Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026
Ένας γενναίος νέος επιδίωκε να βρει κάτι που δεν υπήρχε στη γη — κάτι που θα ωφελούσε τόσο τον ίδιο όσο και τους άλλους.
Ένας γενναίος νέος επιδίωκε να βρει κάτι που δεν υπήρχε στη γη — κάτι που θα ωφελούσε τόσο τον ίδιο όσο και τους άλλους. Ψηλά στα μακρινά βουνά, συνάντησε έναν ασπρομάλλη ερημίτη και ρώτησε αν ένα τέτοιο όνειρο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
«Είναι δυνατόν», απάντησε ο ερημίτης, «αρκεί να ακολουθήσεις τη συμβουλή μου. Πρόκειται να μπεις σε μια σπηλιά και να αντιμετωπίσεις μια σκληρή δοκιμασία. Σε κάθε ερώτηση που θα σου γίνεται, πρέπει να απαντάς "όχι". Όμως, όταν ακούσεις την τελευταία, καθοριστική ερώτηση, να απαντήσεις "ναι". Αν κάνεις λάθος, θα χαθείς».
Πλησίασαν τη σπηλιά. Φαινόταν άδεια. Κι όμως, τη στιγμή που ο νέος πέρασε στο εσωτερικό της, ακούστηκε μια βροντερή, επιβλητική φωνή:
«Επιθυμείς την αιώνια νεότητα;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος, ελαφρώς ταραγμένος.
«Επιθυμείς να πάρεις για γυναίκα σου την πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος με αβεβαιότητα, ακόμη πιο ταραγμένος από πριν.
«Επιθυμείς να γίνεις ένας ξακουστός στρατιωτικός ηγέτης;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος, με τη φωνή του να γίνεται πιο σταθερή.
«Επιθυμείς να γίνουν δικά σου όλα τα πλούτη της γης;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος με αποφασιστικότητα.
«Επιθυμείς να πεθάνεις για χάρη κάποιου πράγματος που δεν υπάρχει στη γη;»
«Ναι!» απάντησε ο νέος με ηρεμία.
Η γη σείστηκε και ακούστηκε ένας χαμηλόφωνος, θλιμμένος θρήνος, που αργά χανόταν στο βάθος: «Με νίκησες, άνθρωπε, και από αυτή τη στιγμή αποχωρώ από το βασίλειο της ανθρωπότητας...» Ο νέος κοίταξε γύρω του· η σπηλιά και ο γέροντας ερημίτης είχαν εξαφανιστεί. Βρέθηκε περιτριγυρισμένος από χαρούμενους νέους ανθρώπους. «Τι ήταν αυτό που έφυγε;» ρώτησε ο νέος. «Ο θάνατος!» ήρθε η απάντηση. «...Διότι η ζωή φανερώθηκε, και εμείς την είδαμε και μαρτυρούμε και σας αναγγέλλουμε την αιώνια ζωή, η οποία ήταν μαζί με τον Πατέρα και φανερώθηκε σε εμάς...» (Α' Ιωάννου 1:2).
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να είναι εντελώς άπιστοι· όλοι μας είμαστε πιστοί.
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να είναι εντελώς άπιστοι· όλοι μας είμαστε πιστοί. Όσο για τον αληθινό τρόπο με τον οποίο οφείλει κανείς να πιστεύει — ο καθένας θα φτάσει σε αυτή την πίστη όταν έρθει η ώρα· μόνο ο Κύριος γνωρίζει από ποιο μονοπάτι.
Αρχιμανδρίτης Αλύπιος (Βορόνοφ)
Ανεξάρτητα από την εποχή στην οποία ζει ο άνθρωπος —είτε το επιθυμεί είτε όχι— προβαίνει σε μια επιλογή που καθορίζει το μέλλον του στην αιωνιότητα.
Ανεξάρτητα από την εποχή στην οποία ζει ο άνθρωπος —είτε το επιθυμεί είτε όχι— προβαίνει σε μια επιλογή που καθορίζει το μέλλον του στην αιωνιότητα. Και ό,τι έχει επιτρέψει ο Θεός δεν μπορεί να ανακοπεί ούτε από χέρι που κατέχει υπέρτατη εξουσία, ούτε από μαζικές διαμαρτυρίες. Εκείνο που έχει ορίσει ο Θεός θα πραγματοποιηθεί αναμφίβολα. Πότε όμως και πώς; Δεν μας δίνεται να το γνωρίζουμε αυτό, και η Γραφή μάς προειδοποιεί να μην επιδιώκουμε να το μάθουμε. Διότι ο Κύριος το έχει κρατήσει αυτό στη δική Του εξουσία.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιανκίν)
Τα λόγια «Η πίστη σου σε έσωσε» και «Ας γίνει σε σένα σύμφωνα με την πίστη σου» δεν είναι κενές φράσεις.
Τα λόγια «Η πίστη σου σε έσωσε» και «Ας γίνει σε σένα σύμφωνα με την πίστη σου» δεν είναι κενές φράσεις. Η σύγχυση και η απόγνωση, ωστόσο, προέρχονται από τον εχθρό και καταστρέφουν την πίστη. Διότι η πίστη δεν εκδηλώνεται απλώς με την ορθοστασία κατά την προσευχή ή τη συμμετοχή στη λατρεία της Εκκλησίας· η αληθινή πίστη αποδεικνύεται όταν εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Θεό και δεχόμαστε από Εκείνον οτιδήποτε κρίνει Εκείνος σκόπιμο να μας στείλει στην πορεία της ζωής μας. Τα δικά μας κριτήρια για το καλό και την ευτυχία δεν συμπίπτουν πάντα με το θέλημα του Θεού για εμάς· γι’ αυτό, προσεύχεστε και ευχαριστείτε τον Θεό για όλα, βαδίζοντας στη ζωή προς την Επαγγελμένη Γη χωρίς φόβο.
Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιανκίν)
Αν νιώθεις εξαντλημένος κάτω από το βάρος ενός εσωτερικού σταυρού, να ξέρεις ότι σε αυτόν τον αγώνα κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει καλύτερα από Εκείνον, διότι Εκείνος γνωρίζει άριστα τη φύση ενός τέτοιου εσωτερικού σταυρού.
Αν νιώθεις εξαντλημένος κάτω από το βάρος ενός εσωτερικού σταυρού, να ξέρεις ότι σε αυτόν τον αγώνα κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει καλύτερα από Εκείνον, διότι Εκείνος γνωρίζει άριστα τη φύση ενός τέτοιου εσωτερικού σταυρού. Η σφοδρότητα του πνευματικού αγώνα που υπέμεινε μέσα Του είναι φανερή από το γεγονός ότι προσευχήθηκε στον Επουράνιο Πατέρα Του να παρέλθει απ’ Αυτόν το ποτήριο των παθημάτων — εκείνο ακριβώς το ποτήριο για χάρη του οποίου είχε έρθει στη γη. Τι εσωτερικό σταυρό σήκωσε καθώς αντίκριζε τον μαθητή που Τον πρόδωσε· καθώς έβλεπε τον εαυτό Του εγκαταλελειμμένο από τους άλλους μαθητές και απαρνημένο από τον Πέτρο, ο οποίος είχε ορκιστεί πίστη σ’ Αυτόν· καθώς ερχόταν αντιμέτωπος με το μαινόμενο πλήθος που απαιτούσε τη σταύρωσή Του — έναν λαό στον οποίο είχε δείξει τόση καλοσύνη· καθώς υπέμενε τη βαρβαρότητα των δημίων Του και την απανθρωπιά εκείνων που Τον εξύβριζαν και χλεύαζαν την αγωνία Του· και, τέλος, καθώς βίωνε την εγκατάλειψη από τον ίδιο τον Επουράνιο Πατέρα Του!
Να θυμάσαι όλα αυτά, ω Χριστιανέ, και θα γεννηθεί μέσα σου μια ακλόνητη πεποίθηση ότι ο Πάσχων του Γολγοθά είναι σε θέση να βοηθήσει όλους όσοι δοκιμάζονται από πειρασμούς. Αυτή η γεμάτη χάρη βεβαιότητα θα αναζωπυρώσει δυνατά μέσα σου τον ζήλο για προσευχή και θα αποκτήσεις το πιο σίγουρο μέσο για να υπερνικάς τους πειρασμούς και τις θλίψεις.
Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)
ΑΟΡΑΤΟΙ ΕΡΗΜΙΤΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ.
Βιβλιοπρόταση:
ΑΟΡΑΤΟΙ ΕΡΗΜΙΤΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ
Γραμμένο από τον Αθωνίτη Μοναχό Βλάσιο σε γλώσσα αφηγηματική και απλή, μα συγχρόνως βαθιά πνευματική. Στις σελίδες του, συλλέγονται μαρτυρίες για τους αόρατους ερημίτες κυρίως στον Άθωνα, αλλά και στο Σινά και την Κρήτη, καθώς και η βιβλική, πατερική και συναξαριακή Παράδοση, πού στηρίζει τον αναχωρητισμό.
Ευχαρίστησε τον Θεό ................
Ευχαρίστησε τον Θεό και θα λάβεις και πάλι την ίδια την ευλογία για την οποία ευχαριστείς. Όταν κάνεις κάτι καλό —αφού πρώτα ζητήσεις την ευλογία— πες: «Δόξα στον Θεό, που με ενέπνευσε να το κάνω, μου έδωσε τη δύναμη και το ολοκλήρωσε».
Όσιος Συμεών (Ζέλνιν)
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ....
Η ζωή μας πρέπει να είναι σαν άμαξα, όπου ο μπροστινός δεξιός τροχός είναι η ταπεινοφροσύνη, ο αριστερός η αυτομεμψία, και στον πίσω άξονα βρίσκονται η υπομονή και η παράδοση του εαυτού στο θέλημα του Θεού.
Όσιος Αλέξιος της Σκήτης του Ζοσίμα (Σολοβιόφ)
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026
Το ανδρόγυνο σηκώνει μαζί τον σταυρό, και αυτός ο σταυρός αναπόφευκτα θα αρχίσει να γέρνει και να πέφτει, αν το ένα χέρι εξασθενήσει και χάσει τη σταθερή του λαβή.
Οφείλουμε να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια και να θυσιάζουμε τα πάντα για να διατηρήσουμε την ειρήνη στην οικογένεια. Ο Πονηρός είναι πανούργος· θα προβάλει στον νου μας χίλιους «φαινομενικά βάσιμους λόγους» —προσχήματα ικανά να σπείρουν τη διχόνοια ανάμεσα στον σύζυγο και τη σύζυγο. Οι σύζυγοι οφείλουν να σέβονται τα συναισθήματα του άλλου και να θυμούνται πάντα τους όρκους πίστης και αγάπης —όρκους που δεν δόθηκαν επιπόλαια, αλλά ενώπιον του Κυρίου. Πρόκειται για έναν ιερό δεσμό, μπροστά στον οποίο οποιαδήποτε «παράλληλη» φιλία ωχριά και καθίσταται ασήμαντη. Η ζωή είναι μια πνευματική μάχη. Ο σύζυγος και η σύζυγο φέρουν ο ένας για τον άλλον ευθύνη πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που έχουμε για όσους «εξημερώνουμε». Το ανδρόγυνο σηκώνει μαζί τον σταυρό, και αυτός ο σταυρός αναπόφευκτα θα αρχίσει να γέρνει και να πέφτει, αν το ένα χέρι εξασθενήσει και χάσει τη σταθερή του λαβή.
Πρωθιερέας Αρτέμιος Βλαντιμίροφ
Μην επιδιώκεις να θεωρείσαι πολύτιμος:
Μην επιδιώκεις να θεωρείσαι πολύτιμος: ένα πολύτιμο αντικείμενο αναπόφευκτα θα κλαπεί. Θυμήσου, μοναχέ, ότι ο αντίπαλός σου, ο διάβολος, περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει.
Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)
Ο ΠΛΗΣΙΟΝ.
Ο πλησίον
Χωρίς αγάπη για τον πλησίον, είναι αδύνατο να κερδίσει κανείς την αιώνια ζωή. Η αυστηρότητα απέναντι στους άλλους είναι επικίνδυνη. Εκείνοι που είναι αυστηροί προοδεύουν μόνο μέχρι ένα ορισμένο σημείο, και συνήθως μόνο στην αρχή· συχνά, σταματούν στην απλή σωματική άσκηση. Στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, οφείλουμε να είμαστε καλοσυνάτοι, πράοι και υπομονετικοί.
Δεν μπορεί κανείς να εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών όσο εμμένει στα δικά του παράπονα.
Τα προσωπικά μας συμφέροντα περιπλέκουν υπερβολικά τη ζωή μας — δίνουμε προτεραιότητα στο ένα, μετά στο άλλο, και ούτω καθεξής. Νομίζουμε ότι, αν δεν κάνουμε σχέδια, δεν θα πετύχουμε τίποτα. Πρέπει να εργαζόμαστε ευσυνείδητα και χωρίς βιασύνη, διότι μέσα στη βιασύνη μας, ο Εχθρός μάς ρίχνει κάτω. Έτσι, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ίσως προσβάλαμε κάποιον ή θίξαμε τα συμφέροντα κάποιου άλλου, και κατά συνέπεια αμαρτάνουμε εις βάρος του πλησίον καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Ωστόσο, αμαρτάνοντας εις βάρος του πλησίον, αμαρτάνουμε εις βάρος του Θεού, διότι Εκείνος κατοικεί μυστηριωδώς παντού — σε κάθε ψυχή· επομένως, ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον πλησίον είναι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον Θεό.
Όταν οι πλησίον μας μοιράζονται μαζί μας τα προβλήματά τους, εμείς —που πλαστήκαμε από τον Κύριο με αγάπη, με Θεϊκή αγάπη— δεν μπορούμε παρά να συμμεριστούμε το βάρος τους και να συμπάσχουμε μαζί τους. Αν διαθέτουμε έστω και λίγη αγάπη, ακούμε προσεκτικά και προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις δυσκολίες τους· συμπάσχουμε με τον πόνο τους και όλα αυτά βαραίνουν την ψυχή μας.
Πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό το υπερβολικό βάρος, αλλά μόνο ο Κύριος μπορεί να μας ελευθερώσει, καθώς Εκείνος σηκώνει όλες τις ασθένειες και τις αδυναμίες μας. Οφείλουμε να στρεφόμαστε στον Κύριο με προσευχή και να παραμένουμε διαρκώς σε προσευχή μαζί Του· τότε, θα έρθει σε εμάς η ανακούφιση. Είναι σημαντικό να μην επωμιζόμαστε εμείς τις έγνοιες των πλησίον μας, αλλά να τις εμπιστευόμαστε στον Κύριο. Εκείνος θα τα αναλάβει όλα. Σε βαραίνουν οι σκέψεις για τους γύρω σου· πήρες κατάκαρδα μια προσβολή. Υποφέρεις από επιθέσεις, ενώ αν είχες αποφύγει την ανταπόδοση, θα είχες διατηρήσει την ειρήνη σου. Ό,τι κι αν είπαν ή όποια επίθεση κι αν εξαπέλυσαν, εσύ θα είχες διαφυλάξει την ειρήνη σου και οι επιθέσεις τους θα είχαν σκάσει σαν φούσκα από σαπούνι. Αν όμως ανταποδώσεις με τον ίδιο τρόπο — τότε ετοιμάσου, γιατί πρόκειται για πόλεμο! Γίνεσαι ακριβώς σαν κι αυτούς, πολεμώντας τους με τα ίδια ακριβώς όπλα, έτσι δεν είναι; Και όποιος διεξάγει πόλεμο δεν βρίσκει ανάπαυση· δεν υπάρχει ειρήνη στο πεδίο της μάχης — πρέπει κανείς να αγρυπνά διαρκώς, προσέχοντας από ποια κατεύθυνση μπορεί να εμφανιστεί ο εχθρός για να χτυπήσει. Στην αρχή φούσκωναν και φούσκωναν, αλλά μπροστά στη δική σου αφοπλιστική ειρήνη και αγάπη, έσκαγαν σαν φούσκα, και οι απειλές και οι επιθέσεις εξαφανίζονταν.
Οφείλουμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να γνωρίσει την πίστη του. Πρέπει να συνδράμουμε τον καθένα που αναζητά την αλήθεια —τον καθένα που αναζητά τον Θεό— στην αναζήτησή του αυτή. Εκείνος που περιμένει τη βοήθειά μας —όποια μορφή κι αν έχει αυτή η βοήθεια— γίνεται ο πλησιέστερος πλησίον μας. Πρέπει να φυλάττουμε την αληθινή Ορθόδοξη πίστη σαν την κόρη του οφθαλμού μας. Και είθε ο Θεός να μας αξιώσει να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, πού βρισκόμαστε και σε ποιον ανήκουμε.
Αρχιμανδρίτης Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 128
"Ὁ Οὐρανός τῆς Καλαμπάκας"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἡ Καλαμπάκα ἔγινε οὐρανός.
Ἀπὸ τὰ χαράματα, οἱ καμπάνες χτυποῦσαν χαρμόσυνα, καὶ ἡ πόλη ὁλόκληρη ξύπνησε μὲ ἀγαλλίαση. Ὁ Ἅγιος Βησσαρίων, ὁ πολιοῦχος, ὁ φύλακας, ὁ πατέρας τῆς πόλης, γιόρταζε σήμερα μὲ λαμπρότητα ἀνεπανάληπτη.
Ἐπίσκοποι, ἱερεῖς καὶ διάκονοι λαμπροφορεμένοι γέμισαν τὸ ναό. Τὰ χρυσοκέντητα ἄμφιά τους ἔλαμπαν σὰν ἀστέρια, τὰ θυμιατὰ ταλαντεύονταν ἀργά, καὶ ὁ ἀέρας μύριζε λιβάνι καὶ αἰωνιότητα.
Οἱ ψαλμωδίες ἀνέβαιναν κατανυκτικὲς καὶ πανηγυρικὲς μαζί, δάκρυα καὶ χαρὰ σὲ μία ἀνάσα. Κάθε φωνὴ ἦταν ἕνα κερί, κάθε κερὶ ἕνα ἀστέρι, κι ὅλα μαζὶ ἕνας γαλαξίας δοξολογίας.
Τότε συνέβη τὸ θαῦμα. Ὁ οὐρανὸς κατέβηκε στὴ γῆ καὶ ἡ γῆ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό. Ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι βρέθηκαν σὲ μία συγχορδία, ἀόρατη μὰ αἰσθητή, σὰν αὔρα ποὺ ἀγγίζει τὴν ψυχὴ καὶ τὴν κάνει νὰ ἀνατριχιάζει ἀπὸ χάρη.
Μιὰ γιαγιὰ στὴν πρώτη σειρὰ ἔκλαιγε ἀθόρυβα. "Ἐδῶ," ψιθύρισε, "ἐδῶ εἶναι ὁ Παράδεισος."
Κι εἶχε δίκιο.
Ἠθικὸ Δίδαγμα
Κάθε θεία λειτουργία εἶναι πύλη οὐρανοῦ. Ὅταν ἡ ψυχή μας ἀνοίγεται μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἑνώνονται, καὶ γευόμαστε ἐδῶ, τώρα, τὴν αἰώνια χαρὰ τοῦ Θεοῦ.
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 127.
"'Ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἠρεμίας"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Κάθομαι στὸ γνωστὸ καὶ ἀγαπημένο μου παγκάκι... Ἡ ἀλλαγὴ τῆς θερμοκρασίας μὲ ἀνάγκασε νὰ φορέσω τὴ ζακέτα μου, μὰ παράξενο· ἡ ψυχή μου δὲν κρυώνει. Μπροστά μου τὰ Μετέωρα ὑψώνονται ἥσυχα, σὰν πέτρινη προσευχὴ ποὺ αἰῶνες τώρα στέκεται ἀνάμεσα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανό. Ὁ νοῦς μου ταξιδεύει καὶ ἡ ψυχή μου δοξάζει τὸν Θεό. Τὰ χείλη μου ψελλίζουν προσευχές, τόσο χαμηλά, ὥστε μοιάζουν νὰ τὶς ἀκούει μόνο Ἐκεῖνος.
Κοιτάζω τοὺς βράχους. Τόσο μεγάλοι, τόσο ἀκίνητοι, κι ὅμως κάτω ἀπὸ τὸ φῶς μοιάζουν νὰ ἀναπνέουν. Ὁ οὐρανὸς ἁπλώνεται πάνω τους σὰν γαλάζιο πέπλο, ἐνῷ τὰ σύννεφα ταξιδεύουν ἀργά, σὰν λευκὲς σκέψεις. Πόση ἡσυχία μπορεῖ νὰ χωρέσει μέσα σὲ μιὰ εἰκόνα!
Κι ὕστερα σκέφτομαι τὴ δική μας ζωή. Ἐμεῖς βιαζόμαστε, ἐκεῖνοι στέκονται. Ἐμεῖς μιλοῦμε πολύ, ἐκεῖνοι σωπαίνουν. Ἐμεῖς ἀναζητοῦμε συνεχῶς κάτι καινούργιο, ἐνῷ οἱ πέτρες μοιάζουν νὰ μᾶς ψιθυρίζουν πὼς μερικὲς φορὲς τὸ σπουδαιότερο εἶναι νὰ μείνεις ἐκεῖ ὅπου βρίσκεσαι καὶ νὰ ἀκούσεις.
Στὰ Μετέωρα, ἡ πέτρα γίνεται ὕψος καὶ τὸ ὕψος γίνεται σιωπή. Καὶ μέσα στὴ σιωπή, ὁ ἄνθρωπος ἴσως συναντᾶ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό του. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ἠρεμία μιὰ κρυφὴ μορφὴ προσευχῆς; Δὲν εἶναι ἡ γαλήνη ἕνας τρόπος νὰ ἀφήνουμε τὸν Θεὸ νὰ ἀγγίζει ἐκεῖνα ποὺ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀγγίξουμε;
Ὁ ἥλιος χαμηλώνει. Οἱ σκιὲς μεγαλώνουν, μὰ τὸ φῶς δὲν χάνεται· ἁπλῶς ἀλλάζει θέση.
Κι ἐγὼ μένω γιὰ λίγο ἀκόμη στὸ παγκάκι μου.
Ἴσως ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς νὰ μὴν βρίσκεται σὲ ὅσα προλαβαίνουμε νὰ κάνουμε, ἀλλὰ σὲ ὅσα προλαβαίνουμε νὰ αἰσθανθοῦμε, ὅταν ἡσυχάσουμε. Γιατί, ὅταν σωπαίνει ὁ κόσμος μέσα μας, τότε μπορεῖ νὰ ἀκουστεῖ καθαρότερα ὁ Θεός.
Τι τρομερά λόγια: «η αγάπη θα ψυχρανθεί». Ισοδυναμεί με το να πει κανείς ότι η ίδια η ζωή θα σβήσει. Είναι σαν να λέει «το βδέλυγμα της ερημώσεως [θα σταθεί] στον άγιο τόπο».
Τι τρομερά λόγια: «η αγάπη θα ψυχρανθεί». Ισοδυναμεί με το να πει κανείς ότι η ίδια η ζωή θα σβήσει. Είναι σαν να λέει «το βδέλυγμα της ερημώσεως [θα σταθεί] στον άγιο τόπο». Το να είσαι χριστιανός σημαίνει να είσαι άνθρωπος γεμάτος αγάπη. Πού βρίσκεται η αγάπη στον κόσμο; Στην Εκκλησία του Χριστού. Αν δεν υπάρχει αγάπη στην Εκκλησία, τότε δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στον κόσμο... Ωστόσο, ακόμη και σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει τον Θεό, η ανθρώπινη αγάπη είναι πάντα παρούσα ως ένα φως που επιμένει — ως αυτό που επιτρέπει στην ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει.
Πού υπάρχει κυρίως αυτό το φως που επιμένει; Στην οικογένεια. Κι όμως, σήμερα, ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, γίνονται τα πάντα για να καταστραφεί η οικογένεια — και με μεγάλη επιτυχία, όπως βλέπουμε. Και πού αλλού εκδηλώνεται η ανθρώπινη αγάπη; Στις πιο οικείες και υψηλές σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Τι συμβαίνει τώρα; Αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν πεπρωμένο —το όνειρο της αδελφής ψυχής— αντικαθίσταται όλο και περισσότερο από αυτό που αποκαλείται «συντροφικότητα» ή «σχέση συνεργασίας», μια σχέση δηλαδή που είναι εύκολα αντικαταστάσιμη.
Τέλος, υπάρχουν τα παιδιά. Εκεί που υπάρχουν παιδιά, αναπόφευκτα πρέπει να υπάρχει αγάπη. Όποιος δεν αγαπά τα παιδιά έχει μια επικίνδυνα άρρωστη ψυχή — θανάσιμα άρρωστη. Κι όμως, αυτό έχει γίνει φαινόμενο ευρέως διαδεδομένο. Όλο και συχνότερα, τα παιδιά αντιμετωπίζονται απλώς ως μια ενόχληση...
Ο Κύριος μας λέει σήμερα ότι, μέσα σε αυτή τη φρίκη και το «βδέλυγμα της ερημώσεως στον άγιο τόπο» —όχι μόνο στην Εκκλησία, όπου η αγάπη ψυχραίνεται, αλλά σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος— «εκείνος που θα υπομείνει ως το τέλος, αυτός θα σωθεί»...
Είναι καθήκον μας, ως χριστιανοί, να σταθούμε ακλόνητοι μέχρι τέλους στα τελευταία προπύργια της Βασιλείας του Χριστού, εκεί όπου η αγάπη κυριαρχεί απόλυτα. Πρέπει να σταθούμε ακλόνητοι όπου μπορεί ακόμη να διατηρηθεί η αγάπη — τόσο μέσα στην Εκκλησία όσο και έξω από αυτήν, σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. «Η αγάπη θα ψυχρανθεί στους πολλούς», λέει ο Κύριος. Όμως δεν λέει ότι η αγάπη θα ψυχρανθεί σε *όλους*...
Υπάρχουν εκείνοι για τους οποίους η διατήρηση έστω και μιας σταγόνας της αγάπης που δόθηκε από τον Κύριο είναι πιο πολύτιμη από οτιδήποτε στον κόσμο — πιο πολύτιμη και από την ίδια τη ζωή... «Η αγάπη θα ψυχρανθεί». Όμως ο Κύριος δεν λέει ότι θα πεθάνει... «Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» — αλλά μόνο εν αγάπη.
Πρωθιερέας Αλέξανδρος Σαργκουνόφ
Οι άνδρες συχνά παραπονιούνται στους ιερείς ότι οι σύζυγοί τους δεν τους αγαπούν.
Οι άνδρες συχνά παραπονιούνται στους ιερείς ότι οι σύζυγοί τους δεν τους αγαπούν. Ωστόσο, ο ιερέας συχνά διαπιστώνει ότι ο άνδρας δεν κάνει τίποτα για να κερδίσει αυτή την αγάπη, αλλά απλώς την απαιτεί — σαν είδωλο που περιμένει θυσίες και λατρεία.
Τέτοιοι σύζυγοι πρέπει να κατανοήσουν ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουν την αγάπη της συζύγου τους είναι να την αγαπήσουν και εκείνοι· διότι στη ζωή, συνήθως λαμβάνουμε πίσω αυτό που δίνουμε: μίσος αντί μίσους, αγάπη αντί αγάπης.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι οι χριστιανοί σύζυγοι οφείλουν να αγαπούν τις συζύγους τους περισσότερο από τα κοσμικά τους καθήκοντα, καθώς δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιτυχία από μια ευτυχισμένη οικογένεια· αν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά στο σπίτι, όλα τα άλλα επιτεύγματα χάνουν το νόημά τους.
Οι οικογένειές μας αξίζουν το καλύτερο. Σήμερα, πάρα πολλοί από εμάς δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό στον έξω κόσμο, ενώ επιφυλάσσουμε το χειρότερο για το σπίτι μας. Γι' αυτό ακριβώς οι Πατέρες της Εκκλησίας μας διδάσκουν να εκτιμούμε τη συντροφιά των συζύγων μας πάνω απ' όλα και να προτιμούμε να βρισκόμαστε στο σπίτι μαζί τους παρά στη δουλειά. Σύζυγοι —και μελλοντικοί σύζυγοι— ας θυμηθούμε επίσης τα λόγια του συγχρόνου μας, Αντρέ Μωρουά: «Έχω κάνει μια επιλογή για όλη μου τη ζωή· από εδώ και στο εξής, στόχος μου δεν είναι να αναζητήσω κάποια που να με ευχαριστεί, αλλά να προσφέρω ευτυχία σε εκείνη που έχω επιλέξει...»
Ιερέας Αλεξέι (Young)
Στον γάμο, η χριστιανική αγάπη αρχίζει όταν......
Στον γάμο, η χριστιανική αγάπη αρχίζει όταν ο ενθουσιασμός, το πάθος και η εξιδανίκευση που υπήρχαν στην αρχή της σχέσης έχουν υποχωρήσει. Δεν σας συγκρατεί πλέον μαζί μόνο ο συναισθηματικός δεσμός —και μερικές φορές αυτό μοιάζει με καταστροφή, σαν κάτι να έχει χαθεί ανεπιστρεπτί ή να έχει καταρρεύσει· ωστόσο, στην πραγματικότητα, αυτή είναι ακριβώς η στιγμή που μπορεί να αρχίσει η χριστιανική αγάπη. Ή μπορεί και όχι· αυτό εξαρτάται από εσάς. Χριστιανική αγάπη είναι όταν οι άνθρωποι σταματούν να χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον και αρχίζουν, αντίθετα, να βοηθούν και να υπηρετούν ο ένας τον άλλον.
Είναι όταν οι «συναλλακτικές» δυναμικές —«σου έδωσα προσοχή, άρα τώρα πρέπει να μου δώσεις κι εσύ προσοχή»— δίνουν τη θέση τους στην προσπάθεια για μια σχέση κατά το πρότυπο του Θεού, για αυτοθυσία χάριν του άλλου. Αν και ο σύζυγος και η σύζυγος συμμερίζονται αυτή τη νοοτροπία, τότε, φυσικά, η αγάπη θα υπάρχει πραγματικά σε εκείνη την οικογένεια.
Πρωθιερέας Αλέξανδρος Νικολσκι
Αν νιώθεις να φουντώνει μέσα σου θυμός ή μίσος για κάποιον, επικαλέσου τη Μητέρα του Θεού:
Αν νιώθεις να φουντώνει μέσα σου θυμός ή μίσος για κάποιον, επικαλέσου τη Μητέρα του Θεού: «Κυρία μου, βοήθησέ με· είμαι αδύναμος, δεν μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου — θέλω να είμαι καλοσυνάτος, γι’ αυτό σε παρακαλώ, βοήθησέ με». Προσευχήσου με όλη σου την καρδιά και με δάκρυα· και τότε —όπως ακριβώς μια μητέρα σπεύδει αμέσως κοντά στο παιδί της όταν εκείνο κλαίει ή του συμβαίνει κάτι— έτσι και η Υπεραγία Μητέρα μας αγαπά και θα έρχεται πάντα να μας βοηθήσει.
⠀
Άγιος Δίκαιος Αλέξιος (Μετσέφ)
Στην τελευταία στιγμή του Μυστηρίου του Γάμου —πριν παραδώσει τον σταυρό στο ζευγάρι και τους στρέψει προς το εκκλησίασμα— ο ιερέας συνήθως απευθύνει τα εξής λόγια:
Στην τελευταία στιγμή του Μυστηρίου του Γάμου —πριν παραδώσει τον σταυρό στο ζευγάρι και τους στρέψει προς το εκκλησίασμα— ο ιερέας συνήθως απευθύνει τα εξής λόγια: «Κοιτάξτε ο ένας τον άλλον. Δεν είμαι εγώ, αλλά η Εκκλησία που μαρτυρεί σε εσάς ότι είστε βασιλιάς και βασίλισσα, Αδάμ και Εύα. Δεν είμαι εγώ, αλλά η Εκκλησία που μαρτυρεί σε εσάς ότι η τωρινή σας αγάπη και η καθαρότητα της σχέσης σας μπορούν να διατηρηθούν μέχρι το τέλος της επίγειας πορείας σας. Μην πιστεύετε εκείνους που, απογοητευμένοι από τις δικές τους εμπειρίες, επιδιώκουν να σας "φέρουν στη γη", μιλώντας για τον παροδικό χαρακτήρα των συναισθημάτων, για το αναπόφευκτο της κόπωσης στη σχέση ή για το αδύνατο της συζυγικής ευτυχίας. Να γνωρίζετε τούτο: ό,τι είναι αδύνατο για τους ανθρώπους, είναι δυνατό για τον Θεό. Και είναι δυνατόν, ακόμη και μετά από είκοσι πέντε ή σαράντα χρόνια, να κοιτάζετε ο ένας τον άλλον ακριβώς όπως κάνετε σήμερα».
Πρωθιερέας Μαξίμ Κοζλόφ
Μια ιστορική συνάντηση στην Τράπεζα της Μονής Σταυρονικήτα...
Μια ιστορική συνάντηση στην Τράπεζα της Μονής Σταυρονικήτα...
Όταν η βαθιά αγιορείτικη βιωματική θεολογία συναντά την υψηλή εκκλησιαστική διανόηση και την αυθεντική καλλιτεχνική δημιουργία.
Άνθρωποι που σφράγισαν τον 20ό αιώνα, μοιράζονται το ίδιο τραπέζι, το ίδιο ψωμί και τον ίδιο καημό για την Ορθοδοξία και την Παράδοση, κάτω από τα βλέμματα των Αγίων στις τοιχογραφίες.
Μια σπάνια στιγμή πνευματικής αρχοντιάς και αληθινής φιλίας στο Άγιον Όρος.
Στη φωτογραφία, από αριστερά προς τα δεξιά, διακρίνονται:π. Βασίλειος Γοντικάκης (ο εμβληματικός Αγιορείτης Γέροντας και θεολόγος)Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός (ο λόγιος Ιεράρχης και ποιητής)Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (ο σπουδαίος Θεσσαλονικιός λογοτέχνης και ζωγράφος)
«Η Εκκλησία δεν είναι ένα σύστημα, είναι ζωή.»
Τα βάσανα ενός δαίμονα (μια εξομολόγηση χωρίς ακροατή).
Τα βάσανα ενός δαίμονα
(μια εξομολόγηση χωρίς ακροατή)
+
Μου συνέβη κάτι — από εκείνα τα πράγματα για τα οποία δεν μιλάμε.
Στη δουλειά μας, οι ήττες δεν διαφημίζονται.
Βαφτίζονται «προσωρινά εμπόδια», «δυσμενές περιβάλλον» ή «ανθρώπινος παράγοντας».
Όμως εγώ ξέρω την αλήθεια: έχασα από έναν άνθρωπο.
Και δεν έχασα επειδή εκείνος δυνάμωσε, αλλά επειδή δεν λύγισε.
Τον είχα επιλέξει προ πολλού. Ήταν βολικός: τακτικός, πειθαρχημένος, έτοιμος να αρθρώσει τα σωστά λόγια για τον Θεό — και να τρέφει την κρυφή πεποίθηση ότι είχε κερδίσει το δικαίωμα να τα λέει.
Τέτοιοι άντρες καθοδηγούνται εύκολα· βαδίζουν πρόθυμα, απλώς προς τη λάθος κατεύθυνση.
Δεν βιαζόμουν.
Περπατούσα πλάι του σαν τη σκιά ενός τοίχου.
Τα τριάντα χρόνια είναι μεγάλο διάστημα, αλλά η αιωνιότητα διδάσκει υπομονή.
Δεν περίμενα την αμαρτία.
Η αμαρτία είναι ασήμαντη.
Περίμενα το *νόημα* της αμαρτίας.
Περίμενα τη στιγμή που θα πίστευε πως η πτώση είναι το τέλος.
Που θα έλεγε στον εαυτό του: «Δεν είμαι αυτός που νόμιζα πως ήμουν». Αυτή είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος γίνεται συνήθως δικός μου.
Και έπεσε.
Κοινότοπα... στην ακολασία... άθλια, χωρίς δικαιολογίες. Δεν χρειάστηκε καν να παρέμβω — απλώς αφαίρεσα τα εμπόδια.
Έμεινε μόνος με την εξάντλησή του και την κρυφή σκέψη ότι βρισκόταν ήδη «πάνω» από τέτοια πράγματα. Αυτό αποδείχθηκε αρκετό.
Τον πλησίασα με αυτοπεποίθηση. Ήταν η στιγμή μου.
Είπα όλα τα σωστά λόγια.
Απαρίθμησα τις συνέπειες.
Ανακάλεσα τα χρόνια που πέρασαν.
Του έδειξα το χάσμα ανάμεσα σε αυτόν που ήταν και σε αυτόν που είχε γίνει.
Μίλησα για τη ντροπή, για την αντίφαση, για το αδύνατον της επιστροφής.
Μίλησα τη γλώσσα της αλήθειας — αλλά χωρίς ελπίδα. Αυτή η γλώσσα πιάνει πάντα.
Όμως εκείνος άκουγε παράξενα. Δεν έφερε αντιρρήσεις. Δεν αναζήτησε δικαιολογίες. Κι όταν είπα:
«Δεν ανήκεις πια στον Θεό»,
εκείνος απάντησε:
«Ανήκω. Ακόμα και τώρα».
Αυτό ήταν το πρώτο χτύπημα.
Όχι δυνατό.
Όχι δραματικό.
Αλλά εύστοχο.
Συνειδητοποίησα πως δεν είχε αποδεχτεί το κύριο ζήτημα — το συμπέρασμά μου. Αναγνώριζε το γεγονός, αλλά αρνιόταν να αποδεχτεί την ετυμηγορία. Δέχτηκε να είναι αμαρτωλός, αλλά αρνήθηκε να γίνει *δικός μου*.
Προσπάθησα να τον οδηγήσω στην απόγνωση.
Παρουσίασα το παρελθόν ως σπαταλημένο κεφάλαιο.
Μετέτρεψα τη μνήμη σε κατηγορία.
Έκανα τα πάντα για να τον κρατήσω πεσμένο στο χώμα.
Γιατί ο άνθρωπος που είναι πεσμένος αποτελεί δικό μου έδαφος.
Όμως εκείνος σηκώθηκε.
Δεν πήγε προς το φως, ούτε προς την άνεση — αλλά σε έναν πνευματικό πατέρα.
Σε έναν άνθρωπο που ούτε θαυμάζει ούτε καταστρέφει, αλλά απλώς βοηθά τον άλλον να σταθεί ξανά στα πόδια του. Τους μισώ τέτοιους ανθρώπους.
Δεν παίζουν ούτε με τον φόβο ούτε με τη ματαιοδοξία.
Και ο πνευματικός πατέρας είπε μια φράση που κάνει το κενό μέσα μου να τρέμει μέχρι σήμερα:
«Τα κατέστρεψες όλα. Ξεκίνα από την αρχή».
Καταλαβαίνεις;
Όχι «όλα τελείωσαν».
Όχι «δεν είσαι τίποτα».
Αλλά — «ξεκίνα».
Εκείνη τη νύχτα, συνέβη κάτι που θεωρώ προσωπική καταστροφή.
Ο Χριστός εμφανίστηκε σε αυτόν.
Όχι ως επιβράβευση. Όχι ως δικαίωση. Αλλά ως Εκείνος που πιάνει τον πεσμένο από το χέρι — χωρίς να τον κρίνει.
Και τότε κατάλαβα τη φύση της τραγωδίας μου.
Μπορώ να οδηγήσω έναν άνθρωπο στην πτώση.
Μπορώ να τον κάνω αμαρτωλό.
Μπορώ να τον μάθω να μισεί τον εαυτό του.
Όμως είμαι ανίσχυρος απέναντι σε εκείνον που δεν μετατρέπει την ήττα σε οριστική ετυμηγορία για τον εαυτό του.
Η δύναμή μου βρίσκεται στην απόγνωση.
Και η σωτηρία τους βρίσκεται στο θάρρος να ξεκινήσουν από την αρχή.
Από τότε, κουβαλώ αυτή την ήττα μέσα μου. Δεν καίει. Είναι κρύα. Είναι σιωπηλή.
Δεν φοβάμαι τους δίκαιους.
Φοβάμαι εκείνους που πέφτουν — και πηγαίνουν να εξομολογηθούν.
Γιατί κάθε τέτοιος άνθρωπος μου θυμίζει τη δική μου μη αναστρέψιμη κατάσταση.
+
Ι. Τυχόν
2017. Άθως
.
«Πατερικόν σε Παραβολές»
Ο προημερών κοιμηθείς ηγούμενος Χρυσόστομος Ταβουλαρέας διηγείται θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ἰορδανίτου!!!
Ο προημερών κοιμηθείς ηγούμενος Χρυσόστομος Ταβουλαρέας διηγείται θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ἰορδανίτου.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2026 «ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ» ο αγαπημένος γέροντας Χρυσόστομος Ταβουλαρέας. Καλὸ Παράδεισο, ὁ Θεὸς να αναπαύσει την ψυχή του στὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ.
Πολλοὶ λένε οτι ο Οσιος Γεράσιμος ο Ἱορδανίτης ακουει πολὺ γρήγορα τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς κάνει καλά. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ πολλοὺς ονομάζεται «Ο Αγιος Εξπρές». Ειναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορει στήν Ιερά Μονή Ὁσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στήν Ιεριχώ ανάμεσα στοὺς προσκυνητὲς καὶ στοὺς αλλους πιστούς, συνομιλει μαζί τους, τοὺς παρηγορεῖ, τοὺς ενθαρρύνει, τοὺς θεραπεύει καὶ σκορπίζει παντοῦ τὴν ἀγάπη του. Ὁ ἡγούμενος, ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, διηγεῖται τά πιὸ κάτω θαῦματα:
Θεραπεία δωδεκάχρονου μὲ υψηλὸ πυρετό
«Πρὶν εἴκοσι χρόνια περίπου ἦρθε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ διάκονος Εἰρηναῖος τῆς μονῆς Σινᾶ. Εἶχε μαζί του καὶ ἕνα δωδεκάχρονο ἀγόρι ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ φοιτοῦσε στὴ σχολὴ τῆς Σιών. Ἦταν Σάββατο ἀπόγευμα, ἤμουν πολὺ κουρασμένος καὶ ζύμωνα, διότι δὲν εἶχα πρόσφορο γιὰ τὴν λειτουργία τῆς Κυριακῆς. Ξαφνικὰ τὸ παιδὶ παρουσίασε πολὺ ψηλὸ πυρετό, εἶχε φοβεροὺς πονοκεφάλους καὶ ἀνυπόφορους πόνους. Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. Ὄχημα δὲν εἶχα, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μηχανάκι, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πάρω στὸν γιατρὸ καὶ ἤμουν σὲ ἀπελπιστικὴ κατάσταση. Προσευχήθηκα στὸν Ἅγιο νὰ κάνει τὸ παιδὶ καλά. Κατὰ τὶς ἕνδεκα ἡ ὥρα ὁ διάκος καὶ τὸ παιδὶ ἀποκοιμήθηκαν. Ἐγὼ ἤμουν κατακουρασμένος, εἶχα τὰ ψωμιὰ στὸ φοῦρνο, σκεφτόμουν τὴν λειτουργία τῆς ἑπόμενης μέρας καὶ παρακαλοῦσα θερμὰ τὸν Ἅγιο νὰ κάνει καλὰ τὸ ἄρρωστο παιδί. Σὲ μιὰ στιγμὴ ὁ διάκος ἀκούει τὴν πόρτα νὰ κτυπᾶ. Σηκώνεται, κοιτάζει, δὲν ἦταν κανένας. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε καὶ πήγαμε μαζὶ στὸ δωμάτιό τους. Τοῦ εἶπα ὅτι ὁ Ἅγιος θὰ ἤτανε. Δὲν πρόλαβα νὰ τελειώσω τὴν κουβέντα καὶ τὸ παιδί, ἐκεῖ ποὺ παραμιλοῦσε, ξύπνησε καὶ μοῦ εἶπε: «Γέροντα, ἔγινα μούσκεμα. Ἕνας παππούλης ἔριξε ἀπάνω μόνο ἕναν τενεκὲ νερό». Τοῦ ἔβγαλα τὸ φανελάκι καὶ τὸ σκουπίσαμε μὲ τὴν πετσέτα. Σὲ πέντε λεπτὰ κοιμήθηκε ἥσυχο, χωρὶς πυρετὸ καὶ τὸ πρωὶ ἦταν τελείως καλά».
Ὁ Ἅγιος προσφέρει φρουτα στοὺς προσκυνητές του
Ὁ ἡγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει: «Μιὰ φορὰ ἦταν ἐδῶ, στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἕνα γκρουπ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἕναν δεσπότη -Διονύσιο τὸν λέγανε- ἀπὸ μιὰ περιοχὴ τῆς Μακεδονίας. Εἶχε ἔρθει μὲ φοιτητὲς τῆς θεολογίας. Εἰδοποιήσανε ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ οτι ἔρχονται κι ἂν μποροῦσα νὰ τοὺς ἑτοιμάσω φάβα (διότι ἐγὼ συνηθίζω νὰ ψήνω φάβα γιὰ τὸν κόσμο). Ὅταν μπήκανε μέσα στὸ μοναστήρι ειπα στὸ δεσπότη: «Δεσπότη μου, νὰ μὲ συγχωρέσεις, αλλὰ δὲν ἔχω φροῦτο νὰ φᾶτε μετὰ τὴ φάβα». Σὲ λίγο μπαίνει ἕνας στρατιώτης μ᾿ ἕνα κασόνι πορτοκάλια καὶ λέει: «Ἀμπούνα, (Γέροντα) πάρε αὐτὰ τὰ πορτοκάλια». Ἐγὼ ἀπόρησα, διότι ἔφυγε ἀμέσως καὶ πῆγα νὰ δῶ ἀπὸ ποιὸ στρατόπεδο εἶναι. Βγαίνω ἔξω, κοιτάζω ἀπὸ δῶ, κοιτάζω ἀπὸ κεῖ, τίποτα. Ἄφαντος ὁ στρατιώτης. Φωνάζω ἕναν ἐργάτη καὶ τὸν ρωτάω ποῦ πῆγε ὁ στρατιώτης. Αὐτὸς ἀπορεῖ καὶ μοῦ λέει ὅτι δὲν εἶδε κανένα στρατιώτη νὰ μπαίνει στὸ μοναστήρι. «Πῶς δὲν μπῆκε», τοῦ λέω. «Νά τὰ πορτοκάλια». Αὐτὸς ἔμεινε κόκαλο καὶ λέει: «Δὲν μπῆκε κανείς. Ἐγὼ ἐδῶ ἤμουνα, στὴν πόρτα. Δὲν ἦρθε κανένας, οὔτε φάνηκε κανένα τζίπ». Μπῆκα μέσα καὶ εἶπα στὸ δεσπότη ὅτι ὁ Ἄραβας δὲν εἶδε κανένα νὰ μπαίνει. Ὅλοι ἀπόρησαν καὶ εἶπαν ὅτι τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους. Βγαίνουν ὅλοι ἔξω -ἕνα λεπτὸ εἶχε περάσει – δὲ βλέπουν τίποτα. Κι αὐτοκίνητο νὰ ἦταν, δὲ θὰ προλάβαινε ν᾿ ἀπομακρυνθεῖ. Φρόντισε ὁ Ἅγιος καὶ ἔστειλε φροῦτα.
Θαυματουργικὴ ἀνεύρεση νεροῦ γιὰ τὸ μοναστήρι
Ο ηγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει τὴ διήγησή του, φέρνοντας στὸ νοῦ του ἀκόμα ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου. Τὸ πηγάδι στὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ εἶχε πολὺ λίγο νερό, ποὺ ἔπιανε ἀπὸ τὴ βροχή. Γι᾿ αὐτὸ ζήτησα καὶ μοῦ ἔδωσαν οἱ Ἑβραῖοι λίγο νερό. Καὶ πάλι ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ μοναστηριοῦ. Ἔτσι ἀποφάσισα νὰ σκάψω σ᾿ ἕνα διπλανὸ χείμαρρο, οπου ειχα ἀκούσει ὅτι ὑπῆρχε παλιὰ νερό. Σκάβαμε τρεῖς εργάτες. Ο Σαμίρ, ἕνας Ἄραβας ποὺ εἶχα ἐδῶ ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἕνας προσωρινὸς ἐργάτης καὶ ἐγώ. Αφου κατεβήκαμε εἴκοσι τρία μέτρα βάθος δὲ βρήκαμε οὔτε ἴχνος νεροῦ. Θυμαμαι ηταν μεσημέρι. Ἤμουν κατακουρασμένος καὶ στενοχωρημένος καὶ κάθισα κάτω ἀπὸ ενα αγριόδεντρο, γιὰ νὰ ξεκουραστῶ λιγάκι.
Τότε εἶπα: «Ἅγιε μου Γεράσιμε, φαίνεται ὅτι δὲν θέλεις νὰ βροῦμε νερό. Ἂν δὲν τὸ βροῦμε καὶ σήμερα θὰ τὸ κλείσω τὸ πηγάδι».
Δουλεύαμε μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο. Σκάβαμε μὲ τὴν τσάπα καὶ τὸν κασμὰ καὶ καθαρίζαμε μὲ τὸ φτυάρι, γιὰ νὰ κατεβοῦμε κάτω. Ἐκείνη τὴν ὥρα σκάβανε κάτω δύο ἐργάτες κι ἐγὼ ἤμουν ἀπάνω καὶ ἄδειαζα τοὺς κουβάδες. Μοῦ φωνάζουν: «Ἀμπούνα, ἔλα κάτω γιατὶ βρήκαμε χαλίκι». Εἴχανε βρεῖ μόνο χῶμα, χωματόπετρα. Σηκώθηκα ἀμέσως. Κατεβαίνω κάτω, παίρνω ἀμέσως τὸν κασμὰ καὶ ἀρχίζω μόνος μου νὰ σκάβω. Ἔσκαβα, ἔσκαβα, ἔσκαβα, κατέβηκα γύρω στὸ μισὸ μέτρο καὶ παρατήρησα ὅτι ὅλο καὶ πιὸ βρεγμένο ἦταν τὸ χαλίκι. Στὸ ἑνάμισι μέτρο βρήκαμε τὸ νερό. Πιστεύω πὼς ἦταν ὁπωσδήποτε θαῦμα τοῦ Ἁγίου. Ἂν δὲν τὸν παρακαλοῦσα καὶ δὲν συνεχίζαμε τὸ σκάψιμο, τὴν ἄλλη μέρα θὰ τὸ ἔκλεινα τὸ πηγάδι, διότι ἦταν καὶ παράνομο. Οἱ Ἑβραῖοι ἀπαγορεύουν ν᾿ ἀνοίξεις πηγάδι ἢ νὰ κτίσεις κάτι χωρὶς ἄδειες, γι᾿ αὐτὸ κι ἔχω πάντα προβλήματα. Μεγαλύτερο θαῦμα τοῦ Ἁγίου εἶναι ποὺ τὸ νερὸ ἦταν καθαρὸ καὶ γλυκό. Στὴν περιοχὴ αὐτὴ τὰ νερά, ἐπειδὴ εἶναι κοντὰ ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, εἶναι ὄχι μόνο ἁλμυρά, ἀλλὰ λύσσα, ἔχουν θειάφι καὶ μυρίζουν σὰν κλούβια αὐγά.
Παρουσία τοῦ Ἁγίου στὸ ναό του
Πρὶν δώδεκα χρόνια περίπου ὁ ἡγούμενος εἶχε πάει στὴν Ἑλλάδα. Στὸ μοναστήρι βρισκόταν μιὰ ρουμάνα καλογριά, ἡ Μαρία, ὁ Ἀσὰμ ὁ ἄραβας, μικρὸ παιδὶ τότε καὶ δίπλα στὴ σπηλιὰ ἡ γερόντισσα Χριστοδούλη. Κάθε νύκτα ἀκούγανε τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γερασίμου νὰ ἀνοίγει καὶ νὰ κλείνει. Πήγαινε ἡ Μαρία νὰ δεῖ ποιὸς ἦταν καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἀσάμ, ποὺ γύριζε στὸ μοναστήρι, κοίταζε καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος γύρισε στὸ μοναστήρι τὸν ρωτήσανε: «Γέροντα, ποιὸς ἀνοιγοκλείνει τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας κάθε βράδυ;». Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος εἶναι, ποιὸς ἄλλος νὰ εἶναι;». Ὁ Ἅγιος ἐκτελοῦσε χρέη φύλακα τοῦ μοναστηριοῦ, ὅταν ἀπουσίαζε ὁ ἁγιοταφίτης φύλακάς του. Ἐπίσης μέσα στὸ μοναστήρι πάρα πολλοὶ ἔνιωσαν μιὰ θαυμάσια εὐωδία, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ περιγράψουν μὲ λόγια.
kimintenia.com
Συντάκτης filippiaven orthodoxia.gr
Παρακλητικός Κανών εις την Αγίαν Σοφίαν και τας θυγατέρας της Ελπίδα, Πίστι και Αγάπη .Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση διδασκάλου.
῾Αγία Σοφία καί αἱ τρεῖς θυγατέρες της.
(17 Σεπτεμβρίου)
Η
ἁγία Σοφία καί οἱ τρεῖς κόρες της Πίστη,
Ελπίδα καί ̉̉Αγάπη, ἔζησαν τόν 2ο αἰ. στή
Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία. ῾Η ῾Αγία Σοφία γεννήθηκε στό Μιλάνο. Μετά τήν κοίμηση τοῦ
συζύγου της μετακόμισε στή Ρώμη μέ τίς κόρες της. ̉Εκεῖ ἀνέθρεψε τίς κόρες της
σύμφωνα μέ τίς ἐπιταγές τῆς χριστιανικῆς πίστις. Τίς ἔδωσε μάλιστα ὡς ὀνόματα τίς
βασικές χριστιανικές ἀρετές, δηλαδή: πίστι, ἐλπίδα καί ἀγάπη.
Τήν
περίοδο ἐκείνη, τό κράτος καταδίωκε τούς Χριστιανούς μέ ιδιαίτερη σκληρότητα. Οἱ
κόρες τῆς ῾Αγίας Σοφίας (ἡ μεγαλύτερη ἦταν μόλις 12 ἐτῶν καί ἡ μικρότερη 9)
συνελήφθησαν, ἀνακρίθηκαν καί βασανίστηκαν. Καμία ἀπό τίς ἁγίες μάρτυρες δέν
δίστασαν στήν πίστι τους καί ἡ μητέρα τους, ἡ ἁγία Σοφία, ὅταν τίς βασάνιζαν τίς
ἐνθάρρυνε στόν ἀγώνα τους καί τίς παρότρυνε νά μή φοβοῦνται τά βασανιστήρια. Οἱ
τρεῖς θυγατέρες τῆς ἁγίας Σοφίας ὑπέστησαν φοβερά βασανιστήρια˙ ξυλοκοπήθηκαν
τόσο ἄγρια πού ἀποκόπηκαν μέλη τοῦ σώματός τους. Τίς ἔρριξαν στη φωτιά ἀλλ῾ ὅμως
δέν ἔπαθαν τίποτα, στή συνέχεια τίς ἔρριξαν σέ ἕνα καζάνι μέ βραστή πίσσα. ̉̉Αλλ̉
ὦ τοῦ θαύματος, ὅπως ἡ φωτιά δέν τίς ἔβλαψε ἔτσι καί τό καζάνι ψύχθηκε ἀπροσδόκητα. Μετά ἀπό αὐτό
οἱ ἅγιες Πίστις, ̉Ελπίς καί ̉Αγάπη καταδικάστηκαν
σέ ἀποκεφαλισμό.
῾Η
ίδια ἡ ῾Αγία Σοφία ἔθαψε τίς κόρες της καί ἀνεχώρησε διά τόν Κύριο τήν τρίτη ἡμέρα
μετά τόν θάνατό τους. ῾Η ἁγία Σοφία τιμᾶται ἐπίσης ὡς μάρτυρας, διότι ὑπέφερε
γιά τόν Χριστό ὄχι μέ τό σῶμα της, ἀλλά μέ τήν καρδιά της.
Πολυάριθμα
θαύματα γίνονται μέ τίς πρεσβεῖες τῶν ῾Αγίων.
῾Η μνήμη τῆς ἁγίας Σοφίας καί τῶν τριῶν θυγατέρων της ἐορτάζεται στίς 17 Σεπτεμβρίου.
Παράκλητικὸς Κανὼν
εἰς τὴν ῾Αγίαν
Σοφίαν καὶ τὰς θυγατέρας της
̉Ελπίδα, Πίστι καὶ ̉Αγάπη
Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση
διδασκάλου
Εὐλογήσαντος
τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλμὸς
ρμβ´ (142ος) καὶ εὐθὺς ὁ Χορὸς σὲ Ἦχον δ´ λέγει τὸ: Θεὸς Κύριος,...
(τετράκις) καὶ εἶτα τὰ
παρόντα Τροπάρια.
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τὰς
θυγατέρας τῆς Σοφίας τιμῶμεν* καὶ τῇ μητρί αὐτῶν σεμνῶς ἀνυμνοῦμεν* τῶν ̉Ορθοδόξων πάντες οἱ χοροὶ εὐλαβῶς* κράζοντες
καὶ λέγοντες˙* καλλιπάρθενοι κόραι,* ῥύσατε καὶ σώσατε* ̉Οθροδόξους ἐκ πλάνης* καὶ θεραπεύσατε πάντας ἡμᾶς*
ἐκ καρκίνου καὶ λοίμης, μακάριαι.
Δόξα
Πατρὶ ... ̉Απολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου
...
Τὰς
τρεῖς ἐνδόξους Παρθένους, τὰ τῆς Σοφίας βλαστήματα,* Πίστιν, ̉̉Ελπίδα, ̉Αγάπην, ὕμνοις ἐνθέοις τιμήσωμεν.* ῾Ρωσθεῖσαι
γὰρ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ,* ὑπέμειναν βασάνους ἀλγεινὰς* καὶ τῷ ξίφει ἐκτμηθεῖσαι
τὰς κεφαλὰς* μαρτυρικοῖς ἐστέφθησαν στεφάνοις.* Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι αὐτάς,*
δόξα τῷ ταύτας δοξάσαντι,* δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ αὐτῶν πάσιν ἰάματα.
Καὶ νῦν … Θεοτοκίον.
Οὐ
σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς
δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ
σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων
κινδύνων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν,
Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ
δούλους σώζεις ἀεὶ* ἐκ
παντοίων δεινῶν.
῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.[1]
ᾨδὴ
αʹ ῾Υγρὰν διοδεύσας.
Σοφίᾳ
προσπέσωμεν, ἀδελφοί,* ̉Ελπίδι καὶ Πίστει* καὶ ̉Αγάπῃ, τῇ πανσθενεῖ,* ἵνα ὑγιείαν τε καὶ
ρώμην* τῇ μεσιτείᾳ αὐτῶν ἀπολαύωμεν.
῏Ω
μῆτερ ἁγία καὶ θαυμαστή,* Σοφία θεόφρον, ̉Ορθοδόξων καταφυγή˙* θεράπευσον τάχος
σοῦ ἱκέτας* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων, Πάνσεμνε.
Τὰ
τέκνα μου φύλαττε, ἀγαθή,* Σοφία, ἐκ πάσης θλίψεώς τε καὶ συμφορᾶς* καὶ δώρισον
πᾶσι τοῖς αἰτοῦσι* τέλη τοῦ βίου ἀνώδυνα, ἄμωμε.
Θεοτοκίον.
῾Ημέραν
καὶ νύκταν, ὦ Θαυμαστή,* Δεσπότου τὸ σκεῦος,* ἱκετεύω σε ταπεινῶς,* δυσώπει Υἱόν
Σου, Θεοτόκε,* ἵνα ῥυσθῶμεν ἐκ νόσων καί θλίψεων.
ᾨδὴ
γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος ...
῾Ρυπαρὸς
ἀνεδείχθην ὁ τάλας καὶ ἄσωτος,* Σοφία, μητέρων ἡ δόξα καὶ θεῖον καύχημα,*
θεράπευσόν μου ταχεὶ ἐκ τῶν παθῶν τῶν ποικίλων* καὶ παράσχου, Κόρη, μοι* τὴν
προστασίαν σου.
῾Ικετεύομεν
πάντες, περικαλλὴ μέλαθρα,* τοῦ πανευκλεούς Βασιλέως καὶ Πανοικτίρμονος,*
παύσατε πόνους, σεμναί,* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων* τοῦ δολίου δράκοντος,* ρύσατε
ἅπαντας.
̉Αθλοφόροι
παρθένοι, τὸν πλαστουργὸν Κύριον* καὶ ποιητὴν πάντων, ὦ κόραι, καθικετεύσατε,* ἵνα
ῥυσθῶμεν ταχεὶ* ἐκ πάσης ἀτασθαλίας* καὶ ἐκ τῆς κολάσεως,* σμῆνος θεόλεκτον.
Θεοτοκίον.
Νῦν
προστρέχω ὁ τάλας σεμνοπρεπῶς, Δέσποινα,* καὶ χείρας ἱκέτιδας αἴρω, σοι
μητροπάρθενε˙* ρῦσαί με τάχος, σεμνή,* ἐκ τῆς ὀργῆς τῆς δικαίας* τοῦ Υἱοῦ σου ῎Αχραντε*
κόρη Πανύμνητε.
Διάσωσον*
ἡμᾶς ἐκ νόσων ποικίλων,* σεμνὴ Σοφία,* ὅτι πάντες ἱκετικῶς πρός Σε
καταφεύγομεν,* ὡς ἄῤῥηκτον τεῖχος καὶ προστασία.
̉Επίβλεψον*
ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν* καὶ ἴασαι
τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις
καὶ τὸ Κάθισμα. ῏Ηχος βʹ. Πρεσβεία Θερμὴ ...
Πρεσβείας
ὑμῶν ποθοῦμεν, τρισμακάριστοι,* διὸ οἱ πιστοὶ ἐν πόθω ἀνακράζομεν˙* τὰς ψυχᾶς ἡμῶν
ῥύσατε* ἐκ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως* ̉Ελπὶς ὀλβία, Πίστις θαυμαστή, ὡς καὶ ̉Αγάπη, πάντων τὸ σέμνωμα.
ᾨδὴ
δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε ...
Πρός
σε, μάρτυς, κατέφυγον,* ̉Αγάπη θεόφρον καὶ τρισμακάριστε,* καὶ σοῦ δέομαι ὁ ἄθλιος*
ὑγιείαν δώρησόν μοι ἄτρωτον.
῾Ο
λαὸς ἱκετεύει σε,* Σοφία τρισόλβιε καὶ πανάριστε,* σκέπε πάντας καὶ διάσωζε* ἐκ
κινδύνων καὶ θλίψεων, ἔνδοξε.
Θεόν,
μάρτυς, ἠγάπησας* καὶ αὐτοῦ τοῖς ἴχνεσιν ηκολούθησας˙* διὸ ἔλαβες τὸ δώρημα* τοῦ
παρέχειν ἰάσεις τοῖς πάσχουσιν.
Θεοτοκίον.
῾Ως
λαμπάς, τρισμακάριστε,* σὺ φωτίζεις, ένδοξε, τὴν διάνοιαν* καὶ θερμαίνεις τὰς
ψυχάς ἡμῶν,* φωτοφόρε κόρη, ἀειιπάρθενε.
ᾨδή
εʹ. Φώτισον ἡμᾶς ...
Ψάλλομεν
σεμνῶς* ᾠδάς, μάρτυς, παρακλήσεως* καὶ σοι, Πίστει, δεόμεθα θερμῶς,* χαρὰν
παράσχου ἡμῖν* τοῖς εἰς σὲ προστρέχουσιν.
῞Ύμνους
καὶ ᾠδὰς* ἀναμέλπομέν σοι, πάνσεμνε* μάρτυς, ̉Αγάπη τῶν θαυμάτων ἡ πηγή,* ὡς καὶ προπύργιον
ἄριστον,* τῶν ὑμνοῦντών σε.
Χάριζε
ἀεὶ* τοῖς προστρέχουσι μετάνοιαν,* καὶ τοῖς δεινῶς χειμαζομένοις, ̉Ελπίς,* τὴν
σῆ βοήθειαν παράσχου τάχος, πάνσεμνε.
Θεοτοκίον.
῎Ηνοιξας
ἡμῖν* παραδείσου πύλας, ῎Αχραντε,* καὶ ἠλευθέρωσας ἡμᾶς ἀληθῶς,* ἐκ τῆς κατάρας
τοῦ νόμου,* Παρθένε ἄφθορε.
ᾨδὴ
στ’ . Τὴν δέησιν ...
Σωτήρα
καὶ Λυτρωτὴν καὶ Κύριον* ἱκετεύσατε ἀπαύστως, παρθένοι,* Πίστις, ̉Ελπὶς καὶ ̉Αγάπη θεόφρον,* τῆς ἐκκλησίας ἀστέρες
πολύφωτοι,* δεόμεθα, ὦ θαυμασταί,* ἐκ ποικίλων παθῶν ἡμᾶς σώσατε.
Μαρτύρων
καὶ τῶν πιστῶν ὑμεῖς κλέος* ἀνεδείχθητε ἐν ῾Ρώμη τὸ πάλαι,* Πίστις, ̉Ελπίς καὶ ̉Αγάπη τρισμάκαρ,* τῶν ̉Ορθοδόξων ἡ δόξα καὶ σέμνωμα,* δωρήσατε ἡμῖν,
ἀγαθαί,* ὑγιείαν καὶ ῥώμην, τρισόλβιοι.
῾Ο
τάλας ὑμῖν προσπίπτω, ὦ κόραι,* καὶ ἐν δάκρυσι ὑμᾶς ἱκετεύω,* Πίστις, ῾Ελπὶς καὶ
῾Αγάπη παμμάκαρ,* σώσατε τάχος ἐμὲ τὸν ἀνάξιον* ἐκ πάντων τῶν διαπλοκῶν* καί
παγίδων τοῦ ὄφεως, ἔνδοξαι.
Θεοτοκίον.
῾Υμνοῦσί
σε τῶν ἀγγέλων αἱ τάξεις* ὡς καὶ πλήθη ̉Ορθοδόξων, Παρθένε,* καὶ ἱκετεύουσι
πάντες, ὦ νύμφη,* ἵνα ῥυσθῶσι ἐκ πόνων καὶ θλίψεων* καὶ φύλαττε, ὦ θαυμαστή,* ἐκ
παγίδων τοῦ ὄφεως ἅπαντας.
Διάσωσον*
ἡμᾶς ἐκ νόσων ποικίλων,* σεμνὴ Σοφία,* ὅτι πάντες ἱκετικῶς πρός Σε
καταφεύγομεν,* ὡς ἄῤῥηκτον τεῖχος καὶ προστασία.
῎Αχραντε*
ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον,*
ὡς ἔχουσα μητικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις
καὶ τὸ Κοντάκιον. ῏Ηχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
῾Υμᾶς,
μαρτύρων, χορὲ Θεοσύλλεκτε,* ἡ ἐκκλησία ὡς μήτηρ φιλόστοργος* ἀγαλλομένη τιμᾶ
καὶ εὐφραίνεται,* ὑμῶν τοὺς θείους ἀγώνας κηρύττουσα,* δι̉ ὧν τοὺς στεφάνους ἐκτήσατε.
Καὶ
εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δʹ.
Δίκαιος
ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται. (δίς)
Στίχος: Πεφυτευμένος
ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.
Δίκαιος
ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.
῾Ο
῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι …
῾Ο Χορός:
Κύριε ἐλέησον (τρίς)
῾Ο ῾Ιερεύς:
Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….
῾Ο Χορός: Καὶ
τῷ Πνεύματί σου.
῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ
κατὰ Ματθαῖον ἁγίου...
῾Ο Χορός:
Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.
Εἶπεν ὁ
Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς˙ Ἰδού, ἐγὼ ἀποστέλλω
ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων˙ γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις, καὶ ἀκέραιοι ὡς
αἱ περιστεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ παραδώσουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς
συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς. Καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας
δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ, εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν.
Ὅταν δὲ παραδιδῶσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσητε˙ δοθήσεται γὰρ ὑμῖν
ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, τί λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα
τοῦ Πατρὸς ἡμῶν, τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς
θάνατον, καὶ πατὴρ τέκνον˙ καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς, καὶ θανατώσουσιν
αὐτούς. Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑ-πὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς
τέλος, οὗτος σωθήσεται.
῾Ο Χορός:
Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.
Δόξα
Πατρὶ …
Ταῖς
τῶν σῶν Μαρτύρων πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ
νῦν …
Ταῖς
τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος: Ἐλέησόν
με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β´. Ὅλην
ἀποθέμενοι.
Τοῦ
Χριστοῦ τὰ σφάγια καὶ ἐκκλησίας τὴν δόξαν* οἱ πιστοί δοξάσωμεν καὶ αὐτὰς
τιμήσωμεν ἀγαλλόμενοι˙* Πίστιν τὴν ἔνδοξον, τὴν σεπτὴν ̉Ελπίδα καὶ ̉Αγάπην τὴν Θεόφρονα˙* Χριστιανῶν εἰσί πᾶσαι
καταφύγια ἄριστα˙* ῥύσατε ἡμᾶς ἅπαντας* νόσων λοιμωδῶν, τρισμακάριστοι* κόραι τῆς
Σοφίας,* τὸν Πλάστην καὶ τὸν Κτίστην τοῦ παντὸς* καθικετεύουσαι, ῞Αγιαι,* ̉Ορθοδόξων σέμνωμα.
῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον
ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου …
῾Ο χορός:
Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)
῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει
καὶ οἰκτιρμοῖς …
ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...
Πειρασμοί
τε ποικίλοι* ὡς καὶ νόσοι ἐκύκλωσάν με, Σοφία σεμνή,* ἀλλ̉ ἐκ τούτων ἐῤῥύσθην τῇ
σῇ δυνάμει, μῆτερ,* διὸ ᾄδω ὁ ἄθλιος˙* ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.
῾Ο
ἀχρεῖος ἱκέτης,* σοι προσφεύγω, Σοφία, ῾Ρώμης τὸ καύχημα* καὶ δέομαι ἀπαύστως* ἐγκράτειαν
τῆς γλώσσης* ταῖς σαῖς εὐχαῖς χορήγησον* τοῖς σε ὑμνοῦσιν πιστῶς,* ἐν τάχει,
Θεοφόρε.
Θελητὴν
τοῦ ἐλέους,* σὺ ἠγάπησας ὄντως, ̉Αγάπη ἔνδοξε,*
καὶ ἔδωκας προθύμως* Αὐτῷ τῇ σῇ καρδίᾳ* διὸ τέθνηκας ᾄδουσα˙* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν*
Θεός, εὐλογητός εἶ.
Θεοτοκίον.
῾Ως
μητέρα τοῦ Πλάστου* σὲ τιμῶμεν πρεπόντως, ὦ Θεοδόξαστε,* καὶ σπεύδομέν σοι
πάντες* προθύμως Θεοτόκε,* καὶ ἐν δάκρυσι ψάλλομεν˙* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς
εἶ.
ᾨδὴ
η’ . Τὸν Βασιλέα ...
῾Ο
ἐν κινδύνοις καὶ δυσπραγία ποικίλη* εὐρεθείς, ὦ Σοφία Θεόφρον,* πρός σε
καταφεύγω,* ὁ ἄθλιος, ἱκέτης.
῞Αγιαι
κόραι,* ̉Ελπίς, ̉Αγάπη καὶ Πίστι* ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος καὶ δόξα,* μετάνοιαν δότε*
ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις.
Νέκρωσον
πάθη,* Σοφία, μῆτερ ῾Αγία,* τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος τάχος,* ἵνα σε δοξάζω* εἰς
πάντας τούς αἰώνας.
Θεοτοκίον.
῎Αχραντη
κόρη,* τοῦ Παντοκράτορος μήτηρ,* ὑγιείαν καὶ ῥώμην παράσχου* ἐμοί τῷ ἀθλίῳ* καὶ
πίστει δεομένῳ.
ᾨδὴ
θ’. Κυρίως Θεοτόκον ...
Ξηραίνει
με ὁ φθόνος* νύκτα καὶ ἡμέραν,* διὸ προστρέχω σοι, μάρτυς ̉Ελπίδα σεμνή,* δίδου μοι, κόρη, ἀπαύστως* θεῖον
ἀντίδοτον.
̉Ιδεῖν
τὸν ̉Ιησοῦν μου˙* Πίστι, σὺ ἐβόας* ἐν τῷ σταδίῳ τῆς ῾Ρώμης, τρισόλβιε,* καὶ πρὸς
τὸν θάνατον, κόρη,* χαίρουσα ἔδραμες.
῾Ο
τάλας ἱκετεύω* σέ, σεμνὴ Σοφία,* ἐκ κινδύνων με τάχει ἀπάλλαξον* καὶ δώρισόν
μοι, Θεόφρον,* πίστιν ακράδαντον.
Θεοτοκίον.
Σωτήρα,
Θεοτόκε,* ἔτεκες ἐν φάτνη* καὶ τῶν ἀγγέλων τοὺς ὕμνους ἀκήκοας,* διό σοι πίστει
βοῶμεν˙* χαῖρε Παντάνασσα.
Καὶ
εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.
῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς*
μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον*
καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν
ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως
Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Σκεῦος
Θείου Πνεύματος ἱερόν,* ἥλιος ἀνδρείας,* ἐναθλοῦντων ὑπογραμμός* καὶ τῶν ̉Ορθοδόξων κειμήλιον ἀγάπης* ἐδείχθης, ὦ Σοφία
ἀξιοτίμητε.
῎Ονομα
τὸ ἅγιον τοῦ Χριστοῦ,* μάκαρ ἐν σταδίῳ σὺ ἐκήρυξας πανσθενῶς˙* διὸ καὶ ἐτμήθης*
τὴν σὴν κάραν, ̉Αγάπη,* καὶ ἔλαβες
στεφάνους* δόξης, τρισόλβιε.
Φύλαττε
ἀπαύστως, ὦ θαυμαστή,* Πίστι θεοφόρε, τῆς Σοφίας κόρη σεμνή,* τοὺς
προσερχομένους ἐν πίστει τῇ σῇ σκέπῃ* καὶ θέλοντας, Θεόφρον,* τὴν σὴν βοήθειαν.
῎Ιασαι
ἱκέτας σου ἀγαθή,* ἐκ νόσων ποικίλων καὶ κινδύνων παντοδαπῶν,* Σοφία Θεόφρον,*
τὸ καύχημα ἁπάντων ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων* ὡς καὶ τὸ σέμνωμα.
῞Απασαι
αἱ κόραι σου, ὦ σεμνή,* ἔλαβον στεφάνους* ἀμαράντους παρὰ Θεοῦ˙* ἀγάλλονται ἀπαύστως
νῦν ἐν Παραδείσῳ* ὁμοῦ σὺν τοῖς ἀγγέλοις,* Σοφία ἔνδοξε.
Πάσαι
τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκᾶς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς
Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
῾Ο
Χορός: τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν… καὶ εἶτα τὸ
̉Απολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου
...
Τὰς τρεῖς ἐνδόξους Παρθένους, τὰ τῆς Σοφίας βλαστήματα,*
Πίστιν, ̉̉Ελπίδα, ̉Αγάπην, ὕμνοις ἐνθέοις τιμήσωμεν.* ῾Ρωσθεῖσαι
γὰρ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ,* ὑπέμειναν βασάνους ἀλγεινὰς* καὶ τῷ ξίφει ἐκτμηθεῖσαι
τὰς κεφαλὰς* μαρτυρικοῖς ἐστέφθησαν στεφάνοις.* Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι αὐτάς,*
δόξα τῷ ταύτας δοξάσαντι,* δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ αὐτῶν πάσιν ἰάματα.
̉Εκτενὴς
καὶ ̉Απόλυσις, μεθ̉ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:
῏Ηχος
β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου ...
Πάντας
τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* τῇ σῇ κραταιᾷ προστασία καὶ ἀντιλήψει, ἁγνή,* ῥῦσαι
καὶ διάσωζε ἐκ ποικίλων παθῶν* καὶ πενθοῦσι παράσχου σὺ* χαρὰν τοῦ Κυρίου,* ἥν
ποθοῦμεν ἅπαντες διακαῶς, ἀγαθή.* Σῶσον τὸν ἀχρεῖον ἱκέτην, ὦ Σοφία, μήτηρ ἁγίων,*
ἐκ νόσων καὶ πάσης περιστάσεως.
῏Ηχος πλ. δʹ.
Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*
καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς*
ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
῏Ηχος
βʹ.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέ-πην σου.
῾Ο ῾Ιερεὺς ἤ ὁ Προεστώς.
Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν,
Κύριε ̉Ιησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ
σῶσον ἡμᾶς.
̉Αμήν.
[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης
ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιαι τοῦ Θεοῦ, πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
