Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος.

Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος

Παράξενο που πρέπει να γράψω ένα κείμενο (πέντε μέρες το ξεκινάω, κι όλο το αφήνω) με αυτό τον τίτλο. Αν και τις τελευταίες μέρες, με την επιδείνωση της υγείας του και τον ήδη προετοιμασμένο τάφο του (απέναντι ακριβώς από την είσοδο της Μονής), έδειχνε όλο και πιο αναμενόμενη η ώρα της μεταστάσεώς του. Βλέπω τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχω, ακούω τη φωνή του και μοιάζει να είναι ακόμα εδώ. Ανάμεσά μας.

Πριν από λίγες μέρες, τέλη Αυγούστου (παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το π. ημερολόγιο) δεν τον συνάντησα στο αγαπημένο του μοναστήρι, όπως κάθε φορά… Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. Η αντίστροφη μέτρηση για να βρεθεί κοντά στον Άγιο που διακόνησε για χρόνια, ολοκληρωνόταν. Πέρασε δύσκολα και επώδυνα τους τελευταίους μήνες. Τώρα όμως αναπαύεται «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».

Ο π. Χρυσόστομος αγάπησε την Αγία Γη, αγάπησε και στήριξε το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, βοήθησε αμέτρητες ψυχές, απλόχερα και χωρίς διακρίσεις. Αυτός ο ηρωικός Μανιάτης βρέθηκε από μικρός στην Αγία Γη. Διακόνησε με σθένος και αυτοθυσία, όπου τον έστειλε το Πατριαρχείο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο ευλογημένο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. Κατά τον προφητικό, όπως αποδείχθηκε, λόγο του μακαριστού Πατριάρχου Βενεδίκτου, ο π. Χρυσόστομος βρέθηκε στην έρημο και την μετέτρεψε σε όαση.

Ερειπωμένο και απροσπέλαστο παρέλαβε το μοναστήρι. Και μέρα με τη μέρα, το έκανε αγνώριστο πραγματικά. Τον Αύγουστο του 1989 που τον συνάντησα για πρώτη φορά, ήταν τελείως μόνος του εκεί. Το μόνο που υπήρχε ήταν το κεντρικό κτήριο της μονής, σαν μικρό κάστρο μέσα στην έρημο. Ελάχιστος κόσμος έφθανε τότε στην Αγία Γη. Η πρόσβαση στο μοναστήρι ήταν από έναν χωματόδρομο. Μπαίνοντας μέσα από την μικρή είσοδο αντίκρυσα την αυλή και τους δυο ορόφους περιμετρικά της. Σαν ανατολίτικο χάνι ήταν. Και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα, ένα φιλόξενο σημαιοστόλιστο ανατολίτικο χάνι, με μια παράξενη ανακουφιστική δροσιά μέσα στην κάψα της ερήμου.

Εμφανίστηκε μπροστά μας τότε ανυπόδητος, ξυπόλητος! Ανέβηκε στην εκκλησία, στάθηκε στην Ωραία Πύλη και φορώντας το πετραχήλι του έκανε δέηση και στη συνέχεια μας μίλησε. Σχεδόν μία ώρα! Χείμαρρος ο λόγος του, ασταμάτητος. Εκείνος στεκόταν εκεί κοιτώντας τον καθένα μας κατάματα. Εγώ βρισκόμουν ακριβώς απέναντί του για να ηχογραφήσω τα όσα έλεγε με το μικρό μου κασετοφωνάκι. Αλλά ύστερα από λίγη ώρα το χέρι μου κουράστηκε και κόντεψε να φέρει το κασετοφωνάκι στο πρόσωπο του Γέροντα… Τότε δεν ήξερα το όνομά του, αλλά έμαθα την ονομασία της περιοχής (της Πέρδικας) όπου βρισκόταν το μοναστήρι, μερικά ιστορικά στοιχεία και άκουσα και αρκετές συμβουλές. Μου έκανε εντύπωση εκείνο που μας είπε, πως ο Θεός μας είχε καλέσει στην Αγία Γη. Ζήτησε την κατανόησή μας γιατί είχε μιλήσει πάρα πολύ. Αλλά πολύ σπάνια περνούσαν προσκυνητές από εκεί και χαιρόταν να μιλάει για να θυμάται τη γλώσσα μας, όπως, από τότε, κάθε φορά έλεγε.

Για πότε έφυγε και κατέβηκε κάτω στην τραπεζαρία να μας στρώσει να φάμε, ούτε που το καταλάβαμε. Και είχε έτοιμη σούπα, λαχανικά, ψωμί και φρούτο. Φαγητό για όλους, νοστιμότατο. Χορτάσαμε και ξεδιψάσαμε… Και μετά ο ίδιος πήγε και στάθηκε μόνος του σε έναν πάγκο που είχε εκεί στην αυλή με διάφορες ευλογίες για να αγοράσουμε. Αυτός ήταν ο παπά Χρυσόστομος όπως τον πρωτογνώρισα. Ομολογώ πως μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Σε λίγους μήνες ξαναπήγα. Ήταν πάλι εκεί μόνος, έτοιμος να μας μιλήσει, να μας τραπεζώσει όλους, να μας εξυπηρετήσει.

Από τότε βρέθηκα αμέτρητες φορές στην έρημο του Αββά Γερασίμου. Κάθε φορά ο τόπος άλλαζε, μεγάλωνε, διαμορφωνόταν… Η έρημος πρασίνισε. Ο Άγιος Γεράσιμος χάρισε στον μακαριστό Γέροντα άφθονο νερό, κι εκείνος με τη σειρά του δημιούργησε ανθόκηπους, λαχανόκηπους, φυτείες με χουρμαδιές… Παράλληλα κατασκεύασε τεράστιους ξενώνες, βοηθητικούς χώρους, εργαστήρια ψηφιδωτών, κηροπλαστείο, μια μικρή φάρμα…

Και τι δεν έκανε μέσα στην έρημο με το υστέρημα που άφηναν οι προσκυνητές. Το μοναστήρι άνθισε. Και ο π. Χρυσόστομος βοηθούσε, με αυτό το υστέρημα των προσκυνητών, αμέτρητους αναγκεμένους που ζητούσαν βοήθεια. Στήριξε προσκυνήματα και μοναστήρια της Αγίας Γης, σχεδόν όλους τους αγιοταφίτες πατέρες και τους μαθητές της Πατριαρχικής Σχολής της Σιών. Στο μοναστήρι φρόντισε και γηροκόμησε μέχρι την μετάστασή τους πολλούς αγιοταφίτες, ενώ στους ξενώνες διέμειναν αμέτρητοι προσκυνητές.

Ο π. Χρυσόστομος αγαπήθηκε για την απλότητα και την ευθύτητά του, για τον καθάριο χωρίς περιστροφές λόγο του, για χιούμορ που τον διέκρινε και για την εμπιστοσύνη που είχε στο Θεό και τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του τηλεφωνούσαν ή του έστελναν γράμματα ζητώντας βοήθεια σε κάτι που αντιμετώπιζαν, ψάχνοντας για μια παρήγορη κουβέντα και αναζητώντας ελπίδα μέσα στα αδιέξοδά τους. Κι εκείνος είχε πάντα κάτι να πει σε όλους… Πολλοί μιλάνε και γράφουν για τα χαρίσματά του, έχοντας ο καθένας προσωπική εμπειρία. Νομίζω πως το πιο σημαντικό του γνώρισμα ήταν η γνησιότητα και η ειλικρίνειά του. Σπάνια τα συναντάς πλέον σε τέτοιο απόλυτο βαθμό.

Φυσικά σαν άνθρωπος είχε και τις αδυναμίες του, όπως όλοι μας. Έκανε λάθη, όπως συχνά δημοσίως ομολογούσε. Παρεξηγήθηκε, δέχθηκε και πόλεμο, άκουσε κατηγορίες… Πέρασε πολλά, πάρα πολλά. Αλλά αγαπήθηκε και πάρα πολύ, από πάρα πολλούς. Δικαίως, αφού ο ίδιος είχε τον δικό του τρόπο να σε κερδίζει. Δεν ήταν λίγοι και οι γνωστοί επώνυμοι που δέχονταν παρηγοριά από τα λόγια του. Δεν ήταν βαθιά θεολογικά, ήταν απλά και βιωματικά λόγια, δοκιμασμένα στους πολυετείς αγώνες και τις αγωνίες του. Γι' αυτό και περνούσαν στο μεδούλι της ύπαρξής μας. Συνήθιζε να λέει πως ήταν αμόρφωτος και άγριος. Μιλούσε με αγάπη και θαυμασμό για άλλους αγιοταφίτες. Δεν δίσταζε να μιλάει έξω από τα δόντια για όλα τα κακώς κείμενα. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν την ανάπτυξη της μονής δεκάδες εθελοντές από την Κύπρο και την Ελλάδα πρόσφεραν βοήθεια, μένοντας για μεγάλα διαστήματα εκεί. Το μεγάλο δώρο που του έκανε ο Θεός, μετά από το τόσο χρήσιμο και απαραίτητο νερό, ήταν η παρουσία ενός νέου Κύπριου «μηχανόβιου» που βρέθηκε και έμεινε κοντά του. Δεκάδες φορές μου είχε πει πόσο αναπαυμένος ένιωθε που ο Θεός του έστειλε τον π. Κυριακό και αισθανόταν σίγουρος για τη συνέχεια της Μονής. Δεν επιτρέπεται να γράψω όσα μου έλεγε, αλλά χαιρόταν πάρα πολύ.

Εγώ δεν υπήρξα ούτε πνευματικό του παιδί, ούτε είχα καθημερινή επικοινωνία μαζί του. Αλλά για 37 χρονιά τον γνώριζα και τον μάθαινα κάθε φορά που τον συναντούσα εκεί στην έρημο. Κι εκείνος έλεγε συχνά πως με ξέρει από παιδί και με τιμούσε με τις σύντομες κάθε φορά συζητήσεις που κάναμε. Έχω πολλά να θυμάμαι, αλλά τούτη την ώρα δεν μπορούν να καταγραφούν. Φυσικά δεν θα ξεχάσω ένα πρωινό Σαββάτου, παραμονή του Ασώτου. Βρέθηκα στο μοναστήρι για να τον καλέσω στη βάπτιση του γιού μας που θα γινόταν το επόμενο πρωί στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου. Του είπα πως ξέρω ότι δεν πάει σε μυστήρια, αλλά θα ήταν τιμή και ευλογία αν μπορούσε να έρθει κοντά μας, μέσα σε ένα άλλο μοναστήρι. Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο μου είπε «Εντάξει βρε, για σένα θα έρθω».

Και το επόμενο πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία, οδήγησε και ήρθε στον Άγιο Θεοδόσιο. Καθόταν έξω από την εκκλησία, περιμένοντας να αρχίσει το μυστήριο. Ένα μυστήριο που θα τελούσε ένας «άγιος άνθρωπος», όπως πολλές φορές μου έλεγε για τον πνευματικό της Λαύρας του Αγίου Σάββα. Επειδή όμως εκείνη την ημέρα είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε τελικά να κάνει την βάπτιση, πήγα και ρώτησα τον π. Χρυσόστομο αν θα ήθελε εκείνος να κάνει το μυστήριο, αφού ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία από όσους αγιοταφίτες πατέρες είχαν έρθει εκείνη την ημέρα. Σήκωσε το κεφάλι του και πάλι με πλατύ χαμόγελο απάντησε θετικά. Τις επόμενες μέρες, αλλά και αρκετές άλλες φορές, μου είπε ως ήθελε πάρα πολύ να κάνει την βάπτιση, αλλά ντρεπόταν να μου το ζητήσει. Δεν ντρεπόταν εμένα, αλλά τον πνευματικό του Αγίου Σάββα, αφού νιώθοντας ο ίδιος ο τελευταίος όλων, χαρακτήριζε ο π. Χρυσόστομος τον εαυτό του «άγριο άνθρωπο» που δε συγκρινόταν με τις αρετές των άλλων.

Έγινε η βάπτιση και από τότε τον νιώθαμε πιο δικό μας άνθρωπο. Καθώς ακόμα ηχεί η φωνή του στα αυτιά μου, νομίζω πως σε λίγες μέρες θα τον ξαναδώ εκεί στο μοναστήρι του, στο κηροπλαστείο, σε κάποιο βοηθητικό χώρο ή στην αυλή να πίνει μια γουλιά καφέ. Δεν υπήρξα από αυτούς που είχαν καθημερινή επικοινωνία μαζί του. Δεν έψαχνα να τον βρω. Τον θεωρούσα όμως πάντα δεδομένο εκεί, ακόμα και τις φορές που έλειπε για εργασίες και υποθέσεις της μονής ή για τις υποχρεωτικές θεραπείες του τον τελευταίο καιρό.

Γράφτηκαν, γράφονται και θα γραφούν πολλά για τον Γέροντα. Ο Θεός μας γνωρίζει καλύτερα τα φανερά και τα κρύφια. Ενώπιον Του βρίσκεται πλέον. Ημέρα Κυριακή έφυγε για την Βασιλεία των Ουρανών. Την προηγούμενη μέρα η εικόνα της Παναγίας επέστρεψε από τη Γεθσημανή στο Μετόχι της, απέναντι από το Ναό της Αναστάσεως. Κάθε χρόνο συνήθιζε ο Γέροντας να την συνοδεύει τέτοια μέρα, αλλά φέτος η διαδρομή που ο ίδιος ακολούθησε ήταν πιο μεγάλη. Ο Θεός ήθελε να ταξιδέψει από την επίγεια στην ουράνια Ιερουσαλήμ!  Οι προσευχές του κόσμου ήταν πολλές και τον συνοδεύουν με ευγνωμοσύνη στην ποθεινή πατρίδα.

Τώρα πια αναπαύεται στους Ουρανούς. Η ευχή του θα σκεπάζει το μοναστήρι του και η γη της ερήμου θα σκεπάζει το σώμα του. Πολύ καιρό πριν κοιμηθεί επέλεξε τον τόπο της ταφής του. Απέναντι από την είσοδο της Μονής. Επέλεξε τι θα γράφει η πλάκα, αλλά και ποια μορφή να σκαλιστεί στον βράχο: ο ίδιος με την πατριαρχική πατερίτσα με το περιστέρι να κάθεται σε αυτή, την παραμονή των Θεοφανίων στον Ιορδάνη ποταμό. Θα μας λείψει η παρουσία του, η φωνή του, το βλέμμα του… Θα ανταμώνουμε στην προσευχή όμως, ανάβοντας τις λαμπάδες που μας έδινε λίγο πριν φύγουμε από το μοναστήρι, λίγο πριν τον αποχαιρετίσουμε και μας ράνει με λουλούδια της ερήμου, καθώς το πούλμαν αναχωρούσε… Τι αξέχαστος αποχαιρετισμός ήταν αυτός κάθε φορά…

Από την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026, αναπαύεται στους ουρανούς μαζί με τον π. Ιλαρίωνα του Θαβώρ, τον γέροντα Ιερόθεο του αγίου Θεοδοσίου, τον π. Φιλόθεο της Άκρης και τόσους άλλους αγιοταφίτες... Εκεί τον υποδέχθηκαν όλοι εκείνοι οι πατέρες που με φροντίδα γηροκόμησε και σίγουρα ο αγαπημένος του Άγιος. Δευτέρα 1/14 Σεπτεμβρίου στις 16:00 θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία στη μονή του Αγίου Γερασίμου. Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Καλό Παράδεισο και καλή Ανάσταση Γέροντα.

Λυκούργος Μαρκουδης.

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 5. Στίχοι στη μνήμη του Στή μνήμη του ἀφιερώνουμε αὐτοὺς τοὺς στίχους:

 

Στίχοι στη μνήμη του Στή μνήμη του ἀφιερώνουμε αὐτοὺς τοὺς στίχους: 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ Ο ΑΠΛΟΥΣ Ο ΠΡΑΟΣ 

Βασιλείου Μεγάλου ὁ µιµητής 

Ἀρναίας καί Ἁγίου Προδρόμου ὁ καλός ποιµήν .

Σεβάσμιος, ὑπὸ πάντων σεβόμενος .

Ἱερωσύνης ἁγίας ὁ διάκονος .

Λειτουργίας τῆς Θείας Λειτουργός ἀγγελότροπος 

Ἐκκλησίας ἁγίας δοξασµός καί ἐγκαλλώπισμα Ἰατρός τῶν ψυχῶν ὁ λεπτότατος 

Οικου τοῦ ἰδίου ὁ καλός προϊστάμενος 

Σταθερός τοῦ ὀρθοδόξου φρονήµατος 

Ὁ ἁδιαλείπτως ὑπέρ τῶν ψυχῶν προσευχόµενος 

Ταπεινώσεως διδάσκαλος ὁ ὑψηλότατος.

 Ἀοργησίας κανών ὁ τελειότατος 

Πατήρ πνευματικός ἀληθέστατος 

Ἐλεημοσύνης ἡ βρύσις ἡ ἀκένωτος.

 Ἱερῶν ἀκολουθιῶν ὁ φίλος 

Νοῦς ὁ πνευματέμφορος 

Ὁσίας ζωῆς τό ὑπόδειγμα 

Σεµνότητος τό ἄγαλμα 

Ὁ γνωρίζων τό ποίµνιον κατ’ ὄνομα .

Ἀσυμβίβαστος καί ἐλεγκτής τῆς ἀνομίας .

Πνευµατικότητος ὀρθοδόξου ὁ βιωτής.

 Λειτουργικῆς ζωῆς ὁ ἐραστής 

Ὀδοδείκτης πρός ἁγιότητα 

Ὑγιεαινούσης διδασκαλίας ὁ κήρυκας 

Σύσκηνος Ἀναργύρων τῶν θείων 

Ὁ βλεπόμενος καὶ ἁγιότητα ἐκπέμπων.

Πατήρ ἀναπαύων τάς ψυχάς τῶν ἐν θλίψει.

 Ράσου ἱεροῦ ὁ στολισµός 

Ἀσκητῶν καί μοναχών ὁ µιµητής 

Ὁδηγός πρός µετάνοιαν 

Σύν ἡμῖν πάντοτε ἀοράτως παριστάµενος .

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 4. Μαρτυρίες πιστῶν πού τόν γνώρισαν.

 

 Μαρτυρίες πιστῶν πού τόν γνώρισαν.

 α. Μαρτυρίες ἀπό τήν Ἀρναία 

Δέσποινα Διαμαντούδη

 Πολύ μικρός ἔμεινε ὀρφανός, Ἔζησε σὲ μητριά. Τώρα πῶς 

περνοῦσα δέν ξέρω, 

Ἀπὸ μικρὀ παιδί εἶχε τὴ χάρη ὅτι θά γινόταν ἱερέας. Ἡταν συµµαθηταί μὲ τὸν ἀδελφὸ µου. Καὶ στὸ Δημοτικό καὶ στό Γυμνάσιο, ὅταν ἔπαιζαν ἔργα, 

σκὲτς κ.λ.π., πάντα γινόταν ἱερέας. Εἶχε µεγάλη ἀγάπη σὲ ὅλο τόν κόσμο. Δέν εἶχε διακρίσεις, καὶ στούς ἐχθρούς καί στούς φίλους, Καὶ ὅταν κανείς τόν κατέκρινε, ἔλεγε: «Ἄντε ὁ εὐλογημένος. Ἄς πάει στὴν εὐχή τοῦ Κυρίου». Ἠταν ἐλεήμων. Ἀγαποῦσε πολύ τούς πτωχούς καί τά μικρά  παιδιά. 

Ἠταν πρᾶος,. Εἶχε ἀγάπη. Ἠταν ἐλεήμων, Μᾶς δίδασκε τήν Κυριακή νά πηγαίνουμε στήν Ἐκκλησία καὶ µετά τήν Ἐκκλησία νἁ µήν κάνουμε δουλειά, ἀλλά τό ἀπόγευμα νά πηγαίνουμε ἐπισκέψεις σὲ ὀρφανά, σὲ χῆρες καὶ σὲ ἀρρώστους. 

Εἶχα πάει νά ἀνάψω τό καντήλι του καὶ βλέπω ἕναν ἱερέα. Ηταν ἐκεῖ καὶ προσευχόταν καί προσκυνοῦσε. Μοῦ λέει: «Ἀπό ποῦ εἶστε, ἀπό τήν Ἀρναία,». «Να!», λέω, «ἀπό ἐδῶ». Μοῦ λέει: «Νά εἶστε πολύ εὐτυχισμένοι, γιατί ἔχετε ἕναν ἅγιο ἄνθρωπο. Κάποτε θά ἐξελιχθεῖ  Ἅγιος ὁ π. Βασίλειος». Λέω: «Ἀπό ποῦ εἶστε;». Μοῦ λέει; «Εγώ ἔρχομαι ἀπό τή Ρόδο. Καί ἔρχομαι ἀποκλειστικά γιά νά τόν προσκυνήσω». 

Θεολόγης Βαλιάνος 

Τό 1994 μοῦ εἶχε προτείνει νά ὑπηρετήσω τόν Ἱ. Ναό Ἁγίων Ἀναργύρων σάν ἐκκλησιαστικός ἐπίτροπος. Τὸ 1994 ἀναλάβαμε μέ τόν κ. Παπαγιάννη καί µέ ἄλλους ἐνάρετους χριστιανούς ἐδῶ τῆς Ἐνορίας µας, Συνεργαστήκαµε 4 χρόνια. Δυστυχῶς ὅμως ἡ συνεργασία αὐτή σταμάτησε τό 1998, ὅταν ἔπεσε σὰν κεραυνὸς ἡ εἴδηση ὅτι ὁ π. Βασίλειος ἐκοιμήθη. Ένας ἄνθρωπος ἐνάρετος, ἄξιος οἰκογενειάρχης, 

Μαρία Στεργιούλα 

Ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος µέ τόν τρόπο του καὶ μὲ κάθε τρόπο σοῦ ἔδινε δύναμη, ἠθική δύναμη. Δέν θά μποροῦσε νά ρθεῖ, Θὰ ἔπαιρνε τηλέφωνο. Δέν θά σέ ἔβλεπε στήν Ἐκκλησία:Έπαιρνε τηλέφῳνο. Πατί ἔλειπες; Τό  ὕψωμα ἦταν σηµειωμένο, Μαρία Στεργιούλαῃ Δήμητρα Ζάπρη... Τυλιγμένο καί ἔτοιμο, γιά νά στό δώσει. 

Θεοφάνης Τσιαμούρης 

Ἠταν ἕνας ἅγιος ἄνθρωπος. Δέν ἔφερνε ἀντίρρηση καμιά φορά, πουθενά, ὁποιοσδήποτε καί νά ἦταν. Καί ἕνα βράδυ σέ ὅραμα τόν εἶδα. Ἀνταμώσαμε ἔξω ἀπό τόν Ἅγιο Στέφανο καί συζητούσαµε καί ἐκείνη τήν ὥρα ἔρχεται ἕνα ἕλικόπτερο χρυσό, ἄσπρο, λευκό τελείως, κατεβαίνει χαμηλά. Ἠταν ὁ χειριστής ἐκεῖ καί κάτι εἶπε ὁ π. Βασίλειος. Καί τοῦ λέει «περίμενε, µή φεύγεις. Θά πάω νά σοῦ φέρω ἕνα πρόσφορο καἰ τό νάµα». Πῆγε, ἔφερε, τοῦ ἔδωσε, μᾶς χαιρέτησε καί πάει πρός τά ἐδῶ... 

Καὶ ἄλλη φορά τόν εἶδα στόν Ἅγιο Κοσμᾶ. Πάλι σέ ὅραμα. Ἀνταμώσαμε, ἔκανε τόν Ἑσπερινό καί µετά μοῦ λέει νά πᾶμε νἁ πάρουμε ἁγίασμα. Καὶ πήγαμε πάνω στό ἁγίασμα στὀν τόπο ἐμφανίσεως τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ καί µετά χάθηκε. 

Ἔκ τῶν ὑστέρων εἴπαμε.... Καὶ ὕστερα ἀπό λίγο καιρό... 

Δημήτριος Ρήγας.

 Οἱ ἐκθέσεις του ἦταν µεστές περιεχοµένου καὶ γεμάτες ἀπό νοήματα. Καὶ φαινόταν ἀπό τότε ὅτι εἶχε µιά τέτοια κλήση γιά τὴν ἱερωσύνη. Κάποτε, ὅταν τελείωσαν τό σχολεῖο ὁ π. Βασίλειος καὶ ὁ ἀδελφός µου, συναντήθηκαν στό Στρατώνι. Έξι μῆνες ἐργάστηκαν στά μεταλλεῖα, σὲ κάποιο γραφεῖο τῆς κινήσεως καί µετά ὁ π. Βασίλειος μεταφέρθηκε σέ ἕνα ἄλλο τμῆμα, Ἀλλά ὕστερα ἀπό 6 μῆνες τὸν ἔχασα. Τόν συναστοῦσα καμιά φορά στή Θεσσαλονίκη. Ὁ παπα Βασίλης στἠ Θεολογικἠ Σχολή, στό φροντιστήριο, πού ἦταν, βρἰσκοταν στήν Ἀπολύτρωση ἕνα διάστηµα. Μερικές φορές πήγαινε καὶ ἔκανε κάποιες παρουσίες στή Γυμναστική καὶ ἔδινε παρουσία γιά τὸν ἀδελφό µου, πού ἦταν στήν Ο.Π.Ε. Καὶ ὅταν συναντιόνταν, τοῦ ἔλεγα: 

«Μά δὲν εἶναι παράνομο αὐτὸ π. Βασίλειε». Κα χαµογελουσε μ με ἐκεῖνο τὸ διακριτικό του γέλοιο. 

Ἰωάννης Κέκερης 

Γνώριζε ὅλους τοὺς ἐνορίτες ἕναν ἕναν, Πιό πολύ τόν σκέπτομαι ὄχι ὡς ἱεροψάλτης ἀλλ᾽ ὡς παιδί πνευματικό πρὸς τὸν πατέρα του Ὅσον ἀφορᾶ ὡς ἱεροψάλτη μᾶς ἔβλεπε πάντοτε ὡς συνεργάτες καί ὡς συλλειτουργούς. Καὶ ἄν κάναµε κάποιο λαθάκι, μᾶς συμβούλευε μὲ πατρική στοργἡ. Ὅπως εἶπαν καὶ οἱ προλαλήσαντες, ἦταν ταπεινόφρων, δἐν ζητοῦσε τά δικαιώµατα του, πουθενά. Ἄρα ζητοῦσε τά δικαιώµατα τοῦ Κυρίου. Μπορεῖ νά ἀκούστηκε προηγουμένως ὅτι δἐν εἶχε δυνατή φωνή. Πάντως τούς ἤχους ὅλους τούς ἔψαλλε. Ηξερε ὅλα τἀ ἀπολυτίκια μέ τοὺς ἤχους.Ἔαν περνοῦσε καιρός καὶ κάποιος δἐν ἐρχόταν στἠν Ἐκκλησία, τότε ἐπικοινωνοῦσε µαζί του: «Τί ἔγινε εὐλογημένε, µήπως ἀρρώστησες; Καιρό ἔχεις νά φανεῖς». 

β. Μαρτυρίες ἀπό τον Ἅγιο Πρόδρομο 

Ὅπου ἤξερε ὅτι πονοῦσες, ὅτι ὑπέφερες, ὅτι δὲν εἶχες νά φᾶς, μέ τόν τρόπο του, χωρίς νά δώσει δικαίωμα σὲ κανένα οὔτε νά τόν καταλάβεις, ἐρχόταν, τά ἄφηνε ἐκεῖ, γιά νά βοηθηθεῖς. Δέν ἔχουμε λόγια γί αὐτόν τόν ἄνθρωπο, κακά νά ποῦμε. Ἠταν ὅλα του καλά, ὅλα του. Καὶ ξέρεις πῶς ἧρθε ὁ παπα Βασίλης ἐδῶ, μὲ τόν τενεκέ τό στάρι πού δίναν στοὺς παπᾶδες τότε, µ αὐτὸ ζοῦσε. Οὔτε µηνιάτικο οὔτε λεφτά οὔτε τίποτε. 

Θυμᾶμαι πού φύγαν τά λεωφορεῖα ἀπό δῶ καὶ πῆγαν στήν Ἀρναία, νά τόν χειροτονήσουν. Τά παιδικἁ µας τὰ χρόνια μᾶς περιέβαλε µέ πάρα πολλή ἀγάπη ὁ παπἀ-Βασίλης. Τὸ Κατηχητικό μᾶς δίδαξε, Μᾶς εἶχε σάν παιδιά του σὲ ὅλα, Δέν ξεχώριζε κανένα. Καὶ ὅποιος ἤθελε τή βοήθεια του ἤ ἠθική ἦταν ἤ ὁτιδήποτε ὁ παπά -Βασίλης ἦταν πάντα ἀμέσως... 

» Λέω καμιά φορά στούς συμμαθητές µου ἁπό τὀ Δημοτικό: Μάς εἶπαν ἔτσι.. Λένε δέν μᾶς εἶπαν. Τό εἶχα µάθει ἀπό ἐκεῖνῃ τόν ἄνθρωπο, 

» Ἐκεῖνος ἔκανε συνέχεια λιτανεῖες νά βρέξει, ἐνῶ ἐμεῖς τά 

παιδιά ἀκούγαμε ἕνα δίσκο πού ἔλεγε νά καοῦν ὅλα καί νά ρηµαζου. Ἐγώ, μόλις πῆγα στό Κατηχητικὀ, μοῦ λέει; Καλά. Τί δίσκος εἶναι αὐτός; Ἔρχομαι πίσω καί δέν μποροῦσα νά βρῶ τόν δίσκο.

Νομίζω ὅτι ἦταν καταπληκτικός ἄνθρωπος. 

Ὁ παπά-Βασίλης ἦταν καί στἁ δύσκολα χρόνια τῆς Δικτατορίας καὶ στό χωριό µας δέν µάτωσε ρουθούνι.Ἔμπαινε στή μέση καί ἰσορροποῦσε τά πράγματα. 

ο Πήγα τό 1959 ἐγώ στή Μ. Παναγία. Ἐγώ θυμᾶμαι ὅτι ὅποιος ἦταν ἄρρωστος πήγαινε στό σπίτι καί τόν ἔβλεπε.  Καί ὅποιος δέν εἶχε νά φάει, τόν πήγαινε φαῖ .Ἕνας ἄνθρωπος ἅγιος. Ένας ἄνθρωπος πού µέχρι σήµερα τέτοιους παπάδες δέν ἔχει. Περάσαµε καλά, πάρα πολύ καλά. Πολύ καλός ἄνθρωπος. Δέν τόν εἶδες καμιά φορά νά θυµώνεις -Ὄχι, ποτέ, ποτέ. 

γ. Μαρτυρίες ἀπό τόν Στανό 

Θεανώ Μοσχοπούλου.

 Ηταν ἕνας ἄνθρωπος πολύ καλός. Κληρικός ἄριστος. Εἶχε ἁγιότητα, Εἶχε ἠρεμία, 

π. Νικόλαος Χαλκιᾶς

 Εἶχε χάρισμα, Ἠταν φυσικό τό χάρισμα, τό ὁποῖο τό ἀξιοποίησε µέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί πολλαπλασιάστηκε τὸ χάρισμα του αὐτό. Μέ τόν τρόπο του αὐτό τῆς πραότητάς του σέ προδιέθετε εὐλαβῶς ἀπέναντί του, Τόν σεβόσουνα. 

Ὅλοι µας γνωρίζουμε τή συναναστροφή πού εἴχαμε µέ τόν π, Βασίλειο ὅλα µας τά χρόνια, πού ἦταν µειλίχιος, εὐχάριστος πάντοτε, γελαστός ἄνθρωπος. Καὶ αεικίνητος, παρότι εἶχε µιά φυσική βραδύτητα, ἀλλά δὲν σταματοῦσε παρότι εἶχε καὶ προβλήματά ὑγείας, ὅπως τὰ λέγαμε ποὺ ἐρχόταν γιὰ ἐξομολόγηση, ἔξω ἀπό κάθε ἐπιφύλαξη. 

Στήν ἐξομολόγηση ἦταν διδακτικότατος, εἶχε εὐφράδια λόγου. Μιλοῦσε χωρίς καμιά δυσκολία. Κατεῖχε πολλά πράγματα, παραδείγματα. Καί οἱ ἐξομολογούμενοι, πού συζητούσαµε καμιά φορά, ἦταν εὐχαριστημένοι πάρα πολύ ἀπό τήν ἐξομολόγηση τοῦ π.Βασιλείου. 

- Ὅτι καλό ὑπῆρχε τὀ βοηθοῦσε, τό ἐνίσχυε. Ηταν στό µοναχισμὀ, ἦταν στἰς Ἱεραποστολικές Ἀδελφότητες. 

- Ἠταν ἀξιόλογος. Καί νά ποῦμε καί αὐτό. Δέν ξέρω ἄν εἶναι γραμμένο ἤ ἄν κρατήθηκε, ὅταν γινόταν ἡ κηδεία τοῦ π. Βασιλείου, πού ὁ Σεβ/τος εἶπε: ἔπεσε τῆς Ἀρναίας τό τελευταῖο φρούριο, 

Ἀναπαύου ἐν Κυρίῳ φίλε τῆς ταπείνωσης. 

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 3

 

6. Τί χάσαμε! 

Κυριολεκτικά ἡ Τοπική Ἐκκλησία καὶ ἡ Ἀρναία ἀπορφανίσθηκε. Ἔχασε το στήριγµα καὶ τήν παρηγοριά. Ὁ π. Βασίλειος γνώριζε ὅλες τὶς οἰκογένειες τῆς Ἀρναίας. Γνώριζε ὅλους τούς ἀνθρώπους κατ’ ὄνομα. Τί αὐτό καὶ ἐνδιαφερόταν γί αὐτούς. 

Ἠταν ἕνας ἅγιος ἱερεύς, πού τώρα λειτουργεῖ στό οὐράνιο θυσιαστήριο. Πολλές φορές µετά τόν θάνατό του ἔχει ἐμφανισθεῖ σὲ πολλούς Χριστιανούς. 

Τόν παρακαλοῦμε νά µήν παύσῃ νά μᾶς συµπαραστέκεται καί νά εὔχεται γιά μᾶς στόν Χριστό. 

Ὁ µακαριστός Μητροπολίτης Νικόδημος γιά τόν π. Βασίλειο 

«Ὁ πατήρ Βασίλειος ὑπῆρξε: - Ἱερεύς, ὁ ὁποῖος ἠγάπησε πολύ τὴν προσευχἠν, - Ἱερεύς, ὁ ὁποῖος ἠγάπησε πολύ τήν θείαν λατρείαν τῆς Ἐκκλησίας, - Ἱερεύς, ὁ ὁποῖος προσηύχετο πάντατε διά τοὺς χριστιανοὺς του, ἐπαρήγόρει αὐτούς, τούς βοηθοῦσε πνευματικά κα ανέπαυε τὰς ψυχάς Των κάτω ἀπό τό πετραχῆλι τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, Ἀπαράμιλλος εἰς ἱεροπρέπειαν. Πάντοτε περιφέρετο εἰς τούς δρόμους τῆς Ἀρναίας µέ τὸ ἐξώρασον. Τό μήνυμα τοῦ πατρός Βασιλείου εἶναι: - «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», -. «Ἔτοιμοι γίνεσθε, ὅτι οὐκ οἴδατε τήν ἡμέρα, οὐδέ τήν ὥρα, ἐν ᾗ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται». 

Αὐτό τό μήνυμα μᾶς προσφέρει ὁ π. Βασίλειος, ὁ ὁποῖος πιστός εἰς τό καθῆκον ἡρπάγη εἰς τούς οὐρανούς. 

Προπέμπομεν αὐτόν, καθώς πορεύεται ἀπό τήν γῆν πρὸς τοὺς οὐρανούς, ἵνα ἀναπαυθῆ ἀπό τούς κόπους καί τούς µόχθους τῆς ἀγάπης καί τῆς διακονίας αὐτοῦ. 

Ἀγαπητέ π. Βασίλειε σὲ προπέµπουµε εἰς τοὺς οὐρανούς. 

Ἡ Ἀρναία σὲ ἀποχαιρετᾶ. Ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Ἀρναίας σὲ ἀποχαιρετοῦν, Σέ ὅλους ἤσουν ἀγαπητός. 

Αἰωνία σου ἡ μνήµη"

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 2

 α. Ἡ Ἱερατική του οἰκογένεια 

Συμπαραστεκόµενος ἀπό τήν πρεσβυτέρα Ἀναστασία, δηµιούργησαν οἰκογένεια καί ἀνέθρεψαν τά τέσσερα κορίτσια τους µέσα σέ πνευματικό ἐκκλησιαστικό περιβάλλον «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ἡ Ἐλευθερία καί ἡ Μαρία ἀφιερώθηκαν στήν Ἐκκλησία ὡς μοναχές. (   Ἡ Ἐλευθερία έγινε μοναχή στή Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς µέ τό ὄνομα Παϊσία καί ἡ Μαρία μοναχή στἠ Μονή τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου Φλώρινας µέ τό ὄνομα Μαριάμ, )  καί ἡ Ἑλένη καί ἡ Εἰρήνη δημιούργησαν χριστιανικές οἰκογένειες µέ εὐσεβέστατους συζύγους. 

β. Ποιμένας ἀληθινός 

Ἔγραφε σέ ἔκθεση του: «Καί εἰς τόν τοµέα τῆς πνευµατικῆς  ἐν γένει, διοικητικής καί ποιµαντικῆς δράσεως καί κινήσεως διακάτατέχοµαι ἀπό τά ἰδανικά τοῦ καλοῦ ἀγῶνος ἐν γένει ἐν τῇ ἐνορία. Ὁ Ιερός αὑτός ἀγών Σεβασμιώτατε, καί ἡ ἀγωνία διά τά ποικἰλά προβλήµατα ἐν τῇ ἐνορίᾳ κατέχουν τό εἶναι µου». 

«Ταῦτα ἐκ καθήκοντος ἀναφέρω πρὀς Ὑμᾶς Σεβασμιώτατέ, και οὐχί ὡς ἐπιτελέσας τι μεγάλο ἐν σχέσει µέ τό μέγεθος τῶν καθηκόντων τοῦ καλοῦ ποιµένος. Ἐν τῇ ἑνορίᾳ ἐπί ἑπτά καί ἤμισυ συνεχή ἔτη ὑπηρετῶ, σύν Θεῷ Ἁγίῳ, ἔθεσα ἕνα λιθαράκι εἰς τό οἰκοδόµηµα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἤ ἄλλως ἤνοιξα ἕνα µέρος τῆς ὁδοῦ πού ὁδῃγεῖ πρός τὀν Σωτῆρα Χριστόν. Μένει νά ἀνοίξη τό ὑπόλοιπον τῆς ὁδοῦ, ὑπάρχει δηλαδή εἰσέτι ἔδαφος δι’ ἐργασίαν, ἥτις δύναται νά συνεχισθῇ καί φθάση εἰς τὀν Γολγοθᾶ, εἰς τήν Ἀνάστασιν «εἰς µέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ. δ᾽, 13), ἕκαστος εὐσεβής, πιστός καί συνετός ἐνορίτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς οὔσις ἐν Ἁγ. Προδρόμῳ, ἐν Ἀρναίᾳ...«καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πραξ. α’.8). 

Περαίνων τήν παροῦσαν µου Σεβασμιώτατε πνευµατικέ µας πάτερ, ἀναγνωρίζω, ὅτι ἔχω ἁρκετάς ἐλλείψεις. Σεῖς γνωρίζετε ἴσως κάλλιον ἐμοῦ τά περί ἐμοῦ, καί δύνασθε νά συντάξετε ἀκριβέστερον ἐμοῦ τήν ἀφορῶσαν εἰς τήν µετριότήτα καί ἐλαχιστότητα µου ἔκθεσιν...» 

γ. Τό ἐνοριακό ἔργο 

Στήν ἔκθεση του γιά τό ποιμαντικὀ ἔργο σημειώνει: «Ταῦτα βεβαίως γράφω ἐν σχετικῇ συντοµίᾳ και ἐκ καθήκοντος κατά τόν νόµον καί ἀποδίδω οὐχί εἰς τήν ἡμετέραν ἀξίαν-(τό καθῆκον µου προσπαθῶ νά ἐκπλήρώνω καί τοῦτο πολλάκις ἐλλειπῶς, κατά τήν ρῆσιν τοῦ Εὐαγγελίου «δοῦλος ἀχρεῖός εἰμι» (Λουκ.Ι6, ἱ0)-ἀλλ' εἰς τήν διά τῶν ὀργάνων τής εὐλογοῦσαν, ἐλεοῦσαν καί ἐπαυξάνουσαν χάριν τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καί Πατρός...» 

Ο  Ναός πὼν Ἁγίων Ἀναργύρων ἀνεδείχθη κυριολεκτικά  "ιατρόν ἄμισθον» καί των θλιβοµένων παραμύθιον.

δ. Λειτουργική ζωή 

Ἀγαποῦσε τήν λειτουργική ζωή καί µέσα στὀν Ναό καί την Προσευχή στό σπίτι. Ἐντύπωση ἔκανε στούς ἐπισκέπτες τοῦ σπιτοῦ νά βλέπουν καί τά τέσσερα κορίτσια γονατιστά νά κάνουν  τό Ἀπόδειπνο καί τούς Χαιρετισμούς, Κυριολεκτικά ξεχνιόταν µέσα στὀν Ναό τακτοποιῶντας τό Ιερά προσευχόµενος καί τελῶντας Παρακλήσεις πρός τούς ἰαματικούς  Ἁγίους Ἀναργύρους γιά τούς πονεµένους χριστιανούς, Πλῆθος χριστανῶν προσέτρεχαν ἀπό τά γύρω χωριά νά ἐξομολογηθοῦν, νά ζητήσουν τήν προσευχή του, νά ποῦν τόν πόνο τους καί τόν καηµό τους. 

Σέ ἀναφορά του πρός τόν Σεβ. Μητροπολίτη Νικόδηµο ἀναφέρει γιά τήν ἀγάπη του στή Θεία Λειτουργία: «Μέ τήν χάρι τοῦ 

Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τάς εὐχάς Σας, Σεβασμιώτατε πάτερ ἐν συνέσει καί ἐν ἐπιγνώσει τῆς µεγάλης ἱερατικῆς µου εὐθύνης 

τολμώ νά εἴπω, ὅτι ἐν τῇ νεοσυστάτῳ ἐνορίᾳ τῶν ἁγίων Ἀναργύρων  ἔνθα ὑπηρετῶ τῇ ἀνοχῇ τοῦ Κυρίου καί τῇ ἡμετέρα ἐντολῇ καί ευλογίᾳ, ἐτελέσθη ἀνελλειπῶς ἡ Θα. Λειτουργία, κατά τάς Κυριακάς καί ἑορτάς... Κατά τήν τέ]εσιν τῆς Θ.Λειτουργίας, τῆς χρονικής αὐτῇς περιόδου Ιδιαίτερα προσεπάθησα νά ἐντρυφήσω εἰς τό µεγαλειον τοῦ Θείου Μυστηρίου, Εἰς τοῦτο συνετέλεσε, Σεβασμιώτατε, Και ὅλή προσπάθεια Σας, εἰς τό νά ζήσωμεν πιό ἔντονα, µέ ὅσον 

τόν δυνατόν πληρεστέραν συμμετογήν εἰς τό µυστήριον τῆς Θείας Λειτουργίας, εἰς τό  χαρακτηρίσθεν  διά τήν Ἱ. Μητρόπολιν µας, ὡς Λειτουργικού ἔτους τούτου, Κάί ἐνθυμοῦμαι νοσταλγικά τήν τέλεσιν της  Λειτουργίας ἐν Άγ, Ὄρει, ἔνθα κατεβλήθη προσπάθεια ἀξιόλογος ίνα ζησουμεν τόν χαρακτῆρα αὐτόν κατά τήν προσκυνηµατικήν μας ἐκδρομήν εἰς τινας  Μονάς τοῦ ἁγιωνύμου Ἄθω». 

«Ἔχων συναίσθησιν τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς τοῦ κληρικοῦ προσπαθῶ εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καί μυστηρίων, ἔντε ταῖς καθημεριναῖς καί ἑορταῖς νά εἶμαι Τακτικὀς πρός ἁγιασμόν τῶν ἐνοριτῶν καί ἐμοῦ»". 

ε. Κήρυκας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ 

Γιά τὸ κήρυγμα ἔγραφε: «Έχων ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι ἀναπόσπαστον μέρος τῆς Θ. Λατρείας εἶναι τὸ κήρυγμα, προσεπάθησα, Χάριτι θείᾳ, καί ὅσον ἠδυνάμην, νά κηρύττω, ἔστω δι᾽ ὀλίγων εἰς ἑκάστην Θ. Λειτουργίαν. Ἀπό τοῦ διορισμοῦ µου ὡς ἐφημερίου, τό ἔτος 1961, µέ τήν ἐντολήν τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Τοπικῆς Ἐκκλήσίας, ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι «ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δέ ἀκοή διά ρήματος Θεοῦ» (Ῥωμ. 10, 17), ἔβαλα ὡς ἀρχήν µου νά κηρύττω, κατά τό δυνατόν, τακτικά εἰς τὰς Ἱ. Συνάξεις τῶν πιστῶν, διό καί συνέθησα κύκλον μελέτης Ἁγ. Γραφῆς, καί σειράν  ὁμιλῶν ἐπί Μυστηριακῶν θεμάτων. Τήν ἀρχήν ταύτην συνεχίζω καθ’ ὕλην τήν Ἱερατικήν µου ζωήν, Κατά τά τελευταῖα ἔτη εἴχομεν σειράν κηρυγµάτων τῆς Ἱ. Μήτροπόλεως µας, καί ἀνεγίνωσκον ταῦτα. Καθ ἅς ἑορτάς δἑν ὑπῆρχεν τοιοῦτον κήρυγμα, καί εἰς ἄλλας εὐκαιρίας, προσεπάθουν ἵνα µή µείνη ἄνευ αὐτοῦ ἡ Θ. Λειτουργία. Καὶ οὕτω καταβάλλεται ἡ προσπάθεια, Σεβασμιώτατε, ἵνα διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Θ, Λειτουργίας καί τοῦ κηρύγματος ἁγιασθοῦν καί καλλιεργηθοῦν αἱ ψυχαί τῶν ἐνοριτῶν, καί µέ τήν χάριν τοῦ «αὐξάνοντος Θεοῦ» εὐλογηθοῦν καί δημιουργηθῆ εἰς τήν ἐνορίαν ἡ συνειδητή χριστιανική ζωή». 

στ. Πνευματικὸς ποὺ ἀνέπαυε 

Σάν ἐξομολόγος κυριολεκτικά ἔσταζε βάλσαμο παρηγοριᾶς στίς βασανισμένες ἀπό τήν ἁμαρτία καὶ τήν θλίψη ψυχές.

Περαίνων τήν ἀναφοράν του διά τήν περιοδείαν του ὡς ἐξοµολόγησεως  διά τήν τέλεσιν τοῦ µυστηρἰσυ τῆς ἐξομολογήσεως ἀναφέρει: «παρακαλω συγχωρήσατε µε διά τυχόν παραλήψεις µοι κα εὔχεσθε καί ὑπέρ ἐμοῦ, ἵνα εὐωδοῦται τό φιλανθρωπότατον τοῦ ἔργον τῆς Θείας ἁγάπης πρός τούς μετανοῦντας καί ἐξοµολογουμένους χριστιανούς, πρός σωτηρίαν ψυχῶν καί δόξαν τοῦ Παναγίου Ὀνόματος τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνυµένου Θεοῦ ἡμῶν». 

δ. Ὁ ἄγγελος μᾶς ἔφυγε 

Πικράθηκε ἀπό τούς ἄπονους καί ἄψυχους ἀρχαιολόγους πού σταμάτησαν τίς ἐργασίες ἐπισκευῆς τοῦ Ναοῦ ἀπό τούς σεισμούς, Κυριολεκτικά τόν πέθαναν, διότι πρίν ἀπό τὀν θάνατό του, εἶχε δεχθῆ τήν ἀχαρακτήριστη συµπεριφορά τους. Βγῆκε ἀπό τήν Ἐφορία Βυζαντινῶν Ἀρχαιοτήτων καί µετά ἀπό λίγες ὧρες ἔπεσε, ἦταν 28 Ἰανουαρίου 1999, νεκρός ἀπό ἀνακοπή καρδιᾶς στό πεζοδρόμιο τῆς Θεσσαλονίκης ἐπί τῆς Τσιμισκῆ µπροστά στό ζαχαροπλαστεῖο «Ἀγαπητός», τριάντα µέτρα ἀπό τό σπίτι τῆς κόρης του Ἑλένης, Καί µετά τόν θάνατο του οἱ ἀρχαιολόγοι τόν ἔσερναν στἁ δικαστήρια µαζί µέ τήν ἐκκλησιαστική ἐπιτροπή, ἐνῶ ἄλλοι ἦταν οἱ ὑπεύθυνοι, Ἀπό προσωπική µου ἐμπειρία θά ἤθελα ἐδῶ νά μεταφέρω τήν τελευταία συνομιλία πού κάναµε στὀ αὐτοκίνητο µου καθώς κατεβαίναµε στήν Θεσσαλονίκη γιά τήν Ἀρχαιολογική Ὑπηρεσία. 

Μοῦ ἔλεγε, ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς ταραχῆς ποὺ συνέβη σὲ ἀγρυπνία στὀ Ναό, «γιά τὸν ἀπαράδεκτο θυμό πού δείχνουµε κατά τὴν Θεία Λειτουργία, τήν σύγχυση καί τήν Ταραχή πού μᾶς ἀναστατώνει καί διώχνει τήν εἰρήνη καί τήν κατάνυξη ἁπό τήν ψυχή 

  Ἐπίσης μιλούσαμε γιἀ τὸν προσωπικό ἀγώνα πού πρέπει νά κάνει ὁ ἱερεὺς καί γιὰ ἐπιπτώσεις πού ἔχει στὀ ἔργο τῆς ἑνορίας καὶ στοὺς χριστιανούς. Έλεγε: «Ὅταν ἐμεῖς ἁμαρτάνουμε, δὲν πᾶνε Καλά στἀ πνευματικά καί οἱ χριστιανοί. Δέν προοδεύουν». 

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 1

 

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ 

Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ 

1. Προετοιμασία 

Ὁ ἀείμνηστος π. Βασίλειος Πραβήτας γεννήθηκε στήν Ἀρναία στίς 14/1/1933 ἀπὸ πιστή παραδοσιακἠ οἰκογένεια τοῦ Ἀναστασίου καί Ἐλευθερίας Πραβήτα. Ὀρφάνεψε γρήγορα ἀπό µητέρα καί μέ πολλή φτώχεια πέρασε τά παιδικἁ καὶ νεανικά του  χρόνια. Μεγάλωσε ὅμως µέσα στήν Ἐκκλησία, στά Κατηχητικά τοῦ σημερινοῦ Μητροπολίτου Δράμας κ. Διονυσίου Κυράτσου. Συμμετεῖχε ἐνεργά στήν πλούσια κατηχητική καὶ πνευματική κίνηση τοῦ Μητροπολίτου Κυπριανοῦ, µέ κατηχητή τὸν Πρωτοσύγκελλο π. Στέφανο. 

Ἀποφοίτησε τό 1960 ἀπό τό Ἀνώτερο Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης, Στή Θεσσαλονίκη σχετίσθηκε πνευματικά μέ τήν ἀδελφότητα τῆς «Ἀπολυτρώσεως» στό οἰκοτροφεῖο τῆς ὁποίας διέµενέ, 

Στίς 19/4/1960 ἐνυμφεύθη µετά τῆς εὐσεβοῦς κόρης Ἄναστασίας Κοτσάνη. 

Τό συστατικό γράµµα γιά τήν ἱερωσύνη τὸ ὑπέγραψαν κἀτοικοι τῆς Ἀρναίας Ἰωάννης Κυριαφίνης γιατρός, Κων/νος Καραλιόλιος γιατρός, Γεώργιος Κωνσταντᾶς καί Δημ. Καραδηµήτρας. 

Κανονική συμμαρτυρία ἔδωσε ὁ Πνευματικός του Ἀρχιμ. Φώτιος Σταµατόπουλος τῆς Ἀδελφότητας «ΖΩΗ»

2. Ὁ συλλειτουργύς τῶν ἀγγέλων 

Στίς 20/11/1960 χειροτονήθηκε διάκονος καὶ στίς  2/3/1906 πρεσβύτερος ἀπό τόν Μητροπολίτη Παύλο. Ἠταν ἡ πρώτη χειροτονία τοῦ Παύλου. Τοποθετήθηκε ἐφημέριος στἠν ἑνορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἁγίου Προδρόμου, ὅπου ὑπηρέτησε γιά 10 χρόνια. 

Τό 1966 συμμετεῖχε ἐπί τρίµηνον στὀ Πνευματικό Φροντιστήριο Κληρικῶν Ἑλλάδος στή Μονή Πεντέλης. Ὁ Διευθυντής του Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Παλλούρης! ἔγραψε γιά τόν π. Βασίλειο 

«έπιθυμώ νά συγγαρῶ Ὑμᾶς διά τόν λαμπρόν κλἠρικόν σας, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἱεροπρέπειαν καί ἐπιμέλειαν του ἠγαπήθη ὑφ᾽ ὅλων καί «ἀνέπαυσε µου στά σπλάγγνα ἐν Κυρίῳ»! Θά ηὐχόμην πολλούς ιερεῖς τύπου π. Βασιλείου νά εἶχεν ἑκάστοτε τό Φροντιστήριον µας». 

3  Στήν Ἀρναία 

Το ἀπό τῆς Ἰουνίου 1971 μετατέθηκε στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Στεφάνου Ἀρναίας, ὅπου συνυπηρέτησε μέ τούς ἀειμνήστους ἱερεῖς 

Ἀρχιμ. Βασίλειο Μαρκάκη, π. Κωνσταντῖνο Κάργα, π. Χριστοφόρο Ζωγράφο, 

Στίς 3/9/1977 ἀποφοίτησε, µετά διετῆ φοίτηση, ἀπό τὸ Ποιµαντικό Τμῆμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ἀπ᾿ ὅπου καὶ πῆρε τό πτυχίο τοῦ Θεολόγου.

Εἶχε ἀναλάβει τά Κατηχητικά τῆς Ἀρναίας καὶ εἶχε τό γραφεῖο Γᾶμων στό Μητροπολιτικό γραφεῖο. Ἐξυπηρετοῦσε µέ τούς ἄλλους ἱερεῖς διάφορα ἐφημεριακά κενά Βαρβάρας, Νεοχωρίου, Παλαιοχωρίου κ.ᾱ. 

Χειροθετήθηκε πρωτοπρεσβύτερος στίς 5/10/1980 στόν Ίερὁ Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἄνω Μητρουσίσυ Σερρῶν, ἀπό τόν Μητροπολίτη Σερρῶν καί Νιγρίτής κ. Κωνστανῖτῖνο, τότε τοποτηρητή τῆς Μητροπόλεως, Στἰς 2 Ὀτωβρίου 1880 διορίζεται µέλος τοῦ Ἐπισκοπικού Δικαστηρίου. Στίς 14/9/1981 κατἀ τὴν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τοῦ  Σταυροῦ στὀν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Στεφάνου χειροθετήθηκέ Πνευματικὸς ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ κ. Νικόδημο. 

4. Στοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους 

Ἀπό 1/5/1982 μετατίθεται σάν πρῶτος ἐφημέριος στήν ἐνορία Ἁγίων Ἀναργύρων Ἀρναίας, τήν ὁποία διηκόνησε μέχρι τελευταίας του ἀναπνοῆς, 28/1/1999. 

Ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἀνεδείχθη πρότυπο Ναοῦ γιά ὅλη τήν Μητρόπολη μέ λειτουργική ζωή, μέ κατανυκτικές Θεῖες λειτουργίες Κυριακῶν, ἑορτῶν καί καθημερινῶν. Κάθε Δευτέρα εἶχε παράκληση στήν Παναγία µέ κήρυγμα, κάθε Τετάρτη στούς Ἁγίους Ἀναργύρους καί κάθε Πέμπτη στὀν Ὅσιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη. 

Χριστιανοί πού ἤθελαν πνευματική πρὀοδο συγκεντρὠθηκαν γύρω ἀπό τὀν π. Βασίλειο καὶ τόν Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. 

Ἐθέλγοντο µέσα σ’αὐτό τό πνευματικό, ἀγωνιστικό καὶ ταυτόχρονα γλυκύ καί ζεστό περιβάλλον τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. 

Ὁ Ναός τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ἀναβάθμισε πνευματικά τὴν Ἀρναία χάρις στήν παρουσία τοῦ π. Βασιλείου. 

Ἀλλά καί µέσα στήν ἐνορία ἦταν ζωντανή ἡ παρουσία τοῦ ἐνδιαφέροντος καί τῆς πατρικῆς στοργῆς του. Ὄργωνε τὴν ἐνορία ἀπό σπίτι σὲ σπίτι εὐλογῶν, ἁγιάζων μὲ τά Εὐχέλαια, τοὺς ἁγιασμούς καὶ ταυτόχρονα διδάσκων, παρηγορῶν, ἐλέγχων, καθοδηγών τούς χρισπανούς. Εὐκαίρως - ἀκαίρως δίδασκε καί στο  Ναό καί κατ ἰδίαν . 

Ἀπέφευγε τήν κατάκριση καί τήν ἀργολογία ἀλλά καί πού δέν ἦταν σωστό δέν τό ἀμνήστευε, καί τό χαρακτήριζε έπιεικέστατα «παραξενιές». 

Τον ἐκτιμοῦσε ὅλος ὁ πνευματικός κόσμος πού τόν γνώριζε στήν Μητρόπολη, στἡ Θεσσαλονίκη, στή Φλώρινα, στὀ Μαναστήρι τοῦ Τίµιου Προδρόμου στή Μεταμόρφωση Χαλκιδικῆς Τόν εὐλαβεῖτο κάθε ἄνθρωπος πού τόν συναναστρεφόταν. 

Ὑπέμεινε ἀγόγγυστα τόν πόλεμο συνεφηµερίων, ἀλλά και συγχωριανῶν του ἐναντίον τῆς νέας ἐνορίας καί τό σαµποτάρισµα πού ἔκαναν στά μυστήρια κ.ἄ. Ἀντιμετώπισε µέ ὑπακοή καί χριστιανικὀ σταύρωμα τήν ἀνάρμοστη συμπεριφορά τῶν προισταµένων του, πού τόν ὑποτιμοῦσαν. 

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

Εγκαίνια πτέρυγας της παλαιάς Ι.Μ. Οσιου Διονυσίου εν Ολύμπω Αρχιμ. Μάξιμος Κυρίτσης 10.9.2026.

 

Ποίημα για την Ι. Μονή Αγ. Νικάνορος Ζάβορδας από τον Γέροντα Δωρόθεο!

 

Τό θαύμα του Αγίου Ευφρόσυνου στούς δίδυμους πύργους.

Ἔνα παληκάρι, πρίν ἀναχωρήσει γιά τή Νέα Ὑόρκη ὅπου εἶχε βρεῖ δουλειά, ἐπισκέφτηκε τόν Μακαριστό π. Ἀνανία Κουστένη νά πάρει τήν Εὐχή του!

Ὁ παππούλης τον δέχτηκε μέ ἰδιαίτερη Αγάπη!

Τόν ξεπροβόδισε δίνοντάς του γιά Εὐλογία, μιά μικρή εἰκόνα, καί τοῦ εἶπε: 

“Κάθε πρωί πρίν πᾶς στή δουλειά σου νά ἐπικαλεῖσαι τή βοήθεια τοῦ Αγίου”...!!!

Ὁ Νέος ὑπάκουσε... 

Πέρασε καιρός καί ἕνα πρωί πού ἑτοιμάστηκε, νά πάει στή δουλειά, ἀφοῦ ἀσπάστηκε την εἰκόνα - Εὐλογία τοῦ π. Ἀνανία, διαπιστώνει ὅτι ἡ πόρτα τοῦ διαμερίσματός του δέν ἄνοιγε! Παρά τίς ἀγωνιώδεις προσπάθειές του νά μήν ἀργήσει στή δουλειά, ἀδύνατον νά ἀνοίξει! 

Πέρασε ὥρα γιά νά ἀντιληφθεῖ τί εἶχε συμβεῖ στούς "Δίδυμους Πύργους", ὅπου ἐργαζόταν…

Εἰκονιζόμενος Άγιος ἦταν ὁ Άγιος Εὐφρόσυνος ο Μάγειρας, μέ τά μῆλα τοῦ Παραδείσου καί τόν παραμυθένιο βίο, που ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στίς 11 Σεπτεμβρίου...!!!

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 14/9 Η ΣΩΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΤΕΛ ΑΒΙΒ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΕΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ Η ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΑ ...ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ

ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ. Ο ΠΙΣΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΚΥΛΙΝΑΣ ΚΑΙ ΚΤΙΤΩΡ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ. 6. ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΊΑ.

 Ἡ αφιλοχρηματία 

Πτωχός ὁ ἴδιος δέν ἔζησε ἀπό τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία, ἀλλά ἔζησε γιά τόν Χριστό καί γιά τήν Ἐκκλησία. Ὁ ἴδιος σημείωνε, ὅτι «ὑπηρετοῦσε τούς χριστιανούς ἀνιδιτελῶς, ἐνθυμούμενος πάντοτε τὸ «μή ἐπιβαρῆσαι τινά ἡμῶν» (Β’ Θεσ 3,8) φροντίζων, «μήδεμίαν ἐν µήδενί δίδοντες προσκοπήν, ἵνα μή µιμηθῆ ἡ διακονία» (Β΄ Κορ. 6,3), ἀλλά «τύπος γίνου τῶν πιστῶν, ἐν λόγω, ἐν ἀναστροφῆ»(Α΄ Τμ.Ά, 12) «ἵνα ὁ ἐξ ἑναντίας ἐντραπῆ μηδέν ἔχων ὑπέρ ἡμῶν λέγειν φαυλον» (Του. 2.8). 

Ἡ ταπείνωση του 

Δέν ἐκαυχᾶτο, οὔτε ζητοῦσε αὐτοπροβολή, 

Χαρακτηριστικά εἶναι ὅσα ἀναφέρει στὀ τέλος τῶν άναφορὤν του προς τήν Μητρόπολη «ἔγινα ἄφρων καυχόµενος» (Β΄ Κορ. 12 11). Ἐσεῖς Σεβασμιώτατε μᾶς εἴπατε νά κάνουμε τήν τρίµήνο ἔκθεση αὐτή». 

Σέ µιά ἄλλη ἀναφορά του «γέγονα ἄφρων καυχόµενος. Ἡμεῖς μέ ἠναγκάσατε. Ἐγώ γάρ ὤφειλον ὑφ΄᾽ ἡμῶν συνίστασθε». 

Στήν ἀρχή τῆς βιογραφίας του σημειώνει «ἄν θέλετε νά βοηθήσετε τούς ἄλλους, πρέπει νά γράφετε πράγματα πού μερικοί θά καταδικάσουν». ᾿ 

Ἀλλοῦ σημειώνει τόν λόγο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου .. «καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον καί εἶτα καθᾶραι, σοφισθῆναι καί οὕτω σοφίσαι». Καί ἀλλοῦ σηµείωνε «ἔχει δίκιο ὁ κόσμος νά μᾶς ὀνομάζει κληρικούς τῆς καλοπέρασης» 

Για τὀ θέµα τῆς φιλοχρηματίας ἀνέφερε συχνά τὸ περιστατικό, ὅπου ἀναφέρει ὅτι ἕνας πνευματικός πατέρας ὁδήγησε τίς  της πέντε πνευματικές του θυγατέρες στὀ μαρτύριο γιά νά πλουτίσει κ καί ἔλεγε: . 

«Ποῦ μπορεῖ νά φθάσει ἡ φιλοχρηματία τῶν κληρικῶν!». 

Ὁ σεβασμός τοῦ λαοῦ ἦταν μεγάλος. Ὅταν περνοῦσε στήν πλατεία ὅλοι, πού ἦταν στά καφενεῖα, σηκώνονταν. 

Στόν Σταυρό τέτοια ἦταν ἡ ἐκτίμηση, πού οἱ κάτοικοι ἔχουν ἀφιερώσει καί ὁδό «Παπαναστάση». Τόν λάτρευαν, ἄν καὶ ἦταν πολύ αυστηρός μαζι τοὺς. Λέγεται, ὅτι κάποτε πήγε µέ το θυµιατο στα καφενεία, γιά νά τους ἐλέγξει ποὺ δεν εκκλησιάζονταν.

Κλεινουµε τὴν ἀφιέρωση αὐτή στον ἀειμνηστο πνευµατικο Πατέρα του Ζαγκλιβερίον καὶ δικό µας πατέρα, τον νεο Παπουλακο τὸν Παπανασταση καὶ τὸν κλείνουµε για παντα τὴ ψυχη µας και στὴ µνηµη µας. Ἡ γλυκεια τὸν µύρφη θά εἶναι μπροστά µας καὶ θα μᾶς καθοδηγεί σε ἀνδροπρεπή καὶ αποφασιστικη Χριστιανική βιωτή καὶ πορεια. .

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ. Ο ΠΙΣΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΚΥΛΙΝΑΣ ΚΑΙ ΚΤΙΤΩΡ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ. 5 . Ο ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ.

 Ὁ Λειτουργός

Ὁ ἴδιος ὁ πατήρ Ἀναστάσιος ἀναφέρει ὅτι ἦταν μεγάλη εὐλογία τό ὅτι διετέλεσε ἐπί διετία διάκονος τοῦ Μητροπολίτου Κυπριανοῦ

«Οφείλω πολλά στον μακαρίτη αὐτόν Ἱεράρχη πού μέ χειροτόνησε πού τόν ἀκολουθοῦσα ἀπό κοντά στίς ἱεροτελεστίες καί εἶχα τήν εὐκαιρία σε πολλά νά τόν ἀντιγράψω καί αὐτήν τήν στιγμή νά ἐκφράσω τήν βαθιά μου εὐγνωμοσύνη».

Ήταν ἄριστος λειτουργός μέ ἀφοσίωση, μέχρι ἐξαϋλώσεως κατά τήν Θεία Λειτουργία. Τον συνέπαιρνε. Ήταν σάν νά λειτουργοῦσε μέ τούς Αγγέλους καί τούς Ἁγίους στο Οὐράνιο θυστιαστήριο. Ποτέ βιαστικός ἤ νευρικός καί θυμώδης κατά τήν Θ. Λειτουργία καί τά μυστήρια.

Δὲν πλησίαζε τήν Ἁγία Τράπεζα καὶ πάντοτε κάτω ἀπό τό σκαλοπάπ. 

Τἡ Θεία Λειτουργία τήν ἔλεγε ἀπ᾿ ἔξω μὲ κατάνυξη καί με δάκρυα στήν ώρα τοῦ καθαγιασμοῦ, Στή προσκομιδή μνημόνευε πολλά ὀνόματα, 

Τίς εὐχές στή Θ. Λειτουργία τίς ἔλεγε ἐκφώνως καί µέ βαθειά κατάνυξη, πού μετέδιδε καὶ στό ἐκκλησίασμα. Πρόσεχε τή! προοκοµιδἠ καί τή συστολή. 

Ὅταν κάποτε ὁ Κυπριανός τοῦ εἶπε νά λέει τίς εὐχές μυστικά τοῦ ἀπαντᾶ: 

««Τώρα ὑποβάλλω παραίτηση ἀπό τήν ἱερωσύνη». 

Πρωί - βράδυ τήν Ἀκολουθία του, τίς Κυριακές καί τίς ἑορτὲς Θεία Λειτουργία. 

Τὸ Ἱερατικό, ὅταν τελείωνε τό ἔκλεινε, τό φιλοῦσε καί το ἔβαζε στό μέτωπο. 

Μετά ἀπό κάθε βάπτιση ἔλεγε: «Δόξα σοι ὁ Θεός! Μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεός». 

Ὅταν πήγαινε γιά εὐχέλαιο στά σπίτια ζητοῦσε νά εἶναι ὅλη ἡ οἰκογένεια καί ἔπαιρνε µαζί του τό µεγάλο τό Εὐαγγέλιο. 

Στήν ἐξομολόγηση πάντοτε κρατοῦσε τόν Τίμιο Σταυρό. 

Εἶχε καταφέρει νά ἔχει χριστανούς καὶ στίς καθημερινές Ἀκολουθίες. Στόν Ὄρθρο τό πραϊ εἶχε µέχρι 20 γυναῖκες. 

Τοῦ ἄρεσε ἡ ἁπλότητα, Γι' αὐτό καί λίγες οἱ στολές του. Ἀλλά πάντοτε καθαρές καί σιδερωµένες. Ποτέ δεν πετοῦσε τά ἄμφια του. 

Ὅλα αὐτά τά ἐπισφράγιζε μὲ δύο ἀρετές, ἀπαραίτητες γιά τούς ἱερεῖς, τήν ἀφιλοχρηματία καί τήν ταπείνωση. 

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ. Ο ΠΙΣΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΚΥΛΙΝΑΣ ΚΑΙ ΚΤΙΤΩΡ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ. 4. Χαρακτηριστικά τῆς ποιμαντικῆς του ἐργασίας ήταν;

Χαρακτηριστικά τῆς ποιμαντικῆς του ἐργασίας ήταν;

α. Το κήρυγμα

Ἐνῶ ἦταν ἀπόφοιτος Β΄ Δημοτικοῦ, μέ τήν μελέτη καί τήν ἀγάπη του πρός τό κήρυγμα, ἀναδείχθηκε κήρυκας τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ στίς ἐνορίες πού ὑπηρέτησε. Εντύπωση μᾶς κάνει ή μεγάλη καί πλούσια βιβλιοθήκη πού εἶχε στο σπίτι.

Ἀναφέρει ὁ ἴδιος «μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἐλειτούργησα κανονικῶς καθ᾽ ὅλας τάς Κυριακάς καί Μεγάλας Εορτάς τοῦ ἔτους μετά τοῦ ἀπαραίτητου κηρύγματος». Το κήρυγμα τό ἔγραφε καί τό ἐκφωνοῦσε μέ ζωηρότητα.

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στή λατρεία. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στά Κατηχητικά. Ο λόγος τοῦ Θεοῦ σε κάθε κατ᾽ οἶκον ἐπίσκεψη.

Ἐπίσης ἔγραφε συνδρομητές ἄνω τῶν διακοσίων οἰκογενειῶν σέ Θρησκευτικά περιοδικά Ζωή, Σωτήρ, Απολύτρωσις, Σταυρός, Σπίθα.

Είχε δανειστική βιβλιοθήκη γιά τά παιδιά. Ἀλλά καί ὁ ἴδιος εἶχε διάφορα βιβλία πού ἔδινε συστηματικά στούς χριστιανούς. Κάθε Δευτέρα εἶχε καθιερώσει παράκληση καί σχετική ὁμιλία.

Σέ μιά ἀναφορά του γράφει «διενεμήθηκαν δωρεάν ἀρκετές Καινές Διαθήκες σε μετάφραση τῶν τεσσάρων καθηγητῶν Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, καθώς ἐπίσης καί 250 τευχίδια τῆς «ἐπί τοῦ Ὄρους ὁμιλίας 50 τευχίδια «οἱ ψαλμοί τοῦ Δαβίδ», ή Μαρία καί ή Βίβλος της».

Ἡ ἀγάπη του γιά τό κήρυγμα καλλιεργήθηκε ἀπό τούς πνευματικούς του πατέρες Ευστάθιο Μπιλάλη, καί Τιμόθεο Παπαμιχαήλ.

Μελετοῦσε τήν Ἁγ. Γραφή, βιβλία καί θρησκευτικά περιοδικά. Χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι ὁ Μητροπολίτης Κυπριανός τόν

ἔβαλε τήν ἡμέρα τῆς χειροτονίας του 29/6/1954, να μιλήσει στην Ἱερατική Σύναξη πού εἶχαν στο Ζαγκλιβέρι.

β. Ἡ ἐλεημοσύνη

Ἡ ἀγάπη του καί ἡ φροντίδα γιά τούς ἀνήμπορους τῆς ἐνορίας του εἶχαν χαρακτηριστική

Ὑπάρχει ἕνα ὁλόκληρο ντοσιέ στό ἀρχεῖο του μέ τήν ἐπιγραφή «φιλανθρωπία».

Τήν ἐλεημοσύνη καί τήν συμπαράσταση του πρός τούς χριστιανούς του τήν θεωροῦσε καθῆκον πρωτεῦον.

Οἱ χῆρες, τά ὀρφανά, οἱ γέροντες, οἱ ἐγκατελελειμμένες γυναῖκες, τά μοναχικά άτομα, οἱ φοιτητές, καρκινοπαθεῖς, ἀνάπηροι, πολύτεκνοι ἦταν στήν ἄμεση φροντίδα του.

Εἶχε κάποιους ἐλεήμονες χριστιανούς, πού τοῦ ἔδιναν χρήματα γιά νά τά διαθέσει κατά τήν κρίση του. Στά εὐχαριστήρια γράμματα του λέει στούς ἐλεήμονες «ἄξιος ὁ μισθός σου, ἀδελφέ.

Δώη σοι «Κύριος κατά τήν καρδίαν σου καί κατά τήν πίστι σου καί πᾶσαν τήν βουλήν σου πληρῶσαι»

Ἀλλοῦ «ἄξιος ὁ μισθός σου. Ὁ Κύριός μας πού εἶπε: «ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε» (Ματθ 25,40) καί νά σοῦ χαρίζη υγεία..»

Ἀλλοῦ ἔγραφε «ὑπεράξιος ὁ μισθός σου ἀδελφέ μου, γιατί στήν ἐποχή μας χρειάζεται νά νἄχη κανείς δυνατή, καί καθαρή πίστι, ὥστε νά μοιράζεται μέ τούς ἄλλους τά ἀγαθά του καί νά φορτώνεται τα προβλήματα τους προσπαθώντας να τους βοηθήση».

Ἀλλοῦ «εὔχομαι ἀδελφέ νά ἐφαρμοστῇ ἡ εὐχή πού λέει ὁ λαός «κατά τήν δωρεά σου, θάχης καί τήν ὑγεία σου» καί τό τῆς Γραφῆς «ἱλαρόν δότην ἀγαπᾶ ὁ Θεός»

Φρόντιζε νά ἐπιστρέψουν οἱ αἱρετικοί, να μετανοήσουν αὐτοί πού συζοῦσαν παράνομα.

Ἰδιαίτερη ἡ ἀγάπη του γιά τά παιδιά. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του λειτουργοῦσαν τά Κατηχητικά σε όλες τίς βαθμίδες.

γ. Φίλος τῶν Ἁγίων

Φρόντισε να προβάλλει τούς ἁγίους καί ἰδιαίτερα τήν Ἁγία Ἀκυλίνα σαν πρότυπο πρός τούς χριστιανούς του. Έγραψε το βιβλίο καί ἐξέδωσε τήν εἰκόνα τῆς Ἁγίας καί φρόντισε να γυρίσει ὅλα τὰ σπίτια καί τίς ἐνορίες γιά νά τά μοιράσει.

Ἐνδιαφέρθηκε να τιμηθεῖ στό Ζαγκλβέρι καί νά χτισθεῖ ὁ περικαλλής Ναός της.

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

Ο ΠΑΠΑ-ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΩΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ.ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ. Ο ΠΙΣΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΚΥΛΙΝΑΣ ΚΑΙ ΚΤΙΤΩΡ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ. 3

 Ο ΠΑΠΑ-ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΩΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ

Εἶχε τελειώσει τή Θεία Λειτουργία ὁ Παπαναστάσης στην

Ἁγία Παρασκευή τοῦ Σταυροῦ καί τόν πλησίασαν οἱ ἐπίτροποι.

- Πῶς εἶσαι Παπαναστάση; Σε βλέπουμε κίτρινο στο πρόσωπο.

Δέν εἶσαι καλά;

- Τί εἴπατε; Πῶς εἶμαι; Ἄν εἶχε ἡ γῆ ἕναν χαλκά, θά τήν ἔπιανα

καί θά τήν ἔκανα ἔτσι, ἔτσι, ἔτσι.

- Καλά, καλά Παπαναστάση.

Πῶς κρυβόταν αὐτή ἡ ἐσωτερική πνευματική δύναμη καί

ἀποφασιστικότητα μέσα σ' αὐτό τό ἀσθενικό καί καχεκτικό σῶμα;

Αὐτή ἡ πνευματική δύναμη καί ἡ ἀποφασιστικότητα ἦταν

πού διαπότιζε καί διαπερνοῦσε ὅλη τήν ἱερατική του διακονία.

Καί ἐδῶ ἐνθυμούμεθα τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ

Χρυσοστόμου ὅτι ἡ ἱερωσύνη ἀπαιτεῖ ψυχήν ἀνδρείαν». 

Ἡ ἀνδρεία εἶναι σύμφωνα μέ τούς Πατέρες μία ἀπό τίς τέσσερις μεγάλες ἀρετές. Σωφροσύνη, φρόνηση, δικαιοσύνη καί ἀνδρεία.

Αὐτή λοιπόν ἡ γενναία ψυχή συνάντησε τήν μαρτυρική, αγία καί γενναία ψυχή τῆς Ἁγίας Ἀκυλίνας. 

Αληθινά μόνο οἱ ἁγίες

ψυχές μποροῦν νά συναντήσουν τούς Ἁγίους.

Ἡ Ἁγία Ἀκυλίνα ήταν τό δεύτερο χαρακτηριστικό τῆς Ἱερατικῆς ζωῆς τοῦ πατρός Ἀναστασίου. 

Ἐκεῖνος τήν πρόβαλε, τήν

καθιέρωσε, τήν τίμησε καί ἔκτισε τόν Ναό της.

Ἄν θα θέλαμε να παρομοιάσουμε την ζωή τοῦ Παπανασταση, θά τήν παρομοιάσομε μέ τόν Παπουλάκο, καθώς καί ἐκεῖνος

κρεοπώλης ἦταν πρίν τήν μοναχική του κλήση,

1. Σταθμοί τῆς ζωῆς του

Τρεῖς ἦταν οἱ βασικοί σταθμοί τῆς πορείας τοῦ Παπαναστάση

πρός τόν Χριστό ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος.

Ὁ Πρῶτος σταθµός ὅταν σέ ἡλικία 8 ἐτῶν, τὀν Σεπτέµβρι, τοῦ 1922, ἐπεχείρησε νά πεῖ τόν «Ἀπόστολο» στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στό Παπαζλί τῆς Μαγνησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Τόν εἶχε  μάθει ἀπ᾿ ἔξω καί τόν θυμόταν σ᾿ ὅλη του τή ζωή. Ηταν ἡ περικοπή  ἀπό τήν πρὀς Ρωμαίους Ἐπιστολή κεφ. 8, στιχ. 25-35, πού ἀρχίζε 

«οιδαμιεν δέ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεἴ εἰς ἀγαθόν, "

Δεύτερος σταθμός τῆς χριστιανικῆς του πορείας στάθηκε 

ἡ Θήβα, ὅπου ἐγκαταστάθηκαν πρόσφυγες τό 1924. Ὁ Τάσος τό 

 µικρό προσφυγάκι δούλευε σ᾿ ἕνα κατάστημα. Τό ἀφεντικό του ἦταν πιστός χριστιανός καί τοῦ ἔδινε καί διάβαζε βίους Ἁγίων. 

 Ὁ τρίτος σταθµός ἦταν οἱ Σέρρες, ὅπου ὑπηρετοῦσε ὡς στρατιώτης τό 1939. Ὁ ἀνθυπολοχαγός Ἰωάννης Κακαλέτσης τόν ὁδήγησε στό κήρυγμα, πού ἔκανε ὁ ἱεροκήρυκας π. Εὐστάθιος Μπιλάλης. Ὁ ἴδιος ὁ Παπαναστάσης σημειώνει «ἀπό τότε ἄλλαξε τελείως ζωή μου. 

Ἄρχισα νά μελετῶ...Ηλθα στό χωριό ἀλλοιώτικος. Ἐργασία  μελέτη, προσευχή καί Ἐκκλησία ἦταν πλέον ἡ ζωή του». Εἶχε ἀποφασίσει νά γίνει μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος. Ὑπόσχεση πού δέν ἐκτέλεσε, διότι τόν πάντρεψαν μέ τό ζόρι. Δέν ἔγινε µοναχός, ἀλλά ἔγινε ποιμένας καί λειτουργός τῆς Ἐκκλησίας. Ἀσκητής µέσα στόν κόσμο. Ἐλᾶτε στήν συνέχεια νά παρακολουθήσουμε τόν Παπαναστάση πρῶτα ὡς ποιμένα καί ὕστερα ὡς λειτουργὀ. 

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016

Παρακλητικός Κανών εις την Μάρτυρα Αγίαν Ευανθία.

 

῾Αγία Εὐανθία ἡ Μάρτυς

 

(11 Σεπτεμβρίου)

 

 

῾Η Μάρτυς ῾Αγία Εὐανθία

 

῾Η ἁγία Εὐανθία εἶναι μάρτυρας τῆς ̉Ορθόδοξης ̉Εκκλησίας μαζί μέ τόν σύζυγό της Δημήτριο καί τόν γιό της Δημητριανό. Τό ποῦ καί πότε ἔγινε τό μαρτύριο τῆς οἰκογένειας δέν ἀναφέρεται ἀπό τούς συναξαριστές.

   Στό Συναξάρι ὅμως τοῦ ἑκατόνταρχου Κορνηλίου βρίσκουμε γιά τούς μάρτυρες αὐτούς τά ἑξῆς. ῾Ο Δημήτριος ἦταν φιλόσοφος καί ἄρχοντας τῆς πόλης Σκεψέων ἤ Σκήψης τῆς Μικρᾶς  ̉Ασίας, καί διώκτης τῶν Χριστιανῶν. ῾Η γυναίκα του Εὐανθία, ὅπως καί ὁ γιός του ἦταν χριστιανοί. Μία ἡμέρα ἡ Εὐανθία μέ τόν γιό της Δημητριανό ἦταν στό ναό προσευχόμενοι, μαζί μέ τόν Κορνήλιο. Τή στιγμή ὅμως ἐκείνη ἔγινε σεισμός καί ἡ Εὐανθία μέ τόν Δημητριανό καταπλακώθηκαν στά ἐρείπια τοῦ ναοῦ, φωνάζοντας τό ὄνομα τοῦ Κορνηλίου. Τό ἔμαθε αὐτό ὁ Δημήτριος, βρῆκε τόν Κορνήλιο καί τόν παρακάλεσε νά σώσει τήν οἰκογένεια του. Πράγματι ὁ Κορνήλιος ἔβγαλε ζωντανούς ἀπό τά ἐρείπια τά δύο μέλη τῆς οἰκογενείας τοῦ Δημητρίου, πού εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τή μεταστροφή στόν Χριστό τοῦ Δημητρίου, καθῶς καί ὅλων τῶν κατοίκων τῆς πόλης ἐκείνης.

   ῾Η μνήμη της ἐορτάζεται στίς 11 Σεπτεμβρίου.

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὴν Μάρτυρα ῾Αγίαν Εὐανθία

 

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος) εὐθὺς ὁ χορὸς σὲ  Ἦχον δ´ λέγει τὸ  Θεὸς Κύριος,… (τετράκις), εἶτα τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.

Τὴν Θεοδόξαστον ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θο­δόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατάνύξει βοῶ­ντες ἐκ μέσης ψυχῆς·* ῥῦσαι τοὺς προστρέχοντας,* Εὐανθία θεόφρον,* πάσης περι­στάσεως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χρι­στὸν λιταῖς σου, θαυμα­στή,* σὲ γὰρ προστάτιν* ἀκοίμητον ἔχομεν.

 

Δόξα Πατρὶ …

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν Συνάναρχον…

Εὐανθίαν τὴν Μάρτυρα εὐφημήσωμεν,* τὴν ὥσπερ ἄνθος εὐῶδες,* ἐν τῷ λειμῶνι Χριστοῦ,* τῷ παντέρπνῳ ἐξανθήσασαν* καὶ ἅπαντας, εὐωδιάσασαν πιστούς,* εὐψυχίας ταῖς ὀδμαῖς* καὶ ἄθλων αὐτῆς βοῶντες˙* λιμῷ ἡ τελειωθεῖσα,* ἄρτῳ ἡμᾶς Χριστοῦ διάθρεψον.

 

Καὶ νῦν … Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού˙* σοὺς γὰρ δούλους σώ­ζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δει­νῶν.

 

Εἶτα τὸν Νʹ (50ος) Ψαλμόν καὶ ἀκολου­θοῦν αἱ  ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος.^[1]

 

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δʹ. Ὑγρὰν διοδεύσας…

ᾨδήν ἱκετήριον, θαυμαστή,* πρός σε, Εὐανθί­α, ἀναπέμπομεν ταπεινῶς* καὶ τὴν σὴν βοή­θειαν αἰτοῦμεν,* ὅπως ῥυσθῶμεν πυρὸς τῆς κο­λάσεως. 

 

̉Αγάπην, εἰρήνην, ὑπομονήν,* ἀκράδαντον πί­στιν καὶ ἐλπίδα, θαυματουργή,* παράσχου ἡ­μῖν τοῖς ἀναξίοις* ὡς τὰ καὶ τέλη ἀνώδυνα, ἔν­δοξε.

 

̉Εχθροῖς καὶ προστάταις σῶν ἱκετῶν* παράσχου ὑ­γείαν καὶ μετάνοιαν ἀληθήν. * Εὐανθία φωσφόρε, ̉Ορθοδόξων* σὺ εἶ φρουρὸς τε καὶ σκέ­πη, πανένδοξε.

 

Θεοτοκίον.

Χαῖρε, Πανάχραντε Μαριάμ,*  ̉Αγγέλων ἡ δό­ξα* καὶ ἀνθρώπων ἡ χαρμονή,* δεόμεθά σου ἀπαύ­στως  οἱ ἀχρείοι,* ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Υἱὸν Σου, ἱκέτευε.

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τὴν ῾Αγίαν Τριάδαν,* Εὐανθία ἔνδοξε,* καὶ τὴν Θε­οτόκον Μαρίαν* σὺ καθικέτευε,* ἵνα πά­ντες τα­χὺ* ἐκ τῶν κινδύνων ῥυσθῶμεν* καὶ ἐκ τῆς κολάσε­ως,* ὦ θαυματόβρυτε. 

 

Τὰς ἐνόπλους δυνάμεις τῆς πατρίδος, Πάντιμε,* καλῶς διαφύλαττε πάντες σὲ ἱκετεύομεν* καὶ τὸ ἠθικὸν ὑψηλὸν διατήρησον,* ἵνα οἱ ἱκέτες σου* εἰρήνην ἔχωμεν.

 

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γρούς, Εὐανθία, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὴν  τοῦ  Χρι­στοῦ,  Χριστονύμφην,* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ κατάφύγιον. 

 

Θεοτοκίον.

 ̉Εν τῇ κλίνῃ τοῦ πόνου* εἰμὶ κατακείμενος* καὶ πα­ρηγορίαν οὐκ ἔχω* ὁ τάλας, ῎Αχραντε,* διὸ πρὸς Σε ταπεινῶς* καὶ μετὰ δέους προσπίπτω* καὶ αἰτῶ βοή­θειαν,* Νύμφη ἀνύμφευτε.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, ἱκέτας σου, Εὐανθί­α,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* ὡς ἔχουσα τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος β´. Πρεσβεία θερμή...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνή,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Εὐανθία ἔνδοξε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πίστει  προσφεύγοντας. 

 

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,* Εὐανθία μάρτυς, τάχος σὺ κοίμησον* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύ­νασον* τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεοδόξαστε.

 

 ̉Εκ τροχαίου διάσωσον* τοὺς πιστῶς ὑμνοῦντας σε, Καλλιπάρθενε,* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνα­σον* τῶν παθῶν μου, κόρη Θεοδόξαστε.

 

Τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἴασαι* ταπεινῶς δεόμεθα οἱ ἀ­νάξιοι* ἐκ τῶν παθῶν ἃ τιτρώσκουσι ταύτην,* Εὐανθία πανένδοξε.

 

Θεοτοκίον.

Παναγία πανάχραντε,* τὴν ῾Ελλάδαν σπεῦσον καὶ διαφύλαξον* ἐξ ἐχθρῶν ποικίλων, ἔνθεε,* οἱ πι­στοὶ ἀπαύστως* σοῦ δεόμεθα.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Δίδου τοῖς πιστοῖς* ὑγιείαν, Θεοδόξαστε,* καὶ τοῖς νοσοῦσι γίνου θεραπευτής,* μαρτύρων κλέος* καὶ τῶν πιστῶν καταφύγιον. 

 

Νεύσεις ἱερᾶς* σὺ παράσχου μοι, πανένδοξε,* καὶ τὴν καρδίαν μου πλήρωσον χαρᾶς,* ἵνα δοξά­ζω* Χριστὸν τὸν ποιητὴν τοῦ σύμπαντος.

 

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώμα­τος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.  

 

Θεοτοκίον.

Δέσποινα θερμῶς* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος* ὁμό­νοι­αν, εἰρήνην καὶ χαράν,* τοῖς οἴκοις πάντων ἡ­μῶν* παράσχου, ̉Αμόλυντε.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν ̉ Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, πιστῶν σὺ τὸ κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυ­ρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Εὐανθί­α, πιστῶν κατα­φύγιον.

 

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Εὐανθία, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων πα­γίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσω­σον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Φωτοφόρε, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

 

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδό­ξων οἱ χοροί, θεοφόρε, καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νό­σοις παμμάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν, μάρτυς πανύ­μνητε, δεόμεθά σου ἀγαθέ, ἐκ τῶν παθῶν ἱκέ­τας διάσωσον.

 

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διά­σωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, ἱκέτας σου, Εὐανθί­α,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* ὡς ἔχουσα τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμη­νεύ­τως*  ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Καὶ πάλιν Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος βʹ. Προστασία...

Σὺ προστάτις τῶν  ̉Ορθοδόξων ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτις πρὸς τὸν Πλαστουργὸν ἀ­μετάθε­τος,* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς˙* ἀλ­λὰ πρό­φθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοή­θειαν ἡ­μῶν* τῶν πιστῶς δεομένων σοι˙* δέχου τὰς παρα­κλήσεις*  καὶ  σπεῦσον εἰς ἱκεσί­αν,* σὺ εἶ ἀκοίμητος φρουρός,* Εὐανθία μάρτυς, τῶν τι­μῶντών σε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

῾Υπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοί. (δίς)

 

Στίχος:  Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατεύθυνε τὰ διαβήματά μου.

῾Υπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέ­σχε μοί.

                                                                                  

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον (Κεφ. εʹ. 24-34)… 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῶ ἐκείνω, ἠκολούθει τῷ Ἰησοῦ ὄχλος πο­λὺς καὶ συνέθλιβον αὐτόν. Καὶ γυνὴ τὶς οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος, ἔτη δώδεκα, καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑ­πὸ πολ­λῶν ἰατρῶν, καὶ δαπανήσασα τὰ παρ̉ ἑαυτῆς πά­ντα, καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα, ἀκούσασα περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλω ὄπισθεν, ἤψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ. Ἔλεγε γὰρ ἐν ἐαυτή, ὅτι καν τῶν ἱματίων αὐτοῦ ἄψωμαι, σω­θήσομαι. Καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵμα­τος αὐ­τῆς, καὶ ἔγνω τῷ σώματι, ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μά­στι­γος. Καὶ εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐπιγνοὺς ἐν ἐαυτῶ τὴν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστρα­φεῖς ἐν τῷ ὄ­χλω, ἔλεγε: Τὶς μου ἤψατο τῶν ἱμα­τίων; Καὶ ἔλε­γον αὐτῶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Βλέ­πεις τὸν ὄχλον συνθλί­βοντά σε καὶ λέγεις, τὶς μου ἤψατο; Καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμου­σα, εἰδυία ὁ γέγο­νεν ἐπ̉ αὐτή, ἦλθε καὶ προσέ­πεσεν αὐτῶ καὶ εἶ­πεν αὐτῶ πάσαν τὴν ἀλήθειαν. ῾Ο δὲ εἶ­πεν αὐ­τή: Θύ­γατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε, ὕ­πα­γε εἰς εἰρήνην καὶ

ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μά­στιγός σου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

                                                                                                                                

Δόξα Πατρὶ ...

Ταῖς τῆς ἁγίας Εὐανθίας* πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. ῞Ολην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπεις με τῶν ̉Ορθοδόξων προστά­τα* τὸν θερμῶς προστρέχοντα* καὶ γονυκλι­νῶς αἰ­τοῦντα βοήθειαν˙* νόσοι κατέβαλον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὴν ψυχὴν μου κατεράκωσαν πάθη δυ­σίατα* ὡς καὶ πειρασμοὶ ἀκατάβλητοι,* πάντοθεν περικέκλεισμαι καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔ­χω πλὴν σου,* Εὐανθία μάρτυς,* προπύργιον ἁ­πάντων τῶν πιστῶν* καὶ καταφύγιον, ἔνδοξε,* ἡμῶν τῶν ὑμνοῦντων σε.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

 

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανό­νος.

 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

̉Ιησοῦν τὸν Σωτήρα* ὃν ἠγάπησας, μάρτυς, τα­χὺ δυσώπησον* ῥυσθῆναι τῶν πτασμάτων* ψυ­χῆς τε μολυσμάτων* τοὺς ἐν πίστει κραυγάζο­ντας˙* χαῖρε, πιστῶν ὁ φρουρὸς* καὶ πάντων ὁ προστάτης.

 

Τῶν ἀτέκνων κατέστης* καταφύγιον μέγα σύ, θαυ­ματόβρυτε,* καὶ πάντων τῶν ποθούντων* υἱ­οὺς καὶ θυγατέρας* ἀρωγός, διὸ κράζουσι·* σύ εἶ, Εύανθία σεμνή,* πιστῶν ἡ εὐεργέτις.

 

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλά­στης, Εὐανθία ἕνδοξε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ  γονυκλινῶς σοῦ  δέονται,* τὸν  Ζωο­δότην Χριστόν, εὐμένισον λιταῖς Σου.  

 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχομαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χει­ρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα.

Τὸν Βασιλέα καὶ Ποιητὴν τῶν ἁπάντων* καθι­κέτευε, Μάρτυς, βοῶμεν,* ἵνα ἀπαλλάξῃ* πι­στοὺς ἐκ τοῦ καρκίνου.

 

̉Αδυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θε­ρα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέ­ας* χα­ρὰν παρέχει, μάρτυς.

 

Τὴν ἀνεργίαν,* Εὐανθία, λιταῖς σου* ὁ Δεσπό­της τῶν ὅλων ἀπελαύνει* καὶ πιστοῖς παρέ­χει* τα­χέως ἐργασίαν. 

 

Θεοτοκίον.

Τὴν μαρτυρίαν* τοῦ Σοῦ Υἱοῦ τοῖς ἀνθρώποις* βοήθει, Θεοτόκε, διδῶμεν,* ἵνα λυτρωθῶμεν* πυρὸς τοῦ αἰωνίου.  

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

Παμμάκαρ Εὐανθία,* σοι πόθω προσφεύγω* καὶ ἐκ­ζητῶ σὴν βοήθειαν, πάντιμε* ἣν σοι πα­ρά­σχου ταχέως* ἐμοὶ τῷ τάλανι.

 

Τοὺς ῾Ιεραποστόλους* φύλαττε λιταῖς σου* ἐκ τῶν ποικίλων κινδύνων, Εὐανθία σεμνή,* καί  ̉Ορθο­δόξους ἀπαύστως* σκέπε δεόμεθα. 

 

Διάσωσον ἐκ πλάνης* τέκνα ̉Ορθοδόξων* καί ἐκ χει­ρῶν τοῦ ἀλάστορος δέομαι* ἵνα ὑμνοῦμεν ἀ­παύστως* Σέ, Θεοδόξαστε.  

 

Θεοτοκίον.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν Θεοτόκε, οἱ ἀχρείοι,* πιστῶν τὸ καύχημα.

 

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμι­ωτέραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυ­γκρίτως τῶν Σερα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν   Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγα­λύνομεν.

 

῎Ελαβες τήν χάριν παρά Θεοῦ* μάρτυς Εὐανθί­α,* θεραπεύειν ὁλοτελῶς* ὄγκους καί ἰώσεις* διό καί οἱ νοσοῦντες* βοήθειαν αἰτοῦσι* Κόρη πανύμνητε.

 

Δ όξα ἐκκλησίας καὶ χαρμονή,* Μάρτυς , ἀνεδεί­χθης* καὶ προπύργιον μοναχῶν* καὶ τῆς νέο­λαίας,* φρουρὸς τε καὶ προστάτης,* Εὐανθία, κλέος πιστῶν καί καύχημα.

 

Κέρας ̉Ορθοδόξων Χριστιανῶν* ὕψωσον λιταῖς σου* καὶ παράσχου πᾶσι ταχὺ* δύναμιν καὶ ῥώ­σιν,* Εὐανθία τρισμάκαρ,* καὶ Παραδείσου κάλ­λη* ἰ­δεῖν ἀξίωσον.

 

Σπεῦσον εἰς τὰς κλίνας τῶν ἀσθενῶν* καὶ τούτοις παράσχου,* Εὐανθία ἄνθος Χριστοῦ,* ἀκλόνητον ὑγείαν,* μετάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ Κύριον ἁπάντων* αἰνεῖν ἀξίωσον.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου*  ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβεί­αν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

῾Ο Χορός Τὸ Τρισάγιον, τὸ Πάτερ ἡμῶν… ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν… καὶ τὸ

 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ.α.’. Τὸν Συνάναρχον…

Εὐανθίαν τὴν Μάρτυρα εὐφημήσωμεν,* τὴν ὥ­σπερ ἄνθος εὐῶδες,* ἐν τῷ λειμῶνι Χριστοῦ,* τῷ παντέρπνῳ ἐξανθήσασαν* καὶ ἅπαντας, εὐω­διάσασαν πιστούς,* εὐψυχίας ταῖς ὀδμαῖς* καὶ ἄ­θλων αὐτῆς βοῶντες˙* λιμῷ ἡ τελειωθεῖσα,* ἄρτῳ ἡμᾶς Χριστοῦ διάθρεψον.

 

῾Ο ῾Ιερεύς ποιεῖ Δέησιν καὶ μικρὰν  ̉Απόλυσιν. Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλο­μεν:

 

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Πάντας τούς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνος,* Εὐανθία, πιστῶν χαρμο­νή,* δίδου σὺ με­τάνοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φω­τισμὸν καὶ τα­πείνωσιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγ­γελον ἀ­κοίμη­τον καὶ ὁδηγὸν ἀσφαλῆ.* Κόρη,  ̉Εκ­κλησίας τὸ κλέ­ος* ἀ­σθενῶν ἐδείχθης θερά­πων* καὶ τῶν ̉Ορ­θοδόξων κα­τάφύγιον.

 

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

 

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

 

̉Αμήν.

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῾Αγία τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…