ΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΕΛΙΣΑΒΕΤ.

ΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΕΛΙΣΑΒΕΤ

Την άνοιξη του 2003, η Οσία Ελισάβετ φιλοξενήθηκε για έναν μήνα στο διαμέρισμά μας στο Κλουζ-Ναπόκα, προκειμένου να αναρρώσει μετά από χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο Stanca. Η Μητέρα Ελισάβετ δεν έμεινε άπραγη· οργάνωσε για εμάς μια γωνιά προσευχής με εικόνες, έναν σταυρό και κομποσκοίνια, καθώς και ένα τραπεζάκι όπου τοποθέτησε αγιασμό, καντήλι, κηροπήγιο, θυμιατό, αντίδωρο, θυμίαμα, μύρο και καρβουνάκια. Το κομποσκοίνι στα δεξιά είναι αυτό που χρησιμοποιούσε κατά τη διάρκεια της παραμονής της κοντά μας· μας το άφησε ως δώρο. Δημιούργησε για εμάς μια μικρή γωνιά του παραδείσου για να προσευχόμαστε — έναν χώρο όπου, κάθε βράδυ, διαβάζαμε τους Χαιρετισμούς και τους Παρακλητικούς Κανόνες προς τη Θεοτόκο.

Ποιες διδασκαλίες, άραγε, μας άφησε η Οσία Ελισάβετ;

Πρώτα απ' όλα, το μάθημα ότι ο Παράδεισος ξεκινά από μια γωνιά του σπιτιού μας. Η Μητέρα δεν μας δίδαξε υψηλή θεολογία· μας έφερε την τάξη. Πριν μας μιλήσει για τον Θεό, μας έμαθε πώς να Του κάνουμε χώρο. Ένα μικρό τραπέζι, ένα καντήλι που δεν σβήνει ποτέ, μια εικόνα προσεκτικά καθαρισμένη. Μας έδειξε ότι δεν προσευχόμαστε μόνο στην εκκλησία, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε μια εκκλησία μέσα στο σπίτι. Το διαμέρισμά μας —με τον θόρυβο της κίνησης και τις μυρωδιές από το φαγητό των γειτόνων— μεταμορφώθηκε σε μοναστηριακό κελλί. Και τότε καταλάβαμε τα λόγια των Αγίων Πατέρων: «Δώσε στον Θεό μια γωνιά του σπιτιού σου, κι Εκείνος θα σου δώσει ολόκληρο τον Παράδεισο». Δεύτερον, το μάθημα της προσευχής ως αναπνοής. Αν και άρρωστη, μόλις βγει από το χειρουργείο και σωματικά εξασθενημένη, η Μητέρα δεν παραπονέθηκε ούτε μία φορά. Από τις πέντε το πρωί, την άκουγα να ψιθυρίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...». Το κομποσκοίνι της —αυτό που κρατούσε στη δεξιά της πλευρά και τελικά μας άφησε— είχε λειανθεί στους κόμπους του. Όχι από τον χρόνο, αλλά από τα δάκρυα και το άγγιγμα των δακτύλων της. Μας έλεγε: «Αδελφοί, μην προσεύχεστε για πολλή ώρα· να προσεύχεστε συχνά. Καλύτερα δέκα μετάνοιες με συγκεντρωμένο νου, παρά ένας Ακάθιστος Ύμνος που διαβάζεται ενώ οι σκέψεις σου βρίσκονται στην αγορά». Κάθε βράδυ, όταν διαβάζαμε τον Παρακλητικό Κανόνα στην Υπεραγία Θεοτόκο, εκείνη δεν διάβαζε δυνατά· αντίθετα, έκλαιγε. Και τότε έμαθα ότι η προσευχή δεν είναι απλώς ένα κείμενο — είναι μια κατάσταση ύπαρξης.

Τρίτον, το μάθημα της υπομονής μέσα στον πόνο. Για έναν ολόκληρο μήνα, υπέμεινε τον πόνο με την αξιοπρέπεια μάρτυρα. Όταν την έπιανε ο πόνος, ακουμπούσε το χέρι της στο σημείο της επέμβασης και έλεγε: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, που με επισκέπτεσαι». Ποτέ δεν ρώτησε: «Γιατί εγώ;»... ή «Πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτό;». Μας δίδαξε ότι η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, αλλά ευλογία που φοράει σκληρό προσωπείο. Για εκείνη, το νοσοκομείο «Στάνκα» δεν ήταν το τέλος του δρόμου, αλλά ένας μικρός Γολγοθάς, που ακολουθούνταν από την Ανάσταση. Από εκείνη μάθαμε να μην τρέχουμε μακριά από τον σταυρό, αλλά να τον ασπαζόμαστε.

Τέταρτον, το μάθημα του να κάνουμε τα πάντα με αγάπη. Η μητέρα δεν μπορούσε να μείνει άπραγη. Αν και εξασθενημένη, καθάριζε τις εικόνες, τακτοποιούσε την αναφορά στο μικρό ξύλινο κουτί, έβαζε μύρο στο θυμιατό με ένα κουταλάκι και μάθαινε στη σύζυγό μου τον σωστό τρόπο για να ανάβει το καρβουνάκι. «Ό,τι κι αν κάνεις, να το κάνεις σαν να το προσφέρεις στη Θεοτόκο. Αν καθαρίζεις, κάν’ το σαν να ερχόταν Εκείνη να σε επισκεφθεί». Έτσι αγίαζε τα μικρά πράγματα. Καταλάβαμε ότι καμία εργασία δεν είναι ασήμαντη, αν γίνεται με προσευχή.

Πέμπτον, το μάθημα της αόρατης κληρονομιάς που άφησε πίσω της. Όταν έφυγε από τη ζωή, δεν μας άφησε ούτε χρήματα ούτε ακριβά υπάρχοντα. Μας άφησε το κομποσκοίνι της — ένα απλό νήμα από μαύρο μαλλί, φτιαγμένο με τα ίδια της τα χέρια. «Να προσεύχεστε μ’ αυτό· «...κι όταν εσείς οι ίδιοι δεν προσεύχεστε, εκείνη θα προσεύχεται για εσάς». Κι έτσι έγινε. Η γωνιά της προσευχής παραμένει. Το καντήλι της καίει ακόμα και σήμερα. Το αγιασμένο νερό ανανεώνεται, το θυμίαμα τελειώνει και αντικαθίσταται, αλλά η συνήθεια αυτή διατηρείται. Μας δίδαξε ότι η αληθινή κληρονομιά δεν γράφεται σε διαθήκη, αλλά χαράσσεται στις ψυχές εκείνων που μένουν πίσω.

Η Οσία Ελισάβετ έμεινε μαζί μας μόνο για έναν μήνα, κι όμως κατοικεί μέσα μας από τότε. Δεν ήρθε για να αναρρώσει σωματικά από την επέμβαση. Στην πραγματικότητα, ήρθε για να μας αναγεννήσει πνευματικά. Κι αν κάποιος μπει σήμερα στο σπίτι μας και δει εκείνη τη μικρή γωνιά του παραδείσου, ας το γνωρίζει: μια αγία πέρασε κάποτε από εκεί. Και εξακολουθεί να περνά κάθε βράδυ, όταν ανάβει το καντήλι.

Μας δίδαξε επίσης την αφοσίωση στον Κύριο Ιησού Χριστό, στη Θεοτόκο, στον Άγιο Ιωάννη Ιάκωβο τον Χοζεβίτη και σε όλους τους αγίους. Πολλές φορές την ημέρα, απήγγελλε την προσευχή της: «Κύριέ μου και Σωτήρα μου. Παραδίδω τον εαυτό μου σε Εσένα, Χριστέ —Κύριε Ενανθρωπήσαντα, Κύριε Σταυρωθέντα, Κύριε Αναστάντα— για τη συγχώρηση των αμαρτιών μας και για την κληρονομιά της αιώνιας ζωής. Εσύ είσαι το φως μου, η αγάπη μου και η ανάστασή μου. Σε παρακαλώ, Ιησού, μεταμόρφωσέ με σε φως. Αμήν».

Κρατούσε διαρκώς την προσευχή της καρδιάς και μερικές φορές απήγγελλε στίχους του Αγίου Ιωάννη Ιακώβου: «Κάνε το δάκρυ και την "Προσευχή του Ιησού" καλούς σου φίλους· διότι το δάκρυ σβήνει την αιώνια φωτιά, ενώ η προσευχή σε υψώνει στα ύψη».

Οσία Ελισάβετ, πρέσβευε στον Θεό για εμάς τους αμαρτωλούς! Αμήν.

Χάρη, ειρήνη και σωτηρία!

Ο Θεός να μας βοηθά!

Ștefan Popa

Αγαπητοί φίλοι...

«Αγαπητοί φίλοι, μπορούμε να ανάψουμε δέκα κεριά και να βγούμε από την εκκλησία με την ίδια ακριβώς κακία με την οποία μπήκαμε. Μπορούμε να ασπαστούμε τις εικόνες και, λίγες στιγμές αργότερα, να κατασπαράξουμε έναν άνθρωπο με τα λόγια μας. Μπορούμε να ζητήσουμε: "Κύριε, βοήθησέ με!", κι όμως να αρνούμαστε να αποχωριστούμε οτιδήποτε μας απομακρύνει από Εκείνον. Οφείλουμε, λοιπόν, να αναρωτηθούμε σοβαρά τι είδους πίστη βιώνουμε.

Η προσευχή δεν είναι μια συναλλαγή με την οποία πείθουμε τον Θεό να τακτοποιήσει τη ζωή μας, ενώ εμείς παραμένουμε αμετάβλητοι. Η αληθινή προσευχή αρχίζει να πονάει λίγο, επειδή αποκαλύπτει τον δικό σου ρόλο στα πράγματα. Σου λέει: συγχώρεσε, σταμάτα να κρίνεις, διόρθωσε το λάθος, άφησε την υπερηφάνεια, ζήτα συγχώρεση.

Δεν λέω ότι πρέπει να γίνουμε αψεγάδιαστοι από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά πρέπει τουλάχιστον να υπάρχει αγώνας. Αν έπεσες δέκα φορές σήμερα, σήκω έντεκα. Ο Θεός δεν ζητά πνευματικές θεατρικότητες· ζητά μια ειλικρινή καρδιά. Μερικές φορές, η πιο αληθινή προσευχή δεν είναι "Κύριε, άλλαξε τους άλλους", αλλά μάλλον: "Κύριε, ξεκίνα από εμένα. Δείξε μου τι πρέπει να διώξω από την ψυχή μου και δώσε μου τη δύναμη να σταματήσω να δραπετεύω από την αλήθεια".» — π. Πιμέν Βλαντ

Φοράς έναν μικρό σταυρό στον λαιμό σου;

Φοράς έναν μικρό σταυρό στον λαιμό σου; Αν ναι, γνωρίζεις από τι μπορεί να σε σώσει;

Κάποτε ένας μοναχός ρώτησε:

«Είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός;»

«Ναι.»

«Φοράς μικρό σταυρό;»

«Όχι, τον ξέχασα.»

«Τότε τι είδους Χριστιανός είσαι;»

Πρέπει πάντα να φοράς τον Τίμιο Σταυρό στον λαιμό σου, είτε είναι ακριβός και πολύτιμος είτε φθηνός και απλός. Άλλοι θυσίασαν τη ζωή τους και αποκεφαλίστηκαν μόνο και μόνο για να μην βγάλουν τον σταυρό από τον λαιμό τους — όπως ο Άγιος Νεομάρτυρας Ευγένιος από τη Ρωσία. Εσύ γιατί δεν φοράς;

Σε απειλεί κάποιος;

🌺🔥🌺🔥🌺🔥🌺🔥🌺🔥🌺🔥🌺

Πριν από λίγο καιρό, ένας νεαρός άνδρας μας επισκέφθηκε στο κελί μας και μας διηγήθηκε κάτι ανατριχιαστικό:

«Πριν από έναν μήνα περίπου, οδηγούσα από το Ναύπλιο προς την Επίδαυρο. Στη μέση της διαδρομής, ένας ηλικιωμένος μού έκανε σήμα να σταματήσω και να τον πάρω μαζί μου. Τον λυπήθηκα, οπότε σταμάτησα και τον έβαλα μέσα!

Όμως, μετά από λίγα χιλιόμετρα, είδα τον ηλικιωμένο να βγάζει κάτι μαύρο ανάμεσα στα δάχτυλά του —μεγάλα νύχια—, να στρέφεται προς το μέρος μου και να λέει με μίσος:

"Άθλιε! Είσαι τυχερός που φοράς αυτό το καταραμένο πράγμα [εννοώντας τον μικρό σταυρό] στον λαιμό σου, αλλιώς θα σε είχα σκοτώσει!"

Και εξαφανίστηκε αμέσως, αφήνοντας πίσω του μια ανυπόφορη δυσοσμία.» «Τρομοκρατήθηκα τόσο πολύ, Πάτερ, που πούλησα το αυτοκίνητο την επόμενη κιόλας μέρα... Ευτυχώς που φορούσα μικρό σταυρό στον λαιμό μου· αλλιώς, τώρα θα τελούσες το Τρισάγιο για μένα.»

Το βλέπεις, αδελφέ; Δεν αρκεί μόνο να τον φοράς· πρέπει να σφραγίζεις τον εαυτό σου με το σημείο του παντού. Κάνε το σημείο του Σταυρού πάνω σε όλα —πάνω σε ανθρώπους και πράγματα— πριν ξεκινήσεις οποιαδήποτε εργασία, στο μαξιλάρι σου πριν κοιμηθείς, στο τιμόνι πριν οδηγήσεις, πριν από κάθε τηλεφωνική συνομιλία και, κυρίως, πάνω στο φαγητό σου, το οποίο είναι γεμάτο δηλητήριο στις μέρες μας. Ο Τίμιος Σταυρός είναι προστάτης, φύλακας και εξολοθρευτής του διαβόλου.

Ομοίως, το Αγίασμα προσφέρει προστασία και ίαση τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή. Κάθε πρωί, ετοιμάσου να πιεις τρεις γουλιές λέγοντας: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.»

- Έπειτα, άλειψε το πρόσωπό σου με αγιασμό κάνοντας το σημείο του Σταυρού και λέγοντας: «Για τον φωτισμό ψυχής και σώματος.»

- Μετά τα μάτια σου, λέγοντας: «Για να υψώνω τα μάτια μου σε Εκείνον που κατοικεί στους ουρανούς.»

- Μετά το στόμα σου, λέγοντας: «Ας μιλά σοφία, και η μελέτη της καρδιάς μου ας εκφράζει σύνεση.»

- Μετά τον λαιμό σου, λέγοντας: «Ας Σε υμνώ και ας Σε δοξάζω αιώνια.»

- Μετά το στήθος σου, λέγοντας: «Για τη θεραπεία ψυχής και σώματος.»

- Μετά τις παλάμες σου, λέγοντας: «Τα χέρια Σου με έπλασαν και με δημιούργησαν.»

- Μετά τα γόνατά σου, λέγοντας: «Ας βαδίζουν στις οδούς Σου, σε κάθε καλό έργο.»

- Και τέλος, τον αυχένα σου, λέγοντας: «Όποιος θέλει να έρθει πίσω Μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του... ...ας σηκώσει τον σταυρό του και ας Με ακολουθήσει.»

Μια σκέψη για τη σωτηρία από τον π. Ιωαννίκιο του Frăsinei:

Μια σκέψη για τη σωτηρία από τον π. Ιωαννίκιο του Frăsinei:

«Σύντομα, τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα!

Οδεύουμε προς μια Νέα Παγκόσμια Τάξη.»

Είναι κρίμα, γιατί οι άνθρωποι κάνουν ό,τι θέλουν ούτως ή άλλως! Θα δεχτούν το εμβόλιο για χάρη κάποιων προνομίων! Και μάλιστα θα σε θεωρούν «εχθρό» επειδή τους εύχεσαι το καλό!

Όποιος θέλει να ακούσει, ας ακούσει.

Πολλοί θα συνεχίσουν τη ζωή τους χωρίς τις ακολουθίες της Εκκλησίας!

Δεν θα καταφεύγουν πια ούτε καν στην προσευχή μέσω των κινητών τους τηλεφώνων. «Αυτό ήταν», θα λένε, «θεραπευτήκαμε χωρίς τον Θεό, αφού η "επιστήμη" ξέρει τι κάνει...»

Και πολλοί θα απαρνηθούν τον Χριστό.

ΑΛΛΑ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ!»

Υ.Γ. Να είστε δυνατοί, αγαπητοί, και να αγωνίζεστε μέχρι την τελευταία ρανίδα! Μην απελπίζεστε, διότι ο Θεός θα σας ανοίγει πάντα δρόμο για να πορευτείτε προς τη σωτηρία!

Ας ελπίζουμε και ας προσευχόμαστε, και ας εμπιστευτούμε ολόκληρη τη ζωή μας στον Χριστό τον Θεό μας!

                        

Ο ανακριτής και ο μάρτυρας.

Όταν με συνέλαβαν, ο ανακριτής έσκισε τον σταυρό από τον λαιμό μου και τον πέταξε στον κάδο των σκουπιδιών. Τον πήρα πίσω. Με χτύπησε άγρια ​​και πέταξε πάλι τον σταυρό στα σκουπίδια. Δεν το έβαλα κάτω. Σήκωσα τον σταυρό άλλη μια φορά, κι εκείνος με ποδοπάτησε. Μετά από οκτώ ή εννέα προσπάθειες, ο αξιωματικός υποχώρησε. Με άφησε ήσυχο... Όσο βρισκόμουν στο δωμάτιο των βασανιστηρίων, επαναλάμβανα στον εαυτό μου: «Υπόμεινε! Μην ντροπιάσεις τον Χριστό».

— Πατέρας Adrian Făgețeanu

Μια γυναίκα που επισκεπτόταν ένα μοναστήρι παραπονέθηκε για τον σύζυγό της σε έναν ευσεβή γέροντα, λέγοντας:

Μια γυναίκα που επισκεπτόταν ένα μοναστήρι παραπονέθηκε για τον σύζυγό της σε έναν ευσεβή γέροντα, λέγοντας:

«Πάτερ, ο σύζυγός μου είναι τόσο δύστροπος και γκρινιάρης, που δεν αντέχω άλλο. Τσακωνόμαστε συνεχώς και δεν ξέρω πώς να τον συνεφέρω».

Κατανοώντας την κατάσταση και θέλοντας να προσφέρει έναν τρόπο αποκατάστασης της ειρήνης στην οικογένεια, ο γέροντας της είπε:

«Πήγαινε στην τράπεζα του μοναστηριού και ζήτα από τον υπεύθυνο αδελφό να σου δώσει ένα μπουκάλι νερό από το πηγάδι της μονής, για να το πάρεις στο σπίτι σου. Όταν επιστρέψει ο σύζυγός σου, πάρε μια γουλιά από αυτό το νερό. Κράτησέ το προσεκτικά στο στόμα σου και τότε θα δεις το θαύμα».

Η γυναίκα έκανε ακριβώς ό,τι της ζητήθηκε. Όταν ο σύζυγός της γύρισε σπίτι εκείνο το βράδυ, ήταν φανερό ότι βρισκόταν σε κακή διάθεση — κουρασμένος και ευέξαπτος. Αμέσως, η γυναίκα πήρε μια γουλιά από το μυστηριώδες νερό και προσπάθησε να μην το αφήσει να βγει από το στόμα της. Πράγματι, ο σύζυγός της σύντομα σώπασε. Έτσι, η καταιγίδα εκείνης της βραδιάς πέρασε γρήγορα. Μια άλλη φορά, η γυναίκα χρησιμοποίησε πάλι εκείνο το θαυμάσιο φάρμακο και, για άλλη μια φορά, η ησυχία και η ειρήνη επικράτησαν στο σπίτι τους. Από εκείνη τη στιγμή, ο σύζυγος έγινε άλλος άνθρωπος· μεταμορφώθηκε. Της μιλούσε με καλοσύνη και εξήρε την πραότητα και την υπομονή της. Γεμάτη χαρά για την αλλαγή του συζύγου της, η γυναίκα έσπευσε πίσω στον γέροντα και του μίλησε για την επιτυχία που είχε με το θαυματουργό νερό. — Δεν ήταν το νερό από το πηγάδι του μοναστηριού που έκανε το θαύμα, είπε ο πατέρας, αλλά η σιωπή σου. Παλαιότερα, μάλωνες τον σύζυγό σου όταν γύριζε κουρασμένος από τη δουλειά και τον εκνεύριζες φέρνοντάς του αντιρρήσεις. Η σιωπή σου, όμως, μαλάκωσε την καρδιά του.

Διά των πρεσβειών της Υπεράγνου Μητρός Σου και πάντων των Αγίων, Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν μας και σώσον μας!

Μια ημέρα ευλογημένη από τον Κύριο!

Π. Ιγνάτιος

Θαυμαστά σημεία τής Οσίας Μητέρας Ελισάβετ τής Ρουμάνας.

Μετανοήστε, αδελφοί, μετανοήστε!

Ο Ιερομόναχος Βαρλαάμ Μπάρσα, ηγούμενος της Μονής Κορλατσένι (στην επαρχία Σουτσάβα) και πνευματικός πατέρας της Οσίας Μητέρας Ελισάβετ, διηγήθηκε ότι, κατά την επιστροφή της από την Ιερουσαλήμ, η Μητέρα είχε μεταμορφωθεί πλήρως — σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν κανείς δεν μπορούσε πλέον να την καταλάβει. Κάτι είχε συμβεί στη Μητέρα μας· προσευχόταν, έκλαιγε και κραύγαζε: «Μετανοήστε, αδελφοί, μετανοήστε!» Όπως συνηθίζεται να λέγεται, είναι πιθανό η Μητέρα Ελισάβετ να είχε ανέβει ταχύτατα αρκετά πνευματικά σκαλοπάτια, φτάνοντας στο ύψιστο επίπεδο. Πνευματικά μιλώντας, έβλεπε και άκουγε τα πάντα. Επιπλέον, ο Πατέρας έλεγε ότι, όταν προσευχόταν, το ίδιο το όρος Γιουμαλάου έτρεμε. Διέθετε μια θαυματουργή δύναμη στα λόγια, τις προσευχές και τις πράξεις της· ό,τι έλεγε, πραγματοποιούνταν.

Τι είδους δύναμη θα μπορούσε να είναι αυτή; Δεν είναι ανθρώπινη δύναμη. Από μόνος του, ο άνθρωπος δεν έχει τη δύναμη να μετακινήσει ούτε έναν κόκκο σκόνης χωρίς το θέλημα του Θεού. Οι Άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν ότι υπάρχουν τρία μεγάλα στάδια πνευματικής ανόδου: η κάθαρση (*πράξις*) — ο αγώνας κατά των παθών· ο φωτισμός (*θεωρία*) — ο νους φωτίζεται και αρχίζει να αντιλαμβάνεται τις πνευματικές αιτίες των πραγμάτων· και η τελείωση ή θέωση (*θέωσις*) — κατά την οποία ο άνθρωπος γίνεται φορέας του Αγίου Πνεύματος.

Η τριετής αποστολή της Μητέρας Ελισάβετ στην Ιερουσαλήμ, στον Πανάγιο Τάφο, δεν ήταν μάταιη. Επιδόθηκε σε αυτό που οι Πατέρες αποκαλούν «εσωτερικό αγώνα». Πήγε στον δικό της Γολγοθά. Και εκεί, όπως λέει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, της χαρίστηκε το «βάπτισμα των δακρύων». Γι’ αυτό έκλαιγε και κανείς δεν την καταλάβαινε πια. Διότι ο άνθρωπος που έχει γευτεί έναν άλλον κόσμο δεν μπορεί πλέον να μιλήσει τη γλώσσα αυτού του κόσμου. Η γλώσσα του γίνεται μία και μόνη λέξη: «Μετανοήστε!»

Τι δύναμη διέθετε; Οι άγιοι την αποκαλούν με δύο ονόματα: δύναμη της πνευματικής ενόρασης και της πρόβλεψης. «Έβλεπε και άκουγε τα πάντα από πνευματική σκοπιά» — αυτό δεν είναι τηλεπάθεια, όπως θα μπορούσαν να νομίζουν οι ξένοι προς την πνευματική ζωή. Είναι το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που είναι γνωστό ως *διάκρισις*. Όταν ο ανθρώπινος νους καθαρίζεται από την ακαθαρσία των λογισμών, η καρδιά γίνεται σαν καθαρός καθρέφτης που αντικατοπτρίζει τις σκέψεις των άλλων — όχι για να τις κρίνει, αλλά για να συμπάσχει γι' αυτές. Γι' αυτό και εκείνη κραύγαζε με όλη της τη δύναμη: «Μετανοήστε!» — επειδή έβλεπε την άβυσσο προς την οποία οδεύαμε, ενώ εμείς γελούσαμε.

Εκεί βρισκόταν η δύναμη της καθαρής προσευχής — της προσευχής της καρδιάς. «Το όρος Γιουμαλάου έτρεμε όταν προσευχόταν εκείνη». Μπορεί να πιστεύουμε ότι το βουνό σείστηκε υλικά. Ίσως ναι, ίσως όχι. Όμως, στη γλώσσα των Πατέρων, το «τρέμει το βουνό» σημαίνει ότι η προσευχή της είχε εισέλθει στην κατάσταση που ονομάζεται «προσευχή της θεωρίας». Είναι η προσευχή που περιγράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, κατά την οποία ο νους κατέρχεται στην καρδιά και κραυγάζει προς τον Θεό χωρίς λόγια. Είναι η ίδια δύναμη που κατείχε ο Ηλίας όταν συγκράτησε τους ουρανούς, ή ο Μωυσής στο Σινά.

Τα λόγια της επαληθεύονταν —«ό,τι έλεγε, αυτό συνέβαινε»— διότι δεν μιλούσε πλέον εκείνη. Ήταν ο Χριστός που μιλούσε μέσα από αυτήν. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ουκέτι ζω εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλάτας 2:20). Όταν ο άνθρωπος φτάνει στο τελικό στάδιο, το θέλημά του ταυτίζεται με το θέλημα του Θεού. Και τότε, ό,τι κι αν ζητήσει, ο Θεός το εκπληρώνει, διότι δεν ζητά πλέον τίποτα για τον εαυτό του.

Γι' αυτό και ο πατήρ Βαρλαάμ κατανοούσε την κατάσταση. Η Μητέρα μας δεν είχε αλλάξει προς το χειρότερο. Είχε ανέλθει πέρα ​​από τα γήινα σκαλοπάτια. Είχε περάσει —όπως έλεγε ο πατήρ Κλεόπας— «πέρα από το πέπλο αυτού του κόσμου». Και από την άλλη πλευρά, μας έβλεπε να φιλονικούμε για ασήμαντα πράγματα, να συσσωρεύουμε θησαυρούς που φθείρονται και να πεθαίνουμε χωρίς να έχουμε εξομολογηθεί τις αμαρτίες μας. Και η μόνη λέξη που μπορούσε να διαπεράσει το τείχος της κώφωσής μας ήταν η κραυγή του Ιωάννη του Προδρόμου — η κραυγή του ίδιου του Χριστού στην αρχή της διακονίας Του: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών».

Η δύναμη της Αγίας Οσίας Ελισάβετ, αδελφοί, δεν ήταν δύναμη μαγική. Ήταν η δύναμη του Αγίου Πνεύματος που ενεργούσε μέσα από ένα κεκαθαρμένο σκεύος. Ήταν η δύναμη της αγάπης που πονά.

Αγία Οσία Ελισάβετ, πρέσβευε στον Θεό για εμάς! Αμήν. Χάρη, ειρήνη και σωτηρία!

Κύριε, βοήθησέ μας.

Με το Σημείο του Σταυρού θριαμβεύουμε... όταν γίνεται το Σημείο του Σταυρού, ο διάβολος δεν έχει πλέον τη δύναμη να σε βασανίσει»... (Πατήρ Καλιστράτ Τσιφάν)

 «Με το Σημείο του Σταυρού θριαμβεύουμε... όταν γίνεται το Σημείο του Σταυρού, ο διάβολος δεν έχει πλέον τη δύναμη να σε βασανίσει»... (Πατήρ Καλιστράτ Τσιφάν)

... «Αυτός που σφραγίζει τον εαυτό του με τον Τίμιο Σταυρό όταν ξεκινά ένα ταξίδι, προστατεύεται από τον κίνδυνο.

- Αυτός που σφραγίζει το μαξιλάρι του με τον Τίμιο Σταυρό, προστατεύεται από τον κίνδυνο κατά τη διάρκεια του ύπνου.

- Αυτός που σφραγίζει το κάρο ή το αυτοκίνητο που χρησιμοποιεί για τη δουλειά του και ξεκινά το ταξίδι με το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, προστατεύεται από τον κίνδυνο.

- Αυτός που σφραγίζει το φαγητό του, προστατεύεται από τον κίνδυνο.

- Αυτός που σφραγίζει το κρεβάτι του, προστατεύεται από τον κίνδυνο.

- Η μητέρα που σφραγίζει την κούνια του παιδιού της με το Σημείο του Τιμίου Σταυρού —οτιδήποτε, είτε πρόκειται για ζώο ή οποιοδήποτε πλάσμα, για λουλούδι ή κήπο— όλα πρέπει να σφραγίζονται με το Σημείο του Τιμίου Σταυρού!

- Ηθικό δίδαγμα:

...Κάνε το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, οποτεδήποτε και οπουδήποτε...

"Όταν κάνουμε το Σημείο του Σταυρού, ο δαίμονας δεν έχει πλέον τη δύναμη να μας βασανίσει."»

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιουστινιανός Chira (1921–2016) γράφει.

«Όταν είσαι λυπημένος, όταν είσαι ταραγμένος, όταν αντιμετωπίζεις πειρασμούς, μην αφήνεις τον εαυτό σου να κλονιστεί. Πήγαινε στον αδελφό σου και άνοιξε μια συζήτηση: "Πώς είσαι, αδελφέ;" — χωρίς να του πεις ότι ήρθες επειδή νιώθεις βαθιά αγωνία. Μίλησε για απλά, καθημερινά πράγματα. Η θλίψη ίσως διαλυθεί και θα αντλήσεις δύναμη από τη δική του δύναμη.»

Αρχιεπίσκοπος Ιουστινιανός Chira (1921–2016) ήταν:

Αρχιεπίσκοπος της Μαραμούρες και Σατμάρ στη Ρουμανία.

Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1921 στο Plopiș της Μαραμούρες.

Το 1941 πήγε στη Μονή Rohia, όπου έγινε μοναχός με το όνομα Ιουστινιανός.

Υπηρέτησε ως ηγούμενος της Μονής Rohia σχεδόν 30 χρόνια.

Το 1973 χειροτονήθηκε επίσκοπος-βικάριος.

Το 1990 εξελέγη επίσκοπος της ανασυσταθείσας Επισκοπής Μαραμούρες και Σατμάρ.

Το 2009 έλαβε τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου επί τιμή.

Εκοιμήθη στις 30 Οκτωβρίου 2016, σε ηλικία 95 ετών. 

Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για την πνευματική του ζωή, το ποιμαντικό του έργο και την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας κατά την περίοδο του κομμουνισμού. 

ΠΡΟΗΓ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ O ΔΙΑΚΟΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

The Chinese Monk Who Lives on Mount Athos. " I Came Here and Fell in Love with the Place"

The Chinese Monk Who Lives on Mount Athos. " I Came Here and Fell in Love with the Place"

Σκήτη Αγίας Άννης.Αγιον Όρος.

Πώς βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός; Το θαύμα της Αγίας Ελένης.

 

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ .

 

Πατήρ Ιωάννης Ντάσι για τό ερημητήριο στά Καρπάθια.

Μνήσθητι, Κύριε· σώσον, Κύριε· βοήθησον, Κύριε· ίασαι, Κύριε· και φύλαξον, Κύριε, όλους εκείνους που έβαλαν έστω και ένα λιθάρι στο ερημητήριο όπου κατοικούμε, καθώς και εκείνους που θα βάλουν, και κάθε άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο που πιστεύει σε Εσένα, τον Αληθινό Θεό!

ELDER IGNATIOS - WHAT TRUE LOVE IS & HOW TO FIND IT."ΓΕΡΩΝ ΙΓΝΑΤΙΟΣ - ΠΩΣ & ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ.

 

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ!

 

Σήμερα, ο Arvo Pärt κλείνει τα 91 του χρόνια.

🎵 Σήμερα, ο Arvo Pärt κλείνει τα 91 του χρόνια.

- Εσθονός συνθέτης, γεννημένος στις 11 Σεπτεμβρίου 1935.

- Ένας από τους πιο αναγνωρισμένους σύγχρονους συνθέτες.

- Αναδείχθηκε τη δεκαετία του 1960 ως μορφή της μουσικής πρωτοπορίας της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά ήρθε σε σύγκρουση με το σοβιετικό καθεστώς.

- Μετά από μια μακρά καλλιτεχνική κρίση, επέστρεψε το 1976 με μια ιδιαίτερη μουσική γλώσσα, γνωστή ως *tintinnabuli* (λατινικός όρος που σημαίνει «μικρό καμπανάκι»).

- Αυτή η φάση του δημιουργικού του έργου επηρεάστηκε από την αυξανόμενη πίστη του, τη θρησκευτική γραμματεία, το γρηγοριανό μέλος, τη μεσαιωνική πολυφωνία και την ορθόδοξη μουσική παράδοση.

- Την ίδια περίοδο, ανακάλυψε τα συγγράμματα του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη και ασπάστηκε την Ορθοδοξία.

- Διατηρούσε προσωπικό δεσμό με τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ, τον οποίο γνώρισε τη δεκαετία του 1980 στη Μεγάλη Βρετανία.

- Η διδασκαλία και τα λόγια ενθάρρυνσης του Αγίου Σωφρονίου τον στήριξαν καθώς προσαρμοζόταν στη ζωή στη Δύση.

- Το 1980 εγκατέλειψε τη Σοβιετική Εσθονία, εγκαθιστάμενος αρχικά στη Βιέννη και αργότερα στο Βερολίνο.

- Γνωστά έργα: "Fratres", "Spiegel im Spiegel", "Te Deum", "Passio", "Berliner Messe", "Adam's Lament", "Für Alina".

- Θεωρείται ο εν ζωή συνθέτης με τις περισσότερες εκτελέσεις έργων παγκοσμίως (σύμφωνα με την κατάταξη του Bachtrack).

- Το 2013 έλαβε τον τίτλο του Άρχοντα από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄,

- και το 2026 —το Μετάλλιο Γκαίτε (Goethe-Medaille) στη Βαϊμάρη. Πηγή: Basilica News Agency

Φωτογραφία: Ο Arvo Pärt με τον Άγιο Σωφρόνιο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, στη Μονή του Έσσεξ.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΕ ΤΟΠΟ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΟΥ.

 

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ.

 

«Θεοτόκε, ἀπαρχὴ ἀληθῶς τῶν τιμιωτάτων…» 

Μέσα σε αυτό το μικρό, αλλά πολύτιμο βιβλίο, το οποίο επιμελήθηκε ο π. Αριστομένης Ματσάγγας και του οποίου την έκδοση φρόντισε η ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ, κρύβεται ένα ταπεινό, αλλά ουσιαστικό αφιέρωμα στο Ιερό Πρόσωπο της Παναγίας μας.

Στις σελίδες του συγκεντρώνονται κείμενα σημαντικών θεολόγων και πνευματικών μορφών, όπως του Γεωργίου Φλωρόφσκυ, του Ιωάννου Δαμασκηνού, του Φιλοθέου Κοκκίνου, του Παναγιώτη Νέλλα, του Αθανασίου Γέφτιτς, του Καλλίστου Γουέαρ και άλλων, που φωτίζουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, το πάνσεπτο Πρόσωπο της Θεοτόκου.

Και όλος αυτός ο πνευματικός πλούτος μοιάζει να έχει έναν απλό, αλλά βαθύ σκοπό:

Να σταθούμε λίγο μπροστά στην Παναγία.

Να Την γνωρίσουμε βαθύτερα.

Να Την αγαπήσουμε περισσότερο.

Να αφήσουμε την καρδιά μας να στραφεί προς Εκείνη.

Και, τελικά, μέσα από Εκείνη, να πλησιάσουμε περισσότερο τον Χριστό.

Γιατί η Παναγία δεν κρατά ποτέ τον άνθρωπο για τον εαυτό Της.

Τον οδηγεί πάντοτε στον Υιό Της.

Στα κλιμακώδη μονοπάτια του Αθώ, ο άνθρωπος καταλαβαίνει πόσο λίγο χρειάζεται να πλησιάσει στον Θεό.

 

Στα κλιμακώδη μονοπάτια του Αθώ, ο άνθρωπος καταλαβαίνει πόσο λίγο χρειάζεται να πλησιάσει στον Θεό. Ένα στενό μονοπάτι, μια πέτρα, η βαθιά θάλασσα και η σιωπή ενός μοναχού είναι μερικές φορές το πιο δυνατο κηρύγμα από πολλά λόγια. Εκεί, κάθε βήμα απαιτεί υπομονή, κάθε ανέβασμα μοιάζει με τη μάχη της ψυχής, και κάθε βημα θυμίζει πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χαθεί όταν σταματά να κρατά τα μάτια του στον Χριστό.

Στην Ιερή Βουνο, δεν ανεβαίνεις απλα το βουνό. Ανεβαίνεις, σιγά-σιγά, προς τον εαυτό σου. Αφήνεις πίσω τον θόρυβο, την βιασύνη και τα πράγματα, που νόμιζες απαραίτητα, και ανακαλύπτεις ότι η ψυχή μπορεί να ζήσει με πολύ λίγα αν έχει τον Θεό. Και όταν βλέπεις έναν μοναχοφόρο να περπατάει μόνος σε μια πέτρα, με τη θάλασσα κάτω του και τον ουρανό μπροστά, φαίνεται ότι καταλαβαίνεις διαφορετικά τα λόγια: "Θεέ, στα χέρια σου η ζωή μου είναι." "Αθώς δεν υπόσχεται μια εύκολη ζωή, αλλά μια αληθινή, στην οποία η σιωπή γίνεται προσευχή, η αφέλεια γίνεται θυσία, και η μοναξία είναι γεμάτη από την παρουσία του Θεού."

( Σταυρός στην θύρα αγιορείτικου κελιού. Ο άγιος Παΐσιος έδωσε αυτόν τον ξύλινο Σταυρό στον Γέροντα του κελιού και του είπε:

ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Τίμιε και ζωοποιέ Σταυρέ του  Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, σώζε πάντας ημάς, ως τείχος της οικουμένης απόρθητον, του Χριστού λαμπροφόρον στρατήγημα! Θραύσον δε τους αντιλέγοντας, ίνα γνώσι πάντες την αήττητόν σου δύναμιν. Δι' ευχών της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, αμήν!

( Ευχές εκ των οίκων και του κανόνος του Τιμίου Σταυρού)

( Σταυρός στην θύρα αγιορείτικου κελιού. Ο άγιος Παΐσιος έδωσε αυτόν τον ξύλινο Σταυρό στον Γέροντα του κελιού και του είπε:

" Να τον βάλεις στην εξώπορτα. Θέλω όταν έρχομαι να τον βλέπω "! )

Αναμνήσεις από τον Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Κασράτζε.

Ετοιμαζόμουν να παρακολουθήσω τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής, αλλά φυσικά έπρεπε να παρευρεθώ και στην ακολουθία του Σαββάτου. Είχα επίσης προσκληθεί σε ένα πάρτι τη Δευτέρα και χρειαζόταν να αγοράσω ένα καινούργιο φόρεμα. Έτσι, σκέφτηκα ένα «έξυπνο σχέδιο»: θα διάλεγα το φόρεμα το Σάββατο και —εφόσον δεν θα είχα χρόνο να πάω στην εκκλησία του Αρχαγγέλου για εξομολόγηση (ίσως θυμάστε τις απίστευτα μεγάλες ουρές για την εξομολόγηση στον πατέρα Μιχαήλ τα Σάββατα)— θα παρακολουθούσα την ακολουθία σε μια εκκλησία κοντά στο σπίτι μου και θα εξομολογούμουν κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής.

Ακριβώς αυτό έκανα. Επιπλέον, διάβασα ένα μέρος των προσευχών πριν από τη Θεία Κοινωνία το βράδυ και το υπόλοιπο κατά τη διάρκεια της ίδιας της Λειτουργίας. Την Κυριακή, όταν βγήκε ο πατέρας Μιχαήλ, τον πλησίασα και εξομολογήθηκα. Ο πατέρας Μιχαήλ παρέμεινε σιωπηλός, οπότε —νομίζοντας ότι ήμουν έξυπνη— τον προέτρεψα: «Πάτερ Μιχαήλ, τελείωσα την εξομολόγησή μου· θα διαβάσετε την ευχή της συγχώρεσης για μένα;» Μετά από μια σύντομη παύση, ο πατέρας Μιχαήλ μου είπε αυστηρά: «Παιδί μου, δεν ξέρεις τι είπε ο Κύριος; Μην αναζητάς τι θα φορέσεις ή τι θα ντυθείς...» (ύψωσε τη φωνή του σε αυτά τα λόγια) «...αλλά ζήτα πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα αυτά θα σου δοθούν επιπλέον». Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Δεν μπορώ να σου δώσω την ευλογία να κοινωνήσεις σήμερα· ξέρεις και μόνη σου ότι δεν είσαι έτοιμη γι' αυτό, έτσι δεν είναι; Πήγαινε, προετοιμάσου κατάλληλα και κοινώνησε την επόμενη εβδομάδα».

Φυσικά, δεν ανέφερα το θέμα του φορέματος —το είχα μάλιστα ξεχάσει κιόλας— αλλά ο πατέρας Μιχαήλ δεν θα ήταν ο πατέρας Μιχαήλ αν δεν το είχε διαισθανθεί...

Πάτερ Μιχαήλ, χρόνια πολλά στην αιώνια ζωή! Προσευχήσου για εμάς!

Λέλα Τουγκούσι

Αναμνήσεις από τον Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Κασράτζε

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 36

 

Ο Ιερομόναχος Ιωάσαφ (Σβέτσοφ) μοιράζεται τις εντυπώσεις του από τα τελευταία χρόνια της ζωής του Πατέρα Ιωάννη, όταν έγινε μοναχός σε κελί:

«Είναι δύσκολο να μιλήσουμε για έναν άνθρωπο που ήταν μια φωστήρας στην εποχή μας, η πιο λαμπρή προσωπικότητα στο μοναστήρι. Αλλά τα τελευταία χρόνια

Η ζωή έχει αλλάξει δραματικά. Δεν έχει απομείνει κανένα ορατό πάθος, κανένας εκρηκτικός ζήλος για το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και τον σκοπό της σε αυτόν τον κόσμο και στην αιωνιότητα. Δεν υπάρχει ζήλος για την ανωτερότητα και την ευπρέπεια της λατρείας, καμία σχολαστική ακρίβεια και καθαρότητα σε ολόκληρη την εξωτερική της εμφάνιση. Δεν ακούγονται θριαμβευτικές κραυγές θριάμβου, στα αναγνώσματα Ευαγγελίου με τόνο που να μεταφέρει τις εμπειρίες μιας καρδιάς που ζει από Αυτόν. Δεν ακούγονται μακρές συζητήσεις για το πώς να ενεργήσει κανείς καλύτερα σε αυτή ή εκείνη την κατάσταση, οι οποίες είναι όλες ακόμα χρωματισμένες με αναμνήσεις του παρελθόντος που έζησε. Αυτό που είναι ορατό είναι μόνο η ήσυχη, παιδική πραότητα των γηρατειών, ένας άνθρωπος που έχει αφιερωθεί και παραδοθεί ολοκληρωτικά στον Θεό.

Είναι δύσκολο να γράψω γι' αυτό. Δύσκολο να μιλήσω γι' αυτό. Ακόμα πιο δύσκολο να το κατανοήσω. Κι όμως μας είχε προειδοποιήσει γι' αυτό πριν από πολύ καιρό. Πριν από περίπου δέκα χρόνια, πήγαμε σε αυτόν, χτυπώντας την πόρτα, περιμένοντας. Ο ιερέας βγήκε και είπε: «Γιατί ήρθατε σε μένα; ​​Είμαι ήδη νεκρός, έχω φύγει».

Τώρα που έφυγε, συνειδητοποιείς πόσο λίγο τον εκτιμούσαμε, πόσο λίγο τον αγαπούσαμε και, παραδόξως, μερικές φορές τον αγανακτούσαμε κιόλας. Και τώρα που έφυγε, έχει γίνει σαφές σε όλους ότι μόνο η δύναμη του πνεύματός του, η δύναμη της αγάπης του, επέφερε αόρατα πνευματική μεταμόρφωση σε εμάς και μέσα μας. Απέκτησε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος σε τέτοιο βαθμό που φώτισε τις ψυχές και τις καρδιές μας, μόλις που τρεμόπαιξε προς τον Θεό. Το παράδειγμα της ζωής του μας έδειξε ότι δυσκολίες όπως ο διωγμός, η στέρηση, η φτώχεια και οι κακουχίες δεν μας εμπόδισαν, αλλά μάλλον μας σκλήρυναν και μας ενίσχυσαν στο μονοπάτι της ακολουθίας του Χριστού.

Και θα ήθελα να αποδώσω στον Πατέρα τα εγκωμιαστικά λόγια του Αγίου Εφραίμ του Σύρου: «Όποιος μένει στην αλήθεια είναι αληθινά πάντα ευάρεστος στον Θεό και χρήσιμος σε όλους τους ανθρώπους, ωραίος στην αδελφοσύνη και σωστός σε κάθε πράξη».

Ο Ηγούμενος Νικόλαος (Παραμόνοφ) θυμάται την αόρατη συνάντησή του με τον Πατέρα Ιωάννη.

Η τελευταία μου επικοινωνία με τον πατέρα μου έγινε το Πάσχα, έξι μήνες πριν από τον θάνατό του. Ο πατέρας δεν δεχόταν πλέον κόσμο, αλλά γνωρίζοντας πού ήταν τα παράθυρα του κελιού του, στάθηκα από κάτω και άρχισα να προσεύχομαι. Και ξαφνικά, απροσδόκητα, άκουσα τον πατέρα Ιωάννη στο κελί του να ψέλνει με αγαλλίαση: «Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών, θάνατον καταπατώντας...» Έτσι έψαλε το πασχαλινό τροπάριο τρεις φορές, και η προσευχή του μετέδιδε το συναίσθημα μιας νικηφόρας ψυχής, που ξεπερνά όλες τις γήινες αδυναμίες. Και παρηγορήθηκα, ακούγοντας τη χαρά του, που κατέβαινε από την αιωνιότητα. Η νίκη της ζωής επί του θανάτου εισήλθε αισθητά στην ψυχή μου. Μέσω του πατέρα Ιωάννη, μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, ο Κύριος μας αποκάλυψε την πνευματική χαρά που δίνει ζωή σε όλα όσα βρίσκονται στη γη. Και θυμήθηκα έναν από τους πασχαλινούς χαιρετισμούς του προς όλους μας:

«Σήκω, Ορθόδοξη Ρωσία! Η αθανασία, με τη λαμπρή πασχαλινή της χαρά, χτυπά την πλέον θλιμμένη καρδιά σου!»

Η αθανασία ζούσε ήδη μέσα του, ζώντας τις τελευταίες ημέρες της επίγειας ζωής του, σε όλη της την πληρότητα, μαρτυρώντας στον κόσμο ότι από εκείνο το καταφύγιο όπου πήγαινε, έλαμπε το φως της ατελείωτης χαράς της ζωής, που γεννήθηκε και ωρίμασε εδώ, τώρα, στη γη.

Ο «Πασχαλινός Πατέρας» πήγε στο Αιώνιο Πάσχα!

Από τις αναμνήσεις και τα γεγονότα που παρουσιάζονται στο βιβλίο μας, μόνο ένα πράγμα απομένει: ένα σημαντικό ή, όπως συνηθίζεται πλέον να λέγεται στον κόσμο, ένα γεγονός «ορόσημο».

 

2000. Δεκέμβριος.

...Στο κατώφλι του νέου αιώνα, ο πατήρ Ιωάννης πέρασε αρκετές μέρες σε απόλυτη απομόνωση. Δεν βγήκε από τη μοναξιά του, ούτε μέρα ούτε νύχτα. Όταν επέστρεψε, το πρόσωπό του έφερε για πολύ καιρό τη λάμψη ενός απόκοσμου κόσμου.

 

Έδωσε στον υπάλληλο του κελιού του έναν φάκελο. Στο ερωτηματικό της βλέμμα, ψέλλισε μια λέξη: «Κοίτα». Μέσα υπήρχαν δύο φύλλα τετράγωνου χαρτιού. Το ένα είχε μια ακανόνιστη άκρη, προφανώς σκισμένη βιαστικά.

Από τα γραφόμενα, ήταν σαφές ότι ο Θεός είχε εμπιστευτεί στον Πατέρα Ιωάννη το όραμα του μυστηρίου της ζωής στην εποχή μας. Ο Πατέρας Ιωάννης το πήρε μαζί του. Για δύο συνεχόμενες ημέρες, επαναλαμβάνοντας το ίδιο όραμα, ο Κύριος μέσω αυτού έδωσε τη Διαθήκη Του στους ζωντανούς:

«Στάσου και δες τι έχω επιτρέψει για την κατανόησή σου χωρίς τον ξαφνικό θάνατο ανθρώπων.»

Μην ψάχνεις τους ενόχους, μην ψάχνεις τους ενόχους!

Προσευχήσου! Να είσαι προσεκτικός στη ζωή πάντα και σε όλα.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου, 11:45 π.μ.

Στο δεύτερο φύλλο είναι γραμμένο το ίδιο κείμενο λέξη προς λέξη και από κάτω η ημερομηνία:

Τρίτη 23/5 23:45

Και τα δύο φύλλα φέρουν την υπογραφή του Πατέρα Ιωάννη.

Ο μοναχός Πατέρας Ιωάννης του Θεού πέρασε μέσα από τα ορμητικά νερά της σύγχρονης ζωής μας και έγινε διαφορετικός σε αυτόν τον κόσμο, δεν έγινε εκ του κόσμου τούτου και εισήλθε με τον Σταυρό της ζωής του στη χαρά της Αναστάσεως.

Ποιος γνωρίζει και μπορεί να μετρήσει το βάθος και το μυστήριο της ζωής του;

Ένα από τα απομνημονεύματα που έγραψε γι' αυτόν αναφέρει: «Έκανε τον εαυτό του διαφανή, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να δουν τον Θεό μέσα από αυτόν».

Ο ίδιος ο Πατέρας Ιωάννης, σταματώντας κάθε εκδήλωση προσοχής στον εαυτό του, είπε:

«Αναμνήσεις; Ποιες αναμνήσεις; Για ποιον πρόκειται; Ένας άνθρωπος που πέρασε όλη του τη ζωή σε ένα πανηγύρι; Έχω μόνο μία ανάμνηση: να ζήσω και να πεθάνω, να ζήσω και να πεθάνω!!!»

 

ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Βιογραφικά στοιχεία

 

Γεννήθηκε στις 11 Απριλίου 1910 στο Όρελ.

Στις 13 Απριλίου 1910, βαπτίστηκε με το όνομα Ιωάννης προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία στην πόλη Ορέλ.

Το 1929 αποφοίτησε από το λύκειο στο Όρελ.

Το 1932 μετακόμισε στη Μόσχα και εργάστηκε ως λογιστής μέχρι το 1945.

Στις 14 Ιανουαρίου 1945 χειροτονήθηκε διάκονος.

Στις 7 Οκτωβρίου 1945, πέρασε τις εξωτερικές εξετάσεις για το μάθημα της Θεολογικής Σχολής.

Στις 25 Οκτωβρίου 1945 χειροτονήθηκε ιερέας και τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό της Γεννήσεως του Χριστού στην περιοχή Ιζμαΐλοφσκι της Μόσχας. Υπηρέτησε μέχρι το 1950.

Από το 1947 έως το 1950 σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας.

Στις 30 Απριλίου 1950, συνελήφθη και καταδικάστηκε βάσει του Άρθρου 58-10. Εξέτισε την ποινή του σε στρατόπεδο εργασίας μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 1955 (αποκαταστάθηκε στις 15 Ιουνίου 1989).

Από το 1955 έως το 1967 υπηρέτησε στις ενορίες των επισκοπών Πσκοφ και Ριαζάν.

Στις 10 Ιουλίου 1966 εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάννης προς τιμήν του Αποστόλου Ιωάννη του Θεολόγου.

Από το 1967 έως το 2006 – κάτοικος της Μονής Πσκοφ-Πεχέρσκι.

8 1970 προήχθη στο βαθμό του ηγουμένου.

Το 1973 προήχθη στο οφίκιο του αρχιμανδρίτη.

Το 1978 του απονεμήθηκε το Τάγμα του Αγίου Πρίγκιπα Βλαντιμίρ, 3ου βαθμού.

Το 1980 του απονεμήθηκε το Τάγμα του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ, 3ου βαθμού.

Το 1989 του απονεμήθηκε ένας δεύτερος σταυρός με παράσημα.

Το 2000 του απονεμήθηκε το Τάγμα του Μακαρίου Πρίγκιπα Δανιήλ της Μόσχας, 2ου βαθμού.

Το 2005 του απονεμήθηκε το Τάγμα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, Α' βαθμού.

Στις 5 Φεβρουαρίου 2006, ανήμερα μνήμης των Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσίας, εκοιμήθη προς Κύριον. Τάφηκε στις σπηλιές που δημιούργησε ο Θεός.

 

Από το αρχείο του Αρχιμανδρίτη Ιωάννη*

Η αποτυχία των αντιρρήσεων κατά του μοναχισμού

Ι. Στην εποχή μας, ακούγονται διάφορες αντιρρήσεις κατά του μοναχισμού, η ασυνέπεια των οποίων αποδεικνύεται εύκολα. Επιπλέον, πρέπει να εκπλήσσεται κανείς με το πώς μπορεί κάποιος να αντιτίθεται σε κάτι που δεν αξίζει μομφής, αλλά, αντίθετα, την πιο ένθερμη συμπάθεια και επιδοκιμασία.

II. α) Ο μοναχισμός, λένε, είναι ξεπερασμένος· έχει ξεπεράσει τη χρησιμότητά του. Αν ναι, τότε και ο Χριστιανισμός θα είναι ξεπερασμένος, διότι οι μοναστικοί όρκοι πηγάζουν απευθείας από το πνεύμα του Ευαγγελίου και βασίζονται στις διδασκαλίες του Σωτήρα και των αποστόλων Του στα υψηλότερα επίπεδα της χριστιανικής ζωής. Εκτός από τις εντολές που είναι κοινές σε όλους τους Χριστιανούς χωρίς διάκριση, η διδασκαλία του Ευαγγελίου και η Εκκλησία προσφέρουν συμβουλές σε όσους επιθυμούν να μιμηθούν την αγγελική ζωή. Αυτή η συμβουλή συνίσταται στη διατήρηση της παρθενίας (συνεχής αγνότητα), στην πλήρη μη πλεονεξία και στην πλήρη υπακοή, ακολουθούμενη από έντονη προσευχή και νηστεία. Πώς μπορούν αυτές οι υψηλές αρετές να χαρακτηριστούν ξεπερασμένες; Είναι πραγματικά δυνατόν να περιορίσουμε τις καλύτερες, πιο άγιες φιλοδοξίες του αθάνατου πνεύματός μας σε οποιαδήποτε δεδομένη εποχή; Και αν η εποχή μας ονομάζεται εποχή του φωτισμού ή της προόδου - της προόδου σε όλα - τότε σε ποια βάση μπορούμε να υποτιμήσουμε την επιθυμία εκείνων που αγωνίζονται όλο και πιο ψηλά προς τον Θεό στη ζωή τους; Έτσι, το να αποκαλούμε τον μοναχισμό ξεπερασμένο δεν είναι μόνο άδικο, αλλά και αμαρτωλό.

β) Ο μοναχισμός, λένε, είναι αφύσικος. Αλλά είναι όλα τα φυσικά καλά; Αν ενεργούμε και ζούμε μόνο σύμφωνα με τους νόμους της διεφθαρμένης φύσης, τότε οι Χριστιανοί δεν θα διαφέρουν από τους ειδωλολάτρες. Εκ φύσεως, ο άνθρωπος είναι «τέκνο της οργής του Θεού» (Εφεσ. 2:3) και δεν μπορεί να σωθεί. Γι' αυτό μας δόθηκε η υπερφυσική χριστιανική θρησκεία, ώστε να σωθούμε με ευγενικές καρδιές, αλλά εκ φύσεως είμαστε τόσο αδύναμοι που δεν μπορούμε να εκτελέσουμε ούτε μία αρετή από αγνά κίνητρα. «Η δύναμη του Θεού τελειοποιείται εν αδυναμία» (Β' Κορ. 12:9). Ο άνθρωπος είναι αδύναμος, επιρρεπής στην αμαρτία, αλλά μπορεί πάντα να είναι δυνατός και σταθερός μέσω της χάρης του Θεού.

γ) Πολλοί άνθρωποι τελικά βρίσκουν τον μοναχισμό περιττό και περιττό. Αλλά τα ορθόδοξα μοναστήρια μας ήταν πάντα οχυρά ευσέβειας και έχουν ενεργήσει

πάντα προς όφελος της πατρίδας, ειδικά σε περιόδους δυσκολιών, και χρησίμευσε ως η κινητήρια δύναμη της εκπαίδευσης όταν αυτή δεν ήταν ακόμη τόσο διαδεδομένη όσο είναι σήμερα.

Ο μοναχισμός χρησίμευε ως ένα είδος θυσίας προς τον Θεό από τον κόσμο και, εκπληρώνοντας στον υψηλότερο βαθμό όλες τις απαιτήσεις της χριστιανικής θρησκείας, χρησίμευε ως πρότυπο χριστιανικής ζωής και ως διαδότης θρησκευτικού και ηθικού φωτός στον περιβάλλοντα πληθυσμό. Τι θα απογινόταν ο κόσμος, βυθισμένος στο κακό, αν δεν έβλεπε παραδείγματα αγίας ζωής και αν δεν λάμβανε κίνητρα για μια ανώτερη ζωή από ζωντανά πρότυπα ευσέβειας; Και θα άντεχε καν αν οι δίκαιοι εξαντλούνταν εντελώς; Αυτή και μόνο η αξία του μοναχισμού...

--- ...

*Ο πατήρ Ιωάννης φύλαξε αυτά τα κείμενα, χειρόγραφα σε ένα σημειωματάριο, στο αρχείο του για πολλά χρόνια. Στο τέλος του σημειώματος, έγραψε ένα σημείωμα με το δικό του χέρι, το οποίο αναπαράγεται παρακάτω.

Αυτή η ασύγκριτα μεγάλη πομπή δικαιολογεί πλήρως την ύπαρξη του μοναχισμού στις χριστιανικές κοινωνίες. Μπορεί κανείς, μετά από αυτό, να καταδικάσει τον μοναχισμό και να τον θεωρήσει περιττό;

III. Αγαπητοί αδελφοί εν Χριστώ! Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι ακόμη και οι λαϊκοί Χριστιανοί πρέπει να αγωνίζονται για την ευσέβεια για να σωθούν. Χωρίς προσπάθεια, κανείς δεν μπορεί να σωθεί. «Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και μόνο όσοι αγωνίζονται να την αποκτήσουν την αποκτούν» (Ματθ. 11:12).

 

Η ευεργετική επίδραση του μοναχισμού στην πορεία της ιστορίας μας

I. Ας φανταστούμε την ακόλουθη σκηνή: ένα πυκνό δάσος εκτείνεται για εκατοντάδες μίλια. Ούτε πόλη, ούτε χωριό, ούτε μονοπάτι μέσα από αυτό. Μόνο το θρόισμα των δέντρων και τα ουρλιαχτά των ζώων γεμίζουν τον αέρα. Τελικά, ένας άθλιος ερημίτης φτάνει σε αυτές τις ερημιές για να ζήσει. Βρίσκει μια κατοικία. Ταυτόχρονα, αρκετοί ακόμη ερημίτες εγκαθίστανται σε αυτά τα μέρη. Στην αρχή, δεν συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο, σχεδόν καμία αλλαγή. Πού και πού, ίσως, κάποιος πεζός περάσει μπροστά από τα μάτια σας - ο ένας ή ο άλλος, διψώντας για μια λέξη οικοδομής και, με αυτόν τον στόχο, ψάχνοντας μέσα στην μόλις διασχίσιμη ερημιά για έναν «δίκαιο γέροντα». Αλλά περνούν αρκετές δεκαετίες, και πιο συγκεκριμένα, αρκετοί αιώνες - και το μέρος είναι αγνώριστο. Εκεί που κάποτε ήταν ένα άθλιο μοναστήρι, ξεφυτρώνει μια κοντινή πόλη. Εκεί που τόσο πρόσφατα υπήρχε πλήρης ερήμωση, βλέπουμε ζωή, και πλήρη ζωή παντού. Τα χωριά εδώ είναι στολισμένα με ιερές εκκλησίες: οι μελωδικοί ήχοι των καμπανών των εκκλησιών αντηχούν μέσα στα δάση. χρυσοί τρούλοι και σταυροί λάμπουν σαν αστέρια πάνω από τα δάση στον γαλάζιο ουρανό!

Δεν είναι αλήθεια ότι πρόκειται για μια ικανοποιητική μεταμόρφωση για το χριστιανικό συναίσθημα – όχι άκαρπη (πρέπει να συμφωνήσετε) ακόμη και με την πολιτισμένη, καθημερινή έννοια;

II. α) Αυτή η τελευταία περίσταση αξίζει ιδιαίτερα να σημειωθεί. Σε ποιον οφείλει ολόκληρη η Ρωσία μας τον χριστιανικό της φωτισμό, αν όχι στον μοναχισμό;

Όπως μαρτυρούν τα χρονικά, έτσι και σήμερα—ποιος μας αποστέλλει στη Σιβηρία; Ποιος διαδίδει στην τούνδρα εκεί τις έννοιες, άγνωστες στους άγριους, για τον πραγματικό σκοπό του ανθρώπου, τα καθήκοντά του και τις καλύτερες συνθήκες για την καθημερινή ζωή; Ποιος, μαζί με την πίστη, τους διδάσκει πώς να χτίζουν σπίτια, να καλλιεργούν τη γεωργία και ούτω καθεξής;

Αυτό δεν γίνεται και πάλι από κανέναν άλλον παρά από μοναχούς, κυρίως από μοναστικούς αδελφούς.

Ναι, οι Ρώσοι μας οφείλουν πολλά στον Ορθόδοξο μοναχισμό! Και αν ναι, τότε μην ακούτε εκείνους που κηρύττουν ότι ο μοναχισμός είναι μια διαστροφή της ανθρώπινης φύσης, ότι είναι άχρηστος στη συνολική δομή της εθνικής ζωής, και ούτω καθεξής. Όχι, φίλοι μου, ο μοναχισμός, σωστά εδραιωμένος, είναι η ψυχή της εθνικής ζωής. Σε αυτόν έχουμε εκείνον τον «άγιο σπόρο» μέσω του οποίου, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, τα έθνη και τα βασίλεια στέκονται και συγκρατούνται (Ψαλμός 6:15).

Χωρίς αυτό, «ο σεβάσμιος μειώνεται» — εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε τι λέει η Γραφή: «Και η αλήθεια μειώνεται από τους γιους των ανθρώπων». Και η υποτίμηση της αλήθειας, η περιφρόνησή της — λοιπόν, είναι γνωστό σε τι οδηγούν τα έθνη: «Και η ανομία θα ερημώσει ολόκληρη τη γη, και η ανομία θα μεταμορφώσει τους θρόνους των ισχυρών» (Σοφία Σολομώντος 5:24).

Ας αναφέρουμε επίσης την παρατήρηση του σοφού (Παροιμίες 11:10-11): «Στο αγαθό των δικαίων η πόλη θα εδραιωθεί, και στην ευλογία των ευθέων θα υψωθεί· το στόμα των ασεβών θα είναι αγκάθι στη γη».

 

β) Θα μας πουν: μα έχουμε πολλούς τέτοιους δίκαιους ανθρώπους; Πού είναι οι άγιοι σήμερα;

 

Απαντάμε: δεν γνωρίζουμε πόσοι αληθινοί ασκητές υπάρχουν στα μοναστήρια μας σήμερα, γιατί μόνο ο Κύριος γνωρίζει «τι είναι δικό Του». Αλλά γνωρίζουμε ότι υπάρχουν, και ακόμη πιο σημαντικό, ότι το πνεύμα του αληθινού ασκητισμού είναι ακόμα ζωντανό και ενεργό στα μοναστήρια μας, αν και μπορεί να μην εκδηλώνεται τώρα με τις ίδιες μορφές που εκδηλωνόταν κάποτε - γι' αυτό, κατά τη γνώμη μας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Διαφορετικά, θα συνέρρεε ο λαός μας στα μοναστήρια κατά χιλιάδες; Όχι, αδελφοί, τα ένστικτα του λαού δεν μπορούν να ξεγελαστούν - ό,τι και να πείτε!

 

γ) Ας υποθέσουμε όμως και το εξής: σήμερα δεν υπάρχουν τέτοιοι ασκητές όπως παλιά.

 

Και τι; Μήπως φταίνε πραγματικά τα μοναστήρια; Δεν συμβαίνει το αντίθετο; Δεν οφείλεται η έλλειψη αληθινών ασκητών στα μοναστήρια στο γεγονός ότι εμείς, «ζώντας στον κόσμο», έχουμε γίνει τόσο ηθικά άχρηστοι που είμαστε ανίκανοι να επιλέξουμε έστω και το μικρότερο κλάσμα αξιοπρεπών ανθρώπων από ανάμεσά μας για τα μοναστήρια; Επειδή όλοι μας, από όλες τις τάξεις, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με τόσο αντιχριστιανικό τρόπο που η μοναστική ζωή δεν τους περνάει καν από το μυαλό· μάλιστα, τους φαίνεται ακόμη και αφύσικη.

 

Δεν ήταν έτσι παλιά, αδέρφια. Τότε, πρίγκιπες και βογιάροι ήταν συχνά ανάμεσα στους μοναχούς. Και είναι περίεργο: τι βρίσκουν οι άνθρωποι αφύσικο στην άνθηση του μοναχισμού στους χριστιανικούς πληθυσμούς; Σαν να μην ήταν απαραίτητο, το αντίθετο μάλιστα;

 

Θα σε παραπέμψω σε μένα. Πες μου: μπορεί η επιστήμη, ας πούμε, να ευδοκιμήσει αν δεν έχει τους δικούς της ανιδιοτελείς εργάτες ή αν την αφήσουμε χωρίς πανεπιστήμια και ακαδημίες, μόνο με δημοτικά σχολεία.

 

Μπορεί οποιαδήποτε τέχνη, ή ακόμα και απλή χειροτεχνία, να ευδοκιμήσει χωρίς τις προηγμένες μηχανές της; Όχι!

 

Πώς θέλετε, ρωτάω τώρα, η χριστιανική ζωή, αυτή η επιστήμη των επιστημών, να ανεβαίνει από δύναμη σε δύναμη, στην τελειότητα του Ευαγγελίου, από μόνη της, χωρίς ειδικούς, ας πούμε, εργάτες και ειδικούς σε αυτό το θέμα - μοναχούς;

 

Όχι, αδελφοί, αν αληθεύει ότι η Εκκλησία είναι σχολείο, τότε τα μοναστήρια (του μοναχισμού) μπορούν ακόμη πιο δίκαια να ονομαστούν ακαδημίες της χριστιανικής ζωής.

 

III. Κύριε, διὰ τῶν προσευχῶν τῶν σεβάσμιων καὶ θεοφόρων πατέρων ἡμῶν, μὴ ἐπιτρέψῃς οἱ σεβάσμιοι νὰ λιγοστέψουν ἐν τῇ πατρίδι ἡμῖν!

 

Μην αφήσετε την ψευδή φώτιση και την σαγηνευτική επιρροή του αισθητηριακού κόσμου να μας στερήσουν την εθνική μας δύναμη και να μας κάνουν άψυχους!

 

Ας είμαστε ευγνώμονες στον Θεό και στους μεγάλους αγίους για το φως και τη χάρη που μας έχουν δώσει οι πρεσβύτεροι και οι εκκλησίες του μοναστηριού, τον ορθόδοξο λαό της πατρίδας μας.

 

Ας πιστέψουμε ότι ο ρωσικός λαός δεν θα χάσει αυτό το ιερό λείψανο στο μέλλον, ότι αυτό θα τον διαφυλάξει και θα τον σώσει μέσα σε όλες τις δοκιμασίες, τις θλίψεις και τους πειρασμούς.

 

Μοναχός του Θεού . Στην 100ή επέτειο από τη γέννησή του .Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Krestyankin) 35

 

Το πνευματικό «φαρμακείο» του πατέρα Ιωάννη συχνά παρείχε ένα φυλλάδιο που περιείχε τα λόγια του Αγίου Ιγνατίου, που όριζε σύντομα αλλά περιεκτικά τη δημιουργική έννοια των θλίψεων: «Δεν υπάρχει τρόπος να πλησιάσεις τον Θεό παρά μέσα από τα αγκάθια των θλίψεων... για να ξεπεράσεις μια θλίψη, χρειάζεται θάρρος· για να αναδυθείς από μια άλλη, σοφία· για να ελευθερωθείς από μια τρίτη, ταπεινότητα. Αλλά σε όλες τις θλίψεις... η υπομονή είναι απολύτως απαραίτητη». Ταπεινότητα, υπομονή, σοφία και θάρρος - μόνο αυτά ανοίγουν το δρόμο για έναν μοναχό να γίνει υιός του Θεού. Ορίζοντας την ταπεινότητα και την υπομονή ως θεμέλιο της μοναστικής ζωής, ο πατέρας Ιωάννης έγραψε στον νεαρό μοναχό: «Η θέλησή μας για ταπεινότητα είναι σωτήρια. Είθε ο Θεός να δώσει να ριζώσει στην ψυχή και την καρδιά μας. Άλλωστε, έχουμε επιλέξει ένα τέτοιο μονοπάτι στη ζωή που μόνο μέσω της ταπεινότητας μπορούμε να επιτύχουμε τον επιθυμητό στόχο μας - να γίνουμε πλήρως παιδιά του Θεού, να γνωρίσουμε πραγματικά αυτή την καλή Πατρότητα και να χαιρόμαστε τη ζωή». Σε αυτό, η ζωή είναι ζεστή ακόμη και στις πιο σκληρές παγετούς της ζωής, και οι πιο οδυνηρές θλίψεις δεν θεωρούνται τίποτα. Θα ταπεινωθούμε όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και από όλες τις περιστάσεις της ζωής. Και θα τα δεχόμαστε όλα αυτά χωρίς αμηχανία, γνωρίζοντας ότι απλώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος προς τον Θεό». Προειδοποιώντας για τα λάθη και την επιθυμία να μεταφέρουμε την εμπειρία του πρώην μοναχισμού στην εποχή μας, ο πατήρ Ιωάννης είπε ότι μας δόθηκε όχι για μίμηση, αλλά για ταπεινότητα και μετάνοια. «Οι μοναχοί της εποχής μας πρέπει να καταλάβουν από ποια καταστροφή επιστρέφουμε στη μοναστική ζωή. Γι' αυτό, μην ζείτε όπως θέλετε, αλλά όπως προστάζει ο Θεός. Αυτό που έχουμε είναι για το καλό μας και αυτό που δεν έχουμε είναι επίσης για τη σωτηρία μας. Ο ίδιος ο Κύριος μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί στη ζωή. Πρέπει να κατακτήσουμε τις θεμελιώδεις μοναστικές έννοιες - υπακοή στον Θεό, υπομονή και ταπεινότητα. Χωρίς αυτό, δεν θα υπάρχει μοναχός. θα υπάρχει μόνο μια άδεια πρόσοψη, απλός διανοουμενισμός και τίποτα περισσότερο. Αλλά θα έρθει η ώρα που οι σημερινοί μοναχοί θα γνωρίσουν τον μοναχισμό όχι θεωρητικά, όχι μόνο από το μυαλό, αλλά με την καρδιά τους και θα επιστρέψουν στις ρίζες του, φέρνοντας στον κόσμο τις ζωντανές πλάκες του Αγίου Πνεύματος».

Μην ψάχνεις για τους ενόχους! Μην ψάχνεις για τους ένοχους! Προσευχήσου!

 

 

Δεν έχουμε πολεμήσει ακόμα μέχρι αιματοχυσίας.

Πρέπει να υπομείνουμε αυτόν τον πόνο της καρδιάς με προσευχή.

η πίστη και η ελπίδα είναι η δουλειά μας, και ο Κύριος

θα κάνει το καθήκον του - θα διαφυλάξει την Ορθοδοξία και η Ρωσική Εκκλησία

Ο πατήρ Ιωάννης είπε ότι κάθε εποχή παρουσιάζει κατάλληλες προκλήσεις τόσο για την Εκκλησία όσο και για όσους αναζητούν τη σωτηρία. Μόνο ένα πράγμα παραμένει σταθερό: η διατήρηση της πίστης και της αγάπης για τον Θεό υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Η σοφία του Θεού έχει δώσει στην εποχή μας ζωντανά παραδείγματα της δύναμής Του στις ορατές πράξεις των νέων μαρτύρων και ομολογητών της Ρωσίας.

«Εάν ο κόκκος του σιταριού δεν πέσει στη γη και πεθάνει, μένει μόνος του· εάν όμως πεθάνει, κάνει πολύ καρπό» (Ιωάννης 12:24).

Και οι νέοι μάρτυρες έγιναν ο σπόρος της μελλοντικής αναβίωσης της Ορθόδοξης Ρωσίας. Πέθαιναν για τη σωτηρία εκείνων που ήρθαν μετά από αυτούς. Τα μοναστικά κελιά, διάσπαρτα σε όλη την πολύπαθη χώρα, κρατούσαν το Πνεύμα του Θεού κρυμμένο από το πνεύμα του εχθρού. Ο πατήρ Ιωάννης συχνά παρηγορούσε τους κουρασμένους από την απελπισία με τα λόγια: «Δεν έχουμε ακόμη αγωνιστεί μέχρι σημείου να χύσουμε αίμα. Πρέπει να υπομείνουμε αυτόν τον πόνο καρδιάς με την προσευχή της πίστης και της ελπίδας - αυτό είναι το καθήκον μας, και ο Κύριος θα κάνει το δικό Του - θα διαφυλάξει την Ορθοδοξία και τη Ρωσική Εκκλησία. Και αν οι δέκα δίκαιοι άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης έσωσαν το Ισραήλ από την οργή του Θεού, τότε κι εμείς δεν θα έχουμε καμία αμφιβολία για τη σωτηρία της Ρωσίας τώρα, όταν εκατομμύρια Ρώσοι, σε μια εποχή δοκιμασίας, έχουν μαρτυρήσει την πιστότητά τους στον Θεό με το αίμα τους. Και πολλοί οι επιζώντες αντιμετώπισαν τους 70χρονους δαιμονικούς πειρασμούς με την μυστική τους προσευχή, την αγάπη τους για την Εκκλησία και τη ζωή τους γεμάτη πόνο. Μήπως λοιπόν η Πρόνοια του Θεού έχει πραγματικά απομακρυνθεί από τη ζωή μας, αφήνοντάς μας στο έλεος των ανθρώπινων παθών και της τυραννίας του εχθρού; Αυτό δεν μπορεί να συμβεί! Πού λοιπόν να φύγουμε από το πρόσωπο του Θεού, από την οργή του Θεού, από την αγάπη του Θεού; Αυτός ήταν που ανέβασε τη Ρωσία στον σταυρό, και επομένως μόνο αυτός ο σταυρός μπορεί να μας σώσει. Ας πιστέψουμε στις υποσχέσεις του Θεού και στην αγάπη Του.

Ο πατέρας θυμόταν παραδείγματα από τη ζωή των Αγίων Πατέρων σε ταραγμένες εποχές της ιστορίας και έτσι εμπνεόταν για το έργο του. Οι μοναχοί, που έφεραν το φως της Ορθοδοξίας στον κόσμο, ήταν τα πρότυπά του.

Και ο άγιος δίκαιος πατέρας Ιωάννης της Κρονστάνδης!

Δεν ήταν κι αυτός ένας ελεύθερος, χωρίς μανδύα, μοναχός, που δόθηκε στη Ρωσία από τον Θεό; Δεν έγινε κι αυτός πρότυπο για τον κλήρο και τους μοναχούς - εκείνους που ήταν προορισμένοι να διατηρήσουν το πνεύμα του Ευαγγελίου απέναντι στη γενική αποστασία;

Ο πατήρ Ιωάννης θυμήθηκε επίσης τις ιστορίες των πρεσβυτέρων του Γκλινσκ, που ήταν αγαπητοί στην καρδιά του, για το πώς λεηλάτησαν το ασκητήριο και πώς βγήκαν στον κόσμο χωρίς παράπονα. Και πόσοι κατάλαβαν τότε ότι αυτή ήταν η φροντίδα του Θεού για τη διατήρηση του πνεύματος του Ευαγγελίου, του μοναστικού πνεύματος.

Οι μοναχοί, εκδιωγμένοι από τα μοναστήρια τους από σκληρούς διώκτες, βγήκαν στον κόσμο όχι με τα χέρια τους απλωμένα για ελεημοσύνη - οι ίδιοι έφεραν στον κόσμο μια ελεημοσύνη από τον Θεό - οι καρδιές τους με το φως της Αλήθειας του Θεού αναμμένο μέσα τους...

Μοναστηριακά καντήλια άναβαν σε πολλές ενορίες όπου γίνονταν δεκτοί οι εξόριστοι. Άναβαν επίσης και στα σπίτια όπου εγκαθίσταντο. Το παράδειγμα εκείνων που ζούσαν ο ένας για χάρη του άλλου ενέπνευσε πολλούς. Μέσω της επιρροής των μοναχών, οι άνθρωποι άρχισαν να ζουν με διαφορετικές σκέψεις και ανησυχίες, αποστασιοποιούμενοι από την άθεη ιδεολογία και την πικρία της ορατής καταστροφής. Όσο κι αν...

Το πνεύμα του εχθρού ήταν άγριο και οι θεομάχοι δεν μπορούσαν να διεισδύσουν σε ό,τι βρισκόταν κάτω από το πέπλο της μυστικότητας. Η δύναμη της πίστης, που διαφυλάχθηκε από τον Θεό σε αυτό το μυστήριο, κατείχε τη δύναμη της ζωής. Και όσο περισσότεροι φορείς του Ζωντανού Πνεύματος καταστρέφονταν, τόσο πιο αισθητή γινόταν αυτή η ζωτική δύναμη. Μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, έγινε σαφές ότι ο εχθρός είχε εκδιωχθεί από τον Θεό και είχε ατιμαστεί. Αυτή ήταν η πρόνοια του Θεού. Αυτή ήταν η εποχή και η μοναστική πορεία στην κοιλάδα των δακρύων εκείνης της εποχής.

...Ο εορτασμός της 1000ής επετείου από το Βάπτισμα των Ρως μετατράπηκε σε εθνικό εορτασμό —αψηφώντας το πνεύμα της εποχής— και αποκάλυψε τις κρυφές διαδικασίες της χριστιανικής ζωής σε μια αθεϊστική χώρα. Η ανακάλυψη των λειψάνων του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ συγκλόνισε τη Ρωσία και σηματοδότησε την επιστροφή στον Χριστό. Το κύριο καθήκον της Εκκλησίας έγινε η αναβίωση των μοναστηριών. Μια μακρά προσπάθεια απέμενε μπροστά για την αποκατάσταση του εντελώς κατεστραμμένου χριστιανικού τρόπου ζωής. Μέχρι τότε, ο λαός είχε σχεδόν χάσει κάθε κατανόηση των αληθειών του Ευαγγελίου και των εντολών του Θεού.

Ο μοναχισμός κλήθηκε και πάλι να γίνει το φως του κόσμου, ένας οδηγός προς τον Χριστό.

Διεισδύοντας στην ουσία της τραγωδίας που έπληττε τους Ρώσους, ο πατήρ Ιωάννης φώναξε από τον άμβωνα: «Η ψυχή - το πουλί του παραδείσου που κατοικεί μέσα στο θνητό μας σώμα - έχει ξεχαστεί. Μαραζώνει με μια πείνα που όλοι οι απατηλοί θησαυροί των αποκτημάτων μας δεν μπορούν να ικανοποιήσουν. Και η ψυχή στενάζει, κλαίει και πονάει μέχρι να έρθει η ώρα που τελικά θα την θάψουμε, την αθάνατη ψυχή μας, κάτω από τα ερείπια των παθών μας, και θα σωπάσει».

Ανταποκρινόμενος στις πνευματικές ανάγκες της εποχής, ο πατήρ Ιωάννης συνέταξε το βιβλίο «Σκέψεις για την Αθάνατη Ψυχή». Έγραψε επιστολές - ένα αλφάβητο της πνευματικής ζωής για τον σύγχρονο άνθρωπο. Προτρέποντας τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τη χαλάρωση και την απροσεξία, βρήκε λόγια παρηγοριάς και ελπίδας για όσους βρίσκονταν σε δύσκολη θέση:

«Αγαπητοί μου! Δεν μπορούμε να ζούμε άστοχα στην εποχή μας. Όλοι μας, ακόμη και όσοι είμαστε εδώ και καιρό στην Εκκλησία, δοκιμαζόμαστε τώρα από τη δύναμη κάθε είδους πειρασμών, συμπεριλαμβανομένης της δύναμης μιας νέας θρησκευτικής συνείδησης, μιας ψευδούς χριστιανικής πνευματικότητας. Και σε όλα αυτά υπάρχει μια αποκαλυπτική εικόνα της μεγάλης αποστασίας που θα κατακλύσει ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή πριν από το τέλος του κόσμου. Αλλά προς το παρόν, υπάρχει ακόμα μια εποχή σωτηρίας, και ο Κύριος, ο στοργικός Πατέρας, περιμένει την ανταπόδοσή μας με αγάπη. Περπατάμε στη ζωή, σκοντάφτοντας στο δρόμο, μερικές φορές πέφτοντας, σηκωνόμενοι και προχωρώντας ξανά. Φέρνουμε τον Σταυρό, και μέσω αυτού η ψυχή μας ανεβαίνει στον Θεό. Αυτή είναι η πορεία της αναγέννησης και του καθαρισμού της ψυχής. Και εμείς, αγαπητοί μου, δεν θα εγκαταλείψουμε αυτή την πορεία. Οι πειρασμοί και οι πτώσεις μας μας δίνουν μια κατανόηση του τι συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας και μας διδάσκουν συμπόνια για τους άλλους. Μας φέρνουν επίσης πιο κοντά στον Θεό μέσω της επίγνωσης της δικής μας αδυναμίας και της δύναμής Του, που μας αποκαλύπτεται τώρα με τη βοήθεια του Θεού.»

Ο πατήρ Ιωάννης σήκωσε την αυλαία στα εξωτερικά ρεύματα της ζωής για όσους έρχονταν σε αυτόν. Συχνά ακούγονταν να λέει ότι μια τέτοια πνευματική μάχη βρισκόταν σε εξέλιξη που κάθε βήμα στη ζωή για όσους έλκονταν από τον Θεό μετατρεπόταν σε μαρτύριο. Κύματα του κακού έρχονταν, το ένα μετά το άλλο.

« Το κακό πνεύμα έχει διεισδύσει παντού. Το έργο των Ορθοδόξων είναι να το εμποδίσουν να εισέλθει στις καρδιές μας, και σε αυτό έχουμε ακόμα τουλάχιστον κάποια ελευθερία. Επομένως, πρέπει να αναζητήσουμε την ειρήνη όχι εξωτερικά, αλλά μέσα στις καρδιές μας. Μόνο εκεί θα βρούμε τον Θεό.»

Και ας πούμε με τα λόγια του προφήτη: «Με έκρυψε στο μυστικό της σκηνής Του». Ο Κύριος ξέρει πώς να διαφυλάξει όσους Τον αγαπούν. Μην έχετε καμία αμφιβολία γι' αυτό και πιστέψτε το ολόψυχα. Αλλά ποιες δοκιμασίες μας περιμένουν, μπορούμε μόνο να μαντέψουμε, και ακόμη και τότε μόνο εν μέρει. Και πρέπει να θυμόμαστε - αυτές θα είναι οι σωτήριες δοκιμασίες μας, αν τις περάσουμε, διατηρώντας την πίστη και την εμπιστοσύνη μας στον Θεό. Και αν πέσουμε με πίστη στο πεδίο της μάχης της ζωής, τότε θα γίνουμε μάρτυρες και εξομολογητές. Και πόσο παρήγορο θα ήταν αυτό, αλλά ο Θεός δεν χορηγεί αυτή την εκλεκτότητα σε όλους.

Στο τέλος της ζωής του, ο πατήρ Ιωάννης μερικές φορές αναστέναζε: «Ο Κύριος δεν μου χάρισε τη χαρά του μαρτυρικού στέφανου, αλλά Τον ευχαριστώ που είδα εκείνους που, στην εποχή μας, αποκάλυψαν τη μαρτυρία της παρουσίας του Θεού στον κόσμο. Ας ζήσουμε έτσι ώστε το να ζούμε να είναι ο Χριστός και το να πεθαίνουμε να είναι κέρδος».

Η τελευταία ολονύχτια αγρυπνία, στην οποία προσευχήθηκε ο πατήρ Ιωάννης, αφιερώθηκε στη μνήμη των νεομαρτύρων και ομολογητών της Ρωσίας, και η συνοδεία τους στάθηκε στον Θρόνο του Θεού κατά την τελευταία του κοινωνία των Αγίων Μυστηρίων στη γη.

Ο χρόνος μετρούσε αδυσώπητα τα χρόνια. Ο πατήρ Ιωάννης τους απέτιε φόρο τιμής. Η λαχτάρα του για την αιωνιότητα δεν μείωνε την χαρούμενη αγάπη του για τη ζωή. Μαζί με αυτήν, ζωντάνευε τον ζωτικό χώρο στον οποίο ζούσε και όλους όσους εισέρχονταν στην τροχιά του. Περιστασιακά, μπορούσε κανείς να τον ακούσει να αποκαλύπτει ότι αγαπούσε τον ουρανό περισσότερο από τη γη. Η αιωνιότητα τον καλούσε και τον καλούσε, και περίμενε με ανυπομονησία την άφιξή της. Και μόνο η ευγνωμοσύνη και η χαρά της προσμονής αντηχούν στις τελευταίες του επιστολές: «Και εγώ, έχοντας ζήσει όλη μου τη ζωή δημόσια, ευχαριστώ τον Θεό που τουλάχιστον την τελευταία ώρα της ζωής μου μου χάρισε τη γλυκύτητα της μοναξιάς και της απερίσπαστης προσευχής και έναν νέο τρόπο ζωής - ένα προοίμιο για την αιωνιότητα και τη χαρά της κοινωνίας με τον Θεό».

Καθησύχασε την ανησυχία των πνευματικών του παιδιών για τον επικείμενο χωρισμό με τα λόγια: «Τις θέλει ημάς χωρίσει από της αγάπης του Θεού και εν Αυτώ από της αγάπης του ενός προς τον άλλον;»

Η Τατιάνα Σμιρνόβα θυμάται: «Για δώδεκα χρόνια πήγαινα στο μοναστήρι ως προσκυνήτρια και οι συναντήσεις με τον πατέρα Ιωάννη ήταν σπάνιες. Μόλις έφτανα, έβρισκε πάντα την ευκαιρία να ακούσει εξομολόγηση, να δώσει μια αποχαιρετιστήρια ευχή και να κάνει μια σύντομη συζήτηση. Όταν παραπονιόμουν ότι δεν μπορούσα να τον ρωτήσω για τυχόν προβλήματα που προέκυπταν, μερικές φορές απλώς σήκωνε τα χέρια του ψηλά: "Τι εννοείς, όχι; Απλώς χτύπα το παράθυρό μου αμέσως! Θα πάρεις απάντηση αμέσως! Είναι ακόμα πιο εύκολο μέσω ασύρματου τηλέγραφου - κανείς δεν θα σε ενοχλήσει"».

Καθώς ετοιμαζόταν για την αναχώρησή του, μας παρηγόρησε: «Ποιος θα μας εμποδίσει να μιλήσουμε; Ελάτε στις σπηλιές· το κελί μου είναι ήδη έτοιμο εκεί. Θα μιλήσουμε εκεί και θα λύσουμε όλα τα προβλήματά μας».