This high school football team was caught praying at a restaurant. No coaches, no parents told them to, just a group of young men who wanted to live for God!

*«Να λέτε στους ανθρώπους να εξομολογούνται πριν γεράσουν και χάσουν την μνήμη τους και τα λογικά τους.»Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης ο νέος

Σήμερα, 19 Μαρτίου… είναι η ημέρα μιας αγίας που δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο.

Σήμερα, 19 Μαρτίου… είναι η ημέρα μιας αγίας που δεν φοβόταν ούτε τον θάνατο.

Σε έναν κόσμο όπου πολλοί επιλέγουν να σιωπήσουν…

αυτή επέλεξε να πιστέψει.

Η Αγία Μάρτυρας Δαρία δεν είχε εύκολη ζωή.

Δεν είχε ασφάλεια. Δεν είχε γαλήνη.

Αλλά είχε κάτι πολύ πιο δυνατό:

Ακλόνητη πίστη.

Απέναντι στον διωγμό, τον χλευασμό και τον πόνο, δεν έκανε πίσω.

Δεν είπε «Δεν μπορώ άλλο».

Δεν κρύφτηκε.

Επέλεξε να μείνει με τον Χριστό… ακόμα και όταν ήξερε ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή της.

Και ίσως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που η ιστορία της μας αγγίζει τόσο βαθιά σήμερα.

Επειδή κι εμείς έχουμε στιγμές που:

– είναι δύσκολο για εμάς

– χάνουμε την ελπίδα

– νιώθουμε ότι είμαστε μόνοι

Αλλά η ζωή της Αγίας Δαρίας μας θυμίζει ένα απλό και δυνατό πράγμα:

Δεν είσαι μόνος. Ποτέ.

Όταν η καρδιά σου μένει κοντά στον Θεό,

ακόμα και οι πιο δύσκολες δοκιμασίες γίνονται πιο εύκολες.

Μπορεί να μην αντιμετωπίσετε βάσανα σαν τα δικά της...

αλλά θα έχετε τους δικούς σας αγώνες.

Και μετά, θυμηθείτε την.

Την ηρεμία με την οποία επέλεξε την πίστη.

Το θάρρος με το οποίο πήγε μέχρι το τέλος.

 Αγία Μάρτυρα Δαρία, πρέσβευσε για εμάς!

ΣΤΟ TERMINAL ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ.

ΣΤΟ TERMINAL ΤΗΣ  ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

π.Διονύσιος Ταμπάκης

 

ΛΙΓΟ πριν το Πάσχα, Μεγάλο Σάββατο πρωϊ, με τα καροτσάκια τους ,ο κύριος Νούς και η κυρία Καρδιά πορεύτηκαν στο τερματικό του σούπερ μάρκετ για να κάνουν ταμείο.

Ο κύριος Νούς με βεβαιότητα και θάρρος πρόλαβε πρώτος στην σειρά ,για να μην καθυστερεί και τοποθέτησε τα πράματά όπου παράλαβε από τα ράφια του καταστήματος, επάνω στο πάγκο του ταμείου.

-Να, η νηστεία και το αλάδωτο που έκανα μη δοκιμάζοντας  καθόλου αρτύσιμα όλο το σαρανταημέρι .Ορίστε και οι ακολουθίες που παρακολούθησα στις εκκλησιές. Πιάστηκαν τα οπίσθιά μου απ’το να κάθομαι τόσες ώρες στο σανίδι και στο στασίδι.Εδώ είναι  και ο πνευματικός κανόνας που ανυπερθέτως τέλεσα στο σπίτι μου,τα κομποσχοίνια και τα Πατερημά μου…Να και τα Ευχέλαια όπου κάλεσα εφτά φορές τον Παπά στο σπίτι μου να τελέσει….άρα περιμένω την πληρωμή μου.

 

Πιο δίπλα στο άλλο ταμείο η κυρία Καρδιά ως περιφρονημένη και ασήμαντη δεν είχε τόσανα αγαθά να παρουσιάσει. Μα είχε λίγα και καλά. Την ευσπλαχνία και το ευσυμπάθητον ,γεμάτο από ταπείνωση και αγάπη.

Και έτσι η κυρία καρδιά πανηγυρικά πέρασε την πύλη για να απολάψει το άγιον Πάσχα,ενώ ο κύριος Νούς  έμεινε μετεξεταστέος και εγκλωβισμένος -Τhe Terminal- μέχρι την άλλη χρονιά.  

Άλλωστε η εβραϊκή λέξη Πάσχα προέρχεται ή από το Ασσυριακό «πασαχού» που σημαίνει «πραΰνω» ή από το Αιγυπτιακό «πεσάχ» που δηλώνει  «πλήγμα». Και στις δύο όμως περιπτώσεις η ωφέλεια είναι μεγίστη.

Πάσχα το επομένως δίχως την καρδιά να συμπάσχει και χωρίς ενσυναίσθηση και συμμετοχή στον πόνο,στο πλήγμα(πεσάχ) και την οδύνη του Χριστού και των αδελφών μας ,με ψυχή που δεν έχει πραϋνθεί (πασαχού) και μαλακώσει από την σκλήράδα ,αλλά τουναντίον τηρώντας μόνο φαρισαϊκώς και ορθολογικά τους τύπους και τις νηστείες της Εκκλησίας χωρίς να δουλεύει καθόλου η καρδιά,μόνο Πάσχα δεν είναι και  θεριεύει κι’ επαυξάνει κι’άλλο η αλαζονεία της υπερηφάνειας και ναρκώνεται η καρδιά.

Δεν αποστράφηκε και δεν κατήγγειλε τίποτα άλλο  ο Ιησούς Χριστός όσο την υποκρισία της τυπολατρείας. Τα μοτίβα και τα κουτάκια της ανασφάλειας των ανθρώπων που τους έκαναν κουτούς και άψυχους.Άλλωστε στο τέλος οι κανόνες και οι ΤΥΠΟΙ έφεραν τους ΤΥΠΟΥΣ των ήλων στο τυραγνισμένο σώμα Του πάνω στον Σταυρό.

Ο άνευ ουσίας τύποι ,είναι μόνο ρύποι.

Άρα φθάνοντας Στο Πάσχα για να Κοινωνήσεις και να συμμετάσχεις στην λαμπρά πανήγυρι και το δίκαιον όφλημα, αναλογίσου…έκανε κανένα χιλιόμετρο η καρδιά σου όλο αυτό το σαρανταημέρι;Έζησε,ανάπνευσε, κινήθηκε καθόλου; ή παρκαρισμένη στην πιλοτή την έφαγε η σκουριά και η ακινησία;

 

Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν, όσο προλαβαίνουμε, από  την μονοδιάστατη νοϊκή  και ας υιοθετήσουμε την  μετα-νοϊκή και  μετανοητική ζωή.

 

 

Αναφέρει ο Πατέρας Ιουστίνος Μύρων από τη Μονή Οάσα.

Όπως πάει η πρωινή σας προσευχή, έτσι πάει και η μέρα σας.

Η προσευχή είναι ο καθρέφτης της ζωής. Αν θέλετε να μάθετε τι είδους ζωή έχετε, προσευχηθείτε και αυτό και εκείνο και... αυτό θα σας έρθει στο μυαλό! Αυτό που βλέπετε και αυτό που βιώνετε όταν προσεύχεστε, αυτό είστε. Αυτή είναι η ζωή σας που έχετε όταν προσεύχεστε. Αν είστε σκορπισμένοι τότε, αυτή είναι η ζωή σας. Αλλά αν θέλετε να συναντήσετε τη ζωή σας, τότε προσευχηθείτε. Αν θέλετε να δείτε τη ζωή σας, προσευχηθείτε.

Είναι λοιπόν ένας καθρέφτης της ζωής, αλλά είναι και ένας καθρέφτης όχι μόνο για να δούμε τον εαυτό μας, αλλά και για να ισιώσουμε τον εαυτό μας. Και βλέπετε ότι το πρωί, ειδικά οι γυναίκες, κάθονται μπροστά στον καθρέφτη για λίγο και κανείς δεν τις καταδικάζει γι' αυτό, επειδή ο κόσμος τις βλέπει, πρέπει να χτενιστούν, να τακτοποιηθούν, αυτό είναι όλο. Οι άντρες κάθονται λιγότερο. Αλλά γιατί περπατάμε με μια ατημέλητη ψυχή; Θα έπρεπε επίσης να τακτοποιήσω λίγο την ψυχή μου, επειδή δεν είμαι μόνο σώμα, είμαι και ψυχή.

Και μετά, σε ποιον καθρέφτη να κοιτάξω για να δω την ψυχή μου και να την τακτοποιήσω, ώστε να μην πάω ούτως ή άλλως; Λοιπόν, να ο καθρέφτης της ψυχής: η προσευχή. Ας καθίσουμε όμορφα στον καθρέφτη για την ψυχή, ας προσευχηθούμε όμορφα, ας τακτοποιήσουμε την ψυχή, η οποία μπορεί να την ζάρωσε από τη μια μέρα στην άλλη. Ας καθαριστούμε όμορφα, ας πάρουμε την ευλογία του Θεού για την επόμενη μέρα και ας τακτοποιηθούμε.

Και να ξέρετε ότι, όπως πάει η πρωινή σας προσευχή, έτσι θα πάει και η μέρα σας.

Πατέρας Ιουστίνος Μύρων από τη Μονή Οάσα

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΗΣ «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»! 

Το τεύχος Μαρτίου 2026 είναι διαθέσιμο ονλάιν, με νέα και ανταποκρίσεις από όλη την Αφρική, και με ένα ειδικό αφιέρωμα στον μακαριστό Μητροπολίτη Αμφιλόχιο Τσούκο, τον άοκνο ιεραπόστολο της Αφρικής και Φωτιστή της Ωκεανίας. Ξεχωρίζει η μαρτυρία του Μητροπολίτη Ναϊρόμπι κ. Μακαρίου, που έζησε και συνεργάστηκε μαζί του στην Κένυα.

Επίσης, το τεύχος περιλαμβάνει επιστολή του Παν. Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης για τον Άγιο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο, καθώς και τη συνέχεια της εισήγησης για την αγιοκατάταξή στην Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, γράφει:

«Δεν χρειάζεται να λύνονται όλα στη ζωή αμέσως. Μερικές φορές νιώθουμε την ανάγκη να βρούμε γρήγορες απαντήσεις, να βάλουμε τάξη σε όλα όσα μας ενοχλούν. Υπάρχουν όμως καταστάσεις που χρειάζονται χρόνο για να ξεκαθαρίσουν.

Ο χρόνος έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να τακτοποιεί τα πράγματα. Αυτό που φαίνεται μπερδεμένο σήμερα μπορεί να γίνει σαφές αύριο. Αυτό που σας βαραίνει σήμερα μπορεί να μην έχει πλέον το ίδιο βάρος μετά από λίγο καιρό.

Επομένως, μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα όταν η ψυχή σας είναι ταραγμένη. Αφήστε τα πράγματα να ηρεμήσουν, προσευχηθείτε και προχωρήστε με υπομονή. Συχνά, οι απαντήσεις εμφανίζονται ακριβώς όταν σταματήσετε να τις πιέζετε.»

Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, γράφει:

«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ πόσα πολλά έχεις κάνει γι' αυτούς. Όχι επειδή δεν έχουν δει, αλλά επειδή δεν ξέρουν πώς να εκτιμούν. Και αυτό μπορεί να πληγώσει, ειδικά όταν έχεις δώσει από καρδιάς, χωρίς να ζητάς τίποτα σε αντάλλαγμα.

Αλλά η αξία των πράξεών σου δεν έγκειται στην ευγνωμοσύνη των άλλων. Αν έχεις κάνει το καλό με αγνή πρόθεση, τότε αυτό παραμένει καλό, ακόμα κι αν δεν ανταμείβεται όπως θα περίμενες. Κάποια πράγματα δεν επιστρέφονται από τους ανθρώπους, αλλά από τη ζωή ή από τον Θεό.

Συνέχισε να είσαι καλός άνθρωπος χωρίς να κρατάς λογαριασμό. Μην αφήσεις την αχαριστία να σε αλλάξει. Γιατί η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στο να λαμβάνεις πίσω, αλλά στο να παραμένεις ο ίδιος, ακόμα και όταν δεν σου προσφέρεται τίποτα.»

Ο Πατήρ Γεράσιμος Andrei, αναφέρει:

«Δεν έρχονται όλες οι απαντήσεις όταν τις ζητάς. Υπάρχουν ερωτήσεις που μένουν μαζί σου για πολύ καιρό και σε συνοδεύουν σιωπηλά. Στην αρχή σε αναστατώνουν, αλλά με την πάροδο του χρόνου μαθαίνεις ότι δεν χρειάζεται να τα κατανοήσεις όλα επί τόπου.

Η ζωή δεν εξελίσσεται με τον δικό μας ρυθμό. Κάποια πράγματα χρειάζονται υπομονή, ωριμότητα, ηρεμία. Αυτό που φαίνεται ασαφές σήμερα, μπορεί να γίνει προφανές αύριο. Το σημαντικό είναι να μην χάσεις την κατεύθυνσή σου μόνο και μόνο επειδή δεν βλέπεις ακόμα την πλήρη εικόνα.

Συνέχισε να προχωράς με αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα για να κάνεις το επόμενο βήμα. Συχνά, η σαφήνεια έρχεται αφού έχεις το θάρρος να προχωρήσεις, όχι πριν.»

Σε λίγο ανεβήκαμε στο κελλί του.

...Σε λίγο ανεβήκαμε στο κελλί του. Στη μέση, στο μικρό τραπεζάκι, είχε το πορτρέτο του Πατριάρχη σε ωραία κορνίζα. Πήρε τη φωτογραφία, την αγκάλιασε με αγάπη και μου είπε:

- Τέτοιο Πατριάρχη, σαν τον δικό μας, δεν έχει κανείς!

(από το βιβλίο της Νάνα Μερκβιλάτζε: ''Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής''). 

Αιωνία η μνήμη του αγίου Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β'.

Μια μέρα, ένας φτωχός άνθρωπος πλησίασε τον πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης και άρχισε να παραπονιέται για τη σκληρή ζωή του.

Μια μέρα, ένας φτωχός άνθρωπος πλησίασε τον πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης και άρχισε να παραπονιέται για τη σκληρή ζωή του. Είπε ότι δεν είχε χρήματα, ούτε ευτυχία και ότι ο Θεός φαινόταν να τον έχει ξεχάσει.

Ο άγιος άκουσε προσεκτικά και ξαφνικά είπε:

«Πούλησε μου το δεξί σου χέρι για χίλια ρούβλια».

Ο άνθρωπος φοβήθηκε.

«Πώς μπορώ να πουλήσω το χέρι μου;»

«Εντάξει», είπε ο πατέρας Ιωάννης, «τότε πούλησε το μάτι σου για τρεις χιλιάδες».

«Πάτερ, τι λες! Πώς θα ζήσω χωρίς μάτι;»

«Λοιπόν, πούλησε την υγεία σου για δέκα χιλιάδες».

Ο άνθρωπος ήταν εντελώς χαμένος.

«Αλλά χωρίς την υγεία μου, θα χαθώ!»

Τότε ο άγιος του είπε ήρεμα:

«Βλέπεις πόσο πλούτο έχεις. Και λες, "Είμαι φτωχός"».

Ο άνθρωπος ξέσπασε σε κλάματα. Για πρώτη φορά, συνειδητοποίησε ότι ο Θεός του είχε ήδη δώσει τεράστιο πλούτο, τον οποίο απλώς είχε σταματήσει να παρατηρεί.

Μερικές φορές ζητάμε από τον Θεό ό,τι δεν έχουμε,

αλλά ξεχνάμε να ευχαριστήσουμε για ό,τι έχουμε ήδη λάβει.

Κι όμως, ο καθένας μας έχει μεγάλα δώρα:

ζωή, αναπνοή, υγεία, την ευκαιρία να προσευχόμαστε και να βελτιωνόμαστε.

Και όσο τα έχουμε αυτά, δεν είμαστε φτωχοί.

Μερικές φορές αρκεί απλώς να ανοίξουμε τα μάτια μας για να δούμε πόσα μας έχει ήδη δώσει ο Θεός.

Ο ΦΘΌΝΟΣ.

«Όταν οι δαίμονες βλέπουν έναν άνθρωπο να ευαρεστεί τον Θεό και να πετυχαίνει στον αγώνα, διεισδύουν στις καρδιές των άλλων και υποκινούν από μέσα τους φθόνο προς αυτόν τον άνθρωπο του Θεού. Και το πεσμένο πνεύμα τους ενοχλεί τόσο πολύ εναντίον του αδελφού τους που είτε νιώθουν φθόνο προς αυτόν, είτε, υπό την επήρεια του δαίμονα, του κάνουν κακό - διαδίδοντας κακές φήμες και συκοφαντώντας τον, εμποδίζοντας το έργο του». (Γέροντας Θάδδαιος Βιτοβνίτσκι) «Πρέπει να καταλάβουμε ξεκάθαρα ότι η πηγή όλων των πειρασμών είναι η δική μας κακή θέληση και η διεφθαρμένη πνευματική κατάσταση των πλησίον μας». «Επιπλέον, ο πονηρός προσπαθεί να μας παρενοχλήσει μέσω εκείνων γύρω μας που πέφτουν (μόνιμα ή προσωρινά) υπό την εξουσία του». (Ιερομόναχος Αγαθάγγελος (Νταβλάτοφ) «Συμβουλή: μην παίρνετε προσωπικά κανέναν που είναι εναντίον σας. Είναι ο Σατανάς που προσπαθεί να σας κάνει εχθρούς. Όταν κάποιος είναι εναντίον σας, ο Σατανάς τον χρησιμοποιεί. Γιατί ένας άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό και γίνεται αδύναμος; Ο Σατανάς τον ελέγχει. Πιο συγκεκριμένα, προσπαθεί να φτάσει στον Χριστό μέσω εσάς. Είναι απλώς το όργανό του».

(Αναγνώστης Σέργιος)

" Εν Ιορδάνη..."

" Εν Ιορδάνη..."

Ο μακαριστός  πλέον Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας κατά την επίσκεψή του στους Αγίους Τόπους το 2012 είχε μεταβεί στον Ιορδάνη ποταμό. Δεν υπήρξε απλά μια προσκυνηματική επίσκεψη στον τόπο όπου βαπτίστηκε ο Κύριος μας, αλλά αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να βαπτιστεί και ο ίδιος, ακολουθώντας την μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας μας που θέλει τους πιστούς να ξαναβαπτίζονται συμβολικά στα νερά του Ιορδάνη.

Kayseri Flaviana (Zincirdere).

Kayseri Flaviana (Zincirdere)

2.300 Rum ve 300 Müslüman'ın yaşadığı Flaviana (Zincirdere), Talas'ın güneydoğusunda , iki saatlik mesafedeydi.Sözlü tanıklara göre, Türkçe adını dağın öte yanındaki komşu Peleme köyü ile arasında kazılmış yeraltı geçidindeki zincirden almıştı .Eşkiyalar yerleşimden birine saldırdığında zincir çekilir , önlem alınması için karşı taraf uyarılırdı . Kasabada bulunan iki yeraltı kilisesi Metamorfosi ve Ayios Yeoryios , etrafındaki buluntulardan  anlaşıldığına göre antik Yunan tapınaklarından dönüştürülmüştü.Daha yeni tarihli Kimisi tis Theotoku cemaatin asıl kilisesiydi. Kasabada 5-15 yaşlarındaki çocukların eğitim gördüğü üç okul ve tarihi el yazmalarınna sahip  bir kütüphane  vardı .Zincirdere'de yetiştirilen buğday ,mercimek , başta karpuz,olmak üzere sebze ve meyveler kısmen yerel ihtiyaçları karşılıyor, sadece 25-30 hanenin tarımla geçinmesine izin veriyordu.Kasabanın erkekleri büyük kentlere göç ettiklerinde tütün tüccarı, taş oymacısı ve inşaat kalfası olarak çalışıyorlardı.

20.Yüzyıl Başlarında Anadolu ve Trakya'daki Rum Yerleşimleri

Yazar: Ari Çokona.

Τό σπίτι μας.

«Ποτέ δεν είσαι πολύ μακριά από το σπίτι, αν είναι πάντα στην ψυχή σου...

Ένα σπίτι δεν είναι το μέρος που χτίζεις από τούβλα, τσιμέντο και κεραμίδια...

Είναι το μέρος που χτίζεις από αγάπη, ζεστασιά και αγαπημένους ανθρώπους!»

Το μοναδικό σχολείο όπου οι μαθητές επιστρέφουν ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν ο Διδάσκαλος δεν είναι πια παρών.

Το μοναδικό σχολείο όπου οι μαθητές επιστρέφουν ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν ο Διδάσκαλος δεν είναι πια παρών.

Στον ταπεινό αυτό χώρο, στο κελί του Αγίου Παϊσίου, φιλοξενούνταν κάποτε οι προσκυνητές του.

Ένας κύκλος από ξύλα, μια αυλή γεμάτη απλότητα, κι όμως…  πόσες καρδιές άκουσαν έναν λόγο παρηγοριάς.

Σήμερα, ο τόπος συνεχίζει να διδάσκει σιωπηλά.

Με το φως, τη γαλήνη και την ευωδιά της προσευχής που έμεινε χαραγμένη στα πάντα.

Συνομιλίες με προσκυνητές από την αδελφή Εφραιμία !!!!

3. Συνομιλίες με προσκυνητές

Αἰσθανόμενη ἡ ἀδελφή Εφραιμία ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα πού ἡ ψυχή της θά ἐγκαταλείψει τόν γήινο κόσμο, άφηνε αὐθόρμητα νά ἐκδηλωθοῦν τά συναισθήματά της καί νουθετοῦσε μέ πολλή ἀγάπη μοναχούς καί κοσμικούς, φανερώνοντάς τους μερικά βιώματά της, δίδοντάς τους κατά κάποιον τρόπο μία παρακαταθήκη ζωῆς. Αὐτό ἀποτέλεσε μία εὐχάριστη έκπληξη γιά τίς ἀδελφές πού ζοῦσαν μαζί της, δεδομένου ὅτι τα προηγούμενα χρόνια σπάνια φανέρωνε τίς ἐμπειρίες της, εἴτε λόγῳ τοῦ χαρακτήρα της πού ἦταν πάντα συγκρατημένος εἴτε ἐξαιτίας τῆς βαθιᾶς της ταπείνωσης.

Το ἡσυχαστήριο αὐτό, τῆς Παναγίας Γλυκοφιλούσης, τό ἐπισκέφθηκα αρκετές φορές. Ὅσο ζοῦσαν καί οἱ δυό ἀδελφές, οἱ συνομιλίες μου ἦσαν κυρίως μέ τήν ἀδελφή Εφραιμία. Παρ' ὅλες τίς δοκιμασίες ἀπό τήν ἀσθένεια, το μυαλό της ήταν πολύ καθαρό. Γι' αὐτό κατορθώσαμε να μεταφέρουμε τα περισσότερα από συνομιλίες, μέσα ἀπό ζωντανές μαρτυρίες.

Κατά τό διάστημα τῆς ἀνάρρωσής της ἀπό τό χειρουργεῖο, τήν ἐπισκέφθηκε ἕνας ευλαβής ἱερέας, ὁ π. Σ. Χ. Τοῦ λέγει: «Πολύ φοβόμουν στη ζωή μου τον θάνατο». Της λέει ὁ παππούλης, πιο πολύ για να την παρακινήσει νά πεῖ κάτι ὠφέλιμο ἀπό τίς ἐμπειρίες της: «Γιατί φοβόσουν τον θάνατο; Μήπως ἔκανες παρακοή;» Τοῦ λέει: «Ἄνθρωπος εἶμαι. Εἶναι δυνατόν νά μήν ἔκαμα; Πάντως δέν θυμᾶμαι. Ἐκεῖνο πού θυμᾶμαι εἶναι ὅτι ἔβαλα ὅλα τά δυνατά μου ν' ἀναπαύσω τή Γερόντισσά μας, ἀλλά καί τόν Γέροντα ὅταν ἐρχόταν. Τήν τελευταία νύχτα πρίν φύγει ἡ Γερόντισσά μου ἀπό τή ζωή καθόμασταν μαζί. Ἀφοῦ μου μίλησε περί θανάτου καί κατάλαβα ότι πρόκειται να φύγει, ἔπεσα πάνω της καί μέ πόνο τῆς ἔλεγα: “Μανούλα μου, τί θά γίνω ἐγώ; Φοβᾶμαι τό θάνατο, ποῦ θά πάω;” Καί αὐτή, μέ ἠρεμία: “Γιατί φοβᾶσαι; Μαζί μου θά εἶσαι.”

Τῆς λέω: “Ναί, μανούλα μου. Νά μέ ἔχεις δίπλα σου”. Καί τά τελευταῖα της λόγια ἦταν: “Μή φοβᾶσαι καθόλου. Μαζί μου θά εἶσαι”.

Ἄλλη μιά φορά πήγαμε μέ τή Γερόντισσα Μαρία στήν Αριζόνα, νά ἐπισκεφτοῦμε τόν Γέροντά μας. Καί αὐτοῦ ἐκεῖ πάλι τοῦ ἐπανέλαβα ὅτι φοβᾶμαι τόν θάνατο. Καί ἐκεῖνος μέ διαβεβαίωσε ὅτι θά σωθῶ. “Μή φοβᾶσαι καθόλου, Ἐφραιμία μου, ὅπου θά εἶμαι ἐγώ καί ἡ Γερόντισσα, ἐκεῖ θά εἶσαι καί σύ”. Τοῦ λέω “Μά, ἄν ἐγώ, Γέροντα, φύγω πρίν ἀπό σένα;”

Μοῦ λέει ξανά: “Νά ἔχεις ἐμπιστοσύνη στον Γέροντά σου. Ἐγώ θά σέ παραδώσω.” Πράγματι, ἀπό τότε ηρέμησα, ἄν καί εἶμαι ἀνάξια, ὅμως, πιστεύω ὅτι ἡ εὐχή τῆς Γερόντισσας καί τοῦ Γέροντά μας θά μέ σώσουν».

Μέ τόν ἔντονο κατά Θεόν φόβο καί τήν μνήμη τοῦ θανάτου πού εἶχε ἡ ἀδελφή Εφραιμία, φαίνεται πῆγε ὁ πειρασμός νά τήν ἀπελπίσει, ἐκμεταλλευόμενος τήν ἀδυναμία τῆς ἀσθένειάς της. Τήν τελευταία ἑβδομάδα, εἶδε μιά νύχτα στον ύπνο της κάποιες μορφές να προσπαθοῦν νά τή σπρώξουν σε βαθύ, σκοτεινό μέρος, σάν καταβόθρα. Ἀπό τόν φόβο της ξύπνησε τρομαγμένη. Όμως, ὁ Θεός πού νοιάζεται γιά τούς δικούς του, γιά νά τήν παρηγορήσει, τῆς ἔδειξε κατόπιν πῶς εἶναι ὁ κόλπος τοῦ Ἀβραάμ στον Παράδεισο, ὅπως λέγει τό Εὐαγγέλιο. 

Εἶδε τόν Ἀβραάμ στον Παράδεισο, περικυκλωμένο μέ πλῆθος ἀπό παιδάκια 

- Όλα χαρούμενα καί ντυμένα με μπλέ φορεματάκια. Τότε άκουσε · τη φωνή τῆς ἀνηψιάς της, Μ. Β., πού τῆς εἶπε: «Θεία μου, ἀφοῦ ἔχουμε παρρησία στον Θεό καί μᾶς τό κάνει». «Ξεθάρρεψα τότε κι εγώ», λέει η τὸν Πατριάρχη Αβραάμ, τί φοβάσαι; Αυτός, ὅ,τι του ζητήσουμε, έχει αδελφή Εφραιμία, «καί πῆγα να του ζητήσω λίγες σταφιδούλες. Όμως, δεν πρόλαβα. Πριν μοῦ τίς δώσει, ξύπνησα, ἀλλὰ ἤμουν μέσα μου ὅλα χαρά»,

Περί τοῦ θέματος αὐτοῦ, στο βιβλίο «Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»,διαβάζουμε ὅτι ὁ Ἅγιος, ὅταν βρισκόταν σε απελπισία, ἄκουσε μία φορά τη φωνή τοῦ Κυρίου πού τοῦ εἶπε: «Κράτα τόν νοῦ σου εἰς τόν ἤδη καί μή ἀπελπίζου».

Όταν ἕνας ἀγωνιστής κατεβάζει τόν ἑαυτό του τόσο κάτω ὅπου αισθάνεται ὅτι εἶναι γιά τήν κόλαση, τότε ὁ διάβολος τό ἐκμεταλλεύεται για να τον φέρει σέ ἀπελπισία, λέγοντάς του: «Ἄδικα ἔχασες τα καλύτερά σουΝχρόνια. Θα κολαστεῖς». Κι ἔτσι, τόν σπρώχνει νά τά παρατήσει για ν' ἀπολαύσει τουλάχιστον στο υπόλοιπο τῆς ζωῆς του τίς μάταιες ἡδονές. 

Ἄλλους πάλι τούς φέρνει σε τέτοιο βαθμό ἀπελπισίας ώστε τους σπρώχνει στήν αὐτοκτονία. Όμως, ὁ σοφός ἀγωνιστής και τόν ἑαυτό του συνεχίζει νά τόν θεωρεῖ ἄξιο γιά τήν κόλαση καί τόν διάβολο ἀντιμετωπίζει λέγοντας: «Ἀπό τά ἔργα μου εἶμαι ἀπελπισμένος, ἀλλά δέν ἐλπίζω στά ἔργα μου, παρά στό ἀνεξάντλητο ἔλεος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μου πού καταδέχτηκε να χύσει τό πανάγιο αίμα του καί γιά μένα». Μέ αὐτές τίς σκέψεις ἀποφεύγει τήν ὀλέθρια ἀπελπισία.

Παρ' ὅλο πού ἡ ἀδελφή Εφραιμία σ᾿ ὅλα της τά χρόνια ήταν δοσμέ-λνη ἐξ ὁλοκλήρου στον Θεό, πολλές φορές ὁ ἐχθρός προσπαθοῦσε νά τή ρίξει σέ ἀπελπισία ὅτι θά κολαστεῖ. Όμως, εὔκολα τόν ἀντέκρουε ὅτι οἱ εὐχές τοῦ Γέροντα καί τῆς Γερόντισσας θα τη σώσουν. Ἔτσι, λοιπόν, καί τήν ταπείνωση κρατοῦσε ἀλλά καί τήν ἐλπίδα βεβαία.

Βιβλιογραφία : Παρά τους πόδας τών Αγίων. Ιωσήφ..Δ.

ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ 

Η ανθρωπότητα υποφέρει, από την έλλειψη αγάπης...(+)Πατριάρχης Γεωργίας κ.κ. Ηλίας Β'αιωνία η μνήμη.

Η Γεωργία αποχαιρετά τον πνευματικό της πατέρα.​Η είδηση της κοιμήσεως του Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, Ηλία Β’, σήμανε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Η Γεωργία αποχαιρετά τον πνευματικό της πατέρα.

​Η είδηση της κοιμήσεως του Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, Ηλία Β’, σήμανε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Οι καμπάνες στους ναούς από την Τιφλίδα μέχρι τα βουνά του Καυκάσου ηχούν πένθιμα, αποχαιρετώντας τον άνθρωπο που για 49 χρόνια υπήρξε το στήριγμα, η ελπίδα και η ενότητα ενός ολόκληρου λαού.

Αιώνια αυτού η μνήμη!

Σε μικρά πράγματα, σε απλές πράξεις, ας προσπαθήσουμε να έχουμε την ακόλουθη εσωτερική στάση: «Δεν δέχομαι το θέλημα του «πεσμένου» αίματός μου· θέλω η ζωή του ίδιου του Θεού να ρέει στις φλέβες μου».Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 23

 

192 - Το Δρεπάνι .

Όταν ο θεριστής παίρνει το δρεπάνι και αρχίζει να το χτυπάει, το δρεπάνι βγάζει μια μακρά κραυγή. Φαίνεται να βογκάει, σαν να κλαίει κάτω από τα χτυπήματα του σφυριού. Η πεδιάδα γεμίζει με το θρήνο του.

Έτσι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος όταν ο Κύριος τον χτυπάει με το σφυρί των δεινών και των παθημάτων: πρέπει να κλαίει και να προσεύχεται με καυτά δάκρυα.

Οι καιροί μας πρέπει να είναι γεμάτοι θρήνους, προσευχής και μετάνοιας, επειδή τα σφυριά μας χτυπούν συνεχώς. Αλλά, αλίμονο! Αντί για αυτόν τον θρήνο, αντηχούν οι ταβέρνες και οι αμαρτίες. Για να ξεπεράσει τα προβλήματά του, ο άνθρωπος μεθάει με το αλκοόλ και τις απολαύσεις του κόσμου.

Η Συνέλευση των Τυφλών

Σε μια συνέλευση τυφλών, ένας δάσκαλος άρχισε να δίνει μια διάλεξη για τις ομορφιές της φύσης... για την ανατολή του ηλίου, το έργο των γεωργών, τη γοητεία των δασών... κ.λπ. Αλλά οι τυφλοί άρχισαν να φωνάζουν: - Γιατί μας μεθάτε με τέτοια ψέματα;... Δεν έχουμε δει τίποτα από αυτά που μας λέτε!...

Οι διαταραγμένοι τυφλοί άρχισαν να κουνούν τα μπαστούνια τους και ο ομιλητής έπρεπε να ηρεμήσει.

Αυτό ισχύει περίπου για τον κόσμο των απίστων σήμερα και την τρομερή πνευματική τύφλωση του σήμερα απέναντι στο φως της πίστης.

194 - Το Κοράκι του Ηλία.

Σε ένα σπίτι φτωχών και άπορων ανθρώπων, ένα μικρό παιδί άκουσε τη γιαγιά του να διαβάζει τη βιβλική ιστορία για το κοράκι που έφερε φαγητό στον προφήτη Ηλία. - Αγαπητή γιαγιά - είπε το παιδί - ας ανοίξουμε και την πόρτα, ας φέρει και το κοράκι κάτι σε εμάς.

Η γιαγιά προσπάθησε να εξηγήσει στο παιδί, αλλά το παιδί είπε όχι, όχι, ας ανοίξουμε την πόρτα.

Η γιαγιά έκανε όπως της είπαν και άνοιξε την πόρτα παρόλο που ήταν χειμώνας και έκανε κρύο. Εκείνη τη στιγμή περνούσε ο ιερέας του τόπου. Έκπληκτος είδε την πόρτα ανοιχτή και ρώτησε γι' αυτήν. Η γιαγιά του είπε πώς ήταν τα πράγματα. - Βλέπεις πώς λειτουργεί η πίστη και η ελπίδα στον Θεό - είπε ο ιερέας - Μόλις τώρα πήγαινα να μοιράσω κάποια βοήθεια από το σεντούκι της εκκλησίας στους φτωχούς και τους άπορους. Θα ξεκινήσω από εδώ. Κοίτα, το κοράκι σου έφερε και τη βοήθεια που χρειάζεσαι. Και τους έδωσε ένα χρηματικό ποσό για να αγοράσουν τα πράγματα που χρειάζονται για να ζήσουν.

Το παιδί πίστεψε και ο Θεός ανταποκρίθηκε στην πίστη του. Η πίστη εξακολουθεί να κάνει θαύματα σήμερα.

Ο Θεός εξακολουθεί να ανταποκρίνεται σήμερα - Ανταποκρίνεται χωρίς αποτυχία - στην πίστη μας.

Αν είχαμε δυνατή και ζωντανή πίστη, ένα κοράκι θα ερχόταν σε εμάς σε όλες τις σωματικές και πνευματικές μας ανάγκες και προβλήματα.

Ο Θεός είναι το καταφύγιο και το στήριγμά μας, μια βοήθεια που δεν αποτυγχάνει ποτέ σε στιγμές ανάγκης

(Ψαλμός 46, 1).

195 - Ερώτηση ενός ειδωλολάτρη

Ένας Γάλλος στο Παρίσι είχε έναν μαύρο υπηρέτη από τις γαλλικές αποικίες. Όταν ξέσπασε μια άσχημη γρίπη στο Παρίσι, ο Γάλλος συμβούλεψε την οικογένειά του να αποσυρθεί στην επαρχία για να γλιτώσει από τη γρίπη.

Καταλαβαίνοντας αυτή τη συμβουλή, ο υπηρέτης πήρε θάρρος και ρώτησε: - Κύριε, ο Θεός σας σίγουρα ζει στην επαρχία, γι' αυτό φεύγετε από την πόλη...

Ο Χριστιανός αφέντης ντράπηκε μπροστά σε αυτή την ερώτηση που πλήγωσε την μικρή του πίστη.

Κυνηγούμενος από αυτή την επίπληξη, δεν πήγε στην επαρχία, παρέμεινε στο Παρίσι και ο Θεός τον προστάτευσε από τη γρίπη.

196 - Οι Νόμοι του Λυκούργου

Σχετικά με τον Λυκούργο, έναν μεγάλο πολιτικό των αρχαίων Ελλήνων, η ιστορία λέει ότι δεν επέτρεψε να γραφτούν οι νόμοι. - Οι νόμοι της χώρας - είπε ο Λυκούργος - δεν πρέπει να γράφονται: κάθε πολίτης πρέπει να τους έχει γραμμένους στην καρδιά του.

Έτσι πρέπει να συμβαίνει και με τους ουράνιους νόμους. Κάθε αληθινός Χριστιανός πρέπει να τους έχει γραμμένους στην καρδιά του. Υπάρχουν αρκετές συμβουλές, κανονισμοί, βιβλία τυπωμένα σε χαρτί, αλλά το ερώτημα είναι πόσα από αυτά είναι επίσης γραμμένα στις καρδιές των ανθρώπων, επειδή μόνο αυτά έχουν δύναμη!

Εμείς στον Στρατό του Κυρίου δεν έχουμε ειδικούς κανονισμούς, επειδή είμαστε επίσης της άποψης του Λυκούργου: πρέπει να είναι γραμμένοι στις καρδιές μας.

Φυλάω τον Λόγο Σου στην καρδιά μου για να μην αμαρτήσω εναντίον Σου (Ψαλμός 119).

- Προσευχή για βροχή

Σε μια περίοδο μεγάλης ξηρασίας, σε ένα χωριό είχε κανονιστεί μια προσευχή για βροχή. Οι άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί σιγά σιγά στην εκκλησία. Ανάμεσα σε αυτούς που είχαν φτάσει ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία είχε έρθει με μια ομπρέλα.

Οι άνθρωποι άρχισαν να χαμογελούν στην ομπρέλα της γυναίκας. - Τότε η θεία σου - είπαν οι άνθρωποι - έχεις ήδη αρχίσει να φοβάσαι τη βροχή και δεν έχουμε καν ξεκινήσει την προσευχή ακόμα!...

 Λοιπόν, αγαπητοί μου - απάντησε η ηλικιωμένη γυναίκα - άκουσα ότι σήμερα προσευχόμαστε για βροχή και πιστεύω ότι ο Καλός Κύριος θα ακούσει την προσευχή μας και θα μας δώσει βροχή.

Οι άνθρωποι μπήκαν στην εκκλησία, προσευχήθηκαν και καθώς έφευγαν, έπεσε μια ευεργετική βροχή.

Η ηλικιωμένη γυναίκα άνοιξε την ομπρέλα της και πήγε σπίτι λέγοντας: - Γέλασες με την ομπρέλα μου, αλλά εδώ ήταν σημάδι πίστης.

Οι άνθρωποι έσκυψαν τα κεφάλια τους σε ένδειξη ντροπής και σιωπής.

198 - Το Ξίφος του Δαμοκλή

Αυτός ο Δαμοκλής ήταν ο αυλικός του βασιλιά Διονυσίου των Συρακουσών. Και ήταν ένας κολακευτικός άνθρωπος, που δεν αποδυνάμωνε πλέον τον βασιλιά με επαίνους και ευτυχία. - Δαμοκλής - είπε ο βασιλιάς - αν με θεωρείς τόσο ευτυχισμένο, άσε με να σου δώσω τη θέση μου για λίγο, για να δεις πώς θα νιώσεις σε αυτήν.

Και ο Δαμοκλής καθόταν στην έδρα του βασιλιά, ντυμένος με βασιλική ενδυμασία. Οι υπηρέτες τον σέρβιραν με κάθε είδους ποτά και λιχουδιές. Και ο Δαμοκλής χάρηκε. Αλλά, κοιτάζοντας ψηλά τυχαία, τι είδε; Ένα τρομερό πράγμα! Πάνω από το κεφάλι του κρεμόταν ένα κοφτερό σπαθί, δεμένο με μια μόνο τρίχα αλόγου. Ο Δαμοκλής σηκώθηκε τρομοκρατημένος για να φύγει και δεν ήθελε να δοκιμάσει άλλα από τα ποτά και τις απολαύσεις.

Τότε ο βασιλιάς του είπε: - Λοιπόν, βλέπεις, Δαμοκλή, ποια είναι η ευτυχία μου; Οι ανησυχίες και οι κίνδυνοι απειλούν τον θρόνο μου από στιγμή σε στιγμή και πάνω απ' όλα, το σπαθί του θανάτου απειλεί κι εμένα, που μπορεί να με ρίξει κάτω ανά πάσα στιγμή.

Ο Δαμοκλής κατάλαβε το μάθημα. Ας το καταλάβουμε κι εμείς: η μάχαιρα του θανάτου μας παραμονεύει από στιγμή σε στιγμή. Ας αμυνθούμε εναντίον τους με το μόνο πράγμα με το οποίο μπορούμε να αμυνθούμε: Να είστε πάντα έτοιμοι, γιατί δεν γνωρίζετε την ημέρα ούτε την ώρα (Ματθαίος 24:42-44).

Ω, πόσο ανόητο είναι να ζούμε σε απολαύσεις και αμαρτίες, όταν η μάχαιρα του θανάτου κρέμεται πάντα πάνω από τα κεφάλια μας!

199 - Πέτρα, σφουγγάρι, κηρήθρα

Τα δώρα του Ευαγγελίου μας δίνονται με μία μορφή σε όλους τους Χριστιανούς. Αλλά οι άνθρωποι τα λαμβάνουν και τα επιστρέφουν με διαφορετικές μορφές. Από αυτή την άποψη, οι Χριστιανοί θα χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες:

Στην πρώτη κατηγορία είναι αυτοί που είναι σκληροί σαν πέτρα. Δεν δίνουν τίποτα μέχρι να τους χτυπήσεις με το σφυρί και μετά μερικές σπίθες αγάπης, καλοσύνης κ.λπ. μόλις που ξεφεύγουν.

Στη δεύτερη κατηγορία είναι αυτοί που είναι σαν σφουγγάρια. Πρέπει πάντα να τους μαζεύεις ώστε να μπορούν να δώσουν το πνευματικό τους πλεόνασμα.

Στην τρίτη κατηγορία είναι αυτοί που είναι σαν κηρήθρες. Το πλεόνασμα αγάπης, ελέους και καλοσύνης τους ρέει και ρέει πάντα από μόνο του σαν ένα ευλογημένο πνευματικό μέλι.

Εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, σε ποια από αυτές τις τρεις κατηγορίες ανήκεις;

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 22

 

184 - Χωρίς Πληρωμή

Αν καλέσετε κάποιον να κάνει κάτι για εσάς, θα απαιτήσει πληρωμή για τον χρόνο που εργάστηκε. Αν καλούσες κάποιον να δουλέψει για την ημέρα και του έλεγες ότι δεν τον πληρώνεις τίποτα, θα αγανακτούσε και, κοιτάζοντάς σε για πολλή ώρα, θα νόμιζε ότι αστειεύεσαι ή ότι είσαι τρελός.

Λοιπόν, όταν πρόκειται για εργασία για τον διάβολο, τα πράγματα αλλάζουν. Οι άνθρωποι υπηρετούν και εργάζονται για τον διάβολο χωρίς αμοιβή. Και όχι μόνο με την ημέρα αλλά με το χρόνο και ακόμη περισσότερο.

Κάποιοι άνθρωποι υπηρετούν τον διάβολο όλη τους τη ζωή, χωρίς αμοιβή. Δηλαδή, συγγνώμη! Ο διάβολος έχει επίσης μια αμοιβή με την οποία ανταμείβει όσους τον υπηρετούν: κόλαση και αιώνια καταδίκη.

Τι οδυνηρό πράγμα, τι τρομερό πράγμα!

185 - Και το Πνεύμα Εμφανίστηκε με τη Μορφή Περιστεριού

Τι μεγάλο δώρο είναι η νέα ζωή. Είναι ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος.

Όπου κατοικεί, μια μεγάλη αλλαγή συμβαίνει, μια θεμελιώδης αλλαγή συμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου, όπως ένα αρπακτικό πουλί μετατρέπεται σε τραγουδιστικό πουλί... όπως ένα άπληστο και αρπακτικό κοράκι μετατρέπεται σε αγνό και αθώο περιστέρι. Αυτός είναι ο νέος άνθρωπος, ο πνευματικός άνθρωπος (Β' Κορινθίους 3:1).

Όπου όμως εμφανίζεται ένας τέτοιος άνθρωπος, όπου εμφανίζεται ένα τέτοιο περιστέρι, τον κυνηγούν και τον καταδιώκουν τα πουλιά που διατηρούν την παλιά τους φύση, οι κοσμικοί άνθρωποι.

Έτσι ήταν στην εποχή του Σωτήρα, έτσι θα είναι μέχρι το τέλος των αιώνων

(Λουκάς 21:12· Ιωάννης 15· Ματθαίος 10:26). Όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θα καταδιωχθούν (Β' Τιμ. 3:12).

Αδελφέ μου, παραπονιέσαι ότι σε καταδιώκουν και σε χλευάζουν, αφού έχεις αποφασίσει για τον Κύριο;

Μην παραπονιέσαι, αλλά χαίρε! Θα ήταν κακό αν δεν σε καταδίωκαν. Οι διωγμοί και ο χλευασμός είναι το σημάδι ότι έχουν εμφανιστεί λευκές κηλίδες και λευκά φτερά στη ζωή σου. Και από όσα λευκά φτερά θα αυξηθούν, να ξέρεις, αδελφέ μου, ότι θα έχεις περισσότερα να υποφέρεις.

186 - Δώσε μου σήμερα!

Όταν ο διάβολος πλησιάζει με τις απάτες και τους πειρασμούς του για τον άνθρωπο, ζητά μόνο ένα πράγμα: - Άνθρωπε, - λέει ο πονηρός - δώσε μου σήμερα!... Δεν σου ζητώ τίποτα άλλο παρά σήμερα, και δώσε το αύριο στον Θεό! Το σήμερα είναι δικό μου, και το αύριο είναι του Θεού!

Έτσι μιλάει ο απατεώνας και, αλίμονο, πόσους Χριστιανούς σέρνει με αυτή την απάτη στα βάθη της κόλασης!

Ο διάβολος ζητά το σήμερα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο άνθρωπος αναβάλλει συνεχώς το αύριο... μέχρι που πέφτει αναίσθητος στον τάφο.

187-Έκλεψε το Σιτάρι του

Δύο χωρικοί αλώνιζαν το σιτάρι τους σε μια κοινότητα. Άφησαν το σιτάρι τους στο αλώνι όλη τη νύχτα. Αλλά, ο ένας από αυτούς - ένας άπιστος που είχε τη συνήθεια να κλέβει - αποφάσισε να κλέψει το σιτάρι του άλλου τη νύχτα.

Για να μην χάσει το σωρό από τον οποίο επρόκειτο να κλέψει, πήγε το βράδυ και σκέπασε το σιτάρι του γείτονά του με μια κουβέρτα. Αργότερα, ο άλλος χωρικός πήγε επίσης στο αλώνι. Όταν είδε το σιτάρι του καλυμμένο, είπε στον εαυτό του: κοίτα τι έντιμος άνθρωπος είναι ο γείτονάς μου. Έσκεψε το σιτάρι μου για να μην βρέξει· αλλά είναι καθήκον μου να σκεπάζω το σιτάρι του... Πρέπει επίσης να του δείξω την αγάπη που έχω γι' αυτόν - και αυτό λέει, σκεπάστε το σιτάρι του γείτονά του.

Το βράδυ ο κακός γείτονας ήρθε να κλέψει, άγγιξε το καλυμμένο σιτάρι και έκλεψε ένα μεγάλο σακί.

Το πρωί έμαθε με ντροπή ότι είχε κλέψει το σιτάρι του. Είχε κλέψει το δικό του σιτάρι.

188 - Το τρίξιμο των δοντιών

Το Ευαγγέλιο μιλάει για το τρίξιμο των δοντιών στην κόλαση. Πώς μπορεί να γίνει κατανοητό αυτό το τρίξιμο; Στη ζωή των ανθρώπων, τρίζουν τα δόντια τους από θυμό. Πιστεύω ότι το τρίξιμο των δοντιών από θυμό θα είναι επίσης στην κόλαση.

Ο γιος θα γκρινιάζει στον πατέρα επειδή δεν του έδειξε το καλό μονοπάτι. Η κόρη θα γκρινιάζει στη μητέρα επειδή δίνει κακό παράδειγμα. Ο φίλος θα γκρινιάζει στον φίλο, λέγοντας: εσύ με έφερες εδώ... εσύ με οδήγησες στο κακό μονοπάτι... αν δεν σε είχα ακολουθήσει, δεν θα είχα φτάσει σε αυτό το σημείο...

Οι γονείς θα γκρινιάζουν ενάντια στους γιους τους και οι γιοι ενάντια στους γονείς τους. Οι μαθητές θα γκρινιάζουν ενάντια στους κακούς δασκάλους και ποιμένες ενάντια στους αδύναμους ιερείς. Και πάνω απ 'όλα, οι καταδικασμένοι θα γκρινιάζουν με θυμό ενάντια στον εαυτό τους, επειδή ήταν τόσο τυφλοί και ανόητοι στη ζωή που είχαν στον κόσμο.

189 - Άγγελοι - Διάβολοι

Ένας ειδωλολάτρης από τα βάθη της Αφρικής είχε βαπτιστεί και καιγόταν από λαχτάρα να δει την Ευρώπη, την κούνια και τη χριστιανική πατρίδα.

Τελικά, η επιθυμία του εκπληρώθηκε. Ένα κυριακάτικο πρωί, έφτασε σε μια πόλη της Γαλλίας.

Ο σύντροφός του τον πήγε σε μια εκκλησία. Ο πρώην ειδωλολάτρης συγκινήθηκε πολύ. Η εκκλησία γεμάτη ευσεβείς ανθρώπους του φάνηκε σαν αληθινός παράδεισος. Φεύγοντας από την εκκλησία, έγραψε στο σημειωματάριό του: Οι άνθρωποι εδώ είναι αληθινοί άγγελοι από τον ουρανό· ... έτσι τους είδα σήμερα στην εκκλησία.

Το απόγευμα, ο ξένος ήθελε να δει την πόλη και πήρε έναν παράδρομο. Αλλά εδώ

Τι να δουν τα μάτια σου; Γλέντια, γλέντια, μέθη, φωνές και ουρλιαχτά, από παντού. - Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; - ρώτησε ο ξένος. - Είναι οι Χριστιανοί που είδες σήμερα το πρωί στην εκκλησία. - Απίστευτο! - φώναξε ο ξένος και, παίρνοντας το σημειωματάριό του, έγραψε σε αυτό: Οι αγγέλοι που είδα πριν το μεσημέρι στην εκκλησία, το απόγευμα ήταν άγριοι διάβολοι. Οι άνθρωποι εδώ έχουν δύο πρόσωπα: το πρωί, στην εκκλησία, έχουν τη μία όψη ευσεβών αγίων και το απόγευμα, την άλλη - άγριων δαιμόνων... Και, τρομοκρατημένος από αυτό που είχε δει, ο πρώην ειδωλολάτρης πήρε το τρένο και δεν σταμάτησε μέχρι τον πάτο της Αφρικής.

190 - Μια κατάλληλη απάντηση 

- 4 Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και Χριστιανοί που ασχολούνται με κάθε είδους παράλογες ερωτήσεις και έρευνες σχετικά με τα πράγματα και τα μυστήρια της Θεότητας. 

- Παρακαλώ πείτε μου - ένας τέτοιος ερωτών ρώτησε κάποτε τον Λούθηρο, τον ιδρυτή της Μεταρρύθμισης

 - τι έκανε ο Θεός πριν δημιουργήσει τον κόσμο και τον άνθρωπο;

 - Κάνετε μια δύσκολη ερώτηση, 

- απάντησε ο Λούθηρος

 - αλλά θα προσπαθήσω να σας απαντήσω. Ξέρετε τι έκανε ο Θεός κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου; Στάθηκε σε ένα τεράστιο δάσος, κόβοντας και προετοιμάζοντας γερά ξύλα για τέτοιους ερωτώντες!...

191 - Ίχνη λύκου

Ένας κύριος μιλούσε σε έναν χωρικό: - Δεν είναι διάβολος! - είπε ο κύριος. - Ναι, είναι! - απάντησε ο χωρικός. - Τον έχετε δει; - Αλλά έχετε δει λύκο; - Όχι. - Τότε πώς ξέρεις ότι είναι λύκος; - Είδα τα ίχνη του ακόμα και αυτόν τον χειμώνα. - Βλέπεις, αγαπητέ κύριε; - απάντησε ο χωρικός. Έτσι ανακάλυψα κι εγώ ότι είναι διάβολος, ότι είδα τα ίχνη του ανάμεσα στους ανθρώπους. Όπου κι αν κοιτάξω, βλέπω τα ίχνη του διαβόλου λύκου (ψέμα, υποκρισία, φθόνο, υπερηφάνεια, πονηριά, κ.λπ.) και μετά από αυτό ξέρω και πιστεύω ότι είναι διάβολος. Ο διάβολος είναι αυτός που ψιθυρίζει σε εσάς και στους άλλους να μην τον πιστέψετε, για να μην δείτε τα κατορθώματά του. Κοιτάξτε προσεκτικά, αγαπητέ κύριε, ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που ο λύκος διάβολος έχει φάει τόσο άσχημα που έχουν μείνει μόνο τα ρούχα και οι ψυχές τους!

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 21

 

175 - Ο Συγχωρεμένος Κρατούμενος

Ένας πρίγκιπας επισκέφθηκε κάποτε μια φυλακή και ρώτησε κάθε κρατούμενο τι είχε κάνει λάθος. Ο καθένας είπε ότι ήταν αθώος και ότι φυλακίστηκε άδικα. Μόνο ένας από αυτούς είπε ότι έπρεπε να του δοθεί μεγαλύτερη τιμωρία για την πράξη που είχε κάνει.

Τότε ο πρίγκιπας είπε στον αρχηγό της φυλακής: - Αυτός ο ένοχος δεν μπορεί να ανήκει σε αυτούς τους καλούς ανθρώπους. Πρέπει να φύγει από εδώ. Και διατάζει να απελευθερωθεί από τη φυλακή.

Έτσι κάνει ο Θεός μαζί μας: Αφήνει στις αμαρτίες τους όσους δεν θέλουν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και συγχωρεί όσους μετανοούν, αναγνωρίζοντας την αμαρτία τους.

176 - Το φρούριο αμυνόταν με νερό

Σε έναν πόλεμο που έδωσαν οι Ισπανοί με τους Ολλανδούς, γύρω στο έτος 1640, συνέβη ένα περιστατικό με μεγάλη πνευματική σημασία.

Οι Ολλανδοί αμύνονταν από ένα φρούριο αμυνόμενο και περιτριγυρισμένο από κανάλια, στο οποίο είχαν απελευθερώσει τα νερά της θάλασσας. Το φρούριο αμυνόταν με μια τεράστια ζώνη νερού. Οι Ισπανοί δεν μπορούσαν να το πλησιάσουν.

Αλλά, επειδή ήταν χειμώνας, μια νύχτα ήρθε ένας σκληρός παγετός και το νερό άρχισε να παγώνει. Οι Ισπανοί ετοιμάζονταν να διασχίσουν την παγωμένη γέφυρα. Το φρούριο είχε χάσει την άμυνά του. Τότε όσοι βρίσκονταν στο φρούριο άρχισαν να προσεύχονται με καυτά δάκρυα. Και ένα θαύμα, τη νύχτα ήρθε ένας ζεστός άνεμος, έλιωσαν οι πάγοι και το φρούριο ξέφυγε.

Ω, αν καταλαβαίναμε ότι το ίδιο συμβαίνει και με το φρούριο της ζωής μας. Κι εμείς είμαστε περικυκλωμένοι και προστατευμένοι από τα νερά της ζωής, από τα νερά της πίστης. Αλλά κάθε φορά που η προσευχή και η αγρυπνία μας εξασθενούν, τα νερά παγώνουν, ο εχθρός διάβολος κερδίζει έδαφος και μπαίνει στο φρούριο.

Η ψυχή μας.

Αδελφέ μου! Πρόσεχε, ίσως κι εσύ να είσαι μια πόλη με παγωμένα νερά. Ζήτησε από τον ζεστό άνεμο του Αγίου Πνεύματος να φυσήξει πάνω τους, να τους ξεπαγώσει και να τους κρατήσει ξεπαγωμένους.

178 - Ο Ποιμένας και η Αρκούδα

Ένας βοσκός που είχε χάσει το πιο όμορφο μοσχάρι του προσευχήθηκε, λέγοντας:

Κύριε Θεέ, δείξε μου τον κλέφτη του μοσχαριού μου και την Κυριακή στην εκκλησία θα Σε ευχαριστήσω.

Μόλις είχε ψελλίσει αυτή την προσευχή όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ο κλέφτης από το δάσος: μια μεγάλη και τρομερή αρκούδα.

Παντοδύναμε Θεέ - προσευχήθηκε ο βοσκός, τρέχοντας - διώξε αυτόν τον κλέφτη από εδώ και θα Σου δώσω περισσότερες ευχαριστίες.

Ας ζητάμε στις προσευχές μας ιδιαίτερα το καλό και το ωφέλιμο για τις ψυχές μας, επειδή άλλα αιτήματα, αν δεν δώσουμε προσοχή, μπορούν να μας βλάψουν, εκπληρώνοντας τον Λόγο της Γραφής:

Δεν ξέρετε τι ζητάτε!

(Από τις παραβολές του Επισκόπου Γρηγορίου).

179 - Ο Διάβολος ο Κυνηγός

Σε μια συγκέντρωση του Στρατού του Κυρίου, τέθηκε κάποτε το ερώτημα: Γιατί ακριβώς ο πιστός λαός, που θέλει να ζήσει όπως είναι γραμμένο στο Ευαγγέλιο, έχει τις περισσότερες δοκιμασίες, αντιθέσεις και προβλήματα. Και από την άλλη πλευρά, οι αμαρτωλοί έχουν μια ειρηνική ζωή. - Αδελφοί - τους απάντησε ένας μεγαλύτερος αδελφός - έχετε δει κυνηγό πουλιών; - Έχω δει! - Λοιπόν, τρέχει πίσω από τα πουλιά που έχει τραυματίσει και έχουν πέσει από την πτήση; - Όχι! Αλλά τρέχει πριν πυροβολήσει άλλους. Αφήνει τους τραυματίες και τους νεκρούς στην ησυχία τους,γνωρίζοντας καλά ότι τους κρατάει στο χέρι του.

Έτσι κάνει και ο διάβολος, ο μεγάλος κυνηγός ψυχών, αγαπητοί μου. Πάντα τρέχει μόνο πίσω από τα πουλιά που πετούν και ζουν - πίσω από τους ζωντανούς Χριστιανούς - τους άλλους, τους τραυματίες και τους νεκρούς με την ψυχή - τους αφήνει ήσυχους, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τους κρατάει στο χέρι του.

180 - Τα τρυπάνια του διαβόλου

Υπάρχουν πολλά είδη τρυπανιών. Κοιτάξτε, άλλα τρυπούν ξύλο, άλλα πέτρα, άλλα χώμα, άλλα μέταλλο.

Είναι πολύ χρήσιμα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν μεγάλη ζημιά. Με ένα μικρό τρυπάνι μπορείτε να ανοίξετε τρύπες και να αδειάσετε ένα ολόκληρο βαρέλι. Με ένα μικρό τρυπάνι μπορείτε να ανοίξετε τρύπες και να βυθίσετε ένα ολόκληρο πλοίο.

Ο διάβολος έχει επίσης τέτοια τρυπάνια ψυχής. Ο Σατανάς συνήθως πλησιάζει το πλοίο της ζωής μας με ένα μικρό τρυπάνι. Είπε πραγματικά ο Θεός ότι δεν πρέπει να τρώτε από κάθε δέντρο του κήπου; - ρώτησε ο διάβολος τον Αδάμ στον Κήπο της Εδέμ (Γένεση 3, 10). Δεν ήταν κι αυτή η ερώτηση μια μικρή άσκηση: η άσκηση της αμφιβολίας;... - Είναι αλήθεια, πατέρα, ότι θα υπάρχει παράδεισος και κόλαση στον άλλο κόσμο - με ρώτησε κάποτε ένας άνθρωπος από τον λαό.

Δεν ήταν κι αυτή η ερώτηση μια άσκηση με την οποία ο διάβολος άρχισε να ανοίγει τρύπες στο πλοίο της ζωής του ερωτώντος; Ο διάβολος επιτίθεται πρώτα στο πλοίο της ζωής με το μικρό τρυπάνι της αμφιβολίας, και αν αυτή η τρύπα δεν κλείσει - ο διάβολος προσπαθεί με ένα μεγαλύτερο τρυπάνι, μέχρι να βυθιστεί το πλοίο της ζωής. Και δεν ήταν κι αυτό το πρώτο ποτήρι ποτό μια μικρή άσκηση του διαβόλου με την οποία βυθίζει τον άνθρωπο στην κακία και την απώλεια;

Αχ! Τι μεγάλος απατεώνας είναι ο διάβολος και πόσο μικροί είναι οι άνθρωποι για να αποφύγουν τους απατεώνες του!

181 - Ο Συγκολλητής και η Μέλισσα

Ένας συγκολλητής, που τον τσίμπησε στο πρόσωπο μια μέλισσα, καταράστηκε τρομερά και έτρεξε παντού για κάποια θεραπεία. - Περίμενε, αγαπητέ αδερφέ, είπε ένας πιστός - περίμενε, άσε με να δω πού σου έβαλε τη βελόνα η μέλισσα... την έβαλε στο μάγουλό σου. Η μέλισσα έκανε λάθος: έπρεπε να την είχε βάλει στην άκρη της γλώσσας σου για να μην μπορείς πλέον να τσιμπάς!...

Ο συγκολλητής ντράπηκε και εγκατέλειψε αυτό το άσχημο πάθος.

Αχ! Τι μεγάλος απατεώνας είναι ο διάβολος και πόσο μικροί είναι οι άνθρωποι για να αποφύγουν τους απατεώνες του!

182 - Ο μεγαλύτερος εχθρός μας

Σε μια χριστιανική συγκέντρωση, ένας κήρυκας του Κυρίου έθεσε κάποτε την ερώτηση: - Ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας; - Ο διάβολος - απάντησαν μερικοί· από αυτόν προέρχεται όλο το κακό στον κόσμο. - Ο θάνατος - είπαν άλλοι. - Ο μεγαλύτερος εχθρός μας - απάντησε ο κήρυκας του Ευαγγελίου - είναι η αμαρτία, γιατί αν δεν υπήρχε αμαρτία, ούτε ο διάβολος ούτε ο θάνατος δεν θα είχαν καμία δύναμη. Και ο διάβολος και ο θάνατος εισήλθαν στον κόσμο μέσω της αμαρτίας.

183 - Ο Σκύλος του Κυρίου

Τα προβλήματα, η θλίψη, τα βάσανα - είναι ο μαύρος σκύλος του Θεού, που στέκεται φρουρός κοντά στο κοπάδι των προβάτων Του. Όταν ένα πρόβατο εγκαταλείπει το κοπάδι, ο Θεός στέλνει τον σκύλο για να το φέρει πίσω πίσω. Αφού το πρόβατο είναι πιο πεισματάρικο και ανυπάκουο, ο σκύλος είναι επίσης πιο κακός και ενοχλητικός.

Αν αυτός ο σκύλος είναι κοντά σε κάποιον από εμάς, ω, μην μαλώνετε μαζί του, αλλά τρέξτε πίσω στο κοπάδι. Οποιαδήποτε αντίσταση εναντίον του είναι μάταιη και άχρηστη. Μάταια τριγυρνάτε χτυπώντας τον και ξεφορτώνοντάς τον. Θα μπορέσετε να τον ξεφορτωθείτε μόνο επιστρέφοντας στο κοπάδι.

Θα έρθει μια στιγμή που θα ευχαριστήσετε τον Θεό που αυτός ο κακός σκύλος σας ενόχλησε. Αλλά σας ενόχλησε για το καλό και την αιώνια ευτυχία σας.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 20

 

161 - Ο Γουέσλι και ο Μεθυσμένος

Στην ιστορία της ζωής ενός μεγάλου και διάσημου ιεροκήρυκα από την Αγγλία, του Γιόχαν Γουέσλι, διάβασα το ακόλουθο περιστατικό:

Κάποτε, καθώς ο Γουέσλι περπατούσε στο δρόμο, ένας μεθυσμένος τον ρώτησε: - Γεια σας, κύριε Γουέσλι. Γιατί δεν με γνωρίζετε; Είμαι κι εγώ ένας από τους νεοφώτιστους σας! - Ναι - απάντησε ο Γουέσλι, αυτό είναι προφανές. Αληθινά είπατε ότι μεταστραφήκατε από εμένα, γιατί αν είχατε μεταστραφεί από τον Κύριο δεν θα είχατε φτάσει σε αυτή την άθλια κατάσταση!

162 - Το σημάδι ενός μικρού παιδιού

Ένα 3χρονο παιδί είχε δει τους γονείς του να προσεύχονται γονατιστοί με τα χέρια τους απλωμένα, σαν να ζητούσε κάτι από κάποιον. Από αυτό μάθαινε και το μικρό παιδί και όποτε χρειαζόταν κάτι, έβαζε τα χέρια του μαζί σε ένδειξη προσευχής και μουρμούριζε τα λόγια: Μητέρα, πατέρας. Και υπήρχε τόση τρυφερότητα σε αυτά τα χέρια ενωμένα σε ένα σημάδι αιτήματος, που ο καθένας θα ήταν φτιαγμένος από πέτρα για να μην τα ακούσει.

Μπορούσε ο ουράνιος Πατέρας να αρνηθεί ένα μικρό παιδί Του που προσεύχεται με πίστη και εμπιστοσύνη;

163 - Μια Παραβολή από την Ιστορία

Η ιστορία διασώζει την ακόλουθη αποκαλυπτική παραβολή ταπεινότητας.

Ο Μέγας Κνούτος, βασιλιάς της Δανίας και της Αγγλίας, φοβερός στις μάχες, μεγάλος σε πράξεις και γεμάτος σοφία, περπατούσε κάποτε με την ακολουθία του κατά μήκος της παραλίας. Οι αυλικοί μιλούσαν για τα μεγάλα του κατορθώματα και τη σοφή βασιλεία του.

Τότε ένας από αυτούς είπε με δυνατή φωνή: - Ω, εσύ κύριε δύο βασιλείων, ποια δύναμη υπάρχει στον κόσμο μεγαλύτερη από τη δική σου;

Ο βασιλιάς δεν απάντησε τίποτα σε αυτό. Ζήτησε να του φέρουν μια καρέκλα και κάθισε στην παραλία, παρακολουθώντας την άμπωτη και τη ροή των νερών με ακόρεστη επιθυμία. Τα κύματα πλησίαζαν όλο και πιο κοντά, και τότε ο βασιλιάς φώναξε: 

- Ω! Υπέροχα, δεν ξέρεις ότι δεν υπάρχει δύναμη μεγαλύτερη από τη δική μου. Σταματήστε τα κύματά σας, ώστε να μην αγγίζουν τα πόδια του αφέντη σας.

Αλλά η θάλασσα δεν άκουγε. Σύντομα τα κύματα έφτασαν στα πόδια του βασιλιά. Τότε ο βασιλιάς σηκώθηκε και είπε:

- Δείτε πόσο αδύναμη είναι η δύναμή μου στον κόσμο! Δεν μπορώ να κάνω τα κύματα να με υπακούσουν. Δόξα και αίνος στον Εκείνον που είναι από πάνω, επειδή μόνο Αυτός αξίζει αίνο και δόξα, επειδή μόνο Αυτός είναι Παντοδύναμος και άξιος αίνου.

Και από εκείνη την ημέρα και μετά λέγεται ότι ο βασιλιάς δεν έβαζε πλέον το στέμμα στο κεφάλι του ως ένδειξη τιμής, αίνου και δόξας στον Παντοδύναμο Θεό.

164 - Στη θέση των αγκαθιών

Είναι γεγονός ότι: στον τόπο όπου η γη έχει καθαριστεί από τα αγκάθια, φυτρώνει η πλουσιότερη σοδειά.

Το ίδιο ισχύει και για ένα πνευματικό χωράφι όπου πριν υπήρχαν τα αγκάθια του πόνου. Εκεί φυτρώνει η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη προς τον Θεό.

165 - Αν δεν ήταν η νύχτα...

Αν δεν ήταν η νύχτα, ο κόσμος και οι άνθρωποι δεν θα γνώριζαν τον μεγαλύτερο ορατό καθρέφτη της Θεότητας: τον έναστρο ουρανό.

Αν δεν ήταν η νύχτα, ο μαγεμένος κόσμος του έναστρου ουρανού δεν θα φαινόταν.

Αν δεν ήταν η νύχτα του πόνου και των δοκιμασιών, ίσως οι περισσότερες ψυχές δεν θα γνώριζαν τον Θεό, τη δύναμή Του, την αγάπη Του και την αγαθότητά Του. Στη νύχτα των βασάνων βλέπουμε να λάμπει η αγάπη και η καλοσύνη του Καλού Θεού.

Ω, Κύριε, σε ευχαριστώ που με έστειλες κι εμένα αυτή τη νύχτα για να μπορέσω να δω να λάμπει σε όλο της το μεγαλείο, την αγάπη Σου και την καλοσύνη Σου. Κύριε, είναι καλύτερο να με κρατήσεις μέχρι το τέλος της ζωής μου αυτή τη νύχτα, για να Σε δω, παρά να ξεφύγω από αυτόν και να δω ξανά τον κόσμο και τις ματαιότητές του.

167 - Μέλι από την Ηράκλεια

Στην περιοχή της Ηράκλειας στην Ελλάδα, υπάρχει ένα ιδιαίτερο μέλι, γνωστό ως μέλι από την Ηράκλεια. Αυτό το μέλι είναι πολύ πιο γλυκό στη γεύση από το δικό μας μέλι, αλλά σε αντάλλαγμα, αφού το δοκιμάσουμε, αρχικά προκαλεί ένα είδος ζάλης, μετά θολώνει την όραση και μετά αφήνει μια μεγάλη πικρία στο στόμα.

Δεν είναι ακριβώς έτσι το μέλι των κοσμικών απολαύσεων και επιθυμιών; Αρχικά μεθάει τις αισθήσεις του ανθρώπου, μετά σκοτίζει το μυαλό και την κρίση του και μετά αφήνει μια αηδία και πικρία.

168 - Από τη ζωή των μελισσών

Η ζωή των μελισσών είναι γεμάτη πνευματικές διδασκαλίες. - Γιε μου - λέει ένας άγιος πατέρας - κοιτάς το βουνό της χριστιανικής τελειότητας και βλέποντάς το απερίγραπτα ψηλό αναστενάζεις· Κύριε, πώς θα μπορέσω να το σκαρφαλώσω; Θάρρος γιε μου, έχε πίστη και ελπίδα στον Θεό! Κοιτάξτε τις μέλισσες όταν λαμβάνουν την πρώτη τους μορφή, ονομάζονται νύμφες και δεν είναι σε θέση να πετάξουν πάνω από λουλούδια, πάνω από βουνά ή πάνω από λόφους για να μαζέψουν μέλι, αλλά, σιγά σιγά, τρεφόμενες με το μέλι που κερδίζουν οι μητέρες τους, οι μικρές νύμφες αποκτούν επίσης φτερά και αρχίζουν να πετούν, αναζητώντας για τις ίδιες την απαραίτητη τροφή, το μέλι.

Έτσι συμβαίνει με τις απαρχές της πίστης μας και της πνευματικής μας σωτηρίας. Είμαστε στην αρχή, αλλά μόνο νύμφες· αλλά ελπίζουμε ότι μια μέρα θα γίνουμε αληθινές μέλισσες και θα πετάμε από λουλούδι σε λουλούδι. Και μέχρι τότε - και μέχρι το τέλος - ας πετάξουμε με τα φτερά της πίστης στον ουρανό και ας τρέφουμε πάντα τον εαυτό μας με το μέλι των Θείων διδασκαλιών του Λόγου του Θεού, της Βίβλου.

169 - Ένας τυφλός γράφει ένα βιβλίο για... το φως

Διάβασα για έναν μορφωμένο τυφλό από τη Γερμανία που ξεκίνησε να γράψει ένα βιβλίο για το φως και τα χρώματα. Δεν έχω διαβάσει για το πώς βγήκε το βιβλίο, αλλά φυσικά ήταν πιο ικανός να γράψει ένα βιβλίο για το σκοτάδι.

Δεν υπάρχουν ακόμα τόσοι πολλοί πνευματικά τυφλοί σήμερα που γράφουν βιβλία και δίνουν κηρύγματα και συνέδρια για... το φως;

170 - Η Εκδίκηση του Αλόγου

Ένας παλιός θρύλος λέει ότι στην αρχή, το άλογο ήταν ελεύθερο όπως τα άλλα άγρια ​​ζώα στο δάσος.

Αλλά μια μέρα, το άλογο μάλωνε με το ελάφι. Στο θυμό του και στην επιθυμία του να εκδικηθεί το ελάφι, το άλογο ζήτησε τη βοήθεια του άντρα. - Θα σε βοηθήσω - απάντησε ο άντρας - αλλά μόνο με την προϋπόθεση, αν με αφήσεις να σου βάλω το χαλινάρι στο στόμα και να σε "καβαλήσω". - Ας γίνει - είπε το άλογο - μόνο για να μπορέσω να εκδικηθώ το ελάφι.

Και έτσι, για μια στιγμή εκδίκησης, το άλογο έχασε την ελευθερία του και έγινε υπηρέτης και σκλάβος του ανθρώπου.

Είναι ακριβώς το ίδιο και με την εκδίκηση του ανθρώπου. Για το πάθος της εκδίκησης, ο άνθρωπος χάνει την ηρεμία, την ηρεμία και την ελευθερία του για μια ζωή και γίνεται υπηρέτης και σκλάβος του διαβόλου.

171 - Πατέρα, δεν σήκωσες το βλέμμα σου!...

Ένας πατέρας επέστρεφε από τα σύνορα το βράδυ με το μικρότερο παιδί του. Στο δρόμο, είχε την κακή ιδέα να κλέψει λίγο πράσινο σανό.

Σταμάτησε το κάρο, κατέβηκε και πλησίασε το σανό, κοίταξε επιφυλακτικά αριστερά και δεξιά όπως κοιτάζουν οι κλέφτες όταν θέλουν να κλέψουν κάτι - και μετά έσκυψε να πάρει το σανό.

Αλλά το μωρό στο κάρο, μη καταλαβαίνοντας τι έκανε ο πατέρας του, φώναξε: - Αγαπητέ πατέρα, δεν κοίταξες ψηλά... κοίτα ψηλά κι εσύ!...

Ο πατέρας ντράπηκε και άφησε τον εαυτό του να τον κλέψουν.

Ω, πόσες αμαρτίες θα φοβόντουσαν οι άνθρωποι αν κοίταζαν ψηλά όταν τις έκαναν!

172 - Σιτάρι και Άχυρο

Ένας αγρότης ξεχώριζε το σιτάρι του από το άχυρο. Ενώ τα σιτηρά έπεφταν στα πόδια του, το άχυρο πετούσε στον άνεμο. Και το άχυρο κορόιδευε τα σιτηρά που έπεφταν, λέγοντάς τους: Τι τεμπελιά έχετε, τι έλλειψη ζωής! Ενώ η γη σας τραβάει - εμείς πετάμε.

Κατ' εικόνα του άχυρου που πετάει στον άνεμο είναι και οι Χριστιανοί που δεν έχουν πνευματικό βάρος μέσα τους, αλλά προσποιούνται ότι είναι περήφανοι. Από υπερηφάνεια προσποιούνται ότι είναι έντιμοι και ευσεβείς, ενώ ο άνεμος των πειρασμών τους φυσάει προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλλά οι αληθινοί Χριστιανοί είναι βαρείς σαν το σιτάρι. στις ψυχές τους υπάρχει ένα βάρος πίστης και εμβάθυνσης στο Ευαγγέλιο.

173 - Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν περισσότερο τα εγκόσμια πράγματα

Ένα απόγευμα Κυριακής, σε ένα χωριό, ο Στρατός του Κυρίου πραγματοποιούσε τη συνάντησή του, όχι μακριά από ένα πανδοχείο. Οι άνθρωποι συνέρρεαν στο πανδοχείο, αλλά στον Στρατό, μόλις ένας κάθε φορά.

Στη συνάντησή του, προκύπτει το ερώτημα: Γιατί οι άνθρωποι έλκονται πάντα περισσότερο από τα εγκόσμια πράγματα και δεν έχουν καμία έλξη ή ευχαρίστηση για τα πνευματικά πράγματα;

Οι περισσότεροι άνθρωποι είπαν: επειδή οι άνθρωποι είναι απερίσκεπτοι... δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν... δεν κρίνουν με το μυαλό τους...

- Ω, δεν είναι αυτός ο λόγος - απάντησε ένας γέρος στρατιώτης. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κοσμικοί άνθρωποι. Δεν μπορείς να περιμένεις από έναν κοσμικό άνθρωπο να αγαπά τα πνευματικά πράγματα. Για τους κοσμικούς ανθρώπους, το φαγητό μας εδώ είναι βαρύ και δυσάρεστο, δεν μπορούν να το φάνε. Επιτρέψτε μου να σας πω μια παραβολή.

Κοιτάξτε, πίσω από αυτό το σπίτι υπάρχει ένας οπωρώνας με κήπους γεμάτους δέντρα και λουλούδια. Αν έχω δύο πουλιά εδώ: ένα τραγουδιστικό πουλί, ή ένα περιστέρι και ένα κοράκι, και τα αφήσω να πετάξουν έξω από το παράθυρο στον οπωρώνα, τι θα συμβεί; - Το πουλί, ή το περιστέρι, σίγουρα θα σταματήσει στον κήπο με τα δέντρα και θα αρχίσει να τραγουδάει, σαν να λέει: αχ, πόσο όμορφα και ευχάριστα είναι εδώ!

Αλλά το κοράκι; Θα κοιτάξει κι αυτό πάνω από τα λουλούδια και τους κήπους, αλλά - χωρίς να βλέπει και να μυρίζει καθόλου θάνατο - θα πετάξει πιο μακριά, λέγοντας στον εαυτό του: αχ, πόσο άσχημο είναι εδώ! Και θα σταματήσει μόνο εκεί που θα βρει λίγο θάνατο.

Αγαπητοί μου, το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν τον πνευματικό θάνατο επειδή αυτή είναι η φύση τους.

Για να αναζητήσουν κήπους με λουλούδια, για να έρθουν στις συναντήσεις μας, πρέπει να επιμείνουμε μαζί τους με αγάπη και υπομονή για να αλλάξουν πρώτα την εγκόσμια φύση τους... να γίνουν και πνευματικοί άνθρωποι, και μετά θα αγαπήσουν και τα πνευματικά πράγματα.

Καλή και αληθινή διδασκαλία!

174 - Πείτε του να περιμένει!

Η ιστορία διασώζει το ακόλουθο περιστατικό:

Ένας πρωθυπουργός στην Αγγλία έκανε τη συνηθισμένη πρωινή του προσευχή. Κατά τη διάρκεια της προσευχής, ο βασιλιάς φτάνει και τον καλεί να του ανακοινώσει κάτι επείγον.

Ο Πρωθυπουργός έστειλε τότε τον υπηρέτη του, λέγοντας: - Πείτε στην Αυτού Μεγαλειότητα τον Βασιλιά να περιμένει λίγο, γιατί μόλις τώρα μιλάω με τον Βασιλιά των Βασιλέων...

Ο Βασιλιάς περιμένει και επαινεί τον σύμβουλό του. Τι ευτυχισμένη χώρα με τέτοιους ηγεμόνες! Πόσοι από τους ηγεμόνες μας μιλάνε με τον Βασιλιά των Βασιλέων;...

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 19

 - Έχετε σκύλο στο σπίτι; 

Μια γυναίκα ζήτησε από έναν ιεροκήρυκα του Ευαγγελίου συμβουλές και ένα φάρμακο για  να χαλιναγωγήσει τη γλώσσα της. 

- Έχετε σκύλο στο σπίτι; - ρώτησε ο ιεροκήρυκας.

- Έχουμε. 

- Και είναι κακός ο σκύλος; 

- Ναι, γαβγίζει και δαγκώνει. 

- Και τι τον κάνετε; 

- Το δένω για να μην δαγκώνει και το κλειδώνω για να μην γαβγίζει.

 Τότε, αγαπητη μου, κάνε το ίδιο! Ο Θεός σου έδωσε μια γλώσσα, αλλά σου έδωσε και έναν φράχτη από κόκαλα,  τα δόντια σου - στα οποία μπορείς να την κλειδώσεις όταν θέλει να τρελαθεί... και ο Θεός σου έδωσε επίσης μια κλειδαριά  για τη γλώσσα: το στόμα σου και μια πόρτα με την οποία να την κλείνεις: τα χείλη σου όταν δεν θέλει να σωπάσει. 

Δέσε τη γλώσσα σου στο φράχτη των δοντιών σου όταν θέλει να δαγκώσει και κλείσ' την με την πόρτα των χειλιών σου όταν δεν θέλει να σωπάσει...

Η γυναίκα ακολούθησε τη συμβουλή και από τότε και στο εξής επικρατούσε ηρεμία και γαλήνη στο σπίτι. 

154 - Δέκα ζάχαρη και πέντε αλάτι!

Την άλλη μέρα είδα ένα μικρό παιδί να τρέχει στον δρόμο και να λέει συνεχώς στον εαυτό του τα παραπάνω λόγια. 

Ο πατέρας του τον είχε στείλει να αγοράσει ζάχαρη και αλάτι από το κατάστημα, και το παιδί επαναλάμβανε την  δουλειά για να μην την ξεχάσει... Ο πατέρας του την είχε δώσει για να μην την ξεχάσει. Το παιδί φαινόταν να μην βλέπει  κανέναν και να μην ακούει τίποτα. Όλο του το μυαλό ήταν συγκεντρωμένο στην δουλειά που του είχε αναθέσει ο πατέρας του. 

Πόσο καλό θα ήταν αν εμείς, τα παιδιά του Θεού, κάναμε το ίδιο και όλη μας η σκέψη ήταν επικεντρωμένη στην κλήση με την οποία μας έστειλε ο ουράνιος Πατέρας στον κόσμο! Πόσο καλό θα ήταν αν περνούσαμε από αυτόν τον κόσμο επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Σωτήρα:

Και τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος σε αντάλλαγμα για την ψυχή του; (Ματθαίος 16:26). 

155 - Με γνωρίζετε;

Η ιστορία μας έχει αφήσει ένα περιστατικό με μεγάλη πνευματική σημασία. 

Ένας Βαυαρός βασιλιάς, ένας παθιασμένος κυνηγός, χάθηκε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού. Πεινασμένος και κουρασμένος,  έπεσε στο σπίτι κάποιων αγροτών. Ο βασιλιάς έκρυψε το όνομά του, θέλοντας να μάθει τι είδους υπηκόους είχε. 

Ωστόσο, έγινε δεκτός πολύ ψυχρά. Οι αγρότες του είπαν σχεδόν κατάμουτρα ότι δεν είχαν έλλειψη τέτοιων  αλητών. 

Μόλις είχε καταφέρει να βρει λίγο πενιχρό φαγητό και κακή ξεκούραση. 

Την επόμενη μέρα ο βασιλιάς, επιστρέφοντας στο παλάτι, ντύθηκε με όλα του τα στολίδια και έστειλε να καλέσουν τον  χωρικό που τον είχε φιλοξενήσει. Οδηγημένος μπροστά στο θρόνο, ο βασιλιάς τον υποδέχτηκε με την ερώτηση: 

- Με γνωρίζεις; 

Ο αγρότης έμεινε έκπληκτος και ντροπιασμένος. Ο βασιλιάς μπροστά του ήταν ο ταξιδιώτης που είχε φιλοξενήσει τόσο  ανόητα.

Έτσι συμβαίνει και με εμάς.

Ο Ιησούς, ο ουράνιος Βασιλιάς, μας εμφανίζεται σήμερα με ταπεινό και ταπεινό τρόπο. Ήμουν άρρωστος και με επισκεφτήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήρθατε σε μένα, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, πείνασα και μου δώσατε φαγητό... ό,τι κάνατε για έναν από τους ελάχιστους αυτούς, το κάνατε για μένα (Ματθαίος κεφάλαιο 25).

Τότε όσοι δεν Τον γνωρίζουν σήμερα θα Τον γνωρίσουν και θα ντραπούν, αλλά τότε θα είναι πολύ αργά!

Μακάριοι όσοι γνωρίζουν τον Κύριο, Τον αγαπούν και Τον υπηρετούν με αγάπη και πιστότητα.

156 - Η Αγανακτισμένη Μητέρα

Μια μητέρα έκλαιγε μέρα νύχτα για τα δύο παιδιά της που είχε χάσει απροσδόκητα. Μέσα στην απελπισία της, είχε πει ακόμη και λόγια πνευματικής επανάστασης.

Ένα βράδυ είδε ένα τρομερό όνειρο. Φαινόταν ότι σε μια πόλη είχαν ανακοινώσει ότι δύο άγριοι δολοφόνοι θα κρεμούνταν. Ένας ολόκληρος κόσμος είχε συγκεντρωθεί για να δει αυτό το θέαμα. Αυτή, η μητέρα, ήταν επίσης στο πλήθος. Όλοι περίμεναν με κομμένη την ανάσα να δουν τους δύο καταδικασμένους. Να τους!... αλλά τη στιγμή που τους είδε, η μητέρα έβγαλε μια κραυγή τρόμου... οι δύο καταδικασμένοι ήταν τα παιδιά της, που είχαν μεγαλώσει.

Κάτω από τον τρόμο αυτού του ονείρου, η μητέρα ξύπνησε από τον ύπνο της. Κατάλαβε το σημάδι και την επίπληξη του ουρανού από πάνω και από εκείνη τη στιγμή δεν καταριόταν πλέον τις μέρες του και ρώτησε τον ουρανό γιατί είχε πάρει τα παιδιά του!

157 - Ο Άθεος που Δέρνεται από τη Δοκιμασία της Ζωής

Ένας ιεροκήρυκας του Ευαγγελίου, συζητώντας με έναν αρνητή του Θεού, στη μέση της συζήτησης είπε:

 - Αγαπητέ μου, η συζήτησή μας είναι μάταιη. Δεν ξεπερνάς εσύ το δικό σου και εγώ το δικό μου. Με αυτόν τον τρόπο δεν μπορούμε να αποδείξουμε ο ένας τον άλλον. Εγώ κρατιέμαι στην πίστη, εσύ στην απιστία. - Προτείνω έναν άλλο τρόπο σωτηρίας. Να πώς: Θα πάρω 12 άτομα από το στρατόπεδό μου, αυτούς που πιστεύουν στον Θεό, και εσύ θα πάρεις 12 άτομα από το στρατόπεδό σου, αυτούς που δεν πιστεύουν στον Θεό.

Και δένοντάς τους, θα τους παρακολουθούμε στενά για μερικές εβδομάδες, για να δούμε ποιος από αυτούς συμπεριφέρεται πιο ειλικρινά στη ζωή και τις πράξεις του.

Μετά από μια εβδομάδα, ο άθεος έπεσε κάτω χτυπημένος. Όσοι βρίσκονταν στο στρατόπεδό του δεν μπορούσαν πλέον να αντέξουν τις ταβέρνες, τα γλέντια, τα σκάνδαλα και άλλες άσχημες πράξεις. Ένας από αυτούς κατέληξε στη φυλακή και ένας άλλος στο νοσοκομείο.

158 - Σαράντα κλειδιά βρέθηκαν κοντά στους νεκρούς

Πριν από λίγες εβδομάδες, μια κυρία από το Βουκουρέστι, από την καλύτερη οικογένεια, έδωσε τέλος στη ζωή της.

Στην καλύτερη οικογένεια υπήρχε παρεξήγηση και δυστυχία. Η αστυνομική αναφορά ανέφερε ότι δίπλα στο σώμα βρισκόταν το πιστόλι με το οποίο αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι και σαράντα κλειδιά: τα κλειδιά όλων των δωματίων του σπιτιού.

Έλειπε όμως ένα κλειδί, το οποίο, αν το είχε κάνει ο αυτοκτονών, δεν θα είχε ακολουθήσει το μονοπάτι του Ιούδα: το κλειδί της πίστης στον Θεό έλειπε. Αν είχε διαβάσει τη Βίβλο, θα είχε βρει αυτό το κλειδί, επειδή η Βίβλος είναι ένα βιβλίο γεμάτο πνευματικά κλειδιά που ταιριάζουν σε κάθε δύσκολη περίσταση της ζωής. Δεν υπάρχει ψυχική κατάσταση για την οποία δεν μπορείς να βρεις ένα κατάλληλο κλειδί στη Βίβλο, ένα που σου φέρνει παρηγοριά, δύναμη και διαφυγή. Αν είχε αυτό το κλειδί, δεν θα είχε ακολουθήσει το μονοπάτι της απώλειας. Και, φυσικά, το σπίτι στο οποίο δεν μπορούσε πλέον να μείνει δεν θα είχε γίνει κόλαση. Τι χρησιμότητα έχουν τα κλειδιά και ο πλούτος αν δεν υπάρχει πίστη στον Θεό;

159 - Δώδεκα χρόνια...

Ένας πιστός πήρε 100 λέι από τα χρήματά του και τα έβαλε στην άκρη στην τσάντα του, λέγοντας:

Θα θυσιάσω αυτά τα χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς τη στιγμή που, όντας σε μια συγκέντρωση ανθρώπων, δεν θα ακούσω κανέναν να μιλάει άσχημα για κάποιον άλλο...

Λέγεται ότι αυτός ο πιστός κουβαλούσε αυτά τα χρήματα για 12 χρόνια και μόνο μετά από 12 χρόνια μπόρεσε να τα ξοδέψει!

Τι μεγάλη και άσχημη αμαρτία είναι το κουτσομπολιό!

160 - Ο Μαγεμένος Καθρέφτης

Δύο νεαροί άντρες που επέστρεφαν από μια έκθεση μιλούσαν μεταξύ τους ως εξής: - Τι άλλο αγοράσατε στην έκθεση; - Έναν όμορφο καθρέφτη αξίας είκοσι πέντε λέι. - Αγόρασα κι εγώ έναν μαγεμένο καθρέφτη. Ο καθρέφτης μου είναι μαγεμένος. Σε αυτόν μπορείς να δεις τα πάντα μέσα σε έναν άνθρωπο. σε αυτόν μπορείς να δεις τα πάντα μέσα σε έναν άνθρωπο, μακριά, στα βάθη της καρδιάς... - Αστειεύεσαι ή σοβαρά μιλάς; - Δεν αστειεύομαι. Ορίστε! Και ο νεαρός έβγαλε από την τσέπη του το βιβλίο Ο Καθρέφτης της Ανθρώπινης Καρδιάς. Αυτός είναι ο μαγεμένος καθρέφτης. Διαβάστε το και θα δείτε σε αυτό την πνευματική σας ζωή και θα ωφεληθείτε πολύ από αυτό το θέαμα! Κοστίζει μόνο 25 λέι. Είναι φθηνότερο από τον καθρέφτη σας.

Ο άλλος νεαρός το πήρε, το διάβασε και σήμερα είναι ένας γενναίος μαχητής στον Στρατό του Κυρίου.