Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026
Η ΚΡΙΣΗ. ΆΓΙΟΣ ΣΩΦΡΌΝΙΟΣ.
Η ΚΡΊΣΗ!!
Το σύνολο της επίγειας ζωής μας, από τη γέννηση μέχρι την τελευταία αναπνοή μας, τελικά θα μοιάσει με μια περιεκτική πράξη.
Το περιεχόμενο και η ποιότητα της θα φανεί σαν μια λάμψη.
Φανταστείτε ένα ποτήρι από το καθαρότερο κρύσταλλο γεμάτο νερό. Μια ματιά είναι αρκετή να μας πει αν το νερό είναι καθαρό ή όχι.
Το ίδιο θα συμβεί και μ' εμάς, όταν θα πάμε σε άλλη σφαίρα.
Ακόμα και η πιο μικρή κίνηση της καρδιάς μας ή του νου μας αφήνει το στίγμα της στο σύνολο της ζωής μας...
Μέχρις ότου αποβάλω τον λογισμό από την καρδιά μου με μια πράξη μετάνοιας αυτή θα μένει μαζί μου σαν μια μαύρη κηλίδα, χωρίς να μπορεί να κρυφτεί.
+Άγιος Σωφρόνιος.
Ο Άγιος Δίκαιος Αλέξιος (Μέτσεφ) αναφέρει.
Πώς
πρέπει να προσευχόμαστε ώστε η προσευχή μας να είναι ευάρεστη στον Θεό: πρώτον,
με πίστη (θεραπεία δαιμονισμένων), δεύτερον, με ταπεινότητα (όπως ο τελώνης),
τρίτον, με επιμονή και υπομονή (όπως η Χαναναία γυναίκα· η παραβολή του άδικου
κριτή και της φτωχής χήρας).
Άγιος
Δίκαιος Αλέξιος (Μέτσεφ)
Όσο όμως προχωράμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την αμαρτία του ενώπιον του Θεού — βλέπει στη χριστιανική πίστη την οδό προς την αναγέννηση και τη συγχώρεση των αμαρτιών.
Όσο όμως
προχωράμε, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ο άνθρωπος την αμαρτία του ενώπιον
του Θεού — βλέπει στη χριστιανική πίστη την οδό προς την αναγέννηση και τη
συγχώρεση των αμαρτιών.
Στα χρόνια που μας φέρνουν πιο κοντά στον
τάφο, έχοντας αφαιρέσει τα δελεαστικά και απατηλά πέπλα από όλα όσα είναι
αμαρτωλά και εγκόσμια, έχοντας αναγνωρίσει την παραχάραξη των αμαρτωλών χαρών,
την απάτη, το στολίδι σε όλα όσα μας δελεάζουν με αμαρτωλές χαρές ως θησαυρό
των εγκόσμιων απολαύσεων, έχοντας υποφέρει, έχοντας καεί σε αυταπάτες, λάθη,
απογοητεύσεις και πτώσεις — ο άνθρωπος προσεγγίζει το μυστήριο του πόνου ως
λυτρωτικό κατόρθωμα, προσεγγίζει τον εσταυρωμένο Λυτρωτή.
Έτσι, ακόμη και σε ένα άτομο, η στάση απέναντι
στον Χριστιανισμό αλλάζει συνεχώς.
Μόνο η
Εκκλησία είναι ισχυρή και ικανή να μας εκπαιδεύσει έτσι ώστε αυτή η μονομέρεια,
αυτά τα πάθη, να ισορροπούν μέσα μας και να ακολουθούμε τη μεσαία βασιλική οδό
του Ευαγγελίου.
Αρχιμανδρίτης
Ιωάννης (Krestyankin)
ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.– Λένε ότι υπάρχουν αμαρτίες που ονομάζονται θνητές. Ποιες είναι αυτές οι αμαρτίες;
– Λένε
ότι υπάρχουν αμαρτίες που ονομάζονται θνητές. Ποιες είναι αυτές οι αμαρτίες;
– Μια
θανάσιμη αμαρτία δεν είναι μια αμαρτία που δεν μπορεί να συγχωρεθεί (δεν
υπάρχει ασυγχώρητη αμαρτία)... Υπάρχουν βαθμοί αμαρτίας: ας πούμε ότι ένα άτομο
σκέφτηκε κάτι για έναν άλλον, κοίταξε κάποιον άσχημα, αποκάλεσε κάποιον με ένα
όνομα... Φυσικά, αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί με μια κατάφωρη αμαρτία που
απομακρύνει από την πίστη, από τον Θεό, όταν η ψυχή θρηνεί και υπενθυμίζει στον
άνθρωπο την αμαρτωλή του κατάσταση.
Σχήμα-Αρχιμανδρίτης
Iliy (Nozdrin)
ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.– Υπάρχει αμαρτία που δεν συγχωρείται ποτέ σε έναν άνθρωπο;
– Υπάρχει
αμαρτία που δεν συγχωρείται ποτέ σε έναν άνθρωπο;
Το
Ευαγγέλιο λέει ότι η ασυγχώρητη αμαρτία είναι κατά του Αγίου Πνεύματος. Αυτό
ερμηνεύεται με διάφορους τρόπους. Βασικά, συμβαίνει όταν απορρίπτονται τα
προφανή στοιχεία. Όπως οι Φαρισαίοι, που έβλεπαν τα θαύματα που έκανε ο Κύριος,
αλλά, μέσα στην πεισματάρα τους, τα απέρριπταν και φώναζαν... Αυτή είναι η
αμαρτία όταν κάποιος σκληραίνει στα πάθη του.
Μερικές
φορές η αμαρτία μόλις αρχίζει να αναδύεται στην ανθρώπινη ψυχή. Σε ποιο στάδιο
μπορεί να σβηστεί ώστε να μην μας θυμίζει πλέον τον εαυτό της, ώστε να
μπορέσουμε να επιστρέψουμε στην αναμάρτητη κατάσταση που κάποτε βρισκόμασταν;
«Υπάρχουν
διάφορες δυνάμεις που μας παρακινούν να αμαρτάνουμε. Υπάρχουν πειρασμοί,
μερικές φορές έρχονται μέσω άλλων, μερικές φορές μέσω της όρασης, μερικές φορές
μέσω της ακοής, ο άνθρωπος παρασύρεται στην αμαρτία...»
Ο
άνθρωπος πρέπει να αποκτήσει τη συνήθεια της ευσεβούς σκέψης και της ευσεβούς
πράξης. Και η προσευχή είναι η πρώτη που βοηθάει. Ενώ βρίσκεται στην προσευχή,
αν μια αμαρτία συλληφθεί με την όραση ή την ακοή, ο άνθρωπος την εξαλείφει
αμέσως και την αποβάλλει.
Η
ανάμνηση του Πάθους του Χριστού είναι ζωτικής σημασίας για αυτό. Αν κάποιος
εκπαιδεύσει τον εαυτό του να θυμάται το Πάθος του Χριστού, οι πειρασμοί του
διαβόλου θα εξαφανιστούν και ο εχθρός δεν θα μπορεί να τον βλάψει.
– Ποια
αμαρτία πιστεύετε ότι είναι διαδεδομένη στη σύγχρονη κοινωνία;
Οι
αμαρτίες υπήρχαν πάντα, από την εποχή της πτώσης του ανθρώπου από τον Θεό, την
πτώση των προπατόρων. Και συνεχίζουν να επηρεάζουν τους ανθρώπους μέχρι σήμερα.
–
Μπορούμε να πούμε ότι τώρα είναι, για παράδειγμα, μέθη, εθισμός στα ναρκωτικά;
Οι αιτίες
της σημερινής αμαρτωλής κατάστασης είναι η έλλειψη πνευματικής παιδείας, η
οποία δεν μεταδίδεται από τους γονείς, τα σχολεία ή την Εκκλησία. Οι σημερινοί
νέοι ζουν με έναν επιτρεπτικό τρόπο ζωής και δεν ζουν μια ζωή χάρης. Η ψυχή
αναζητά την πληρότητα, την πνευματική τροφή, και όταν αυτή λείπει, το κενό
γεμίζει με πνευματικό κενό.
Σχήμα-Αρχιμανδρίτης
Iliy (Nozdrin)
Η παραβολή του Σπλαγχνικού Πατέρα κατά τον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο,
Του
Αρχιμ. Φιλοθέου Μαχαιριώτη
Ο Χριστός
καθ’ όλη τη διάρκεια της επί γης παρουσίας του κήρυττε με τους λόγους και τις
πράξεις του το μήνυμα της Βασιλείας των ουρανών. Πολλές φορές μιλούσε στους
ανθρώπους με παραβολές παρουσιάζοντας αυτά που ήθελε να τους διδάξει με εικόνες
από την καθημερινότητά τους. Τις χρησιμοποιούσε ως διδακτικό μέσο, για να τους
οδηγήσει με ένα εναργή τρόπο στην καλύτερη κατανόηση του κηρύγματός του. Μία
από τις παραβολές αυτές του Χριστού είναι και αυτή του «Ασώτου Υιού» ή του
«Σπλαγχνικού Πατέρα», που κατά πολλούς ερμηνευτές θεωρείται ως άριστη διήγηση
για τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται η παραβολή αυτή
ως «το Ευαγγέλιο των Ευαγγελίων», ως «ο μαργαρίτης μεταξύ των παραβολών».
Ένας από
τους μεγάλους αγίους της Εκκλησίας της Κύπρου, ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος,
μέσα από την 32η κατήχησή του, δίνει τη δική του ερμηνευτική προσέγγιση στη
συγκεκριμένη παραβολή. Μας παρουσιάζει την παραβολή αυτή δίνοντάς της μία νέα
ονομασία, από την καθιερωμένη: η παραβολή του εύσπλαγχνου πατέρα. Έτσι θέτει
την προσέγγισή της σε μία νέα ερμηνευτική προοπτική. Ο Άγιος τονίζει τη μεγάλη
αξία της μετάνοιας του ασώτου, αλλά όμως μέσα από την ερμηνευτική του
προσέγγιση τονίζει ιδιαίτερα την απέραντη αγάπη του σπλαχνικού πατέρα. Ο Άγιος
Νεόφυτος κατ’ αρχάς εξαίρει τη μετάνοια, την ωφέλεια που προκύπτει από αυτή.
Η νηστεία
είναι το άλλο στοιχείο που τονίζει ο Άγιος Νεόφυτος στον πνευματικό αγώνα και
καταδεικνύει την αναγκαιότητά της. Για το τι είναι πραγματική νηστεία, ο Άγιος
αναφέρει ότι είναι η απαλλαγή από τα πάθη και από την αμαρτία. Αυτή βοηθά τον
άνθρωπο στην εν Χριστώ τελείωσή του, που είναι η κάθαρση από τα πάθη, ώστε ο
άνθρωπος να φθάσει στον φωτισμό και τη θέωση.
Επίκεντρο,
στη συνέχεια της παραβολής του ασώτου, θέτει τον «φιλάνθρωπο πατέρα».
Γνωρίζοντας τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, ο Άγιος Νεόφυτος αναφέρει ότι η
συνείδηση είναι αυτή που κρίνει τη σχέση του κάθε ανθρώπου με τον Θεό Πατέρα. Ο
πατέρας δεν κρίνει αλλά πρωτίστως αγαπά και προσφέρει πλουσιοπάροχα τον πλούτο
της πατρικής αγάπης του. Ο νεότερος γιος ζήτησε από τον πατέρα το «ἐπιβάλλον
μέρος τῆς οὐσίας» και απομακρύνθηκε «μετ’ οὐ πολλάς ἡμέρας». Αφού ζήτησε και
έλαβε τον πλούτο των δωρεών του Θεού, απομακρύνθηκε από κοντά Του. Κατά τον
ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος που απομακρύνεται από τον σπλαχνικό πατέρα, οδηγείται
στη μακρινή χώρα των παθών, της φθοράς και του θανάτου. Με την υποταγή στην
αμαρτία ο άνθρωπος καταδαπανά τα χαρίσματα και τα τάλαντα που του έδωσε ο Θεός.
Και σ’ αυτό το σημείο προβάλλεται ο εύσπλαχνος πατέρας. Παρόλο που θα μπορούσε
να μην επιτρέψει στον νεότερο γιο του να κατασπαταλήσει τον πατρικό πλούτο,
εντούτοις του συμπεριφέρεται με σεβασμό και αγάπη. Δεν του στερεί την ελευθερία
του και του επιτρέπει να αναχωρήσει.
Αφού
ζούσε με αυτόν τον τρόπο ο άσωτος γιος, έπεσε λιμός σε εκείνη τη χώρα και
άρχισε να στερείται και να πεινά, γι’ αυτό και προσκολλάται σε έναν πολίτη της
χώρας εκείνης που τον έστειλε να βόσκει χοίρους. Ο Άγιος Νεόφυτος παρουσιάζει
όλη την ανθρωπότητα να είναι προσκολλημένη σε ακάθαρτους πολίτες και να βόσκει
από τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας. Πολίτη της χώρας εκείνης θεωρεί τον διάβολο που
δεσμεύει με την αμαρτία τον άνθρωπο κοντά του και ξυλοκέρατα θεωρεί τις
απολαύσεις από την αμαρτία που μολύνουν την ψυχή, εγκλωβίζουν τον άνθρωπο και
τον κρατούν μακριά από τον πατέρα. Αυτή η άποψη ταυτίζεται με τις θέσεις του
ιερού Χρυσοστόμου. Η γλυκιά ανάμνηση όμως του στοργικού πατέρα που είναι το
κεντρικό πρόσωπο της παραβολής, παρηγορεί με μόνο την ανάμνηση τον άσωτο γιο,
αλλά και όλους τους αμαρτωλούς ανθρώπους, που είναι ικανή να οδηγήσει τον
άνθρωπο στην επιστροφή και στη μετάνοια.
Ο Άγιος
Νεόφυτος προτρέπει όλους να μην αναβάλλουν την επιστροφή τους και τους
ενθαρρύνει να μην παραμένουν στην αμαρτία. Η χάρις του Θεού είναι ικανή να
μαλακώσει και τις πλέον σκληρές καρδιές και να τις μεταβάλει προς το καλύτερο.
Γι’ αυτό και δεν πρέπει να απελπίζεται ο αμαρτωλός, επειδή λύπησε υπερβολικά
τον Θεό Πατέρα ή επειδή σκόρπισε τον πλούτο των χαρισμάτων του Θεού, γιατί το
έλεος και η ευσπλαχνία του Θεού είναι απέραντη και αμέτρητη. Παρόλο που οι
αμαρτωλοί ενθυμούνται τον εύσπλαχνο πατέρα τη στιγμή της απελπισίας τους,
εντούτοις δεν τους αποστρέφεται αλλά τους δέχεται, αρκεί η μετάνοιά τους να
είναι ειλικρινής. Τονίζει ιδιαίτερα τη σπλαχνικότητα του Θεού πατέρα που
υπέρκειται της απομάκρυνσης και της αποστασίας. Ο νεότερος γιος συναισθάνεται
την αναξιότητά του αλλά έχει τη βεβαιότητα ότι εκείνος εξακολουθεί να παραμένει
πατέρας του, γιατί ο Θεός δεν αρνείται, αλλά ευαρεστείται και λέγεται πατέρας
των μετανοούντων. Όλα αυτά ο Άγιος Νεόφυτος τα προσεγγίζει μέσα από την
αλληγορική ερμηνεία, που δεν ξεφεύγει τα πλαίσια των αναφορών του κειμένου.
Συνεχίζοντας
την ερμηνεία του ο Έγκλειστος έχει πάντοτε σαν επίκεντρο τον Θεό Πατέρα και
παροτρύνει τους ανθρώπους να ενθυμούνται πάντοτε την καλοσύνη του, η οποία σαν
ακτίνα φωτός ρίχνει στην καρδιά του αμαρτωλού τη θεία χάρη για να έλθει σε
επίγνωση του εαυτού του και να μετανοήσει. Η απόδειξη ότι θλίβεται, συντρίβεται
και ταπεινώνεται δείχνει τη θέση στην οποία κατατάσσει τον εαυτό του. Θεωρεί
ότι είναι ανάξιος να είναι γιος του πατέρα του, γι’ αυτό και τον παρακαλεί να
τον κάνει «ὡς ἕνα τῶν μισθίων του». Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση βλέπουμε τη
μεγάλη ευσπλαχνία του πατέρα, που ενώ θα μπορούσε να αρνηθεί κάθε σχέση και
επικοινωνία με τον άσωτο γιο του, δεν το κάνει αλλά τον αποδέχεται και τον
συγχωρεί ως πραγματικό παιδί του.
Ο Άγιος
Νεόφυτος την επιστροφή του ασώτου την διαιρεί σε τρία στάδια: α) την ανάμνηση
του πατέρα, β) την απόφαση να επιστρέψει και γ) την εξομολόγηση για να
καθαρισθεί από τις αμαρτίες.
Ο Άγιος
θεωρεί τον άσωτο ως εκπρόσωπο του κάθε αμαρτωλού ανθρώπου. Οι πονηροί πολίτες
είναι αυτοί που ζουν τη ζωή της αμαρτίας και έχουν σχέσεις με τον διάβολο, ενώ
ο θείος και πατρικός πλούτος είναι η υιοθεσία την οποία λαμβάνει ο άνθρωπος με
το βάπτισμα. Ο πατέρας της παραβολής είδε τον υιό του από μακριά και του έδειξε
την αγάπη του ακόμα πριν αυτός καταθέσει τη μετάνοιά του. Προσέχει από μακριά ο
πατέρας, τον εντοπίζει και τρέχει προς αυτόν. Έτσι και ο Θεός πατέρας μόλις
αισθανθεί και την παραμικρή αλλοίωση και διάθεση του αμαρτωλού, αμέσως τον
βοηθά, τον αγκαλιάζει και τον συγχωρεί. Ο πατέρας δέχεται τη μετάνοια και τον
ενδύει με την πρώτη στολή, που είναι η χάρις του θείου βαπτίσματος. Η στολή
αυτή είναι η καθαρότητα και η αναγέννηση που λαμβάνει ο χριστιανός, όταν
εξέρχεται της κολυμβήθρας. Με τη μετάνοια δέχεται το δακτυλίδι που είναι η
υιοθεσία, τα δε υποδήματα είναι η ενίσχυση που παρέχει ο Θεός πατέρας σε αυτούς
που μετανοούν, για να βαδίζουν με ασφάλεια τον δρόμο της αρετής.
Ο Άγιος
Νεόφυτος εντοπίζει τέσσερα στάδια σ’ αυτή τη διαδικασία: α) την ανάσταση, β)
την επιστροφή, γ) την εξομολόγηση και δ) την ταπείνωση. Δεν συγκαταβαίνει στην
παράκληση του παιδιού του να τον καταστήσει σαν ένα από τους δούλους του, αλλά
αντί για δούλο, τον δέχεται ως κληρονόμο. Ο Άγιος διερωτάται ποιός μπορεί να
αρνηθεί μία τέτοια φιλανθρωπία και να παραμένει στην αμαρτία, ποιός δεν θα
προτιμούσε να συμμετέχει στο δεσποτικό τραπέζι και να τροφοδοτήσει την ψυχή του
με ουράνια τροφή. Αυτό καθρεπτίζεται στο πρόσωπο του μετανοημένου ασώτου, ο
οποίος δαπάνησε στην αμαρτία τον πλούτο του. Έτσι ο μόσχος ο σιτευτός είναι
αυτή η θυσία του μόσχου του άμωμου, δηλαδή του Χριστού, που πρόσφερε θυσία τη
ζωή του για τον κάθε αμαρτωλό. Ο αμελής και ράθυμος δεν έχει τίποτα να
ωφεληθεί, ενώ αυτός που μετανοεί γίνεται δεκτός στη Βασιλεία του Θεού: «Ο
πλούτος της οικονομίας και του ήθους, με τη βιβλική θεολογία, την πατερική
σοφία και την εμπειρία των αγίων είναι χαρακτηριστικά στοιχεία στα κείμενα του
Αγίου Νεοφύτου».
Όπως οι
πόρνες, οι ληστές και οι τελώνες με την ειλικρινή μετάνοια οδηγήθηκαν στη
σωτηρία, το ίδιο συμβαίνει και σήμερα τονίζει ο Άγιος: «ποιά λοιπόν ἄρα ἡμῖν ἐναπέμεινε
σωτηρίας ὁδός. Τάχα οὐδεμία πλήν εἰλικρινοῦς μετανοίας καί μόνης δι’ ἧς ἐσώθησαν
πόρνοι καί ἄσωτοι καί λησταί καί τελῶναι δι’ ἧς ἐκ βυθοῦ παραπτώσεων εἰς οὐρανούς
ἐνελκύσθησαν ἄνθρωποι». Συνεχίζοντας ο Άγιος προτρέπει τους αναγνώστες του να
μην χάνουν το θάρρος τους ούτε να απελπίζονται, γιατί δεν είναι καθόλου δύσκολο
για τον Θεό να συγχωρέσει και να απαλλάξει τον άνθρωπο από την αμαρτία: «Διό
καί οὐχ ὡς μίσθιος κατά τήν αἴτησιν, ἀλλά μᾶλλον ὡς κληρονόμος εἰσδέχεται καί ὡς
υἱός διαδράσας γυμνός καί ἐλθών ἐκ χώρας βαρβαρικῆς ἐνδύεται καί ὑποδύεται
παρευθύς καί διακοσμεῖται φαιδρῶς ὡς υἱός. Τίς ἄρα ἐλεήσειεν ἄν τόν ἐν τοιαύτῃ
καί τηλικαύτῃ θείᾳ φιλανθρωπίᾳ μή προσδραμόντα τῇ μετανοίᾳ, ἀλλ’ ἐμμένοντα
δεδουλωμένον τῇ ἁμαρτίᾳ καί τῇ ἀνομίᾳ εἰς τήν ἀνομίαν».
Ο Άγιος
Νεόφυτος με τη χρήση του όρου «τῷ εὐσπλάγχνῳ πατρί», δίκαια μπορεί να θεωρηθεί
ότι αυτός καθιερώνει τη νέα ονομασία της: «Ἡ παραβολή τοῦ σπλαχνικοῦ πατέρα».
(Δημοσιεύθηκε
στο περιοδικό “Παράκληση. Περιοδική Ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ”, τεῦχος
76)
H
αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται
ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
Τον Απρίλιο του 2019, η δεκαοκτάχρονη κόρη μου, η Λάρισα, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο.
Τον
Απρίλιο του 2019, η δεκαοκτάχρονη κόρη μου, η Λάρισα, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο.
Ήμουν στην εκκλησία όταν με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν τι είχε συμβεί. Όταν
είμαι στην εκκλησία, συνήθως κλείνω το κινητό μου ή το βάζω σε αθόρυβη
λειτουργία. Ίσως το μητρικό μου ένστικτο μού έλεγε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Σήκωσα το τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί συνέβη αυτό;» και
έφυγα τρέχοντας από την εκκλησία.
Όταν
έφτασα στο νοσοκομείο, οι γιατροί έκαναν ήδη χειρουργείο και πάλευαν με νύχια
και δόντια για να σώσουν την κόρη μου. Εκτός από τα σοβαρά κατάγματα, η Λάρισα
είχε τραυματική εγκεφαλική βλάβη και κλειστό τραύμα στο στήθος. Οι γιατροί
έκαναν ό,τι μπορούσαν και πραγματοποίησαν την επέμβαση με επιτυχία, αλλά η κόρη
μου έπεσε σε κώμα λόγω της τραυματικής εγκεφαλικής βλάβης και άλλων επιπλοκών.
Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προσευχόμουν βαθιά στον Άγιο Γαβριήλ
για τη σωτηρία της κόρης μου. Η κατάστασή της παρέμεινε σταθερή και σοβαρή, και
οι γιατροί δεν έδωσαν κανένα καθησυχαστικό λόγο.
Σήκωσα το
τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί!!!» Και έφυγα τρέχοντας από τον
ναό.
Την εορτή
της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, πήγα στην εκκλησία και έλαβα τη Θεία Κοινωνία.
Αργότερα, ένας μοναχός με πλησίασε, μου έδωσε ένα μεγάλο πρόσφορο και είπε: «Ο
επίσκοπος σου το έδωσε αυτό». Επειδή ο μοναχός που μου έδωσε το πρόσφορο ήταν
σκυφτός και δεν με κοίταξε στο πρόσωπο, δεν τον είδα καθαρά. Βρήκα τα λόγια του
περίεργα, αφού εκείνη την ημέρα υπηρετούσε μόνο ένας ιερέας στην εκκλησία. Δεν
υπήρχε επίσκοπος παρών. Δεν μπορούσα να σταματήσω να αναρωτιέμαι ποιος ήταν
αυτός ο μοναχός και ποιος επίσκοπος μου είχε δώσει το πρόσφορο.
Πέρασαν
μερικές μέρες και μετά ήρθε το τηλεφώνημα από το νοσοκομείο. Η Λάρισα είχε
συνέλθει! Έτρεξα με απίστευτη ταχύτητα στην αγαπημένη μου, μοναχοκόρη. Είχε
συνέλθει! Όταν πήγα να τη δω, έκλαιγε... Και έκλαιγα. Προσπάθησα όσο καλύτερα
μπορούσα να την παρηγορήσω, λέγοντάς της μάλιστα ότι είχα προσευχηθεί θερμά σε
έναν σύγχρονο Γεωργιανό άγιο, τον Γέροντα Γαβριήλ.
«Δείξε
μου το!» απαίτησε η κόρη μου.
«Πώς
μπορώ να του το δείξω; Είναι άγιος, είναι στη Βασιλεία των Ουρανών», απάντησα
μπερδεμένος.
- Δείξε
μου τη φωτογραφία του, μαμά, επειγόντως!
Δεν
μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι ποιος ήταν αυτός ο μοναχός και από ποιον
επίσκοπο μου έδωσε το πρόσφορο.
Μπήκα στο
διαδίκτυο, άνοιξα μια φωτογραφία του ιερέα και την έδειξα στη Λάρισα. Η
αντίδρασή της με εξέπληξε και με τρόμαξε. Η Λάρισα ξέσπασε σε κλάματα. Δεν είχε
πάει ποτέ στην εκκλησία και δεν καταλάβαινε γιατί πήγαινα στην εκκλησία. Και
ξαφνικά, μια τέτοια αντίδραση σε μια φωτογραφία του Γέροντα Γαβριήλ! Όταν
ηρέμησε λίγο, άκουσα κάτι απίστευτο από αυτήν:
«Μαμά,
ξέρεις, κοιμόμουν και είδα αυτόν τον ιερέα, αλλά δεν μπορούσα να ξυπνήσω ή να
συνέλθω. Ήρθε σε μένα και μου είπε ότι η αγάπη είναι πάνω απ' όλα. Και σήμερα
ήρθε στο κρεβάτι μου και φώναξε: "Σταμάτα να κοιμάσαι! Πάμε για
πάρτι!"»
Πάγωσα
στη θέση μου και δάκρυα κύλησαν ξανά στο πρόσωπό μου. Ξέρετε τι ημερομηνία
ήταν; 26 Αυγούστου – γενέθλια του Γέροντα Γαβριήλ! Ο αγαπημένος μας Γέροντας
Γαβριήλ έδωσε ζωή στην κόρη μου για δεύτερη φορά στα γενέθλιά του!
Έχουν
περάσει τέσσερα χρόνια από τότε. Η κόρη μου έχει γίνει εκκλησιαζόμενη και
ψάλλει στη χορωδία. Παραγγείλαμε μια εικόνα του Γέροντα Γαβριήλ από τη Γεωργία,
η οποία βρίσκεται σε περίοπτη θέση στην εκκλησία μας. Και κάθε χρόνο αυτή την
ημέρα, όλη μας η οικογένεια γιορτάζει τα γενέθλια του Γέροντα Γαβριήλ, ψάλλει
το τροπάριο και το κοντάκιο, διαβάζει τον ακάθιστο στον άγιο, βλέπει ταινίες
γι' αυτόν, κάθεται γύρω από το τραπέζι και τον θυμάται ως έναν μεγάλο άγιο που
μας έστειλε ο Θεός στις δύσκολες στιγμές μας.
Ναι,
ξέρετε τι άλλο είναι πιο εκπληκτικό... Αποδεικνύεται ότι ο Γέροντας Γαβριήλ
είπε στην κόρη μου, όταν ήταν σε κώμα: «Πες στη μαμά ότι δεν πρέπει να
κατηγορεί τον Κύριο, αλλά μόνο να Τον ευχαριστεί».
Ό,τι και
να συμβεί, πρέπει να ευχαριστήσεις τον Θεό. Πρέπει να ζητήσεις, όχι να
κατηγορήσεις.
Συνειδητοποίησα
το λάθος μου, για το οποίο μετανιώνω βαθιά. Άλλωστε, τότε στην εκκλησία, όταν
μου είπαν τι είχε συμβεί, φώναξα: «Κύριε, γιατί;» Και έφυγα τρέχοντας από την
εκκλησία τόσο γρήγορα που δεν ζήτησα καν τίποτα από τον Θεό και δεν μετάνιωσα
για το θρασύτατο παράπονό μου. Και τα λόγια του Γέροντα Γαβριήλ: «Πες στη
μητέρα σου ότι δεν πρέπει να κατηγορείς τον Κύριο, αλλά μόνο να Τον
ευχαριστείς», με άφησαν να πάρουν μια ιδέα και με δίδαξαν ένα πράγμα: ό,τι και
να συμβεί, πρέπει να ευχαριστείς τον Θεό. Πρέπει να ζητάς, όχι να κατηγορείς.
Συγχώρεσέ
με, Θεέ μου! Σε ευχαριστώ που μας έστειλες έναν τόσο μεγάλο άγιό Σου – τον
Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)! Δόξα τω Θεώ!
Λιουντμίλα
Πάνιτς
Ο Αρχιερέας Φεοντόρ Γκιγνάτζε αναφέρει.
Όταν
νιώθεις στριμωγμένος, όταν το πνεύμα αυτού του κόσμου και ο άρχοντας αυτού του
κόσμου - ο Σατανάς - αρχίζει να σε κοροϊδεύει: «Α, έχω τον ανθρωπάκο!» Τώρα
είτε θα υπογράψει για την αμαρτία, είτε θα τον οδηγήσω σε τέτοια κατάθλιψη που
θα αυτοκτονήσει κιόλας, θα τον κάνω να βλασφημήσει τον Θεό - όταν βρεθείς σε
μια τέτοια κατάσταση, να θυμάσαι ότι υπάρχει διέξοδος...
Μπες στην
καρδιά σου και από εκεί θα ανυψωθείς στον Θεό και θα δεις ότι αυτά τα
προβλήματα δεν υπάρχουν πια για σένα.
Αρχιερέας
Φεοντόρ Γκιγνάτζε
Ο Αρχιμανδρίτης Αντώνιος (Γκουλιασβίλι) αναφέρει.
Αν είσαι
πιστός, να θυμάσαι πάντα: κάνοντας το καλό, αναπόφευκτα θα συναντήσεις το κακό
και θα πέσεις στην αμαρτία. Μια καλή πράξη που γίνεται δεκτή από τον Κύριο
αναπόφευκτα θα ακολουθηθεί από πειρασμό, κάνοντάς σε να παραπονιέσαι: «Γιατί να
κάνεις το καλό αν αυτό θα οδηγήσει στο κακό;»
Αρχιμανδρίτης
Αντώνιος (Γκουλιασβίλι)
Από τα απομνημονεύματα του Αρχιμανδρίτη Αντωνίου (Γκουλιασβίλι).
εν κλείδωνε ποτέ την πόρτα του. Και τότε συνέβη κάτι. Φορούσε τον ιερατικό του σταυρό σε ένα σπάγκο και κρατούσε την αλυσίδα στο σπίτι. Κάποιος έκλεψε την αλυσίδα. Όταν είδε ότι η αλυσίδα είχε εξαφανιστεί, πήγε κατευθείαν στο σπίτι ενός νεαρού άνδρα και είπε: «Ορίστε, γιε μου, πήρες την αλυσίδα, ορίστε ο σταυρός σου». Ήταν ένα θαύμα!
Ο ΦΑΓΑΣ.
Υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε ποτέ να χορτάσει.
Έτρωγε και έτρωγε, με γεμάτη κοιλιά, αλλά εξακολουθούσε να ήθελε να φάει.
Μόλις έφτανε σπίτι, άρχιζε να φωνάζει σε όλους:
- Άσε με να φάω, πεινάω!!
Πήγε στους γιατρούς που θεράπευαν τη μήτρα και τα έντερα του, αλλά κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει σε αυτά τα μαρτύρια.
Τότε μια μέρα, ήρθε σε έναν γιατρό που καταλάβαινε την ανθρώπινη καρδιά.
Ο γιατρός άκουσε τον χτύπο της καρδιάς του άνδρα και είπε:
Αγαπητέ μου φίλε, η καρδιά σου είναι άδεια!
Όταν γεμίσει η καρδιά σου, τότε αυτή η αδηφάγα επιθυμία θα εξαφανιστεί.
- Και με τι να γεμίσω την καρδιά μου γιατρέ; Μήπως υπάρχει θεραπεία για αυτή την ασθένεια;
Όχι, αγαπητέ μου φίλε, εμείς οι γιατροί δεν το κάνουμε αυτό.
Φρόντισε την καρδιά σου, είναι τόσο παραμελημένη...
Δεν λένε χωρίς λόγο, γεμάτο στομάχι δεν θα γεμίσει άδεια καρδιά.
Ορθόδοξος Τσέρνιχιβ
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.71
"Τὰ Χέρια τῆς Μάνας"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὁ Νῖκος, πλούσιος ἐπιχειρηματίας, ἐπέστρεψε στὸ χωριὸ μετὰ ἀπὸ χρόνια. Βρῆκε τὴ μάνα του στὸν αὐλόκηπο, μὲ τὰ χέρια γεμᾶτα χῶμα.
-"Μάνα," τῆς εἶπε, "γιατί δὲν προσλαμβάνεις κηπουρό; Σοῦ στέλνω τόσα χρήματα..."
Ἡ γριὰ χαμογέλασε.
-"Παιδί μου, αὐτὰ τὰ χέρια σὲ κούνησαν στὴν ἀγκαλιά μου ὅταν ἤσουν μωρό. Σὲ ἔπλυναν ὅταν ἀρρώστησες. Σοῦ ἔφτιαχναν τὸ φαγητὸ ποὺ ἀγαποῦσες. Ἔπλεκαν τὰ πουλόβερ σου γιὰ τὸ χειμῶνα."
Σήκωσε μία χούφτα χῶμα.
-"Τώρα ποὺ εἶσαι μεγάλος καὶ δὲν μὲ χρειάζεσαι, αὐτὰ τὰ χέρια φροντίζουν τὰ λουλούδια. Κι ὅταν ἔρχεσαι, μαζεύω τὶς ντομάτες ποὺ ἀγαπᾶς."
Ὁ Νῖκος γονάτισε καὶ φίλησε ἐκεῖνα τὰ ρυτιδωμένα χέρια. Γιὰ πρώτη φορὰ κατάλαβε: ἡ ἀξία μιᾶς μάνας δὲν μετριέται μὲ χρήματα. Εἶναι στὴν ἀκούραστη ἀγάπη ποὺ ποτὲ δὲν σταματᾶ νὰ δίνει.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ μάνα εἶναι τὸ μοναδικὸ πλάσμα ποὺ ἀγαπᾶ χωρὶς νὰ ζητᾶ ἀνταπόδοση. Ἡ ἀξία της εἶναι ἀνεκτίμητη, γιατί ἡ ἀγάπη της εἶναι αἰώνια καὶ ἀνιδιοτελής.
🌷🪷🌷💐🌷🪷🌷
Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλες τὶς μητέρες!
Σὲ αὐτὲς ποὺ μᾶς γέννησαν, μᾶς μεγάλωσαν, μᾶς ἀγάπησαν ἀνιδιοτελῶς. Σὲ αὐτὲς ποὺ προσεύχονται γιὰ μᾶς κάθε μέρα. Σὲ αὐτὲς ποὺ τὰ χέρια τους εἶναι γεμᾶτα χῶμα ἀπὸ δουλειὰ καὶ ἡ καρδιά τους γεμάτη ἀγάπη.
Ὁ Θεὸς νὰ τὶς εὐλογεῖ καὶ νὰ τὶς χαρίζει ὑγεία, χαρὰ καὶ μακροημέρευση.
Νὰ τιμοῦμε τὶς μητέρες μας ὄχι μόνο σήμερα, ἀλλὰ κάθε μέρα τῆς ζωῆς μας.
Και, χωρίς να το καταλάβω, μεταφέρθηκα από την κατηγορία «μητέρα» στην κατηγορία «πόρος».
«Μην έρχεσαι εδώ. Ο άντρας μου λέει ότι μας προκαλείς ένταση.»
Αυτό ήταν. Ένα σύντομο μήνυμα, που στάλθηκε στις 11:38 μια φαινομενικά συνηθισμένη Τετάρτη. Το διάβασα τρεις φορές, όχι επειδή δεν το κατάλαβα, αλλά επειδή προσπαθούσα να καταλάβω πότε είχα γίνει βάρος.
Ονομάζομαι Έλενα, είμαι 61 ετών και ζω μόνη σε ένα μικρό σπίτι στα περίχωρα της πόλης. Ένα σπίτι όπου το ρολόι τοίχου χτυπάει πολύ δυνατά το βράδυ και όπου η μυρωδιά του τσαγιού φλαμουριάς παραμένει πολύ μετά το άδειασμα του φλιτζανιού. Δεν ήμουν ποτέ το είδος της γυναίκας που υψώνει τη φωνή της. Ήμουν το είδος που φτιάχνει, που καλύπτει, που λέει: «Θα το χειριστώ εγώ».
Μετά τον θάνατο του άντρα μου, η ζωή μου συρρικνώθηκε, αλλά δεν άδειασε. Διατήρησα τις τελετουργίες: το γεύμα στρωμένο στην ώρα του, οι λογαριασμοί πληρωμένοι την προηγούμενη εβδομάδα, χρήματα στην άκρη «για κάθε ενδεχόμενο». Η τελική μου τύχη ήταν πάντα η κόρη μου, η Άνα.
Η Άνα παντρεύτηκε τον Ράντου πριν από τέσσερα χρόνια. Ένας ευγενικός άνθρωπος, πάντα βιαστικός, πάντα με μεγάλα σχέδια και μικρά αποτελέσματα. Στην αρχή, τους βοηθούσα «περιστασιακά».
— Μαμά, είναι μόνο αυτός ο μήνας...
— Μαμά, είναι δύσκολο...
— Μαμά, αν δεν μας βοηθήσεις, θα χάσουμε το σπίτι μας...
Δεν ζήτησα εξηγήσεις. Έστειλα χρήματα. Έλεγα στον εαυτό μου ότι η αγάπη δεν κοστίζει χρήματα.
Σιγά σιγά, οι επισκέψεις έγιναν πιο σπάνιες. Η Άνα δεν ερχόταν πια σε μένα, εγώ ήμουν αυτή που πήγαινε «όποτε ήταν δυνατόν». Το τηλέφωνο χτυπούσε όλο και πιο συχνά μόνο όταν επρόκειτο για λογαριασμούς, δόσεις, επισκευές. Και, χωρίς να το καταλάβω, μεταφέρθηκα από την κατηγορία «μητέρα» στην κατηγορία «πόρος».
Εκείνη την Τετάρτη, ήθελα να τους πω ότι θα ερχόμουν για το Σαββατοκύριακο. Είχα βρει μια παλιά φωτογραφία της Άνας ως παιδί, με στραβά κοτσίδες και μελανιασμένα γόνατα. Σκεφτόμουν να της την πλαισιώσω. Να της φέρω σούπα, όπως έκανα όταν ήταν μικρή.
Τότε ήρθε το μήνυμα.
«Μην έρχεσαι άλλο. Ο Ράντου λέει ότι η παρουσία σου μας αγχώνει».
Όχι «μας πληγώνεις».
Όχι «χρειαζόμαστε χώρο».
Αλλά «μας αγχώνει». Σαν ειδοποίηση. Σαν τεχνικό πρόβλημα.
Δεν απάντησα. Δεν τηλεφώνησα.
Συνδέθηκα στην εφαρμογή της τράπεζας.
Τα τελευταία δύο χρόνια:
3.200 λέι.
5.800 λέι.
12.000 λέι.
«Προσωρινό δάνειο».
«Θα σας τα ξεπληρώσουμε».
Δεν θα σας τα ξεπληρώσω ποτέ.
Κάθισα στο τραπέζι για πολλή ώρα, με το τηλέφωνό μου στο χέρι. Μετά έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει: επέλεξα τη σιωπή.
Ακύρωσα τη μεταφορά που είχε προγραμματιστεί για τον επόμενο μήνα. Σταμάτησα την αυτόματη χρέωση για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Τράβηξα πίσω το «δίχτυ ασφαλείας» που είχα απλώσει από κάτω τους μέχρι να μπορέσουν να σταθούν μόνοι τους.
Εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα καλά. Η πρώτη γαλήνια νύχτα μετά από πολύ καιρό.
Την επόμενη μέρα, στις 9:14, κάποιος χτύπησε την πόρτα.
Άνα.
Πνευστά μάτια. Τρεμάμενη φωνή. Η ίδια γκριμάτσα που έκανε όταν ήταν μικρή και ήξερε ότι είχε κάνει λάθος.
— Μαμά... τι έκανες;
Την κοίταξα ήρεμα. Όχι με θυμό. Όχι με επίπληξη. Με διαύγεια.
— Σεβάστηκα αυτό που μου ζήτησες να κάνω. Έκανα στην άκρη.
— Αλλά... όχι έτσι... όχι οικονομικά...
Τότε κατάλαβα τα πάντα.
Δεν ήθελαν να είμαι παρούσα, αλλά ήθελαν χρήσιμη.
Δεν με ήθελαν στο τραπέζι, αλλά με ήθελαν στην τράπεζα.
— Άνα, είπα απαλά, όταν με έδιωξες από τη ζωή σου, δεν μου ζήτησες απλώς να μην έρθω. Μου ζήτησες να μην είμαι πια μητέρα. Και τα χρήματά μου προήλθαν από εκείνο το μέρος.
Σώπασε. Για πρώτη φορά, δεν είχε απάντηση.
— Η πόρτα μου παραμένει ανοιχτή για σένα, συνέχισα. Αλλά η αφήγησή μου δεν αποτελεί πλέον απόδειξη αγάπης.
Έφυγε χωρίς να μαλώσει. Χωρίς να κλάψει.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, ένιωσα κάτι καινούργιο: αξιοπρέπεια.
Μερικές φορές, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν όταν τους δίνεις περισσότερα.
Δείχνουν ακριβώς όπως είναι όταν σταματάς.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που το είπε. Δεν ύψωσε τη φωνή του. Δεν ήταν καβγάς. Ήταν χειρότερο από αυτό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που το είπε. Δεν ύψωσε τη φωνή του. Δεν ήταν καβγάς. Ήταν χειρότερο από αυτό.
— Αυτό το σπίτι δεν έχει χώρο για σένα. Δεν έχεις καταφέρει τίποτα σε όλη σου τη ζωή.
Έπειτα γύρισε την πλάτη του, σαν να μου είχε πει απλώς να κλείσω το παράθυρο.
Για αυτόν, ήταν ένα συμπέρασμα.
Για μένα, ήταν το τέλος.
Στέκομαι στη μέση του σαλονιού, με την τσάντα εργασίας μου ακόμα στον ώμο μου, και ένιωθα τα πόδια μου να αδυνατίζουν. Αυτό το σπίτι δεν ήταν ποτέ «δικό μου» με την πραγματική έννοια της λέξης. Το είχε αγοράσει, στο όνομά του. Είχα συνεισφέρει για χρόνια, με τον μέτριο μισθό μου, με το φαγητό, με τις «μικρές» δόσεις, με όλα όσα δεν φαίνονται σε τραπεζικό αντίγραφο. Αλλά εκείνο το βράδυ έμαθα την αλήθεια: για αυτόν, ήμουν απλώς ένα έξοδο.
— Έχεις μια εβδομάδα να φύγεις, είπε ξανά, χωρίς να με κοιτάξει.
Έφυγα από το σπίτι με τα μάτια μου στο έδαφος, σαν εγκληματίας. Περπατούσα άσκοπα, με το τηλέφωνό μου στο χέρι, προσπαθώντας να καταλάβω πού θα μπορούσα να κοιμηθώ. Οι φίλοι μου είχαν τις δικές τους οικογένειες. Η μητέρα μου δεν ήταν πια ζωντανή. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει πριν από χρόνια, αφήνοντας πίσω του περισσότερη σιωπή παρά πράγματα.
Ή… έτσι σκέφτηκα.
Σε μια στιγμή απελπισίας, θυμήθηκα μια παλιά κάρτα που μου είχε δώσει ο πατέρας μου πριν από πολύ καιρό.
— «Κράτησέ την, μπορεί να τη χρειαστείς κάποια μέρα», είχε πει.
Δεν την είχα χρησιμοποιήσει ποτέ. Δεν ήξερα καν αν ήταν ακόμα έγκυρη.
Μπήκα στην τράπεζα περισσότερο από ένστικτο παρά από ελπίδα.
Στο γκισέ, είπα στον υπάλληλο ότι ήθελα να ελέγξω έναν παλιό λογαριασμό στο όνομα του πατέρα μου. Μου ζήτησε την ταυτότητά μου, μετά την κάρτα μου. Πληκτρολόγησε για λίγα δευτερόλεπτα. Στην αρχή, τίποτα. Μετά σταμάτησε. Τηλεφώνησε σε κάποιον.
Εμφανίστηκε ο διευθυντής. Ένας άντρας γύρω στα πενήντα, με λεπτά γυαλιά και σοβαρή έκφραση. Κοίταξε την οθόνη. Πάγωσε.
— Κυρία… παρακαλώ καθίστε.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Ότι ίσως η κάρτα ήταν μπλοκαρισμένη. Ή, χειρότερα, ότι προσπαθούσα κάτι παράνομο χωρίς να το γνωρίζω.
— Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; ρώτησα, σχεδόν ψιθυριστά.
Ο διευθυντής κάθισε μπροστά μου. Καθάρισε τον λαιμό του.
— Ο πατέρας σου άνοιξε αυτόν τον λογαριασμό πριν από είκοσι χρόνια. Ήταν ένας λογαριασμός ταμιευτηρίου, με τακτικές καταθέσεις. Όχι πολύ μεγάλες... αλλά σταθερές.
Σταμάτησε.
— Επιπλέον, υπάρχει μια επένδυση που συνδέεται. Με δεδομένο τόκο.
Έστρεψε ελαφρώς την οθόνη μου προς το μέρος μου. Είδα τον αριθμό. Δεν τον κατάλαβα.
— Είναι... σωστό; τραύλισα.
— Αυτό είναι κάτι παραπάνω από δίκαιο. Ο πατέρας σου ξεκαθάρισε ότι εσύ ήσουν ο μοναδικός δικαιούχος. Δεν το είπε σε κανέναν. Ζήτησε πλήρη διακριτικότητα.
Ένιωσα τα μάτια μου να δακρύζουν. Ο μπαμπάς, ο άντρας που φορούσε το ίδιο παλτό χειμώνα με τον χειμώνα, που πάντα έλεγε «τα λέμε τον επόμενο μήνα», είχε ετοιμάσει τα πάντα σιωπηλά. Για μένα.
— Γιατί δεν μου το είπε; ρώτησα, περισσότερο για μένα.
Ο διευθυντής χαμογέλασε λυπημένα.
— Μερικοί γονείς βοηθούν τα παιδιά τους αθόρυβα. Για να μην εξαρτώνται, για να μην αλλάζουν.
Έφυγα από την τράπεζα ως διαφορετικό άτομο.
Δεν έτρεξα αμέσως να πάρω τα πράγματά μου. Δεν τηλεφώνησα σε κανέναν. Κάθισα σε ένα παγκάκι στο πάρκο και έκλαψα. Όχι από χαρά. Αλλά από απελευθέρωση.
Δύο μέρες αργότερα, νοίκιασα ένα μικρό, φωτεινό διαμέρισμα. Απλό, αλλά δικό μου. Ξεκίνησα τις διαδικασίες για ένα μάθημα που ανέβαλα για χρόνια, επειδή «δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή». Άλλαξα το τηλέφωνό μου. Άλλαξα την αναπνοή μου.
Όταν επέστρεψα στο σπίτι του πρώην συζύγου μου, δεν ήταν σπίτι. Άφησα τα κλειδιά στο τραπέζι. Κανένα σημείωμα. Δεν είχα τίποτα άλλο να εξηγήσω.
Μια εβδομάδα αργότερα, με πήρε τηλέφωνο.
— Μίλησα με έναν δικηγόρο. Ίσως μπορούμε να μιλήσουμε...
Ο τόνος του ήταν διαφορετικός. Πιο ήπιος. Πιο προσεκτικός.
— Δεν χρειάζεται πια, είπα ήρεμα.
— Τι εννοείς;
— Συνειδητοποίησα κάτι, απάντησα. Δεν είναι ότι το σπίτι σου δεν έχει πια χώρο για μένα. Δεν έχω πια χώρο στη ζωή σου.
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Μερικές φορές η απώλεια σε ρίχνει στο κενό. Άλλες φορές, σε σπρώχνει ακριβώς εκεί που έπρεπε να είσαι.
Και ο μπαμπάς... ο μπαμπάς το ήξερε.
4 Φεβρουαρίου - Άγιος Μάρτυρας Αβραμίος.
4 Φεβρουαρίου - Άγιος Μάρτυρας Αβραμίος
Σε εποχές που η πίστη πληρωνόταν με αίμα και το όνομα του Χριστού μιλιόταν περισσότερο ψιθυριστά παρά με δυνατή φωνή, ζούσε ο Αβραμίος - ένας ευγενικός ιερέας, αλλά με φλογερή ψυχή. Δεν ήταν άνθρωπος των πολλών λόγων, αλλά των σιωπηλών πράξεων. Έζησε τη ζωή του με προσευχή, νηστεία και διακονία, γνωρίζοντας ότι κάθε μέρα θα μπορούσε να είναι η τελευταία του.
Ο Αβραμίος στάλθηκε σε μια ειδωλολατρική πόλη, όπου οι άνθρωποι δεν ήθελαν να ακούσουν για τον Χριστό. Πήγε χωρίς φόβο, αν και ήξερε τι τον περίμενε. Δεν μπήκε με σπαθί, αλλά με το Ευαγγέλιο. Όχι με απειλές, αλλά με αγάπη. Και, μία προς μία, οι καρδιές άρχισαν να μαλακώνουν. Κάποιοι τον γέλασαν. Άλλοι τον έδιωξαν. Υπήρχαν όμως και εκείνοι που, βλέποντας την αγνή ζωή του, ζήτησαν βάπτισμα.
Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα. Οι άρχοντες της πόλης τον έπιασαν και τον έφεραν ενώπιόν τους.
— Αρνήσου τον Χριστό και θα ζήσεις, του είπαν.
Ο Αβραμίος χαμογέλασε ήσυχα.
— Έχω ήδη πεθάνει για τον κόσμο. Ζω μόνο για τον Θεό.
Ακολούθησαν σκληρά βασανιστήρια. Το σώμα του ήταν εξασθενημένο, αλλά η ψυχή του ήταν πιο ζωντανή από ποτέ. Σε κάθε πόνο, έκανε μια προσευχή. Σε κάθε χτύπημα, συγχωρούσε. Δεν καταριόταν, δεν ζητούσε έλεος. Ήξερε ότι ο θάνατός του δεν ήταν τέλος, αλλά μια γέννηση.
Όταν άφησε την τελευταία του πνοή, μάρτυρες έλεγαν ότι υπήρχε ειρήνη στο πρόσωπό του. Μια ειρήνη που ο κόσμος δεν μπορεί να δώσει ή να πάρει. Και το αίμα του έγινε σπόρος πίστης για πολλούς.
Ο Άγιος Μάρτυρας Αβραμίας μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στη δύναμη, αλλά στην σταθερότητα. Ότι η νίκη δεν είναι να ξεφύγεις από τα βάσανα, αλλά να παραμείνεις πιστός μέχρι το τέλος.
4 Φεβρουαρίου – ημέρα μνήμης και ενδυνάμωσης της ψυχής.
Προσευχηθείτε στον Άγιο Αβραμία να σας δώσει θάρρος στις δοκιμασίες, υπομονή στον πόνο και πίστη που δεν κλονίζεται, ανεξάρτητα από τις εποχές.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
