Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Τρίτη 9 Ιουνίου 2026
Σπυρίδων Μηνέττος, ὁ κοσμοκαλόγηρος!!!!
Η μοίρα δεν υπάρχει.
Η μοίρα δεν υπάρχει. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν: ήταν γραφτό να συμβεί. Αν ένα άτομο ήταν προορισμένο να πεθάνει, τότε γιατί να με τιμωρήσει ο Θεός;! Εμείς δημιουργούμε τη δική μας μοίρα. Αν ένα άτομο, από αμέλεια ή απερισκεψία, θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ή πεθάνει, τι σχέση έχει η μοίρα με αυτό;
Aγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΌ ΜΥΣΤΙΚΌ.
Αυτός είναι ο παράδεισος του Κυρίου. Όλοι θα ζουν με αγάπη και η χριστοειδής ταπείνωσή τους θα κάνει κάθε άνθρωπο ευτυχισμένο, βλέποντας τους άλλους σε μεγαλύτερη δόξα.
Ο πατέρας Γαβριήλ ρωτήθηκε κάποτε:
Ο πατέρας Γαβριήλ ρωτήθηκε κάποτε:
«Τι είναι μεγαλύτερο στον Θεό, η δικαιοσύνη ή η αγάπη;»
«Ο Θεός είναι ελεήμων και δίκαιος, αλλά η αγάπη ξεπερνά και το έλεος και τη δικαιοσύνη», ήταν η
απάντηση.
Θυμάμαι ένα άλλο περιστατικό.
Θυμάμαι ένα άλλο περιστατικό. Πήγαμε στον πατέρα Γαβριήλ, ο οποίος μας φέρθηκε με μεγάλη αγάπη και μας μιλούσε με μεγάλο ενθουσιασμό για την αγάπη. Ξαφνικά, ένας από τους ανθρώπους που κάθονταν κοντά σηκώθηκε και είπε:
«Πρέπει να προσευχηθώ».
Και άρχισε να προσεύχεται.
Ο πατέρας Γαβριήλ περίμενε μια στιγμή και μετά, αστειευόμενος, τον διέκοψε:
«Ναι, ναι, απλώς προσευχήσου έτσι και θα μπεις κατευθείαν στη Βασιλεία των Ουρανών με ένα φαέθον!» Τι ώρα έχεις επιλέξει για προσευχή; Τώρα είναι η ώρα της αγάπης! Έλα εδώ και κάθισε! Πρώτα, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε.
Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση.
Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι, μην του λέτε: «Ντύσου, αλλιώς θα κρυώσεις». Αντίθετα, πείτε: «Ντύσου και δεν θα κρυώσεις».
Ο αγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)
Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!
Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!
Κάποτε παρακολούθησα ένα πραγματικό γεωργιανό γλέντι! Ήταν πολύ ενδιαφέρον, με διάφορες προπόσεις, και ανάμεσά τους ήταν μια ιστορία πρόποσης για το πώς ο ίδιος ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) πήγε σε έναν άνδρα που, λόγω περιστάσεων, δεν μπόρεσε να τον επισκεφτεί. Συνέβη ως εξής:
Ο Γεώργιος και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να επισκεφθούν τη Μονή Σαμτάβρο στη Μτσχέτα της Γεωργίας, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), να προσευχηθούν στα λείψανα και να αγοράσουν εικόνες του αγίου για τους αγαπημένους τους. Αλλά την προηγούμενη μέρα του ταξιδιού, ο εγγονός του Γεωργίου, ένα μικρό αγόρι ονόματι Γεώργιος, αρρώστησε με υψηλό πυρετό. Αποφάσισαν να επισκεφθούν τον Άγιο Γαβριήλ κάποια άλλη φορά και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία σε μια κοντινή εκκλησία.
Ο Γεώργιος και η σύζυγός του πήγαν σε ένα κοντινό μοναστήρι. Η εκκλησία ήταν σχεδόν άδεια. Η λειτουργία τελούνταν από έναν επίσκοπο. Ξαφνικά, μια μοναχή πλησίασε τον Γεώργιο και είπε: «Έχω ένα δώρο για εσάς». Έμεινε εξαιρετικά έκπληκτος και κοίταξε γύρω του, αναρωτώμενος αν η μοναχή μιλούσε σε κάποιον άλλο. Αλλά μόνο η σύζυγος του Γεωργίου, η Βαλεντίνα, στεκόταν κοντά. Η μοναχή πήγε σε ένα ντουλάπι και επέστρεψε με μια στοίβα από μικρές εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε). Τις έδωσε στον Γεωργίου. «Αυτό είναι ένα δώρο για σένα», χαμογέλασε η μοναχή και έφυγε.
Ο Γεωργίου, βλέποντας τις εικόνες που του είχε δώσει η μοναχή, συνειδητοποίησε ότι ο Άγιος Γαβριήλ τον είχε επισκεφτεί προσωπικά. Ακόμα και οι εικόνες για αγαπημένα πρόσωπα που ο Γεωργίου και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να αγοράσουν ήταν τώρα στην κατοχή τους και για πολλά χρόνια ακόμα, έδιναν εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) στους φίλους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
O Άγιος Σωφρόνιο μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη που διαρκεί ακόμη και σήμερα… Κλάους Κένεθ
O Άγιος
Σωφρόνιο μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη
που
διαρκεί ακόμη και σήμερα…
Κλάους
Κένεθ
Μια μέρα σκέφτηκα να δώσω μια συμβουλή στον εαυτό μου:
«Να
προσεύχεσαι και να παρακαλείς τον Θεό να σε οδηγήσει όπου είναι το θέλημά Του
και όχι όπου θες εσύ».
Οι
προσευχές μου εισακούστηκαν. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αφού είχα
πάρει την απόφαση να προσφέρω όλη μου τη ζωή στον Κύριο: ο ίδιος ο Ιησούς
Χριστός θα άνοιγε τις θύρες για να με φέρει κοντά Του! Μια μέρα γνώρισα κάποιον
γέροντα ή πιο σωστά μια αγία μορφή• η εμπειρία που είχα από τη συνάντηση αυτή
-όπως είχε συμβεί και με τη Μητέρα Τερέζα- ήταν άκρως συγκλονιστική. Ο άνθρωπος
αυτός κατάφερε να με κερδίσει χωρίς να αναπτύξει περίπλοκες θεωρίες και υψηλά
θεολογικά νοήματα, αλλά και χωρίς να επιστρατεύσει το κύρος του ιερατικού του
αξιώματος• αντίθετα, με κέρδισε με το χιούμορ του, με την απέραντη ζεστασιά που
εξέπεμπε, με την ευθύτητα και την ειλικρίνεια του, κυρίως όμως με την
απροσμέτρητη αγάπη και τον σεβασμό που έτρεφε προς το πρόσωπο μου. Σε όλη μου
τη ζωή έψαχνα να βρω έναν τέτοιο άνθρωπο. Νόμιζα πως άνθρωποι σαν κι αυτόν
υπήρχαν μόνο στις ταινίες και τα βιβλία και πάντως όχι στην πραγματική ζωή. Για
μένα αυτός ο ογδονταεπτάχρονος γέροντας αντιπροσώπευε την τελειότητα, ήταν ο,τι
πιο τέλειο μπορούσε να φανταστεί κανείς –μια ζωντανή εικόνα του Χριστού. Ήταν
ένας από τους λίγους συνεχιστές μιας παράδοσης που κρατούσε εδώ και δύο
χιλιετίες, ένας απόστολος που σεβόταν μέχρι κεραίας τη διδασκαλία του Ιησού
Χριστού. Το ελεύθερο πνεύμα του,η απλότητα και η ταπεινοφροσύνη του, αλλά και η
εσωτερική του γαλήνη αποτελούσαν πράγματα χειροπιαστά, ενώ όταν ήσουν κοντά
του, ένιωθες να σε τυλίγει το ίδιο το μυστήριο της ζωής. Οι πόρτες της καρδιάς
μου άνοιξαν διάπλατα από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας. Ήμουν απόλυτα
βέβαιος ότι είχα βρει τον άνθρωπο που ανέκαθεν αναζητούσα. Ναι, η προσπάθεια
μου είχε ευοδωθεί…. Η καρδιά μου σκίρτησε από χαρά και έκλαψα από συγκίνηση• …
Η Θεία Πρόνοια με είχε οδηγήσει στον πνευματικό μου πατέρα!….
Πάντως,
δεν άργησα να δοκιμάσω μια μεγάλη έκπληξη. Μπορεί όλοι να με παρότρυναν να
ενταχθώ στην Εκκλησία τους, αυτός όμως όχι! Είχε διαβάσει την ιστορία της ζωής
μου και μου είπε:
«Κλάους,
ο Χριστός είναι μαζί σου. Αυτό είναι αρκετό. Γιατί θες να κολλήσεις στο μέτωπο
σου ένα ταμπελάκι; Γιατί θες να ανήκεις στην Εκκλησία μας; Γύρισε πίσω και
συνέχισε το ταξίδι σου, έχοντας συνοδοιπόρο τον Χριστό».
Στην αρχή
η στάση που κράτησε, με άφησε εμβρόντητο. Ως τότε δεν είχα τύχει τέτοιας
αντιμετώπισης και αυτό μου έδωσε το έναυσμα να αναζητήσω τα αίτια της
«απόρριψης». Σε πρώτη φάση όντως γύρισα πίσω· ωστόσο, η ψυχή μου κυριεύτηκε από
ένα ανείπωτο μυστήριο που ήλπιζα ότι· θα μου αποκαλυπτόταν εν καιρώ….
Ήμουν
σίγουρος ότι είχε πλήρη επίγνωση του τι έλεγε, όταν με συμβούλευε να μην
«κολλήσω ετικέτα», όπως τουλάχιστον το εννοούσα εγώ. Πάντως, όταν βρισκόμουν
μαζί του, ένιωθα κάτι το ανείπωτο, ένα μυστήριο – η ίδια η αγάπη κρυβόταν πίσω
από το χιούμορ του. Όταν γελούσε -και αυτό συνέβαινε συχνά όταν ήμασταν μαζί-
τρανταζόταν ολόκληρος και νόμιζες πως τον σήκωνε ψηλά ένα σύννεφο…
Ένιωθα
-και ήμουν βέβαιος γι’ αυτό- ότι με αγαπούσε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον
άνθρωπο είχα γνωρίσει στη ζωή μου και αυτό το θεωρούσα σημάδι της αγιότητάς
του: εννοώ την αγάπη που είχε για όλο τον κόσμο, για όλους τους ανθρώπους,
ακόμα και για τους εχθρούς του. Δεν μπορούσα παρά να υποθέσω ότι το πατρικό του
ενδιαφέρον ήταν προϊόν θεϊκής παρέμβασης, γιατί ποτέ δεν είχα πάρει τόση αγάπη.
Στις συναντήσεις μου με τον γέροντα, ήταν φορές που δεν χρειαζόταν καν να
μιλήσω μαζί του• απλώς και μόνο το να κάθομαι κοντά του ήταν κάτι σαν
«πλημμυρίδα αγάπης» που γέμιζε χαρά την καρδιά μου…
Η
μεγαλύτερη εμπειρία με τον π. Σωφρόνιο ήταν η αγάπη του. Ήταν η «ενσάρκωση της
αγάπης». Μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη που διαρκεί ακόμη και σήμερα…
Πρόσωπο με Πρόσωπο με τον πατέρα Σωφρόνιο Σαχάρωφ του ΈσσεξDr. Jean-Claude Polet,Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Louvain-la-Neuve του Βελγίου.
Μια καλοκαιρινή μέρα, ζεστή και ωραία, ο πατήρ Σωφρόνιος μου ζήτησε, αντί να πάμε στο γραφείο του όπως συνηθίζαμε να βγούμε έξω στον κήπο. Καθίσαμε σε δυο καρέκλες η μια απέναντι στην άλλη. Ως συνήθως περίμενα μέχρι να μιλήσει πρώτος. Αυτό που συνέβη το πολύ ασυνήθιστο και που πρώτη φορά έγινε στην παρουσία μου, ήταν ότι δεν μίλησε καθόλου. Και ήμασταν εκεί, πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς τίποτα να λέμε, περίπου για είκοσι λεπτά. Είκοσι λεπτά απόλυτης σιγής… μετά το τέλος της οποίας ο πατήρ Σωφρόνιος σκούπισε τα δάκρυά του που κυλούσαν από τα μάτια του… Δάκρυα που αισθανόμουν ότι του προκάλεσα εγώ στην καρδιά του.
Όταν ένας άνθρωπος γεμάτος από Αγάπη Χριστού σε κοιτάζει και βρίσκεται σε διάλογο μαζί σου με όλο του το “είναι”, σε βλέπει ως ένα δημιούργημα του Χριστού εντός του οποίου κατοικεί το Άγιο Πνεύμα… Στοχάζεται το μυστήριο της Παρουσίας του Θεού στα μύχια του “είναι” του στο επίπεδο που ο ίδιος ο πατήρ Σωφρόνιος αποκαλεί “υπόσταση” δηλαδή “το πρόσωπο που είμαστε”. Καθώς ο Θεός ηθέλησε… καθώς ο Θεός το βλέπει και καθώς με χαρά το θεωρεί ως την ελευθερία του. Την ελευθερία που η πολύτιμη τριαδική Αγάπη προσφέρει στον άνθρωπο… που επιτρέπει στον άνθρωπο να γίνει και αυτός δημιουργός και να πραγματοποιεί συνεχώς νέα έργα… κάθε είδους!
Αυτή η διείσδυση του βλέμματος που αγαπά όπως και ο Θεός Αγαπά έχει ως αποτέλεσμα την εξάλειψη, τουλάχιστον μερικώς, όλων των εμποδίων που αποκρύπτουν την υπόσταση μέσα στη συνείδηση αυτού τον οποίον κοιτάζει με το βλέμμα του. Αυτό το αγαπητικό βλέμμα, όπως την Αγάπη του Χριστού, διασχίζει τα εμπόδια που… υποκειμενικά και αντικειμενικά μειώνουν το πρόσωπο σε ένα ασήμαντο άτομο περιορισμένο στον χρόνο, στον χώρο και τον θάνατο, δηλαδή το μεταφέρουν στην κατάσταση του “έκπτωτου ανθρώπου”.
Η πρόσωπο με πρόσωπο εμπειρία μου με τον πατέρα Σωφρόνιο ήταν κατά πολύ ανώτερη από τη θεολογική, ψυχολογική ή ηθική σκοπιά των συναντήσεών μας. Γιατί ήταν εμπειρία μιας σχέσης προσωπικής. Όταν λέγω προσωπική δεν αναφέρομαι στο ψυχολογικό επίπεδο του προσώπου, αλλά στην πνευματική του διάσταση. Ο πατήρ Σωφρόνιος μέσα από την διδαχή του και γενικά σε όλο του το έργο επέμενε πολύ στην πραγματικότητα του προσώπου, την “υπόσταση” όπως προτιμούσε να το ονομάζει…









