«ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ...»
Σχετικά με ένα από τα θαύματα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)
Σήμερα, την ημέρα της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), δημοσιεύουμε μια ιστορία για ένα άλλο θαύμα του σεβάσμιου γέροντα από τη Λευκορωσία.
Για δέκα χρόνια ήμουν μέλος των λεγόμενων Μαρτύρων του Ιεχωβά. Η μητέρα μου, η πλέον εκλιπούσα Αιδεσιμότατε Ιωάννα, με παρακάλεσε να συνέλθω, ζητώντας μου να εγκαταλείψω την άτακτη ζωή μου και να στραφώ στο δρόμο της αλήθειας. Αυτά τα λόγια με ενοχλούσαν τότε. Επιπλέον, προκάλεσαν μεγάλη δυσαρέσκεια μέσα μου, οδηγώντας με σε πολλούς καβγάδες με τη μητέρα μου και τους οικείους μου.
Όταν η μητέρα μου εκοιμήθη στον Κύριο (όπως είπα τότε, «πέθανε»), η οικογένειά μου την έθαψε σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση: κάλεσαν έναν ιερέα, τέλεσαν την νεκρώσιμη ακολουθία και ουσιαστικά, όλα έγιναν όπως συνηθίζεται. Όταν ξεκίνησε η νεκρώσιμη ακολουθία της μητέρας μου, βγήκα έξω και δεν άκουσα καμία προσευχή ή κήρυγμα, καθώς τα θεωρούσα όλα αυτά περιττά και λανθασμένα.
Μετά την κηδεία της μητέρας μου, δεν ένιωθα καλά: είχα έντονους πονοκεφάλους, υψηλή αρτηριακή πίεση και ανισορροπία. Με πήγαν στο νοσοκομείο, όπου έκανα εξετάσεις και αξονική τομογραφία. Με βάση όλα τα αποτελέσματα, παραπέμφθηκα στο ογκολογικό τμήμα. Διαγνώστηκα με καρκίνο του μυοκαρδίου. Αυτή η διάγνωση απαιτεί πολλαπλές εξετάσεις και εξετάσεις για να διαπιστωθεί ποια όργανα επηρεάζονται και τι είδους θεραπεία χρειάζεται.
Πριν φύγω για εξετάσεις και θεραπεία στην Τουρκία, πήγα στην πόλη Τολότσιν, όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας και από όπου καταγόταν η μητέρα μου. Ήθελα απλώς να επισκεφτώ την πόλη μου - την πόλη όπου, ως παιδί, η μητέρα μου και εγώ περπατούσαμε, διασκεδάζαμε και τραγουδούσαμε μαζί, όπου πέρασα τις πιο αξέχαστες μέρες της παιδικής μου ηλικίας και της εφηβείας μου. Πάντα επισκεπτόμουν το Τολότσιν κατά καιρούς, αλλά μετά τον θάνατο της μητέρας μου, και με μια τόσο σοβαρή διάγνωση, ήθελα να κάνω μια αποχαιρετιστήρια βόλτα στους δρόμους που αγαπούσε η καρδιά μου. Και έτσι έγινε. Περπάτησα, θυμούμενος κάθε βήμα που έκανα ως παιδί σε αυτούς τους όμορφους δρόμους. Έκλαψα.
Στο δρόμο, πέρασα από τη Μονή Αγίας Προστασίας. Θυμήθηκα πώς η μητέρα μου είχε πάει στο μοναστήρι πριν από δύο χρόνια για να ανάψει κεριά, πώς με είχε παρακαλέσει απλώς να μπω μαζί της μέσα, και εγώ αντιστάθηκα, και τελικά, δήλωσα κατηγορηματικά ότι θα περίμενα στην πύλη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα μάτια της γεμάτα δάκρυα, την, εγκαταλελειμμένη και εγκαταλελειμμένη από εμένα...
Αυτή τη φορά, πήγα στην αυλή και περπάτησα στο μονοπάτι που είχε περπατήσει η μητέρα μου τότε. Κοίταξα πίσω, κοίταξα γύρω μου, σκεπτόμενος ότι απλώς θα έμπαινα μέσα, θα έβλεπα τα μέρη που συνδέονται με τις αναμνήσεις της μητέρας μου, θα περιηγούμουν στην εκκλησία και δεν θα το έλεγα στους «αδελφούς και τις αδελφές» μου στην αίρεση. Και έτσι έγινε. Μπήκα στην αυλή, περπάτησα μέσα από αυτήν και άκουσα όμορφα, πραγματικά όμορφα τραγούδια. Όχι στα ρωσικά, αλλά σε κάποια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Το τραγούδι ήταν τόσο γεμάτο με θλιβερούς ήχους, νότες, κάτι μυστηριώδεις φωνές, θα έλεγα, που άθελά μου μπήκα μέσα στην εκκλησία. Άκουσα το τραγούδι και ήθελα να κλάψω δυνατά. Έμαθα ότι είχαν φτάσει Γεωργιανοί και έφεραν κάποια μεγάλη εικόνα, η οποία βρισκόταν στο κέντρο της εκκλησίας. Έψαλλαν ύμνους στα γεωργιανά.
Ένας από τους ενορίτες με πλησίασε και μου είπε: «Γιατί στέκεστε εκεί; Πηγαίνετε να δείτε μια ταινία για τη Μάμα Γκαμπριέλι. Έφεραν μια ταινία από τη Γεωργία και την προβάλλουν εδώ». Από περιέργεια και επιθυμία να ακούσω περισσότερα γεωργιανά «τραγούδια», ακολούθησα αυτόν τον ενορίτη. Κατεβήκαμε στην αίθουσα, όπου προβαλλόταν ήδη η ταινία «Το Διάδημα του Γέροντα». Δεν συμφωνούσα καθόλου με το περιεχόμενο της ταινίας, αλλά κάποια δύναμη με κυρίευσε. Και ήθελα επίσης να ακούσω γεωργιανά τραγούδια. Όταν τελείωσε η ταινία, οι Γεωργιανοί μοίρασαν εικόνες και φωτογραφίες της ίδιας της «Μαμα Γκαμπριέλι» για την οποία αφορούσε η ταινία. Καθώς φεύγαμε, μου έδωσαν μια εικόνα, αλλά δεν την πήρα. Περπάτησα γρήγορα στις σκάλες και έσπευσα προς την έξοδο.
Σύντομα, πέταξα στην Τουρκία για εξετάσεις. Εισήχθην σε μια ογκολογική κλινική, όπου μου έκαναν κάθε είδους εξετάσεις και υποβλήθηκα σε κάθε είδους εξετάσεις. Οι εξετάσεις έδειξαν διαταραχή στις αιματολογικές εξετάσεις. Με κράτησαν για θεραπεία, μου χορηγήθηκαν ενδοφλέβιες ενέσεις και πολλά φάρμακα.
Εννέα μέρες αργότερα, ένα βράδυ, είδα ένα όνειρο. Η μητέρα μου μπήκε στο δωμάτιο όπου έμενα και κάλεσε κάποιον άλλον να μπει. Ένας ιερέας με παλιά άμφια μπήκε στο δωμάτιο. Ήταν αδύνατος, είχε άσπρη γενειάδα και κρατούσε ένα ραβδί, με απίστευτα ευγενικά μάτια.
«Αυτος είναι;» ρώτησε ο ξένος τη μητέρα μου.
«Ναι, είναι», απάντησε λυπημένα η μητέρα μου.
«Αλλά την ξέρω!» είπε ο ιερέας με πεποίθηση και σαφήνεια.
Με κοίταξε, χαμογέλασε, έκανε το σημείο του σταυρού πάνω μου και μετά ψιθύρισε κάτι στο αυτί της μητέρας μου. Και οι δύο χαμογέλασαν και έφυγαν από το δωμάτιο.
Άρχισα να φωνάζω τη μητέρα μου με όλη μου τη δύναμη. Μια νοσοκόμα με ξύπνησε εκείνη τη στιγμή. Λίγες ώρες αργότερα, ένας γιατρός μπήκε μέσα με έναν φάκελο στα χέρια του. Εξήγησε κάτι στον διερμηνέα, ο οποίος άκουσε για πολλή ώρα και προσεκτικά. Ο διερμηνέας είπε: «Λένα, ο γιατρός λέει ότι είσαι υγιής. Δεν έχεις όγκους, όλα είναι καθαρά και οι εξετάσεις σου είναι φυσιολογικές».
Έμεινα άφωνος. Αρκετές φορές, κατόπιν αιτήματός μου, ο διερμηνέας ζήτησε από τον γιατρό να επαναλάβει την ερώτηση και να επιβεβαιώσει αν όλα ήταν πραγματικά καλά. Με κάθε ερώτηση, έβλεπα τον γιατρό να χαμογελάει, επαναλαμβάνοντας με χαρά τα ίδια λόγια στον διερμηνέα. Τις ίδιες προτάσεις. Και ο διερμηνέας μου μετέφραζε χαρούμενα: «Όλα είναι πολύ καλά, δεν έχετε κανέναν όγκο, οι εξετάσεις σας βελτιώθηκαν πολύ γρήγορα. Όλα είναι φυσιολογικά. Όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Είστε απόλυτα υγιής».
Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένη. Και το πιο απρόβλεπτο δεν είχε έρθει ακόμα.
Καθώς άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου, άνοιξα την τσάντα μου και πάγωσα από έκπληξη. Μέσα υπήρχε μια εικόνα της ίδιας της «Μαμα Γκαμπριέλι» που είχαν δείξει στην ταινία. Η εικόνα που οι Γεωργιανοί έδωσαν σε όλους μετά την προβολή της ταινίας. Και την οποία είχα αρνηθεί και δεν είχα πάρει! Κρατούσα την εικόνα στα χέρια μου και δεν μπορούσα να πιστέψω πώς κατέληξε στην τσάντα μου.
Κάποια στιγμή, ενώ εξέταζα προσεκτικά την εικόνα, κράτησα την αναπνοή μου, συνειδητοποιώντας ότι ο άνδρας που απεικονίζεται στην εικόνα και ο άγνωστος ιερέας που είχα δει στο όνειρό μου να μπαίνει στο δωμάτιο του νοσοκομείου με τη μητέρα μου ήταν ένα και το αυτό. Κρατούσα την εικόνα του Γέροντα Γαβριήλ στα χέρια μου. Ξέσπασα σε κλάματα. Κάτι συνέβη μέσα μου, κάτι ανατράπηκε. Άθελά μου έκανα τον σταυρό μου, αγκάλιασα την εικόνα του γέροντα και κάθισα εκεί για πολλή ώρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.
Σύντομα επέστρεψα στην πατρίδα μου, όπου ασπάστηκα την Ορθοδοξία - ή μάλλον, σαν χαμένη κόρη, επέστρεψα. Με τις προσευχές και την άμεση παρέμβαση της «Μαμα Γαβριέλι» - της μεγάλης αγίας της εποχής μας, του Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε). Δόξα στον Θεό μας!
Έλενα Σενκέβιτς
22 Φεβρουαρίου 2022
