ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Παρασκευή 17 Απριλίου 2026

Γνωρίζατε ότι σε μια από τις πιο δύσκολες πτώσεις ενός ανθρώπου του Θεού, η απάντηση του Κυρίου ήταν ανάπαυση και τροφή;

Γνωρίζατε ότι σε μια από τις πιο δύσκολες πτώσεις ενός ανθρώπου του Θεού, η απάντηση του Κυρίου ήταν ανάπαυση και τροφή; ✨

Στο Τρίτο Βιβλίο των Βασιλέων (Α' Βασιλέων 19), ο προφήτης Ηλίας βιώνει μια μεγάλη νίκη: ο Θεός στέλνει φωτιά από τον ουρανό και αποδεικνύει την αλήθεια της πίστης του. Αλλά λίγο αργότερα, έρχεται η δοκιμασία.

Η βασίλισσα Ιεζάβελ τον απειλεί με θάνατο... και ο Ηλίας, κυριευμένος από φόβο και εξάντληση, φεύγει στην έρημο. Εκεί, εξαντλημένος και συντετριμμένος, πέφτει κάτω από ένα δέντρο και εκφωνεί μια προσευχή γεμάτη πόνο:

«Αρκεί, Κύριε... πάρε τη ζωή μου, γιατί δεν είμαι καλύτερος από τους πατέρες μου».

Ήταν μια στιγμή βαθιάς αδυναμίας... μια κατάσταση εξάντλησης σώματος και ψυχής.

Και όμως, πώς απαντά ο Θεός;

Όχι με επίπληξη.

Όχι με τιμωρία.

Όχι με σκληρά λόγια.

Αλλά με έλεος.

Ο Κύριος στέλνει έναν άγγελο...

που του φέρνει ζεστό ψωμί και νερό.

Τον αφήνει να ξεκουραστεί.

Τότε τον ξυπνάει ξανά και του λέει:

«Σήκω και φάε, γιατί το ταξίδι είναι πολύ μακρύ για σένα».

Αυτό είναι.

Καμία κρίση. Καμία μομφή.

Επειδή ο Θεός γνώριζε ότι εκείνη τη στιγμή, ο Ηλίας δεν χρειαζόταν επίπληξη, αλλά ενδυνάμωση. Όχι σκληρά λόγια, αλλά ξεκούραση και φροντίδα.

✨ Αυτή είναι η σοφία του Θεού:

μερικές φορές, η βαθύτερη θεραπεία ξεκινά με ηρεμία, ξεκούραση και φροντίδα για το σώμα.

Μήνυμα για την ψυχή σας:

Αν περνάτε μια κατάσταση πίεσης, κόπωσης ή αναταραχής…

αν νιώθετε ότι δεν έχετε πλέον τη δύναμη και κατηγορείτε τον εαυτό σας που «δεν έχετε αρκετή πίστη»…

σταματήστε για μια στιγμή.

Ο Θεός δεν σας κρίνει για την αδυναμία σας.

Ξέρει ότι είστε άνθρωπος, ότι έχετε σώμα και ψυχή, και ότι μερικές φορές χρειάζεται να σταματήσετε.

Ίσως, σήμερα, το πιο «πνευματικό» πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι:

να ηρεμήσετε,

να ξεκουραστείτε,

να φροντίσετε τον εαυτό σας.

Μην τα παρατάς κάτω από το βάρος της δοκιμασίας.

Ο Θεός είναι μαζί σου… σε θρέφει, σε ενδυναμώνει και σε προετοιμάζει για τον δρόμο που έχεις μπροστά σου.

✨ Επειδή ο δρόμος σου δεν έχει τελειώσει… αλλά συνεχίζεται, με τον Θεό μπροστά σου.

Πατήρ Παναγιώτης

Ο Γέροντας Ιωσήφ, ηγούμενος της Ελληνικής Ορθόδοξης Μονής του Αγίου Νεκταρίου στο Ρόσκο της Νέας Υόρκης, κοιμήθηκε εν Κυρίω σήμερα, Παρασκευή, που γιορτάζεται η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής.

Ο Γέροντας Ιωσήφ, ηγούμενος της Ελληνικής Ορθόδοξης Μονής του Αγίου Νεκταρίου στο Ρόσκο της Νέας Υόρκης, κοιμήθηκε εν Κυρίω σήμερα, Παρασκευή, που γιορτάζεται η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής.

Ο γέροντας πάσχονταν εδώ και πολλά χρόνια από καρκίνο.

Ο Αρχιμανδρίτης Ιωσήφ υπηρετούσε ως ηγούμενος της μονής από την ίδρυσή της από τον Γέροντα Εφραίμ του Φιλοθέου και της Αριζόνα πριν από 27 χρόνια. Ήρθε για πρώτη φορά στην Αμερική από τη Μονή Φιλοθέου στο Άγιο Όρος το 1993 για να ζήσει στη Μονή του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, η οποία επίσης ιδρύθηκε από τον Γέροντα Εφραίμ.

Τον Ιανουάριο του 1999, ιδρύθηκε η Μονή του Αγίου Νεκταρίου με επτά αδελφούς από τη Μονή του Αγίου Αντωνίου, μεταξύ των οποίων και ο Γέροντας Ιωσήφ.

Αιώνια η μνήμη του Γέροντα Ιωσήφ! Χριστός Ανέστη!

Το «Αγαπώ, Γι' αυτό Υπάρχω», του Ιερομ. Νικολάου Ζαχάρωφ.

📚 Το «Αγαπώ, Γι' αυτό Υπάρχω», του Ιερομ. Νικολάου Ζαχάρωφ, είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο στη θεολογία του Αγίου Σωφρονίου Ζαχάρωφ, κατάλληλο για όσους αναζητούν ένα βαθύ ανάγνωσμα, το οποίο θέτει ενώπιον του αναγνώστη θέματα όπως η αγάπη, το άτομο και η ζωή εν Χριστώ.

🛍 Μπορείτε να το αγοράσετε από το κατάστημα Pro Vita.

🚚 Η παράδοση γίνεται με courier ή με παραλαβή από την έδρα μας στην οδό Bd. Ștefan cel Mare și Sfânt no. 14, et. 3, Iași.

Ο γέροντας Ακάκιος -κατά κόσμον Νικόλαος- γεννήθηκε στην Μουρτερή Ευβοίας στις 6/8/1927ν.η. Ήταν το έκτο παιδί από τα εφτά του Δημητρίου και της Μαρίας.

Εκοιμήθη σήμερα 4/17/4/2026 ο γέροντας Ακάκιος Μπαρόλας.

Ο γέροντας Ακάκιος -κατά κόσμον Νικόλαος- γεννήθηκε στην Μουρτερή Ευβοίας στις 6/8/1927ν.η. Ήταν το έκτο παιδί από τα εφτά του Δημητρίου και της Μαρίας.

Τελείωσε το Γυμνάσιο στο ορφανοτροφείο της Κύμης.

Κατόπιν πήγε φαντάρος και μετά την απόλυσή του εργάστηκε για λίγο ως αγρότης και ως εργάτης.

Το 1953 πήγε να μονάσει στο Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα. Ο τότε Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αγαθόνικος τον έκειρε μοναχό και του έδωσε το όνομα του στις 15/8/1953. Την επόμενη χρονιά 15/8/1954 τον χειροτόνησε Διάκονο.

Το 1967 με άδεια της μητροπόλεως ο διάκος Αγαθόνικος πήγε να ησυχάσει στο Άγιον Όρος. Στην αρχή έμεινε στην περιοχή των Καυσοκαλυβίων όπου έγινε μεγαλόσχημος μοναχός και ονομάστηκε Ακάκιος , προς τιμή του Αγίου Ακακίου του Καυσοκαλυβίτου από τον γέροντα Παντελεήμων Γιαμά.

Το 1968 δέχθηκε για υποτακτικό του τον π. Αρτέμιο Ελευθεριάδη.

Αργότερα μετοίκησαν στο κελί του Αγίου Σάββα στην περιοχή της Καψάλας.

Το 1981 βγήκε από το Άγιον Όρος για να φτιάξουν ένα μικρό ησυχαστήριο στην Μουρτερή Ευβοίας στο οποίο έμεινε μέχρι την κοίμηση του.

Το ησυχαστήριο τιμάτε στην Μεταμόρφωση Του Σωτήρος.

Ο Γέροντας Ακάκιος είχε την ευλογία να γνωρίσει πολλές από της μεγάλες μορφές και Αγίους του περασμένου αιώνα και αρκετά θαυμαστά γεγονότα του συνέβησαν.

Είθε να αναπαυθεί μετά των Αγίων!

https://metemorfothis.blogspot.com/2026/04/41742026.html?spref=fb&fbclid=IwY2xjawRPPPdleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFFU0tYSnE1QWhZUGl5Rk43c3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHroT-KgH5A-UBoZccbPdKycJT6zpONUpovqZ6BAB4hV5JG9CkCQqN95iwTHn_aem_4uP4RS1j-36giF4HyEf81w&m=1

Με είπε ένας γέροντας (Πάτερ Νικόδημος)..."Ο Χριστός τρέχει να μας σώσει και εμείς τρέχουμε να χαθούμε"..!!

"Κάποιοι χάνουν την ψυχή τους από τον πολύ εγωισμό!!!

Καταστρέφονται μέρα με την μέρα ρίχνοντας ευθύνες δεξιά και αριστερά"!!!

Με είπε ένας γέροντας (Πάτερ Νικόδημος)...

"Ο Χριστός τρέχει να μας σώσει και εμείς τρέχουμε να χαθούμε"..!!

Κακο πράγμα ο εγωισμός...

Ελπίδα μας η Πίστη στην Αγάπη Της!!!

Πριν τρία χρόνια "έφυγε" στην γειτονιά των Αγγέλων και στην αγκαλιά της Παναγίας Μας που τόσο αγαπούσε,αλλά τα λεγόμενα του αφήνουν το "στίγμα" σε όσους μπορούν να καταλάβουν!!!Τόση απλότητα και τόση αλήθεια μόνο στο Περιβόλι Της θα βρεις και σε Πατέρες και Γέροντες...που δίνουν μάχες για όλους εμάς...

Χριστός Ανέστη!!!

Είπε γέρων:

«Στίς συμφορές οἱ κακοί βλασφημοῦν τό Θεό, ἐνῶ οἱ καλοί Τόν εὐλογοῦν καί Τόν ἱκετεύουν· ὅπως τό ἴδιο ἀνακάτωμα ἀπό τό βοῦρκο βγάζει ἀηδέστατη μυρωδιά, ἀλλά ἂν γίνη στο μύρο, σκορπίζει γλυκύτατη μοσχοβολιά»

Χαίρε, ζωοδόχος Πηγή.

Χαίρε, ζωοδόχος Πηγή,

εσύ που αδιάκοπα αναβλύζεις τις θείες χάρες,

η κρήνη των ιαμάτων,

που αποδεικνύεις αδύναμη και ανίσχυρη κάθε δύναμη των ασθενειών.

Εσύ είσαι το φως των τυφλών

και ο θεϊκός καθαρισμός των λεπρών,

η δύναμη των αρρώστων

και η ανόρθωση των καταβεβλημένων.

Εσύ αναβλύζεις το φάρμακο για κάθε νόσημα

και για όλους όσοι προστρέχουν με πίστη στο άγιο τέμενός σου,

είσαι πράγματι μεγάλο κοινό ιατρείο,

δωρεάν και πάντοτε έτοιμο,

Μητέρα του Χριστού, του Λόγου,

εκείνου που χαρίζει στον κόσμο το μέγα έλεος.

***

Αφού κοιμήθηκες σαρκικά ως θνητός,

εσύ, ο Βασιλιάς και Κύριος,

αναστήθηκες την τρίτη ημέρα,

σηκώνοντας τον Αδάμ από τη φθορά

και καταργώντας τον θάνατο.

Εσύ είσαι το Πάσχα της αφθαρσίας,

η σωτηρία του κόσμου.

[ Από την ακολουθία της ημέρας]

Το ” Τετέλεσται “που είπε ο Κύριος πάνω στο σταυρό, το είπε ,όχι για να μας δηλώσει ότι τελείωσε η ζωή του ,αλλά ότι τελείωσε όλο το έργο του πάνω στη γη.Γέροντας Εφραίμ , Σκήτη Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους +

Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι Χριστιανοί είναι οι “ελεεινότεροι” του κόσμου, λέει ο Απόστολος Παύλος.

Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι Χριστιανοί είναι οι “ελεεινότεροι” του κόσμου, λέει ο Απόστολος Παύλος. Γιατί; Διότι η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Η ζωή μας θα είναι μια αδιάκοπη οδύνη, μέχρις ότου ο κόσμος σωθεί εξ ολοκλήρου.

Ο Χριστός τέλεσε μια φορά την θεία Λειτουργία και αυτή πέρασε στην αιωνιότητα.Η τεθεωμένη ανθρώπινη φύση Του πέρασε στην θεία Λειτουργία.

Γνωρίζουμε συγκεκριμένα τον Χριστό στην θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία την οποία τελούμε είναι η ίδια θεία Λειτουργία που έκανε ο Χριστός την Μεγάλη Πέμπτη στον Μυστικό Δείπνο.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ὁ π. Alexander Elchaninov γράφει:

Ὁ π. Alexander Elchaninov γράφει: «Ἀπό τό

Μυστικό Δείπνο ξεκινοῦν τρεῖς δρόμοι:

Ὁ δρόμος τοῦ Χριστοῦ, πού ὑπῆρξε ἀσκητική

ἄθλησι, πάθος, θάνατος καί ἀνάστασι.

Οἱ Ἀπόστολοι νύσταξαν καί ἀποκοιμήθηκαν στον Κῆπο τῆς Γεθσημανῆ.

Ὁ Ἰούδας βάδισε πρός τήν προδοσία, τήν ἀπόγνωσι καί τήν ἀπώλεια»

Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

Ζητηθηκε απο ασθενεις να ζωγραφισουν τί θα ηθελαν ως δωρο για τα γενεθλια τους.

Ζητηθηκε απο ασθενεις να ζωγραφισουν τί θα ηθελαν ως δωρο για τα γενεθλια τους.

Ενας νεφροπαθης ζωγραφισε ενα νεφρο.

Ενας καρδιοπαθης ζωγραφισε μια γερη καρδια.

Ενας διαβητικος ζωγραφισε ενα υγιες παγκρεας.

Ενας ψυχικα ασθενης δεν ζωγραφισε τιποτα.

Αφησε το χαρτι λευκο.

Μια λευκη ψυχη ισως.

Ενας οροθετικος ζωγραφισε τον εαυτο του να κανει αφοβα ερωτα.

Εδωσαν και σε ενα κοριτσακι που ηταν αρρωστο, με λιγοστες πλεον μπουκλες, ενα λευκο χαρτι.

Εκεινο φωναξε την Ζαχαρενια, τη νοσηλευτρια που πρωτοειδε οταν μπηκε στο νοσοκομειο.

Η Ζαχαρενια μπηκε στον θαλαμο και ειπε στο κοριτσακι να ζωγραφισει ο,τι θελει.

Της ειπε μονο, να ζωγραφισει με τη καρδια της.

To κοριτσακι λοιπον ζωγραφισε την αγαπημενη της νοσηλευτρια την Ζαχαρενια που της επιανε το χερι σε καθε θεραπεια.

Την ζωγραφισε να κρατα ενα οπλο που εμοιαζε με συριγγα και να το μπηγει στη καρδια ενος ασχημου τερατος που εμοιαζε με καβουρι και ειχε το ονομα ''καρκινος''.

Πιο περα, στην ακρη του χαρτιου ζωγραφισε τον εαυτο της με μαλλια!

Η ζωγραφια δεν ηταν δα και κορυφαιας τεχνικης.

Ηταν ομως ζωγραφια καρδιας.

Και αυτο της εδωσε τεραστια αξια.

Η Ζαχαρενια δακρυσε.

Δεν μπορεσε να κρατηθει αυτην την φορα.

Πηρε στην αγκαλια της το κοριτσακι και το κρατουσε σφιχτα φοβουμενη μην ζωντανεψει το καβουρι απο την ζωγραφια και το δαγκωσει.

Ειναι κι αυτο μερος της θεραπειας.

Ειναι κι αυτο μερος της ''δουλειας'' μας.

Οποιος κι αν εβλεπε εκεινη την ζωγραφια, δακρυζε.

Κι εγω ακομα που μου φταινε ολα, δακρυσα.

Με τις υπολοιπες ζωγραφιες συγκινηθηκα γιατι ο καθε ανθρωπος ζωγραφισε αυτο που του ελειπε.

Αυτο που ηθελε.

Το κοριτσακι ομως ζωγραφισε αυτο που ζουσε.

Αυτο που ηθελε το ζωγραφισε στην ακρη ως κρυφη επιθυμια.

Για την ωρα της αρκουσε που ειχε ανθρωπους να την αγκαλιαζουν.

Τα μαλλια της θα της τα φερουν πισω αυτοι οι ανθρωποι.

Οι ''δικοι'' της ανθρωποι.

Καμια μηχανη, κανενας υπολογιστης, καμια ΑΙ καρικατουρα δεν μπορει να αντικαταστησει μια νοσηλευτρια στο πλευρο ενος παιδιου με καρκινο.

Δεν ειμαστε μηχανες.

Ειμαστε οι ανθρωποι πισω απο τις μηχανες και διπλα στα παιδια σου, στους γονεις σου, στους φιλους σου οταν μας χρειαζονται.

Εαν χασει η νοσηλευτικη την ανθρωπινη υποσταση της τοτε...

Τοτε δεν θα υπαρχει λογος υπαρξης της.

Λαμπρος Λιαπης.

Την Τρίτη του Πάσχα.

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου

στην λεγομένη ''πορεία προς Εμμαούς''....

Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,

φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους

γιατί δεν άντεχαν

την διάψευση των προσδοκιών τους

με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...

Κατευθύνονται προς την Εμμαούς,

δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.

Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο

αλλά φεύγουν από μια σχέση...

Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει

και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση

ο Χριστός τους πλησιάζει

και αρχίζει να περπατά μαζί τους,

δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....

Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους

στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο

χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.

Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία,

να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,

να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....

Τι είναι αυτό που κρατά

τους οφθαλμοί τους κλειστούς

και δεν αναγνωρίζουν

στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;

Η θλίψη που γεννά

η απογοήτευση των προσδοκιών τους....

Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό,

δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται,

αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο

την καρδιά με τον λόγο Του.

Φτάνουν στο χωριό και

ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει,

γιατί; δεν κάνει νάζια....

Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης....

Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους

με την παρουσία Του, Του λένε:

‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’

Και μένει και εκεί στο τραπέζι,

καθώς κόβει τον άρτο,

ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.

Δεν είναι μια πράξη που είδαν

αλλά είναι η ταυτότητά Του.

Ο Χριστός είναι Αυτός που προσφέρεται.

Τον αναγνωρίζουν όχι από το πρόσωπο,

αλλά από τον τρόπο.

Αναγνωρίζουν τον Χριστό

στην αγάπη που δίνεται,

στην θυσία που μοιράζεται.

Και μόλις Τον αναγνωρίσουν,

χάνεται από τα μάτια τους, γιατί;

Γιατί πλέον

δεν χρειάζεται να Τον βλέπουν εξωτερικά.

Αλλάζει ο τρόπος που είναι παρών.

Από παρουσία εξωτερική,

γίνεται παρουσία εσωτερική.

Δεν θα είναι πια απλά «δίπλα» από τον άνθρωπο

αλλά «μέσα» στον άνθρωπο.

Και αυτοί τι κάνουν ύστερα;

Τώρα γίνεται η μεγάλη ανατροπή....

Δεν μένουν στην Εμμαούς,

δεν λένε ότι κουράστηκαν,

δεν λένε ότι είναι νύχτα,

αλλά σηκώνονται και επιστρέφουν.

Αυτό κάνει η Ανάσταση,

δεν αλλάζει τις συνθήκες

αλλά αλλάζει τον άνθρωπο....

Ο ίδιος δρόμος, η ίδια ζωή, τα ίδια προβλήματα,

αλλά πλέον άλλη καρδιά....

Γι’ αυτό η πορεία προς Εμμαούς

δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος

αλλά ο δικός μας δρόμος.

Κάθε φορά που απογοητευόμαστε,

κάθε φορά που δεν καταλαβαίνουμε τον Θεό,

κάθε φορά που η καρδιά μας βαραίνει,

εκεί ακριβώς ο Χριστός περπατά δίπλα μας,

διακριτικά, με αγάπη, όχι για να μας εντυπωσιάσει αλλά για να μας ανάψει την καρδιά.

Και σαν Του πούμε απ’ την καρδιά μας

«μείνε μαζί μας γιατί βράδιασε μέσα μας»

τότε είναι που ο δρόμος της φυγής

γίνεται δρόμος επιστροφής,

τότε είναι που γλυκοχαράζει μέσα μας....

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.

,, - Όταν λέμε ότι αγαπάμε κάποιον, τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα;

,, - Όταν λέμε ότι αγαπάμε κάποιον, τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα;

- Υπάρχει ένας Άγγλος συγγραφέας, ο C. S. Lewis, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τη μορφή επιστολών από έναν γέρο δαίμονα στον νεαρό ανιψιό του... Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για την πνευματική ζωή, αλλά αντίστροφα. Και αυτός ο γέρος διάβολος δίνει «επαγγελματικές» συμβουλές στον νεαρό δαίμονα, που μόλις στάλθηκε στον κόσμο, για το πώς να συμπεριφέρεται στους ανθρώπους και τι να κάνει για να τους δελεάσει και να τους χάσει.

- Και, μεταξύ άλλων, λέει σε μια από τις επιστολές, με αμηχανία:

«Δεν μπορώ να καταλάβω... Ο Χριστός λέει ότι αγαπά τους ανθρώπους και τους ελευθερώνει. Πώς μπορεί αυτό να συμφιλιωθεί!»

Και συνεχίζει:

«- Σ' αγαπώ, αλλά αυτό σημαίνει ότι θέλω να σε αρπάξω στα νύχια μου, να σε κρατήσω ώστε να μην μπορείς πλέον να μου ξεφύγεις, να σε καταπιώ, να σε κάνω τροφή για μένα, να σε καταναλώσω ώστε να μην μείνει τίποτα από εσένα έξω από μένα. Αυτό το ονομάζω αγάπη», λέει ο γέρος διάβολος. «Και ο Χριστός», λέει, «τους αγαπά και τους ελευθερώνει...»

Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.Είναι ο Χριστός.

Η Ανάσταση δεν είναι μια ιδέα.

Δεν είναι μια ωραία σκέψη για να παρηγορηθούμε.

Δεν είναι κύκλος της φύσης, ούτε μια ποιητική αναγέννηση της άνοιξης.

Η Ανάσταση έχει πρόσωπο.

Είναι ο Χριστός.

Δεν μιλάμε για κάτι αφηρημένο.

Μιλάμε για έναν τάφο που άδειασε.

Για ένα σώμα που αναστήθηκε από τα δεσμά του θανάτου.

Για μια ιστορία που σκίστηκε στα δύο: πριν και μετά.

Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών.

Και μαζί Του, άνοιξε ο δρόμος για την ανάσταση των νεκρών.

Όχι ως ιδέα.

Ως γεγονός.

Ως υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε.

Και όμως…

σιγά σιγά, κάτι αλλάζει.

Η Ανάσταση γίνεται «σύμβολο».

Γίνεται «μήνυμα».

Γίνεται «ενέργεια».

Χάνεται το πρόσωπο.

Χάνεται η αλήθεια.

Μας λένε: «Όλα είναι το ίδιο».

«Όλες οι γιορτές είναι μία χαρά».

«Πες απλά χρόνια πολλά».

Ποια χρόνια πολλά;

Σε ποιον;

Γιατί;

Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τι γιορτάζουμε;

Δεν είναι θέμα τύπου.

Δεν είναι θέμα λέξεων.

Είναι θέμα αλήθειας.

Μην φοβηθείς να πεις:

Χριστός Ανέστη.

Μην ντραπείς.

Μην το μαλακώσεις για να χωρέσει παντού.

Γιατί η Ανάσταση δεν είναι για να χωρέσει παντού.

Είναι για να ανατρέψει τα πάντα.

Δεν μπορούμε να μιλάμε αόριστα.

Να λέμε το όνομά Του. Καθαρά. Δυνατά.

Χριστός Ανέστη κι όχι απλά χρόνια πολλά.

- π. Λίβυος-

ΠΗΓΉ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.

Υπεραγία Θεοτόκε, Πηγή Θεραπείας και Ελέους, ευλόγησε ημάς τους αμαρτωλούς με το Άγιο Φως της Αναστάσεως του Κυρίου, προστάτευσέ μας με την Αγία Σου Ζώνη και καθάρισέ μας όλους με την Πηγή της Σωτηρίας του Υιού Σου Ιησού Χριστού! Αμήν! Δόξα σε Σένα, Μητέρα του Θεού, Δόξα σε Σένα, Κύριε ο Θεός! Αμήν!

ΕΟΡΤΉ ΖΩΟΔΌΧΟΥ ΠΗΓΗΣ.

Παρασκευή της Διακαινησίμου 16 Απριλίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη των εγκαινίων του Ιερού Ναού της Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής. Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών» στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (που σημαίνει ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.

Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:

α) Η πρώτη, που εξιστορεί ο Νικηφόρος Κάλλιστος αναφέρει ότι: Ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων ο Θράξ ή Λέων ο Μέγας (457 - 474 μ.Χ.), όταν ερχόταν ως απλός στρατιώτης στην Κωνσταντινούπολη, συνάντησε στη Χρυσή Πύλη έναν τυφλό που του ζήτησε νερό. Ψάχνοντας γιά νερό, μιά φωνή του υπέδειξε την πηγή. Πίνοντας ο τυφλός και ερχόμενο το λασπώδες νερό στα μάτια του θεραπεύτηκε. Όταν αργότερα έγινε Αυτοκράτορας, του είπε η προφητική φωνή, πως θα έπρεπε να χτίσει δίπλα στην πηγή μια Εκκλησία. Πράγματι ο Λέων έκτισε μια μεγαλοπρεπή εκκλησία προς τιμή της Θεοτόκου στο χώρο εκείνο, τον οποίο και ονόμασε «Πηγή». Ο Κάλλιστος περιγράφει τη μεγάλη αυτή Εκκλησία με πολλές λεπτομέρειες, αν και η περιγραφή ταιριάζει περισσότερο στό οικοδόμημα του Ιουστινιανού. Ιστορικά πάντως είναι εξακριβωμένο, ότι το 536 μ.Χ. στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, υπό τον Πατριάρχη Μηνά 536 - 552 μ.Χ.), λαμβάνει μέρος και ο Ζήνων, ηγούμενος «του Οίκου της αγίας ενδόξου Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας εν τη Πηγή».

β) Η δεύτερη, που εξιστορεί ο ιστορικός Προκόπιος, τοποθετείται στις αρχές του 6ου αιώνα και αναφέρεται στον Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σ' ένα θαυμάσιο τοπίο με πολύ πράσινο, νερά καί δένδρα. Εκεί, σαν σε όραμα, είδε ένα μικρό παρεκκλήσι, πλήθος λαού και έναν ιερέα μπροστά σέ μιά πηγή. «Είναι η πηγή των θαυμάτων» του είπαν. Και έχτισε εκεί μοναστήρι με υλικά που περίσσεψαν από την Αγιά Σοφιά. Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ

Τιμητική Εκδήλωση «Ιππότες της Καλοσύνης» στην Ιεριχώ!!!!

Τιμητική Εκδήλωση «Ιππότες της Καλοσύνης» στην Ιεριχώ

Ο Δήμος της Ιεριχούς ανακοίνωσε την ολοκλήρωση της πρώτης διοργάνωσης του βραβείου «Ιππότες της Καλοσύνης», το οποίο στοχεύει στην τιμή ενεργών πολιτών για την κοινωνική τους προσφορά και στην ενίσχυση των αξιών της αλληλεγγύης στην πόλη. Η διαδικασία βασίστηκε στην υποβολή υποψηφιοτήτων από τους ίδιους τους πολίτες για εξέχουσες προσωπικότητες που συνέβαλαν ουσιαστικά στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας.

Η τελετή απονομής πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι στην αίθουσα του δήμου, παρουσία του Προέδρου της Επιτροπής Διαχείρισης του Δήμου Ιεριχούς, Mohammad Al-Walaji, του Κυβερνήτη της Επαρχίας Ιεριχούς και Κοιλάδας του Ιορδάνη, Δρ. Hussein Hamayel, του Προέδρου του Εμπορικού Επιμελητηρίου, Tayseer Hmeida, του Γενικού Διευθυντή Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Ιεριχώ, μηχανικού Fadi Al-Fityani, καθώς και μελών του δημοτικού συμβουλίου.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο δήμος τίμησε τους: την κυρία Umm Jihad Haimour, τον πατέρα Christo, τον κύριο Mohammad Dras, τον κύριο Mohammad Atta και τον κύριο Shadi Farah, σε αναγνώριση των προσπαθειών και των πρωτοβουλιών τους στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον Γέροντα Χρυσόστομο, ηγούμενο της Ιεράς Μονής του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτη, για το σπουδαίο φιλανθρωπικό του έργο και τη διαρκή κοινωνική του προσφορά προς τους έχοντες ανάγκη, αναξιοπαθούντες, ασθενείς, ορφανά, άτομα με αναπηρία, καθώς και μαθητές και φοιτητές.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης, Mohammad Al-Walaji, τόνισε ότι το βραβείο εντάσσεται στο πλαίσιο στήριξης της κοινωνικής δράσης και ενίσχυσης του πνεύματος πρωτοβουλίας μεταξύ των πολιτών, επισημαίνοντας τη συνέχιση παρόμοιων δράσεων από τον δήμο.

Από την πλευρά του, ο Κυβερνήτης Δρ. Hussein Hamayel υπογράμμισε τη σημασία της εδραίωσης της κουλτούρας του εθελοντισμού και της ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ θεσμών και κοινωνίας, εκφράζοντας την εκτίμησή του για τις προσπάθειες των τιμώμενων στην υπηρεσία της πόλης της Ιεριχούς.

Ἀλήθειες ἀπό τόν Ἅγ. Αὐγουστίνο:«Ὁ Θεός συγχώρησε τόν ἕνα ληστή τήν τελευταία στιγμή, γιά νά μήν ἀπελπίζεσαι, ἀλλά τόν ἕνα μόνο, γιά νά μήν παραμελῆς τή σωτηρία σου»

Είπε γέρων:«Μένουμε “ἐν τῷ Χριστῷ”, διότι εἴμασθε μέληΤου. Μένει ὁ Χριστός μέσα μας, διότι εἴμασθε ναός Του»

Όταν ακούσετε ότι ο Χριστός ήρθε ή εμφανίστηκε στη γη, τότε να ξέρετε ότι είναι ο αντίχριστος.

Όταν ακούσετε ότι ο Χριστός ήρθε ή εμφανίστηκε στη γη, τότε να ξέρετε ότι είναι ο αντίχριστος.

Όσιος Ζωσιμάς του Σολοβέτ (+1478) 🇷🇺

Πηγή: Αποστασία και ο αντίχριστος σύμφωνα με τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων, Ίδρυμα των Αγίων Μαρτύρων του Μπράνκοφ, Κωνστάντζα, 2008, σελίδα 55

Η αγάπη είναι πόνος.Η αγάπη είναι Θεός. Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι.

Σε περιόδους πολέμου, η ανθρώπινη λογική που φυτεύτηκε από τον Θεό στην ανθρωπότητα εξασθενεί, μειώνεται και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και χάνεται.

Έτσι, βλέπουμε πώς γεννιούνται τεράστιες παρεκκλίσεις εξαιτίας της πίστης.

Άνθρωποι που σκοτώνουν άλλους ανθρώπους, συχνά αθώους, διεκδικούν χριστιανικές αποστολές, βιάζουν την Αγία Γραφή, διαστρεβλώνουν το χριστιανικό μήνυμα της αγάπης, εκθέτουν τη διεστραμμένη λογική των δαιμόνων, για χάρη των υποτιθέμενων χριστιανικών ιδανικών.

Αδελφοί, ο Θεός είναι Ζωή και Αγάπη. Ο δαίμονας είναι δολοφόνος από την αρχή. Μην μολύνετε το μυαλό σας με σκέψεις δικαιολόγησης για τον διαμελισμό ανθρώπων από δαίμονες. Η δικαιολογία του φόνου εισάγει μια σκλήρυνση στην καρδιά που σας εμποδίζει να προσεύχεστε αγνά.

Αγάπη σημαίνει ότι η καρδιά σας πονάει για όλους τους ανθρώπους.

Η αγάπη είναι πόνος.

Η αγάπη είναι Θεός.

Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.

«Έχετε παρατηρήσει ποτέ πώς στη Βίβλο αναφέρεται ότι οι άνδρες ανεβαίνουν πάντα στα βουνά για να μιλήσουν στον Θεό; Κι όμως, στις Γραφές, σχεδόν ποτέ δεν διαβάζετε για γυναίκες που ανεβαίνουν στα βουνά, και ξέρουμε γιατί, έτσι δεν είναι;

Επειδή οι γυναίκες ήταν πολύ απασχολημένες με τις έγνοιες της ζωής. Δεν μπορούσαν να αφήσουν τα παιδιά, τα γεύματα, το σπίτι χωρίς επίβλεψη, τον κήπο απεριποίητο και χιλιάδες άλλες ευθύνες για να ανέβουν στα βουνά!

Μιλούσα με μια φίλη τις προάλλες, λέγοντάς της ότι ένιωθα ότι δεν ήμουν ποτέ αρκετά «ελεύθερη» από τις ευθύνες μου, ποτέ αρκετά ήσυχη ή σε ένα αρκετά ιερό μέρος για να έχω χρόνο για επικοινωνία με τον Θεό. Η απάντησή της με κατέκλυσε: «Γι' αυτό ο Θεός έρχεται στις γυναίκες! Οι άνδρες πρέπει να ανεβαίνουν στα βουνά για να συναντήσουν τον Θεό, αλλά ο Θεός έρχεται στις γυναίκες όπου κι αν βρίσκονται».

Σκέφτομαι τα λόγια της εδώ και μερικές εβδομάδες και ψάχνω στη Βίβλο για να δω αν αυτά που είπε είναι αλήθεια. Πράγματι, ο Θεός έρχεται στις γυναίκες εκεί που βρίσκονται, καθώς ασχολούνται με τις συνηθισμένες, καθημερινές τους δουλειές. Τις συναντά στα πηγάδια όπου αντλούν νερό για τις οικογένειές τους, στα σπίτια τους, στις κουζίνες τους, στους κήπους τους. Έρχεται σε αυτές καθώς στέκονται δίπλα στα κρεβάτια των αρρώστων, καθώς γεννούν, καθώς φροντίζουν ηλικιωμένους, σε κηδείες και επιμνημόσυνες τελετές.

Ακόμα και στον άδειο τάφο, η Μαρία ήταν η πρώτη που είδε την Ανάσταση του Χριστού. Ήταν εκεί επειδή έκανε τη γυναικεία δουλειά της σωστής προετοιμασίας του σώματος του Χριστού για την ταφή. Σε αυτές τις φαινομενικά συνηθισμένες εργασίες, αυτές οι γυναίκες στις Γραφές βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό.

Έτσι, αν εσείς -όπως εγώ- ποτέ παραπονεθείτε ότι δεν έχετε τόσο χρόνο να περάσετε στα βουνά με τον Θεό όσο θα θέλατε, θυμηθείτε ότι ο Θεός έρχεται στις γυναίκες. Ξέρει πού βρισκόμαστε, τα βάρη που κουβαλάμε. Μας βλέπει, και αν ανοίξουμε τα μάτια και τις καρδιές μας, θα Τον δούμε ακόμα και στις πιο «συνηθισμένα μέρη και πράγματα».

Χέδερ Φάρελ

Μητροπολίτης Αντώνιος Πλαμαντεάλ (Λόγια για τη μεγάλη ημέρα).

«Ας καλωσορίσουμε με χαρά τον Θεό, που έγινε ένας από εμάς, ώστε να μπορεί να μας μιλάει στη γλώσσα μας και να μπορούμε να τον καταλαβαίνουμε. Θα μας είχε συντρίψει με το μεγαλείο του αν είχε έρθει στα σύννεφα του ουρανού, με τη μορφή ενός υπερφυσικού όντος. Θα μας είχε τρομάξει και δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Δεν θα μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον και θα είχε ακυρώσει την ελευθερία μας.

Γι' αυτό ήρθε σε εμάς με τη μορφή ανθρώπου, ώστε να μπορούμε να τον δεχόμαστε ή να τον απορρίπτουμε, ώστε να παραμένουμε ελεύθεροι στην επιλογή μας».

Μητροπολίτης Αντώνιος Πλαμαντεάλ (Λόγια για τη μεγάλη ημέρα)

ΕΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΌΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΒΑΡΕΙΑΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ.

Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Βαρειάς στη Μυτιλήνη είναι μια ιστορική ενοριακή εκκλησία, κτισμένη το 1838, που βρίσκεται στο τουριστικό προάστιο της Βαρειάς, 2-3,5 χλμ. νότια της πόλης, κοντά στο αεροδρόμιο. Ο ναός, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής, αποτελεί σημαντικό πνευματικό κέντρο της περιοχής.