Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026

Και ένα βράδυ, η γυναίκα είδε ένα τρομερό όνειρο. Για τον άντρα της.


 



Μια γυναίκα μάλωνε με τον άντρα της. Αυτός ήταν ενοχλητικός, μάλωνε, έκανε λάθη, αγόραζε λάθος πράγματα, ξεχνούσε σημαντικά πράγματα, μερικές φορές δεν έπλενε το φλιτζάνι του τσαγιού, ροχάλιζε... Με τα χρόνια, όλα έγιναν κουραστικά, φυσικά. Η γυναίκα μάλωνε τον άντρα της, εκείνος γρύλιζε, προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να βρει δικαιολογίες...


Έτσι κυλούσε η ζωή. Τα παιδιά μεγάλωσαν και ζούσαν χωριστά.


Η γυναίκα συχνά σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η ζωή της. Μακάρι να μην είχε παντρευτεί τον άντρα της, αλλά να είχε βρει κάποιον πιο ενδιαφέρον. Πλουσιότερο. Πιο όμορφο! Ίσως να είχε βιαστεί. Είχε σπαταλήσει τα νιάτα της σε έναν τέτοιο άντρα. Βαρετό, αδιάφορο, όχι πολύ επιτυχημένο... Τώρα έπρεπε να τον ανεχτεί όπως ανέχεται κανείς μια γριά, ψωριάρικη γάτα με τις ιδιορρυθμίες και τις λακκούβες της.


Αυτές οι σκέψεις έκαναν τη γυναίκα ακόμα πιο θυμωμένη και ενοχλημένη. Όταν πρέπει να ανεχτείς κάποιον και να πείσεις τον εαυτό σου να ξεφύγει από αυτό, αυτός ο άντρας σε ενοχλεί. Και πώς!


Και τη νύχτα, η γυναίκα προσπαθούσε να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από τον άντρα της. Και τον μάλωσε που ροχάλιζε. «Πόσο ενοχλητικός είσαι», είπε εκνευρισμένη.


Και ένα βράδυ, η γυναίκα είδε ένα τρομερό όνειρο. Για τον άντρα της. Για το ότι είχε φύγει. Έφυγε—και αυτό ήταν όλο. Και ούρλιαξε. Έκλαψε. Και ξύπνησε και βρήκε τον άντρα της να την αγκαλιάζει και να την ρωτάει ανήσυχα: «Γιατί κλαις, Λενότσκα; Τι συμβαίνει;»...


Και η γυναίκα ξέσπασε σε κλάματα. Γιατί εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν θα την ξαναφωνάξει με το χαϊδεμένο της όνομα. Στα πενήντα οκτώ της, κανείς δεν θα την ξαναφωνάξει «Λενότσκα». Και κανείς δεν θα την αγκαλιάσει τη νύχτα και θα την ρωτήσει: «Γιατί κλαις;» Κανείς δεν νοιάζεται για το κλάμα μας τη νύχτα...


Και κανείς δεν θα μας ανεχθεί με τις συνήθειές μας, τις φωνές μας, τον εκνευρισμό μας, τις απαιτήσεις μας... Έχουμε πολύ λίγους αγαπημένους. Και αυτός που μας αγκαλιάζει τη νύχτα είναι εντελώς μόνος. Κανείς άλλος. Μόνος. Δίπλα μου είναι αυτός ο παχουλός, μουστακαλής άντρας. Ποιος με αγκαλιάζει, κάνει ερωτήσεις, είναι ζεστός και ζωντανός...


Τότε η γυναίκα αγκάλιασε τον άντρα της και αποκοιμήθηκε. Ήταν μαζί. οι πιο κοντινοί άνθρωποι.


Και η γυναίκα κοιμόταν και ροχάλιζε. Δεν ήξερε ότι ροχάλιζε μερικές φορές...


Και μετά ακόμα μάλωναν μερικές φορές. Συμβαίνει σε όλους. Αλλά η γυναίκα δεν μετάνιωνε πια για τίποτα. Και αγαπούσε περισσότερο τον άντρα της.


Επειδή είναι δύσκολο να είσαι μόνος. Και μόνο λίγοι άνθρωποι νοιάζονται για εμάς, αυτούς που κοιμούνται ο ένας δίπλα στον άλλον. Και μερικές φορές ροχαλίζουν...


Και ίσως κι αυτοί να μπορούσαν να βρουν κάποιον καλύτερο. Πλουσιότερο, πιο όμορφο, πιο ευγενικό και πιο υπομονετικό...


Αλλά επέλεξαν. Και υπομένουν. Και αγαπούν. Και ζουν δίπλα-δίπλα μέχρι να έρθει η ώρα να χωρίσουμε.


Και θα ήταν καλύτερα αν αυτή η ώρα δεν ερχόταν όσο το δυνατόν περισσότερο...


Άννα Κιριάνοβα


Ένας ιερέας ευλόγησε τα παπούτσια του Μέσι πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο και εκείνος απάντησε σκοράροντας τρία γκολ στον πρώτο αγώνα εναντίον της Αλγερίας 🇦🇷

Η εμφάνιση της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο φέρει ένα χριστιανικό σύμβολο.


Η εμφάνιση της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο φέρει ένα χριστιανικό σύμβολο. Ο λευκός σταυρός που απεικονίζεται μέσα στο έμβλημα στο στήθος είναι ο Σταυρός του Τάγματος του Χριστού, το ίδιο έμβλημα που εμφανιζόταν στις πορτογαλικές καραβέλες που έφτασαν στη Βραζιλία το 1500.

Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (ΒΙΝΤΕΟ)

 

Κανών Παρακλητικός εις την Θεοτόκον την Οδηγήτρια της Ιεράς Μονής Γκούρας Τρικάλων. Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 



Παναγία ἡ ῾Οδηγήτρια

τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Γκούρας Τρικάλων


(20 Ιουνίου)


Η Ιερά Μονή Γκούρας Τρικάλων είναι κτισμένη στις ανατολικές πλαγιές τοῦ Ιτάμου. Η ίδρυση του πρώτου μικρού ναού στο σημείο αυτό ανάγεται στο έτος 1740, οπότε, κατά την τοπική παράδοση, ένας βοσκός βρήκε εικόνα της Παναγίας που «έφυγε» από το πλησίον της Πύλης Τρικάλων μετόχι της Μονής Ξενιάς Βόλου. Ο ίδιος με τη βοήθεια των συμπατριωτών του έκτισε ναό και τοποθέτησε την ευρεθείσα εικόνα.

Το 1743, όπως βεβαιώνεται από επιγραφή σκαλισμένη σε πέτρα, «διά κινδύνου και κόπου του παναγιωτάτου ηγουμένου Κοσμά και διά Θεού και δαπάναις του εντιμοτάτου κυρ. Δημάκη και των υπολοίπων αρχών συνακολουθούντων τον λόγον αυτών», ανοικοδομήθηκε είτε η Μονή είτε νέος μεγαλύτερος ναός (δεν διευκρινίζεται στην επιγραφή: «αύτη ανηγέρθη...»). Ο Δημάκης ήταν οπλαρχηγός, από το Χαλίκι της Πίνδου, και αρκετά άτομα της οικογένειας των Δημάκηδων υπήρξαν σημαίνοντα πρόσωπα. Σύντομα το μοναστήρι εξελίχθηκε όχι μόνο σε τόπο προσευχής και ασκήσεως, αλλά και σε καταφύγιο των αμάχων και ορμητήριο πολεμιστών, γι αυτό και

γνώρισε κατα επανάληψη την οργή των Τούρκων.

Οι Γερμανοί, στις 8 Ιουνίου 1943, χτύπησαν το Μοναστήρι με κανόνια από τον Προφ. Ηλία (Μπελέτσι) και το έκαναν ετοιμόρροπο, ενώ συνέλαβαν και ανέκριναν με βασανισμούς το μοναχό Σπυρίδωνα, «γιατί θεωρούσαν το Μοναστήρι βάση και νοσοκομείο των ανταρτών». Στην καταστροφή αυτή χάθηκε και η παλαιά εφέστια εικόνα της Παναγίας, ενώ ο ναός (καθολικό) κατέρρευσε το 1960, και σε μία καλύβα, έμενε ο τελευταίος μοναχός της Σπυρίδων.

Νέα λαμπρή περίοδος αρχίζει για την πολυδοκιμασμένη Μονή το 1961 όταν μετετράπη σε γυναικεία, με απόφαση του αγίου μητροπολίτου Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου, και εγκαταστάθηκαν στα ερείπια οι δύο πρώτες μοναχές οι οποίες έκτισαν δύο κελλιά για τη διαμονή τους και άρχισαν το επίπονο έργο ανοικοδομήσεως της Μονής.

Αργότερα ανοικοδομήθηκαν η ανατολική πτέρυγα της Μονής (κελλιά, εργαστήρια, παρεκκλήσιο αγίου Νεκταρίου) και το 1986 θεμελιώθηκε το νέο μεγαλοπρεπές καθολικό.


Σήμερα η Μονή παρουσιάζει πλέον την εικόνα ενός νοικοκυρεμένου συγκροτήματος, στο οποίο τα πάντα βρίσκονται σε τάξη. Δεκάδες πονεμένοι άνθρωποι από όλα τα μέρη της πατρίδας μας ανεβαίνουν στο μοναστήρι ή για να εναποθέσουν στα πόδια της Παναγίας της Οδηγήτριας τα αιτήματά τους ή για να την ευχαριστήσουν που εκπλήρωσε τους πόθους τους.

Κάθε χρόνο το βράδυ της 19 Ιουνίου εορτάζει το Μοναστήρι με αγρυπνία την σύναξη της Παναγίας της Οδηγήτριας της Γκούρας


Κανὼν Παρακλητικὸς εἰς τὴν Θεοτόκον τὴν ῾Οδηγήτρια τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Γκούρας Τρικάλων.

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου


Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις)

καὶ τὰ ἑξῆς:


Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.


Εἰς τὴν Μονὴν τῆς Γκούρας πάντες ἀνέλθωμεν* τῶνΟρθοδόξων οἱ χοροὶ καὶ

προσπέσωμεν* ἐν μετανοίᾳ κράζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς,* ῎Αχραντε, θεράπευσον* σοὺς

ἀχρείους ἱκέτας,* σπεῦσον καὶ βοήθησον* τοὺς θερμῶς σὲ βοῶντας* μὴ ἀποστρέψῃς

ἱκέτας κενοὺς* σὲ γὰρ προστάτιν Ορθόδοξοι ἔχομεν.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ …


Απολυτίκιον. ῏Ηχος γ´. Θείας Πίστεως.


Γκούρας ἔφορος καὶ πολιοῦχος* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,* Θεοτόκε σεμνὴ

῾Οδηγήτρια,* σὺ τῶν ἀτέκνων κατέστης τὸ ἔρεισμα* καὶ ἀσθενῶν ἰατρὸς ὁ ἀλάνθαστος,*

Κόρη ἔνδοξε,* μοναζουσῶν θεῖον πρότυπον* τὸν σὸν Υἱὸν καθικέτευε* δωρήσασθαι

ἡμῖν* τὸ μέγα ἔλεος.


Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ… Θεοτοκίον.


Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ

προΐστασο πρεσβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; * Τὶς δὲ

διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ

δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.


Εἶτα τὸν Ν´ (50ος) Ψαλμόν (χύμα) καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.


ᾨδὴ α´. ῾Υγράν διοδεύσας.

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


̉ῼδὴν ἱκετήριον, Μαριάμ,* σοὶ μέλπομεν πάντες* καὶ δεόμεθα ταπεινῶς* προσάγαγε

ταύτην τῷ Υἱῷ Σου,* ἵνα ῥυσθῶμεν παγίδων τοῦ ὄφεως.

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


῞Ον ἔτεκες, Μῆτερ, ἐν Βηθλεὲμ* ἱκέτευε τάχος* ἐξαιτούμεθα ταπεινῶς* ὑπὲρ τῶν σῶν

δούλων, Θεοτόκε,* ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καὶ θλίψεων.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ. …


̒Υπάρχουσα Μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ,* παρέχεις ἰάσεις καὶ τὰς θλίψεις σὺ ἀφαιρεῖς*

τῶν πίστει καλοῦντων καθ̉ ἑκάστην* τὸ σὸν σεπτόν, ῾Οδηγήτρια, ὄνομα.


Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ. …


Εἰρήνης τὸν ῎Αρχοντα, Μαριάμ,* ἱκέτευε τάχος* ἐξαιτούμεθα ταπεινῶς·* εἰρήνην

παράσχει Σοῦ ἱκέταις* καὶ μετανοίας καρπούς, ῾Οδηγήτρια.


ᾨδὴ γ´. Οὐρανίας ἁψῖδος…

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς

εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πίστει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,*

Θεομακάριστε.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Εἰρηναία τὰ τέλη* καὶ ἀνεπαίσχυντα* πᾶσι παράσχου, Θεοτόκε,* Γκούρας ἡ ἔφορος,*

καὶ ὑγείαν ταχὺ* τοῖς ἐξαιτοῦσι σὺ δίδου* καὶ τὴν σὴν βοήθειαν,* Θεομακάριστε.


Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ. …


Υπερόπτης κατέστην* ὁ ἀχρεῖος, Δέσποινα,* διὸ σὲ θερμῶς ἱκετεύω* καὶ πίστει

δέομαι* τὸν σὸν Υἱόν, Μαριάμ,* σὺ ἐξευμένισον τάχος* καὶ αὐτὸν ἱκέτευε* ὑπὲρ τῶν

δούλων σου.


Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ. …


Συνειδήσεως, Κόρη,* τὰς τύψεις διάλυσον* καὶ τῆς μετανοίας τὰ δῶρα* τάχος

παράσχου μοι,* Μαριὰμ θαυμαστή,* Μονῆς τῆς Γκούρας προστάτις* καὶ πιστῶν τὸ

στήριγμα,* Θεογεννήτρια.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε,* ὅτι πάντες μετὰ Θεόν,* εἰς σὲ

κατάφεύγομεν,* ὡς ἄῤῥηκτον τεῖχος* καὶ προστασίαν.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν* χαλεπὴν τοῦ σώματος

κάκωσιν* καὶ ἴασαι*τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα.


Ἦχος β´. Πρεσβεία θερμὴ.


Νοσοῦντες, σεμνή*, εἰς τὴν Γκούραν προσφεύγουσι* καὶ πάντες ἀεὶ* σέ, Μῆτερ,

ἱκετεύουσι* καὶ θερμῶς σοῦ δέονται,* Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον* καὶ ἐκ τῶν

νόσων λύτρωσαι ἡμᾶς* ἡ μόνη ταχέως θεραπεύουσα.

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε, …

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


̒Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον*

τοῦ νοὸς μου, Κόρη ῾Οδηγήτρια.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Οἱ νοσοῦντες προσφεύγουσι* τῇ εἰκόνι σου, Παναγία Δέσποινα,* καὶ λαμβάνουσι τὴν

ἴασιν* παρὰ σου, Μαρία, πάντων κλέϊσμα.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


̉Ορθοδόξους προστάτευσον* ἐκ τῆς κατακρίσεως, ῾Οδηγήτρια,* καὶ ταπείνωσιν

παράσχου σοι,* ἵνα λάβωμεν ἄφεσιν καί ἔλεος.

Δόξα Πατρί καί Υἱῷ. …


Τὴν Μονήν Σου, Πανάχραντε,* τῆςΟρθοδοξίας τεῖχος ἀνάδειξον* καὶ τοὺς εἰς αὐτὴν

προστρέχοντας* τέκνα τάχος, Παρθένε, σὺ δώρησον.

Καί νῦν καὶ ἀεὶ. …


̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέσποινα παμμακάριστε,* καὶ τοὺς εἰς σὲ

καταφεύγοντας* ὑγιείαν δίδου, ῾Οδηγήτρια.


ᾨδὴ ε´. Φώτισον ἡμᾶς …

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Δώρησαι ἡμῖν* τὴν ὑγείαν δεομένοις σου* καὶ τῆς ψυχῆς ὡς καὶ τοῦ σώματος ἀεί,*

Θεογενῆτορ* πιστῶν φρουρός ὁ ἀκοίμητος.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Σκέπασον ἡμᾶς* ὑπὸ τὴν σκέπην σου, ῾Οδηγήτρια,* καὶ τὴν Μονὴν σου διαφύλαξον*

ἐκ τῶν παγίδων τοῦ ἐχθροῦ, Θεομακάριστε.


Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ. …


Φόβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑγιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ

ἱκέτῃ σου, ῾Οδηγήτρια.


Καὶ νῦν καὶ ἀεί. …


Γκούρας τὴν Μονὴν* ἰατρεῖον σὺ ἀνάδειξον* καὶ καταφύγιον πάντων τῶν πιστῶν* τῶν

ἐν ἀνάγκαις* καὶ θλίψεσι ὄντων, Δέσποινα.


ᾨδὴ στ´. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ …

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀκοίμητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων

τὰ βέλη διώκεις,* σὺ* καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, ῾Οδηγήτρια,* διὸ μοναζόντων χοροὶ*

ἀνυμνοῦσιν ἁπαύστως σέ, Δέσποινα.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Προστρέχω πρὸ τῆς εἰκόνος σου πόθῳ* καὶ αἰτῶ τὴν σὴν βοήθειαν, Μῆτερ.* Μὴ

ἀποῤῥίψῃς ἱκέτην ἀχρεῖον,* ἀλλὰ καρποὺς μετανοίας μοι δώρησον,* σοῦ δέομαι καὶ

νῦν θερμῶς* τὸν Υἱὸν Σου εὐμένισον, ῎Αχραντε.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ. …


̉Απαύστως σὲ ἱκετεύω ὁ τάλας,* μὴ παρίδῃς τὸν σὸν δοῦλον, Παρθένε,* ἀλλὰ

παράσχου ἐμοὶ τῷ ἀθλίῳ* ὑπομονὴν καὶ ταπείνωσιν, Δέσποινα,* καὶ δίδου μοι

εὐθυπορεῖν* πρὸς ὁδοὺς τοῦ Σωτῆρος, Πανάχραντε.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ …


Δεήσεις καὶ παρακλήσεις σὺ δέχου,* Θεοτόκε ῾Οδηγήτρια Κόρη,* καὶ τῷ Υἱῷ σου

προσάγαγε ταύτας,* ἵνα ῥυσθῶμεν κινδύνων καὶ θλίψεων* καὶ δίδου ἡμῖν ταχυνῶς*

ὑγιείαν καὶ ῥώμην, Μητρόθεε.

Διάσωσον,* ἀπὸ κινδύνων, τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε,* ὅτι πάντες μετὰ Θεόν* εἰς σὲ

καταφεύγομεν,* ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα

δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καί πάλιν Δέησις καὶ τὸ


Κοντάκιον Ἦχος β´. Προστασία.


Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καί ἀκοίμητον φρουρόν ἁπάντων καλοῦμέν

σε·* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθασον, θαυματουργέ,* εἰς

τήν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερμῶς δεομένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλάνης* καί σῶσον ἐκ

τοῦ καρκίνου* τούς καταφεύγοντας πρός σέ,* Θεοτόκε ῾Οδηγήτρια.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. ῏Ηχος δ´.

Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ. (δίς)

Στίχος. Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου,

καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς σου, καὶ ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου.


Τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ μνησθήσομαι.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελίου, τὸ Ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

̉Εν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριὰμ ἐπορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς,

εἰς πόλιν Ἰούδα, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου, καὶ ἠσπάσατο τήν Ἐλισάβετ· καὶ

ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ

κοιλίᾳ αὐτῆς, καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ, καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ,

καὶ εἶπεν· Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, καὶ

πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς με; ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ

φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν ἐν ἀγαλλιάσει τὸ βρέφος ἐν τῇ

κοιλίᾳ μου, καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ

Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμα

μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ·

ἰδοὺ γάρ, ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ

δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς, καὶ

ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.


Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ. … Ἦχος β´.


Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα*, Τριὰς ἡ ἐν Μονάδι,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν

ἐγκλημάτων.


Καὶ νὺν καὶ ἀεὶ ...


Ταῖς τῆς Θεοτόκου,* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν

ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν

οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.


Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι.


Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χείρας,* Παναγία Δέσποινα,* ἀλλὰ δέξαι

δέησιν τοῦ ἱκέτους σου·* νόσοι κατέλαβον ὅλον μου τὸ σῶμα* καὶ τὸ ἄγχος μὲ

κατέστησεν* ἀξιοθρήνητον* ὡς καὶ τῶν ἀνθρώπων περίγελων·* πάντοθεν

πολεμούμενον* καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου,* ῎Αχραντε, ἁπάντων* ἀκοίμητος

προστάτις καὶ φρουρός,* μὴ παραβλέπῃς τὴν δέησιν,* Γκούρας τὸ θησαύρισμα

῾Ο ῾Ιερεύς. Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός. Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς. ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …


ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς Ιουδαίας.

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Παναγία Παρθένε,*Ορθοδόξων τὸ καύχημα καὶ κραταίωμα* ἱκέτας μὴ παρίδῃς* καὶ μὴ

ἐγκαταλείπῃς,* ἵνα πάντες κραυγάζωμεν·* Χαῖρε, Παρθένε ἁγνή,* πιστῶν ἡ βακτηρία.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


̉Ο ρθοδόξων κατέστης* ἰατρὸς ὁ ἀνάργυρος, ῾Οδηγήτρια,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* εἰς

τὴν Μονὴν τῆς Γκούρας* καταφεύγουσι ᾂδοντας·* Χαῖρε, ὦ μῆτερ Θεοῦ,* βροτῶν χαρὰ

καὶ κλέος.


Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ. …


̉Ατεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, Θεομακάριστε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ

θυγατέρας* ἱκετικῶς σοῦ δέονται·* τέκνα παράσχου ἡμῖν,* ὦ Μῆτερ τοῦ ῾Υψίστου.


Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ. …


Μοναζόντων κατέστης* ἀρωγὸς καὶ προστάτις, Θεομακάριστε.* διὸ σὲ ἀνυμνοῦσιν καὶ

σὲ δοξολογοῦσι* καὶ προσπίπτοντας ᾂδουσι·* σύ, Θεοτόκε ἁγνή,* ἐλέησον τὸν κόσμον.


ᾨδὴ η´. Τόν Βασιλέα…

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Σὲ τῶν ῾Ελλήνων* καὶΟρθοδόξων χορείαι* ἀνυμνοῦσιν ἀπαύστως, Παρθένε,* καὶ

πόθῳ αἰτοῦσιν* ἰδεῖν Υἱοῦ σου δόξαν.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Τὴν νεολαίαν* ἐξ ἐθισμῶν ὀλεθρίων,* σὺ διάσωσον τάχος, Παρθένε,* καὶ φύλαττε,

Κόρη, ἐκ πλάνης διαβόλου.


Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ …


̉Ακαταπαύστως* πρὸ τῆς εἰκόνος σου, Κόρη,* ὡς ἱκέτης προσπίπτω ὁ τάλας* καὶ

θερμῶς βοῶ σε* χαρᾶς σὺ ἔμπλισόν μοι.


Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ …


Τὸν Κύριόν μου* καὶ Λυτρωτὴν τῆς ψυχῆς μου* καθικέτευε δέομαι, Μῆτερ,* ἵνα ὁ

ἀχρεῖος* ἰδῶ Θεοῦ τὴν δόξαν.


ᾨδὴ θ´. Κυρίως Θεοτόκον ...

῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


Οὐράνωσον τὸν νοῦν μου* τῇ ἀγάπῃ, Κόρη,* τοῦ σοῦ Υἱοῦ καὶ ὁδήγει με πάντοτε*

πρὸς μετανοίας εἰσόδους, ὡς ῾Οδηγήτρια.


῾Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.


̉Ορθόδοξοι εἰς Γκούραν* προσέρχονται πόθῳ* καὶ ἐξαιτοῦσιν, Παρθένε, τὴν σκέπην

Σου,* ἣν σὺ παράσχου ταχέως* αὐτοῖς, Μητρόθεε.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ …


̒Ημᾶς τοὺςΟρθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν

οἱ ἀχρείοι,* Θεοκοινώνητε.


Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ. …


Θερμῶς σὲ ἱκετεύω, Μῆτερ τοῦ Δεσπότου,* ἐκ τῶν παθῶν, ἱκέτην, ἀπάλλαξον* καὶ ἐκ

χειρῶν τῶν δαιμόνων* σὺ με διάσωσον.


Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.


῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς,* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ

παναμώμητον,* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ* καὶ

ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν

ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.

῎Εφορος προστάτις τε καὶ φρουρὸς* τῆς Μονῆς τῆς Γκούρας* ἀνεδείχθης σύ, Μαριάμ,*

διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* προσέρχονται ἐκεῖσε* καὶ πόθῳ ἀνυμνοῦσι* τὰ μεγαλεῖα Σου.

Πίστει ἀναβαίνουσι οἱ πιστοὶ* εἰς τὴν Μονὴν τῆς Γκούρας,* ἵνα λάβωσι παρὰ Σου,*

Κεχαριτωμένη,* εἰρήνην καὶ γαλήνην,* ἃ δαψιλῶς παρέχεις* πᾶσι τοῖς θέλουσι.


Χαῖρε, ῾Οδηγήτρια Μαριάμ,*Ορθοδόξων κλέος* μοναζόντων ἡ ὁδηγός* καὶ τῶν

εἰσιόντων* εἰς τὴν Μονὴν τῆς Γκούρας* ἀκοίμητος προστάτις καὶ καταφύγιον.

Τὴν σεπτὴν εἰκόνα Σου προσκυνῶ* τὴν θησαυρισμένην* ἐν τῇ Γκούρᾳ, ὦ Μαριάμ,* ἥτις

ἀδαπάνως* τοὺς ὄγκους θεραπεύει* καὶ τοῖς πιστοῖς παρέχει* Θείαν ἀντίληψιν.

Δεῦτε εἰς τὴν Γκούραν πανευλαβῶς*Ορθοδόξων τάξεις,* ἵνα λάβητε ταχυνῶς* ἰάσεις

ποικίλας* παρὰ τῆς Θεοτόκου, ἃς ἀκαταπαύστως* παρέχει ἅπασι.

Παίγνιον δαιμόνων, ὦ Μαριάμ,* γέγονα ὁ τάλας,* διὸ τρέμω καὶ δειλιῶ* καὶ πρὸ τῆς

εἰκόνος* εἰς τὴν Μονὴν τῆς Γκούρας* γονυκλεινῶς προσφεύγων* σῶσον με, δέομαι

Χαίροις, ὦ Βασίλισσα, τοῦ παντὸς* φύλαξ ἀνεδείχθης*Ορθοδόξων χριστιανῶν* καὶ

τῶν εἰσιόντων* εἰς τὴν Μονὴν τῆς Γκούρας* χαρὰ καὶ εὐφροσύνη* καὶ τεῖχος ἄσειστον.

Δέσποινα καὶ Μῆτερ τοῦΙησοῦ* πάντων παρακλήσεις* σὺ προσάγαγε σῷ Υἱῷ* καὶ ἐκ

τῶν κινδύνων* διάσωσον Σὴν μάνδραν* τὴν ἐπικεκλημένην* Γκούρα, Θεόνυμφε.

Στειρώσεις τῶν γυναίων, Θεοῦ τροφέ,* ταχὺ διαλύεις καὶ τὴν λύπην Σὺ ἀφαιρεῖς* διὸ εἰς

τὴν Γκούραν* προσέρχονται ἀσμένως* χοροὶ τῶν Ορθοδόξων* καὶ Σὲ δοξάζουσι.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου,* Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ Ἅγιοι

Πάντες,* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Εἶτα τὸ Τρισάγιον, Δόξα Πατρὶ… Παναγία Τριάς … Δόξα Πατρὶ … Πάτερ ἡμῶν

… Ὅτι Σοῦ ἐστιν ... καὶ


τὸ Απολυτίκιον. ῏Ηχος γ´. Θείας πίστεως.


Γκούρας ἔφορος καὶ πολιοῦχος* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,* Θεοτόκε σεμνὴ

῾Οδηγήτρια,* σὺ τῶν ἀτέκνων κατέστης τὸ ἔρεισμα* καὶ ἀσθενῶν ἰατρὸς ὁ ἀλάνθαστος,*

Κόρη ἔνδοξε,* μοναζουσῶν θεῖον πρότυπον* τὸν σὸν Υἱὸν καθικέτευε* δωρήσασθαι

ἡμῖν* τὸ μέγα ἔλεος.

῾Ο ῾Ιερεύς. Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεός … καὶ μνημονεύει τὰ όνόματα τῶν πιστῶν, ὑπὲρ

ὧν τελεῖται ἡ Παράκλησις καὶ ποιεῖ τὴν ἀπόλυσιν.


Δόξα σοι Χριστὲ ὁ Θεὸς, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν. Κύριε …


῾Ο χορός. Δόξα Πατρὶ … Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ … Κύριε, ἐλέησον (τρίς) Πάτερ, ἅγιε

εὐλόγησον.

Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας τῶν ῾Αγίων ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:


Ἦχος β’. Ὄτε ἐκ τοῦ ξύλου.


Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱερᾶς σου εἰκόνος,* ὦ Θεοτόκε ἁγνή,*

δίδου σὺ μετάνοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπείνωσιν,* εἰρήνην καὶ

πίστιν,* ἄγγελον ἀκοίμητον* καὶ ὁδηγὸν ἀσφαλῆ.* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ ῾Υψίστου,*

Γκούρας ἀνεδείχθης προστάτις* καὶ τῶν Ορθοδόξων καταφύγιον.


῏Ηχος πλ. δ´.


Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης

ἀνάγκης καὶ θλίψεως.


῏Ηχος β´.


Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν

σκέπην σου.


῏Ηχος α´.


Τῇ πρεσβεία Κύριε,* πάντων τῶν ἁγίων,* καὶ τῆς Θεοτόκου,* τὴν σὴν εἰρήνην δὸς

ἡμῖν,* καὶ ἐλέησον ἡμᾶς,* ὡς μόνος οἰκτίρμων


῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.


Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, ΚύριεΙησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον

ἡμᾶς.


̉Αμήν


Τὸ καθολικὸ τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Γκούρας

Παρακλητικός Κανών Εις τον Οσιον Φιλόθεον τον εκ Σκλαταίνης της Τρίκκης.

 





῞Οσιος Φιλόθεος κ Σκλαταίνης Τρικάλων

 

̒Ο ῞Οσιος Φιλόθεος γεννήθηκε στὸ χωριὸ Σκλάταινα - Ρίζωμα - Τρικάλων.  ̉Απὸ μικρὸς ἔ­δειξε τὴν μεγάλη του ἀγάπη γιὰ τὴν ἐκκλησία καὶ τὸ Χριστό. ῞Οταν ἐνηληκι­ώθηκε ἄφη-σε τοὺς γονεῖς καὶ τὸ χωριό του καὶ ἦλθε στὸ βράχο τοῦ Πρωτομάρτυρος Στεφάνου ὅπου ἐπιδόθηκε στὴν ταπείνωσι, τὴν προσευχὴ καὶ τὴ νηστεία. Μὲ ἔξοδά του ἔκτισε ὄχι μόνον τὸ παλαιὸ καθολικὸ ἀλλὰ καὶ κελιὰ γιὰ τοὺς μοναχούς.Ο ναΐσκος τοῦ ῾Αγίου Στεφάνου, ποὺ ἀ­νήγειρε ὁ ῞Οσιος εἶναι ξυλόστεγη μονόκλιτη βασιλι­κὴ μὲ ἐσωνάρθηκα. ῾Ο ὅσιος Φιλόθεος εἰκονίζεται σὲ τοιχογρα­φία εἰς τήν εἴσοδον τοῦ νάρθηκα μὲ φωτοστέφανο. Εἰς τὴν ἐπιγραφὴν ποὺ ὑπάρχει δια­βάζουμε: «Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΤΗΤΩΡ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΥΠΑΡΧΩΝ ΕΚ ΧΩΡΑΣ ΣΚΛΑΤΑΙΝΗΣ». ῾Ο ῞Οσιος εἰκονίζε­ται ἐνδεδυμένος τὴν μοναχικὴν του περιβολὴν μὲ τὰ αὐ­στηρὰ ἀσκητικά του χαρακτηριστικά.  ̉Επὶ τῶν ἡ­μερῶν του τὸ μοναστήρι ἔ­γινε κοινόβιο. Κοιμήθηκε εἰρηνικὰ καὶ ἡ ἐκκλησία τὸν κατέταξε μεταξὺ τῶν ῾Αγίων.

   Στὴν γενέτηρά του, Ρίζωμα Τρικάλων, τὴν Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ λιτα­νεύεται ἡ εἰκόνα του μετὰ τὴν πανυγυρικὴν Θείαν Λειτουργίαν ποὺ τελεῖται εἰς τὴν μνήμην του.

 

 


Παρακλητικὸς Κανὼν

Εἰς τὸν ῞Οσιον Φιλόθεον τὸν ἐκ Σκλαταίνης τῆς Τρίκκης

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ τ Θες Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

 

Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ...

Τῷ Φιλοθέῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν,* ἁ­μαρ­τωλοὶ καὶ ταπεινοὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν μετανοίᾳ κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς.* ῞Οσιε βοήθη­σον σοὺς ἀχρείους ἱκέτας,* σπεῦσον ἀπολλύμεθα ἐκ βε­λῶν τοῦ Βελίαρ,* μὴ ἀποστρέψῃς ἱκέτας κε­νούς,* σὲ γὰρ προ­στάτην Ὀρθόδοξοι ἔχομεν.

 

Δόξα Πατρὶ... Τ αὐτ ἤ τ ̉ Απολυτίκιον

Ηχος πλ. α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης...

Τῆς Σκλαταίνης τὸν γόνον καὶ Τρικκαίων τὸ καύχη­μα* καὶ τῶν ἀπ̉ αἰώνων ὁσίων μιμητὴν καὶ ὁμό­τρο­πον,* Φιλόθεον, τιμήσωμεν πιστοὶ* ῾Αγίων Μετε­ώ­ρων ἀθλητήν˙* τὸν πήξαντα ἐκ βάθρων τε τὴν μο­νήν* Στεφάνου πρώτου μάρτυρος Χριστοῦ.* Δόξα τῷ ἁγιά­σαντι αὐτόν˙* δόξα τῷ στεφανώσαντι˙* δόξα τῷ δω­ρουμένῳ δι̉ αὐτοῦ ἡμῖν τὰ κρείττονα.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ...  Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι·* εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ·* σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].

 

δὴ αʹ.  Ἦχος πλ. δ'.  Ὑγρὰν διοδεύσας…

Προσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρὸς σέ, ἀθλοφό­ρε,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἢν συ παρά­σχου σῷ ἱκέτῃ* τῆς Σκλαταίνης, τέκνον πανόσιον. 

 

Φιλόθεε, δέομαι ταπεινῶς* μὴ ἐγκαταλείπεις* εἰς τὰς χείρας τοῦ πτερνιστοῦ* τὸν σόν, ἀκατάβλη­τε, ἱκέτην* ἀλλὰ σὺ σπεῦσον καὶ σῶσον πρεσβείαις σου.

 

Παράσχου ἱκέτῃ ὑπομονήν,* ἀγάπην κα πίστιν,* ὡς καὶ φρόνημα ταπεινόν,* Φιλόθεε πάντιμε τῆς Τρίκκης* κλέος, δόξα καὶ φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

 

Θεοτοκίον.

Πανάσπιλε, κόρη τῆς Ναζαρέτ* πρὸς σὲ κατά­φεύ­γω,* ὁ ἀχρεῖος, γονυκλινὴς* καὶ τὴν σὴν βο­ήθει­αν αἰτοῦμαι,* ὅπως ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

 

δὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

̉Ορθοδόξων δείχθης* φρουρς ὁ ἀκοίμητος* κα τν μοναζόντων τ κλέος ὡς καὶ τὸ πρότυπον* τν δὲ νοσοῦντων  εὶ* σ  ατρς κα προστάτης* κα χη­ρν ὑ­πέρμαχος* μάκαρ Φιλόθεε.

 

Σοῦ δεόμεθα, μάκαρ,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον* σὺ γάρ, Φιλό­θεε,* τὸν  Λυτρωτὴν  καὶ  Σωτῆρα,* ἐκτε­νῶς  ἱκέτευε* πάντες δεόμεθα.

 

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γρούς, Θεοφόρε, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵ­να ὑμνοῦμέν σε* τὸν τοῦ Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πι­στῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον. 

 

Θεοτοκίον.

 

 

̉Ορθοδόξων ἐδείχθης, καταφυγὴ ῎Αχραντε, καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάριστε, τῶν ἀσθε­νούντων ἀεί, σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτις, καὶ χη­ρῶν ὑπέρμαχος, ἀκατανίκητος.  

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Φιλόθεε, σοῦ ἱκέ­τας,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν κα ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

   Εἶ­τα Δέησις ὑπὸ ὁ ῾Ι­ε­ρεύς καὶ τὸ Κάθισμα.

Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ πιστῶν καταφύγιον* ἐ­κτε­νῶς βο­ῶμέν σοι,* Φιλόθεε ἔνδοξε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς σοι πόθῳ καὶ  πί­στει  προσφεύγοντας. 

 

δὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε…

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Θαυμα­τουργὲ Φιλόθεε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

Καταπράϋνον Ὅσιε,* τὸν θυμὸν ταῖς ἱκεσίαις σου,* ὡς προστάτην γὰρ σὲ ἔχομεν,* πάντες οἱ ἱκέταις σου, Φιλόθεε.

 

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,* μυροβόλε Φιλόθεε, κατάπαυσον* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον* τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεοδόξαστε.

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τοὺς ἱκέτας Σου, Δέ­σποι­να Πανύμνητε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ καταφεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Θεονύμφευτε. 

 

δὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Δέχου προσευχὰς* καὶ προσάγαγε αὐτὰς ταχὺ* τῷ Πλαστουργῷ, Φιλόθεε θαυμαστέ,* ἵνα δο­ξά­ζω ἀ­παύστως σέ, Θεοδόξαστε.  

 

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.

 

Νόσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης, Θεοδόξαστε,* διὸ σοι πάντες προσφεύγομεν θερμῶς* καὶ ἐξαιτοῦμεν παρασχεῖν ἡμῖν τὴν ἴασιν.

 

Θεοτοκίον.

῎Εμπλησον χαρᾶς εὐεργέτας τοῦ ἱκέτους σου* καὶ διαφύλαττε  αὐτούς,  Μαριάμ,* ἐκ  πάσης  βλά­βης* καὶ στενώσεως δεόμεθα.

 

δὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι-μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, τῆς Τρίκκης τὸ εὔχος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Φιλόθεε, πιστῶν κα­τα­φύγιον. 

 

Νεότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι, παμμάκαρ Φιλόθεε, τάχος* ἐκ τῶν ποικίλων παγίδων ἱκέτας σου* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρανῶν* καταπράϋνον πάντες δεόμεθα.

 

Φιλόθεε, ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πά­σης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλλο­δόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον. 

 

Θεοτοκίον.

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ, Θεοτόκε, καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νό­σοις παμ­μάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν ἅπαντες, ῎Αχραντε, δεό­μεθά σου, Μαριάμ,* ἐκ τῶν παθῶν ἱκέτας διάσω­σον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Φιλόθεε, σοῦ ἱκέ­τας,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία...

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πι­στῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλά­νης* καὶ σῶ­σον ἐκ τοῦ καρκίνου* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σέ,* φωτοφόρε Φιλόθεε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέ­σχε μοι.

Τίμιος  ἐναντίον  Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγί­ου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσα­λὴμ καὶ τῆς παρα­λίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθερα­πεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀ­φθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακά­ριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάρι­οι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Ταῖς τοῦ ῾Οσίου Φιλοθέου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν κα ἀε 

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χείρας,* ἀ­θλητὰ Φιλόθεε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν, τοῦ ἱκέτου σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι,* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν πολεμούμενος, καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου˙* δόξα Μετεώρων,* ἐλπὶς  σὺ  καὶ  προστάτης τῶν πιστῶν,* μὴ μου παρίδῃς τὴν δέησιν* τὸ συμφέρον ποίησον.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός: ̉ Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς.

 

δὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, μά­καρ Φιλόθεε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ γονυκλινῶς σοῦ δέονται,* τὸν Ζωο­δότην  Χριστόν,* εὐμένισον  λιταῖς Σου.

 

Τῶν πτωχῶν σέ τροφέα* ὀνομάζομεν πάντες, μά­καρ Φιλόθεε,* καὶ τῶν ἀβοηθήτων* βοήθει­α καὶ σκέπη·* διὸ ἅπαντες ψάλλομεν* Χαῖρε, πι­στῶν χαρ­μονὴ* καὶ δόξα τῶν  ̉Αγγέλλων.

 

Θελητὴν τοῦ ἐλέους,* ὃν ἠγάπησας, πάτερ σεμνέ, δυσώπησον* ῥυσθῆναι τῶν πταισμάτων,* ψυχῆς τε μολυσμάτων,* τοὺς ἐν πίστει κραυγάζο­ντας·* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

 

Θεοτοκίον.

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,* Θεοτόκε Μαρία, πά­ντες δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* ταπείνω­σιν κα ῥώ­σιν,* ἵνα πόθῳ βοῶμεν σοι˙* ῾Ο τῶν Πατέ­ρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

 

δὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τοὺς ̉Ορθοδόξους τοὺς σοι προσφεύγοντας πίστει* καί τήν σκέπην σου θερμῶς ποθοῦντας* παράσχου ἀ­παύ­στως,* Φιλόθεε, ὑγείαν.

 

Τὰς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις* κα σαρ­κός, Φιλόθεε, ὀδύνας,* διὸ σὲ δοξάζω ὁ τά­λας, μυ­ροβόλε.

 

Τοὺς πειρασμούς συ* τὰς προσβολὰς ἐκδιώκεις* καὶ παθῶν, Φιλόθεε, ἐφόδους* διὸ οἱ οἰκοῦ­ντες* ἐν Τρίκκῃ σὲ ὑμνοῦσι.

 

Θεοτοκίον.

Τὴν μαρτυρίαν τοῦ Σοῦ Υἱοῦ τοῖς ἀνθρώποις* βοή­θει, Θεοτόκε, διδῶμεν,* ἵνα λυτρωθῶμεν* πυ­­ρς τοῦ αἰωνίου.

 

δὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

Φιλόθεε, τὰ βρέφη* φύλαττε ἐκ νόσων* καί ἐπηρει­ῶν ἀρχεκάκου δεόμεθα* καὶ τοῖς γονεῦσιν πα­ράσχου* ῥώσιν καὶ δύναμιν.

 

῾Ο ῞Υψιστος λιταῖς Σου,* Φιλόθεε μάκαρ,* τοῖς πι­στοῖς παρέχει τάχος μετάνοιαν* καὶ πᾶσι τοῖς αἰτοῦσι* τὴν Θείαν φώτισιν.

 

̉ Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπομο­νήν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀσφῦ­ος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.  

 

Θεοτοκίον.

Σοὶ Δέσποινα προσπίπτω* καὶ καθικετεύω* τοὺς  ̉Ὀρθοδόξους ἐκ πλάνης  διάσωσον* καὶ  κεκοιμημένοις λιταῖς σου* δίδου ἀνάπαυσιν. 

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ παναμώ­μη­τον καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξο­τέ­ραν* ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν  ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν  Λό­γον  τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

 

Χαίροις, τῆς Σκλαταίνης ὁ θησαυρός˙* χαίροις, τῶν Τρικκαίων ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός˙* χαί­ροις, Με­τεώρων οἰκιστὴς καὶ κτίτωρ* καὶ πάσης τῆς ῾Ελλάδος φρουρὸς ἀκοίμητος.

 

Χαίροις, ἀσθενοῦντων ὁ ἰατρὸς* καὶ τῶν ἐν ἀνά­γκαις* καταφύγιον ἰσχυρόν˙* χαίροις, τῆς Σκλα­ταίνης* ἀγλάϊσμα καὶ γόνος* κα τῶν πιστῶν τὸ κλέ­ος,* μάκαρ Φιλόθεε.

 

Δέχου παρακλήσεις σῶν ἱκετῶν,* δέχου ἱκεσίας,* καὶ προσάγαγε τῷ Θεῷ,* Φιλόθεε μάκαρ,* Σκλα­ταίνης βλαστὸς θεῖος,* καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας,* κλέος καὶ σέμνωμα.

 

Εἰς τὸν Πρωτομάρτυρα, Θαυμαστέ,* ἐν τοῖς Με­τεώ­ροις ἀφιέρωσας σὴν Μονήν,* ἥτις ἀνεδεί­χθη τῶν νόσων ἰατρεῖον,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* ἐν ταύτῃ σπεύδουσι.

 

Φύλαττε, Φιλόθεε θαυμαστέ,* ἡμᾶς τοὺς  ̉Ορθοδό­ξους* ἐκ κινδύνων καὶ συμφορῶν* καὶ τοῖς ἐξαι­τοῦσι* βοήθειαν σὺ δίδου,* ἵνα τὸν Πλάστην πάντες θερμῶς δοξάζωμεν.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡ­μᾶς.

 

Εἶτα τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν καὶ τ

̉̉̉Απολυτίκιον. Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῆς Σκλαταίνης τὸν γόνον καὶ Τρικκαίων τὸ καύχη­μα* καὶ τῶν ἀπ̉ αἰώνων ὁσίων μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Φιλόθεον, τιμήσωμεν πιστοὶ* ῾Αγίων Μετεώ­ρων ἀθλητήν˙* τὸν πήξαντα ἐκ βάθρων τε τὴν μο­νήν* Στεφάνου πρώτου μάρτυρος Χριστοῦ.* Δόξα τῷ ἁγιά­σαντι  αὐτόν˙* δόξα  τῷ  στεφανώσαντι˙* δόξα τῷ δωρουμένῳ δι̉ αὐτοῦ ἡμῖν τὰ κρείττονα.

 

Δέησις. Απόλυσις καὶ τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλ­λομεν τὰ ἑξῆς:

 

Ηχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνας,* ἔνδοξε Φιλόθεε,* παράσχου μετάνοι­αν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπείνω­σιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀ­κοίμη­τον καὶ ὁ­δηγόν ἀσφαλῆ.* Πάτερ, τῆς Σκλαταίνης ὁ γόνος* καὶ Μονῆς τοῦ Πρωτομάρτυρος κτίτωρ* καὶ πιστῶν σὺ εἶ καταφύγιον.

 

Ηχος πλ. δ’.

Δέσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

 

Ηχος β’.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπ τὴν σκέπην σου.

 

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

̉ Α­μήν.

 



[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσι­ε τοῦ Θε­οῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…