Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026
600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 8
34 - Φτιάξε ένα καινούργιο παλτό!
Μια μέρα πήγα στον ράφτη με ένα παλιό παλτό. Ήθελα να το επισκευάσω... να βάλω λίγο νέο ύφασμα μέσα του, ώστε να είναι ένα καινούργιο παλτό.
Αλλά ο ράφτης, εξετάζοντας το παλτό πιο προσεκτικά, μου είπε:
- Δεν είναι σωστό να επισκευάσεις αυτό το παλτό... θα ήταν σπατάλη να βάλεις καινούργιο ύφασμα μέσα σε αυτό... είναι καλύτερα να φτιάξεις μόνος σου ένα καινούργιο παλτό.
Η προτροπή του ράφτη μου θύμισε τα λόγια του Σωτήρα: κανείς δεν βάζει ένα κομμάτι καινούργιου υφάσματος σε ένα παλιό ένδυμα (Μάρκος 2:21). 362
Το έργο της πνευματικής σωτηρίας δεν συνίσταται στο να βάλεις ένα νέο κομμάτι σε ένα παλιό ένδυμα, στο να κάνεις μια μικρή βελτίωση σε μια αμαρτωλή ζωή, αλλά στο να ντυθείς το νέο ένδυμα, τον νέο άνθρωπο (Κολ. 3:9-12).
Θα ήθελα να πω με αυτή την ευκαιρία ότι οι πιστοί δεν βάζουν ένα κομμάτι καινούργιου υφάσματος - δεν κηρύττουν μόνο την εγκατάλειψη ορισμένων κακών συνηθειών - αλλά κηρύττει ένα νέο ένδυμα, μια νέα ζωή.
Εξαρτάται από εσάς...
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ένα είδος μάγου που ονομαζόταν Απόλλωνας, ο οποίος ζούσε σε μια κρυψώνα στους Δελφούς από όπου απαντούσε σε διάφορες ερωτήσεις.
Κάποτε ένας πονηρός και απατεώνας πήγε σε αυτόν τον Απόλλωνα. Στα χέρια του κρατούσε ένα πουλί, το οποίο είχε καλύψει με τον μανδύα του και, φτάνοντας στο σημείο όπου μιλούσε ο Απόλλωνας, τον ρώτησε να του απαντήσει αν το πουλί ήταν ζωντανό ή νεκρό.
Αυτός ο άνθρωπος ήταν πονηρός και σκόπευε, αν απαντούσε ότι ήταν ζωντανό, να το στραγγαλίσει και να το κάνει να φαίνεται νεκρό και με αυτόν τον τρόπο να ξεγελάσει τον Απόλλωνα. Αλλά ο Απόλλωνας, γνωρίζοντας την πανουργία του, του απάντησε ως εξής: - Εξαρτάται από εσάς, άνθρωπε, να κάνετε το πουλί να φαίνεται όπως θέλετε: νεκρό ή ζωντανό.
Κι εμείς κουβαλάμε ένα πουλί, αγαπητέ αναγνώστη, κρυμμένο κάτω από τα ρούχα μας και τον πηλό μας. Είναι η ψυχή μας. και εξαρτάται από εσάς και εμένα να έχουμε αυτό το πουλί ζωντανό ή νεκρό, να έχουμε μια ψυχή ζωντανή ή νεκρή.
Ο Θεός μας έχει δώσει βοήθεια και το δώρο να μπορούμε να κρατήσουμε αυτό το πουλί ζωντανό, αλλά από την άλλη πλευρά ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να το σκοτώσει. Αλλά αυτός που σκότωσε την ψυχή του με πάθη και ανομίες θα πρέπει να δώσει λόγο για τον εαυτό του στη μεγάλη και τρομερή Ημέρα της Κρίσης!
36 - Ο Απόστολος Πέτρος και ο Πετεινός
Για τον Απόστολο Πέτρο λέγεται ότι κάθε φορά που άκουγε τον πετεινό να λαλεί τη νύχτα, σηκωνόταν από τον ύπνο του και προσευχόταν με πικρά δάκρυα, θυμούμενος την πτώση του.
Συνήθως λέμε: ακόμη και ο απόστολος Πέτρος έκανε λάθος... και ο ψαλμωδός έκανε λάθος... μπορώ να είμαι πιο δυνατός από αυτούς;
Πολύ καλά. Το ερώτημα είναι, ακολουθούμε τον απόστολο Πέτρο και στη μετάνοια ή μόνο στην αμαρτία; Αμάρτησε μία φορά και μετανόησε για μια ζωή. Κάνουμε το ίδιο;
37 - Λευκός ανάμεσα στους μαύρους
Η Αφρική είναι η ήπειρος των λαών με μαύρο δέρμα. Ειδικά το κέντρο της Αφρικής είναι καθαρό μαύρο.
Όταν οι Ευρωπαίοι μπήκαν εκεί για πρώτη φορά, οι μαύροι έμειναν έκπληκτοι που τους είδαν. Δεν είχαν ξαναδεί λευκούς ανθρώπους. Για αυτούς, αυτό ήταν κάτι εξαιρετικό, ήταν ένα θαύμα.
Για αυτούς, οι πραγματικοί άνθρωποι ήταν οι μαύροι. Ένας λευκός άνθρωπος ήταν γι' αυτούς χλευασμός, περίγελος. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι χλευάζονταν, συκοφαντούνταν και λιθοβολούνταν από τους μαύρους. Υπάρχουν ακόμα πολλές φυλές άγριων στην Αφρική σήμερα που γελούν και κοροϊδεύουν τους Ευρωπαίους που έρχονται ανάμεσά τους.
Το ίδιο ισχύει και μεταξύ των κοσμικών ανθρώπων και των πνευματικών ανθρώπων
(Α' Κορινθίους 2-11). Οι κοσμικοί άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν τον πνευματικό άνθρωπο. Τον γελούν, τον κοροϊδεύουν, τον διώκουν. Γιατί; Επειδή ο πνευματικός άνθρωπος δεν έχει το πνευματικό τους χρώμα. Δεν έχει τη ζωή και τις αμαρτίες τους. Στους αμαρτωλούς φαίνεται ότι η μαυρίλα τους είναι ο αληθινός Χριστιανισμός, όπως ακριβώς φαίνεται στους μαύρους της Αφρικής ότι το χρώμα τους είναι το αληθινό χρώμα των ανθρώπων. Εξ ου και οι βλασφημίες, οι διωγμοί και οι χλευασμοί που έχουν όσοι ζουν μια ζωή με τον Κύριο.
Αδελφέ μου! Παραπονιέσαι για διωγμούς και χλευασμούς αφού έχεις στραφεί στον Θεό και έχεις εισέλθει στον Στρατό του Κυρίου; Μην παραπονιέσαι, αλλά χαίρε. Θα ήταν άσχημο αν δεν τους είχες. Οι διωγμοί είναι απόδειξη της αγνότητας της ψυχής σου. Από το πόσο θα αυξηθεί αυτή η αγνότητα, να ξέρεις, αδελφέ μου, ότι θα πρέπει να υποφέρεις όλο και περισσότερο.
Όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θα διωχθούν (Β' Τιμ. 3:12).
Έτσι ήταν στην εποχή του Σωτήρα, έτσι θα είναι μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.
38-Πάτερ Αβραάμ!
Ένας πιστός κάποτε ονειρεύτηκε ότι είχε περάσει στην άλλη ζωή. Είχε φτάσει ακριβώς ανάμεσα στα σύνορα μεταξύ παραδείσου και κόλασης, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Ψηλά στο λαμπρό φως του ουρανού είδε τον πατέρα Αβραάμ. Μια εσωτερική παρότρυνση τον έκανε να ρωτήσει:
- Πάτερ Αβραάμ, ποιοι είναι εκεί, Ρουμάνοι, Γερμανοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι, Ούγγροι, κ.λπ.;
- Κανένας - απάντησε η φωνή. - Τότε ίσως αυτοί εκεί να είναι Ορθόδοξοι, ή Καθολικοί, ή Προτεστάντες, ή Βαπτιστές, ή Αντβεντιστές, κ.λπ.;
- Κανένας - απαντά ξανά η φωνή από πάνω. -
Τότε ίσως αυτοί με το παλιό ημερολόγιο ή αυτοί με το νέο στυλ;
- Κανένας - απάντησε η φωνή. - Τότε ποιοι είναι εκεί; - Εδώ - απάντησε ο πατέρας Αβραάμ - υπάρχουν μόνο τα παιδιά του Θεού. Υπάρχουν μόνο εκείνοι που έζησαν μια ζωή ως παιδιά του Θεού στον κόσμο.
39 - Υπηρετώ τον Κύριο!
Τρεις άντρες συναντήθηκαν στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού, τον οποίο επρόκειτο να διασχίσουν με μια βάρκα.
Αλλά επειδή η βάρκα ήταν μικρή, μόνο δύο άτομα και ο βαρκάρης μπορούσαν να μπουν σε αυτήν.
Ο βαρκάρης κάλεσε δύο από αυτούς να μπουν στη βάρκα.
- Υπηρετώ έναν ιερέα - είπε ο ένας από τους τρεις - και μπήκε στη βάρκα.
- Υπηρετώ έναν στρατηγό - είπε ο δεύτερος - και μπήκε κι αυτός στη βάρκα.
- Υπηρετώ τον Κύριό μου Ιησού Χριστό - είπε ο τρίτος - κι εγώ αξίζω μια θέση.
- Χα! Χα! απάντησαν οι άλλοι, γελώντας και κοροϊδεύοντας... μείνε εδώ με τον Κύριό σου.
Η βάρκα ξεκίνησε με τους τρεις, αλλά στη μέση του νερού φυσούσε ένας άνεμος και, αναποδογυρίζοντας στα κύματα, όλοι πνίγηκαν.
Αυτός που υπηρετούσε τον Κύριο διέφυγε.
Ο Κύριος ξέρει πώς να υπερασπίζεται και να προστατεύει τους δικούς Του, και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες σε Αυτόν και να Τον εμπιστευόμαστε και θα εργαστεί στη ζωή μας με έναν θαυμαστό τρόπο.
600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 7
27 - Άλλαξε τον κύριό σου!
Ένα βράδυ στο δρόμο, άκουσα δύο υπηρέτες να τα πηγαίνουν έτσι: - Τι κάνεις; - Πολύ καλά! Πριν από μια εβδομάδα άλλαξα τον κύριό μου. Είχα έναν πολύ κακό αφέντη: έναν μεγάλο τύραννο. Τώρα έχω έναν νέο αφέντη... Άλλαξα τον κύριό μου... Συνάντησα έναν πολύ καλό αφέντη· συνέχισε να ζεις στην υπηρεσία του... άλλαξε και τον κύριό σου γιατί και ο δικός σου είναι κακός άνθρωπος!...
Ακούγοντάς τους να τα πηγαίνουν έτσι, σκέφτηκα ότι το ίδιο ισχύει και στον πνευματικό μας κόσμο.
Οι περισσότεροι Χριστιανοί υπηρετούν έναν κακό και τύραννο αφέντη: τον διάβολο.
Μακάριοι όσοι αφήνουν αυτόν τον τύραννο και βρίσκουν τον Καλό και Ελεήμονα Αφέντη, - στη
Ο Κύριος!
Αγαπητέ αναγνώστη! Πρόσεχε. Ίσως κι εσύ να είσαι στην υπηρεσία του κακού αφέντη. Άλλαξε τον κύριό σου! Άλλαξε τον κακό σου αφέντη αμέσως. Βγες από την υπηρεσία του διαβόλου και μπες στη γλυκιά και σωτήρια υπηρεσία του Κύριου.
28 - Ο Πλούσιος και ο Ταξιδιώτης
Ένας φτωχός, φτωχός ταξιδιώτης ζήτησε κατάλυμα στο σπίτι ενός τσιγκούνη πλούσιου.
- Φύγε από εδώ - είπε ο πλούσιος - γιατί το σπίτι μου δεν είναι πανδοχείο στον αυτοκινητόδρομο για ταξιδιώτες.
- Σε παρακαλώ, επέτρεψέ μου, απάντησε ο φτωχός, να σου κάνω τρεις ερωτήσεις, και μετά θα συνεχίσω τον δρόμο μου.
- Ποιος έζησε εδώ πριν από εσένα;
- Πατέρας.
- Αλλά πριν από αυτόν;
- Παππούς.
- Και μετά από εσένα, ποιος θα ζήσει εδώ; -Ο Γιος μου.
- Όπως βλέπεις - είπε ο φτωχός - δεν υπάρχει κανείς μόνιμος σε αυτό το σπίτι. Άλλοι φεύγουν και άλλοι έρχονται.
Είστε κι εσείς ταξιδιώτες, και αυτό το σπίτι είναι ένα πανδοχείο, όπου θα πρέπει να δέχεστε και τους φτωχούς.
Τα λόγια του φτωχού διαπέρασαν την καρδιά του τσιγκούνη πλούσιου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεν απέρριπτε πλέον τους φτωχούς και έγινε πηγή ελέους και φιλανθρωπίας γι' αυτούς.
Ερώτηση
Πώς γίνεται - αναρωτήθηκε κάποτε ένας καλός άνθρωπος - οι φυλακές να είναι πάντα κλειδωμένες και όμως γεμάτες πελάτες, ενώ οι εκκλησίες είναι πάντα ανοιχτές και ξεκλείδωτες - και όμως είναι άδειες;
31 - Μηδέν - 000.000 318
Όσον αφορά αυτά τα μηδενικά (τίποτα), αριθμούς που σημαίνουν 6 φορές το τίποτα. Να τι συνέβη σε έναν άντρα.
Ένας άντρας συνάντησε κάποτε έναν φιλόσοφο και άρχισε να τον επαινεί για τη γυναίκα του.
- Η γυναίκα μου είναι όμορφη - είπε ο άντρας. Τότε ο σοφός έγραψε ένα 0 (μηδέν) στο χαρτί.
- Η γυναίκα μου είναι πλούσια - είπε ο άντρας. Ο φιλόσοφος είχε γράψει άλλο ένα 0, τώρα υπήρχαν δύο 00.
- Η γυναίκα μου έχει μεγάλη καταγωγή - είπε ο άντρας. Ο φιλόσοφος είχε γράψει άλλο ένα μηδέν.
- Η γυναίκα μου είναι καλή - είπε ο άντρας. Ο φιλόσοφος είχε γράψει άλλο ένα 0.
- Η γυναίκα μου είναι εργατική - είπε ο άντρας. Ο φιλόσοφος έγραψε άλλο ένα 0.
- Η γυναίκα μου είναι ευγενική - είπε ο άντρας. Ο φιλόσοφος έγραψε άλλο ένα 0.
Τώρα υπήρχαν 6 μηδενικά μαζί, δηλαδή, 6 φορές το τίποτα.
Έπειτα ο άντρας πρόσθεσε:
- Η γυναίκα μου είναι μια γυναίκα με φόβο Θεού και με καθαρή συμπεριφορά.
Σε αυτό ο φιλόσοφος είχε γράψει τον αριθμό 1 πριν από τα 6 μηδενικά και τώρα ήταν 1.000.000. Μέσω αυτού, τα 6 μηδενικά ξαφνικά αποκτούν αξία και γίνονται ένα εκατομμύριο.
Μια γυναίκα ή ένας άντρας μπορεί να έχει, όσες καλές ιδιότητες κι αν έχει. Δεν αξίζουν τίποτα αν η πίστη δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, ακολουθούμενη από καλές πράξεις.
32 - Τα τρία βήματα
Το μυστήριο της πνευματικής σωτηρίας δεν απαιτεί ποιος ξέρει τι μεγάλη επιστήμη και φιλοσοφία. Έχω μια πραγματική φρίκη από θεολογικά και φιλοσοφικά συστήματα. Το μυστήριο της σωτηρίας έχει μόνο τρία βήματα, τρία πνευματικά βήματα:
1 - Το πρώτο βήμα: να βγούμε από τον κόσμο (από το πνεύμα του κόσμου).
2 - Βήμα 2: Να εισέλθουμε στον Κύριο Ιησού Χριστό (να λάβουμε τη Θυσία του Σταυρού Του και να ζήσουμε μια ζωή μαζί Του και το Ευαγγέλιό Του).
3 - Βήμα 3: Να εισέλθουμε στον παράδεισο.
33 - Οι Ακτίνες του Τροχού
Όταν ένας άνθρωπος στρέφεται στον Θεό και αποφασίζει για μια νέα ζωή - ένας πιστός ρωτήθηκε κάποτε - ποια χαρίσματα αρχίζουν να λειτουργούν πρώτα στη ζωή του: η πίστη ή η μετάνοια, ή ο φόβος της κόλασης, ή η ελπίδα, ή η χάρη του Θεού;...
- Ω, αγαπητέ μου - απάντησε ο πιστός - θα απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση αν μου πεις ποια από τις ακτίνες του τροχού κινείται πρώτη όταν ξεκινά το άρμα;
- Όλα ταυτόχρονα - απάντησε ο άνθρωπος.
- Όπως ακριβώς οι ακτίνες του τροχού κινούνται όλες ταυτόχρονα όταν ξεκινά το άρμα - έτσι συμβαίνει και με την επιστροφή στον Θεό, αγαπητέ μου!
Όταν ο Άνεμος του Αγίου Πνεύματος φυσάει πάνω από τη ζωή ενός ανθρώπου, όλες οι ακτίνες του τροχού αρχίζουν να κινούνται ταυτόχρονα. Όλα τα ουράνια και πνευματικά χαρίσματα τίθενται σε δράση όταν ένα άτομο στρέφεται στον Θεό και τρέχει στην αγκαλιά του Ουράνιου Πατέρα.
Έσβησε ένας πνευματικός φάρος: Εκοιμήθη χθες 12/3/2026 ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Καλαντζής, ο οποίος υπηρέτησε επί δεκαετίες ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Γερασίμου Ιλισίων.
Έσβησε ένας πνευματικός φάρος: Εκοιμήθη χθες 12/3/2026 ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Καλαντζής, ο οποίος υπηρέτησε επί δεκαετίες ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Γερασίμου Ιλισίων.
Ο μακαριστός κληρικός γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1937 στους Χράνους Αρκαδίας. Ήταν πνευματικός πατέρας πολλών ιερομονάχων, ιερέων, μοναχών και μοναζουσών.
Επισκεπτόταν τον Άγιο Πορφύριο, τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη, τον Άγιο Γέροντα Αμβρόσιο της μονής Δαδίου στην Αμφίκλεια, τον Άγιο Γέροντα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, τον Άγιο Γέροντα Φώτιο τον Κερασιώτη, τον Άγιο Ευμένιο Σαριδάκη, κλπ.
Κάποτε που λειτουργούσε στην μονή του οσίου Δαυίδ, κατά την προσκομιδή ο Άγιος Ιάκωβος έβλεπε ένα αστέρι λαμπερό από πάνω του.
Ο Άγιος Πορφύριος στον Ωρωπό έγινε ο αγαπημένος προορισμός του!
Μαρτυρία π. Γεωργίου Καλαντζή, Εφημερίου Αγίου Γερασίμου Ιλισίων:
«Έζησα ένα περιστατικό που έχει σχέση με το πώς ανακάλυψε το νερό που υπάρχει στον Ωρωπό.
Κάλεσαν ειδικούς εκεί για να βρουν πού έχει νερό και να κάνουν γεώτρηση. Τους έδειξε ένα μέρος και έκαναν την γεώτρηση σε μεγάλο βάθος, χωρίς να βρουν νερό.
Αλλ’ εκείνος επέμενε και τους έλεγε «προχωράτε ακόμα λίγο…, προχωράτε ακόμα λίγο…».
Και όντως σε απίθανο βάθος βρήκαν νερό, το οποίο όντως ήταν καλό και πολύ νερό.
Και αποκάλυψε σ’ εμένα τον ανάξιο λέγοντας: «Βρε, είχα κατέβει και το είχα δοκιμάσει σε εκατοντάδες μέτρα βάθος γης, είχα κατέβει και το δοκίμασα και είπα σε μια στιγμή να το μεταφέρω στις χούφτες μου να το δοκιμάσουν και οι άλλοι ότι είναι πολύ καλό νερό, αλλά φοβήθηκα ότι θα με θεωρήσουν για τρελλό και δεν το έκανα…».
«Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν».
Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἅγιε Γέροντα.
Filoi Hlia Kalliora
Η ζωή και τα οράματα της άρρωστης παρθένας Μαρίας. 2
Ο καιρός πέρασε, τα παιδιά μεγάλωσαν και μετά ήρθε το 1941. Τον Ιούνιο ξεκίνησε ο πόλεμος. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι της Βέρα πήγαν στον πόλεμο, όπου ο ένας από αυτούς, ο Αλεξέι, πέθανε. Ήταν δύσκολο για μια μητέρα με οκτώ παιδιά κατά τη διάρκεια εκείνων των δύσκολων πολεμικών χρόνων. Και τότε η Βέρα υπέστη μια άλλη πικρή καταστροφή: οι Γερμανοί έκαψαν το σπίτι της. «Τι μπορώ να κάνω; Πού μπορώ να πάω; Ποιος θα με αφήσει να μπω με τόσο κόσμο, σε ένα διαμέρισμα», σκέφτηκε, «ακόμα και να κρεμαστώ». Ο πρόεδρος του συλλογικού αγροκτήματος έσπευσε να βοηθήσει τη Βέρα. Πήγε τη Βέρα και τα παιδιά στην καλύβα του συλλογικού αγροκτήματος, η οποία πριν από τον πόλεμο χρησίμευε ως φυλάκιο στην αυλή του συλλογικού αγροκτήματος. Τα παιδιά μεγάλωσαν και ακολούθησαν χωριστούς δρόμους. Η Βέρα έπρεπε να ζήσει τη ζωή της με την κόρη της, τη Ζιναΐντα, η οποία ήταν το έκτο από τα πρωτότοκα παιδιά της και η οποία, σε σκληρότητα και συκοφαντία, ξεπερνούσε τον Φιόντορ, τον κουνιάδο της Βέρα. Η καημένη μητέρα υπέφερε από προσβολές και ξυλοδαρμούς από την ατίθαση κόρη της. Μόλις έμαθε για τη σκληρότητα της μητέρας του, ο Νικολάι (ο οποίος είχε έναν καλό πατέρα), πήρε τη μητέρα του να ζήσει μαζί του στην πόλη Ζντάνοφ (σημερινή Μαριούπολη). Η Βέρα δεν έζησε με τον γιο της για πολύ. Λίγο μετά την επιστροφή της στον γιο της, νοσταλγούσε το σπίτι της, αρρώστησε και πέθανε. Η Ζινάιντα έμεινε μόνη με τρία παιδιά, συνελήφθη χωρίς σύζυγο. Δεν είχε ειρήνη με κανέναν. Μάλωνε και συκοφαντούσε τους πάντες, και όλοι την απέφευγαν. «Γιατί να μπλεκόμαστε με έναν άχρηστο», έλεγαν οι γείτονές της. Και έτσι συνέχισε την άτακτη ζωή της. Αλλά, αφήνοντας πίσω τη Ζινάιντα, ας επιστρέψουμε στη ζωή των γονιών της Μάσα.
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια πέρασαν. Πολλά είχαν βιωθεί κατά τη διάρκεια αυτών των δύσκολων χρόνων: επανάσταση, καταστροφή, λιμός και εξορία στη Σιβηρία. Ολόκληρος ο ρωσικός λαός είχε υπομείνει πολλές κακουχίες, αλλά ακόμη πιο τρομερές εποχές πλησίαζαν. Πολλά είχαν αλλάξει και στο σπίτι μας κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Η μεγαλύτερη αδερφή του Αντόνοφ, η Αναστασία, σύζυγος του μικρότερου αδελφού του, Γιάκοφ, παντρεύτηκε. Μια άλλη νύφη, η Ευδοκία, εμφανίστηκε στο σπίτι του Κούζμα και της Λουκέρια. «Να μια βοηθός για σένα», είπε η πεθερά, οδηγώντας τη νεαρή νύφη στη Μαρίνα. «Ζήσε ειρηνικά και μην κρύβεις τίποτα από τη μητέρα σου και μην βγάζεις τα σκουπίδια έξω από την πύλη». Αυτά ήταν τα αποχαιρετιστήρια λόγια της Λουκέρια στις νύφες της. Οι νύφες γρήγορα έγιναν φίλες.
Στη Μαρίνα άρεσε η ήσυχη, ταπεινή Ευδοκία και γρήγορα ήρθαν κοντά. «Εσύ», είπε η Μαρίνα στην Ευδοκία, «όταν κάθεσαι για δείπνο, φάε γρήγορα και φάε μέχρι να χορτάσεις, αλλιώς θα πεινάσεις. Εδώ, τρως μόνο στο δείπνο, και μετά σε κοιτάζουν με απορία που έφαγες πολύ, και μετά το δείπνο, ούτε ψωμί δεν τολμάς να πάρεις, πόσο μάλλον οτιδήποτε άλλο. Και αν πεινάς, περίμενε μέχρι το δείπνο. Δεν υπάρχουν τσιγκουνιές ή επιβλαβή μέτρα, αλλιώς, τι θα γίνει αν ο πεθερός σου θυμώσει, και μείνει θυμωμένος για πολύ καιρό, μια ή δύο εβδομάδες, και μετά δεν κατεβαίνει από τη σόμπα, σκεπάζοντας τα μάτια του με το χέρι του και ξαπλώνοντας κάτω από το χέρι του, κατασκοπεύοντας τι συμβαίνει στο σπίτι. Μπορείς να τον φωνάξεις ή να μην τον φωνάξεις όταν είναι θυμωμένος· δεν θα φωνάξει κανέναν, θα τα κλείσει όλα και θα ρίξει το στιφάδο από τη σόμπα για τα σκυλιά. Ο ίδιος δεν θα πεινάσει, αφού δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι· θα φάει μόνος του και μετά θα γυρίσει στη σόμπα. Οι αχυρώνες θα κλειδώσουν, και τα παιδιά δεν θα έχουν από πού να πάρουν κεχρί για χυλό. Και αν δεν ήταν η Αδελφή Απρόσια, θα ήμουν νεκρή. Θα πάω σε αυτήν, θα δώσει στα παιδιά λίγο σιτάρι για χυλό, και θα μου ταΐσει και λίγο γάλα. Η ίδια η μητέρα, μια καλή ψυχή, παρακολουθεί πάντα κάθε μικρή λεπτομέρεια, βρίσκει λάθη, και μετά ψιθυρίζει στον πατέρα και τα παιδιά, επινοώντας κάθε είδους συκοφαντίες, λέγοντας ότι αν κάνεις κάτι, όλα είναι λάθος, δεν γίνονται με τον δικό της τρόπο, γκρινιάζει συνέχεια, και μετά δεν υπάρχει διαφυγή από τα κορίτσια, και ό,τι δεν κάνουν, προσπαθούν με κάθε τρόπο να σε κάνουν να κλάψεις. Πώς αντέχει ο κόσμος τέτοιους ανθρώπους; Ω, Ντονούσκα, πόσο έχω υποφέρει όλα αυτά τα χρόνια, πόσες κλειδαριές έχουν σπάσει στο στήθος μου, έχουν κλέψει τα κλειδιά μου, πόσα σκουπίδια είχα - οι απατεώνες, τα έχουν πάρει όλα, με έχουν αφήσει ζητιάνο. Και μην πεις τίποτα, αλλιώς ο άντρας μου θα το πάρει αν τον καταγγείλουν. Και σίγουρα θα τον καταγγείλουν. Αλλά τι μπορώ να κάνω, τι μπορώ να κάνω, πρέπει να υπομείνω όλα, δεν υπάρχει πουθενά να πάω, και εκτός αυτού, είμαι παντρεμένη, και ένα στέμμα είναι ο νόμος του Θεού, είναι αμαρτία να το καταπατήσεις. Έτσι ζω, Ντονούσκα.
«Μια φορά παραλίγο να με οδηγήσουν στα πρόθυρα του θανάτου, αλλά χάρη στη φίλη μου την Ευγενία (είναι δεύτερη ξαδέρφη μου). Με έσωσε από αυτό το τρομερό τέλος. Είναι ευγενική, συχνά με βοηθάει σε πολλά πράγματα: μου δίνει ένα πουκάμισο όταν έρχομαι να τη δω, πάντα με ταΐζει και μου δίνει λίγο στο σπίτι. Μαγειρεύει χυλό και τον δίνει στα παιδιά μου, χάρη σε αυτήν, την καλόκαρδη γυναίκα μου. Και τι να πω; Όταν ζήσεις, αγαπητή μου, θα τα δεις όλα μόνη σου.»
Ακούγοντας τη Μαρίνα, η Ευδοκία έτρεμε από φόβο και φρίκη.
«Ω, Θεέ μου, πώς μπορούμε να ζήσουμε έτσι;» είπε με λύπη. «Και τι θα γίνει αν ο αδερφός (αδελφός, τον φώναζε Άντον) δεν τους πει τίποτα;»
«Και τι γίνεται με αυτόν», είπε η Μαρίνα, «δεν μένει σχεδόν καθόλου στο σπίτι, δουλεύει συνέχεια για άλλους, και όταν γυρίζει σπίτι (ο πατέρας του λατρεύει τον γιο του), η μητέρα και οι κόρες του του λένε αμέσως κάθε είδους φανταστικές ιστορίες. Και μετά αρχίζει να βρίζει και να τρελαίνεται, και τη νύχτα με κοροϊδεύει, μόνο ο Θεός ξέρει τι μου κάνει, είμαι συνέχεια καλυμμένη με μώλωπες. Κοίτα τις μώλωπές μου, Ντόνια».
Η Ευδοκία άφησε μια ανάσα όταν η Μαρίνα της έδειξε το σώμα της, καλυμμένο με μώλωπες. Συμπονώντας τη Μαρίνα, η Ευδοκία έκλαψε πικρά: «Θεέ μου, είναι αστείο, έκανε τόσο απαίσια δουλειά! Είθε ο καταραμένος να μην ξαναδεί ποτέ μέρα ή νύχτα».
Μετά τη συζήτησή της με τη Μαρίνα, η Ευδοκία δεν έκλεισε το μάτι όλη νύχτα. «Πού κατέληξα;» σκέφτηκε. «Αυτή είναι η απόλυτη κόλαση. Κι αν ο Γιάσα είναι σαν αυτούς;» (Αναφερόταν στον πατέρα Αντώνιο.) «Τι θα συμβεί τότε;» Ο φόβος την κατέλαβε. Ξάπλωσε ακίνητη στο κρεβάτι, φοβισμένη να κουνηθεί, και σκεφτόταν τη μελλοντική της ζωή, κάτι που την τρόμαξε πολύ. Κανείς δεν διέκοπτε τις σκέψεις της. Ο Γιάκοβ οδηγούσε τα άλογα τη νύχτα, και η Ευδοκία συχνά έπρεπε να κοιμάται μόνη της. Η Ευδοκία σκεφτόταν κάθε είδους ιδέες εκείνες τις άυπνες νύχτες, όταν την έμενε να κοιμάται χωρίς τον άντρα της...
Η οικογένεια δεν αγαπούσε την Ευδοκία περισσότερο από τη Μαρίνα. Από τις πρώτες μέρες της ζωής της, τα πεθερικά της άρχισαν να την κοιτάζουν με λοξό βλέμμα και οι κουνιάδες της άρχισαν να την χλευάζουν. Όλο το βάρος της ζωής της Μαρίνας έπεσε πάνω στην καημένη την Ευδοκία. Η Ευδοκία ήταν ευγενική και ταπεινή, με μακριά, ξανθιά πλεξούδα και ευγενικά γκρίζα μάτια. Ο Θεός δεν της χάρισε ομορφιά. Αλλά την αντάμειψε με μια ευγενική, συμπονετική καρδιά. Ήταν πολύ επιμελής στη δουλειά της και αγαπούσε να κάνει τα πάντα. Το έκανε καλά και τακτοποιημένα, αλλά αργά. Αυτό εξόργισε την Κούζμα και τη Λουκέρια: «Γιατί κουράζεστε σαν να μην έχετε φάει τρεις μέρες;» είπε η Κούζμα. «Δεν δουλεύουμε έτσι. Κοιτάξτε πόσο επιδέξια δένει η Μαρίνα τα δεμάτια, σκουπίζοντάς τα σαν σκούπα. Είναι χαρά να το βλέπεις. Απλώς να συμβαδίζεις με τα δεμάτια». Και η Λουκέρια, πλησιάζοντας τη νύφη της, είπε πονηρά: «Ντόνια, έμεινες πίσω, άσε με να σε βοηθήσω, αλλιώς οι γείτονες θα ντρέπονται για σένα, σαν να χτυπούν ντέφι—από πού την πήρες, την αργόστροφη;» Και ο Κούζμα συνέχισε να γκρινιάζει στον γιο του, τον Γιάκοφ: «Και γιατί, ανόητε, έσυρες μια τόσο αδύναμη στο σπίτι;! Ήταν τόσο ελκυστική, φώναζε κιόλας, ο άθλιος, όταν δεν ήθελαν να πάνε να την φλερτάρουν. Όχι, έμεινε έτσι κι αλλιώς, σαν ο κόσμος να περιστρέφεται γύρω της. Δεν υπήρχε κάποιος καλύτερος να διαλέξεις; Λοιπόν, τώρα μπορείς να χαρείς!»
Η Ευδοκία έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά δεν μπορούσε να επιταχύνει τη δουλειά της. Και αυτό ακριβώς ήθελαν οι κουνιάδες της. «Ντον, ίσως θα μπορούσες να μας βοηθήσεις; Δέσε άλλο ένα δεμάτι κουμπιά, αλλιώς δεν θα προλάβουμε ποτέ να φτάσουμε τις νεαρές νύφες», χλεύαζαν. Μιλούσαν δυνατά, ώστε να μπορούν να ακούσουν οι γείτονες που δούλευαν κοντά στα οικόπεδά τους. Έφτασαν σπίτι αργά το βράδυ. Στο δείπνο, ο πεθερός της κοίταξε την Ευδοκία λοξά. «Εσύ λαίμαργη», γκρίνιαξε η Κούζμα, «είναι τεμπέλα στη δουλειά, αλλά τρώει πολύ». Στην πραγματικότητα, η Ευδοκία δεν έτρωγε περισσότερο από τις άλλες, αλλά αργά, και εκτός αυτού, οι κουνιάδες της, η Μαρίνα και η Ευδοκία, έτρωγαν όρθιες, αφού η οικογένεια αποτελούνταν από 12 άτομα και δεν υπήρχαν αρκετές θέσεις στο τραπέζι. Έτσι, στα μάτια της Κούζμα, φαινόταν ότι οι νύφες - οι «λαίμαργες» - έτρωγαν πολύ. Ο σύζυγος της Αβντότγια, ο Γιακόφ, δεν ήταν σαν τον Αντώνη. Ενέδιδε στον αδελφό του σε όλα. Στην εμφάνιση, ο Γιάκοφ ήταν ένας μελαχρινός άντρας κοντού αναστήματος, με ευχάριστο, ανοιχτό, ζωηρό πρόσωπο και χαρούμενα, κιτρινωπά-σκούρα μάτια. Ήταν πολύ δραστήριος, αγαπούσε να διασκεδάζει, να πίνει και να χορεύει. Ήταν σεβαστός στο χωριό. Ο Γιάκοφ ήταν αγαπημένος μεταξύ των κοριτσιών. Ήταν πολύ πιο ταπεινός από τον αδελφό του και πιο ευγενικός στη φύση, πολύ καλός εργάτης, σκληρά εργαζόμενος και αγρότης. Όλο το νοικοκυριό στηριζόταν στους ώμους του. Ο Γιάκοφ ήταν υποτακτικός στους γονείς του. Πόσο χρονών ήταν;
Υπέφερε από τον σκληρό πατέρα του. Κάθε φορά που θύμωνε για κάτι, προσκολλιόταν σε όλα, και ο Γιακόφ το έπασχε ιδιαίτερα άσχημα. Πόσες φορές έπρεπε να κλάψει από τα βασανιστήρια του πατέρα του όταν ζούσαν μόνοι;
Μια μέρα, στις αρχές της άνοιξης, ξεκίνησε η εποχή της σποράς. Ο Κούζμα τρελάθηκε, κλείδωσε τους αχυρώνες όπου φυλάσσονταν οι σπόροι και, όπως πάντα, ανέβηκε στη σόμπα, καλύπτοντας τα μάτια του με τα χέρια του, και μετά κανείς δεν θα του έδειχνε το πρόσωπό του. Ο Γιάκοβ καθόταν εκεί και σκέφτηκε:
«Τι να κάνω; Οι άνθρωποι σπέρνουν, και τώρα η μέρα θρέφει το χρόνο, και εγώ κάθομαι εδώ σαν χαμένη ψυχή.» Η μητέρα Λουκέρια πλησίασε:
«Τι θα κάνουμε;» ρώτησε ο Γιακόφ τη μητέρα του.
- Δεν ξέρω, δεν μπορώ να το καταλάβω. Μην πας στο χωράφι, θα σε γδάρει ζωντανό και θα με σκοτώσει, και δεν έχω τίποτα να πάρω μαζί μου, ούτε σπόρους. Πήγαινε σε αυτόν, γιε μου, και ρώτα τον.
- Δεν μπορώ καν να φανώ, θα είναι μια χαρά με ένα ρούβλι ή ένα φορείο από τη σόμπα από στιγμή σε στιγμή. Τρελαίνεται εδώ και τρεις μέρες. Δεν έχουμε ανάψει τη σόμπα, πεινάμε όλοι, είμαστε όλοι καλά, αλλά τα παιδιά τι δουλειά έχουν; Τι σχέση έχουν με το οτιδήποτε;
Η Λουκέρια αγαπούσε τον υποτακτικό Γιακόφ και τον λυπόταν πολύ. Αλλά τι μπορούσε να κάνει με τον σκληρό, άγριο σύζυγό της; Άλλωστε, δεν την καταλάβαινε, όπως δεν καταλάβαινε κανέναν άλλον στο σπίτι, εκτός από τον αγαπημένο του γιο, τον Αντώνη. «Θα αναπνεύσουμε», έλεγε η Λουκέρια όταν ο Αντόσα γύριζε σπίτι. «Ο γέρος αγαπάει πολύ τον Αντόσα και δεν τον φοβάται. Μόλις ο αγαπημένος του γιος εμφανίζεται στο κατώφλι, ακόμη και ο θυμός του γέρου δαίμονα εξαφανίζεται αμέσως. Φυσικά, ο γιος έβγαζε χρήματα, τα έφερε σπίτι στον πατέρα του, αλλά γιατί δουλεύεις σαν γαϊδούρι, χωρίς να στεγνώνεις ποτέ την πλάτη σου, με όλο το νοικοκυριό στους ώμους σου και να ταΐζεις δώδεκα ψυχές - δεν είναι προφανές; Σε κουβαλάει σαν ανόητος. Και εσύ δεν μπορείς να πεις τίποτα - είσαι εξίσου ηλίθιος με τον γιο σου, αλλιώς θα σε χτυπήσει κιόλας στο πρόσωπο. Και τι μπορώ να κάνω; Το βλέπεις μόνος σου, γιε μου. Μου γρυλίζει σαν σκύλος και με χτυπάει με ό,τι βρει στα χέρια του.»
Ακούγοντας την πικρή ιστορία της μητέρας του, ο Γιάκοβ κάθισε οκλαδόν στο αλώνι πίσω από την αυλή και έκλαιγε με πικρά δάκρυα, απαρηγόρητα, αναπολώντας τη σύντομη αλλά δύσκολη ζωή του. Οι σκέψεις έρχονταν η μία μετά την άλλη. Ο Γιάκοβ θυμήθηκε τα άχαρα παιδικά του χρόνια.
«Ως πεντάχρονο αγόρι, έβοσκα ήδη χήνες, και από την ηλικία των επτά ετών, τον άφηναν στο σπίτι για να κάνει τις αγροτικές δουλειές». Ο Άντον ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερος από αυτόν, και οι γονείς του τον έπαιρναν μαζί τους στα χωράφια για να κουβαλάει στάχυα, ενώ ο Γιάκοφ έπρεπε να φροντίζει τα πάντα γύρω από το σπίτι. Έπρεπε να μαζεύει χόρτα για τα άλογα και να προσέχει τις δύο μικρές αδερφές του. Στην ηλικία των δώδεκα ετών, ο πατέρας του Γιάκοφ τον έδωσε να δουλέψει ως εργάτης. Έζησε εκεί για τρία χρόνια. Στα δεκαπέντε, ο πατέρας του τον πήρε σπίτι.
- Χρειαζόταν ένας εργάτης στο σπίτι. Και από την ημέρα που ο πατέρας του πήρε τον Γιάκοφ σπίτι, δεν είδε ποτέ φως της ημέρας, μοχθώντας σαν γαϊδούρι. Η ζωή στο σπίτι δεν ήταν καλύτερη γι' αυτόν από ό,τι ως εργάτης. «Ένας σκύλος ζει καλύτερα με έναν καλό ιδιοκτήτη παρά εγώ στο σπίτι του πατέρα μου», σκέφτηκε ο Γιάκοφ. Αλλά τι μπορείς να κάνεις; Πρέπει να ζήσεις. Ο πατέρας δεν θα με αφήσει ποτέ να φύγω - δεν υπάρχει κανείς να δουλέψει χωρίς εμένα. Ο Άντον σχεδόν δεν ζει στο σπίτι, και εγώ πρέπει να κάνω τα πάντα μόνος μου.
Η ζωή και τα οράματα της άρρωστης παρθένας Μαρίας. 1
Η ζωή και τα οράματα της άρρωστης παρθένας Μαρίας.
Περιοχή Λουχάνσκ, χωριό Παβλόβκα, 2012
Βιβλιοθήκη Χρυσό Πλοίο.RU 2014
Με την ευλογία του Προϊσταμένου του Ναού του Αγίου Παντελεήμονα, Αρχιερέα Μιχαήλ Μπουχτιγιάροφ
Η εκκλησιαστική παράδοση περιέχει πολλές ευσεβείς ιστορίες ικανές να αφυπνίσουν σε ένα άτομο τη μνήμη του θανάτου και τον φόβο του Θεού, προστατεύοντάς το από την αμαρτία και διδάσκοντάς το αρετές. Αυτό το βιβλίο προσφέρει μια τέτοια ιστορία: τη ζωή και τα οράματα της άρρωστης παρθένας Μαρίας.
Υπάρχουν επίσης πολλοί που θα δουν τα οράματα με δυσπιστία και θα φιλοσοφήσουν, λέγοντας ότι η άρρωστη γυναίκα γράφει σχεδόν το ίδιο πράγμα στα υποτιθέμενα όνειρά της (δεν πιστεύουν καθόλου στα όνειρα). Σε αυτό, παιδί μου, δώσε στον πονηρό την εξής απάντηση: ο Παντοδύναμος Δημιουργός έχει μία ευλογημένη ουράνια κατοικία, και ο Σατανάς έχει μία κόλαση με πολλά μυστικά, αμυδρά φωτισμένα, κρύα και βρώμικα μέρη (έχουμε μιλήσει γι' αυτό εκτενώς) που οδηγούν στον κάτω κόσμο. Και ο δρόμος προς αυτές τις κατοικίες της ευδαιμονίας και της κόλασης είναι ένας. Όλοι, τόσο οι δίκαιοι όσο και οι άνομοι βεβηλωτές, πρέπει να υποστούν δοκιμασίες. Αλλά πολλοί, χωρίς δοκιμασίες, βρίσκονται στο βασίλειο του Σατανά, και αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούν, δίκαιοι και αμαρτωλοί, και δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Η ζωή της άρρωστης κόρης Μαρίας
Η Μαρία Αντόνοβνα γεννήθηκε στην περιοχή Καλίνιν, στο μικρό χωριουδάκι Οζέρκι, γενναιόδωρα ευλογημένο με όμορφο δασώδες τοπίο. Αποτελούνταν από 13 απλά χωριάτικα σπίτια που βρίσκονταν στις όχθες της λίμνης Γιαγκούρα. Ο πατέρας της Μάσα ήταν ένας ψηλός, επιβλητικός, λεπτός, όμορφος άντρας, δύο μέτρα ύψος, με σγουρά μαύρα μαλλιά και ζωηρά, σκούρα καστανά, αυστηρά μάτια. Ήταν δεξιοτέχνης ξυλουργός και γενικά, μπορούσε να κάνει τα πάντα εξαιρετικά καλά. Οι άνθρωποι έλεγαν γι' αυτόν: «Ο Άντον Κούζμιτς έχει χρυσά χέρια». Ήταν πολύ δυνατός, δίκαιος και αδίστακτος. Όλοι στην περιοχή τον σεβόντουσαν και μάλιστα τον φοβόντουσαν.
Η μητέρα της Μάσα, η Μαρίνα, ήταν μια ψηλή, όμορφη, λεπτή νεαρή γυναίκα με ευγενικά μαύρα μάτια, κανονικά χαρακτηριστικά και μια μακριά, κατάμαυρη πλεξούδα. Ήταν πολύ χαρούμενη, ευγενική, ελεήμων και θεοσεβούμενη. Ο πατέρας της Μάσα ήταν πολύ κακοποιητικός απέναντι στη Μαρίνα, συχνά γύριζε σπίτι μεθυσμένος, την πειράζει, την βρίζει, την χτυπάει και την βασανίζει ό,τι θέλει.
Η πεθερά της Μαρίνας, η Λουκέρια, και οι τέσσερις κόρες της, ακολουθώντας το παράδειγμα του αδελφού και της μητέρας τους, βοήθησαν στο να βασανιστεί η υποτακτική, ευγενική Μαρίνα χλευάζοντάς την και αποκαλώντας την άσεμνα, χυδαία και υβριστικά ονόματα. Την χλεύαζαν, επινοώντας κάθε είδους ψέματα και συκοφαντίες. Με την παρότρυνση της μητέρας τους, οι Λουκέρια έσπαγαν το στήθος της, έκλεβαν πολλά ωραία πράγματα και έπαιρναν οτιδήποτε μπορούσαν να βρουν. Μερικές φορές η Μαρίνα δεν άντεχε άλλο και παραπονιόταν στον άντρα της για την πεθερά της και τον καταστηματάρχη. Ο Άντον, απειλώντας την άγρια, της έλεγε: «Σώπα, είναι η μητέρα σου». Και η καημένη η Μαρίνα παρέμεινε σιωπηλή, έκλαιγε, προσευχόταν στον Θεό να την προστατεύσει και υπέμενε υπομονετικά όλα όσα της συνέβαιναν.
Μια εβδομάδα στη Μασλενίτσα, έπεσε ένας σφοδρός παγετός. Ο πατέρας του Άντον, ο Κούζμα (όχι πιο ευγενικός από τον γιο του), διέταξε τον Άντον να φέρει μια φοράδα για να γεννήσει ένα πουλάρι (για να διατηρηθεί το πουλάρι ζεστό, η φοράδα μεταφέρθηκε στο σπίτι όλη τη νύχτα). Ο Άντον, μεθυσμένος, έφερε ένα ευνουχισμένο ζώο στο δωμάτιο αντί για φοράδα. Η άδολη και ευγενική Μαρίνα, με την απλότητά της, γέλασε και είπε στον άντρα της: «Ποιον φέρνετε; Είναι ένα ευνουχισμένο ζώο. Ρίξτε μια ματιά πιο προσεκτικά». Ο Άντον, βρίζοντας θυμωμένα, επιτέθηκε άγρια στη Μαρίνα και άρχισε να τη χτυπάει, χτυπώντας την ανελέητα, ξεριζώνοντας τα μαλλιά της. Έπεσε αναίσθητη στο πάτωμα. Ο σύζυγος της αδερφής της Μαρίνας, ο Διονύσιος, που επισκεπτόταν τον Άντον εκείνη την εποχή (ένας πολύ ευγενικός και θεοσεβούμενος άνθρωπος, χαλάρωνε σε μια ρωσική σόμπα εκείνη την εποχή), ήθελε να προστατεύσει τη Μαρίνα. Αλλά ο Άντον, σαν θηρίο, επιτέθηκε στον Διονύσιο με τις γροθιές του. Τρομοκρατήθηκε και έτρεξε προς την πόρτα. Φέρνοντας το γούνινο παλτό και το καπέλο του καθώς έφευγε, φώναξε τρομοκρατημένος από τον διάδρομο: «Γιατί την χτύπησες έτσι, εχθρέ;» Ο φόβος έκανε τον Διονύσιο να φύγει τρέχοντας με το κεφάλι.
Έτρεξε σπίτι, κοιτάζοντας πίσω, μήπως και τον προλάβει ο δυνατός Άντον, «και τότε θα γίνει για μένα αυτό που ήταν για τη Μαρίνα». Ο Διονύσιος έτρεξε σπίτι, χλωμός και φοβισμένος (φοβόταν πολύ τις μάχες και πάντα τις απέφευγε).
«Τι σου συμβαίνει;» ρώτησε η ευγενική του γυναίκα, η Ευφροσύνη. «Φαίνεσαι χλωμός σαν τοίχος».
- Ω, Απροσινιούσκα, τι απαίσιο! Ο κουνιάδος μου τρελάθηκε, μέθυσε και ξυλοκόπησε τη Μαρίνα χωρίς λόγο, και εγώ μόλις που γλίτωσα τη ζωή μου, τρέχοντας και κοιτάζοντας πίσω για να δω αν με κυνηγούσε ο εχθρός.
Η καλή Ευφροσύνη, όπως και η αδερφή της, έκλαιγε πικρά και έλεγε μέσα στη θλίψη της:
«Ο καταραμένος Αντίχριστος! Τι καλό μπορείς να περιμένεις από τους άθεους!; Όλη τους η οικογένεια είναι τόσο άχρηστη. Ω, Μαρίνα, Μαρίνα, αγαπημένη μου αδερφή, ποιος σε καταδίωξε γι' αυτόν; Γιατί δεν άκουσες τον πατέρα σου; Ορίστε τα χρυσά σου χέρια, που επιδεικνύουν την ικανότητά του στο κεφάλι σου. Έτσι κι εσύ, αδερφή μου, θα υποφέρεις όλη σου τη ζωή με αυτόν τον σκληρό δαίμονα, μέχρι να σε οδηγήσει στον τάφο», είπε η Ευφροσύνη, κλαίγοντας και παραπονούμενη για τον κουνιάδο της. «Λοιπόν, τι μπορώ να κάνω, Ντενί, τι μπορώ να κάνω; Πρέπει να του μιλήσεις και να την υπερασπιστείς.»
«Τρελάθηκες, Απροσιούσκα; Ήταν καν δυνατόν να του μιλήσεις τότε; Αν είχες δει πώς καταριόταν και βασάνιζε τη Μαρίνα, θα είχες πεθάνει από φόβο, αλλιώς θα έπρεπε να τον υπερασπιστείς. Θα είχε φύγει μακριά από αυτό το πάθος όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Τι καταραμένος, άχρηστος εχθρός! Και πώς θα μπορούσε να αναγκάσει τον εαυτό του να ξυλοκοπήσει μια τέτοια ομορφιά μέχρι θανάτου; Τι φίδι, ένα φίδι στο γρασίδι, τίποτα λιγότερο.»
Ο Διονύσιος έφτυσε και σώπασε. Η Ευφροσύνη συνέχισε να κλαίει. Λυπόταν τόσο πολύ τη Μαρίνα. «Άλλωστε, είναι αδερφή μου», σκέφτηκε η Ευφροσύνη, «πρέπει να πάει; Πού; Ποιος τη χρειάζεται με τρία παιδιά; Σκέψου λοιπόν τι να κάνεις, πώς να βοηθήσεις. Μπορώ να τη βοηθήσω μόνο οικονομικά, να της δώσω κάτι: κλωστή, βελόνα ή λίγο σαπούνι, μια ανέμη, να κλέψω από την πεθερά μου. Δεν θα με φροντίσει, είναι στα χέρια μου. Θα βοηθήσω όσο μπορώ, όσο ζω. Ω, τι πικρή θλίψη, πώς είναι τώρα, ζει; Αύριο σίγουρα θα τρέξω, θα μάθω και θα του πω όλα όσα με ενοχλούν. Ω, αυτό το άχρηστο τέρας, πώς μπορεί να το αντέξει η γη;!»
Καθόταν ακίνητη δίπλα στο τραπέζι, αναρωτώμενη τι να κάνει, πώς να βοηθήσει την αγαπημένη της αδερφή. «Απροσιούσκα», είπε ο Διονύσιος, «είναι ήδη αργά. Ας φάμε δείπνο και ας πάμε για ύπνο, και θα το τακτοποιήσουμε αύριο. Το πρωί είναι πιο σοφό από το βράδυ».
Η Ευφροσύνη και ο Διονύσιος ζούσαν φιλικά, χωρίς ποτέ να έχουν μεγάλες διαμάχες ή καβγάδες. Ήταν πολύ ευσεβής και μεγάλωσε τα παιδιά του (από τα οποία ήταν επτά) να είναι ευγενικά και να προσεύχονται στον Θεό. Αργότερα, μάλιστα, δίδαξε στη μικρή Μάσα να προσεύχεται, όταν η Ευφροσύνη την πήρε μαζί της. Οι πεθεροί της Ευφροσύνης, ο Πέτρος και η Ουλιάνα, ήταν ευγενικοί και φιλόξενοι και αγαπούσαν την Ευφροσύνη σαν δική τους κόρη. Η Ουλιάνα δεν είχε δικές της κόρες. Η Ιωνία κρατούσε όλα όσα ήταν μοντέρνα και κομψά για την ευγενική, αγαπημένη της νύφη.
Όταν ο Άντον χτύπησε τη Μαρίνα, η Ουλιάνα ξέσπασε σε κλάματα και γκρίνιαξε: «Ω, ω, ο καταραμένος εκφυλισμένος, ας είναι καταραμένος (έτσι την καταράστηκε).» Η Ουλιάνα σεβόταν τη Μαρίνα και συχνά, σε δύσκολες στιγμές, τη βοηθούσε οικονομικά: «Απροσιούσκα, ας δώσουμε στη Μαρίνα μερικές πλεξίδες μαλλί; Ας το γνέσει και ας πλέξει ό,τι χρειάζεται για τον εαυτό της και τα παιδιά της, και χρειαζόμαστε χρήματα και για ένα σακάκι και μια φούστα», είπε, «αλλιώς περπατάει σαν ζητιάνος, έχει πραγματικά εξαντληθεί. Αυτοί οι άξεστοι απατεώνες την προσέβαλαν, τράβηξαν τα πάντα από το στήθος της, την άφησαν γυμνή, έτοιμη να βγει στον κόσμο».
Και Ευφροσύνη το άξιζε. Έδινε ευχαρίστως στην αδερφή της πέντε ή έξι λίρες. Και έβαζε επίσης σαπούνι, κλωστή και φαγητό στην τσάντα της Μαρίνας, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν την μετρούσε. Έτσι, η Μαρίνα ζούσε στο σπίτι των Αντόνοφ, όπου ο Κούζμα και η Λουκέρια ήταν γονείς.
Οι γονείς της Μαρίνας, ο Πέτρος και η Αγριππίνα, ήταν πολύ θεοσεβούμενοι, φοβόντουσαν την αμαρτία και είχαν δέος για τον Θεό. Ο Κύριος τους χάρισε γενναιόδωρα έλεος και καλοσύνη. Κάθε περαστικός, ζητιάνος και ξένος ήταν φιλοξενούμενος στο σπίτι του Πέτρου και της Αγριππίνας. Τις γιορτές, ο Πέτρος έσφαζε πάντα ένα αρνί, το οποίο μοίραζαν στους φτωχούς. «Ας θυμούνται τους γονείς», έλεγε ο Πέτρος. Είχαν πέντε παιδιά: τέσσερις κόρες: τη Βέρα, την Ευφροσύνη, τη Μαρίνα και τη Ναταλία, και έναν γιο, τον Ιάκωβ - έναν νεαρό, ψηλό, λεπτό, με σγουρά μαλλιά και όμορφο άνδρα που πέθανε στον εμφύλιο πόλεμο. Από τις κόρες, η Μαρίνα και η Ευφροσύνη ήταν οι πιο καλές. Η Βέρα, η μεγαλύτερη, ήταν ήδη παντρεμένη. Λίγο μετά τον θάνατο του γιου της, Ιάκωβ, που πέθανε στον πόλεμο, η Ευφροσύνη παντρεύτηκε. Η Μαρίνα και η Ναταλία παρέμειναν. Η Μαρίνα είχε πολλούς μνηστήρες. Οι μνηστήρες της ήταν πολύ καλοί και ταπεινοί νέοι άνδρες. Αλλά την προσέλκυε ο περήφανος, όμορφος Αντώνης. Οι γονείς της δεν την άφηναν να τον παντρευτεί, γνωρίζοντας την αγενή οικογένειά του. «Ω, αγαπητέ μου αδερφέ», είπε ο πατέρας της Μαρίνας, ο Πέτρος, «είναι καλύτερα να παραμείνεις υπηρέτρια και να μην παντρευτείς μέλος αυτής της οικογένειας! Ξέρεις πώς είναι; Θα πετάξουν ακόμη και ένα καρβέλι ψωμί στο έδαφος από θυμό». Αλλά η ξετρελαμένη Μαρίνα αρνήθηκε να ακούσει τις συμβουλές των γονιών της και, με τον νεανικό της τρόπο, είπε: «Είναι ένας πολύ επιδέξιος, δυνατός άντρας. Έχει χρυσά χέρια. Θα είναι πιο εύκολο για μένα να ζήσω μαζί του παρά με οποιονδήποτε άλλον».
Ο καλός Πέτρος έχυσε δάκρυα και είπε: «Λοιπόν, αγαπητέ μου αδερφέ, τότε μην έρχεσαι σε μένα με δάκρυα αν δεν θέλεις να ακούσεις τον πατέρα σου. Θα δω πώς θα ζήσεις με τον αφέντη - χρυσά χέρια, για να μην πέσουν αυτά τα χέρια στο κεφάλι σου». Σύντομα η Μαρίνα και ο Αντώνης παντρεύτηκαν. Μετά τον γάμο, ο Πέτρος σύντομα πέθανε από τύφο, ο οποίος τότε κυκλοφορούσε σε όλη τη χώρα μας. Δεν έζησε ποτέ για να δει την πικρή μοίρα της κόρης του. Μετά τον πατέρα της, σύντομα πέθανε και η μητέρα της - επίσης από τύφο. Η μικρότερη, η Ναταλία, έμεινε μόνη. Ένα χρόνο αργότερα, μετά τον θάνατο των γονιών της, παντρεύτηκε. Ο σύζυγός της, ο Φιόντορ, αποδείχθηκε πιο σκληρός από τον Αντώνη. Ο Φιόντορ ήταν ένας γεροδεμένος, κοντός, με φαρδιούς ώμους, κοκκινωπά μαλλιά, με μεγάλα, εξογκωμένα γκρίζα μάτια σαν κουκουβάγιας, ένα μεγάλο, πλατύ μέτωπο και ένα μακρύ, σγουρό μουστάκι σαν του Τάρας Μπούλμπα. Αγαπούσε να διασκεδάζει και να πίνει όσο ήθελε. Ο ίδιος ο Πέτρος δεν ήταν φιλικός, ήταν εξαιρετικά τσιγκούνης και αγαπούσε
8
Γελούσε. Χτυπούσε τη Νατάλια ανελέητα, την πειράζει για κάθε μικρό πράγμα. Έχανε ιδιαίτερα την ψυχραιμία του όταν η Νατάλια επισκεπτόταν τη μεγαλύτερη αδερφή της, Βέρα, με την οποία ήταν παντρεμένος στο ίδιο χωριό. «Εσύ», φώναζε ο Φιόντορ στη Νατάλια, «θα αφήσεις τα πάντα σε αυτούς τους ανόητους». Αποκαλούσε τη Βέρα και τον σύζυγό της, Ιλλάριον, ανόητους. Στην πραγματικότητα, ο Ιλλάριον και η Βέρα δεν ήταν αυτό που φανταζόταν ο Φιόντορ. Ψηλός, λεπτός, μελαχρινός, με κανονικά χαρακτηριστικά, ο Ιλλάριον ήταν όμορφος, πολύ έξυπνος, ευγενικός και ευσεβής, ένας καλός οικογενειάρχης - πατέρας δέκα παιδιών. Φιλόξενος και φιλόξενος, βοηθούσε πάντα γρήγορα όσους είχαν ανάγκη. Δεν τα πήγαινε καλά με τον Φιόντορ. Ο ευγενικός, όμορφος Ιλλάριον δεν μπορούσε να ανεχθεί τον τσιγκούνη, πονηρό και σκληρό κουνιάδο του. «Αυτός δεν είναι άνθρωπος, αλλά ένα τέρας», είπε στη σύζυγό του Βέρα, «και πώς μπορεί η καημένη η Νατάσα να ζήσει μαζί του;» Ο Ιλλάριον ήταν άρρωστος για μεγάλο χρονικό διάστημα από τραύματα που έλαβε στον εμφύλιο πόλεμο και το 1939 πέθανε, αφήνοντας τη Βέρα με δέκα παιδιά να φροντίσει.
Νέο βιβλίο.
“Μόνο μην ξεχνάτε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ανεβείτε εσείς και ο νους σας στον Ουρανό, παρά μόνο ο Σταυρός. Όταν ο Κύριος λέει ότι όποιος δεν σηκώνει τον σταυρό του για να Με ακολουθήσει, δεν μπορεί να είναι μαθητής Μου, για ποιον σταυρό μιλάει; Για το ότι δεν πρέπει ο νους του ανθρώπου να σταματήσει να γρηγορεί, μέχρις ότου σταθεροποιηθεί πλήρως στις αρετές και παραμείνει στον Σταυρό.”
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
η θεολογία του Πάσχα
ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝ ΠΛΩ
Μόλις κυκλοφόρησε!
ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
Ο Μ. Αλέξανδρος στα Ιεροσόλυμα. Τα θεμέλια για την εξάπλωση του Χριστιανισμού.
Ο Μ. Αλέξανδρος στα Ιεροσόλυμα.
Τα θεμέλια για την εξάπλωση του Χριστιανισμού.
Είναι σε όλους γνωστό ότι η Ιστορία δεν μοιράζει τίτλους χωρίς περιεχόμενο. Τον τίτλο «Μεγάλος» τον απονέμει σε λίγους οι οποίοι αφήνουν ανεξίτηλο το στίγμα του περάσματος από την γη. Σε ανθρώπους που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας ή την οδήγησαν σε νέους δρόμους.
Ένας από τους λίγους εκλεκτούς «Μεγάλους» της Ιστορίας είναι και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Έλληνας, παιδί της Ελληνικότατης Μακεδονίας. Γιός του Φιλίππου και της Ολυμπιάδας, έζησε μόνο τριάντα τρία χρόνια από το 356 π.Χ (Αρχαία Πέλλα 23 Ιουλίου),έως 323 π.Χ. ( Βαβυλώνα, 10 Ιουνίου).
Το παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθούμε με την βιογραφία και την τεράστια προσφορά του εκπολιτιστή στρατηλάτη στον παγκόσμιο πολιτισμό και στην Ελλάδα. Θα αναφερθούμε για τη συμπεριφορά του μεγάλου Έλληνα όταν έφθασε στην Ιερουσαλήμ πριν από εικοσιδύο περίπου αιώνες.
Ο ιστορικός της εποχής Φλάβιος Ιώσηπος μας μας πληροφορεί: Ο Μέγας Αλέξανδρος ενώ πολιορκούσε την Τύρο στέλνει ανθρώπους του στα Ιεροσόλυμα για να ζητήσουν βοήθεια.
Οι Αρχιερείς των Εβραίων τους απαντούν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν με στρατιωτική δύναμη γιατί έχουν όρκους με τους Πέρσες και αυτούς τους όρκους δεν θέλουν να παραβούν. Αυτή συμφωνία που έγινε στα χρόνια του Κύρου τους έδινε το δικαίωμα να ανοικοδομήσουν τον ναό του Σολομώντος.
Τότε, οι εχθροί των Εβραίων οι Σαμαρείτες βρίσκουν ευκαιρία και συκοφαντούν τους Εβραίους στον στρατηλάτη. Έτσι τον ωθούν να τιμωρήσει τους Εβραίους, να καταστρέψει τον ναό και να δώσει σε αυτούς την άδεια να κτίσουν ναό στο όρος Γαριζείν.
Ο Αλέξανδρος, πράγματι, αποφασίζει να τιμωρήσει τους Εβραίους. Πληροφορείται ο Αρχιερέας το γεγονός και ζητά από τον Θεό πληροφορίες. Μετά τοις θυσίες λαού και ιερέων πληροφορείται να μη φοβάται, να υποδεκτεί λαμπρά τους Μακεδόνες και να ανοίξει τον Ναό.
Πλησιάζοντας την πόλη των Ιεροσολύμων βλέπει
να έρχονται να τον υποδεκτούν με τιμές και μεγάλη λαμπρότητα ο Αρχιερέας των
Ιουδαίων και οι Ιερείς των Ιεροσολύμων. Τότε βλέπουν ένα απρόσμενο γεγονός. Ο
στρατηλάτης Αλέξανδρος κατεβαίνει από το άλογό του και προσκυνά τον Αρχιερέα.
Παγωμάρα επικρατεί και απορία διακατέχει τους πάντες. Ο Παρμενίων μόνο τολμά
και του λέγει: «Αλέξανδρε, εσύ που προσκυνείσαι υπό πάντων, προσκυνάς τον
Αρχιερέα των Ιουδαίων;;».
Η απάντηση του Αλεξάνδρου: “Δεν προσκυνώ αυτόν, αλλά τον Θεό του, που του έδωσε την Αρχιερωσύνη! Διότι αυτόν είδα με το σχήμα του, στον ύπνο μου, όταν βρισκόμουν στο Δίον της Μακεδονίας και σκεπτόμουν με τον εαυτό μου πώς θα μπορέσω να νικήσω και να εδραιωθώ στην Ασία, παραγγέλοντάς μου να μη προβληματίζομαι, αλλά με θάρρος να προχωρήσω, διότι αυτός θα ηγείται της στρατιάς μου και θα μου παραδώσει την εξουσία των Περσών”!
Ακολουθεί, μπροστά στα έκθαμβα μάτια όλων, ο Αρχιερέας Ίαδδος. Οδηγεί τον Αλέξανδρο μέσα στον ναό, κάτι που απαγορεύεται για ένα εθνικό. Δεν είναι άσχετο να αναφέρω ότι το Πάσχα του 1919 επισκέπτες άκουσαν τον Άγιο Παΐσιο να λέγει ότι «Ο Αλέξανδρος πίστευε στον «Θεό του Ουρανού̎». Γεγονός είναι ότι ο Μ. Αλέξανδρος πρόσφερε θυσία στον αληθινό Θεό, τον βασιλέα των Βασιλέων. Αυτόν που αργότερα οι Ιουδαίοι και θα αρνηθούν και θα σταυρώσουν.
Εκείνη τη στιγμή πραγματοποιείται η μεγάλη συνάντηση, η μεγάλη γέφυρα που θα δημιουργούσε τα θεμέλια και την υποδομή για την εξάπλωση του Χριστιανισμού σε όλο εκείνο τον τόπο της Ελληνικής Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Εκεί μέσα στον
ναό ο Αρχιερέας λύνει το μυστήριο της λαμπρής υποδοχής και της εισόδου του Μ.
Αλεξάνδρου στον Ναό. Δείχνει και διαβάζει μια προφητεία του Δανιήλ που έλεγε
ότι θα έλθει κάποιος βασιλιάς των Ελλήνων που θα συντρίψει τον βασιλιά των
Περσών: “ «και ιδού τράγος αιγών ήρχετο από λιβός επί πρόσωπον πάσης της
γης και ουκ ην απτόμενος της γης, και τω τράγω κέρας θεωρητόν αναμέσον των
οφθαλμών αυτού. και ήλθεν έως του κριού του τα κέρατα
έχοντος, ου είδον, εστώτος ενώπιον
του Ουβὰλ και έδραμε προς
αυτὸν εν ορμή της ισχύος αυτού και είδον αυτόν
φθάνοντα έως του κριού, και εξηγριάνθη προς αυτόν και έπαισε τον κριόν και
συνέτριψεν αμφότερα τα κέρατα αυτού, και ουκ ην ισχύς τω κριώ του στήναι
ενώπιον αυτού. και έρριψεν αυτόν επί τη γην και συνεπάτησεν αυτόν, και ουκ ην ο
εξαιρούμενος τον κριόν εκ χειρός αυτού. και ο τράγος των αιγών εμεγαλύνθη έως
σφόδρα, και εν τω ισχύσαι αυτόν συνετρίβη το κέρας αυτού το μέγα.Και εγένετο εν
τω ιδείν με, εγώ Δανιήλ, την όρασιν και εζήτουν σύνεσιν, και ιδού έστη ενώπιον
εμού ως όρασις ανδρός. και ήκουσα φωνήν ανδρός αναμέσον του Ουβάλ, και εκάλεσε
και είπε.Γαβριήλ, συνέτισον εκείνον την όρασιν και είπεν ο κριός, ον είδες, ο
έχων τα κέρατα βασιλεύς Μήδων και Περσών. ο τράγος των αιγών βασιλεύς Ελλήνων… (Δανιήλ
Η’’, 5 ,6, 7-8, 15, 19, 20).
Την προφητεία
αυτή γνώριζαν οι Ιουδαίοι και για τον λόγο αυτό υποδέχθηκαν λαμπρά και
έβαλαν τον στρατηλάτη στον Ναό. Ο
Αλέξανδρος από το όραμα αλλά και την προφητεία απέκτησε σιγουριά
απόλυτη, ευχαριστήθηκε και με απίστευτο θάρρος και ορμή προχώρησε την
εκστρατεία εναντίον των Περσών τους οποίους συνέτριψε.
Πριν αναχωρήσει από τα Ιεροσόλυμα ο εκπολιτιστής Αλέξανδρος ζήτησε να στηθεί άγαλμά του στον Ναό για να λάβει την απάντηση ότι αυτό δεν επιτρέπεται από την θρησκεία τους. Όμως, ο Αρχιερέας πρότεινε κάθε παιδί αρσενικό που θα γεννηθεί εκείνον τον χρόνο θα έπαιρνε το όνομα «Αλέξανδρος».
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Άγιος Αλέξανδρος ο εν Πύδνη.
Άγιος Αλέξανδρος ο εν Πύδνη
Οι Άγιοι του
Θεού ήταν άνθρωποι, όπως και εμείς. Όμως, διαφέρουμε στο ότι εκείνοι απαρνήθηκαν
τον κόσμο δηλαδή το κοσμικό φρόνημα.
Αρνήθηκαν υλικά αγαθά, κοσμικές δόξες και τιμές. Αγωνίστηκαν και με
θάρρος ομολόγησαν τον Χριστό. Όπου
χρειάστηκε επεσφράγισαν την ομολογία τους με το μαρτύριο.
Ο Άγιος
Αλέξανδρος ο εν Πύδνη είναι ένας από
αυτούς. Η Πύδνα είναι το παλαιό όνομα του σημερινού Κίτρους της Πιερίας.
Ο Άγιος
κληρονόμησε από τους ευσεβείς προγόνους του την ευσέβεια και την αγάπη προς τον
Χριστό. Η παράδοση λέγει ότι ήταν συγγενής του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου.
Στην δύσκολη εκείνη εποχή, για τους χριστιανούς, δίδασκε την αληθινή θρησκεία
και την αποφυγή των θυσιών στα είδωλα. Η διδασκαλία του συνδυαζότανε από σημεία
θαυμαστά και για τούτο τον λόγο πολλοί ειδωλολάτρες εγκατέλειπαν τα είδωλα και
προσέρχονταν στον χριστιανισμό.
Η δράση αυτή
του Αγίου ανησύχησε τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι πήγαν στον Μαξιμιανό και τον
πληροφόρησαν: «Γνώριζε βασιλιά ότι στην Πύδνα, τη χώρα, είναι αυθέντης ένας
Χριστιανός ονομαζόμενος Αλέξανδρος, συγγενής του Δημητρίου, ο οποίος διδάσκει
τους ανθρώπους να μην προσκυνούν τα είδωλα, αλλά να πιστεύουν τον εσταυρωμένο
Χριστό,. Κάνει παράδοξα θαύματα με το Όνομα του Χριστού και κινδυνεύει
να γυρίσει όλους τους ανθρώπους στην πίστη του Χριστού».
Οι
πληροφορίες αυτές τάραξαν τον Μαξιμιανό και διέταξε ένα χιλίαρχο να φέρει
μπροστά του τον Αλέξανδρο. Ο αυτοκράτωρ απευθύνθηκε στον Αλέξανδρο
στην αρχή με τρόπο γλυκό για να τον καλοπιάσει και στο τέλος
τον απείλησε. Του είπε: «Ακούω πως είσαι αυθέντης και δούκας και σε βλέπω
κόσμιο και εύτακτο, και νομίζω νουνεχής και φρόνιμος άνθρωπος. Θα έπρεπε,
Αλέξανδρε, εσύ που είσαι τέτοιος, να βλέπεις εμάς τους βασιλείς και να μας
μιμείσαι, όπως πιστεύουμε εμείς έτσι να πιστεύεις και εσύ και όχι να κηρύττεις
εσύ άλλο Θεό νεότερο. Και δε φτάνει που πιστεύεις εσύ άλλο Θεό, αλλά διδάσκεις
και το λαό να μη πιστεύουν τους αθάνατους Θεούς, αλλά το δικό σου Θεό. Λοιπόν,
αν θέλεις τη σωτηρία σου, το καλό σου και την τιμή σου να έχεις, έλα τώρα να
προσκυνήσεις μαζί με εμένα τους αθάνατους Θεούς και να κάνεις θυσία σ’ αυτούς.
Αντίθετα, αν παρακούσεις και δεν κάνεις ό,τι εγώ σε συμβούλεψα, γνώριζε ότι
πρόκειται να σε τιμωρήσω πολύ κι έπειτα να σου δώσω πικρό και επώδυνο θάνατο».
Φυσικά, ο Αλέξανδρος δεν φοβήθηκε και με
θάρρος του απαντά: «Κράτιστε βασιλιά, γνώριζε καλά ότι εγώ από τους προγόνους
και τους γονείς μου διδάχτηκα την αληθινή πίστη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού
και είμαι Χριστιανός, στρατιώτης και δούλος του Σωτήρος μου Ιησού Χριστού. Και
όπως με βλέπεις βέβαια είμαι νουνεχής και φρόνιμος και σαν λογικός άνθρωπος δεν
προτιμώ το σκοτάδι από το φως, αλλά έχω το μυαλό μου και γνωρίζω ότι ένας είναι
ο αληθινός Θεός, ο Τριαδικός, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.. Τα δε
είδωλα που θεοποιείτε εσείς και προσκυνείτε, αυτά είναι άψυχα, νεκρά, άλαλα και
αναίσθητα. Μου λες ότι με μαγείες και με γοητείες εξαπατώ τους ανθρώπους. Εγώ
δε γνωρίζω να κάνω μαγείες, αλλά επικαλούμαι το σωτήριο Όνομα του Χριστού μου
και αυτό το Όνομα πραγματοποιεί τις θαυματουργίες. Και λοιπόν, εγώ, ως λογικός
άνθρωπος που είμαι, βλέποντας τους ανθρώπους σαν τυφλούς και ανόητους να
προσκυνούν τα μιαρά και ακάθαρτα είδωλα, τους διδάσκω, τους συμβουλεύω και τους
παρακαλώ να γνωρίσουν και να στοχαστούν το σωστό να επιστρέψουν από την πλάνη
αυτή που έχουν στα ακάθαρτα είδωλα και να πιστεύουν στην αληθινή πίστη του
αληθινού Θεού, του Κυρίου μου Ιησού Χριστού. Όμοια παρακινώ, συμβουλεύω και
ολόψυχα παρακαλώ και τη βασιλεία σου, κράτιστε βασιλιά, να συλλογισθείς και να
γνωρίσεις ότι αυτά τα είδωλα, όπου αφρόνως θεοποιείτε και προσκυνείτε εσείς,
είναι ξύλα άψυχα, νεκρά και αναίσθητα και, ως λογικός που είσαι, σκέψου καλά
και μη γίνεσαι αίτιος της απώλειας τόσου αναρίθμητου λαού». Αυτά και πολλά άλλα
είπε ο Άγιος που έκαναν τον αυτοκράτορα να θαυμάσει την αφοβία του. Διέταξε να
κλειστεί σε φυλακή και για τρεις ημέρες να του στερήσουν νερό και τροφή.
Την τέταρτη
ημέρα ο Άγιος με μεγαλύτερο θάρρος επαναλαμβάνει τα ίδια και παρόμοια
λόγια στον αυτοκράτορα. Θαυμάζουν όλοι την γενναιότητα του Αγίου αλλά, παρά
ταύτα, βασανίζεται και κλίνεται πάλι
φυλακή.
Μετά από
πέντε ημέρες οδηγείται πάλι στον αυτοκράτορα όπου και πάλι ομολογεί την
ακλόνητη και αμετακίνητη πίστη του στον Χριστό. Σε απάντηση των παροτρύνσεων
των ειδωλολατρών να θυσιάσει στα είδωλα ανατρέπει την τράπεζα των σπονδών. Δεν
υπάρχει άλλη λύση για τον αυτοκράτορα: διατάζει τον αποκεφαλισμό του Αγίου.
Ο Άγιος έπλυνε τα χέρια του, και προσευχήθηκε
στον Θεό για να τον ευχαριστήσει για την τιμή με την οποία τον αξιώνει. Ο
δήμιος μένει εμβρόντητος από οπτασία που βλέπει αλλά εκτελεί την διαταγή. Ο
αυτοκράτορας, μετά τον αποκεφαλισμό, βλέπει τέσσερεις αγγέλους να παραλαμβάνουν
την ψυχή του Αγίου και παραδίδει το ιερό σώμα του Αγίου στους Χριστιανούς, οι
οποίοι το ενταφίασαν με τις πρέπουσες τιμές. Ο Θεός αντάμειψε τον Άγιο με τη
δωρεά της θαυματουργίας.
Η μνήμη του
Αγίου Αλεξάνδρου εορτάζεται στις 14 Μαρτίου, ημέρα του μαρτυρίου του, αλλά
μετατίθεται λόγω της Μ. Τεσσαρακοστής. Στην Πιερία, όπου ανήκει η Πύδνα, η
μνήμη του εορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή των Νηστειών.
Απολυτίκιον.
Θείου Πνεύματος, την πανοπλίαν, διά
πίστεως, ενδεδυμένος, εν αθλήσει διαπρέπεις Αλέξανδρε∙ και εν τη Πύδνη τελέσας
τον δρόμον σου, μαρτυρικής ηξιώθης λαμπρότητος. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν
ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Ενώ επισκεπτόμουν τον Πατέρα Γαβριήλ και καθόμουν δίπλα του, σκέφτηκα:
Ενώ επισκεπτόμουν τον Πατέρα Γαβριήλ και καθόμουν δίπλα του, σκέφτηκα: «Τι ανοησίες λέει το Ευαγγέλιο—αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί σου μάγουλο, γύρνα και το άλλο! Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;» Ο Πατέρας Γαβριήλ έφτιαχνε κορνίζες για εικόνες εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά, σταμάτησε αυτό που έκανε και ρώτησε: «Τόσο δύσκολο είναι να γυρίσεις το αριστερό μάγουλο όταν κάποιος σε χτυπάει στο δεξί; Κοιτάξτε, είμαι έτοιμος αυτή τη στιγμή. Αν θέλετε, χτυπήστε με... Αλλά αν κάποιος με χτυπήσει τώρα, θα τον χτυπήσω ΤΟΣΟ δυνατά!!! Αν κάποιος μου πει μια λέξη τώρα, θα πω ΑΥΤΗΝ τη λέξη!!! Αν κάποιος με καταραστεί τώρα, θα τον καταραστώ ΤΟΣΟ δυνατά!!! Τι είδους ευγένεια ή ηθική μπορεί να αντισταθεί στην Αλήθεια;! Για χάρη της Αλήθειας, θα προσβάλω οποιονδήποτε!!! Η Αλήθεια είναι ο ίδιος ο Θεός!!!
Ο Πατέρας Γαβριήλ εννοούσε ότι πρέπει να αγωνιστούμε για την αλήθεια. Πρέπει να γνωρίζουμε καλά το Ευαγγέλιο, να ξέρουμε πού να πολεμήσουμε και πού να υπομείνουμε. Αυτό σημαίνει ότι όταν προσβληθώ, να γυρίσω και το άλλο μάγουλο, αλλά για τον Θεό, να αγωνιστώ, να αγωνίζομαι, να υπερασπίζομαι την Αλήθεια!
Από τα απομνημονεύματα της Κετεβάν Μπεκάουρι
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ . Ήταν ένας καταπληκτικός παρηγορητής των μεγάλων αμαρτωλών.
.jpg)
Ήταν ένας καταπληκτικός παρηγορητής των μεγάλων αμαρτωλών. Αν κάποιος ομολογούσε ότι ήταν μεγάλος αμαρτωλός, απαντούσε αμέσως:
«Αποδεικνύεται ότι είσαι αδελφός μου! Τι κοινό θα μπορούσα να έχω με τους αγίους;!»
Και ήταν πάντα ειλικρινές και γνήσιο, με ταπεινότητα, χωρίς ίχνος κρυφής προσποίησης ή στερεοτυπικών κλισέ - όχι όπως όταν οι άνθρωποι λένε, «Είμαι μεγάλος αμαρτωλός!» και μετά περιμένουν κάποιον να τους δικαιολογήσει, να αντικρούσει τα λόγια τους και να τους χτυπήσει στο κεφάλι.
Ο γέροντας έλεγε συχνά για τον εαυτό του: «Είμαι χώμα, λάσπη, σκόνη, σκουπίδια... Όχι, ακόμη και τα σκουπίδια που βρίσκονται στον δρόμο είναι καλύτερα από εμένα! Τι σε έκανε να έρθεις σε έναν τόσο μεγάλο αμαρτωλό όπως εγώ; Αν ήξερες τις αμαρτίες μου, θα έφευγες από εδώ! Δεν με πιστεύεις;!» Μια μέρα, γύρισε προς το μέρος μου κλαίγοντας:
«Πώς είσαι, αδελφή; Πώς;»
Και επανέλαβα τα λόγια του:
«Ακόμα και τα σκουπίδια είναι καλύτερα από εμένα, πάτερ Γαβριήλ!» «Αλλά ο Θεός αγαπά τα σκουπίδια, αδελφή, σκουπίδια! Αυτοί είμαστε!» «Ρογκόρ εμπί βαρτ!» - «Αυτοί είμαστε!» Αυτή ήταν η έκφρασή του, το σήμα κατατεθέν του. Το έλεγε πολύ συχνά, απλά και πάντα με χαρά.
Από τα απομνημονεύματα της Κετεβάν Μπεκάουρι.
Γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ στη Μτσχέτα, στο Μοναστήρι Σαμτάβρο, όπου ζούσε τότε.
Γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ στη Μτσχέτα, στο Μοναστήρι Σαμτάβρο, όπου ζούσε τότε. Είχε ένα κελί δίπλα στο καμπαναριό, χτισμένο από σανίδες. Ο πνευματικός μου πατέρας ήταν ο ηγούμενος στη Σαμτάβρο. Πήγαινα στη Μτσχέτα κάθε Σάββατο και Κυριακή. Έβλεπα αυτόν τον γέροντα εκεί και ήξερα ότι ήταν ο πατέρας Γαβριήλ.
Η φτώχεια με έφερε στον πατέρα Γαβριήλ - ο αθώος σύζυγός μου είχε συλληφθεί και ήμασταν απελπισμένοι. Έπρεπε να πουλήσω τα πάντα και εγώ, μαζί με τα δύο μικρά παιδιά μου, έπεσα σε απόλυτη ανάγκη. Μια φίλη, γνωρίζοντας την κατάστασή μου, με πήγε στη Μτσχέτα για να δω τον γέροντα. Δεν είχα καμία ελπίδα ότι θα μπορούσε να με βοηθήσει. Και η φίλη μου είχε πέσει στην ίδια κατάσταση. Ο πατέρας Γαβριήλ μας δέχτηκε και ρώτησε τη φίλη μου: «Ποια είναι η ατυχία σας;»
Είπε ότι ο σύζυγός της ήταν στη φυλακή. Μετά από μια σύντομη σιωπή, ο πατέρας Γαβριήλ της είπε: «Για ποιον σύζυγο μιλάς; Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι αυτός ο σύζυγος, αφού δεν είσαι παντρεμένη στην εκκλησία».
Μείναμε έκπληκτοι. Ήταν ένα πραγματικό θαύμα για εμάς. Ξαφνικά, ένιωσα μια αίσθηση γαλήνης και ελαφρότητας στην καρδιά μου. Όταν ήρθα τη δεύτερη φορά, ο γέροντας μου είπε ότι ο σύζυγός μου θα αποφυλακιζόταν σύντομα. Ήμουν τόσο χαρούμενη που δεν μπορούσα να μιλήσω. Εκείνη την ημέρα, έμεινα με τον πατέρα Γαβριήλ σχεδόν μέχρι το βράδυ.
Μ.
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026
ΤΟ ΚΕΛΛΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ.
Κανείς δεν τολμούσε να μπει στο κελί του χωρίς να προσευχηθεί. Σύμφωνα με τον κανόνα, έπρεπε να ειπωθεί μια σύντομη προσευχή στην πόρτα: «Διὰ προσευχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησόν ἡμῖν». Απαιτούσε να ολοκληρωθεί, μόνο τότε έλεγε «Αμήν!» και επέτρεπε την είσοδο. Μερικές φορές καθυστερούσε σκόπιμα να πει «Αμήν!». Οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά καθώς περιμέναμε να το πει. Στη συνέχεια, αναστενάζοντας με ανακούφιση, μπήκαμε στο κελί, νιώθοντας σαν να είχε ελεήσει ο Κύριος - ένα συναίσθημα που μας κατέκλυσε όλους.
Ήταν θαύμα που το ήδη μικρό του κελί χωρούσε τόσους πολλούς ανθρώπους που υπήρχε ακόμα χώρος για νεοφερμένους. Το κελί του μας χωρούσε όλους. Πάντα δείχναμε προσοχή και ευλάβεια. Μπαίναμε από τη στενή, χαμηλή πόρτα με σκυμμένα κεφάλια, προσέχοντας να μην σκοντάψουμε σε τίποτα. Το πλήθος των εικόνων δημιουργούσε ένα αίσθημα μεγαλύτερου σεβασμού και δέους. Όλες οι εικόνες και όλοι οι τοίχοι στο κελί ήταν αριθμημένοι. Όταν οι εικόνες κατεβάζονταν και καθαρίζονταν, έπρεπε να κρεμαστούν πίσω στην αντίστοιχη αριθμημένη θέση τους. Δεν υπήρχε περιθώριο για λάθη. Ο πατήρ Γαβριήλ είχε σχεδιάσει τα πάντα.
Από τα απομνημονεύματα του Κετεβάν Μπεκάουρι.
Μονή της Παναγίας στο Μαρτκόπι. Από την ιστορία του πατέρα Γαβριήλ.
Μονή της Παναγίας στο Μαρτκόπι.
Από την ιστορία του πατέρα Γαβριήλ.
Έμαθα για τη Μονή της Παναγίας όταν ήμουν ήδη έφηβος. Ξεκίνησα με τα πόδια. Πείναγα και ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς. Περπάτησα χωρίς καν να φάω ψωμί. Ήταν φθινόπωρο, τα αμπέλια είχαν μόλις τρυγηθεί και σκέφτηκα: «Μακάρι να έβρισκα έστω και ένα μούρο κάπου!» Αλλά φοβόμουν ότι θα θεωρούνταν κλοπή. Συγκρατήθηκα και συνέχισα. Η πείνα με έκανε να σκοτείνω το όραμά μου. Ονειρεύτηκα ψωμί και ένα κομμάτι τυρί. Αφού περπάτησα αρκετή απόσταση, ξαφνικά είδα δύο άντρες ντυμένους με μοναχικά ρούχα ανάμεσα στα αμπέλια. Μου έκαναν νόημα, με κάλεσαν και μου είπαν: «Εσύ, ταξιδιώτη, έχεις διανύσει πολύ δρόμο και μάλλον πεινάς. Έλα να φας μαζί μας!» Τους πλησίασα και με κέρασαν ακριβώς το ψωμί και το τυρί που ονειρευόμουν. Μου πρόσφεραν ακόμη και λίγο κόκκινο κρασί. Μετά με ρώτησαν πού πήγαινα. Τους το είπα. Τότε με ευλόγησαν και μου είπαν: «Ήρθε η ώρα να συνεχίσεις το ταξίδι σου. Υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος και πρέπει να φτάσεις εκεί πριν νυχτώσει».
Τους αποχαιρέτησα και βγήκα στον δρόμο. Σκέφτηκα: «Τι θα μπορούσε να φέρει τους μοναχούς εκεί; Γιατί να φάνε στη μέση ενός αμπελώνα;» Κοίταξα πίσω, αλλά κανείς δεν ήταν εκεί.
Όταν έφτασα στη Μονή Μαρτκόπι, συνάντησα έναν μοναχό ονόματι Αϊτάλα. Ήταν γνωστός για το ότι όλοι τον πείραζαν ως «ο κρεατοφάγος». Να γιατί: υπάρχουν δύο χωριά στο δρόμο για το μοναστήρι. Συχνά ζητιάνευε κρέας στο ένα χωριό και το πήγαινε στους φτωχούς στο άλλο. Την επόμενη μέρα, ζητιάνευε κρέας στο δεύτερο χωριό και κερνούσε τους φτωχούς στο πρώτο. «Θέλω κρέας! Θέλω κρέας!» «Παρακαλούσε, τρέχοντας ανάμεσα στα δύο χωριά. Όλοι νόμιζαν ότι είχε φάει ο ίδιος το κρέας, και τον κορόιδευαν γι' αυτό, πειράζοντάς τον ανελέητα, αποκαλώντας τον κρεατοφάγο. Ο ίδιος ήταν μεγάλος νηστεύτης και προσευχόμενος, φορώντας πάντα ένα κουρελιασμένο, παλιό ράσο. Του τα είπα όλα. Και μου εξήγησε:
«Γιε μου, σου εμφανίστηκαν ο Αντώνιος από το Μαρτκόπι και ο Ιωάννης από το Ζεδαζένιο».
«Ω, όπου κι αν ήμουν, όπου κι αν πέρασα τη νύχτα, σε όποια νεκροταφεία κι αν κοιμήθηκα, κανείς δεν με προσέβαλε. Αντίθετα, χάρηκαν που με είδαν, με προσκάλεσαν μέσα και με τάισαν». Ο πατήρ Γαβριήλ θυμόταν πάντα μόνο καλοσύνη. Η ευγνωμοσύνη του δεν είχε όρια.
Ο πατήρ Γαβριήλ κρατούσε επίσης μια ξύλινη πλάκα με την επιγραφή «Ο Θεός είναι αγάπη!».
Ο πατήρ Γαβριήλ κρατούσε επίσης μια ξύλινη πλάκα με την επιγραφή «Ο Θεός είναι αγάπη!». Αυτή η πλάκα ήταν πλαισιωμένη. Το κάτω μέρος του πλαισίου ήταν διακοσμημένο με κρυστάλλινες χάντρες σε σχήμα δακρύου, σαν πολυέλαιος. Κρέμασε αυτήν την πλάκα στον τοίχο του. Ήταν μικρή, αλλά έλαμπε και έλαμπε σαν κρυστάλλινος πολυέλαιος, τραβώντας την προσοχή. «Ο Θεός είναι αγάπη!»
Θυμάμαι ότι στο κελί του, οι αιχμηρές άκρες των μαχαιριών που χρησιμοποιούσε ήταν σπασμένες - για να μην τραυματιστεί κανείς κατά λάθος. Ποτέ δεν σήκωνε ή κρατούσε ένα κοφτερό μαχαίρι. Γέμιζε τα πάντα με αγάπη και καλοσύνη.
Είχα έναν πίνακα σε κορνίζα. Δεν μου άρεσε ο ίδιος ο πίνακας, αλλά το πλαίσιο ήταν πολύ όμορφο και αρκετά μεγάλο. Έτσι έβγαλα τον πίνακα και αποφάσισα να δώσω το πλαίσιο στον πατήρ Γαβριήλ. Επισκέφτηκα τον γέροντα και του έδωσα το πλαίσιο. Με ευχαρίστησε και τοποθέτησε το πλαίσιο πίσω από τις εικόνες. Ωστόσο, όπως συνήθως, δεν εξέφρασε πολύ θαυμασμό. Ήμουν κιόλας λίγο έκπληκτος. Πέρασε ένας χρόνος και τα είχα ξεχάσει όλα. Ξαφνικά, για κάποιο λόγο, θυμήθηκα αυτή την ιστορία και σκέφτηκα: «Πού είναι τώρα αυτή η κορνίζα; Πού την έβαλε ο γέροντας; Ο πατέρας Γαβριήλ δεν ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος. Ίσως δεν την χρειαζόταν, και ποιος ξέρει, ίσως την έδωσε κιόλας!»
Όταν ήρθα στο μοναστήρι για να δω τον γέροντα την επόμενη μέρα, δεν είχα καν προλάβει να μπω στο κελί του όταν με φώναξε με μεγάλη χαρά:
«Έχεις πάει στην εκκλησία;»
«Όχι, πάτερ Γαβριήλ, δεν έχω πάει ακόμα.»
«Γρήγορα, γρήγορα, πήγαινε στην εκκλησία! Γρήγορα, δες τι συμβαίνει εκεί, και μετά γύρνα πίσω.» Ακολούθησα την ευλογία του, μπήκα στην εκκλησία, και να που – στο κέντρο της εκκλησίας βρισκόταν η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου «Τρυφερότητα» (και αυτό δεν ήταν σύμπτωση) στην κορνίζα μου! Ο πατέρας Γαβριήλ τοποθέτησε προσωπικά την εικόνα στην κορνίζα μου. Η χαρά μου δεν είχε όρια εκείνη τη στιγμή! Μόνο ένας γέροντας θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο για εμάς. Πόσες τέτοιες χαρούμενες στιγμές μας χάρισε όλους. Δόξα τω Θεώ!
Από τα απομνημονεύματα του Κετεβάν Μπεκάουρι.
Σκέφτηκα, «Ας τον ρωτήσω αν είναι άγιος ανόητος ή όχι;
Σκέφτηκα, «Ας τον ρωτήσω αν είναι άγιος ανόητος ή όχι; Αν λέει ότι είναι, τότε δεν είναι άγιος ανόητος. Και αν λέει ότι δεν είναι άγιος ανόητος, τότε είναι πραγματικά άγιος ανόητος».
Πήρα το θάρρος μου και ρώτησα, «Πάτερ Γαβριήλ, είσαι άγιος ανόητος;»
«Ναι, είμαι άγιος ανόητος!» απάντησε αμέσως και σταθερά.
Η απάντησή του ήταν τόσο απροσδόκητη και πειστική που μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο. Και παρόλα αυτά, δεν καταλάβαινα ποιος ήταν.
Από τα απομνημονεύματα της Κετεβάν Μπεκαούρι
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
