Ο Πατήρ Ποιμήν Βλάντ αναφέρει....

 Ας πούμε, αγαπητοί μου: Κύριε, οδήγησέ μας εκεί που είναι το θέλημά Σου. Δεν καταλαβαίνουμε πάντα τα μονοπάτια που επιτρέπεις, δεν βλέπουμε το τέλος του μονοπατιού και συχνά μπερδευόμαστε. Αλλά Εσύ βλέπεις τα πάντα και ξέρεις τι είναι προς όφελος της ψυχής μας. Γι' αυτό δεν ζητάμε να είναι όλα εύκολα, αλλά ζητάμε να μην μας αφήνεις μόνους ούτε για ένα βήμα και να προηγείσαι Εσύ. Όταν ο Κύριος προχωρά, το δύσκολο μονοπάτι αποκτά δύναμη και η φοβισμένη καρδιά γαλήνη.

💙 Να είσαι μαζί μας, Κύριε, όταν έχουμε επιλογή, όταν φοβόμαστε, όταν κάνουμε λάθη και όταν νιώθουμε ότι η δύναμή μας μας εγκαταλείπει. Φώτισε τις σκέψεις μας, ενίσχυσε τις καρδιές μας και ανέβασέ μας ξανά όταν πέφτουμε. Δίδαξέ μας να Σε εμπιστευόμαστε και να δεχόμαστε τα πάντα με υπομονή. Γιατί αν είσαι μαζί μας, κάθε φόβος μειώνεται, κάθε βάρος ελαφραίνει και δεν είμαστε ποτέ ξανά μόνοι. Μαζί Σου, ο άνθρωπος προχωρά ακόμα και μέσα από την ομίχλη, επειδή το φως προέρχεται από Εσένα. 📿

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΟΙΜΗΝ ΒΛΑΝΤ.Ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτή την όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, σε αυτή την ευλογημένη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου, και ας δούμε τι περιμένει ο Θεός από εμάς.

 

🌿 Ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτή την όμορφη ανοιξιάτικη μέρα, σε αυτή την ευλογημένη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου, και ας δούμε τι περιμένει ο Θεός από εμάς. Πρώτον, την καλοσύνη. Η καλοσύνη είναι ένα από τα πιο ευχάριστα άνθη της ψυχής. Για τόσο καιρό, ο Θεός προσπαθούσε να τη φυτέψει μέσα μας, αλλά εμείς την ξεραίνομε από βιασύνη, από ψυχρότητα, από εγωισμό. Ένας καλός λόγος, ένα απλωμένο χέρι, μια έγκαιρη συγχώρεση μπορούν να σηκώσουν έναν πεσμένο άνθρωπο περισσότερο από όσο νομίζουμε. Η φιλανθρωπία δεν φτωχαίνει κανέναν, αλλά πλουτίζει την καρδιά.

Έπειτα έρχεται η υπομονή. Χωρίς υπομονή, καταστρέφουμε σπίτια, σχέσεις και ηρεμία. Θέλουμε τα πάντα γρήγορα, αλλά ο Θεός συχνά εργάζεται αργά και βαθιά. Έρχεται και η ταπεινότητα, η οποία μας φυλάει από την υπερηφάνεια και την πτώση του νου. Ο ταπεινός άνθρωπος δεν θεωρεί τον εαυτό του μεγαλύτερο από τον άλλον, αλλά βλέπει τον εαυτό του όπως είναι και αφήνει χώρο στη χάρη να δράσει. Και ας μην ξεχνάμε την πίστη: ας παραμείνουμε σταθεροί με τον Θεό και με τους αγαπημένους μας.

☀️ Αυτή την Κυριακή, ας μην φύγουμε απλώς με όμορφα ρούχα ή ένα έτοιμο γεύμα, αλλά με μια ελαφρώς αλλαγμένη ψυχή. Ας πάρουμε σπίτι καλοσύνη, ειρήνη, έλεος και μια ζεστή καρδιά. Αν το κάνουμε αυτό, τότε η γιορτή δεν θα παραμείνει απλώς στο ημερολόγιο, αλλά θα μεταφερθεί στη ζωή μας. Εκεί ξεκινά η πραγματική γιορτή.

«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΤΑ ΜΥΡΩΝ ΘΕΟΦΡΟΝΕΣ ΟΠΙΣΩ ΣΟΥ ΕΔΡΑΜΟΝ» . (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων) .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού.

 

«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΤΑ ΜΥΡΩΝ ΘΕΟΦΡΟΝΕΣ ΟΠΙΣΩ ΣΟΥ ΕΔΡΑΜΟΝ»

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων)

       ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στους αγίους Μυροφόρους, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι φρόντισαν για την ταφή του ακηράτου σώματος του Κυρίου μας. Θέλοντας έτσι  να τιμήσει την εξαιρετική αφοσίωσή τους στο Χριστό, όπως και τον ηρωισμό τους, καθ’ ότι δεν ήταν εύκολο εγχείρημα να ζητήσουν για ταφή το σώμα ενός καταδικασμένου για το κακούργημα της εσχάτης προδοσίας. Η όποια εκδήλωση συμπάθειας προς τον καταδικασμένο για τέτοιο έγκλημα, έθετε σε κίνδυνο στιγματώσεως αυτόν που θα την εκδήλωνε. Δεν ήταν δύσκολο να θεωρηθεί συνεργάτης του και να έχει την ίδια τύχη με τον νεκρό εγκληματία!     

      Η επίσημη κατηγορία κατά του Χριστού ήταν ότι ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλέα, «λέγοντα εαυτόν Χριστόν βασιλέα είναι» (Λουκ.23,2). Για τούτο και οι δήμιοι στρατιώτες έγραψαν σε επιγραφή επί του σταυρού «της αιτίας αυτού επιγεγραμμένη, ο βασιλεύς των Ιουδαίων» (Μαρκ.15,26). Κάθε μορφή αντιποίησης της ρωμαϊκής εξουσίας τιμωρούνταν με βαρύτατες ποινές και συχνά το θάνατο. Ιδιαίτερα τιμωρούνταν τέτοιες περιπτώσεις στην Ιουδαία, σε μια από τις πλέον ταραγμένες περιοχές της αυτοκρατορίας, όπου οι επαναστάσεις κατά της ρωμαϊκής κατοχής ήταν συχνές και αιματηρές. Ο Χριστός παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τους Ιουδαίους «κατηγορείσθαι αυτόν υπό των αρχιερέων και των  πρεσβυτέρων» (Ματθ.27,13) ότι «βασιλέα εαυτόν» εποίησε (Ιωάν.19,13) και πως «πας ο βασιλέα εαυτόν ποιεί αντιλέγει τω Καίσαρι» (Ιωάν.19,13). Με αυτά τα εκβιαστικά απαιτούσαν από τον Πιλάτο να Τον θανατώσει, γεγονός το οποίο θορύβησε τον ρωμαίο ηγεμόνα και υπέγραψε την θανατική Του καταδίκη.    

      Επικίνδυνο ήταν και από μέρους των Ιουδαίων, να φροντίσουν το σώμα του Χριστού και να το θάψουν με τιμές. Διότι οι Ιουδαίοι συνέλαβαν τον Ιησού ως «βλάσφημο» (Ματθ.26,65), ότι  «εαυτόν Θεού υιόν εποίησεν» (Ιωάν.19,7). Ο μωσαϊκός νόμος σε περιπτώσεις ασέβειας και βλασφημίας προς το Θεό ήταν αυστηρός και προέβλεπε μεγάλες ποινές. Ο βλάσφημος στιγματίζονταν από την ιουδαϊκή κοινωνία, όπως και όσοι τον συναναστρέφονταν.  

      Αυτοί που ζήτησαν το σώμα του Χριστού δεν ήταν άσημοι άνθρωποι, αλλά σημαίνοντα πρόσωπα της ιουδαϊκής κοινωνίας, γνωστά πρόσωπα, μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου, κυβερνητικοί άρχοντες, οι οποίοι, με την πράξη τους αυτή έθεταν σε κίνδυνο, όχι απλά τη θέση τους και την υπόληψή τους, αλλά και αυτή τη ζωή τους! Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας «βουλευτής υπάρχων και ανήρ αγαθός και δίκαιος» (Λουκ.23,50), «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού» (Μαρκ.15,44), για να το ενταφιάσει με τιμές και όχι, όπως συνηθίζονταν να πετούν τα σώματα των κακούργων στα σκουπίδια. Η λέξη «τολμήσας» φανερώνει το ηρωικό τόλμημα του αγίου και αφοσιωμένου στο Χριστό ανθρώπου! Μαζί του και ο έτερος αγαθός άρχοντας των Ιουδαίων, ο βουλευτής Νικόδημος «ο ελθών προς τον Ιησούν νυκτός» (Ιωάν.19,39), παλιότερα, για να γίνει κρυφός μαθητής Του. Αυτοί οι δύο σεβάσμιοι και ηρωικοί άνδρες, αψηφώντας τον κίνδυνο να κατηγορηθούν από τους φανατικούς Ιουδαίους ως συνεργάτες του «επικίνδυνου επαναστάτη και βλάσφημου του Θεού», σύμφωνα με το κατηγορητήριο της καταδίκης Του, απέδωσαν τις νεκρικές τιμές στον Μεγάλο Νεκρό. Οι δύο κρυφοί μαθητές του Κυρίου, φανερώθηκαν και επιτέλεσαν την υψηλή αποστολή τους.

      Παρούσες και πρωταγωνίστριες στην θεόσωμη ταφή του Κυρίου και οι άγιες γυναίκες Μυροφόρες, εκτός από την Θεοτόκο, «εν αις ην Μαρία η Μαγδαληνή, και Μαρία η του Ιακώβου και Ιωσή μήτηρ, και η μήτηρ των υιών Ζεβεδαίου»

(Ματθ.27,56). Ο ευλογημένος αυτός σύλλογος των αγίων μαθητριών Του, σε αντίθεση με τους άντρες ένδεκα μαθητές Του, οι οποίοι Τον εγκατέλειψαν και

κρύφτηκαν, «δια τον φόβον των Ιουδαίων» (Ιωάν.19,38), στάθηκαν άφοβα κοντά Του, Τον θρήνησαν και Τον κήδευσαν με τις τιμές, που Του άξιζε!

         Αλλά είχαν την πεποίθηση ότι, όσα έκαναν για Εκείνον ήταν λίγα. Η βιαστική ταφή Του, λόγω της εορτής του Πάσχα, δεν τους επέτρεψε να περιποιηθούν το άχραντο Σώμα Του όσο έπρεπε. Δεν αρκέστηκαν στην μύρωση του αγίου σώματος πριν την ταφή, αλλά θέλησαν να το μυρώσουν και μετά. Έτσι, μη λογαριάζοντας τους κινδύνους και τις ανυπέρβλητε δυσκολίες, «λίαν πρωί τη μια των σαββάτων», «τη επιφωσκούση» (Ματθ.28,1), «ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσι αυτόν» (Μαρκ.16,1). Ενώ βάδισαν προς το μνημείο, όπου εκείτο ο Διδάσκαλος, σκυθρωπές και λυπημένες, για τον άδικο θάνατό Του, «οδυρόμεναι μετά σπουδής», τις βασάνιζε η σκέψη: «τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ τη θύρας του μνημείου;» (Μαρκ,16,3). Ο λίθος, που κύλισαν στη θύρα του μνημείου ήταν «μέγας σφόδρα», ανυπέρβλητο εμπόδιο για την είσοδό τους στο μνημείο, για να επιτελέσουν την ευγενή επιθυμία τους. 

     Όταν έφτασαν στο μνημείο τις περίμενε η μεγάλη έκπληξη: είδαν τον ογκόλιθο αποκυλισμένο από τη θύρα και πάνω του να κάθεται ο άγγελος της Αναστάσεως (Ματθ.28,1), ο οποίος τους ανήγγελλε το χαρμόσυνο νέο, ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος «ηγέρθη, ουκ εστιν ωδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν» (Μαρκ.16,6). Πήγαιναν να συναντήσουν νεκρό και διαπίστωσαν την ανάστασή του!

      Για την άδολη αφοσίωσή τους στον Κύριο και τον ηρωισμό τους, έλαβαν την υπέρτατη επιβράβευση, να αξιωθούν να γίνουν οι πρώτοι μάρτυρες  της Αναστάσεως.    Οι υπέροχες εκείνες, ταπεινές και καταφρονεμένες γυναίκες, από την ανδροκρατούμενη κοινωνία,  αξιώθηκαν επίσης να αναγγείλουν την Ανάσταση!

      Η απ’ αιώνων καταφρονεμένη γυναικεία φύση γίνεται και πάλι αξία. Έχουμε την έμπρακτη αναγνώριση, για πρώτη φορά στην ιστορία, της γυναίκας, ως ισότιμο ανθρώπινο πρόσωπο με τον άνδρα. Για πρώτη φορά έγινε η μαρτυρία της αξιόπιστη, διότι ως τότε, ούτε στα δικαστήρια γινόταν δεκτή. Και τι μαρτυρία, η μέγιστη όλων των εποχών, η σωτήρια για το ανθρώπινο γένος και ολόκληρο τον κόσμο! Η Ανάσταση του Χριστού, για την συνανάσταση του ανθρώπου!

      Στα τιμημένα πρόσωπα αυτών των αγίων και αφοσιωμένων στον Κύριο γυναικών τιμάται η γυναικεία φύση, την οποία η προμήτορα Εύα, με την παρακοή της, την είχε απαξιώσει και οι άνδρες την είχαν θέσει στο απόλυτο περιθώριο. Όμως ήρθε ο Χριστός, ο Οποίος γκρέμισε κάθε στεγανό, που διαχώριζε τα ανθρώπινα πρόσωπα και μαζί  ήρε την απαξίωση της γυναίκας, ανάγοντάς την σε πραγματικό ανθρώπινο ον. Η γυναίκα απέκτησε τη χαμένη τιμή της από το Χριστό και καταξιώνεται πραγματικά στην Εκκλησία μας και όχι στους ψευδοφεμινισμούς του κόσμου! Οι άγιες Μυροφόρες είχαν την ευλογία να βιώσουν τον πρώτο και αληθινό φεμινισμό, την πραγματική αποκατάσταση της γυναίκας στην θέση που της αξίζει. Έναν φεμινισμό απόλυτα διαφορετικό από τον σημερινό, ο οποίος, αντί να απελευθερώνει τη γυναίκα την κάνει έρμαιο των αμαρτωλών παθών.  

        Αυτή την αλήθεια αργότερα ο απόστολος Παύλος διατύπωσε στη διδασκαλία του: «ούκ ένι άρσεν και θήλυ» (Γαλ.3,28). Οι πάντες, «όσοι εις Χριστόν εβαπτήσθημεν», είμαστε ένα σώμα, το Σώμα του Χριστού. Αν σήμερα οι γυναίκες απολαμβάνουν δικαιώματα, αυτά τα χρωστούν στο σωτήριο μήνυμα του Χριστού! Οι Άγιες και ηρωικές Μυροφόρες Γυναίκες έκαμαν την αρχή! Αναμφίβολα οι σύγχρονες γυναίκες οφείλουν ευγνωμοσύνη σε εκείνες! Η Κυριακή των Μυροφόρων θα έπρεπε να είναι η κατ’ εξοχήν εορτή των γυναικών! Γιατί λοιπόν να μην αντικαταστήσει την σύγχρονη ανούσια νεοποχίτικη «εορτή της γυναίκας»;   

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΜΥΡΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΚΡΥΦΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΜΥΡΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΚΡΥΦΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Μια από τις πλέον εμβληματικές και συμπαθείς μορφές της Καινής Διαθήκης είναι και ο άγιος Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής του Κυρίου και φροντιστής Του κατά την ταφή Του, ο οποίος με τον άγιο Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, αποκαθήλωσαν, φρόντισαν, μύρωσαν και ενταφίασαν το άχραντο σώμα Του.

        Ήταν Ιουδαίος και είχε ευγενή και πλούσια καταγωγή, και για τούτο αναδείχτηκε «άρχων των Ιουδαίων», ήτοι: λαϊκό μέλος του  Μεγάλου Συνεδρίου, το οποίο κυβερνούσε και λάμβανε τις μεγάλες αποφάσεις για τον ιουδαϊκό λαό, έχοντας διοικητικές, δικαστικές, νομοθετικές και θρησκευτικές αρμοδιότητες. Επίσης αυτό ασκούσε φορολογικά καθήκοντα και νομοθετούσε για θέματα αστικού και ποινικού δικαίου. Δίκαζε υποθέσεις αστικής και ποινικής φύσεως, όπως μοιχεία, αποστασία πόλεως, περί ψευδοπροφητών και βλάσφημων, όπως επίσης αποφαινόταν αμετάκλητα σε ζητήματα νομικά, επί των οποίων διαφωνούσαν τα τοπικά Ιουδαϊκά δικαστήρια (βλ. Ματθ.26,65. Ιωαν.19,7, κλπ). Οι κατακτητές Ρωμαίοι, για τους δικούς τους λόγους, διατήρησαν τη λειτουργία του, αλλά είχαν τον έλεγχο σε αυτό, μέσω των Σαδδουκαίων, οι οποίοι είχαν συνταυτιστεί με αυτούς. 

      Ως μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου αναδεικνύονταν άνδρες με ευγενή και επιφανή καταγωγή, οικονομική επιφάνεια και μόρφωση. Φαίνεται πως με αυτές τις προϋποθέσεις ανήλθε στο υψηλό αυτό αξίωμα και ο Νικόδημος.

       Ως προς την θρησκευτική του ταυτότητα ανήκε στην ομάδα των αυστηρών θρησκευόμενων, αυτή των Φαρισαίων. Μάλιστα αναφέρεται ότι ήταν ενταγμένος σε μια μεγάλη ομάδα ένθερμων Ιουδαίων, οι οποίοι διακατέχονταν από εθνικιστικές αντιλήψεις και καλλιεργούσαν έντονα την προσδοκία της ελεύσεως του Μεσσία. Επίσης ήταν και διαπρεπής νομικός, δηλαδή δάσκαλος και ερμηνευτής του μωσαϊκού νόμου, ο οποίος όριζε την καθημερινή ζωή των Ιουδαίων και τους κανόνες διακυβέρνησης από το Μεγάλο Συνέδριο.

       Το όνομά του ήταν συνηθισμένο στους Έλληνες και τους ελληνιστές, δηλαδή σε εκείνους που δεν είχαν ελληνική καταγωγή, αλλά είχαν υιοθετήσει τον ελληνικό πολιτισμό και τον ελληνικό τρόπο ζωής, ο οποίος όριζε την εποχή εκείνη τον πολιτισμένο και εκλεπτυσμένο άνθρωπο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όνομά του είναι ο εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού ονόματος Νακδαμόν (Nakdam, Nakdimon). Η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο ίδιος, ως μορφωμένος άνδρας, υιοθέτησε την ελληνική κουλτούρα και έλαβε το ελληνικό όνομα Νικόδημος, που σημαίνει την νίκη του δήμου, του λαού.

        Τον Νικόδημο αναφέρει μόνον ο ευαγγελιστής Ιωάννης, εξιστορώντας την μεγάλη επίδραση που άσκησε η διδασκαλία του Ιησού σε κάποιους, δυστυχώς ελάχιστους, Ιουδαίους αξιωματούχους.  Περιγράφει με γλαφυρότητα την πρώτη συνάντηση του Κυρίου με τον βουλευτή Νικόδημο, (Ιωάν.19,39).  Συναντήθηκαν κρυφά τη νύχτα, όχι προφανώς από φόβο, άλλωστε διαφαίνεται από τα ιερά κείμενα ότι ήταν θαρραλέος και ριψοκίνδυνος, αλλά από συνήθεια, διότι στην νυκτερινή ησυχία είναι ευκολότερη η κατανόηση υψηλών εννοιών.

      Το ανήσυχο και ερευνητικό πνεύμα του Νικοδήμου σαγηνεύτηκε από την πρωτόγνωρη διδασκαλία του Ιησού, η οποία δεν είχε καμιά σχέση με τις ανιαρές ραβινικές ερμηνείες του μωσαϊκού νόμου, ο οποίος είχε γίνει την εποχή εκείνη τυραννικός για τους Ιουδαίους. Από το στόμα του Μεγάλου Δασκάλου άκουσε για πρώτη φορά για «αναγέννηση», ως τον μόνο δρόμο για την Βασιλεία των Ουρανών. Στην αρχή δεν κατάλαβε ο Νικόδημος και νόμιζε ότι μιλούσε για μια νέα σωματική γέννηση, αλλά στη συνέχεια της, υψηλής σε σωτήρια νοήματα, συζήτησης,

 κατανόησε  ότι πρόκειται για την πνευματική  αναγέννηση, με το άγιο Βάπτισμα και την  αναγεννητική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Ο Νικόδημος δεν εξέφρασε καμιά αμφιβολία για τα μεγάλα αυτά και σωτήρια διδάγματα του Ιησού, παρά μόνο εξέφρασε την έκπληξή του (Ιωαν.3,9). Μετά από αυτό, ενθουσιάστηκε και εντάχτηκε στην ευρύτερη ομάδα του Κυρίου.    

      Ο μορφωμένος Νικόδημος άκουσε για πρώτη φορά πως όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του Θεού και προορισμένοι για τη σωτηρία. Ως φαρισαίος είχες τη στρεβλή αντίληψη ότι μόνον οι Ιουδαίοι είναι οι «ευλογημένοι του Θεού», ότι «ο Θεός ανήκει μόνο στους Ιουδαίους», ότι «μόνον αυτοί προορίζονται να σωθούν και να γίνουν οι κυβερνήτες του κόσμου», κάτι που τον προβλημάτιζε έντονα. Τώρα πια άλλαξε γνώμη και είδε την πορεία του κόσμου με άλλη προοπτική.

      Προφανώς είχε κατανοήσει πληρέστερα από τους μαθητές του Χριστού, ότι «δει αυτόν εις Ιεροσόλυμα απελθείν και πολλά παθείν από των Πρεσβυτέρων και Αρχιερέων και Γραμματέων και αποκτανθήναι και τη τρίτη ημέρα εγερθήναι» (Μαρκ.8,31) και για τούτο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, δεν σκανδαλίστηκε, δεν απίστησε, δεν λύγησε με το Πάθος του Χριστού, αλλά Τον υπερασπίστηκε στο Μεγάλο Συνέδριο, Του παραστάθηκε, ζήτησε, μέσω του Ιωσήφ, από τον Πιλάτο το ακήρατο Σώμα Του, το έθαψε με τιμές, αναμένοντας προφανώς και την ανάστασή Του.

        Την τελευταία εορτή της Σκηνοπηγίας, όταν οι Φαρισαίοι σχεδίαζαν να συλλάβουν τον Ιησού, με στημένες κατηγορίες και χωρίς απολογία, ο Νικόδημος τους επιτίμησε, με σφοδρότητα, λέγοντας πως «μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ’ αυτού πρότερον και γνω τι ποιεί» (Ιωαν.7,51). Επικαλείται τον νόμο για να υπερασπιστεί τον Ιησού. Ο Μωσαϊκός Νόμος έδινε το δικαίωμα της απολογίας (Δευτ.1,16), αλλά και ως μορφωμένος ελληνιστής είχε κατά νουν και το αρχαιοελληνικό: «μηδενί δίκην δικάσης πριν αμφοίν μύθον ακούσης». Έτσι απέτρεψε την σύλληψη του Ιησού.

       Μετά την οριστική σύλληψή Του στο Όρος των Ελαιών και την προσαγωγή Του να δικαστεί ενώπιον του Μεγάλου Συνεδρίου τη δραματική εκείνη νύχτα, ο Νικόδημος έδειξε καταπληκτικό θάρρος, υπερασπιζόμενος τον Ιησού, αψηφώντας την φοβερή εχθρότητα των συνέδρων. Τόσον ο ίδιος όσον και ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ως νομομαθείς, παρενέβαλαν προσκόμματα στην εκ των προτέρων ληφθείσα απόφαση του Συνεδρίου, για την άδικη καταδίκη του Χριστού. Αλλά οι πονηροί σύνεδροι, με επικεφαλής τον Αρχιερέα Καϊάφα και τις ψευδομαρτυρίες των δύο ψευδομαρτύρων, απέσπασαν από τον Ιησού την ομολογία, που ζητούσαν, ότι δηλαδή «ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν» (Ιωάν.19,7), με το «συ είπας» (Ματθ.26,64). Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο: «επί δυσί μαρτύρων σταθήσεται παν ρήμα … (και) επί δυσί μάρτυσιν η επί τρισίν μάρτυσιν αποθανείται ο αποθνήσκων» (Δευτ.17,7 -8), σε αυτή τη διάταξη στήριξαν την κατηγορία.  

        Ο Χριστός τελικά χαρακτηρίστηκε «ένοχος θανάτου» και παραδόθηκε στους Ρωμαίους να επικυρώσουν την απόφασή τους, «ίνα σταυρωθεί». Οι μαθητές, εκτός του Ιωάννη Τον εγκατέλειψαν «δια τον φόβον των Ιουδαίων» (Ιωάν,20,19). Του παραστάθηκε η Θεοτόκος Μητέρα Του και οι Άγιες Μυροφόρες. Μετά το «τετέλεσται», έπρεπε να κατεβούν τα σώματα του Ιησού και των δύο ληστών από τους σταυρούς, διότι δεν επιτρέπονταν να παραμένουν στη θέα των Ιουδαίων, οι οποίοι θα εόρταζαν το Πάσχα. Τότε οι δύο άρχοντες, ο Νικόδημος και ο Ιωσήφ, αποφάσισαν να αναλάβουν την αποκαθήλωση και την ταφή του Διδασκάλου. «...ἐλθὼν  Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ  Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ

ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ  Ἰησοῦ. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ

γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ  Ἰωσήφ. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» (Μαρκ.15,43-46)

      Ο ευαγγελιστής Ιωάννης συμπληρώνοντας την αφήγηση του ευαγγελιστή Μάρκου, αναφέρει ότι ο Νικόδημος «φέρων μίγμα σμύρνης και αλόης ως λίτρας εκατόν, έλαβον ουν το σώμα του Ιησού και έδησαν αυτό εν οθονίοις μετά των αρωμάτων, καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν» (Ιωάν.19,39-40).  

       Τόσο τα ιερά κείμενα, όσο και η αρχέγονη χριστιανική παράδοση σιωπά για την κατοπινή ζωή και δράση του Νικοδήμου. Κάποια μεταγενέστερη παράδοση αναφέρει ότι οι Ιουδαίοι, εξαιτίας της προσήλωσής του στον Ιησού και την ενέργειά του να αποδώσει τιμές στην ταφή Του, τον καθαίρεσαν από το αξίωμά του και τον εξόρισαν από την Ιερουσαλήμ. Προφανώς έζησε ως πιστό μέλος της Εκκλησίας, χωρίς να γνωρίζουμε αν έλαβε κάποιο εκκλησιαστικό αξίωμα.

      Στο όνομά του εμφανίστηκε τον β΄ αιώνα, ένα απόκρυφο «ευαγγέλιο», το λεγόμενο «Ευαγγέλιο του Νικοδήμου», το οποίο βεβαίως ανήκει σε άλλο άγνωστο συγγραφέα και περιγράφει, με τρόπο απλοϊκό, σκηνές από τη ζωή του Ιησού και κύρια την κάθοδό Του στον Άδη.

     Κάποια άλλη αρχαία παράδοση αναφέρει ότι υπέστη μαρτυρικό θάνατο. Κατ’ άλλους κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθύ γήρας και ενταφιάστηκε από τον γνωστό και ανεκτικό προς τους χριστιανούς ραβίνο Γαμαλιήλ, κοντά στον πρωτομάρτυρα Στέφανο στην κώμη Καφαργάμαλα.

    Η μνήμη του, μαζί με αυτή του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και των αγίων Μυροφόρων Γυναικών τιμάται την Γ΄ Κυριακή από του Πάσχα.

    Η αγία και ηρωική μορφή του Μυροφόρου Νικοδήμου πρέπει να μας εμπνέει στερεά πίστη στο Σωτήρα μας Χριστό και να μας δίνει ηρωικό φρόνημα, με  αταλάντευτο ομολογητικό χαρακτήρα, όπως εκείνου, διότι «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ», ώστε να μην επαισχυνόμαστε «τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν» (Β΄Τιμ.1,7)! Η τραγική εσχατολογική και αποκαλυπτική εποχή μας απαιτεί ηρωική δημόσια και στεντόρεια ομολογία, ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός μας σωτήρας, και κανένας άλλος, καθότι, «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ.4,12)!

Γιατί παρουσιάστηκε πρώτα σε γυναίκες ο Χριστός;

 

Στο παρεκκλήσι ενός κολλεγίου τῆς Οξφόρδης ὑπάρχει ὁ περίφημος πίνακας του Holman Hunt Ὁ Χριστός, τό Φῶς τοῦ Κόσμου.

 «Στο παρεκκλήσι ενός κολλεγίου τῆς Οξφόρδης ὑπάρχει ὁ περίφημος πίνακας του Holman Hunt Ὁ Χριστός, τό Φῶς τοῦ Κόσμου. Μιά πινακίδα πληροφορεῖ τούς ἐπισκέπτες ὅτι γιά τόν πίνακα ὑπάρχει εἰδικός φωτισμός, πού τίθεται σέ λειτουργία μέ ἕνα διακόπτη.

Κάποια ἡμέρα ἕνας ἐπισκέπτης θέλοντας νά ἀπολαύση τό θαυμάσιο πίνακα ἀναζήτησε τόν πολύτιμο διακόπτη. Αλλά, πρός μεγάλη του θλίψι, στή θέσι τοῦ διακόπτη ξεπρόβαλε μιά δεσμίδα καλώδια. Ἀπό πάνω ὑπῆρχε μιά ἄλλη πινακίδα πού ἔγραφε: "Τό φῶς τοῦ κόσμου-διακόπτης χαλασμένος"»(περ. Λυ,q. 54, 4).

Πόσες φορές καί 'μεῖς δέν σβήνουμε μέ τή συμπεριφορά μας τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στούς ἄλλους;

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.« Αν μορφώσης τούς ἀνθρώπους χωρίς θρησκεία, θὰ τοὺς κάνης ἔξυπνους διαβόλους»

«Οι δύο λέξεις "Μέλλουσα Κρίσι" ὑπενθυμίζουν τήν ἐπιγραφή μέ δύο ἄλλες λέξεις, τίς ὁποῖες συναντάμε στη διαδρομή μας "Κίνδυνος-Θάνατος".

 «Οι δύο λέξεις "Μέλλουσα Κρίσι" ὑπενθυμίζουν τήν ἐπιγραφή μέ δύο ἄλλες λέξεις, τίς ὁποῖες συναντάμε στη διαδρομή μας "Κίνδυνος-Θάνατος".

Πολλούς δέν τούς εὐχαριστοῦν αὐτές οἱ λέξεις. Τίς θεωροῦν... γρουσούζικες στο ταξίδι τους. Καί μάλιστα τή δεύτερη. Ὅσο ὅμως κι ἂν τίς ἀποφεύγουν, αὐτές δέν παύουν νά ἀποκαλύπτουν μία πραγματικότητα καί νά παρέχουν μία σωτήρια ὑπόμνησι.

Όπως καί οἱ ἄλλες δύο "Μέλλουσα Κρίσι". Πολλοί τίς ἀποστρέφονται. Ἄλλοι τίς περιγελοῦν. Αὐτές ὅμως στέκουν ἐκεῖ, σε κάθε δύσκολη στροφή του ταξιδιοῦ τῆς ζωῆς μας, ἐπιμένοντας: "Μέλλουσα Κρίσι"» 

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Διαβάζουμε.

Διαβάζουμε: «Γιατί ἀνάβουμε τό φῶς μπρο-

στὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ; Γιά νά βλέπουμε τό

πρόσωπό Του.

Καλά, θὰ πῆτε, τό πρόσωπό Του δέν τό βλέπου-

με τήν ἡμέρα; Βέβαια το βλέπουμε. Ἀλλά δέν πρέ-

πει νά τό βλέπουμε μέ τό φῶς τοῦ ἡλίου καί μέ τό

φῶς τῆς ἡμέρας. Πρέπει νά τό βλέπουμε μέ τό φῶς

τό ὁποῖο ἐμεῖς ἀνάβουμε.

Γιατί; Θέλει νά μᾶς πῆ μέ αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας,

ὅτι, ἄν δέν κοπιάσης νά ἀνάψης μέσα στην ψυχή σου

τό φῶς τῆς πίστεως, τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ δέν

θά τό δῆς ποτέ. Ὁ Νυμφίος θά περνάη, οἱ φρόνιμοι

θα μπαίνουν μαζί Του στο γάμο, ἐσύ θά στέκης ἀπ᾿

ἔξω. Ἄναβε τό φῶς μέσα στήν ψυχή σου, γιά νά βλέ-

πης τό πρόσωπό Του» (περ. Λυ, φ. 21, 3).

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ.

Είπε γέρων:«Όταν κάποιος δή φωτιά σέ ἕνα σπίτι καί ὁρμήξη νά σώση τούς ἐνοίκους θεωρεῖται ἥρωας. Καί ἔτσι πρέπει. Γιατί, ὅταν κάποιος χριστιανός πού δέχεται ὅσα λέει ὁ Θεός στήν Ἁγία Γραφή για τήν Κόλασι καί προσπαθεῖ νά προειδοποιήση τούς ἀνθρώπους, θεωρεῖται κινδυνολόγος; ».

Ὁ ἅγιος Παΐσιος παρότρυνε:

Ὁ ἅγιος Παΐσιος παρότρυνε: «Να λέμε πάντοτε, ἄν θέλη ὁ Θεός, νά μήν τήν πάθουμε σάν τό Χότζα. Λέει στή γυναῖκα του:

—Αὔριο θά πάω στό ἀμπέλι· ἦταν κάπως μακρυά.

—Ἄν θέλη ὁ Θεός, Χότζα μου.

-Βρέ, θέλει δέν θέλει, ἐγώ θά πάω.

Ξεκινάει κανένα τέταρτο δρόμο, πιάνει βροχή.

Μούσκεμα. Ποῦ νά πάη ἔτσι; Γυρίζει πίσω. Χτυπάει τήν πόρτα:

—Ποιός εἶναι;, ρωτάει ἡ γυναῖκα του.

―Ἂν θέλη ὁ Θεός, ἐγώ εἶμαι, ὁ Χότζας»

Σε ένα πάρτυ στη Washington, ὁ John Macdonald βρέθηκε νά ἔχη πιάσει κουβέντα μέ τή γυναῖκα ἑνός Ἀμερικανοῦ γερουσιαστῆ, ἡ ὁποία δέν ἤξερε ὅτι μιλοῦσε μέ τόν πρωθυπουργό τοῦ Καναδᾶ.

«Σε ένα πάρτυ στη Washington, ὁ John Macdonald βρέθηκε νά ἔχη πιάσει κουβέντα μέ τή γυναῖκα ἑνός Ἀμερικανοῦ γερουσιαστῆ, ἡ ὁποία δέν ἤξερε ὅτι μιλοῦσε μέ τόν πρωθυπουργό τοῦ Καναδᾶ.

Ήταν φοβερό, τοῦ εἶπε, νά κυβερνάη τούς Καναδούς ἐκεῖνο τό “σκέτο κάθαρμα", ὁ Macdonald. "Ναί”, ἀποκρίθηκε ὁ πρωθυπουργός. "Εἶναι σκέτο κάθαρμα".

"Γιατί συνεχίζουν νά κρατᾶνε στήν ἐξουσία τέτοιον ἄνθρωπο;", συνέχισε ἡ κυρία.

"Φαίνεται πῶς δέν μποροῦν νά κάνουν χωρίς

αὐτόν", εἶπε ὁ Macdonald.

Τή στιγμή ἐκείνη, πλησίασε ὁ ἄντρας τῆς κυρίας, ὁ ὁποῖος σύστησε το Macdonald στη γυναῖκα του πού δέν πίστευε στ' αυτιά της. "Μή μου ζητήσετε συγνώμη", εἶπε ὁ πρωθυπουργός· "ὅλα ὅσα εἴπατε εἶναι ἀπολύτως ἀληθινά καί πασίγνωστα στην πατρίδα μου"»(περ. Επ, Ιν 1985, 95).

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Ἕνας ἀνθρωπος καί μιά ἀρκούδα ἔγιναν ἀδερφοποιτοί.

«Ἕνας ἀνθρωπος καί μιά ἀρκούδα ἔγιναν ἀδερφοποιτοί. Ὁ ἄνθρωπος προσκάλεσε την αρκούδα σε τραπέζι. Τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἀποχαιρετιοῦνταν, ὁ ἄνθρωπος φίλησε τόν καλεσμένο του καί παρότρυνε τη γυναῖκα του νά κάνη τό ἴδιο. Ἡ γυναῖκα σάν μύρισε τήν ἄσχημη μυρωδιά τῆς ἀρκούδας, ἀναγούλιασε καί εἶπε:

Δέν μπορῶ νά ἀντέξω τόν καλεσμένο σου, βρωμάει.

Ἡ ἀρκούδα ἔφυγε. Κάλεσε, ὅμως καί ἐκείνη σέ τραπέζι τόν ἄνθρωπο, πού ξεκίνησε παίρνοντας μαζί καί τό τσεκούρι του.

Θα κόψω ξύλα στο γυρισμό καί θά τά φέρω,

εἶπε.

Ἡ ἀρκούδα τόν ὑποδέχθηκε μέ τήν ἴδια ἐγκαρδιότητα καί τοῦ ἀνταπέδωσε τή φιλοξενία. Ὕστερα τοῦ εἶπε:

Χτύπα με στο κεφάλι μέ τό τσεκούρι σου.

Πλήγωσέ με.

Ὁ ἄνθρωπος ἀρνήθηκε, ἀλλά ἡ ἀρκούδα ἐπέμενε καί δέν ὑποχωροῦσε. Τελικά ὁ ἄνθρωπος σήκωσε τό τσεκούρι του καί τήν πλήγωσε στο κεφάλι. Ή ἀρκούδα χώθηκε βαθειά στο δάσος καί ὁ ἄνθρωπος γύρισε στο σπίτι του.

Ξανασυναντήθηκαν ὕστερα ἀπό ἕνα μήνα. Η

πληγὴ τῆς ἀρκούδας εἶχε κλείσει.

Βλέπεις, ἀδερφέ μου, εἶπε στόν ἄνθρωπο ή

ἀρκούδα, ἡ πληγή τοῦ τσεκουριοῦ ἔγειανε, ὄχι, ὅμως, καί ἡ καρδιά μου πού τή λάβωσε ἡ γλῶσσα τῆς γυναίκας σου.

Ἔτσι, λοιπόν..., ἡ γλῶσσα πληγώνει θανάσιμα,

χειρότερα ἀπ᾿ ὅ,τι ἄλλα. Αὐτός τόν ὁποῖο λαβώνει ἡ γλῶσσα δέν θεραπεύεται. Ἡ πληγή τῆς γλώσσας εἶναι ἀθεράπευτη»

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Είπε γέρων:«Ἂς μή ντρέπεται γιά τίς μουντζουρωμένες του παλάμες ὅποιος ἀνταλλάσσει χειραψία μέ τό διάβολο»

Γράφει «ό πρόεδρος τῆς Ἰταλικῆς Δημοκρατίας Sandro Pertini:

Γράφει «ό πρόεδρος τῆς Ἰταλικῆς Δημοκρατίας Sandro Pertini:

Υπάρχει μιά ὥρα τῆς νύχτας το λυκαυγές ή

ἡ ὥρα τῶν λύκων, ὅπως τήν ἀποκαλεῖ ὁ Ingmar Bergman— κατά τήν ὁποία κανείς δέν μπορεῖ νά ξεφύγη ἀπ' τήν ἀλήθεια. Εἶναι γύρω στις τέσσερεις το πρωΐ, ὅταν ξυπνάη κανείς καί εἶναι μόνος μέ τόν ἑαυτό του μέ τίς καλές καί τίς κακές πλευρές του μέ αὐτά τά ὁποῖα ἔχει κάνει κι αὐτά τά ὁποῖα πρέπει νὰ κάνη. Ἐκείνη τήν ὥρα, κανείς δέν μπορεῖ νά ἀγνοήση τήν ἴδια του τή συνείδησι. Ἐγώ τό διαισθάνομαι, ξυπνάω καί λέω στόν ἑαυτό μου: Τί τρομερό σφάλμα ἦταν ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἔκανα χτές; Πρέπει να

προσπαθήσω νά τό ἐπανορθώσω» (περ. Ελ, Ν 1986)

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Μικρές αλήθειες:

Μικρές αλήθειες: Ὅταν μαραίνεται ἕνα φύλλο, δέν περιποιεῖσαι αὐτό, ἀλλά τή ρίζα. Ο Σαμουήλ ζούσε μαζί μέ τά παραστρατημένα παιδιά τοῦ Ἠλεί καί δέν βλάφθηκε ὁ Ἰούδας τρία χρόνια μέ τόν Κύριο καί δέν ὠφελήθηκε.

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Διαβάζουμε.

Κάποιος πού δέν πήγαινε στήν Ἐκκλησία, εἶπε στὸν Ἱερέα ὅτι τό ἔκανε αὐτό διότι οἱ ἐκκλησιαζόμενοι δέν ἦταν καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους. Κάθε πρωΐ πού πήγαινε στη δουλειά του διόρθωνε τό ρολόι του μέ ἐκεῖνο τοῦ καμπαναριοῦ. Μιά μέρα τό ἔβαλε ὁ Ἱερέας νωρίτερα. Τό εἶδε ὁ ἄπιστος καί κούνησε τό κεφάλι του προχωρώντας γιά τή δουλειά του. Ὁ Ἱερέας τοῦ εἶπε: Εἶναι νωρίς ἀκόμα! Ἐκεῖνος:

Κι ἂν τό ρολόι πάη πίσω ἤ σταματήση, ἐγώ δέν θά πάω στήν ἐργασία μου; Καί ὁ Ἱερέας: Κι ἂν οἱ ἐκκλησιαζόμενοι ἔχουν πάθη, ἐσύ δέν πρέπει νά ἐκκλησιάζεσαι;

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Είπε γέρων «Ο διάβολος ευρισκόμενος στον ουρανό τίποτε δέν ὠφελήθηκε ἀπό αὐτόν· οὐδέ ὁ προπάτωρ Ἀδάμ ὠφελήθηκε ἀπό τόν Παράδεισο. Ἐξίσου καί οἱ δύο ἐξέπεσαν ἀπό αὐτούς γιά τήν κακία τους»

Ο φανατικός γραφειοκράτης.

«Εἶπαν κάποτε σ᾽ ἕνα φανατικό γραφειοκράτη νά κάνη ἀπογραφή ὅλων τῶν συσκευῶν καί τῶν ἐπίπλων ἑνός ὀργανισμοῦ. Ἡ ἀποστολή του έκπληρώθηκε μέ ἄψογο τρόπο. Κατέγραψε ὅλα τά ἀντικείμενα δίνοντας ἀκόμα καί τή μάρκα τους. Νά, ὅμως,

πῶς πέρασε στον κατάλογό του ἕνα ἀντικείμενο:

“Ένας ἐσταυρωμένος, μάρκα INBI" »(περ. Επ, Μρ '82.

Πάνω στο Σταυρό ήταν βασιλιάς.

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐπισημαίνει:

Ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐπισημαίνει:

«Σε ποιά κατάστασι καταντᾶς, σε αυτή τῶν ἀλόγων ζώων, καθώς εἶναι γραμμένο· "Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν, οὐ συνῆκε (: δέν κατάλαβε), παρασυνεβλήθη(: κατήντησε) τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις, καί ώμοιώθη αὐτοῖς"(Ψ 48, 13 καί 21). Μάλλον δέ καί σέ χειρότερη κατάστασι ἀπό αὐτή τῶν ἀλόγων ζώων, διότι τά ἄλογα ζῶα δέν παραβαίνουν οὐδέ ἀντιστέκονται στην προσταγή τοῦ Θεοῦ, καί στούς νόμους ἐκείνους τούς φυσικούς, τούς ὁποίους ὁ Θεός καθόρισε σέ αὐτά· "πρόσταγμα γάρ" λέγει, "ἔθετο, καί οὐ παρελεύσεται (: δέν θά παρέλθη)" (Ψ 148, 9).

Ἐσύ δέ λογικός ἄνθρωπος ὄντας, παραβαίνεις ἀναίσχυντα καί ἀντιστέκεσαι στίς ἐντολές τοῦ Δεσπότου σου» .

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Η αναχώρηση......

Αν είμαστε ικανοί να πούμε αληθινά και με ειλικρίνεια ότι ο άνθρωπος που αναχώρησε απ’ αυτή τη ζωή ήταν για μας ένας θησαυρός, τότε εκεί όπου είναι ο θησαυρός μας, εκεί πρέπει να βρίσκεται και η καρδιά μας (Ματθ. 6, 21), και πρέπει κι εμείς, μαζί με τον άνθρωπο που εισήλθε στην αιωνιότητα, να ζούμε όσο ολοκληρωμένα και βαθιά γίνεται στην αιωνιότητα. Διότι η αιωνιότητα είναι ο μόνος ''τόπος'' όπου μπορούμε να βρισκόμαστε μαζί με το συχωρεμένο άνθρωπο. Κι αυτό σημαίνει πως όσο περισσότερα αγαπημένα μας πρόσωπα εγκαταλείπουν αυτό το γήινο προσκύνημα και εισέρχονται στη σταθερότητα και την ειρήνη της αιώνιας ζωής, τόσο περισσότερο πρέπει κι εμείς να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε σ’ εκείνο τον κόσμο και ότι οι αξίες εκείνου του κόσμου γίνονται σταδιακά και δικές μας, ολοένα και πιό πολύ, ολοένα και πιό ολοκληρωτικά, ολοένα και πιό τέλεια. Κι αν ένα από τα αγαπημένα πρόσωπα, ο πολυτιμότερος από τους πιό πολύτιμους θησαυρούς, ονομάζεται Κύριος Ιησούς Χριστός, τότε μπορούμε πραγματικά, όπως ο Απόστολος Παύλος, απ' αυτήν εδώ κιόλας τη γη, να ποθούμε με όλη μας την καρδιά, όλο μας το νου, όλο μας το κορμί, τη μέρα εκείνη που θα ενωθούμε αχώριστα μαζί Του.

Μητροπολίτης Σουρόζ Anthony Bloom.

Ἕνας ὀφθαλμίατρος διηγεῖται:

«Ἕνας ὀφθαλμίατρος διηγεῖται: Ἀφοῦ ἐπί μία

περίπου ὥρα παιδευόμουν να βρῶ τά κατάλληλα γυαλιά γιά ἕνα γέρο πελάτη, στο τέλος τοῦ φόρεσα

αὐτά πού πίστευα ὅτι ἦταν τά καλύτερα γιά τήν περίπτωσί του. Ὁ πελάτης μου τά φόρεσε καί γεμάτος ἀηδία μοῦ εἶπε ὅτι δέν τά ἤθελε. Τόν ρώτησα τό λόγο, νομίζοντας ὅτι κάτι στραβό ὑπῆρχε μέ τά ἴδια τά γυαλιά. “Τά γυαλιά εἶναι μιά χαρά", μοῦ ἀπάντησε. "Μπορῶ νά δῶ τά πάντα ὁλοκάθαρα κι αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο δέν τά θέλω. Μέ αὐτά τα γυαλιά βλέπω τις ρυτίδες στα πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων, τή βρωμιά καί τά σκουπίδια στους δρόμους”. Μέ αὐτά τά λόγια μοῦ ἔδωσε πίσω τά γυαλιά καί βγῆκε ἔξω ἀπό τήν κλινική, στό θολό, ἀλλά

ὄμορφο κόσμο του»(περ. Επ, Ιλ 1982, 38)

Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Είπε γέρων. Άλλη είναι η δουλειά του σηματοδότη στούς πολύβοους δρόμους τής Αθήνας και άλλη του φάρου στά έρημα βράχια.

Περί κηρύγματος.

- Δεν προετοιμάζεσαι για ένα κήρυγμα απλώς καθισμένος στο γραφείο σου και περιτριγυρισμένος από τις ερμηνείες των Αγίων Πατέρων. Όταν οι Πατέρες μιλούσαν, ο λόγος τους προερχόταν από την καρδιά, φώναζαν από τα βάθη της δικής τους εμπειρίας. Αν απλώς επαναλαμβάνουμε αυτό που είπαν, η κραυγή τους δεν θα φτάσει πουθενά.

- Αν ο λόγος που λες σε ένα κήρυγμα σε χτυπήσει στην ψυχή, αν διεισδύσει βαθιά, σαν βέλος, στην καρδιά σου, τότε θα χτυπήσει και την ψυχή κάποιου άλλου και θα κολλήσει στην καρδιά του. Αλλά αν ο ιεροκήρυκας πει σε αυτούς τους «ανθρώπους» αυτό που του φαίνεται ότι «είναι χρήσιμο να γνωρίζουν», τις περισσότερες φορές θα είναι μάταιο, γιατί μπορεί να αγγίξει το μυαλό, αλλά δεν θα αλλάξει τη ζωή κανενός.

- Φυσικά, πρέπει να υπάρχει μια συγκεκριμένη γνώση, πρέπει να καταλάβεις για τι μιλάει το Ευαγγέλιο ή το απόσπασμα από την Αγία Γραφή, αλλά δεν είναι αρκετό. Αν το κήρυγμά σου δεν σε πληγώνει βαθιά, αν δεν στέκεσαι τρέμοντας ενώπιον του Θεού και δεν μιλάς στο όνομά Του (ίσως για τη δική σου κρίση ή καταδίκη, αλλά για τη σωτηρία των άλλων), τότε ένα τέτοιο κήρυγμα δεν θα αλλάξει τη ζωή κανενός.

Αφιέρωμα στον Γέροντα Ιωσήφ του Ρόσκο, Νέα ΥόρκηΤου Σεβασμιώτατου Metropolitan Saba.

Η Ταπεινοφροσύνη Σου Να Δεχθεί Τα Λόγια Μου Γέροντα Ιωσήφ

Αφιέρωμα στον Γέροντα Ιωσήφ του Ρόσκο, Νέα Υόρκη

Του Σεβασμιώτατου Metropolitan Saba

Ο μοναχός είναι άνθρωπος της προσευχής. Η δύναμη της προσευχής του φαίνεται από το ξέσπασμα της θείας χάρης πάνω του. Αυτό αντανακλάται σε μια εσωτερική ειρήνη που δεν ταλαντεύεται από καταιγίδες, και μια ζεστασιά υποδοχής και φιλοξενίας που ξεπερνά τους καλύτερους τρόπους των πιο γυαλισμένων κοινωνικών κύκλων. Είναι η φιλοξενία του ίδιου του Χριστού, απαλλαγμένη από κάθε ανθρώπινη κολακεία και κοινωνικές τυπικότητες.

Όσο για την λαμπερή, χαρούμενη όψη που αντανακλά τη διαύγεια του ουρανού και τη Βασιλεία του Θεού στη γη, την παραχωρεί σε μερικούς από τους πιστούς Του. Μπορούσα να δω όλες αυτές τις ιδιότητες στο πρόσωπο του Γέροντα Ιωσήφ του Αγίου Νεκταρίου της Μονής Ρόσκο της Νέας Υόρκης, πάνω στον οποίο εκδηλώθηκαν πολλές χάρες από τον Θεό. Τολμώ να μιλήσω γι' αυτούς τώρα, αφού έχει πάει στις κατοικίες του Κυρίου.

Αυτό είδα σε σένα από τη στιγμή που σε γνώρισα για πρώτη φορά, και αυξήθηκε μέσα σε τρία χρόνια, μέχρι την τελευταία μας συνάντηση. Δεν άλλαξες, ούτε άλλαξες. Ακόμα και η σοβαρή ασθένεια που υπέμεινες τα τελευταία χρόνια δεν ήταν εμπόδιο που εμπόδισε το ουράνιο φως να λάμψει στο πρόσωπό σου για μια στιγμή· μάλλον, μόνο αύξησε. Ούτε οι σωματικοί σου πόνοι έκρυψαν το απαλό, διάφανο χαμόγελο στο πρόσωπό σου!

Πόσο ντροπή ένιωσα όταν έμαθα ότι ανέβαλες τη λήψη της χημειοθεραπείας σου για μια ή δύο μέρες προκειμένου να ακούσεις την τελευταία μου εξομολόγηση, ειδικά όταν είδα σημάδια κούρασης πάνω σου. Σε ρώτησα τότε, "Πονάς πολύ, πατέρα; " Και για να μην ανησυχώ για σένα, απαντούσες στρογγυλά, με ουράνια ευγένεια και χαμόγελο όχι αυτού του κόσμου: "Η δόση της χημειοθεραπείας με κουράζει, και μετά, περνάω αρκετές μέρες σαν να είμαι νεκρός! " Η απάντησή σου ήταν σαν βέλος που με τρύπησε με το μέτρο της αγάπης που κουβαλούσες!

Με τη συμπεριφορά σου, μου δίδαξες τη σημασία της πίστης στον Κύριο μέχρι την τελευταία πνοή. Μέσα από σένα, κατάλαβα ότι η πίστη, και οι πράξεις και οι κόποι που τη συνοδεύουν, είναι αυτά που αντλούν τη χάρη του Θεού. Αυτό είχα μάθει και από τους Αγίους Πατέρες μας· όμως σε σένα, το είδα ενσαρκωμένο.

Από σένα, έμαθα ότι αγωνιζόμαστε ενώ γνωρίζουμε ότι οι ασκητικές μας προσπάθειες δεν μας χαρίζουν «αξίες» ενώπιον του Θεού· όμως Εκείνος, δόξα σ' Αυτόν, βλέπει τους κόπους μας για χάρη Του και μας χαρίζει τη χάρη Του, που αγιάζει τις ζωές μας και αντανακλά το φως Του μέσα μας. Με δίδαξες και εσύ, Πατέρα, ότι ο Θεός μας δεν δίνει πάντα αυτή τη χάρη για να μας προστατεύει από την υπερηφάνεια. Αλλά αυτό που είδα σε σένα ήταν ότι έχυσε τη χάρη Του πάνω σου άφθονα και την διατήρησε σε σένα πλούσια, αφού είδε τους κόπους σου ενώπιόν Του και την πίστη σου σε Αυτόν.

Η χάρη του εμφανίστηκε μέσα σου μέσα από τη χαρά που σημάδεψε το πρόσωπό σου, την οποία μετέδωσες στους αγωνιζόμενους μοναχούς σου. Γνωρίζουμε, Πάτερ, ότι με χαρά άρχισε το Ευαγγέλιο του Κυρίου μας: «Σου φέρνω καλά νέα μεγάλης χαράς» (Λουκάς 2:10), και με χαρά ολοκληρώθηκε επίσης: «Και επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά» (Λουκάς 24:52). Γνωρίζουμε ότι αυτή η χαρά για την οποία μιλάει το Ευαγγέλιο είναι χαρά Θεού, όχι από εμάς τους ίδιους, όμως συχνά την αναζητούμε σε λάθος μέρη.

Αλλά προσφέρατε τον εαυτό σας ολοκληρωτικά στον Κύριο της χαράς, και Εκείνος με τη σειρά του σας έδωσε αυτό το δώρο, το οποίο γεύτηκες στο έπακρο. Γι’ αυτό, τώρα περιμένουμε να μας το ζητήσετε, με την αγάπη σας, από τον Κύριο δίπλα στον οποίο ήρθατε να σταθείτε, ώστε Εκείνος, μέσω των μεσολάβησεών σας, να μας το χαρίσει, και ιδιαίτερα στους μοναχούς σας, ώστε η χαρούμενη παρουσία σας να συνεχιστεί ανάμεσά τους και, μέσω αυτών, να είναι μεταφέρθηκε σε εμάς. Αυτό παρηγορεί τα παιδιά σου, πατέρα. Είμαι απόλυτα αισιόδοξος ότι δεν θα αποκρύψετε αυτό το αίτημα από εμάς, γνωρίζοντας πόσο πολύ χρειαζόμαστε όλοι την αληθινή χαρά - και ότι δεν υπάρχει αληθινή παρηγοριά ή χαρά παρά μόνο με την παρουσία του Κυρίου της χαράς ανάμεσά μας. Τον γεύτηκες καλύτερα. Η πίστη σου σε Αυτόν και οι κόποι σου ενώπιόν Του, τράβηξαν τη χάρη Του πάνω σου σε αφθονία, και η ταπεινοφροσύνη σου την διατήρησε πάντα μέσα σου.

Ω επίγειε άγγελε, ήσουν η μεγαλύτερη ευλογία που μου έδωσε ο Θεός μετά τον ερχομό μου στην Αμερική. Ήσουν η μεγαλύτερη παρηγοριά μου στο νέο μου λειτούργημα. Πόσο θα μου λείψεις και πόσο θα μου λείψουν οι συμβουλές σου! Ωστόσο, είμαι πεπεισμένος ότι η παρουσία σου στους πατέρες και τους μοναχούς της μονής θα παραμείνει και μέσα σε αυτή την οικογένεια, μέσω της οποίας μου έδωσες την ευλογία να είμαι πνευματικά ένας από αυτούς, θα βρω αυτό που πάντα μου έδινες.

Σήμερα, αφού απελευθερωθείς εντελώς και έγινες εξ ολοκλήρου δικός Του, όλοι έχουμε ελπίδα και πεποίθηση ότι Εκείνος θα σου μιλήσει τον ευλογημένο λόγο Του: «Μπες στη χαρά του Κυρίου σου», γιατί «ήσουν πιστός για λίγο· θα σε βάλω πάνω από πολύ» (Ματ. 25:21). Παρηγοριά μας για την αναχώρησή σου από εμάς είναι ότι τώρα κατοικείς στο φως που δεν σβήνει, ένα φως που η λάμψη του θα λάμπει μέσα σου όλο και περισσότερο.

Από εκεί, από την Βασιλεία του Θεού, θυμηθείτε ημάς, τους ανάξιους. Από εκεί, σας ζητώ να θυμηθείτε εμένα και τα κοπάδια του Χριστού, των οποίων την υπηρεσία μου εμπιστεύτηκε, και να με συγχωρήσετε που δεν μπόρεσα να παρευρεθώ στην κηδεία σας.

https://www.antiochian.org/regulararticle/2786

Είπε γέρων:- Σε στενοχωρεί ένας κακός άνθρωπος;;- Συγχώρεσέ τον για να μην υπάρχουν δύο κακοί άνθρωποι έτσι!

Αναφέρει ο γέρων Ποιμήν Βλάντ.

🌿 Αγαπητοί μου, αν ο Θεός μας ευλόγησε σήμερα, ας μην προσπεράσουμε απρόσεκτα αυτό το δώρο. Ξυπνήσαμε, βλέπουμε το φως της ημέρας, μπορούμε να αναπνεύσουμε, μπορούμε να προχωρήσουμε. Αυτά δεν είναι μικρά πράγματα, ξέρετε. Τα συνηθίζουμε και μας φαίνεται ότι μας οφείλονται, αλλά όλα είναι δώρα από τον Θεό. Γι' αυτό, ας ξεκινήσουμε τη μέρα με μια ευγνώμονα καρδιά και ας πούμε: Δόξα σε Σένα, Κύριε, για όλα.

 Πολλές φορές περιμένουμε μεγάλα θαύματα και δεν βλέπουμε τις ευλογίες κάθε μέρας. Μια στιγμή ηρεμίας, ένας καλός άνθρωπος που συναντιέται την κατάλληλη στιγμή, υγεία, σπίτι, παιδιά, ψωμί στο τραπέζι, η δύναμη να κουβαλάμε τον σταυρό της ημέρας. Όλα αυτά δείχνουν τη φροντίδα του Θεού για εμάς. Όταν έχουμε μια ξύπνια καρδιά, βλέπουμε ότι ο Κύριος εργάζεται πάντα, ακόμα και σε απλά, σιωπηλά πράγματα, άγνωστα σε κανέναν.

🕊️ Και ας ευχαριστούμε όχι μόνο όταν τα πράγματα πάνε καλά, αλλά και στις δοκιμασίες. Γιατί υπάρχει και εκεί ένα έργο, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε αυτή τη στιγμή. Η θλίψη μας ταπεινώνει, μας ηρεμεί, μας διδάσκει να προσκολλόμαστε στον Θεό. Και όταν ευχαριστούμε από καρδιάς, η ειρήνη έρχεται στην ψυχή. Και όπου υπάρχει ειρήνη, υπάρχει χάρη, και δύναμη, και φως για το μονοπάτι μας.

ΓΈΡΩΝ ΧΡΥΣΌΣΤΟΜΟΣ. ΚΤΗΤΩΡ ΙΕΡΆΣ ΜΟΝΉΣ ΛΑΜΠΗΔΟΝΟΣ

" Η γλώσσα είναι η καλύτερη φιλενάδα του σατανά."Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης.

[Εις την θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου, Αγίου Επιφανίου Κύπρου]

Άγγελος έφερε στη Μαρία την ευχάριστη είδηση της γεννήσεως του Χριστού από τη μήτρα της· άγγελος έφερε και στη Μαγδαληνή Μαρία το χαρμόσυνο άγγελμα της φρικτής αναγεννήσεως Του από τον τάφο. Νύχτα ο Χριστός στη Βηθλεέμ γεννιέται· νύχτα πάλι στη Σιών απ’ τους νεκρούς ξαναγεννιέται. Πέτρινη σπηλιά είναι ο τόπος, όπου ο Χριστός γεννιέται· πέτρινη πάλι σπηλιά είναι ο τόπος, όπου ο Χριστός ξαναγεννιέται. Σπάργανα στη γέννηση καταδέχεται· με σπάργανα κι εδώ τυλίγεται.

Σμύρνα δέχεται, όταν γεννιέται· σμύρνα και αλόη καταδέχεται και όταν ενταφιάζεται. Εκεί ο Ιωσήφ άντρας της Μαρίας ονομάζεται, αν και δεν ήταν άντρας της· εδώ ο Ιωσήφ απ’ την Αριμαθαία κηδευτής της ζωής μας αναδεικνύεται.Στη Βηθλεέμ και σε φάτνη γεννιέται· αλλά και στον τάφο σαν σε φάτνη ξαναγεννιέται. Πρώτοι απ’ όλους ποιμένες αναγγέλλουν το χαρμόσυνο μήνυμα της γεννήσεως του Χριστού· αλλά και πρώτοι απ’ όλους ποιμένες, του Χριστού οι μαθητές, αναγγέλλουν την ευχάριστη είδηση της αναγεννήσεως Του απ’ τους νεκρούς.

Εκεί ο άγγελος φώναξε στην Παρθένο: «Χαίρε!»· εδώ ο Άγγελος της μεγάλης βουλής του Θεού, ο Χριστός, έκραξε στις γυναίκες: «Χαίρετε!». Στην πρώτη Του γέννηση ο Χριστός, ύστερο από σαράντα μέρες, μπήκε στην επίγεια Ιερουσαλήμ, στο ναό, και πρόσφερε σαν πρωτότοκος στο Θεό ένα ζευγάρι τρυγόνια· αλλά και στην αναγέννησή Του απ’ τους νεκρούς, ύστερ’ από σαράντα μέρες, ανέβηκε στην ουράνια Ιερουσαλήμ, που σαν Θεός δεν την είχε αποχωριστεί, στα πραγματικά Άγια των Αγίων, σαν άφθαρτος πρωταναστημένος απ’ τους νεκρούς, και πρόσφερε στο Θεό και Πατέρα, σαν δυο πάναγνα τρυγόνια, τη δική μας ψυχή και τη δική μας σάρκα. Και εκεί με τρόπο απερίγραπτο Τον υποδέχτηκε στους κόλπους Του, σαν άλλος Συμεών στην αγκαλιά του, ο Παλαιός των ημερών Θεός και Πατέρας.

 Όμως, Ιωσήφ, μακαρίζω τα χέρια σου, που περιποιήθηκαν και ψηλάφησαν τα θεόσωμα χέρια και πόδια του Ιησού, αιματόβρεχτα ακόμα. Μακαρίζω τα χέρια σου, που άγγιξαν την αιματοστάλαχτη πλευρά του Θεού πριν απ’ το Θωμά, τον άπιστο πιστό με την αξιέπαινη περιέργεια. Μακαρίζω το στόμα σου, που χόρτασε αχόρταγα και ενώθηκε με το στόμα του Ιησού, γεμίζοντας απ’ αυτό με Πνεύμα Άγιο. Μακαρίζω τα μάτια σου, που πλησίασαν τα μάτια του Ιησού και πήραν απ’ αυτά το φως το αληθινό. Μακαρίζω το πρόσωπό σου, που ζύγωσε στο πρόσωπο του Θεού. Μακαρίζω τους ώμους σου, που βάσταξαν Αυτόν που όλα τα βαστάζει. Μακαρίζω το κεφάλι σου, που το σίμωσε η κεφαλή των όλων. Μακαρίζω τον Ιωσήφ και το Νικόδημο γιατί έγιναν Χερουβείμ μπροστά στα Χερουβείμ, σηκώνοντας και μεταφέροντας πάνω τους τον Θεό γιατί έγιναν υπηρέτες του Θεού μπροστά στα εξαπτέρυγα Σεραφείμ σκεπάζοντας και τιμώντας τον Κύριο όχι με φτερά, αλλά με σεντόνια. Αυτόν που τρέμουν τα Χερουβείμ, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος Τον σηκώνουν πάνω στους ώμους και Τον μεταφέρουν μαζί μ’ όλα τα κατάπληκτα τάγματα των ασωμάτων αγγέλων.

[Εις την θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου, Αγίου Επιφανίου Κύπρου]