Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2020

«Η αδυναμία της ζωής»




«Η αδυναμία της ζωής»

 «Θνητός άνθρωπος, φοβάστε αυτόν που είναι πάνω σας.

 Δεν θα ξεφύγεις από αυτόν που είναι πίσω σου.

 Μην βασίζεστε σε αυτό που είναι μπροστά σας.

 Μην παραβλέπετε αυτό που είναι από κάτω σας. "

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Θαυμαστή εμφάνιση του αγίου Πατρός!


 

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Θαυμαστή εμφάνιση του αγίου Πατρός!

 Πριν από αρκετά χρόνια και όσο ήταν ο π. Ιωάννης ακόμα στη ζωή, η πνευματική μου αδερφή Θεοδώρα Καλαΐδου, κόρη του αγίου Πατρός, μου διηγήθηκε το παρακάτω θαυμαστό γεγονός: " Ήταν 1 Φεβρουαρίου του 2008 και ο πατέρας ήταν στην Θεσ/νίκη, στο σπίτι μου. Χρειαζόταν δύο άτομα για να τον βοηθήσουν να σηκωθεί και να κάνει κάποια βήματα!  Ήταν δηλαδή ανήμπορος!  Όμως κάποια φίλη μου που έχουμε το ίδιο όνομα και είναι οδηγός ταξί στο χωριό (Νεοχώρι), μου είπε ότι χάρηκε πολύ που είδε τον π. Ιωάννη να πηγαίνει στην Ροδόπολη και να κάνει παραγγελία μια μεγάλη βασιλόπιτα, στο ζαχαροπλαστείο " Μίλτος ", για την αγρυπνία που θα γινόταν στον Ιερό Ναό του αγίου Ραφαήλ, την Παρασκευή στις 4  Φεβρουαρίου !!! 

Η βασιλόπιτα έγραφε, " Ευλογημένο το 2008 "!

 Την ευχή του αγίου Πατρός Ιωάννη να έχουμε πάντοτε!  Αμήν!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής - Εκπαιδευτικός

( Στην φωτογραφία ο π. Ιωάννης και η πρεσβυτέρα του Πολυξένη, στο προσκύνημα της Μυτιλήνης, το 2001 )


Yet to a Christian, even a weak faith in a great God has power and potency.



 The strength or weakness of ones’ faith is a small matter compared to the object of that faith. In other words, someone can have a strong faith in something false, which is not only wrong, but will ultimately prove ruinous to their soul. Yet to a Christian, even a weak faith in a great God has power and potency. Therefore, never underestimate what you can accomplish in the Name of the Lord!

Fr. John


 

Fr. John. Today’s Sermon in a Nutshell


 


Today’s Sermon in a Nutshell

At one time or another, most of us have probably had an encounter with someone famous; a so-called, “brush with fame.” Personally, I’ve had a number of such events. When I was younger, I used to see the musician Prince quite frequently in clubs in Minneapolis prior to his catapult to stardom with the movie Purple Rain. I literally bumped into Vice Presidential hopeful, Geraldine Ferraro, in LaGuardia Airport during her campaign run with Walter Mondale, before the Secret Service pushed me aside. I saw Billy Idol and Lee Ving at a club in New York City, and I met Steve Perry, lead singer for Journey, as he was walking around Minneapolis prior to a concert. I even had John Kennedy, Jr. hold the door open for me as I entered a restaurant in Wisconsin!

One time, Travis Fryman of the Cleveland Indians, attended our Holy Friday evening service and I was introduced to him afterwards. As I was answering some of his questions about that service, I suddenly stopped and said, “You know, I think there is a baseball player that has your same name,” not realizing that was him I was talking to!

I’ve met numerous famous religious leaders (Patriarchs, Metropolitans, Bishops, and theologians), Politicians, Russian aristocracy, News Castors, Television personalities. Yet my most memorable chance encounter occurred during High School, while walking the halls between classes, when I saw my cousin sitting by her locker with her best friend next to her. When I stopped to talk, she introduced me to the girl who would become my wife!

In today’s gospel we read of chance encounter between a fisherman and The Fisher of Men; an encounter that was not only divine, but ended up being a life-changing event as well.

As the crowds gathered and pressed upon Christ, He was being backed against the shore of the Sea of Galilee. Seeing the fishermen tending their nets, Jesus asks Peter if He can burrow his boat to use as a pulpit and Peter obliges… putting out just offshore. Then, after our Lord finished His teaching, Jesus offers Peter a reward. Having spent the whole night without catching any fish, Jesus tells them to let down their nets and causes Peter and his crew to have such a catch of fish that their nets started to break!

The point is clear: we encounter Christ each day in myriad of ways. He is in the scriptures we read; the prayers we say as a family or in private; the hymns we chant at home or in church. He is there in the people we love; the people we hate; the people we help; or the people we ignore; those who are our friends; those who are our enemies. Yet if we remain aware of His presence and do all we can to invite Him into our “boat,” we will not only reap the benefits of His teachings, but receive an abundance of grace as well; the graces needed to maintain our faith, bear our cross, and stay the course towards our salvation!

Fr. John


Ελληνίδα δασκάλα από την Αυστραλία ακολουθεί τον μοναχό αδελφό της στην Σιέρρα Λεόνε | Σοφία Χατζή

 

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (+1959): ''...χωρίς το θέλημα του Κυρίου μήτε ασθενούμεν μήτε αποθνήσκομεν...

 




Σε καιρούς δύσκολους...σε καιρούς μικροβιο-φοβίας, σε καιρούς υπάρξεως επιδημίας μικρής ή μεγάλης, σε καιρούς τρομοκρατήσεως υπό ανόμων... πολιτικών, δημοσιολογούντων ή άλλων τινών η Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει -από την ιερά των Αγίων Πατέρων παρακαταθήκη και διδασκαλία- τις απαντήσεις. Απαντήσεις που μάς παρέδωσαν οι Άγιοί της αφού καθάρθηκαν, φωτίσθηκαν και θεώθηκαν, ακολουθώντας την ασκητική-ησυχαστική και Μυστηριακή πορεία που παραγγέλνει το Άγιο Ευαγγέλιο και η διδασκαλία των Πατέρων. Αυτούς ακούμε, σε αυτούς πειθώμεθα, αυτούς εμπιστευόμαστε. Τι χρείαν λοιπόν έχουμε των λοιπών φλυαριών εκκλησιαστικών και μη προσώπων;

 

Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1898-1959), ο άτλας της νοεράς προσευχής μάς το γράφει ξεκάθαρα: ''χωρίς το θέλημα του Κυρίου μήτε ασθενούμεν μήτε αποθνήσκομεν''.

 

α.α.κ.

***

 

Λ' (30η) επιστολή*

 

Φόβος Κυρίου αρχής της σοφίας, ομιλεί ο σοφός Σολομών, και συμφωνούν οι Πατέρες. Καγώ δε λέγω υμίν· «μακάριος και τρισμακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον».

 

Εξ αυτού του θείου φόβου γεννάται η πίστις προς τον Θεόν. Και πιστεύει ο άνθρωπος ολοψύχως ότι, αφού αφιερωθή εις τον Θεόν, έχει και ο Θεός όλην την πρόνοιαν δι’ αυτόν. Και εκτός τροφής και σκεπάσματος –όπου πάλιν Αυτός τον παρακινεί να φροντίζη- άλλην φροντίδα δεν έχει. Αλλά με όλην την απλότητα εις το θέλημα του Κυρίου ακολουθών υποτάσσεται.

 

Οπότε, όταν ριζώση η πίστις αυτή καταργείται τελείως η γνώσις εκείνη όπου γεννά την αμφιβολίαν εις όλα και σμικρύνει την πίστιν, και πολλάκις την αφαιρεί· διότι έχει ισχύν φύσεως, καθότι με αυτήν ανετράφημεν.

 

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (+1959)

 

Αφού όμως νικήση η πίστις κατόπιν πολλών δοκιμασιών, τότε στρέφεται και γεννά, η μάλλον της δίδεται δώρον γνώσις πνευματική, όπου δεν αντίκειται εις την πίστιν, αλλά με τας πτερύγας της πετά και εξερευνά τα βάθη των μυστηρίων· και είναι πλέον αυτές αι δύο, πίστις και γνώσις –γνώσις και πίστις, αχώριστες αδελφές.

 

Ας εξετάσωμεν λοιπόν τώρα εμείς, όπου αφιερώθημεν τω Θεώ, αν είναι η πίστις αυτή εις ημάς ή κυριεύη η γνώσις. Και, εάν μεν αφήνης τα πάντα εις τον Θεόν, ιδού όπου έχεις καταλάβει την πίστιν, και ασφαλώς χωρίς καμμίαν αμφιβολίαν θα εύρης Αυτόν βοηθόν. Οπότε καν μυριάκις δοκιμασθής και σε πειράξη ο Σατανάς, ίνα σου αμβλύνη την πίστιν, εσύ προτίμησε μυριάκις τον θάνατον και μη υπακούσης την γνώσιν. Και ούτως θα ανοίγη η θύρα των μυστηρίων. Και θα θαυμάσης ότι ήσουν πρότερον δεμένος με αλύσεις της γνώσεως. Και τώρα πετάς με πτερύγας θεϊκάς επάνω από την γην. Και αναπνέεις άλλον αέρα ελευθερίας, όπου οι άλλοι τον υστερούνται.

 

Ει δε και βλέπεις την γνώσιν να βασιλεύη, και εις ένα παραμικρόν κίνδυνον τα χάνεις και απελπίζεσαι, γίνωσκε ότι εισέτι υστερείσαι της πίστεως· και επομένως δεν έχεις ακόμη όλην σου την ελπίδα εις τον Θεόν, ότι δύναται να σε σώση από κάθε κακόν. Φρόντισε να διορθωθής εδώ καθώς λέγομεν δια να μη υστερηθής ένα τόσον μέγα καλόν.

 

Και νυν πρόσεχε εις το λεγόμενον·

 

Ήλθε κάποιος μίαν φοράν εις ημάς, από χρόνια πολλά μοναχός, όπου ήτο στην Ελβετίαν. Διότι είχεν τρεις μεγάλας και φοβεράς αλλά και ανιάτους ασθενείας. Και εξώδευε πλούτον στα φάρμακα. Διότι ήτον πλούσιος άνθρωπος. Και επειδή κάποιος τον εσύστησεν εις εμένα να έλθη, να ειπή τον λογισμόν του, τον ελυπήθην πολύ. Λοιπόν τον είπα ότι γίνεται αμέσως καλά, μόνον να πιστεύση ότι δύναται ο Θεός να τον θεραπεύση. Τέλος, εάν σας γράψω όλην την ιστορίαν, το πόσον υπέφερα να τον πείσω, πρέπει να γράψω τέσσαρες κόλλες. Διότι, μήτε με άφηνε και να φύγη μήτε ήθελε να πιστεύση. Μέχρις ότου συνήργησεν ο Θεός και ήκουσε μίαν φωνήν αισθητώς·

 

-Διατί δεν ακούεις, να γίνης καλά;

 

Και έτσι ελυτρώθη. Διότι η αίτησις, όπου τον εζήτησα ήτον να φάγη τα αντίθετα –όπου έλεγεν ότι εάν φάγη θα αποθάνη- και να αφήση όλην την ελπίδα εις τον Θεόν, και αφήσας την γνώσιν να ακολουθήση την πίστιν. Και αντί δέκα φοράς όπου έτρωγε την ημέραν, μίαν να τρώγη. Μόνον τρεις ημέρας αρκέσθη ο Θεός να τον δοκιμάση. Και εγώ εκτενώς δι’ αυτόν προσηυχόμην. Και την νύκτα είδα καθ’ ύπνον δύο όρνεα φοβερά, που τον είχον αρπάσει δια να τον φάγουν. Και όφις τον είχε τυλίξει σφικτά εις τον λαιμόν. Και με εφώναζε με αγρίας φωνάς να τον σώσω. Οπότε παλαίσας εγώ με όλα αυτά τα εθανάτωσα και εξύπνησα. Έρχεται λοιπόν και μου λέγει·

 

-Έγινα τελείως καλά, όπως εγεννήθην!

 

Και όντως αποκατεστάθη η σάρξ του ως παιδίου μικρού. Είχε λοιπόν φάρμακα και δύο κάσσες ενέσεις. Και τον είπα και τα έρριξεν όλα τον κατήφορον εις τα βράχια. Και πλέον έζησεν υγιής, άπαξ της ημέρας εσθίων.

 

Βλέπετε λοιπόν η πίστις τι ενεργεί; Μη νομίσετε ότι εγώ το ενήργησα. Όχι. Δεν έχω τοιαύτην κατάστασιν. Η πίστις είναι, όπου έχει την δύναμιν να κάμνη τοιαύτα.

 

Ακούσατε πάλιν.

 

Μια μοναχή μού έγραψε ότι πάσχει και αν δεν κάμει εγχείρησιν αποθνήσκει. Εγώ γράφω, λέγων τελείως αντίθετα. Εκείνη πάλιν γράφει ότι της είπεν ο ιατρός εις τόσας ημέρας, αν δεν κάμει εγχείρησιν, θα γίνει διάτρησις και τέλος ο θάνατος. Επαναλαμβάνω εγώ: -Έχε πίστιν, άφησέ τα όλα εις τον Θεόν, προτίμησε θάνατον. Μου στέλνει απάντησιν, ότι εστράφη οπίσω.

 

Βλέπετε; Μυρίας φοράς εδοκίμασα το τοιούτον. Όταν βάλεις εμπρός σου τον θάνατον και τον περιμένεις εις κάθε στιγμήν, φεύγει μακράν από σου. Όταν φοβήσαι τον θάνατον, διαρκώς σε καταδιώκει. Τρεις φθισικούς έθαψα τρέφων ελπίδα ότι θα κολλήσω και εγώ. Το ρούχο του εφόρεσα, όταν εξέδυσα αποθνήσκοντα, αλλ' ο θάνατος έφυγε πηγαίνων εις τους φοβουμένους αυτόν. Είμαι ασθενής εις όλην μου την ζωήν. Δεν έκαμα ποτέ θεραπείαν. Τρώγω ενάντια επιμόνως. Αλλά που ο θάνατος!

 

Τοιαύτα γράφω υμίν, επειδή αγαπάτε την τελειότητα. Διότι οι κοσμικοί δεν αμαρτάνουν τα της γνώσεως πράττοντες, επειδή δεν ζητούν άλλην οδόν.

 

Θέλω δε να ειπώ, με όλα αυτά ότι, χωρίς το θέλημα του Κυρίου, μήτε ασθενούμεν μήτε αποθνήσκομεν. Φύγε λοιπόν μακράν αφ' ημών ολιγοπιστία.

 

*απόσπασμα από την Λ' επιστολή του πονήματος: Γέροντος Ιωσήφ Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας, έκδοση Ιεράς Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους, 2003.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ. ΑΓΙΟΥ ΣΟΦΡΩΝΙΟΥ.


Η διαμάχη με τον Θεό

Ένα από τα ερωτήματα που με απασχολούσαν ήταν το πώς είναι δυνατό να ζήσεις αναμάρτητα σε αυτό τον κόσμο. Γιατί όλες μας οι πράξεις είναι τόσο ασήμαντες σε σχέση με όσα απαιτεί από μας το πνεύμα του Ευαγγελίου, που αυτό φαίνεται απλώς αδύνατο, ουτοπικό. Θυμάμαι, πόσο φοβερά βασανίστηκα κάποτε από αυτό, ότι δεν κατάφερα δηλαδή ούτε να μην κατακρίνω με τις σκέψεις, ούτε να μην υπερηφανεύομαι, ούτε να μην αισθάνομαι αντιπάθειες κλπ. Και αφού όλα αυτά δεν τα κατάφερα, άρχισα με τον Θεό ένα είδος διαμάχης αυτής της τάξεως: «Μιλάς, λοιπόν Εσύ για την έσχατη Φοβερή Κρίση. Αλλά πώς άραγε θα με κρίνεις; Ποιο το δικό σου Είναι; Ποιες οι δικές σου δυνατότητες και ποιες οι δικές μου; Εγώ είμαι άνθρωπος: Αν δεν κοιμηθώ, αν δεν φάω κλπ., θα πεθάνω. Αν κάποιος ή κάτι με κτυπήσει, πάλι θα πεθάνω. Κι Εσύ θα κρίνεις εμένα!». Και όταν παρέμεινα σε αυτή τη διαμάχη, μου έγιναν ξαφνικά κατανοητά τα λόγια του Χριστού: «Ο Πατήρ κρίνει ουδένα, αλλά την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω Υιώ … ότι Υιός ανθρώπου εστί»[1].

Και στη διαμάχη αυτή με τον Θεό βγήκα νικημένος: Θα με κρίνει ο Άνθρωπος που εκπλήρωσε τον Νόμο, Εκείνος που δημιούργησε όλα αυτά. Αλλά, αν και κατάλαβα ότι θα με κρίνει Εκείνος που έζησε μέσα στις δικές μου συνθήκες και σε πιο δύσκολες ακόμη, και γι’ αυτό έχει το δικαίωμα να με κρίνει, ωστόσο αυτό δεν με ικανοποιούσε ακόμη, δηλαδή δεν έλυνε την απορία μου, τη δυσκολία μου. Κι έτσι, έχοντας μείνει σε τέτοια απόγνωση περίπου 6-7 χρόνια (υπολογίζοντας και την απόγνωση στο Παρίσι), συναντήθηκα με τον Γέροντα Σιλουανό.
           
 

Στους νεομάρτυρες δόθηκε απ’ ευθείας ανάβαση προς τον ουρανό. Εμείς πορευόμαστε μάλλον σε μια ανηφόρα, όμως η ουσία του αγώνα είναι η ίδια: Ή είσαι με τον Θεό ή όχι.

 


 

Η ουσία του αγώνα είναι η ίδια ανά πάσα στιγμή

 

Ο Επίσκοπος Ταρ και Τιουκάλινσκ Σαββάτιος (Ζαγκρεμπέλνι):

 

 

   

 

- Παλιά οι χριστιανοί έψαχναν να βρουν έναν τρόπο να υποφέρουν για τον Χριστό, μόνο για να διατηρήσουν την πίστη, για να μην παραιτηθούν. Σήμερα οι χριστιανοί, που είναι διαποτισμένοι με αυτό το πνεύμα, αναζητούν κάποιον να τον βοηθήσουν. Ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να βοηθά τον άλλον, αν δεν πονέσει από τη θλίψη του, τη λύπη του, αν δεν μοιραστεί τον πόνο του για να τον ανακουφίσει. Και αυτό είναι πνεύμα μαρτυρίου. Σ' αυτό το νόημα η διακονία της ευσπλαχνίας είναι ενωμένη με το πνεύμα του μαρτυρίου.

 

Οι άγιοι Πατέρες γράφουν ότι μάρτυρας που δεν έχει έλεος δεν εκτελεί τον άθλο του για χάρη του Χριστού. Δεν μπορεί να υποφέρει για τον Χριστό, ακόμα και υπομένοντας τα πάντα μέχρι τέλος. Υπάρχει μια γνωστή ιστορία, όταν δύο αδέλφια τσακώθηκαν. Ο ένας από αυτούς μεταφέρθηκε σε θάλαμο για βασανιστήρια και ο άλλος απλώς συνελήφθη: "Πώς γίνεται ο αδερφός μου τώρα να γίνει μάρτυρας για τον Χριστό..." -έτρεξε, έπεσε στα γόνατά του μπροστά του και άρχισε να ζητά συγχώρεση. Αλλά εκείνος αγνόησε το αίτημά του και η χάρη αποχώρησε από αυτόν, οπότε, ακόμη και όταν έφτασε στον τόπο των βασανιστηρίων, φοβήθηκε και λιγοψύχησε. Ενώ εκείνος που ζήτησε συγχώρεση, έγινε μάρτυρας στη θέση του (1) История Саприкия и Никифора // Синаксарь: Жития святых Православной Церкви: в 6 т.: М. Изд-во Сретенского монастыря, 2011 / т. 3. С. 604..

 

Η ζωή είναι δυναμική.

 

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, κηρύττοντας, πρωτ' απ' όλα καλεί: «Μετανοεῖτε...Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ» (Μθ. 3:3). Αν προστρέξουμε στην αρχική πηγή - τον προφήτη Ησαΐα, τότε διαβάζουμε: «πᾶσα φάραγξ πληρωθήσεται καὶ πᾶν ὄρος καὶ βουνὸς ταπεινωθήσεται, καὶ ἔσται πάντα τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν καὶ ἡ τραχεῖα εἰς ὁδοὺς λείας» (Ησ. 40: 3- 4).

 

Οι ερμηνευτές εξηγούν αυτήν την εικόνα ως εξής: "Προκειμένου να ισιώσουμε για τον Θεό τους δρόμους και τα μονοπάτια στις καρδιές μας και να γεμίσουμε αρετές και να ταπεινωθούμε με ταπεινοφροσύνη, να μεταβάλουμε το στραβό σε ίσιο... και μ' αυτόν τον τρόπο ν’ αξιωθούμε να δούμε [και να φανερώσουμε] τη δόξα του Κυρίου και τη σωτηρία του Θεού" (2) Творения Блаженного Иеронима, ч. 8. Киев, 1882. С. 141.

 

Στους νεομάρτυρες δόθηκε απ’ ευθείας ανάβαση προς τον ουρανό. Εμείς πορευόμαστε μάλλον σε μια ανηφόρα, όμως η ουσία του αγώνα είναι η ίδια: Ή είσαι με τον Θεό ή όχι.

 

Τα πάθη μας είναι αυτά που εμποδίζουν τη διακονία μας στον Θεό και στον συνάνθρωπο, εμποδίζουν την πορεία του Θεού στην καρδιά μας και τον δρόμο μας προς τον συνάνθρωπο.

 

Εάν στην Έσχατη Κρίση ο Κύριος φανερωθεί με μορφή ζητιάνου, φυλακισμένου, αρρώστου -που έχει ανάγκη να τον επισκεφθεί κανείς (συγ. Μθ. 25:34-46)- η πορεία της σωτηρίας μας είναι δρόμος προσέγγισης προς τέτοιους ανθρώπους. Το να ευαρεστούμε τον Θεό είναι ακριβώς ευθυγράμμιση του δρόμου της ψυχής μας, καθαρίζοντας τον εαυτό μας από τις αμαρτίες. Να συγχωρέσουμε, να χαμογελάσουμε, να ειρηνεύσουμε, να βοηθήσουμε, να υποστηρίξουμε κάποιον -έστω απλώς να μην κρατάμε κακία. Και αυτό, επίσης, είναι απελευθέρωση της δικής μας ψυχής και του πλησίου από τα δεσμά και από τις πληγές του μισανθρωπισμού, από τη στέρηση του λόγου του Θεού.

 

Στους νεομάρτυρες δόθηκε απ’ ευθείας ανάβαση προς τον ουρανό. Εμείς πορευόμαστε μάλλον σε μια ανηφόρα, όμως η ουσία του αγώνα είναι η ίδια: Ή είσαι με τον Θεό ή όχι. Αυτοί ευλογούσαν και προσευχόντουσαν για τους δήμιούς τους, ενώ εμάς το παραμικρό μάς κάνει κακούς... Αυτή είναι η αφορμή, για να ζητάμε από τους νεομάρτυρες την προστασία από τον αόρατο εχθρό, για βοήθεια στην κάθαρση της ψυχής, στη συμμόρφωση της ψυχής κατά το Ευαγγέλιο.