Σημειώνει ὁ Κων/νος Κούρκουλας:
«Ἡ ἄλλη ζωή, δέν εἶναι παρά ὁ ἀντίλαλος τῆς παρούσας.
Ἐάν ἡ ἐδῶ πῆ "καλῶς" και ἡ πέραν τοῦ τάφου θά ἀπαντήση καλῶς!
Καὶ ἄν ἡ παρούσα κραυγάση "οὐρανό", ἡ ἠχώ θά απαντήση "ουρανό".
Ἀλλά ἐάν ἡ ζωή ἐδῶ φωνάζη κόλασι, τί ἄλλο θά ἐπαναλάβη ὁ ἀντίλαλος παρά "κόλασι".
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
«Τό ἄνθος δέν παύει νά χύνη τήν ὀσμή του εἴτε τό προσφέρει τό ἁγνό χέρι ἑνός παιδιοῦ, εἴτε τό ρυπαρό ἑνός δολοφόνου, ἔτσι καί τά μυστήρια δένχάνουν τήν ἀποτελεσματικότητά τους ἄν τελοῦνται ἀπό ἄξιο ἢ ἀνάξιο ἱερέα»
Ἔγραφε ὁ Βασ. Μουστάκης: «Λίγα λόγια πρός τούς ἀπίστους: "Ό,τι κι ἂν κάνετε, ὅπου κι ἂν στραφῆτε, δέν μπορεῖτε νὰ ἀποφύγετε τό Θεό. Ἂν ἀγαπᾶτε τούς φτωχούς, ἀγαπᾶτε Αὐτόν. Ἂν ποθῆτε τήν ἠθική, ποθεῖτε Αυτόν. Ἄν λατρεύετε τόν ἄνθρωπο, λατρεύετε τή σκιώδη εἰκόνα Ἐκείνου. Νομίζετε ὅτι ἀρνεῖσθε τό Θεό, ἀλλά δέν ἀρνεῖσθε παρά μία ἐλλιπῆ καί θολή ἔννοια περί Θεοῦ. Μία παραχάραξι τοῦ Θεοῦ.
Ζητᾶτε κάτι εὐγενές, υψηλό. Ἄρα ζητᾶτε τό Θεό.
Ἡ ἐλευθερία, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀγάπη, τίς ὁποῖες λέτε ὅτι ζητᾶτε, εἶναι ὁ Θεός τόν Ὁποῖο ἐγκαταλείψατε, ἀλλά πού ὁ Ἴδιος δέν σᾶς ἐγκαταλείπει ποτέ"»
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
%20(2).JPG)
Προσεύχεται ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης: «Ως τώρα, Κύριε, στή ζωή μου τά ἔκανα θάλασσα! Ἀλλά ξέρω ὅτι αὐτή εἶναι ἡ δουλειά Σου. Νά κάνης τή θάλασσα στεριά. Πάρε, λοιπόν, καί τή ζωή μου νά τήν κάνης στεριά, ὥστε νά περάση ἀπό ἐπάνω μου τό ὄχημα τῆς βασιλείας Σου.
Ὁ πόθος τῆς ψυχῆς μου εἶναι ἕνας. Ἄχ, καί νά ἐρχόταν ἡ βασιλεία Σου κάποτε ἐδῶ πέρα! Ἔστω καί σάν ὄνειρο τό λέω, ἔστω καί σαν χίμαιρα. Αλλά τό λέω καί σάν πόθο. Χιμαιρικό πόθο, ἀλλά πόθο. Ἄχ, νά ἔλθη καί ἡ βασιλεία σου!
Καί ἡ ζωή μου ἕνα νόημα ἔχει. Νά μποροῦσε νά χρησίμευε ὥστε νά ἔκανε ἕνα βηματάκι ἡ βασιλεία Σου πιό κοντά πρός τά ἐδῶ. Αὐτός, Κύριε, εἶναι ὁ μοναδικός μου πόθος».
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
«Η Τριλογία του Γολγοθᾶ συνεχίζεται πάνω στην πανανθρώπινη σκηνή. Διότι, γύρω ἀπό το Χριστό, στις μορφές τῶν δύο ληστῶν, πού σταυρώθηκαν μαζί Του, συνυφαίνεται μέ τό δικό Του, και το δικό μας δράμα, Δέν ὑπάρχει κανένας, πού νά μήν εἶναι σταυρωμένος πλάι Του, Ἄλλος στα δεξιά κι ἄλλος στὰ ἀριστερά Του.
Ἄλλος πού θά ύβριξη και ἄλλος πού θά δέεται. Καί ἀπ' τό μεσαῖο Σταυρό πάντοτε θά ἀκούεται ἕνα "Τετέλεσται”.
Γιά ἄλλους ὅτι “τετέλεσται" ἡ ἀπώλεια και ἄλλους ὅτι “τετέλεσται" ἡ σωτηρία. "Σήμερον μετ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ».
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
«Διηγούνται γιά τό Γάλλο γερουσιαστή Renaud τό ἀκόλουθο ἀνέκδοτο. Ὅταν γιά πρώτη φορά βρέθηκε ἀπ' τά Πυρηναῖα στο Παρίσι, ὡς γερουσιαστής, νοίκιασε μερικά δωμάτια σ᾿ ἕνα ξενοδοχεῖο καί πλήρωσε προκαταβολικῶς ἕνα μῆνα, 150 φράγκα. Ο ξενοδόχος τον ρώτησε ἂν θέλη ἀπόδειξι.
Ὁ Renaud ἀπάντησε:
—Ὄχι, δέν χρειάζεται. Ὁ Θεός μᾶς βλέπει.
—Πιστεύετε στο Θεό;, ρώτησε ὁ ξενοδόχος.
Ἀσφαλῶς καί ἐσεῖς;
—Ὄχι, κύριε, ἐγώ δέν πιστεύω.
—Τότε, εἶπε ὁ γερουσιαστής, δώσετέ μου γρήγορα μία ἀπόδειξι».
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
Τονίζει ὁ ἀείμνηστος Αλ. Τσιριντάνης:
«Στὴν ἐποχή μας παρατηρεῖται μία διάσπασι ἀπειλητική. Ἡ διάσπασι μεταξύ Δυνάμεως και Ἀγάπης.
Ὅσοι διαθέτουν Δύναμι δέν ἔχουν Ἀγάπη. Και ὅσοι ἔχουν Αγάπη δέν διαθέτουν Δύναμι.
Ἔργο τῶν χριστιανῶν εἶναι νά βροῦν τρόπους ὥστε νά συνενώσουν τά διεστῶτα καί νά καταστήσουν τή μὲν Ἀγάπη δυναμική τή δέ Δύναμι ἀγαθοποιό».
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
«Μέσα στόν ἐπίλογο αὐτό κινοῦνται δύο μορφές. Δύο ἄνθρωποι πού τά βάθη τους τά ἀναμοχλεύει μιά βαθειά ἀνησυχία. Εἶναι ὁ Ἰούδας καί ὁ Ἰωσήφ.
Στόν πρῶτο ἡ συνείδησι βοᾶ καί ἐλέγχει.
Στόν ἄλλο προστάζει καί καθοδηγεῖ.
Ὁ Μαθητής κατηφορίζει τρικλίζοντας τόν ὀλέθριο κατήφορο τόν ὁποῖο ἄνοιξε μπροστά του ἡ προδοσία.
Ὁ Βουλευτής, ἀνεβαίνει θριαμβευτικά στο προσκήνιο τῆς Ἱστορίας σάν μία ἀπό τίς ὑπέροχες μορφές τοῦ θείου δράματος.
Καί οἱ δύο κινοῦνται.
Πόσο διαφορετικός εἶναι, ὅμως, ὁ δρόμος τόν ὁποῖο ἀκολουθεῖ ὁ καθένας τους!
Ὁ Ἰούδας εἶχε τρέξει στο συνέδριο γιά νά πετάξη τά ἀργύρια τῆς προδοσίας καί νά φωνάξη "ήμαρτον, παραδούς αἷμα ἀθῶον".
Ὁ Ἰωσήφ ἀνεβαίνει θαρραλέα τά σκαλοπάτια τοῦ Πραιτωρίου γιά νά ζητήση τό πεφιλημένο σῶμα τοῦ Διδασκάλου. "Τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ”.
Καί τῶν δύο τή φαντασία τήν πολιόρκησε ἡ θωριά κάποιου ξύλου. Τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ γιά τόν ἕνα, πού κρατᾶ καρφωμένο τό θεῖο Σῶμα.
Το ξύλο τοῦ ὀλέθρου γιά τόν ἄλλο, πού ἀπό τούς κλώνους του κρέμεται τό σχοινί τῆς αὐτοκτονίας.
Ὁ Ἰωσήφ ρίχνει πάνω στο Σταυρό τήν ἄγκυρα τοῦ πανανθρώπινου σεβασμοῦ καί τῆς ἀτομικῆς σωτηρίας του. Ὁ Ἰούδας κρεμᾶ ἐπάνω στη συκιά τό βρόχο τῆς αἰώνιας κατάρας καί τῆς ψυχικῆς του ἀπωλείας. Καί ὅσο οἱ αἰῶνες θά γράφουν τόν ἐπίλογο τοῦ θείου δράματος, μέ ἀνύστακτο μάτι ἡ ἀνθρωπότητα θα παρακολουθῆ τίς κινήσεις τῶν δύο αὐτῶν ἀνθρώπων.
Καί μέ βαθύ σεβασμό θά βλέπη κάτω ἀπό τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ τήν ὑπέροχη μορφή τοῦ εὐσχήμονος βουλευτοῦ, μέ τή σινδόνη τήν καθαρά καί τά ἀρώματα.
Κάτω δέ ἀπό τή συκιά, μέ ἀνατριχίλα θά ἀντικρύζη αἰωρούμενο τό σῶμα τοῦ Προδότη, μέ τή φούχτα πού κράτησε τά ἀργύρια κρουσταλιασμένη.
Εἶναι δύο γιγάντιοι ὁδοδεῖκτες τῆς ἀθλιότητος καί τοῦ μεγαλείου.
Στημένοι στο τέρμα τοῦ θείου δράματος καί στήν ἀρχή τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς μας, θα προσημαίνουν πάντα τό τέρμα στό ὁποῖο φέρει ὁ κάθε δρόμος»
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ.
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2026.
Το απόγευμα της Τρίτης 13 Οκτωβρίου, στον Ιερό Ναό
Αγίου Δημητρίου Δήμου Αγίου Δημητρίου, έπειτα από την τέλεση του εσπερινού και
της Ιεράς Παρακλήσεως στον Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και στον Άγιο Δημήτριο
τον Μυροβλύτη, με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, ακολούθησε ώρα 7.30μμ, σύμφωνα
με το πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», η Εκδήλωση-Συζήτηση
με τον κ. Νίκο Γκουράρο, Διευθυντή Ανάπτυξης Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο
Γραικός» και με τον ηθοποιό Άρη Σερβετάλη, στον ισόγειο χώρο του Ιερού Ναού, με
θέμα: «Πνευματικό ήθος και η τέχνη του ηθοποιού».
Ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού, π. Ματθαίος Χάλαρης,
άνοιξε την εκδήλωση καλωσορίζοντας τους εκλεκτούς προσκεκλημένους και
συγχαίροντας τον καθένα προσωπικά για το πνευματικό έργο που επιτελεί από τη
δική του θέση στη σύγχρονη κοινωνία. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στη σημαντική
διαφορά που έχουν επιφέρει η κινηματογραφική ταινία «Ο Άνθρωπος του Θεού» και η
τηλεοπτική σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό» στον χώρο του
σύγχρονου θεάματος. Κλείνοντας, ευχαρίστησε το πλήθος των πιστών που κατέκλυσαν
τον ισόγειο χώρο του Ιερού Ναού, αψηφώντας τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες,
προκειμένου να παρακολουθήσουν την εκδήλωση.
Στη συνέχεια, έλαβε τον λόγο ο κ. Νίκος Γκουράρος, ο
οποίος άνοιξε τον διάλογο με τον κ. Άρη Σερβετάλη. Μεταξύ των πολλών ερωτήσεων
που τέθηκαν, ξεχώρισε η ακόλουθη: «Πώς μπορεί ένας ηθοποιός να υποδυθεί έναν
Άγιο, όταν η αγιότητα υπερβαίνει την ανθρώπινη υποκριτική;», με τον κ.
Σερβετάλη να απαντά: «Η μόνη διαδικασία που με αναπαύει είναι να προσπαθώ να
μην παίξω τίποτα απολύτως! Το μόνο που αγωνίζομαι είναι να ακολουθώ ό,τι λέει η
Εκκλησία: προσευχή, νηστεία, άσκηση». Σε άλλο σημείο, ο κ. Γκουράρος ρώτησε:
«Υπήρξε κάποια στιγμή στα γυρίσματα που ένιωσες ότι δεν “έπαιζες” πια, ότι σε
άγγιξε κάτι πέρα από την ερμηνεία;», και ο αγαπητός ηθοποιός αποκρίθηκε: «Πάρα
πολλές απόπειρες ερμηνείας ήταν αποκαλυπτικές, και αυτές με άγγιξαν ιδιαίτερα,
διότι έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και αποκαλύπτεσαι, αρκεί να είσαι
έτοιμος να δεχθείς την αποκάλυψη, που πολλές φορές είναι δυσάρεστη λόγω των
πολλών παθών».
Η συζήτηση συνεχίστηκε με τον κ. Γκουράρο να ρωτά:
«Έπαιξες τον Άνθρωπο του Θεού, που ήταν ένας Άγιος. Εμείς οι απλοί άνθρωποι
καλούμαστε να είμαστε τουλάχιστον “Άνθρωποι της Αλήθειας”. Πόσο εύκολο είναι
αυτό;», και τον συνομιλητή του να επισημαίνει: «Αφού ο Θεός είναι η Αλήθεια,
επομένως αν γίνουμε σκεύος αγιοπνευματικό και καθαριστούμε, τότε θα
ακολουθήσουμε την πορεία των Αγίων». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε και η
ερώτηση: «Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι πνευματικά κουρασμένος ή
απομακρυσμένος από τον Θεό;», στην οποία ο ηθοποιός απάντησε: «Ναι, φυσικά
υπάρχουν αυτές οι δοκιμασίες, και λες “αμάν, τώρα τι κάνουμε;”. Και εκεί κάνεις
τηλέφωνο στον πνευματικό. Εκεί που νομίζεις ότι έχεις πίστη, συνειδητοποιείς
ότι δεν έχεις τίποτα. Και ξεκινάς από την αρχή. Χρειάζεται περισσότερος αγώνας
και περισσότερη άσκηση. Συνεχής μετάνοια, εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία».
Ακολούθως, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην
καλλιτεχνική πορεία του ηθοποιού και στους ρόλους που έχει ενσαρκώσει, με τον
κ. Γκουράρο να ρωτά: «Πώς επιλέγεις τον ρόλο που θα κάνεις; Υπάρχει σε όλα αυτά
ένα κρυφό προσκύνημα με τον Θεό;». Στην απάντησή του, ο κ. Σερβετάλης σημείωσε:
«Μετά από ανάγνωση διαφόρων κειμένων, και ανάλογα με την κατάσταση στην οποία
βρισκόμαστε και τους προβληματισμούς που έχουμε, το συζητάμε με τη σύζυγό μου
και μπαίνουμε σε αυτό. Σε όλα υπάρχει προσκύνημα, ειδικά μετά τη μεταστροφή, ο
παρονομαστής είναι κοινός, ο Χριστός».
Ολοκληρώνοντας τον διάλογο, ο κ. Γκουράρος κάλεσε
τον κ. Σερβετάλη να αναγνώσει, αποδίδοντας ερμηνευτικά τον Άγιο Ιωσήφ τον
Ησυχαστή, μία επιστολή του Οσίου με τίτλο «Προς νέον ερωτήσαντα περί της
ευχής», στην οποία η προσευχή παρομοιάζεται με την τέχνη. Αξίζει να σημειωθεί
ότι η ζωή του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή πρόκειται να μεταφερθεί στην τηλεόραση
μέσα από νέα σειρά.
Την εκδήλωση έκλεισε ο Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού
Συμβουλίου του Ιερού Ναού, Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Ματθαίος
Χάλαρης, ο οποίος εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τον κ. Νίκο Γκουράρο
και τον κ. Άρη Σερβετάλη, καθώς και προς τους εκατοντάδες πιστούς που τίμησαν
με την παρουσία τους την εκδήλωση.
ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΤΕΜΙΟΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ
Θεολόγου – Καθηγητού
Πολλοί
άγιοι της Εκκλησίας μας κατείχαν υψηλά αξιώματα στις κρατικές υπηρεσίες των
χωρών τους. Στα πρωτοβυζαντινά χρόνια μια πλειάδα αγίων ήταν ανώτατοι κρατικοί
και στρατιωτικοί αξιωματούχοι του βυζαντινού κράτους. Ένας από αυτούς είναι και
ο Μεγαλομάρτυρας άγιος Αρτέμιος.
Καταγόταν από την Αντιόχεια και γεννήθηκε περί το 310.
Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και έτυχε μεγάλης μόρφωσης. Παράλληλα οι
πιστοί Χριστιανοί γονείς του φρόντισαν να τον μεγαλώσουν με την πίστη και την
ευσέβεια στο Χριστό, τον αληθινό Θεό. Χάρις στα πλούσια φυσικά και πνευματικά
του προσόντα αναδείχτηκε μια σπουδαία προσωπικότητα, φτάνοντας η φήμη του μέχρι
τα αυτοκρατορικά ανάκτορα. Ο Μ. Κωνσταντίνος (324-337) τον εκτίμησε και
τον αναγόρευσε δούκα και αυγουστάλιο της δεύτερης μεγάλης πόλης του
κράτους, την Αλεξάνδρεια. Δηλαδή ανώτερο στρατιωτικό διοικητή της Αιγύπτου και
πάσης Αφρικής. Ο σεμνός και σώφρων νέος δέχτηκε, μετέβη στην ξακουστή
μεγαλούπολη ασκώντας τα καθήκοντά του με σύνεση και δικαιοσύνη. Μετά το θάνατο
του Κωνσταντίνου (337), ο διάδοχός του Κωνστάντιος (337-361),
αυτοκράτορας του Ανατολικού Κράτους, συνέχισε να ευνοεί και να εμπιστεύεται τον
άξιο διοικητή της Αιγύπτου Αρτέμιο. Υπήρξε προστάτης των Χριστιανών, οι οποίοι διώκονταν
από τους ειδωλολάτρες, αν και είχαν σταματήσει οι διωγμοί. Αυτό δεν άρεσε στους
φανατικούς ειδωλολάτρες και ιδίως στο σκοταδιστικό ιερατείο, οι οποίοι
περίμεναν την ευκαιρία να τον εκδικηθούν.
Τα
πράγματα άλλαξαν μετά το θάνατο του Κωνστάντιου (361) και την άνοδο στο θρόνο
του Ιουλιανού του λεγομένου Παραβάτη (361-363), ο οποίος είχε
αποκηρύξει την πίστη του στο Χριστό και θέλησε να επαναφέρει την, ήδη νεκρά,
ειδωλολατρία, στην οποία είχε μυηθεί. Με διωγμούς εναντίον των Χριστιανών,
εφάμιλλους των ρωμαίων προκατόχων του αυτοκρατόρων, προσπάθησε να σβήσει την
Εκκλησία. Μάταια προσπαθούσαν οι σύμβουλοί του να τον μεταπείσουν, ότι το
εγχείρημα του ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Χιλιάδες Χριστιανοί βασανίστηκαν
απάνθρωπα και έχυσαν το αίμα τους για το Χριστό. Οι ναοί δημεύτηκαν, οι
κληρικοί διώχτηκαν και διαπομπεύτηκαν, οι χριστιανοί δημόσιοι κρατικοί και
στρατιωτικοί υπάλληλοι απολύθηκαν, οι Χριστιανοί δάσκαλοι διώχτηκαν από τα
σχολεία και απαγορεύτηκε στους μαθητές Χριστιανούς να μαθαίνουν γράμματα!
Την
άνοιξη του 363, ο θρησκομανής αυτοκράτορας επισκέφτηκε την Αντιόχεια. Πήγαν να
τον επισκεφτούν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί διοικητές της Ανατολής. Ένας από
αυτούς ήταν ο διοικητής της Αιγύπτου Αρτέμιος. Αλλά, τη στιγμή που χιλιάδες
κρατικών αξιωματούχων και ο απλός λαός προσπαθούσαν να κολακεύσουν τον
ιδιόρρυθμο ηγεμόνα, ο Αρτέμιος, αντί κολακειών του άσκησε δριμύ έλεγχο για την
θρησκευτική του πολιτική και τις διώξεις της Εκκλησίας. Παράλληλα ήρθαν οι
ειδωλολάτρες και τον συκοφάντησαν ότι δήθεν διώκει την αρχαία θρησκεία.
Ο
Ιουλιανός έγινε θηρίο από το θυμό του και άρχισε να βρίζει τον Αρτέμιο χυδαία.
Εκείνος είχε σκυμμένο το κεφάλι και σιωπούσε. Όμως όταν άρχισε να βρίζει την
χριστιανική πίστη ο Αρτέμιος σήκωσε το κεφάλι και με ηρωικό φρόνημα του είπε: «Βασιλιά
μου σε παρακαλώ δείξε σεβασμό στον Κύριό μου, τον αληθινό Θεό. Προσπάθησε να
καταλάβεις το μέγα λάθος σου για τις διώξεις των Χριστιανών, οι οποίοι
αποτελούν την ευγενέστερη μερίδα των υπηκόων σου. Ντροπή σου! Η συμπεριφορά σου
αυτή σε αδικεί και σε εξευτελίζει»!
Πριν
τελειώσει το λόγου του ο ηρωικός Αρτέμιος, ο ανεδαφικός και σκληροτράχηλος
αυτοκράτορας, τον διέκοψε και διέταξε να του αφαιρέσουν επί
τόπου όλα τα παράσημα και να τον καθαιρέσουν από το
υψηλό του αξίωμα. Έδωσε επίσης διαταγή να τον κλείσουν στη φυλακή, μέχρι να
συνετισθεί.
Ο
Αρτέμιος απογυμνωμένος από τα λαμπερά
και πολύτιμα παράσημά του και την βαρύτιμη στολή του οδηγήθηκε στο ποιο
σκοτεινό και υγρό κελί της φυλακής. Εκεί έμεινε πολλές ημέρες χωρίς τροφή και
νερό. Όμως μια πρωτοφανή γαλήνη στην ψυχή του, υπόμεινε την πείνα και τη δίψα,
δοξολογώντας τον Κύριο και ευχαριστώντας Τον για την τιμή που του έκανε να
κακοπαθήσει για τη δική Του δόξα. Είχε πάρει τη μεγάλη απόφαση να μην υποκύψει
στους εκβιασμούς και τα βασανιστήρια, που ένοιωθε ότι τον περίμεναν.
Ύστερα
από μέρες ο Ιουλιανός διέταξε να βγάλουν τον Αρτέμιο από τη φυλακή και να τον
οδηγήσουν μπροστά του, πιστεύοντας ότι είχε συνετισθεί. Του ζήτησε να προσφέρει
θυσία στους «θεούς» του, αν ήθελε να του χαρίσει τη ζωή και να του ξαναδώσει
την ελευθερία του και το αξίωμά του. Όμως εκείνος έμεινε ηρωικά αμετάπειστος
και ατρόμητος στις φοβέρες που επακολούθησαν. Αφού απολογήθηκε με παρρησία για
την πίστη του και στηλίτευσε την πλάνη των ειδώλων, οδηγήθηκε στα φρικτά
βασανιστήρια. Οι απάνθρωποι δήμιοι του βασιλιά τον άρπαξαν, τον γύμνωσαν
δημόσια και τον μαστίγωσαν με βούνευρα μέχρι αίματος. Μετά ξέσχισαν τις σάρκες
του με λεπίδια και έκαιγαν τις βαθιές πληγές με δαυλούς. Ύστερα του τσάκισαν
όλα τα κόκκαλα με σιδερένιους λοστούς, μεταβάλλοντάς τον σε άμορφη μάζα. Τον
έριξαν και πάλι στη φυλακή να πεθάνει αργά και βασανιστικά.
Όμως το
ίδιο βράδυ του φανερώθηκε ο Χριστός και αφού τον συνεχάρη για την γενναία
ομολογία του, τον θεράπευσε εντελώς από τις πληγές του! Εκείνος ξέσπασε σε αίνο
ευχαριστίας προς τον Κύριο. Το πρωί ο δεσμοφύλακας, πήγε να μαζέψει το πτώμα
του, πιστεύοντας ότι θα είχε πεθάνει. Βλέποντάς τον ζωντανό και γερό, τον
οδήγησε στον Ιουλιανό. Εκείνος γεμάτος απορία, πίστεψε πως τον είχαν γιατρέψει
οι «θεοί» του και γι’ αυτό ζήτησε από τον Αρτέμιο να τους προσφέρει θυσία! Φυσικά
ο Μάρτυρας αρνήθηκε και έτσι συνεχίστηκε δεύτερος γύρος βασανιστηρίων. Πήραν
μια μεγάλη μυλόπετρα και τον καταπλάκωσαν, πιστεύοντας ότι θα πέθαινε. Αλλά
εκείνος συνέχιζε, παρά το αφόρητο μαρτύριο, να δοξολογεί τον αληθινό Τριαδικό
Θεό.
Ο
Ιουλιανός, ο οποίος παρίστατο και απολάμβανε το θέαμα, έδωσε διαταγή και
αποκεφάλισαν το Μάρτυρα και πέταξαν το άψυχο σώμα του στα σκουπίδια. Κάποιοι
πιστοί Χριστιανοί το περιμάζεψαν και το έθαψαν με τιμές. Αργότερα μεταφέρθηκε
στα Πριγκιποννήσια, στην Οξιά, όπου ενταφιάστηκε στο Ναό του Τιμίου
Προδρόμου. Η μνήμη του τιμάται στις 20 Οκτωβρίου και θεωρείται ο ιατρός της
κήλης και των ουροποιητικών παθήσεων.
ΑΓΙΟΣ
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ: Ο ΝΕΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ.
ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Ο
μοναχισμός είναι ένας από τους δύο δρόμους που μπορεί να επιλέξει ο Χριστιανός στην ζωή του, ήτοι τον έγγαμο ή τον άγαμο βίο.
Και οι δύο αυτοί δρόμοι είναι για την Εκκλησία μας ισότιμοι και ευλογημένοι,
και οδηγούν εξίσου στη θέωση. Ο μοναχισμός είναι μια δυναμική παρουσία στη ζωή
της Εκκλησίας μας, τον οποίο αγίασαν αμέτρητα πλήθη οσίων, εδώ και δύο χιλιάδες
χρόνια. Ένας από τους πολυάριθμους αγίους μοναχούς είναι και ο άγιος Γεράσιμος,
ο Νέος Ασκητής, ο οποίος αναδείχτηκε ως μια από τις σπουδαιότερες μοναστικές
μορφές των νεωτέρων χρόνων, εφάμιλλος των μεγάλων μοναχών της αρχαίας
Εκκλησίας.
Γεννήθηκε
το 1506 στα Τρίκαλα της Κορινθίας. Καταγόταν από την επιφανή βυζαντινή
οικογένεια των Νοταράδων. Οι γονείς του Δημήτριος και Καλή του έδωσαν άριστη
ανατροφή και ευσέβεια. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Όταν έγινε 20
χρονών πήγε στη Ζάκυνθο, η οποία ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων, παρ’
όλο ότι βρισκόταν υπό ενετική κατοχή. Εκεί απέκτησε σεβαστή μόρφωση, αλλά μη
μπορώντας να αντέξει τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών κατά των
ορθοδόξων, αποφάσισε να εγκαταλείψει το νησί και να μεταβεί σε άλλα
σημαντικότερα πνευματικά κέντρα.
Πρώτος σταθμός του η Κωνσταντινούπολη,
όπου ζήτησε την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη και αναχώρησε για το Άγιον
Όρος. Έγινε μοναχός, πιθανόν στη Μονή Ιβήρων, και έλαβε το όνομα Γεράσιμος.
Ασκήτεψε δε στο κελί του Αγίου Βασιλείου στην Καψάλα. Ύστερα από ορισμένα
χρόνια, το 1538 αποφάσισε να πάει ως προσκυνητής στους Αγίους Τόπους.
Προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο και το άλλα Ιερά Προσκυνήματα. Κατόπιν πήγε στο
Σινά, στην Αντιόχεια, στην Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαΐδας, όπου είχε
καθαγιασθεί από μυριάδες αγίους ασκητές στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Κατόπιν
ξαναγύρισε στον Πανάγιο Τάφο, όπου ο Πατριάρχης Γερμανός τον κράτησε κοντά του
και τον αξίωσε με το διακόνημα του καντηλανάφτη του Αγίου Τάφου. Εκεί χειροτονήθηκε
διάκονος και μετά πρεσβύτερος.
Στα 1548 άφησε τα Ιεροσόλυμα και ταξίδεψε
στην Κρήτη, όπου έμεινε δύο χρόνια και κατόπιν πήγε ξανά στη Ζάκυνθο. Ασκήτεψε
σε σπηλιά στον Άγιο Νικόλαο Γερακαρίου και ίσως λειτουργούσε στο ναό του Αγίου
Λαζάρου. Η παράδοση λέει πως ο άγιος Γεράσιμος βάπτισε τον κατοπινό άγιο
Διονύσιο. Όμως η αφόρητη κατάσταση που δημιουργούσαν οι δυνάστες ενετοί και οι
αιρετικοί παπικοί στο νησί, τον ανάγκασαν να περάσει στην αντίπερα νήσο, την
Κεφαλονιά, όπου τα πράγματα ήταν λιγότερο ασφυκτικά. Εγκαταστάθηκε αρχικά σε
μια σπηλιά κοντά στο Αργοστόλι, όπου ασκήτεψε κοντά έξι χρόνια. Στα 1561 ο
ιερέας Γεώργιος Βάλσαμος από το χωριό Βαλσαμάτα, του παραχώρησε ένα ερημοκκλήσι
στην περιοχή των Ομαλών, στους πρόποδες του Αίνου, αφιερωμένο στην Κοίμηση της
Θεοτόκου, μαζί με τα γύρω κτήματα. Ο άγιος Γεράσιμος αποδέχτηκε τη δωρεά και
ίδρυσε γυναικεία Μονή, με το όνομα «Νέα Ιερουσαλήμ», με την άδεια του
μητροπολίτου Παχωμίου.
Εκεί έζησε ως πραγματικός ασκητής, και
διακονούσε ως λειτουργός και πνευματικός της Μονής. Με τον προσωπικό του αγώνα
και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, έφτασε σε ύψη αγιότητας, ώστε η φήμη του έγινε
γνωστή, όχι μόνο στην Κεφαλονιά, αλλά σε πολλά μέρη της Ελλάδος, όπου έτρεχαν
οι πιστοί να πάρουν την ευλογία του και να τον συμβουλευτούν. Η φήμη του έφτασε
και ως το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου ο Πατριάρχης έθεσε τη Μονή του υπό την
προστασία του και απέκλεισε ως ένα σημείο τις ανεπίτρεπτες επιθέσεις των
αιρετικών παπικών του νησιού κατά της Μονής.
Ο άγιος κοιμήθηκε, όχι τυχαία, στις 15
Αυγούστου του 1579, την ημέρα που η Ορθοδοξία εόρταζε την Κοίμηση της Θεοτόκου,
την Οποία ευλαβούνταν και τιμούσε
σε
όλη του τη ζωή. Την εξόδιο ακολουθία τέλεσε, ενώπιον χιλιάδων πιστών, ο μητροπολίτης
Φιλόθεος Λοβέρδος.
Δύο χρόνια αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου του
1581 έγινε ανακομιδή του λειψάνου του, το οποίο βρέθηκε εντελώς άφθορο, να
ευωδιάζει! Οι παπικοί Ενετοί θορυβήθηκαν από το γεγονός και έδωσαν διαταγή να
ταφεί ξανά, ώστε να συμπληρωθούν 3 χρόνια. Αλλά και με τη νέα εκταφή βρέθηκε
άφθορο και ευωδιάζον! Γι’ αυτό αποφασίστηκε να μην ταφεί ξανά, αλλά να τεθεί σε
λάρνακα μέσα το καθολικό της Μονής. Ο πιστός λαός είχε την βεβαιότητα ότι ο
Γεράσιμος είναι άγιος, προτού καταταγεί επίσημα από την Εκκλησία στο αγιολόγιό
Της. Γι’ αυτό συνέρρεαν πλήθη στη Μονή για να αγιαστούν από το τίμιο λείψανό
του και να ζητήσουν τη βοήθειά του. Η αγιοκατάταξή του έγινε το 1622 και
ορίστηκε να εορτάζεται η κοίμησή του στις 16 Αυγούστου και η ανακομιδή του
λειψάνου του στις 20 Οκτωβρίου.
Το ανεξήγητο θαύμα της αφθαρσίας του
ιερού λειψάνου του αγίου Γερασίμου, όπως και πλήθους άλλων άφθορων λειψάνων
αγίων της Εκκλησίας μας, είναι για μας τους πιστούς το τεκμήριο της αναστάσεως
των νεκρών στα έσχατα και φυσικά της δικής μας ανάστασης. Τα ιερά λείψανα δεν
είναι, όπως στις διάφορες αρχαίες και σύγχρονες θρησκείες του κόσμου,
«μιάσματα», αλλά «λίθων πολυτελών πολυτιμότερα», όπως μας λέει ένα
πρωτοχριστιανικό κείμενο. Εφόσον οι άγιοί μας, όπως και όλοι οι Χριστιανοί,
είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού, και τα ιερά τους λείψανα, συνεχίζουν, και
μετά την κοίμησή τους, να είναι μέλη Χριστού, φορείς των ακτίστων ενεργειών του
Θεού. Γι’ αυτό έχουν τη δύναμη να αγιάζουν και να θαυματουργούν, αντλώντας τη
δύναμή τους από το Χριστό. Αυτά ως μια σύντομη απάντηση στους πολεμίους, των
ιερών λειψάνων, αιρετικούς!
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι τέσσερις Ιεροί Ευαγγελιστές, ο
Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης, κατέχουν ιδιαίτερη τιμή μέσα στην
Εκκλησία μας, διότι αξιώθηκαν να γίνουν οι συγγραφείς των τεσσάρων Ευαγγελίων,
τα οποία αποτελούν τους τέσσερις στύλους, πάνω στους οποίους στηρίζεται η χριστιανική
μας πίστη, μαζί με τα άλλα βιβλία της Καινής Διαθήκης και την Ιερά
Παράδοση. Στο άρθρο μας αυτό θα
ασχοληθούμε με τον ιερό ευαγγελιστή Λουκά.
Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και είχε ελληνική καταγωγή. Ήταν
πολύ μορφωμένος και ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού. Γνώριζε άριστα την
ελληνική γλώσσα, όπως και την εβραϊκή. Αυτό φαίνεται καθαρά από τα ιερά
συγγράμματά του, το τρίτο Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων, όπου κανένας
άλλος συγγραφέας της Καινής Διαθήκης δεν μπορεί να φθάσει την καλλιέπεια του
λόγου του. Παράλληλα ήταν και άριστος ζωγράφος. Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και
την Αθήνα.
Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες από τη ζωή
του πριν τη συνάντησή του με τον απόστολο Παύλο. Εικάζουμε ότι ήταν
ειδωλολάτρης. Γνώρισε προφανώς τον Χριστιανισμό στην Αντιόχεια. Αφ’ ότου
γνώρισε τον απόστολο Παύλο συνδέθηκε μαζί του και έγινε αφοσιωμένος μαθητής του
και ακόλουθός του ως το μαρτυρικό του τέλος. Κήρυξε με θέρμη και ζήλο τη νέα
σώζουσα πίστη στη Θράκη, τη Μακεδονία, την Θεσσαλία, την Αχαΐα, την Ασία, την Κύπρο, το Ιλλυρικό, την Ιουδαία
και την Μ. Ασία, μεταστρέφοντας πλήθος ειδωλολατρών και Ιουδαίων στον
Χριστιανισμό.
Θεώρησε σκόπιμο να γράψει, όσα είχε
ακούσει από τους αγίους Αποστόλους, τον απόστολο Παύλο, τη Θεοτόκο και άλλους
αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες, για το θείο Πρόσωπο και το έργο του Κυρίου,
δεκαπέντε χρόνια μετά την Ανάληψή Του. Να μείνει εσαεί αιώνιο γραπτό μνημείο
και μαρτυρία στην Εκκλησία του Χριστού. Συνέγραψε λοιπόν το γνωστό μας «Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο», το τρίτο κατά
σειράν βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Σε αυτό αρχίζει με τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου, τον Ευαγγελισμό
της Θεοτόκου και με ζωηρότητα και ακριβή χρονολόγηση περιγράφει τη Γέννηση του
Κυρίου, τη δράση, τα θαύματα, το σταυρικό Πάθος και την Ανάστασή Του, με
ακριβείς ιστορικές συγκυρίες και χάρη λογοτεχνική. Τέλος αυτός κατέγραψε τις
περισσότερες παραβολές του Χριστού με άφθαστη παραστατικότητα.
Συνέγραψε επίσης και το πέμπτο κατά
σειράν ιερό βιβλίο της Καινής Διαθήκης, τις «Πράξεις των Αποστόλων», ήτοι: την
πρώτη εκκλησιαστική ιστορία της Εκκλησίας μας, στο οποίο εκθέτει τη δική του
εμπειρία για την ίδρυση και την ανάπτυξη της πρώτης Εκκλησίας. Αρχίζει με το
θαυμαστό γεγονός της Θείας Αναλήψεως, περιγράφει με καταπληκτικές λεπτομέρειες
το μεγάλο και θαυμαστό γεγονός της Πεντηκοστής, το πρώτο κήρυγμα του αποστόλου
Πέτρου, τη βάπτιση τριών χιλιάδων ακροατών του και την ίδρυση της Εκκλησίας.
Στη συνέχεια αναφέρεται στην ζωή της πρώτης Εκκλησίας, στη δράση των αποστόλων,
αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος στη δράση του αποστόλου Παύλου.
Ως αποδέκτης και των δύο ιερών βιβλίων του αναφέρεται κάποιος «κράτιστος
Θεόφιλος», τον οποίο αγνοούμε. Πιθανόν να ήταν κάποιος επιφανής, ο οποίος
ζήτησε από τον Λουκά πληροφορίες για τη νέα πίστη.
Η ευσεβής παράδοση αναφέρει πως ο Λουκάς υπήρξε και εξαίσιος ζωγράφος, ο
οποίος εικονογράφησε το ιερότατο πρόσωπο της Θεοτόκου, με την οποία έζησε
αρκετό καιρό στην Ιερουσαλήμ. Φημισμένες Ιερές Εικόνες Της αποδίδονται στον σ’ εκείνον,
όπως η Ιερή Εικόνα του Μ. Σπηλαίου, της Παναγίας Κύκκου της Κύπρου,
της πόλεως Βιλίνα της Ρωσίας. Στον
άγιο Λουκά αποδίδονται επίσης και άλλες γνωστές Ιερές Εικόνες της Θεοτόκου.
Η ιεραποστολική του δράση συνέπεσε με
την κήρυξη των διωγμών του ρωμαϊκού κράτους εναντίον των Χριστιανών. Τα
σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία, βλέποντας την ρώμη της νέας πίστης,
φοβήθηκαν για τα άνομα και δεισιδαίμονα συμφέροντά τους και γι’ αυτό έπεισαν
τους διεφθαρμένους ρωμαίους να εγείρουν σκληρό διωγμό εναντίον των Χριστιανών,
ως δήθεν επικίνδυνους για την έννομη τάξη. Χιλιάδες Χριστιανοί συλλαμβάνονταν,
με τη βοήθεια των ειδωλολατρών ιερέων, βασανίζονταν φρικτά για να θυσιάσουν στα
είδωλα. Όσοι αρνούνταν θανατώνονταν μέσω απερίγραπτων βασανισμών.
Έτσι λοιπόν και ο άγιος και ευαγγελιστής Λουκάς έγινε στόχος των
φανατικών ειδωλολατρών. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, μετά τον
μαρτυρικό θάνατο του αποστόλου Παύλου το 68 μ. Χ. ήρθε στην Ελλάδα και
εγκαταστάθηκε στα μέρη της Βοιωτίας, όπου με το φλογερό του κήρυγμα μετέστρεφε
πλήθος ειδωλολατρών στην αληθινή χριστιανική πίστη. Επίσης ασκούσε και το ιατρικό
επάγγελμα, θεραπεύοντας δωρεάν τους αρρώστους. Αυτό θορύβησε και εξόργισε τους
ειδωλολάτρες ιερείς της περιοχής, οι οποίοι έβλεπαν να ερημώνουν τα «ιερά» τους
και να χάνουν πλούτη από τις δεισιδαίμονες πρακτικές τους, όπως τη μαγεία, την
μαντική και τις διάφορες αγυρτείες, τις
οποίες πωλούσαν αδρά ως «θεραπείες» στους άτυχους πιστούς του παγανισμού. Παρότρυναν
λοιπόν τον φανατισμένο ειδωλολατρικό όχλο, ο οποίος όρμισε και συνέλαβε τον
ένθερμο άγιο Λουκά. Μη σεβόμενοι τα γεράματά του τον υπέβαλαν σε απάνθρωπα
βασανιστήρια. Εξουθενωμένο, τον κρέμασαν σε μια ελιά, όπου παρέδωσε την αγία
του ψυχή στο Θεό, σε ηλικία ογδόντα χρονών.
Οι Χριστιανοί περιμάζεψαν το τίμιο λείψανό του και το έθαψαν με μεγάλες
τιμές κοντά στη Θήβα. Από τη μαρμάρινη λάρνακά του έρρεε μύρο, το οποίο ευωδίαζε
σε μεγάλη απόσταση. Γινόταν επίσης εκεί πάμπολλα θαύματα, κάνοντας πολλούς
ειδωλολάτρες να γίνονται Χριστιανοί. Ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κώνστας (337-350)
μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη τα Ιερά Λείψανά του, όπως και των άλλων
αποστόλων, τα οποία εναπέθεσε, ως πολύτιμο θησαυρό, στον ναό των Αγίων
Αποστόλων. Βρισκόταν εκεί ως την άλωση από τους σταυροφόρους το 1204, τα οποία
οι αντίχριστοι εισβολείς τα έκλεψαν και τα μετέφεραν στη Δύση. Σήμερα σώζεται η
λάρνακα του αγίου στη Βοιωτία, εντός περικαλλούς ναού, όπου συνεχίζονται να
επιτελούνται θαύματα. Η ιερή του μνήμη εορτάζεται στις 18 Οκτωβρίου.
