ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Παρασκευή 10 Απριλίου 2026

Τότε δεν καταλάβαινα τίποτα.

Τότε δεν καταλάβαινα τίποτα. Αλλά τώρα δεν βρίσκω τρόπο να ομολογήσω στον Θεό μου την ευγνωμοσύνη μου για το «δυνατό Του χέρι» ως Άγιος Γλύπτης: ήταν δύσκολο για μένα. Υπέφερα πραγματικά σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής μου. Είμαι έκπληκτος μαζί Του: Έχει μετατρέψει την κολασμένη ασχήμια μου σε κάτι λιγότερο απόμακρο από το άφατο φως.

(Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης: Θα δούμε τον Θεό όπως είναι)

Πάσχα 1997 ανάμεσα στον γέρων Νίκων και στον γέροντα Δαμασκηνό.

Her Life as an Orthodox Priest’s Wife in America: A Cradle Orthodox from Japan Part 1

Γέροντας Αβράμιος στον εσπερινό της Αγάπης την δεύτερη μέρα του Πάσχα του 1997.

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

Παναγία Δροσιανή: Η πιο ιστορική εκκλησία της Νάξου | Όπου Υπάρχει Ελλάδα | 09/04/2026!!!

Ἔλεγε ὁ Ἅγ. Παΐσιος: «Μεγαλύτερη χάρι ἔχει ἕνα μικρό λουλούδι τοῦ Θεοῦ παρά ἕνας σωρός χάρτινα ψεύτικα λουλούδια· ὅπως διαφέρει καί τό Ἄυλον ἀπό τό νάυλον»

Μεγάλη Πέμπτη… Μεγάλη Παρασκευή… Μεγάλο Σάββατο. Όλα τα μεγάλα και όλα τα τρομερά. Τι συμβαίνει στη γη;

Μεγάλη Πέμπτη… Μεγάλη Παρασκευή… Μεγάλο Σάββατο. Όλα τα μεγάλα και όλα τα τρομερά. Τι συμβαίνει στη γη; Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Θεό, οι άνθρωποι θέλουν να εκδιώξουν από το σώμα τον Υιό του Θεού, τον Κύριο Χριστό!

Ιδού, ήρθε σε αυτόν τον κόσμο, γεννήθηκε ως Άνθρωπος, ήταν μικρό παιδί, μετά αγόρι, μετά ώριμος άνθρωπος. Για τριάντα τρία και μισό χρόνια έζησε ως Άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο. Πήρε πάνω Του όλα τα βάσανα του ανθρώπου, όλα τα βάσανα της ανθρώπινης φυλής. Πήρε πάνω Του το μεγαλύτερο βάσανο, την ανθρώπινη αμαρτία. Το Αρνί του Θεού, ιδού, παίρνει πάνω Του τις αμαρτίες του κόσμου, τις αμαρτίες του κόσμου – αυτό είναι το βαρύτερο βάρος.

Γι' αυτό, αδελφοί μου, ας περάσουμε αυτές τις μεγάλες και άγιες μέρες σε ιερή θλίψη, ας καλωσορίσουμε τη χαρούμενη Ανάσταση και ας μην έχει τέλος η χαρά μας.

Άγιος Ιουστίνος του Τσέλλε

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ των λέξεων: ❝πάθος❞ ~

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ των λέξεων: ❝πάθος❞ ~

📖 Η αρχαία σημασία

Η λέξη "πάθος" (από το θέμα "παθ-" τού αορίστου β΄ "ἔ-παθ-ον") στην Αρχαιότητα είχε πιο ευρεία και αόριστη αναφορά από τη σημερινή. Αρχικά με τρόπο σημασιολογικά ουδέτερο αναφέρθηκε σε οτιδήποτε παθαίνει κανείς (είτε θετικό είτε αρνητικό), αλλά σύντομα εξειδικεύτηκε σε δύο μεγάλες σημασιολογικές περιοχές:

◆ ⅰ) την κακοπάθεια / συμφορά

🙠 (πβ. μία από τις διηγήσεις τού "Ηροδότου", όπου ο θάνατος τής θυγατέρας τού "Μυκερίνου" περιγράφεται με τα λόγια ‟μετὰ δὲ τῆς θυγατρὸς τὸ "πάθος"”),

◆ ⅱ) τις αρνητικές ροπές και έξεις τής ψυχής τού ανθρώπου (αφού κατά κάποιον τρόπο κάνουν την ψυχή να πάσχει

🙠 πβ. στον "Δημόκριτο": ‟σοφίη ψυχὴν παθῶν ἀφαιρεῖται”).

📌 Στην πρώτη περίπτωση (κακοπάθεια) το "πάθος" είναι αποτέλεσμα εξωτερικών επιδράσεων, ενώ στη δεύτερη (αρνητικές ροπές) εσωτερικών.

► Η σύγχρονη χρήση

Είναι ενδιαφέρον ότι σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τη δεύτερη κατηγορία, π.χ. όταν μιλούμε για:

◆ ⅰ) μεγάλη και διαρκή ένταση συναισθημάτων

🙠 ‟τον έχει κυριεύσει το "πάθος"”,

◆ ⅱ) εντονότατη επιθυμία που επιφέρει εξάρτηση

🙠 ‟το "πάθος" τού ποτού” / ‟τον τύφλωσε το "πάθος" του για εκείνη”,

◆ ⅲ) (στον πληθ.) εμπάθεια, μίσος

🙠 ‟τα εμφυλιοπολεμικά πάθη”.

📌 Σπανιότερα χρησιμοποιείται και με ουδέτερη / θετική υποδήλωση, όταν γίνεται αναφορά σε ενθουσιώδη ζήλο

🙠 ‟αγωνίζεται με "πάθος" για τη νίκη”.

► "Πάθος" και κακοπάθεια

Αντίθετα, η αναφορά σε (εξωτερική) κακοπάθεια χρησιμοποιείται πολύ περιορισμένα και σε πιο τυποποιημένες εκφράσεις για ταλαιπωρίες, κυρ. ψυχικές, που έχει κανείς υποστεί

🙠 ‟τα πάθη των προσφύγων”.

📌 Ειδικότερα (με κεφαλαίο Π) χρησιμοποιείται για τα μαρτύρια και τον σταυρικό θάνατο τού Χριστού

🙠 ‟Eβδομάδα των "Παθών" «η Mεγάλη Eβδομάδα»”, ‟η ακολουθία των "Παθών"” κ.λπ.

► Η χριστιανική χρήση

Αξίζει να αναφερθεί στο σημείο αυτό ότι η λέξη "Πάθος" χρησιμοποιήθηκε για τον σταυρικό θάνατο τού Χριστού με αφετηρία την Καινή Διαθήκη (το αρχικό ουσιαστικό που χρησιμοποιήθηκε από τον Απόστολο "Παύλο" ήταν η λ. "πάθημα": ‟τὸ πάθημα τοῦ θανάτου”), όπου ο αόριστος β΄ τού "πάσχω" ("ἔπαθον") χρησιμοποιείται αναφορικά με το "πάθος" τού Χριστού (σχεδόν αποκλειστικά μάλιστα με το απαρέμφατο "παθεῖν").

Επί παραδείγματι, στον Μυστικό Δείπνο ο Χριστός είπε στους μαθητές Του:

📜 ‟Ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησα τοῦτο τὸ πάσχα φαγεῖν μεθ’ ὑμῶν πρὸ τοῦ με παθεῖν” (Λουκ. 2,15)

και στις Πράξεις των Αποστόλων (1,3) λέγεται ότι ο Χριστός

📜 ‟παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν”.

📌 Τέλος, η αντίστοιχη λέξη χρησιμοποιήθηκε για τον θάνατο τού Χριστού και σε άλλες γλώσσες, πχ αγγλ. Holy Passion”.

____________

🗒 Προσαρμογή από Γ. #Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας bit.ly/2JrnABZ_ [λ. πάθος]

🙠 ❝ Η προέλευση και ιστορία των ελληνικών λέξεων ❞

Οι «πυρούλες» του Σταυρού ~

οι «πυρούλες» του Σταυρού ~

______

ΥΠΑΡΧΕΙ ένα παλαιό βιβλίο του 18ου αιώνα με τον κάπως πομπώδη τίτλο «Βιβλίον ἄριστον καλούμενον Φωσφόρος» (1756), στο οποίο ο λόγιος συγγραφέας Αναστάσιος Πώπας απαντά σε υποτιθέμενες ερωτήσεις του ιατρού Μιχαήλ Περδικάρη («ἐρωτᾷ ὁ Μιχαήλ καὶ ἀποκρίνεται ὁ Ἀναστάσιος φιλαλήθως καὶ ὀρθοδόξως»).

▪️ Σε μία από αυτές τις ερωταποκρίσεις διαβάζουμε:

📖 ~ Μιχαήλ.: «Διατί ἔλαβεν ὁ Χριστός θάνατον;»

~ Αναστάσιος: «Διά νά μήν λυπούμεθα ἡμεῖς

τόν θάνατον, ἔφαγε πρῶτον ταῖς πικραῖς πυρούλαις

( = τις πικρές πυρούλες) αὐτός, ὡς καί ἡ λογιότης

( = η λογιότης σου, η αφεντιά σου) τις πίνει πρώτον,

εἴτα ὁ ἄρρωστος».

▪️ Ψάχνοντας για καιρό σε παλαιά λεξικά της εποχής για τη λέξη "πυρούλα", ή κάποια παραλλαγή της, διαπιστώσαμε ότι πρόκειται τελικά για τη λέξη "πίρολα", που καταγράφεται στο λεξικό του Alessio da Somavera "Θησαυρὸς τῆς Ρωμαϊκῆς καὶ τῆς Φράγκικης Γλώσσας, ἤγουν Λεξικὸν Ρωμαῖκον καὶ Φράγκικον" (1709), το πιο σημαντικό και πρωτοποριακό από τα λεξικά της Ελληνικής του 18ου αιώνα. Εκεί διαβάζουμε:

📖«Πίρολα, κ, πίρουλα, ἡ, πίλουρα, η: Pillula, pillola»

Πρόκειται βεβαίως για το «χάπι», προερχόμενο από το βενετ. "pirola" (από το ιταλ. "pillola" με ανομοίωση. < πιθανόν λατ. "pilula"), το οποίο προφανώς ο λόγιος συγγραφέας παρασύνδεσε με το "πυρ"...

▪️ Ο συγγραφέας, με μια εμπνευσμένη αλλά και ιδιαίτερα παράτολμη εικόνα, παρομοιάζει τον θάνατο του Χριστού με την πράξη του γιατρού που δοκιμάζει πρώτα ο ίδιος το φάρμακο (και γεύεται έτσι την πικρία του), πριν το δώσει στον ασθενή για να τον κάνει καλά.

Προφανώς είναι οι εποχές που οι γιατροί ή φαρμακοποιοί παρασκεύαζαν οι ίδιοι τα φάρμακα (πβ. τους φαρμακοτρίφτες), οπότε και εκτελούσαν διάφορες τεχνικές ελέγχου τους ως προς την οσμή, τη γεύση, τη σύσταση κ.λπ., που περιλάμβανε ίσως και το να τα δοκιμάσουν. Στην παράδοση της Γαληνικής φαρμακολογίας — που κυριαρχούσε αδιαμφισβήτητα ως τον 18ο αιώνα — ο γιατρός-φαρμακοποιός έπρεπε κατά κάποιον τρόπο να «γνωρίζει» το φάρμακο με το σώμα του, πριν το εμπιστευτεί στον ασθενή.

🌾Αυτή η παλαιά πρακτική -ξεχασμένη σε ένα παλιό, σχετικά άγνωστο βιβλίο, και διατυπωμένη με σχεδόν ακατανόητη γλώσσα- μας φάνηκε πολύ εντυπωσιακή απεικόνιση του νοήματος του Σταυρού: να γεύεσαι κάτι πικρό που δεν προορίζεται για σένα, για να το κάνεις μέσο θεραπείας για εκείνον για τον οποίο προορίζεται...

Γολγοθάς.

Το συντετριμμένο φρέαρ (πηγάδι) .

Το συντετριμμένο φρέαρ (πηγάδι) ~

[Σύμβολα του Πάθους 11/13]

📜❝ Δύο καὶ πονηρὰ ἐποίησεν, ὁ πρωτότοκος υἱός μου Ἰσραήλ·

ἐμὲ ἐγκατέλιπε, πηγὴν ὕδατος ζωῆς,

καὶ ὤρυξεν ἑαυτῷ φρέαρ συντετριμμένον·

ἐμὲ ἐπὶ ξύλου ἐσταύρωσε,

τὸν δὲ Βαραββᾶν ᾐτήσατο, καὶ ἀπέλυσεν·

ἐξέστη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τούτῳ,

καὶ ὁ ἥλιος τὰς ἀκτῖνας ἀπέκρυψε.

Σὺ δὲ Ἰσραὴλ οὐκ ἐνετράπης,

ἀλλὰ θανάτῳ με παρέδωκας.

Ἄφες αὐτοῖς, Πάτερ ἅγιε·

οὐ γὰρ οἴδασι τί ἐποίησαν.❞

— Ιερ. 2:13 / Υμνογραφία —

~ μετάφρ.

📖‟ Δύο και πονηρά έπραξε ο πρωτότοκος υιός μου Ισραήλ·

εμένα εγκατέλειψε, πηγή ύδατος ζωής,

και έσκαψε για τον εαυτό του φρέαρ συντετριμμένο·

εμένα στο ξύλο εσταύρωσε, τον δε Βαραββά ζήτησε και απέλυσε·

εξεπλάγη ο ουρανός γι' αυτό, και ο ήλιος έκρυψε τις ακτίνες του.

Εσύ δε Ισραήλ δεν ντράπηκες,

αλλά στον θάνατο με παρέδωσες.

Άφες αυτοίς, Πάτερ άγιε·

δεν ξέρουν τι έπραξαν”

___________________

✦ Λέξη & Εικόνα

___________________

Ο υμνογράφος δανείζεται απευθείας από τον Ιερεμία (2:13).

📜 ὅτι δύο καὶ πονηρὰ ἐποίησεν ὁ λαός μου·

ἐμὲ ἐγκατέλιπον πηγὴν ὕδατος ζωῆς,

καὶ ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συντετριμμένους,

οἳ οὐ δυνήσονται ὕδωρ συνέχειν.

Η λέξη «συντετριμμένον» — κατεστραμμένο, ραγισμένο, που δεν κρατά νερό — είναι η τέλεια εικόνα της αυτοκαταστροφικής επιλογής -και από τις πιο συμπυκνωμένες εικόνες ειδωλολατρίας στην Παλαιά Διαθήκη: ο λαός εγκαταλείπει την αυτοδύναμη πηγή και σκάβει δεξαμενή — που όμως είναι ραγισμένη, και χάνει ακόμα και το λίγο που μάζεψε...

Αλλά ο ύμνος κλείνει με την πιο συνταρακτική αντίθεση: μετά από τόση κατηγορία — «Ἄφες αὐτοῖς». Η συγχώρεση έρχεται ως συνέχεια της ίδιας της κατηγορίας...

Η Πηγή της Εδέμ!!!!

🪶 🌊 Η Πηγή της Εδέμ

[Σύμβολα του Πάθους 10/13]

📜❝ Ἡ ζωηφόρος σου Πλευρά, ὡς ἐξ Ἐδὲμ πηγὴ ἀναβλύζουσα,

τὴν Ἐκκλησίαν σου, Χριστέ, ὡς λογικὸν ποτίζει Παράδεισον,

ἐντεῦθεν μερίζουσα, ὡς εἰς ἀρχὰς εἰς τέσσαρα Εὐαγγέλια,

τὸν Κόσμον ἀρδεύουσα, τὴν κτίσιν εὐφραίνουσα,

καὶ τὰ ἔθνη πιστῶς, διδάσκουσα,

προσκυνεῖν τὴν Βασιλείαν σου.❞

— Μακαρισμοί. Μ Πέμπτη Εσπέρας —

~ μετάφρ.

📖‟ Η ζωοφόρος Πλευρά σου, σαν τη πηγή που ανέβλυζε από την Εδέμ,

ποτίζει την Εκκλησία σου, Χριστέ, ως λογικό Παράδεισο·

από εκεί μερίζεται, όπως τότε στις αρχές, σε τέσσερα Ευαγγέλια,

αρδεύει τον Κόσμο, ευφραίνει την κτίση,

και διδάσκει τα έθνη με πίστη

να προσκυνούν τη Βασιλεία σου…”

___________________

✦ Λέξη & Εικόνα

___________________

Ο υμνογράφος επιχειρεί κάτι τολμηρό: ταυτίζει τον ποταμό της Εδέμ (Γεν. 2:10) — που μερίζεται σε τέσσερα μέρη — με τα τέσσερα Ευαγγέλια που πηγάζουν από την πληγείσα Πλευρά και χαρίζουν αλήθεια και ζωή.

📜 ποταμὸς δὲ ἐκπορεύεται ἐξ Ἐδὲμ

ποτίζειν τὸν παράδεισον·

ἐκεῖθεν ἀφορίζεται εἰς τέσσαρας ἀρχάς.

Το ρήμα «ἀναβλύζω» — αναβλύζω ορμητικά, αναπηδώ — δεν περιγράφει ήρεμη ροή, αλλά πηγή υπό πίεση, ζωή που εκτοξεύεται.

Και η λέξη «λογικόν» — νοερό, έλλογο — δίνει στην Εκκλησία διάσταση όχι μόνο οργανική αλλά πνευματική και γλωσσική: ένας Παράδεισος που σκέφτεται και μιλά.

«Μαθήτριες του Χριστού (Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία, Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά, Μαρία η αδελφή του Λαζάρου και Μαρία του Κλωπά, κόρες της Ιερουσαλήμ) και η παρουσία τους στο Πάθος». Η Σμ. Καράγιωργα συζητά το θέμα αυτό με την Αικατερίνη Τσαλαμπούνη, Καθηγήτρια Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Λένε πώς κάποτε ὁ διάβολος κουράστηκε καί τό ἐπάγγελμά του σκέφτηκε ν᾿ ἀφήση κι ἀμέσως πῆρε τήν ἀπόφασι τά ἐργαλεῖα του να πουλήση.

«Λένε πώς κάποτε ὁ διάβολος κουράστηκε

καί τό ἐπάγγελμά του σκέφτηκε ν᾿ ἀφήση

κι ἀμέσως πῆρε τήν ἀπόφασι

τά ἐργαλεῖα του να πουλήση

Νοίκιασε τότε κάποια αἴθουσα

ἔβαλε μέσα πάγκους καί ραφάκια

κι ἔγραψε κάθε εργαλείου τήν τιμή

ἀπάνω σε μικρά χαρτάκια.

Οἱ ἐπισκέπτες εὔκολα διακρίνανε

τοῦ κάθε ἐργαλείου τή χρησιμότη

Τῆς "Ζήλειας" καί τῆς "Ἔχτρας" καί

"Ἐπάρσεως",

τῆς “Αδικίας",

τῆς “Απάτης",

τῆς "Κατακρίσεως"...

Ἀνάλογη ήταν κι ἡ τιμή

μέ τοῦ καθένα την ποιότη

Μά σ' ἕνα πάγκο κάπως παραπέρα

βρισκόταν κάτι τιποτένιο και μικρό

πού δέν καταλάβαιναν ὅσοι μπαῖναν

γιατί ἦταν φτειασμένο

καί γιά ποιό σκοπό.

Κάποιοι τό πῆραν σάν φτηνό ξυλοσουγιά

ἀπό τήν πολλή τή χρῆσι παληωμένο,

ὅμως ἄν τό κοιτάζαν πιό καλά

μέ πόση τέχνη ἦταν τροχισμένοι

Αθέρας ἦταν ἡ κόψι του

καί τό περίεργο, ἂν κοιτούσες τήν τιμή

θα 'βλεπες πού 'ταν ἡ ἀκριβότερη

σ᾿ ὅλη τήν πλούσια συλλογή.

Φώναξαν τότε τό διάβολο

καί τοῦ ζητῆσαν ἐξηγήσεις

τί 'ταν αὐτό τό παληοσύνεργο

μέ τίς μεγάλες... ἀπαιτήσεις.

Κι ἐκεῖνος στριγγογέλασε

μέ τή συνηθισμένη πονηριά του

κι ἀμέσως τό μυστικό φανέρωσε

μέ τή γνωστή ἀδιαντροπιά του.

Αὐτό, πού λέτε, φίλοι μου

γνωστοί ἤ ἄγνωστοί μου

εἶναι –κι ἂς μή τό ξέρετε

ή βόμβα ἡ ἀτομική μου.

Ἀπ᾿ τήν πολλή τή χρήσι του

μοιάζει παληό τήν ὄψι,

τα πόσα κάνει θαύματα

φαίνεται ἀπό τήν κόψι.

Καί πῶς τό λέν;, ρωτήσανε

ὅλοι μέ ἕνα στόμα.

"Ἀποθάρρυνσι", ἀπάντησε

“σέ κάθε καλό ἀγῶνα".

Τότε τά μάτια ὅλων ἀνοίξανε

καί νά θυμοῦνται ἀρχίσαν

πόσες φορές ἀπάνω τους τό νοιώσανε

κι ἀπ' τήν κοψιά του παραλύσαν.

Καί τότε καθένας εἶχε νά πῆ

τί τοῦ ἔλεγε στ᾽ ἀφτί ἡ κόψι αυτή:

“Καημένε, αὐτό πού σκέφτεσαι νά κάνης

πολύ περνάει τις δικές σου τις δυνάμεις".

"Μπορεῖς ἐσύ, ἕνα ἀνθρωπάκι δά μικρό

στον κόσμο ὁλάκερο να μάθης τό σωστό;"

"Κοίταξε μόνο τα συμφέροντά σου

κι ἄσε τίς κακοριζιές του γείτονά σου".

“Τί πᾶς νά κάνης τό καλό;

Ποιός θά σοῦ πῆ εὐχαριστῶ;

Μή! ὅσο πιό πολλούς εὐεργετήσης

πιό πολλούς ἐχθρούς θέ ν' ἀποκτήσης".

"Καί κάτι ἄλλο πολύ σοβαρό,

γιατί σέ θεωρῶ φίλο μου, θά σοῦ τό εἰπῶ:

Στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού λές,

μέ τόση ἐμπιστοσύνη μήν προσέχης,

διότι λίγες ἁμαρτίες ἤ πολλές

δέν μπορεῖ παρά νά τσ᾿ ἔχης"

Γι' αὐτό ζῆσε ὅπως ὥς τώρα τή ζωή σου

τ᾿ ἄλλα βγάλτ᾽ ἀπ' τή θύμισί σου"...

Τέτοια κι ἄλλα ἀμέτρητα πολλά

μέ τό ὕπουλο ἐργαλεῖο στα κρυφά

ἔβαζε αὐτός μέσ' στο μυαλό τους

διότι ζήταγε ὅπως πάντα τό χαμό τους.

Ὅμως δέν θυμήθηκαν οὔτε μιά φορά

ἀποθάρρυνσι νά εἶδαν στήν κακία,

διότι ὁ διάβολος ποτέ δέν πολεμᾶ

μόνο τή δική του ἐργασία»

(περ. Ακ, Ν 1975, 280).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΤΟ ΣΙΤΟΜΕΤΡΙΟ

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ 2026.

Άγιος Νεκτάριος: Τάματα και θαύματα που δυναμώνουν την πίστη των πιστών | Όπου Υπάρχει Ελλάδα!!!

Η Τάνια έσωσε την αδερφή της, Ζωή, με ένα τάμα στον Άγιο Λουκά | Όπου Υπάρχει Ελλάδα | 09/04/2026!

Πάρος: Οι αναπαραστάσεις στην διάρκεια της Περιφοράς του Επιταφίου ενισχύουν το Θείο Δράμα !!!!

Παναγία Σουμελά: Η καρδιά του ποντιακού ελληνισμού χτυπά στο Βέρμιο | Όπου Υπάρχει Ελλάδα.

Διένυσε κολυμπώντας από την Κω στη Νίσυρο για να εκπληρώσει το τάμα του | Όπου Υπάρχει Ελλάδα.

Ιερά Μονή Φιλοσόφου: Η πιο ιστορική μονή της Αρκαδίας | Όπου Υπάρχει Ελλάδα | 09/04/2026

Ανοίγουν τα Ιεροσόλυμα ενόψει Πάσχα | Μεσημβρινό δελτίο | 09/04/2026

Γράφει ὁ C. S. Forester....

Γράφει ὁ C. S. Forester (Επ, Μρ '85, 48):

Ὁ δολοφόνος γιά νά ἐξαφανίση τό πτῶμα τό ἔδεσε μέ ἁλυσίδα, τοποθέτησε στις τσέπες του σιδερένια βαρίδια καί τό ἔβαλε στήν πλάτη του μέ περασμένα τα χέρια τοῦ θύματος γύρω ἀπό τό λαιμό του.

Στή συνέχεια περπάτησε ἀρκετά μέσα στη θάλασσα κατά τη διάρκεια τῆς ἀμπώτιδος. Ὅταν, ὅμως, προσπάθησε νά τό πετάξη ἀπό πάνω του, αὐτό εἶχε πάθει νεκρική ακαμψία κι ἔτσι δέν μπόρεσε νά τό ξεφορτωθῆ. Ἡ πλημμυρίδα τόν ἔπνιξε σφικταγκαλιασμένο μ' αὐτό.

Έτσι κάνει και η αμαρτία.

ΙΩΒ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ. (ΛΗ 1-21 ΚΑΙ ΜΒ 1-5). ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΠΡΩΊ ΔΙΆΛΟΓΟΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΙΩΒ.

ΙΩΒ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ. (ΛΗ 1-21 ΚΑΙ ΜΒ 1-5)

Είπε ό Κύριος εις τον Ιώβ, κρυπτόμενος όπισθεν ανεμοστρόβιλου και νεφών:

Ποίος είναι εκείνος πού δύναται να κρύψη από εμέ την σκέψιν του, πού συγκρατεί τα λόγιά του μέσα εις την καρδίαν του και νομίζει ότι θα μείνουν άγνωστα εις εμέ;

Ζώσε (λοιπόν) την μέσην σου, όπως ό άνθρωπος πού ετοιμάζεται να εργασθή (και ελθέ να συνομιλήσωμεν) εγώ θα υποβάλω εις σε ερωτήσεις, συ δε δώσε εις εμέ άπάντησιν.

Που ευρίσκεσο, όταν εγώ έθετον τα θεμέλια της γης;

Απάντησε μου, Εάν έχεις γνώσιν και σοφίαν. Απάντησε εις εμέ, εάν γνωρίζεις, ποίος καθόρισε τα μέτρα, συμφώνως προς τα όποια κατεσκευάσθη ή γη; Η ποίος έβαλε επάνω εις αυτήν σχοινίον (διά να μετρήση την έκταση της); Επάνω εις ποίον μέρος έχουν έμπηχθή οι κρίκοι από τούς οποίους αύτη κρεμάται; Ποίος δε είναι αυτός πού έθεσε τον θεμέλιο λίθο, επάνω εις τον όποιον αύτη εκτίσθη;

(Εγώ και ουδείς άλλος. Εγώ δημιούργησα τα πάντα.) Όταν δημιουργήθησαν (απ' εμού) τα άστρα, όλοι οι Άγγελοι μου (κατελήφθησαν από θαυμασμό και) με ύμνησαν με μεγάλη φωνή. Έφραξα δε με πύλας την Θάλασσαν, όταν αύτη έξήρχετο από την κοιλία της μητρός της τη βοήθεια μαίας (δηλαδή όταν δημιουργείτο). Έδωσα εις αυτήν τα νέφη ως ένδυμα και αντί σπαργάνων την τύλιξα με ομίχλη. Έθεσα δε εις αυτήν όρια με τον να τοποθετήσω γύρω-γύρω πύλες και μοχλούς (ώστε να μη δύναται αύτη να εξέλθει). Είπα εις αυτήν (προστακτικός):

Μέχρι τούτου του σημείου θα έλθεις και δεν θα προχωρήσεις περισσότερο αλλά μέσα εις τούς κόλπους σου θα συντρίβονται τα κύματά σου. Η μήπως καθ' ον χρόνο εγώ ετοποθέτουν τον αυγερινό, σύ υπήρχες; (Μήπως υπήρχες, όταν) ό αυγερινός (μετά την δημιουργία του,) είδε την πορεία πού καθόρισα δι' αυτόν, να καταλαμβάνει δηλαδή με τον φώς του τα άκρα της γης και να διασκορπίζει από την επιφάνεια της γης τους (εις τον σκότος δρώντας) ασεβείς Η μήπως σύ, αφού έλαβες πηλόν από την γήν, έπλασες ζώσαν ύπαρξιν (τον άνθρωπον) και την έθεσες πάνω εις την γήν, προικισμένην με λαλιάν;

Σύ δε αφήρεσες από τούς ασεβείς τον φώς (προς τιμωρίαν των) και συνέτριψε; τον βραχίονα (ο όποιος συμβολίζει την δύναμιν) των υπερήφανων ανθρώπων; Έφτασες σύ εις τα βάθη της θαλάσσης, όπου είναι αι πηγαί της, περιεπάτησες δε εις τον πυθμένα της απέραντου θαλάσσης;

Ανοίγονται δε εις σε, ένεκα φόβου, αι πύλαι του Άδου, όπου εύρίσκονται οι νεκροί, οι δε θυρωροί του Άδου τρομοκρατήθηκαν όταν σε είδον; Έχεις δε μάθει πόσον είναι τον πλάτος της υπό τον ουρανός γης; Ανάγγειλε μου λοιπόν, πόσον περίπου είναι τον πλάτος της; Εις ποίον δε μέρος γης διαμένει τον φώς (κατά την νύκτα); Ποίος δε είναι ό τόπος όπου κατοικεί τον σκότος (κατά την ημέρα); Θα ήδύνασο να με οδήγησης εις τα σύνορα αυτών; Γνωρίζεις άραγε τούς δρόμους των (ώστε να με οδήγησης εις τα σύνορά των); Ασφαλώς θα γνωρίζεις, (λέγει ό θεός ειρωνικώς,) διότι είχες γεννηθεί τότε (πού εγώ εδημιούργουν τον φώς), ό αριθμός δε των ετών (της ζωής) σου είναι μέγας!

Λαβών δε τον λόγο ό Ιώβ, λέγει εις τον Κύριον:

Γνωρίζω ότι τα πάντα είναι εις Σε δυνατά και τίποτε δεν είναι αδύνατον. Διότι, ποίος είναι εκείνος που δύναται να κρύψει από Σε την σκέψιν του; Ποίος είναι εκείνος πού αποφεύγει να εξωτερίκευση τα λόγιά του και νομίζει ότι μένουν κρυφά αυτά από Σε; Ποίος δε (έκτος από Σε τον παντοδύναμου και παντογνώστη) θα ανήγγελλαν εις εμέ εκείνα πού δεν γνωρίζον, τα μεγάλα και θαυμαστά αυτά πράγματα τα όποια αγνοούν; Άκουσε με, Κύριε, δια να μιλήσω και εγώ. θα υποβάλω εις Σε ερωτήσεις, Σύ δε δίδαξέ με. Κατά τον προηγούμενον χρόνο ήκουον μεν διά των ώτων μου περί Σου (αλλά δεν Σε είχον ιδεί) τώρα όμως Σε είδον οι οφθαλμοί μου.