Μνήσθητι, Δέσποτα φιλάνθρωπε, των ενθάδε μνημονευομένων δούλων Σου, κ τοίς μεν ζώσι δός τα προς σωτηρίαν αιτήματα, τους δε κεκοιμημένους κατάταξον εν χώρα ζώντων, ημίν δε έλλαμψον το της Σής θεογνωσίας ακήρατον φως. Αμήν.

Μνήσθητι Κύριε των δούλων σου, των κοιμηθέντων.

Μνήσθητι Κύριε των δούλων σου, των κοιμηθέντων,

και συγχώρησον, ανάπαυσον και ανάστησον αυτούς,

 ψυχή τε και σώματι,

εις Ανάστασιν ζωής εν τη εσχάτη Σου ημέρα.

Στα μικρά κοιμητήρια

Στα μικρά κοιμητήρια 

που δεν έχουνε πόρτα,

 και από τοίχο δεν κρύβονται

 κι έχουν τάφους με χόρτα,

 οι λυγμοί εναλλάσσονται

 με εικόνων χαμόγελα

που στα χείλη χαράσσονται.

Στα μικρά κοιμητήρια

 ψιθυρίζουν οι θύμησες,

 ιστορίες με πρόσωπα 

από κει που ξεκίνησες.

 Σαν ταινίες προβάλλονται

 της ζωής μας τα δρώμενα,

 που περνάνε και χάνονται.

Στα μικρά κοιμητήρια 

αν ανάψεις καντήλι ,

θα σου πιάσουν κουβέντα

 όσοι κείτονται  φίλοι ,

για στιγμές που περάσατε

 στην ανέμη του χρόνου,

 που δεν τις ξεχάσατε.

Στα μικρά κοιμητήρια 

οι νεκροί δεν κοιμούνται,

καλωσόρισμα κάνουνε

 σε αυτούς που θυμούνται.

Και μαζί με  τους ζώντες

και τα γύρω, ενώνονται 

και δηλώνουν παρόντες .

Στα μικρά κοιμητήρια 

οι νεκροί όταν  κλαίνε,

 σαν θρόισμα ακούγεται

 η φωνή τους και λένε:

Λήθη  είναι ο θάνατος,

 μα όποιον θυμούνται 

κείνος μένει αθάνατος.

Σε  μικρό κοιμητήρι

με πηγαίνουν τα βήματα,

με το βλέμμα μου ψάχνω

 στα δικά μου τα μνήματα,

το καντήλι ν' ανάψω,

 να τους  πω δεν τους ξέχασα

και μαζί τους να κλάψω..

Βασίλης Κυπριωτάκης 2022

"Εγώ εποίμανα την νήσον της Αιγίνης, εσύ δοξάσεις αυτήν."

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε αυτή η Εικόνα, η οποία βρίσκεται σε μοναστήρι της Αίγινας. Ο Άγιος Διονύσιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Αιγίνης και κοιμήθηκε το 1622 "παραδίδει" την Αίνινα στον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος κοιμήθηκε το 1920. Ο Άγιος Διονύσιος φαίνεται να τον περίμενε όλα αυτά τα χρόνια και στην Εικόνα του λέει : "Εγώ εποίμανα την νήσον της Αιγίνης, εσύ δοξάσεις αυτήν." 

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Τι έλεγε για τους κεκοιμημένους. ( Εν όψει του αυριανού Ψυχοσάββατου)

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Τι έλεγε για τους κεκοιμημένους. 

( Εν όψει του αυριανού Ψυχοσάββατου)

Μεγάλη ήταν η σημασία που έδινε ο άγιος Πατήρ στον αγώνα που θα πρέπει να κάνουμε για τους κεκοιμημένους!  Μας έλεγε ότι θα πρέπει να δίνουμε τα ονόματά τους στους ιερείς για να τα διαβάζουν και να βοηθιούνται έτσι οι ψυχές. Έλεγε ότι τα κόλυβα είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε και ότι οι ψυχές αναπαύονται με αυτά και ιδιαίτερα τα Ψυχοσάββατα!  Μέχρι και για τον άγιο Ραφαήλ μάς έλεγε ότι ζήτησε από κάποιους να του κάνουν κόλυβα για την γιορτή του!  Επίσης ανέφερε ότι τα πρόσφορα που δίνουμε στους ναούς με τα ονόματα των κεκοιμημένων, πολύ βοηθούν τις ψυχές τους!  Αλλά και για την ελεημοσύνη μάς έλεγε, ότι πρέπει να κάνουμε στο όνομα των νεκρών!  Να λέμε δηλαδή στους ανθρώπους που ζητούν βοήθεια, ότι αυτά σου τα δίνω για την ψυχή του πατέρα μου ή της μητέρας μου και έτσι αυτός που δέχεται την βοήθεια να απαντάει: " Ο Θεός να τους συγχωρήσει".

Εκείνο όμως που δεν θα ξεχάσω ήταν αυτό που μας είπε κάποτε: " Παιδιά μου ο Θεός θα μας ρωτήσει την ημέρα της Κρίσεως αν δίναμε τα ονόματα των κεκοιμημένων γονέων μας στα Σαρανταλείτουργα! "

Αύριο που έχουμε Ψυχοσάββατο ας προσέλθουμε όλοι στους ιερούς ναούς για να διαβαστούν από τους ιερείς μας τα ονόματα των κεκοιμημένων μας.

Ας μας σκεπάζει πάντοτε η αγία ευχή του αγίου πατρός μας Ιωάννη!   Αμήν!

Τσεσμετζής Μιλτιάδης - εκπαιδευτικός

Το επερχόμενο Σάββατο των Νεκρών – μια μέρα για την ψυχή.

Το επερχόμενο Σάββατο των Νεκρών – μια μέρα για την ψυχή

Το Σάββατο των Νεκρών πλησιάζει, μια μέρα που σταματάμε από την καθημερινή βιασύνη και στρέφουμε τις σκέψεις μας σε εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας, αλλά εξακολουθούν να ζουν στις καρδιές μας. Είναι μια μέρα ουσιαστικής σιωπής, αναμμένων κεριών και ψιθυρισμένων προσευχών με λαχτάρα.

Αυτό το Σάββατο, δεν κουβαλάμε μόνο φέρετρα και δώρα. Κουβαλάμε ευγνωμοσύνη. Κουβαλάμε την αγάπη που δεν έσβησε με την αναχώρησή τους. Κάθε ανάμνηση είναι μια παρηγοριά που στέλνεται από τον κόσμο μας στον δικό τους, ένα σημάδι ότι ο δεσμός δεν έχει σπάσει, αλλά έχει μετατραπεί σε προσευχή.

Ας θυμηθούμε όσους έφυγαν με γλυκύτητα. Ας πούμε τα ονόματά τους. Ας ανάψουμε ένα κερί και ας αφήσουμε τη σιωπή να μιλήσει. Γιατί σε αυτή τη σιωπή, η ψυχή νιώθει ότι δεν είναι μόνη.

Είθε ο Θεός να αναπαύσει όλους όσους έχουν κοιμηθεί και να κρατήσει ζωντανές τις όμορφες αναμνήσεις μας. 🤍

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ;

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ;

Μικρή σαν ήταν, με ρωτούσε

πώς είναι ο Παράδεισος·

κι εγώ της απαντούσα τότε

με όσα έπρεπε ν’ ακούει:

Έχει μπαλόνια, έχει παιχνίδια,

κούκλες, χιλιάδες φουσκωτά

και τσουληθρο-τραμπαλο-κούνιες,

δέντρα που βγάζουν παγωτά,

και καραμέλες ζελεδάκια

και είναι όλα δωρεάν

και σ’ άλλα δέντρα γαριδάκια

για εκατομμύρια παιδιά.

Όταν μεγάλωσε λίγο ακόμη,

ζητούσε πάλι να μάθει

τι έχει ο Παράδεισος.

Και πάλι εγώ της απαντούσα

με λόγια και εικόνες ταιριαστές

και πράγματα τόσα οικεία

για το μυαλό και την καρδιά.

Έχει αγόρια και κορίτσια

κι είν’ όλοι φίλοι κολλητοί·

που δεν μαλώνουν, δεν χτυπιούνται,

παίζουν χωρίς σταματημό·

σχολείο δεν έχει· ούτε νύχτα,

πάντοτε μέρα είναι εκεί

κι ένας ήλιος όλους φωτίζει

και τους ζεσταίνει διαρκώς.

Πρόσφατα πάλι ξαναρώτησε

και άλλαξε πλέον 

μαζί με τα λόγια κι ο Παράδεισος·

Έχει αγγέλους, έχει αγίους,

είναι γεμάτος από φως,

μέρος υπεροχο, αλήθεια!

η καλοσύνη κυβερνά·

παντού ειρήνη, δικαιοσύνη,

αγάπη, ευτυχία, χαρά·

και αδικίες ή στεναχώριες,

πόνος και δάκρυ πουθενά!

Μακάρι όμως να την προλάβω,

σαν φτάσει κι αυτή στην ηλικία μου,

για να της πω ένα μεγάλο, 

το πιο μεγάλο μυστικό·

ότι ο Παράδεισος δεν έχει 

τίποτε απ’ όσα άκουγε μικρή,

ούτε παιχνίδα, ούτε τραγούδια

ή φαγητά ή πιοτά ή λουλούδια,

ότι εν τέλει έχει έναν,

έναν μονάχα άνθρωπο!

κανέναν άλλον· μόνον ΕΝΑΝ,

που φέρει μέσα Του πολλούς,

που κουβαλά σε ένα σώμα

μυριάδες μύρια πρόσωπα·

σώμα μ’ όλες τις υποστάσεις,

που είναι το σώμα που κι αυτή

έτρωγε και έπινε κι ότι είναι

Παράδεισός μας ο Χριστός,

Αυτός που πάντα την αγαπάει

κι αυτή, αν θέλει, Τον αγαπά,

αλλ’ όχι μόνο Του· μα με όσους

μέσα Του Εκείνος κουβαλά.

Δεν ξέρω, αν ζήσω τόσα χρόνια

κι αν θα προλάβω να της το πω,

κι αν τελικά θα καταλάβει,

αν το απορρίψει ή το δεχθεί.

Ελπίζω όμως να γνωρίσει

για του ανθρώπου τον σκοπό 

ένας Θεός το τι σημαίνει

ΕΝΑΣ σε τρία πρόσωπα,

τρεις υποστάσεις σε μόνον ΜΙΑ, 

σε μια και μόνον μια ύπαρξη...

π. Σ. Μ.

 

ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΩΦΕΛΙΜΟΣ - ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Πώς είμαστε ελεύθεροι μέσα στο γάμο-How we are Free Within Marriage-π.Γ.Σχοινάς. Αγγλικοί υπότιτλοι

 

Άγιε Μιχαήλ, αρχάγγελε, υπεράσπισέ μας στη μάχη. Γίνε ο προστάτης μας από την πονηρία και τις παγίδες του διαβόλου.

«Η Κυριακή προσευχή- ερμηνεία στο Πάτερ ημών» - π. Γεννάδιος Βατοπαιδινός

 

5η Αγιολογική Διάλεξη στον Μητροπολιτικό Ναό του Βόλου – Άγιος Χριστοφόρος ο «Παπουλάκος»

 

Her Journey from Protestant Christianity to Orthodoxy ☦️🇯🇵プロテスタントクリスチャンから正教徒へ | part 1

 

Ομιλία περί του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου!!!

 

Π. Φιλήμων: «Xαρά μου είναι ο Χριστός, η συντροφιά του μου δίνει δύναμη και Φως» - Πνευματική Ομιλία

 

ΠΑΛΑΙΟΝ ΕΚ ΝΕΟΥ δύο επίκαιρα ,σπάνια και πολύ αξιόλογα θεολογικά βιβλία σε εξαιρετική επανέκδοση.

 ο ΠΑΛΑΙΟΝ ΕΚ ΝΕΟΥ σας προσφέρει δύο επίκαιρα ,σπάνια και πολύ αξιόλογα θεολογικά βιβλία από την γραφίδα δύο μακαριστών και ενάρετων κληρικών της Αγίας μας Εκκλησίας σε εξαιρετική και καλαίσθητη επανέκδοση από μας.  

 ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΣ  

  1. ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ , συγγραφέας  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ , έτος έκδοσης 1906 , σελίδες 160 , τιμή 13 ευρώ. Ο μακαριστός Επίσκοπος Ιωάννης έγινε Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως (εξ εγγάμων) και ερμηνεύει ολόκληρο τον Ακάθιστο Ύμνο στην Παναγία μας. Οι ερμηνείες του είναι πολύ αξιόλογες και πρωτότυπες { σε κάθε Χαίρε ξεχωριστά } καθώς πέρα από το βαθύ θεολογικό τους περιεχόμενο  περιέχουν και πολλά σπάνια ιστορικά , ανθρωπολογικά  κ.α. στοιχεία. Εξαιρετικό βοήθημα για τους κληρικούς μας όσον αφορά την προετοιμασία κηρυγμάτων για τις Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής. Ευκαιρία για κατήχηση και κατανόηση των Χαιρετισμών και από μας τους πιστούς. Η γλώσσα του βιβλίου είναι κατανοητή και η μελέτη του έργου εύκολη. 

2. ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ - ΕΙΣ ΕΞΙ ΕΚΤΕΝΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ( Τα Μυστήρια. Η ιστορία του Μυστηρίου της Μετανοίας. Οι όροι του Μυστηρίου της Μετανοίας, Η προσωπικότης του Πνευματικού πατρός. Η αμαρτία. Αι καθ΄ηλικίαν , φύλον και ιδιαιτέρας περιστάσεις των χριστιανών όπου χρήζουσι ειδικής μερίμνης του Πνευματικού) , συγγραφέας  ΑΡΧΙΜ. ΜΑΞΙΜΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ , έτος έκδοσης 1959 ,σελίδες 211 , Τιμή 15  ευρώ. Ολοκληρωμένο βοήθημα για όλους τους Κληρικούς μας αλλά και τους λαϊκούς αδελφούς μας οι οποίοι πρέπει να γνωρίζουν την αξία , τα γνωρίσματα και την προετοιμασία για το ιερό Μυστήριο της Μετανοίας. Ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Μάξιμος Δασκαλάκης (+11 / 9 / 1984) υπήρξε πρότυπο αγίου και αγαθού ποιμένα και ενάρετου Κληρικού. Υπήρξε Διευθυντής στην Πατμιάδα  Εκκλ. Σχολή αλλά και στην Ριζάρειο  Εκκλ. Σχολή επί σειρά ετών. Μαζί με τον άγιο Νεκτάριο Επίσκοπο Πενταπόλεως (+8 /11 /1920)  και τον μακαριστό Αρχιμ. Νεκτάριο  Κοτζιά (+17/1/2008) θεωρούνται οι κορυφαίοι Σχολάρχες της Ρ.Ε.Σ.  από την ίδρυση της μέχρι σήμερα ! 

ΤΕΛΙΚΗ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΩΝ ΜΑΣ ΜΟΝΟ 19 ΕΥΡΩ ! 

Σας ευχαριστούμε πολύ !  

Πωλούνται και ξεχωριστά στις αναγραφόμενες τιμές !

Αποστολή με αντικαταβολή σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Για το εξωτερικό προηγείται τραπεζική κατάθεση και ακολουθεί η αποστολή τους.

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ -ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ

Λάμπρος Παπανικολάου , 698 5807653 ,  lambrospapanikolaou@gmail.com

Παρακλητικός Κανών εις τον Οσιομάρτυρα Δαμιανόν τον εκ Μυριχόβου

 

 

 

 

  

῾Οσιομάρτυς Δαμιανὸς ὁ ἐκ Μυριχόβου

(14 Φεβρουαρίου)

 

 

῾Οσιομάρτυς Δαμιανὸς ὁ ἐκ Μυριχόβου

῾Ο ῞Αγιος καταγόταν ἀπὸ τὸ Μερί­χο­βο τῆς Καρδίτσας, τὴν σημε­ρινὴ ῾Αγία Τριάδα. Νεαρὸς πῆγε στὸ ῞Α­γιον ῎Ορος καὶ μόνασε στὴν ῾Ι. Μ. Φιλοθέου.  ̉Αφοῦ ἔζησε λίγο καιρὸ ἐκεῖ ὑποτάχθηκε στὸν ἀσκητή Δομέτιο ὅπου ἔμεινε τρία χρόνια ἀγωνιζό­μενος γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀξιώθηκε νὰ ἀκού­σει θεία φωνὴ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Δαμιανέ, δὲν πρέπει νὰ ζη­τᾶς μόνο τὸ συμφέρον σου ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων». Τότε ἄ­φησε τὸ ῞Αγιον ῎Ορος καὶ ἦλθε στὴν περιο­χὴ τοῦ ̉Ολύμπου ὅπου περιόδευε τὰ χωριὰ καὶ κήρυττε στοὺς Χριστιανοὺς τὴ με­τάνοια καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντο­λῶν. ῾Ο μισόκαλος διάβο­λος παρακίνησε ἀσεβεῖς, νὰ τὸν κατηγορήσουν στὶς ἀρ­χές. ῾Ο ἅγιος τότε ἔφυγε γιὰ τὰ μέ­ρη τοῦ Κισσάβου, ὅ­που ἵδρυσε μονή. Πηγαίνοντας γιὰ δου­λειὲς τῆς μονῆς στὸ χω­ριό, Βουλγαρίνη, συνελήφθη ἀπό τοὺς Τούρκους, οἱ ὁ­ποίοι τὸν ὁδήγησαν στὸν πασὰ τῆς Λάρισας μὲ τὴν κα­τηγορία ὅτι ἐμποδίζει τοὺς Χριστιανοὺς νὰ συμμετέχουν στὰ παζά­ρια τῆς Κυριακῆς. ῾Ο πασὰς διέ­ταξε νὰ τὸν βασα­νίσουν. Γιὰ δεκαπέντε μέρες τὸν βασάνι­ζαν μὲ διάφορους τρό­πους γιὰ νὰ τὸν κάνει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. ῾Ο ῞Αγιος ὅμως ἔμενε σταθερὸς στὴν πίστι του. Τότε ὁ πασὰς διέταξε νὰ τὸν ἀπαγχονίσουν καὶ μετὰ νὰ κάψουν τὸ σῶμα του.  ̉Αφοῦ τὸν κρέμασαν ἀργότερα κά­ποιος, ἔκοψε τὸ σκοινὶ καὶ ἔπεσε κάτω ὁ μάρτυρας μισοπε­θαμένος. Τὸν σήκωσαν καὶ ζωντανὸ τὸν ἔριξαν στὴ φωτι­ά. ̉Αφοῦ κάηκε τὸ σῶμα του τὴ στάχτη του τὴν ἔριξαν στὸν Πηνειὸ ποταμό.

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῾Οσιομάρτυρα Δαμιανὸν τὸν ἐκ Μυριχόβου

 

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

 

Ἦχος δ´. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τ

ὸν Θεοδόξαστον, ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδό­ξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατά­νύξει κρά­ζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι τοὺς προ­στρέχο­ντας,* Δα­μιανέ Νεομάρτυς,* πάσης περιστά­σε­ως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λι­ταῖς σου, θαυ­μαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔ­χο­μεν.

 

Δόξα Πατρὶ…

 ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου.

Μ

υριχόβου τὸν γόνον* καὶ τοῦ ῎Αθωνος κλέϊσμα* καὶ τῶν πάλαι Μαρτύρων, μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Δαμιανόν, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆ­ρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πὰς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ παρέ­χο­ντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.

 

Καὶ νῦν…  Θεοτόκιον.

Ο

ὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρε­σβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσού­των κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς  γὰρ δού­λους  σώ­ζεις ἀεὶ* ἐκ  πα­ντοίων δεινῶν.

 

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος^[1].

 

ᾨδή α´. ῾Υγράν διοδεύσας...

Π

ροσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρός σε, ἀθλοφό­ρε,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος παρά­σχου σῷ ἱκέτῃ,* Δαμιανέ, τῶν πιστῶν καταφύγιον.

 

Κ

αρδίαν σὺ νήφουσαν, θαυμαστέ,* παράσχου ἱκέ­ταις* ὡς καὶ σώφρονα λογισμόν,* ἵνα τὸν Σωτή­ρα τῶν ἀνθρώπων* ἐκ μέσης καρδίας πάντες δοξάζω­μεν  

 

Τ

ὸν νοῦν μου ἐσκότισεν ὁ ἐχθρὸς* διὸ καὶ στε­νάζω* καὶ ὀδύρομαι, θαυμαστέ,* καὶ πρὸ τῆς εἰ­κόνος σου προσπίπτω* καὶ ἐκζητῶ σὴν βοήθειαν, ἔν­δοξε. 

 

Θεοτοκίον.

Π

ανάχραντε Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ* πρὸς σὲ κα­ταφεύγω* ὁ ἀχρεῖος δεητικῶς* καὶ τὴν Σὴν βοή­θει­αν αἰτοῦμαι,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

 

ᾨδή γʹ.  Οὐρανίας ἁψῖδος...

Τ

ὴν νεότητα σκέπε καὶ πατρικῶς φρούρησον* καὶ εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου* ταύτην ὁδήγησον,* ἵνα ἀπαύ­στως τηρῇ* τὰς ἐντολὰς τοῦ  Δεσπότου* καὶ  Χριστὸν τὸν Κύριον,* δοξάζει, δέομαι.

 

Τ

ῶν ῾Ελλήνων προστάτης,* Δαμιανέ, γέγονας* καὶ τῶν ̉Ορθοδόξων μεσίτης* καὶ καταφύγιον˙* διὸ σέ, Θαυμαστέ,* πιστοὶ ἀπαύστως ὑμνοῦσιν* καὶ Χρι­στὸν δοξάζουσι* τὸν σε δοξάσαντα.

 

Τ

οῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γρούς, Νεομάρτυς, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὸν  τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν

πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον. 

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χρι­στὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

 

Δ

ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας ῾Οσιομάρτυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέγαν τῶν ̉ Ορθοδόξων προστάτην.

 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι* τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ ...

Σ

ὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον,* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Δαμιανὲ πάντιμε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κινδύ­νων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς σοι πό­θῳ καὶ πί­στει προ­σφεύγοντας.

 

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε...

Τ

έκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Δαμιανέ πα­νάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

Σ

ὺ τὴν γλῶσσαν μου φύλαξον* ἐκ τῆς κατακρίσε­ως, τρισμακάριστε,* καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον* τοῦ δοξάζειν* Κτίστην τὸν τοῦ σύμπαντος.

 

̉Εκ τῶν ὄγκων θεράπευσον* ἡμᾶς τοὺς προσπίπτο­ντάς σοι, μακάριε,* καὶ εἰρήνης καταξίω­σον*  ̉Ορ­θοδό­ξους χώρας,* Χριστοφώτιστε

 

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νοὸς μου, Κόρη Θεοδόξαστε.

 

ᾨδή εʹ. Φώτισον ἡμᾶς… 

Δ

ίδου τοῖς πιστοῖς* ὑγιείαν, Θεοδόξαστε,* καὶ τοῖς νοσοῦσιν γίνου θεραπευτὴς* μαρτύρων  κλέος* καὶ τῶν πιστῶν καταφύγιον. 

 

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λι­ταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.

 

Σ

τήριξον ἡμᾶς* ἐν τῇ πίστει, ἱερώτατε,* καὶ τεθλι­μέ­νους παραμύθησον* τοὺς  πρὸς σὲ πόθῳ  κα­ταφεύ­γοντας.

 

Θεοτοκίον.

Φ

όβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑ­γιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέ­τῃ σου, Θεο­μακάριστε. 

 

ᾨδή στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Ν

εότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κε­τεύει ἀπαύστως˙* ῥῦσαι, Δαμιανὲ ἔνδοξε, τά­χος* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων ἅπαντας* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρα­νῶν* καὶ τῆς γῆς καταπράϋνον δέομαι.

 

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε* τὸν ἱκέτην σου, Δαμιανὲ μάρτυς,* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀπαύ­στως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον˙* σοῦ δέ­ομαι γονυκλινῶς* ὁ ἀχρεῖος καὶ δόλιος, πάντιμε.

 

Θανάτου τοῦ αἰφνιδίου ῥῦσαι με* καὶ μετάνοι­αν πα­ράσχου λιταῖς σου,* ἵνα σωθῶ ὁ ἀχρεῖος ἱκέ­της* καὶ παραδείσου τὴν πύλην σοῦ δέομαι* ἀξίωσον, θαυμα­τουργέ,* διαβῆναι ὁ τάλας καὶ ἄθλιος.

 

Θεοτοκίον.

̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀ­κοί­μητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέ­λη διώκεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, Θεοδόξαστε,* διὸ  ̉Ορ­θοδόξων χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἀπαύστως σέ, Δέσποι­να.  

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας, ῾Οσιομάρτυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέγαν τῶν ̉ Ορθοδόξων προστάτην.

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Καὶ πάλιν Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον Ἦχος β´. Προστασία.

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρό­φθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερμῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλά­νης* καὶ σῶσον ἐκ τοῦ καρκίνου* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σε,* ῾Οσιομάρτυς πανένδοξε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. ῏Ηχος δ´.

Θ

αυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. (δίς)

 

Στίχος. Τοῖς ῾Αγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστω­σεν ὁ Κύριος.

Θ

αυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀ­κροά­σεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. κα’ 12-19) ἁγί­ου Εὐαγγελίου, τὸ ̉Ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

 

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς˙ Προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ ἐπιβαλοῦσιν ἐφ᾽ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐ­τῶν καὶ διώξουσιν, παραδιδόντες εἰς τὰς συ­ναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀπαγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου˙ ἀποβήσεται ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέτε οὖν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆ­ναι, ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν ᾗ οὐ δυνήσο­νται ἀντιστῆναι ἢ ἀ­ντειπεῖν ἅπαντες οἱ ἀντικείμενοι ὑ­μῖν. Παραδοθήσε­σθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν καὶ φίλων, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν καὶ ἔσε­σθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου. Καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται. Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑ­μῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… Ἦχος βʹ.

Ταῖς τοῦ ̉Αθλοφόρου* πρεσβείες, ̉Ελεήμων,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ...

Ταῖς τῆς Θεοτόκου,* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀ­νόμημά μου.

 

Ἦχος πλ. βʹ.  Ὅλην ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χεί­ρας,* Δαμιανέ ἔνδοξε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱ­κέ­τους σου·* νόσοι κατέλαβον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὸ ἄγχος μὲ κατέστησεν* ἀξιοθρήνητον* ὡς καὶ τῶν ἀν­θρώπων πε­ρίγελων·* πάντοθεν πολεμούμε­νος* καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Μάρτυς τοῦ Κυ­ρίου,* ἀκοίμητος προ­στάτης καὶ φρου­ρός,* σύ ἀνε­δείχθης, θεσπέσιε,* καὶ πι­στῶν τὸ κλέϊσμα.

 

῾Ο ῾Ιερεύς. Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου … 

῾Ο Χορός. Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς. ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

 

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Μοναζόντων κατέστης* ἀρωγὸς καὶ προστάτης, σύ, Θεοδόξαστε,* διὸ σε ἀνυμνοῦμεν ἀπαύστως οἱ ἀ­χρείοι* καὶ βοῶμεν προσπίπτοντες,* Δα­μιανέ   θαυμαστέ,* εὐμένησον τὸν Πλάστην.

 

̉Εργατῶν τοῦ Κυρίου* ἀνεδείχθης προστάτης καὶ φύ­λαξ, ἔνθεε,* καὶ τούτοις σὺ παρέχεις* ὑγείαν καὶ σο­φίαν,* ἵνα πᾶσι κηρύττουσι* τὰ μεγαλεῖα Χρι­στοῦ,* Δα­μιανὲ φωσφόρε.  

 

῾Υγιείαν παρέχει* ὁ Σωτὴρ τε καὶ Κτίστης λι­ταῖς σου, ἔνδοξε,* Δαμιανέ παμμάκαρ,* τοὺς πίστει  προσκυνοῦντας* τὴν  εἰκόνα σου  ᾄδοντας˙* Σὺ τῶν πι­στῶν χαρμονὴ* καὶ δόξα τῶν  ̉Αγγέλων.

 

Θεοτοκίον.

̉Ατεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, Θεομα­κάρι­στε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ θυγα­τέρας* ἱ­κετικῶς σοῦ δέονται˙* τέκνα παράσχου ἡ­μῖν,* ὦ Μῆτερ τοῦ ῾Υψίστου.

 

ᾨδὴ ηʹ.  Τὸν Βασιλέα...

Τὸν Βασιλέα, Δαμιανέ ἀθλοφόρε,* καθικέ­τευε πά­ντες αἰτοῦμεν,* ὅπως καταπέμψῃ ἡ­μῖν τὴν Θεί­αν Χάριν.

 

Τὴν νεολαίαν ἐξ ἐθισμῶν ἐφαρμάτων* σὺ διάσω­σον πόθῳ αἰτοῦμεν* καὶ ἐκ τῆς ἀπιστίας* ἐξάρ­πασον λι­ταῖς σου.

 

Τὸν Κυβερνήτην τῆς ̉ Εκκλησίας δυσώπει,*  Δαμι­ανὲ φωσφόρε, ἀπαύστως,* ὅπως καταστείλῃ αἰ­ρέσε­ων τὰς φλόγας. 

 

Θεοτοκίον.

Σὲ τῶν ῾Ελλήνων καὶ ̉Ορθοδόξων χορείαι* ἀνυ­μνοῦ­σι  ἀπαύστως, Παρθένε,* καὶ πόθῳ  αἰτοῦ­σιν* ἰδεῖν Υἱοῦ σου δόξαν.

 

ᾨδὴ θ´. Κυρίως Θεοτόκον…

῾Ημᾶς τοὺς  ̉Ορθοδόξους* φύλαττε ἐκ νόσων* καὶ ἐκ παντοίων σκολόπων καὶ θλίψεων,* Δαμιανὲ φωτοφόρε,* πιστῶν τὸ καύχημα.

 

Τοὺς ῾Ιεραποστόλους* φύλαττε λιταῖς σου* ἐκ τῶν βε­λῶν τοῦ ἀλάστορος δέομαι* καὶ τὴν  ̉Ορθόδο­ξον πί­στιν* παντοῦ στερέωσον.

 

̉Εξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Θεόφρων,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

 

Θεοτοκίον.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Θεοκοινώνητε.

 

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς,* μακαρίζειν σε τὴν Θε­οτό­κον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον,* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερου­βείμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως  Θεὸν  Λόγον  τεκοῦ­σαν,* τὴν  ὄντως  Θεοτό­κον, σὲ μεγαλύνομεν.

 

Χαίροις, Μυριχόβου γόνος λαμπρός* καὶ τῆς Θεσ­σα­λίας ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός.* Χαίροις, μονα­ζό­ντων πρότυπον καὶ κλέος* καὶ πάντων τῶν νοσοῦ­ντων* τὸ καταφύγιον.

 

Κέρας ̉Ορθοδόξων Χριστιανῶν* ὕψωσον λιταῖς σου* καὶ παράσχου πᾶσι ταχὺ,* Δαμιανὲ μάρ­τυς,* τα­πείνωσιν, ὑγείαν* καὶ τέλη τῆς ζωῆς μας,* σο­φέ, ἀνώδυνα.

 

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σὲ* μὴ ἐγκατα­λεί­πεις* ἀλλὰ δίδου ὑπομονήν,* πίστιν καὶ ἀγά­πην,*  ὑγείαν, σωφροσύνην* καὶ τοῦ Θεοῦ τὴν δόξαν* ἰδεῖν ἀ­ξίωσον.

 

Δαίμονας κατέβαλες, θαυμαστέ,* διὰ πολλῶν ἀ­γώ­νων* νηστειῶν τε καὶ προσευχῶν* καὶ γέγο­νας δο­χεῖον* Πνεύματος ῾Αγίου* ὡς καὶ συμπολίτης* τοῦ Πανοικτίρμονος.

 

Στειρώσεις τῶν γυναίων, Θαυματουργέ,* ταχὺ δι­α­λύ­εις καὶ τὴν λύπην Σὺ ἀφαιρεῖς* διὸ πρὸς σέ, Μά­καρ,* προσέρχονται ἀσμένως* χοροὶ τῶν  ̉Ορθοδό­ξων* καὶ Σὲ δοξάζουσι.

 

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι Πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

῞Αγιος ὁ Θεός, ῞Αγιος ἰσχυρός, ῞Αγιος  ̉Αθάνα­τος, ἐ­λέη­σον ἡμᾶς. (τρίς)

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ...  Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ...

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. ῞Αγιε, ἐπίσκεψαι καὶ  ἴασαι τὰς  ἀ­σθε­νείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

 

Κύριε, ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησον.

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ ... Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ...

 

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄ­νο­μά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλη­μά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφει­λήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίε­μεν τοῖς ὀφει­λέταις ἡ­μῶν, καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρα­σμόν, ἀλλὰ ῥῦ­σαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.  Ἀμήν.

 

῾Ο ῾Ιερεύς. ῞Οτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία …

 

̉ Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου πολίτης...

Μυριχόβου τὸν γόνον* καὶ τοῦ ῎Αθωνος κλέϊσμα* καὶ τῶν πάλαι Μαρτύρων, μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Δαμιανόν, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆ­ρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πὰς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι˙* δόξα τῷ παρέχο­ντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.

 

Δέησις  καὶ ὁ ῾Ιερεὺς ποιεῖ τὴν ἀπόλυσιν. Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας τῶν ῾Αγί­ων ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

 

῏Ηχος πλ. β´. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνος,* Δαμιανέ θαυμαστέ,* δίδου σὺ μετά­νοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ τα­πείνω­σιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀκοίμη­τον* καὶ ὁδη­γὸν ἀσφαλῆ.* Πάτερ τῶν νοσοῦντων προστά­της* καὶ τῆς νεολαίας ἐδείχθης* κλέος καὶ προπύρ­γιον, πανένδοξε.

 

῏Ηχος πλ. δ´.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*  καὶ  λύτρωσαι  ἡμᾶς* ἀπὸ  πάσης  ἀνάγκης καὶ θλίψε­ως.

 

῏Ηχος β´.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

῾Ο ῾Ιερεὺς ἢ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

 

̉ Αμήν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---

[1] Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…,  Καὶ νῦν… .