέχει πίσω από δύο λαγούς, δεν θα καταλήξει με κανέναν από τους δύο.

Πόσο καλό θα ήταν αν αυτή η σοφία του λαού διείσδυε και στην πνευματική ζωή.

Αλλά στην πνευματική ζωή βλέπουμε ακριβώς τις δύο καρέκλες. Το μεγάλο πλήθος των Χριστιανών, πηγαίνει να καθίσει σε δύο καρέκλες ταυτόχρονα: και στην καρέκλα του κόσμου και στην καρέκλα του Κυρίου... και με τον κόσμο και με τον Θεό... και με τον Χριστό και με τον διάβολο, αν και το Ευαγγέλιο λέει απροκάλυπτα ότι δεν μπορείς να υπηρετείς δύο κυρίους (Ματθαίος 6:24). Όποιος θέλει να είναι φίλος του κόσμου, γίνεται εχθρός του Θεού (Ιάκωβος 4:4).

Αυτό δεν είναι αστείο, αλλά κραυγή αγωνίας για όσους κάθονται με τις ψυχές τους σε δύο θρόνους... για όσους δεν είναι ούτε κρύοι ούτε ζεστοί... για όσους πιστεύουν ότι μπορούν να υπηρετούν και τον Θεό και τον διάβολο... μπορούν να πιουν από το ποτήριο του Κυρίου και από το ποτήριο των δαιμόνων

(Α' Κορινθίους 10, 21).

Το τέλος μιας τέτοιας ζωής είναι η αιώνια καταδίκη.

332 - Ο δρόμος που οδηγεί στην πόλη

Έτσι λέει η παροιμία: Ο δρόμος που οδηγεί στο Κλουζ, στο Σιμπίου, στο Βουκουρέστι, κ.λπ., αλλά στην πραγματικότητα, ο δρόμος δεν οδηγεί κανέναν, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να τον περπατήσει.

Έτσι συμβαίνει και με τη σωτηρία της ψυχής. Ο δρόμος προς τη σωτηρία μπορεί να φανεί με ακρίβεια μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά δεν οδηγεί κανέναν στη σωτηρία μέχρι να έχει κάποιος χρόνο να τον πατήσει!

333 - Ο Λεκές από Μελάνι

Όταν το παιδί μου ήταν μικρό μωρό, θυμάμαι ότι του είχα φτιάξει μερικά άσπρα μπαλώματα. Κατά λάθος, το παιδί έριξε μια σταγόνα μελάνι πάνω τους. Για να ξεπλύνει το λάθος του, άρχισε να τρίβει τον λεκέ με νερό. Αλλά αντί να σβηστεί, ο λεκές μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Στην αρχή ήταν στο μέγεθος ενός μπιζελιού, και τώρα είναι στο μέγεθος ενός μήλου. Και όσο περισσότερο το έτριβε, τόσο μεγαλύτερος γινόταν.

Βλέποντας ότι όλες οι προσπάθειές του ήταν μάταιες, ήρθε και έπεσε στην αγκαλιά μου, κλαίγοντας για το λάθος του.

Είναι ακριβώς το ίδιο με τους λεκέδες των αμαρτιών μας. Όλες οι προσπάθειές μας να τις ξεπλύνουμε με τη δική μας δύναμη... αλλά, θέλω να εγκαταλείψω αυτό και εκείνο... είναι μάταιες προσπάθειες.

Είναι προσπάθειες που καταλήγουν στο, έχω προσπαθήσει, αλλά δεν μπορώ. Το να προσπαθούμε να ξεπλύνουμε αυτούς τους λεκέδες

με τη δική μας δύναμη είναι το ίδιο με το να μην κάνουμε τίποτα. Είναι μια μάταιη προσπάθεια.

Οι κηλίδες των αμαρτιών μας μπορούν να ξεπλυθούν μόνο με το Αίμα του Σταυρού του Γολγοθά. Με τους κηλίδες των αμαρτιών μας, πρέπει να πέσουμε κλαίγοντας στην αγκαλιά του Κυρίου, γιατί μόνο το Αίμα Του μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία (Α' Ιωάννη 1:7).

Τί θὰ μοῦ πει πάλι;

 Ο ἄνθρωπος ποὺ ζῆ μὲ κοσμικὸ φρόνημα καὶ δὲν φυλάσσει τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν εἶναι νηφάλιος καὶ τοῦ ὁποίου τὸ πνεῦμα δὲν ἀγρυπνεῖ γιὰ τὸν Θεόν,

κατὰ θείαν συγκατάβασι, πρόνοια καὶ ἀγάπη, περιπίπτει σὲ μία κατάστασι ὄχι ἐξ Ἰησοῦ συνισταμένην ἀλλὰ ἀργαλέαν, ἀνυπόφορη.

Πέφτει σὲ στενοχώρια, σὲ ἀγωνία, σὲ λήθαργο, σὲ κόπωση•

δὲν μπορεῖ νὰ σηκώση τὰ χέρια του, δὲν μπορεῖ νὰ περπατήσει,

δὲν μπορεῖ νὰ κάνει μετάνοιες, δὲν μπορεῖ νὰ χαμογελάσει.

Βλέπει τὸν Γέροντά του ὁ μοναχὸς καὶ λέγει μέσα του•

Άραγε, θὰ μοῦ κάνει πάλι παρατήρηση;

Βλέπει ὁ ἄνδρας τὴν γυναῖκα καὶ ἀλλάζει δρόμο, πάει στὸ καφενεῖο.

Βλέπει ἡ γυναίκα τὸν ἄνδρα καὶ ἀναρωτιέται μὲ ἀγωνία:

Τί θὰ μοῦ πει πάλι;

Ὅταν εἴμαστε ἔτσι, δὲν μποροῦμε νὰ σηκώσωμε οὔτε τὸν ἑαυτό μας οὔτε τὸν ἄλλον, πολλῷ μᾶλλον τὸν Θεόν.»

Γ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ!!!

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

Οἱ ἐκδόσεις «Ἀγαθὸς Λόγος» καὶ ὁ Στύλος Ὀρθοδοξίας προσφέρουν σὲ πρώτη κυκλοφορία τὸ συναρπαστικό βιβλίο τοῦ εἰσαγγελέα Ἐφετῶν ἐ.τ. Ἠλία Σεφερίδη «Γέροντας Ἰωάσαφ: Ἀπό φονιᾶς Ἅγιος»! Ἡ ἱστορία  ἀναφέρεται σὲ ἀληθινὰ περιστατικὰ  διανθισμένα μὲ μυθιστορηματικὸ τρόπο. Περιγράφει ἀνθρώπινο πόνο καὶ θλίψη, οἱ ἥρωες αὐτῶν προσπάθησαν νὰ ἀγωνιστοῦν  παρότι προσέκρουσαν σὲ δυσκολίες. Ὁ Γολγοθὰς  ὁδηγεῖ πάντα στὴν Ἀνάσταση.

Σπάνια Πατμιακή Ψαλτική Παράδοση (1966) | Ντοκουμέντο από την Πάτμο!!!!

 

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ.

 

Περιγραφή

Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων

Στα ίχνη των παλαιότερων «Γεροντικών», το Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων αποτελεί μια αντίστοιχη πρωτότυπη θεματική συλλογή διδακτικών περιστατικών από τους βίους αγίων της σύγχρονης εποχής.

• Αθανάσιος Χαμακιώτης
• Αμφιλόχιος της Πάτμου
• Άνθιμος της Χίου
• Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης
• Γαβριηλία η ιεραπόστολος
• ­Γεράσιμος ο υμνογράφος

• Γερβάσιος των Πατρών

• Γεώργιος της Δράμας

• Δημήτριος Γκαγκαστάθης

• Ευμένιος Σαριδάκης

• Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

• Ιάκωβος της Εύβοιας

• ­Ιερώνυμος ο Σιμωνοπετρίτης

• Ιωσήφ ο Ησυχαστής

• Καλλίνικος επίσκοπος Εδέσσης

• ­Νικηφόρος ο λεπρός

• Παΐσιος ο Αγιορείτης

• Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

• Σοφία της Κλεισούρας

• Σωφρόνιος του Έσσεξ

• Τύχων ο Αγιορείτης

• Φιλούμενος ο Αγιοταφίτης

• Χρυσόστομος ο ιεραπόστολος