ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΕΡΟΝΤΑ;

ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΕΡΟΝΤΑ;

ΜΑΣ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ προσκυνητές, την συνομιλία με πραγματιστή και σοφό Καλόγερο του Αγιου Όρους, μόλις εχθές.

-Γέροντα,να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα απ'τον πόλεμο στην Ανατολή;

-Παιδιά,η Ειρήνη δεν είναι η απουσία του πολέμου ,μα η παρουσία του Ιησού Χριστού.

Δίχως τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και την χάρη Του Αγίου Πνεύματος ,ολα γίνονται μπαρούτι, στάχτη και μπούλμπερη.

Πολύ φοβάμαι πως αυτην την φορα τελειώνει η μακροθυμια Του Θεου για τα εγκλήματα μας...

Πορνειες,Μοιχειες,ομοφυλοφιλίες, βλασφημίες,,Εκτρώσεις ....φόνοι....αδικίες...εχουν φρικάρει ακόμη κι αυτοί  οι Άγγελοι. 

Αν παραταθεί ο χορος-οριεντάλ των πυραύλων και άλλο στην Ανατολή ,βλέπω να ανατέλλει μεγάλη πεινα και λιμος παντου.

Οι Ιρανοί μπορεί να μην υπεραμίλλονται σε όπλα με την Δυση,όμως με τις μεθοδευμένες ενέργειες τους πολυ σύντομα θα φέρουν οικονομική ασφυξία σε όλο τον κόσμο . Ήδη γίνεται αισθητό!

Ενέργεια,τουρισμο....μεταφορές....τα πάντα πλήττονται.

Ας προετοιμαστουμε λοιπον.

-Και πως να ετοιμαστούμε;

Πολυ απλά.Το λεει και η λέξη....

ΕΤΟΙΜΟΣ:ετεός(αληθινός) +οίμος(δρόμος)

Να πορευόμαστε στον αληθινό δρόμο Του Ευαγγελίου και δεν εχουμε να παθουμε τιποτα.

Και θριξ εκ της κεφαλής υμών ου μη απόληται.(Λουκ.κι '- 18)

π.Διονύσιος Ταμπάκης

Ο Άγιος Κοσμάς στο Σιάμ [Οξυα] πριν 250 χρόνια… και μια προφητεία που μοιάζει να ζωντανεύει σήμερα.

Ο Άγιος Κοσμάς στο Σιάμ [Οξυα] πριν 250 χρόνια… και μια προφητεία που μοιάζει να ζωντανεύει σήμερα.

Σιάμ (Οξυά): Ανάμεσα στην Προφητεία και την Ερήμωση

Πριν από περίπου 250 χρόνια, από το σημείο «Ξυλινοσταυρός» στο Σιάμ πέρασε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Η παράδοση λέει πως η υποδοχή των κατοίκων δεν ήταν η αναμενόμενη. Τότε ο Πατροκοσμάς άφησε πίσω του μια φράση που ακόμη αντηχεί στα βουνά μας:

«Θα έρθει καιρός που δεν θα ακούγεται το λάλημα του κόκορα από τη μια άκρη του χωριού στην άλλη…»

Προφητεία ή προειδοποίηση;

Για πολλούς, τα λόγια αυτά θεωρήθηκαν ένα «επιτίμιο» για τη στάση των κατοίκων εκείνης της εποχής.

Όμως το επιτίμιο στην ορθόδοξη παράδοση δεν είναι τιμωρία. Είναι μάθημα.

Είναι μια υπενθύμιση ότι όταν μια κοινότητα χάνει τη συνοχή, τον σεβασμό και την πνευματικότητά της, η φυσική συνέπεια είναι η φθορά και ο διασκορπισμός.

Σήμερα, κοιτάζοντας το χωριό, η φράση αυτή μοιάζει να παίρνει σάρκα και οστά.

Σε πολλές γειτονιές της Οξυάς ο κόκορας πράγματι δεν ακούγεται πια.

Η ερήμωση – αυτός ο αργός «θάνατος» που πλήττει τα ορεινά χωριά – μοιάζει να επιβεβαιώνει τα λόγια του Πατροκοσμά.

Το χωριό θυμίζει ασθενή που κρατιέται στη ζωή από την αγάπη των λίγων που επιμένουν και από τις αναμνήσεις εκείνων που έφυγαν.

Είναι όμως αυτό το τέλος;

Ένας τόπος που άντεξε αιώνες σκλαβιάς και κακουχιών,

που χτίστηκε με πέτρα και ιδρώτα,

είναι δυνατόν να σβήσει τόσο γρήγορα στην εποχή της αφθονίας;

Ίσως ο Πατροκοσμάς να μην ήθελε απλώς να προφητεύσει.

Ίσως να ήθελε να μας αφυπνίσει.

Γιατί η σιωπή του κόκορα δεν είναι μόνο η έλλειψη ανθρώπων.

Είναι και η έλλειψη ενότητας και αγάπης για τον τόπο.

Μια σκέψη για το αύριο

Το Σιάμ – όπως και τόσα άλλα χωριά – δεν είναι μόνο σπίτια και δρόμοι.

Είναι μνήμη. Είναι ρίζα. Είναι ταυτότητα.

Για να ξανακουστεί το λάλημα του κόκορα, μήπως πρέπει πρώτα να ξαναβρεθεί η ενότητα που χάθηκε εκείνη τη μέρα του 1770;

Έχει κλείσει ο κύκλος της προφητείας ή υπάρχει ακόμη ελπίδα ;

Αιώνια αγάπη.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από αδρανή αγάπη. Ευτυχισμένος είναι αυτός στον οποίο ξυπνάει και που ξέρει πώς να την αφήσει να φύγει, όχι να την χαλάσει, αλλά να την κρατήσει ζωντανή. Κουβαλάει μέσα του μια πηγή εσωτερικής ευδαιμονίας και ένα μάτι πνευματικής αποκάλυψης· ευτυχία για να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους· λάμψη, για να λάμπει στους άλλους· αιώνια ροή και αιώνιο τραγούδι!

Ιβάν Α. Ιλίν

Όταν οι μητέρες προσεύχονται, η κόλαση τρέμει.

Όταν οι μητέρες προσεύχονται, η κόλαση τρέμει.

Το πιο επικίνδυνο άτομο στη γη είναι μια μητέρα που προσεύχεται.

Τα παιδιά της γίνονται φλεγόμενες δάδες στα χέρια του Θεού.

—Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης 

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 30

 

478. Ο Κύριος τιμωρεί τους φιλάργυρους

Μια ερώτηση από φτωχούς ενορίτες . Εδώ και δύο χρόνια, ο Κύριος δεν μας έχει δώσει ψωμί. Και ο τάδε Ν., ένας άντρας στο χωριό μας, εκτός του ότι έχει άφθονο ψωμί, πηγαίνει σε πανηγύρια, αγοράζει ψωμί εκεί και το πουλάει σε πολύ υψηλή τιμή, πέρα ​​από τις δυνατότητές μας, ενώ εμείς και τα παιδιά μας πεθαίνουμε από την πείνα. Σας παρακαλούμε, Πάτερ, να πείσετε αυτόν τον άνθρωπο να πουλήσει ψωμί σε χαμηλότερη τιμή, τουλάχιστον για εμάς τους φτωχούς. Και δεν τιμωρεί ο Κύριος έναν τέτοιο τσιγκούνη;

Η απάντηση του ιερέα: Πολύ καλά. Θα δω αυτόν τον άνθρωπο, θα τον παρακαλέσω και θα του ζητήσω να πουλήσει το ψωμί του σε τιμή προσιτή σε όλους. Αλλά δεν ξέρω αν θα με ακούσει, γιατί η φιλαργυρία είναι ένα άκαμπτο πάθος - ένα θανάσιμο αμάρτημα. Ρωτάτε αν ο Κύριος τιμωρεί τους φιλάργυρους; Απαντώ: Ναι. Ανάμεσα στα πολλά παραδείγματα αυτού, παρουσιάζω τα ακόλουθα.

Κατά τη διάρκεια της αρχιποιμαντικής διακονίας του Αγίου Σπυρίδωνα του Τριμυθούντος, ένας πλούσιος άνθρωπος, σε καιρό λιμού, έχοντας φέρει με πλοίο μια μεγάλη ποσότητα σιτηρών από άλλες χώρες, δεν ήθελε να την πουλήσει στην τιμή που βρήκε στην Τριμυθούντα, αλλά γέμισε τις σιταποθήκες του και περίμενε να ανέβει ακόμη περισσότερο η τιμή. Όσο κι αν οι φτωχοί παρακαλούσαν τον ακόρεστο πωλητή σιτηρών, αυτός παρέμενε κουφός σαν οχιά. Οι δυστυχισμένοι κατέφευγαν στον Άγιο Σπυρίδωνα και παραπονιόντουσαν για τη σκληρότητά του και την ατυχία τους. Ο άνθρωπος του Θεού, ενθαρρύνοντας τους απελπισμένους, τους είπε:

– Μην κλαίτε, αλλά πηγαίνετε και παρηγορήστε τις οικογένειές σας με ελπίδα στον Θεό: «Διότι έτσι λέει ο Κύριος: «Το πρωί τα σπίτια σας θα γεμίσουν με σιτηρά· και θα δείτε έναν πλούσιο άνθρωπο να σας ζητάει και να σας δίνει τροφή δωρεάν».

Μια ήσυχη αχτίδα ελπίδας φώτισε τις καρδιές των πεινασμένων, αλλά δεν στέγνωσε τα δάκρυά τους.

Αλλά στο πρώτο λυκόφως της νύχτας, με εντολή Θεού, έπεσε μια δυνατή βροχή, συνοδευόμενη από έναν τόσο δυνατό άνεμο που οι σιταποθήκες του αδίστακτου πλούσιου ανατράπηκαν και τα ορμητικά νερά σκόρπισαν όλα τα σιτηρά. Ο πωλητής ψωμιού και το νοικοκυριό του, που έτρεχαν εδώ κι εκεί, δεν ήξεραν τι να κάνουν και παρακάλεσαν το συγκεντρωμένο πλήθος για βοήθεια. Εν τω μεταξύ, οι φτωχοί, βλέποντας τα σιτηρά σκορπισμένα στο δρόμο, τα μάζεψαν και, κουβαλώντας τα σπίτια τους, επέστρεψαν ξανά στην ίδια δουλειά. Θυμούμενοι την προφητεία του Αγίου Σπυρίδωνα, αυτή τη φορά δεν το θεώρησαν αμαρτία να δώσουν αυτό που είχε δώσει ο ίδιος ο Θεός. Οι σύζυγοι, οι σύζυγοι και τα παιδιά προσπαθούσαν να γεμίσουν τα ρούχα τους και όλα όσα είχαν. Ο ίδιος ο εκβιαστής, νιώθοντας το χέρι του Ουράνιου Πατέρα να τον βαραίνει, ενθάρρυνε τους φτωχούς και τους ζήτησε να πάρουν όσο μπορούσαν και ήθελαν, και ο Άγιος Σπυρίδων, ακούγοντας για τον ζήλο του, ευχαρίστησε τον Θεό τόσο που έδωσε τροφή σε όσους είχαν ανάγκη όσο και που μαλάκωσε την σκληρή καρδιά του φιλάργυρου με μια ξαφνική ατυχία.» 

479. Ποια σχέση έχουν τα πονηρά πνεύματα με εμάς;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Τι σχέση έχουν τα κακά πνεύματα με εμάς;

Η απάντηση του ιερέα: Τα πονηρά πνεύματα, με την άδεια του Θεού, έχουν στενή σχέση με τον κόσμο μας. Η Αγία Γραφή αποκαλεί τον διάβολο άρχοντα αυτού του κόσμου ( Ιωάννης 12:31 ), επειδή μερικές φορές ενεργεί αυθαίρετα, σαν βασιλιάς, στους γιους της ανυπακοής ( Εφεσ. 2:2 ). Ο Απόστολος Παύλος μαρτυρεί ότι η αληθινή τους κατοικία είναι ο αέρας που περιβάλλει τον πλανήτη μας Γη, γι' αυτό και αποκαλεί τον άρχοντά τους άρχοντα της εξουσίας του αέρα ( Εφεσ. 2:2 ). Η σχέση τους με τον κόσμο, σύμφωνα με τη φύση τους, είναι πολύ επιβλαβής και ολέθρια. Ασυμβίβαστα εχθρικά προς τον Θεό και φθονερά του ανθρώπου, ο οποίος είναι προικισμένος από τον Θεό με τέτοιες τελειότητες και προορισμένος για αιώνια ευδαιμονία, τα πονηρά πνεύματα αγωνίζονται με όλη τους τη δύναμη να βλάψουν και να καταστρέψουν το ανθρώπινο γένος. Στην Εκκλησία του Χριστού, σύμφωνα με τα λόγια του Σωτήρα, έσπειρε κάθε είδους καταστροφικές συκοφαντίες ( Ματθαίος 13:39 ), και θα εξεγερθεί ιδιαίτερα εναντίον της στο πρόσωπο του Αντίχριστου , μέχρις ότου ο Κύριος Ιησούς, που τον έχει ήδη χτυπήσει με τον σταυρό Του, συντρίψει εντελώς το θανατηφόρο κεφάλι του.

Πολεμώντας ενάντια σε όλη την ανθρωπότητα, τα πονηρά πνεύματα δεν αφήνουν κανέναν άνθρωπο σε ησυχία. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής, κάθε άνθρωπος που δεν φωτίζεται με το Άγιο Βάπτισμα ή δεν βαπτίζεται υπόκειται στη δύναμη ενός πονηρού πνεύματος ( Εφεσ. 2:1-3 ). Με την άδεια του Θεού, αυτό μερικές φορές καταλαμβάνει το σώμα, όπως βλέπουμε στους δαιμονισμένους, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος του οποίου η ψυχή δεν υπόκειται στις παγίδες του διαβόλου. Ο διάβολος προσπαθεί συνεχώς να μας βλάψει, να μας παρασύρει στο κακό και να μας εμποδίσει σε καλές πράξεις. Αναμφίβολα εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες μας. Άλλοτε διεγείρει κακές προθέσεις μέσα μας, άλλοτε εμποδίζει τις καλές πράξεις, άλλοτε αφαιρεί και κλέβει τα μέσα για τη σωτηρία.

480. Ποιες είναι οι ευθύνες ενός συζύγου;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες ενός συζύγου;

Η απάντηση του ιερέα: Εφόσον ο σύζυγος, με εντολή του Κυρίου, διορίζεται κεφαλή της συζύγου, πρέπει:

1) να διασφαλίσει ότι αυτό το δικαίωμα δεν θα καταπατηθεί. Είναι πρωτίστως υποχρεωμένος να φέρει στην οικογένεια όλες τις γνώσεις και τις ιδιότητες που είναι απαραίτητες για αυτόν ως ηγέτης, πατέρας και κεφαλή της οικογένειας ( Α΄ Κορινθίους 14:45 ).

2) Ένας σύζυγος πρέπει να σέβεται τη σύζυγό του ως το πιο αδύναμο σκεύος· δεν πρέπει ποτέ να επιτρέπει στον εαυτό του να την περιφρονεί ή να την ταπεινώνει επειδή είναι αδύναμη. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να την αναστατώσει και να την οδηγήσει σε απελπισία όσο η περιφρόνηση. Πρέπει να σέβεται τη σύζυγό του ως συγκληρονόμο της αιώνιας ζωής.

3) Ένας σύζυγος θα πρέπει πάντα να βλέπει τη σύζυγό του ως βοηθό, να ζητά τη συμβουλή και τη συγκατάθεσή της σε οικογενειακά ζητήματα, να τα δέχεται με σεβασμό και προσοχή, και σε περίπτωση που δεν βρίσκει τη συμβουλή της ορθή, θα πρέπει να της το εξηγήσει αυτό χωρίς να την προσβάλλει.

4) Δεν πρέπει να εμπιστεύεται όλη τη φροντίδα του σπιτιού και της οικογένειας σε μία μόνο σύζυγο, αλλά πρέπει να νοιάζεται όχι μόνο για την επίγεια και πρόσκαιρη ευημερία της οικογένειάς του, αλλά ιδιαίτερα για την αιώνια, και να κάνει το σπίτι του μια κατ' οίκον εκκλησία, στην οποία το όνομα του Ουράνιου Πατέρα θα δοξάζεται μέσω προσευχών, αίνων και καλών πράξεων.

481. Ποια είναι τα καθήκοντα μιας συζύγου;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες μιας συζύγου;

Η απάντηση του ιερέα.

1) Μια γυναίκα πρέπει να είναι υπάκουη και υποτακτική στον σύζυγό της, ως κεφαλή και άρχοντά της, διορισμένο από τον Θεό ( Εφεσ. 5:22-24 ). Αν και αυτή η υποταγή στον σύζυγό της είναι δύσκολη για τις συζύγους που έχουν μια υπερήφανη επιθυμία να κυριαρχούν παρά να υπακούν, μια χριστιανή σύζυγος θεωρεί το καθήκον της υπακοής στον σύζυγό της ως εντολή από τον Θεό.

2) Η σύζυγος πρέπει να σέβεται τον άντρα της σε όλα ( Α΄ Πέτρου 3:5 ) και να τον σέβεται όχι μόνο για τις ιδιότητες και τον χαρακτήρα του, αλλά επειδή ο Θεός το έχει προστάξει αυτό.

3) Η σύζυγος οφείλει να προσπαθεί να ευχαριστεί τον άντρα της σε όλα τα δυνατά, να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να απαλύνει τις ανησυχίες του, να συμμερίζεται τις λύπες και τις ατυχίες του και να διορθώνει με πραότητα τις αδυναμίες του.

4) Δεν πρέπει μόνο να διατηρεί την άψογη πιστότητα της συζυγικής ένωσης, αλλά και να προσπαθεί με κάθε τρόπο να απορρίπτει ακόμη και την ίδια την εντύπωση απιστίας.

5) Πρέπει να είναι ζηλώτρια και ακούραστη στη φροντίδα του σπιτιού και στην σωστή ανατροφή των παιδιών· πρέπει να καλλιεργεί μέσα της και να διαδίδει στην οικογένεια τη ζωή και την αληθινή ευσέβεια, και με όλες τις δυνάμεις της να φυλάσσεται από τα ελαττώματα που χαρακτηρίζουν το γυναικείο φύλο, όπως η ματαιοδοξία, η φλυαρία, η εριστικότητα κ.λπ.

482. Δεν μπορείς να πλουτίσεις μέσω της αρπαγής.

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε ένα συγκεκριμένο χωριό ζει ένας άντρας που κλέβει άλογα και βόδια και τα πουλάει μακριά, νομίζοντας ότι έτσι θα πλουτίσει. Αλλά ό,τι κι αν αγοράσει με τα χρήματα - βόδια, αγελάδες, άλογα ή πρόβατα - όλα καταλήγουν ερείπια. Δεν είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί κανείς να πλουτίσει μέσω ληστείας;

Η απάντηση του ιερέα: Σωστό. Ο Κύριος ο Θεός πρόσταξε στην όγδοη εντολή: «Ου κλέψεις». Όποιος παραβαίνει αυτή την εντολή αμαρτάνει ενάντια στον Θεό, ενάντια στον πλησίον του και βλάπτει τον εαυτό του, γιατί αυτό που αποκτήθηκε άδικα θα καταστρέψει και αυτό που αποκτήθηκε δίκαια.

Επιτρέψτε μου να σας πω την ιερή ιστορία για το πώς η θήρευση δεν πλουτίζει, αλλά καταστρέφει.

Ένας συγκεκριμένος έμπορος, για το επάγγελμά του, συχνά δανειζόταν χρήματα από τον Άγιο Σπυρίδωνα. Όταν, επιστρέφοντας από μια αγορά, του έφερνε το χρέος του, ο άγιος γέροντας συνήθως τον διέταζε να το επιστρέψει στο κουτί από το οποίο το είχε πάρει. Μη σεβόμενος τον προσωρινό χαρακτήρα των περιουσιακών του στοιχείων, δεν ρωτούσε αν ο δανειολήπτης του επέστρεφε όλα τα χρήματα.

Με την άδεια του αγίου, ο έμπορος έπαιρνε και έδινε επανειλημμένα χρυσό, και ο Κύριος ευλόγησε το εμπόριό του. Αλλά μια μέρα, μπαίνοντας στον πειρασμό, δεν κατάφερε να βάλει τα χρήματα που έφερε στο σεντούκι και, εξαπατώντας τον Άγιο Σπυρίδωνα, τα κράτησε για τον εαυτό του... Τι συνέβη; Ο έμπορος σύντομα φτωχύνθηκε, γιατί ο κρυμμένος χρυσός όχι μόνο δεν του απέφερε κέρδος, αλλά και κατέκαψε την περιουσία του σαν φωτιά. Σε αυτή την άθλια κατάσταση, ο έμπορος πήγε ξανά στον Άγιο Σπυρίδωνα και του ζήτησε δάνειο χρυσού. Ο άγιος, όπως συνήθιζε, τον έστειλε στην κρεβατοκάμαρά του για να τον πάρει ο ίδιος από το σεντούκι, αλλά επειδή ο έμπορος δεν είχε βάλει τίποτα μέσα, δεν υπήρχε τίποτα να πάρει. Επιστρέφοντας με άδεια χέρια, ανακοίνωσε στον Άγιο Σπυρίδωνα ότι δεν υπήρχε χρυσός στο σεντούκι.

«Δεν υπήρχε χέρι κανενός άλλου στο κουτί εκτός από το δικό σου», του απάντησε ήρεμα ο άγιος γέροντας. «Αν είχες βάλει τα χρήματα τότε, θα τα είχες πάρει τώρα. Δεν υπάρχει κανείς να παραπονεθείς - είναι δικό σου λάθος».

Ντροπιασμένος, ο έμπορος έπεσε στα πόδια του Σπυρίδωνα. Ο άγιος γέροντας τον συγχώρεσε αμέσως, αλλά τον έστειλε σπίτι του όχι με χρήματα, γιατί δεν είχε, αλλά μόνο με την επιτακτική οδηγία να μην μολύνει τη συνείδησή του με κολακεία και απάτη στο μέλλον.» 69

483. Ποια είναι τα καθήκοντα των χηρών;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες των χηρών;

Η απάντηση του ιερέα.

1) Οι χήρες θα πρέπει να βλέπουν την απώλεια των συζύγων τους ως θέλημα Θεού, καλώντας τες να υπηρετούν τον Κύριο πιο ελεύθερα. Έτσι, η Μελάνια ευχαρίστησε τον Θεό που, αφαιρώντας τον σύζυγό της, της έδωσε την ευκαιρία να Τον υπηρετεί πιο τέλεια. Επομένως, οι χήρες θα πρέπει να ζουν μια ευσεβή και σεμνή ζωή και να φροντίζουν μόνο για εκείνα τα στολίδια που είναι πιο ευάρεστα στον Θεό και που αξίζουν την αγάπη Του ( Α΄ Πέτρου 3:3-4 ).

2) Μια χήρα, εν μέσω όλων των δυσκολιών, των κακουχιών και των θλίψεων, πρέπει να διατηρεί σταθερή εμπιστοσύνη στον Κύριο Θεό, ο Οποίος έχει υποσχεθεί να φροντίζει πάντα τις χήρες.

3) Η χήρα πρέπει να έχει συνετή αγάπη για τα παιδιά και το νοικοκυριό της και να φροντίζει για τις ανάγκες τους, ιδιαίτερα για την ανατροφή τους με ευσέβεια και φόβο Θεού.

4) Η προσευχή πρέπει να είναι η συνεχής άσκηση μιας αληθινής χήρας.

5) Η χήρα πρέπει να διατηρεί την αγνότητα και την πιστότητα στον σύζυγό της ακόμη και μετά τον θάνατό του. Το να αγαπάς έναν σύζυγο όσο ζει δεν είναι δύσκολο, αλλά η διατήρηση όλης της αρχικής, αληθινής αγάπης γι' αυτόν είναι αρετή και αγώνας για τις χήρες. Ωστόσο, οι χήρες που συνάπτουν δεύτερο ή τρίτο γάμο δεν πρέπει να καταδικάζονται. Ο Απόστολος Παύλος λέει: «Επιθυμώ οι νεότερες χήρες να έχουν προσφυγή, να γεννούν παιδιά, να οικοδομούν σπίτια, και να μην κατηγορούν τον εχθρό για βλασφημία» ( Α' Τιμ. 5:14 ).

484. Είναι τρομακτικό να εκτελείς την εργασία που σου αναθέτει το αφεντικό με γκρίνια.

Ερώτηση Μισθοφόρου . Ο κύριός μου είναι καλός άνθρωπος: με ταΐζει καλά, με ντύνει αξιοπρεπώς, μου δίνει δουλειά ανάλογα με τις ικανότητές μου και με πληρώνει τακτικά. Αλλά ένας από τους μισθοφόρους μου, φίλος μου, με συμβουλεύει το εξής: «Για να ευχαριστήσεις ακόμα περισσότερο τον κύριό σου», λέει, «κάνε το εξής: μην τον ακούς πάντα, και όποια δουλειά σου λέει να κάνεις, να την κάνεις πάντα με γκρίνια και δυσαρέσκεια· μην ξεχνάς ότι οι υπηρέτες είναι δύσκολοι στις μέρες μας!» Έχει δίκιο, και πρέπει να τον ακούσω;

Η απάντηση του ιερέα: Άδικο. Ο σύντροφός σας διδάχθηκε να μιλάει έτσι από τον διάβολο. Και ο διάβολος, από άγιος άγγελος, έγινε διάβολος επειδή, μέσα στην υπερηφάνειά του, γόγγυζε ενάντια στον Θεό και παρήκουσε την εντολή Του. Η Αγία Γραφή προστάζει τους υπηρέτες: «Δούλοι, υπακούστε στους κυρίους σας κατά σάρκα, μετά φόβου και τρόμου, εν απλότητα καρδίας, και στον Χριστό» ( Εφεσ. 6:5 ). Οι υπηρέτες δεν είναι υποχρεωμένοι να υπακούν στους κυρίους και τους εργοδότες τους όταν θέλουν να τους κάνουν όργανο των παθών και των αμαρτιών τους ή όταν απαιτούν από αυτούς κάτι αντίθετο με τις εντολές του Κυρίου ή με τους εκκλησιαστικούς και κρατικούς κανονισμούς. Από κάθε άλλη άποψη, πρέπει να τους υπακούν και να τους ακούν χωρίς παράπονα. Ανεξάρτητα από την τάξη κάποιου, το πιο σημαντικό καθήκον είναι πάντα να υπακούει στους ανωτέρους του. Κανένας κίνδυνος, ούτε καν ο θάνατος, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ανυπακοή μας.

Έτσι, σε αυτή την περίπτωση, μην ακούτε τον σύντροφό σας, αλλά ακούστε την ακόλουθη ιερή ιστορία για το πόσο τρομερό είναι να εκτελείτε μια εργασία που σας έχει ανατεθεί από τον ανώτερό σας με γκρίνια.

«Ο Όσιος Ηράκλειος είχε έναν μαθητή που, περισσότερο από άλλους, ήταν στολισμένος με την αρετή της υπακοής. Μια μέρα, αυτός ο εργάτης έπεσε στα πόδια του γέροντα και τον παρακάλεσε να τον ντύσει με τη μοναστική στολή. Ο Ηράκλειος συμφώνησε, και όταν χτίστηκε ένα ειδικό κελί, ο δάσκαλος είπε στον μαθητή του:

– Παιδί μου, εκπλήρωσε την εντολή μου: όταν πεινάς, φάγε· όταν διψάς, πιες· όταν κοιμάσαι, κοιμήσου.

Ο νεαρός μοναχός εκτέλεσε με ενθουσιασμό τις εντολές του γέροντα για δύο ημέρες, αλλά την τρίτη μέρα βαρέθηκε και άρχισε να παραπονιέται για την αυστηρή απαγόρευση του δασκάλου του. Έψαλλε τις βραδινές του προσευχές, αν και με κάποια αμηχανία, και με τη δύση του ηλίου πήγε για ύπνο. Τι είδε; Μια σκοτεινή και κακιά φιγούρα ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του, τρίζοντας τα δόντια της εναντίον του. Τρομοκρατημένος, ο μοναχός βγήκε τρέχοντας από το κελί του, έτρεξε στον γέροντα και χτύπησε την πόρτα.

- Ελέησόν με, Αββά! Άνοιξε την πόρτα, Αββά!

Αλλά ο γέροντας, διαβλέποντας στο πνεύμα του το παράπονό του, που αναμφίβολα ήταν το πρώτο βήμα προς την παραβίαση της εντολής, δεν άνοιξε το κελί μέχρι την αυγή. Όταν τον άφησε να μπει:

«Πάτερ!» φώναξε ο τρέμοντας μαθητής, «όταν πήγα για ύπνο, είδα ένα τέρας στο κρεβάτι μου. Το φοβάμαι θανάσιμα.»

«Αυτό συνέβη επειδή εσύ, παιδί μου», είπε ο Ηρακλής, «παραπονέθηκες και έτσι σύρθηκες στην παράβαση της εντολής. Αυτό το σκοτεινό, κακό πνεύμα σε τρομοκρατεί, αλλά υπάρχει προστασία από αυτό - ο σταυρός και η προσευχή . Αλίμονό σου αν η καρδιά σου κατακλυστεί από άνομες πράξεις! Τότε εσύ ο ίδιος, μέσα στη συνείδησή σου, θα βρεις το πιο τρομερό τέρας να σε τρίζει. Θα σε καταβροχθίσει, θα σε καταβροχθίσει και θα χαθείς.»

Με αυτόν και παρόμοιους τρόπους, αφού δίδαξε τον νεαρό ερημίτη, ο μοναχός Ηράκλειος μετά από λίγο καιρό τον κουρεύσε και σύντομα έγινε δάσκαλος από μαθητής.» 

«Αν διευθύνουν οι ανίκανοι, τότε φταίνε οι ικανοί».Μέρες που ζούμε !(Ανατολή στο Άγιο Όρος....)

ΠΡΟΣΕΥΧΉ.

Πρέπει να προσεύχεστε συνεχώς.

Δεν απαιτεί να στέκεστε μπροστά σε εικόνες για πολλή ώρα.

Μπορείτε να προσεύχεστε ενώ μαγειρεύετε, ενώ πλένετε ρούχα - πάντα, ό,τι κι αν κάνετε.

Είναι σημαντικό να νιώθετε πάντα την παρουσία του Θεού κοντά σας. Τότε όλα τα οικιακά και καθημερινά σας προβλήματα θα λυθούν με τη βοήθεια του Θεού.

Μερικές φορές, σαν να μας λείπει η κοινή λογική...

Και μετά την προσευχή, μερικές φορές φαίνεται ότι τα πράγματα λύνονται από μόνα τους, αλλά στην πραγματικότητα, είναι ο Κύριος που τα έλυσε.

Πρωτοπρεσβύτερος Βλαντιμίρ Ερεμίν

Οι Χαιρετισμοί σε βάζουν στον Παράδεισο.

Οι Χαιρετισμοί σε βάζουν στον Παράδεισο.

.....Στην έρημο του Αγίου όρους ζούσε ένας γέροντας που οι άλλοι μοναχοί τον φώναζαν «ο παππούς των Χαιρετισμών». Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε είχε διαβάσει βαθιά πνευματικά βιβλία. Είχε όμως μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό του «Χαίρε».

.....​Για πενήντα χρόνια, ο κανόνας του ήταν ένας: κάθε ώρα, και μια Στάση των Χαιρετισμών. Είτε έπλεκε καλάθια, είτε μάζευε λίγα χόρτα ανάμεσα στις πέτρες, το στόμα του έσταζε μέλι πνευματικό. Χαίρε , Χαίρε , Χαίρε, !!!

.....​Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τον κόσμο, ο γέροντας ένιωσε μια γλυκιά αδυναμία. Ξάπλωσε στο σκληρό του κρεβάτι, κρατώντας σφιχτά το φθαρμένο βιβλιαράκι των Χαιρετισμών. Καθώς η ανάσα του γινόταν όλο και πιο αραιή, η ψυχή του βρέθηκε μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου.

​Εκεί, σύμφωνα με τη διήγηση που ψιθυρίζουν οι ασκητές στις αγρυπνίες, συνέβη το εξής:

....​-  Άγγελος Κυρίου στάθηκε δίπλα του και του ζήτησε τις «αποσκευές» του. Ο γέροντας τρόμαξε. «Δεν έχω τίποτα, άγιε Άγγελε. Ούτε ελεημοσύνες έκανα, ούτε μεγάλους ναούς έχτισα. Μονάχα μια φτωχή σπηλιά είχα».

......Τότε, ο Άγγελος του έδωσε ένα ματσάκι από ολόλευκα, φωτεινά τριαντάφυλλα που κρατούσε στα χέρια του. «Αυτά είναι τα "Χαίρε" που έλεγες κάθε μέρα. Αυτό είναι το διαβατήριό σου». Δώστα στην Παναγία

....​Καθώς οι Πύλες άνοιγαν, δεν είδε έναν κριτή αυστηρό, αλλά μια Μητέρα που τον περίμενε. Η Παναγία ήταν εκεί, ακριβώς όπως την είχε φανταστεί τόσες φορές στις προσευχές του.

....​«Έλα, παιδί Μου», του είπε. «Τόσες φορές Μου άνοιξες την πόρτα της καρδιάς σου με τους Χαιρετισμούς, τώρα η δική Μου πόρτα είναι ορθάνοιχτη για σένα».

....​Όταν οι γύρω μοναχοί πήγαν να τον κηδέψουν, βρήκαν κάτι που τους άφησε άφωνους. Ο γέροντας είχε φύγει, αλλά το χέρι του ήταν παγωμένο πάνω στη λέξη «Χαίρε» της τελευταίας στάσης.

....​Λένε πως για τρεις μέρες, η σπηλιά του μύριζε σαν να είχαν ανθίσει μέσα της όλα τα λουλούδια του Άθωνα μαζί. Οι Χαιρετισμοί είναι η «γέφυρα» που ενώνει τη γη με τον ουρανό.

Οι 42 Άγιοι Μάρτυρες της Αμορέας και η Εύρεση του Τιμίου Σταυρού – Μια Ιστορία Πίστης και Θάρρους.

Οι 42 Άγιοι Μάρτυρες της Αμορέας και η Εύρεση του Τιμίου Σταυρού – Μια Ιστορία Πίστης και Θάρρους.

Στην ιστορία της Εκκλησίας, υπάρχουν στιγμές που η πίστη των ανθρώπων έλαμπε πιο φωτεινά από κάθε φόβο. Δύο τέτοιες άγιες αναμνήσεις είναι η μνήμη των 42 Μαρτύρων της Αμορέας και η Εύρεση του Τιμίου Σταυρού, γεγονότα που μιλούν για θάρρος, πίστη και δύναμη Θεού.

Η Ιστορία των 42 Μαρτύρων της Αμορέας

Τον 9ο αιώνα, η πόλη της Αμορέας, στη Μικρά Ασία, ήταν μια από τις σημαντικότερες χριστιανικές πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εκεί ζούσαν πιστοί άνθρωποι και στρατιώτες που υπερασπίζονταν την πατρίδα και την πίστη τους.

Σε μια περίοδο πολέμου, η πόλη κατακτήθηκε και 42 Χριστιανοί ηγεμόνες και στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν. Ανάμεσά τους υπήρχαν μορφωμένοι άνδρες, ηγέτες και γενναίοι στρατιώτες.

Για χρόνια κρατήθηκαν στη φυλακή και τους ζητήθηκε να απαρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό. Τους υποσχέθηκαν πλούτο, ελευθερία και μακροζωία αν συμφωνούσαν να απαρνηθούν την πίστη τους.

Αλλά εκείνοι απάντησαν αποφασιστικά:

«Καλύτερα να πεθάνουμε για τον Χριστό παρά να χάσουμε τις ψυχές μας».

Για αυτή την ακλόνητη πίστη, καταδικάστηκαν σε θάνατο και έλαβαν το στέφανο του μαρτυρίου. Η Εκκλησία τους τιμά σήμερα ως παραδείγματα σταθερότητας και θάρρους, ανθρώπους που επέλεξαν την πίστη πάνω από την επίγεια ζωή.

Η ιστορία της εύρεσης του Τιμίου Σταυρού

Πριν από πολλούς αιώνες, μια άλλη στιγμή έφερε μεγάλη χαρά στον χριστιανικό κόσμο.

Η Αγία Αυτοκράτειρα Ελένη, μητέρα του Αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου, πήγε στα Ιεροσόλυμα για να αναζητήσει τους ιερούς τόπους όπου υπέφερε ο Σωτήρας.

Μετά από πολλή αναζήτηση και ανασκαφές στον Γολγοθά, ανακαλύφθηκαν τρεις σταυροί. Για να μάθει σε ποιον Σταυρό σταυρώθηκε ο Χριστός, ο Πατριάρχης Μακάριος άγγιξε μια άρρωστη γυναίκα με κάθε σταυρό.

Όταν η γυναίκα άγγιξε έναν από αυτούς, θεραπεύτηκε επί τόπου.

Τότε όλοι κατάλαβαν ότι ήταν ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου.

Ο Πατριάρχης σήκωσε τον Σταυρό μπροστά στο πλήθος και ο λαός έπεσε στα γόνατα, λέγοντας με δάκρυα:

«Κύριε, ελέησον!»

Το δίδαγμα αυτών των εορτών

Τόσο οι μάρτυρες της Αμορέας όσο και η ανακάλυψη του Τιμίου Σταυρού μας δείχνουν την ίδια αλήθεια:

η αληθινή πίστη απαιτεί θάρρος, υπομονή και ελπίδα.

Ο σταυρός, που κάποτε ήταν σημάδι παθών, έγινε για τους Χριστιανούς σημάδι νίκης και σωτηρίας, και οι μάρτυρες είναι απόδειξη ότι η αγάπη για τον Θεό μπορεί να είναι ισχυρότερη από κάθε δοκιμασία.

Γι' αυτό, οι πιστοί λένε με ευλάβεια:

«Τον Σταυρό Σου, Χριστέ, προσκυνούμε και υμνούμε την Αγία Σου Ανάσταση».

5 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης.

5 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του Αγίου  Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα ευσεβών αγροτών, ασθενικός στην σωματική του διάπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, τη μεγάλη του αγάπη προς τον Θεό και την Εκκλησία και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογένειάς του, στη θεολογική σχολή Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909) και το Χάλλε της Γερμανίας (1911). Γνώριζε επτά γλώσσες, μεταξύ των οποίων και την ελληνική.

Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, το 1909. 

Το 1919 εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης και μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.

Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του. Η αρετή, η οποία κατ' εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννιέται πνευματικά και ανθεί ο μοναχισμός.

Το 1941 οι Γερμανοί τον συλλαμβάνουν, τον περιορίζουν και το 1944 τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου, όπου υπέστη πάνδεινα βασανιστήρια. Βάσταζε αγόγγυστα τα στίγματα του μαρτυρίου στο σώμα του, που είχε μετατραπεί ολόκληρο σε μια πληγή, χωρίς δέρμα στην πλάτη και στα πέλματα.

Μετά την απελευθέρωσή του, το Μάιο του 1945, δεν θέλησε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα του αφού και το καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο. Πήγε λοιπόν στην Αμερική και, παρά την κλονισμένη υγεία του, συνέχισε το φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο του Χριστού. Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Ιλλινόις και από το 1951 εγκαταστάθηκε στη Ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους μοναχούς και διηύθυνε το θεολογικό σεμινάριο της μονής. Οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν τον αποθάρρυναν ποτέ. Αισθανόταν έντονα την παρουσία της Θείας Πρόνοιας στο βίο του και αυτό του έδινε δύναμη, ανδρεία και χαρά.

Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε ως ποταμός του παραδείσου. Πενθούσε αβίαστα και έχυνε δάκρυα μετάνοιας, παρακλήσεως, μεσιτείας και δοξολογίας. Προσευχόμενος το πρωί της Κυριακής του έτους 1956 στο ταπεινό κελί του και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, εκοιμήθη εν ειρήνη.

Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991.

https://www.ormyliamonastery.com/el/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8A%CF%8C%CE%BD/proseyches-stin-limni/

67 χρόνια από την ίδρυση της Μονής του Έσσεξ.

67 χρόνια από την ίδρυση της Μονής του Έσσεξ

Στη Γαλλία, κοντά στο Παρίσι, αρκετοί υποψήφιοι για μοναστική ζωή είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον πατέρα Σωφρόνιο. Προσπάθησαν να βρουν ένα μέρος για κοινή προσευχή στη Γαλλία, αλλά δεν τα κατάφεραν. Σε αυτό το πλαίσιο, μια Άγγλη φίλη του πατέρα Σωφρόνιου, η δεσποινίς Ρόζμαρι Έντμοντς, του μίλησε για ένα παλιό ενοριακό σπίτι στην Αγγλία, που βρισκόταν σε ένα απομονωμένο μέρος και το οποίο ήταν προς πώληση και δεν ήταν πολύ ακριβό λόγω της πολύ κακής του κατάστασης. Αφού επισκέφθηκε το μέρος το 1958, ο πατέρας Σωφρόνιος πρότεινε στους υποψήφιους για μοναστική ζωή να μετακομίσουν όλοι μαζί στην Αγγλία.

Στις 5 Μαρτίου 1959, ο πατέρας Σωφρόνιος, οι μελλοντικοί μοναχοί Προκοπία μοναχή και Συμεών,  (η οποία αργότερα θα επέστρεφε στη Γαλλία) και ένας λαϊκός ξεκίνησαν ένα ταξίδι με φέρι (αυτοκίνητο) στο Φόλκστοουν. Στη συνέχεια, με τις 70 βαλίτσες τους, ξεκίνησαν για το Παλιό Πρεσβυτέριο, στο Τόλεσαντ Ιππότες, στο Έσσεξ. Έφεραν μαζί τους τις εικόνες από το Παρεκκλήσι της Αγίας Γενεβιέβ-ντε-Μπουά. Κατά την άφιξή τους στην Αγγλία, ανακάλυψαν ότι μία από τις εικόνες είχε πέσει από το αυτοκίνητο στο δρόμο. Αργότερα βρέθηκε από την τοπική αστυνομία, η οποία την έφερε σε αυτούς. Ο πατέρας Ειρηναίος, ο οποίος ήταν μαζί τους στη Γαλλία, τους συνάντησε στην Αγγλία λίγο αργότερα. Ο πατέρας Σωφρόνιος αποκάλεσε τους 3 νεαρούς μοναχούς «τους τρεις σωματοφύλακες μου».

Πηγές: Περιοδικό Buisson Ardent. Cahiers Saint-Silouane L'Athonite, Βιβλία του π. Ζαχαρία

Μια προτροπή για τη Δεύτερη Εβδομάδα της Σαρακοστής 2026.

 

Μια προτροπή για τη Δεύτερη Εβδομάδα της Σαρακοστής 2026.

«Αυτό που πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία είναι οι μέριμνες της καθημερινής ζωής να μας εμποδίζουν να κατοικούμε εν πνεύματι με τον Χριστό». Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

(Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, Επιστολές προς την οικογένεια του Αρχιερέα Μπόρις Σταρκ)

 «Αλλά το όραμα της Αιώνιας Δικαιοσύνης, δηλαδή του Ήλιου της Δικαιοσύνης - του Χριστού, ενσταλάζει μέσα μας ακλόνητη εμπιστοσύνη στην αναπόφευκτη νίκη μας, χάρη στη νίκη του Χριστού. Σε αυτόν τον κόσμο μπορούμε, και μάλιστα πρέπει, να φέρουμε βάρη, αλλά στον επόμενο, η νίκη είναι αναπόφευκτη.» (Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, Επιστολές προς την οικογένεια του Αρχιερέα Μπόρις Σταρκ)

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 29

 

473. Ποια είναι τα καθήκοντα των φίλων;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Ποια είναι τα καθήκοντα των φίλων;

Η απάντηση του ιερέα : Η αληθινή φιλία αναμφίβολα συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στην ανθρώπινη τελειότητα: σε αυτήν, τόσο το πνεύμα όσο και η αρετή του ανθρώπου αποκτούν διπλό όφελος. Διότι ο αδελφός βοηθά τον αδελφό, σαν μια ισχυρή και ψηλή πόλη· και ενισχύεται σαν μια θεμελιωμένη βασιλεία ( Παροιμίες 18:19 ). Αλλά αλίμονο σε αυτόν μόνο όταν πέσει, και δεν υπάρχει δεύτερος για να τον σηκώσει ( Εκκλησιαστής 4:10 ). Οι φίλοι αποκαλύπτουν πιο εύκολα τις αμοιβαίες τους αδυναμίες και ατέλειες, επισημαίνοντάς τες ο ένας στον άλλον, και είναι πιο ζηλωτές στην εκτέλεση των καλών τους επιδιώξεων και προθέσεων· και όταν η μοίρα του ενός θεωρείται από τον άλλον ως δική του, τότε οι χαρές φαίνονται πιο ευχάριστες, και οι δυσκολίες και οι λύπες πολύ πιο εύκολες. Αλλά όσο πιο εξυψωμένη είναι η φιλία, τόσο πιο αυστηρά πρέπει να τιμώνται και να διατηρούνται τα δικαιώματα και τα καθήκοντα της φιλίας.

474. Τι αξιοπρέπεια έχει η συζυγική κατάσταση;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι αξιοπρέπεια έχει η συζυγική κατάσταση;

Η απάντηση του ιερέα . Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συζυγική κατάσταση είναι μεγάλης αξιοπρέπειας, διότι θεσπίστηκε από τον ίδιο τον Θεό για την αναπαραγωγή του ανθρώπινου γένους ( Γέν. 1:28-31 ), και από τον Ιησού Χριστό τοποθετήθηκε ανάμεσα στα Μυστήρια και απεικονίζει την ένωσή Του με την Εκκλησία. Ο γάμος, ανυψωμένος σε τόσο υψηλή αξιοπρέπεια, αν διατηρηθεί ιερά, μπορεί να χρησιμεύσει ως μέσο διάδοσης της αρετής μέσω της εκπαίδευσης των παιδιών στο πνεύμα της χριστιανικής ευσέβειας και μέσω της ρύθμισης των φυσικών κλίσεων του ενός φύλου προς το άλλο ( Α΄ Κορ. 4:2-9 ). παρέχει πολλές αθώες απολαύσεις από την αμοιβαία αγάπη του συζύγου, ελαφρύνει τους κόπους και τις λύπες ( Γέν. 2:18 ). σε αυτόν το ισχυρότερο φύλο μπορεί να προσφέρει προστασία στο ασθενέστερο, και το ασθενέστερο μπορεί να απαλύνει την αγένεια του άλλου φύλου. τέλος, ο γάμος είναι το θεμέλιο της ευημερίας των κρατών, προετοιμάζοντας χρήσιμους γιους. Ο Απόστολος Παύλος αποκαλεί εκείνους που υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια του γάμου «εκείνους των οποίων η συνείδηση ​​είναι καμένη με πυρωμένο σίδερο», «πνεύματα πλάνης» και «των οποίων η διδασκαλία είναι δαιμονική» ( Α΄ Τιμ. 4:1-3 ).

475. Ποια είναι τα καθήκοντα όσων επιθυμούν να συνάψουν οικογενειακή κατάσταση;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες όσων επιθυμούν να παντρευτούν;

Η απάντηση του ιερέα : Όσοι επιθυμούν να συνάψουν γάμο, εκτός από την εκπλήρωση των καθηκόντων που είναι κοινά για όσους επιλέγουν μια πολιτεία, πρέπει να τηρούν τα ακόλουθα:

α) να σκέφτονται εκ των προτέρων όλες τις δυσκολίες της έγγαμης κατάστασης και να αποκτούν αποφασιστικότητα, να εκπληρώνουν πιστά και με ακρίβεια όλα τα γαμήλια καθήκοντα με αφοσίωση στον Κύριο και με συνεχή υπομονή να υπομένουν όλες τις θλίψεις και τα βάρη της έγγαμης κατάστασης, να περνούν τη ζωή τους με ευσέβεια και ειρήνη, με ενότητα καρδιών, γιατί αυτή είναι η αληθινή οικογενειακή ευτυχία·

β) να φυλάς αυστηρά την καρδιά σου από κάθε προσκόλληση σε ξένους, φυλάσσοντάς την για την αγάπη που δίνει ο Κύριος στον γάμο. «Μη ακολουθείς τις επιθυμίες της ψυχής σου », λέει ο σοφός άνθρωπος, « και απαγορεύεις στον εαυτό σου τις επιθυμίες σου» ( Συρ. 18:40 ).

γ) Όταν επιλέγει κανείς σύζυγο, δεν πρέπει να καθοδηγείται από πάθος ή από υπολογισμούς πλούτου και ευγένειας, ούτε πρέπει να βασίζει την επιλογή του στην ηθική και τη συμπεριφορά του ατόμου που σκέφτεται να παντρευτεί, διότι ο φόβος του Θεού και η αληθινή ευσέβεια είναι οι μόνες εγγυήσεις της οικογενειακής ευτυχίας. Ο Άγιος Χρυσόστομος (στο Δαιμόνιο 73 του Ευαγγελίου του Ματθαίου) καταδικάζει έντονα τους γάμους από σκοπιμότητα. «Ποιος, σκοπεύοντας να παντρευτεί, προσπαθεί να μάθει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά της κοπέλας; Κανείς. Αντίθετα, όλοι ρωτούν αμέσως για χρήματα, για περιουσία, για την ποσότητα κάθε είδους οικιακών αγαθών, σαν να ήθελε να αγοράσει κάτι ή να συνάψει ένα συνηθισμένο συμβόλαιο» και ούτω καθεξής.

476. Ο Θεός δεν μας προστάζει να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο άσκοπα.

Ενορίτες. Σας φέραμε, πάτερ, έναν συγγενή μας που αρνείται να ακούσει τη συμβουλή μας. Το θέμα είναι το εξής: σε ένα τάδε δάσος κοντά μας, έχουν αναπαραχθεί αρκετοί λύκοι, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στους ντόπιους. Αυτός ο συγγενής, ελπίζοντας να δείξει το θάρρος και την αφοβία του, σκοπεύει να οδηγήσει το ζευγάρι των αλόγων του σε εκείνο το μέρος για τη νύχτα. Τον συμβουλεύουμε να μην το κάνει, γιατί τα ζώα θα φάνε είτε τα άλογα, είτε αυτόν, είτε όλα μαζί. Αλλά αγνοεί τη συμβουλή μας και λέει: «Δεν φοβάμαι τα ζώα, γιατί ελπίζω ότι ο Θεός δεν θα επιτρέψει σε εμένα ή στα άλογά μου, από τα οποία έχω μόνο ένα, να κατασπαράσσονται από ζώα». Σας παρακαλούμε, πάτερ, να τον πείσετε.

Ιερεύς. Αγαπητέ αδελφέ (γενναίο άνδρα) εν Χριστώ! Μη αφήσης να ταράζονται τα πόδια σου· τότε θα κοιμηθεί αυτός που δεν σε κρατάει ( Ψαλμ. 120:3 ).

Ιδού, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πώς ο Θεός δεν μας προστάζει να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο άσκοπα. Ακούστε!

«Ο Όσιος Δανιήλ, που ζούσε μέσα στον περίβολο του Αγίου Συμεών του Στυλίτη, σκόπευε να πάει στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και από εκεί να ζήσει στην έρημο σιωπηλά. Ο Σίμων, αγαπώντας τον, τον συμβούλεψε να μείνει μαζί του, αλλά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την επιθυμία του Δανιήλ, και ο πεζός, με πνευματική ζέση, ξεκίνησε το ταξίδι του.

Στο δρόμο, άκουσε ότι μαινόταν πόλεμος στην Παλαιστίνη, επειδή οι Σαμαρείτες είχαν επαναστατήσει και, εξοντώνοντας τους Χριστιανούς, δεν άφησαν ούτε ηλικία ούτε πλούτο. Ωστόσο, η ανυπομονησία του Δανιήλ ήταν τόσο μεγάλη που, προβλέποντας όλους τους κινδύνους, ακόμη και τον ίδιο τον θάνατο, συνέχισε το δρόμο του. Μετά από λίγο καιρό, όμως, συνάντησε έναν ηλικιωμένο μοναχό ο οποίος, αφού τον φίλησε, τον ρώτησε στα συριακά:

- Πού πας, αγαπητέ αδερφέ;

«Αν ο Θεός ευλογήσει το ταξίδι μου», απάντησε ο Δανιήλ, «τότε θέλω να βρίσκομαι στην Ιερουσαλήμ».

«Σωστά λες, αν ο Θεός σε ευλογεί », απάντησε ο πρεσβύτερος, «αλλά τώρα ο δρόμος σου δεν είναι ευλογημένος από τον Θεό. Δεν έχεις ακούσει ότι υπάρχει εξέγερση και αιματοχυσία στην Παλαιστίνη;»

«Έχω ακούσει γι' αυτό», είπε ο Δανιήλ, «αλλά εμπιστεύομαι στον Θεό ότι αυτός ο Βοηθός και Προστάτης δεν θα επιτρέψει να με βρει κανένα κακό· και αν συμβεί αυτό, δεν φοβάμαι· επειδή, είτε ζούμε είτε πεθαίνουμε , του Κυρίου είμαστε» ( Ρωμ. 14:8 ).

Σε αυτό ο γέροντας του είπε με επιπλήξη:

– Μη ας ταράζονται τα πόδια σου· τότε αυτός που σε φυλάει δεν θα νυστάξει ( Ψαλμός 120:8 ).

Ωστόσο, ο Δανιήλ επέμεινε στην πείσμα του και απάντησε με αποφασιστικότητα ότι ήταν έτοιμος να πεθάνει για τον Χριστό σε αυτό το μονοπάτι. Ο γέροντας αγανακτισμένος γύρισε το πρόσωπό του αλλού και μίλησε ακόμη πιο αυστηρά:

Ο Θεός δεν μας πρόσταξε να πεθάνουμε πρόωρα, ούτε μας πρόσταξε να αναζητούμε ευκαιρίες για να θανατωθούμε. Λέει: «Όταν σας καταδιώξουν σε αυτή την πόλη, φύγετε σε άλλη» ( Ματθαίος 10:23 ).

Μετά από αυτό, ο Δανιήλ το σκέφτηκε και, αρχίζοντας να υποκλίνεται στη συμβουλή του γέροντα, είπε:

- Αν σε ευχαριστήσει, θα επιστρέψω.

Τότε ο γέρος, αλλάζοντας τη φωνή του, είπε με αγάπη:

«Γιε μου! Δεν σε συμβουλεύω να εγκαταλείψεις για πάντα την πρόθεσή σου· γιατί αυτό θα ήταν τρέλα. Σε συμβουλεύω να μην πας σε αυτή την κακή εποχή. Γύρισε, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη, η οποία είναι μια δεύτερη Ιερουσαλήμ σε αγιότητα. Εκεί μπορείς να χορτάσεις τα μάτια και την καρδιά σου με το θέαμα των θεϊκών σπανιοτήτων. Αν θέλεις να σιωπήσεις, τότε ο Θεός θα σου δείξει ένα μέρος που θα ωφελήσει την ψυχή σου: είτε στην άνω Θράκη είτε στις ίδιες τις εκβολές του Πόντου. Ωστόσο, δεν πρέπει να νομίζεις ότι θα βρεις τον Θεό στην Ιερουσαλήμ και όχι στην Κωνσταντινούπολη. Ω, αγαπημένοι! Ο Θεός δεν περιορίζεται σε έναν τόπο...»

Ενώ αυτή η συζήτηση συνεχιζόταν, ο ήλιος έδυσε και στράφηκαν προς ένα κοντινό μοναστήρι. Αλλά ο γέροντας εξαφανίστηκε ξαφνικά... Ο Δανιήλ, συλλογιζόμενος αυτό το όραμα, πείστηκε ότι ήταν είτε άγγελος του Θεού είτε ο ίδιος ο Συμεών, και την επόμενη μέρα πήγε στην Κωνσταντινούπολη.» 

Δεν σε συμβουλεύω, αγαπητέ αδελφέ εν Χριστώ, να πας να συναντήσεις τον θάνατό σου, να πας στους λύκους... Ή θα σε φάνε, ή τα άλογά σου, ή και τα δύο, εσάς και τα άλογά σας. Τότε θα χαθείτε, και η γυναίκα σου και η οικογένειά σου θα μείνουν ορφανά, και θα λογοδοτήσεις γι' αυτό ενώπιον του Θεού στην Τελική Κρίση!

477. Ποιες είναι οι γενικές ευθύνες των συζύγων;

Ερώτηση ενός ενορίτη: Ποιες είναι οι κοινές ευθύνες των συζύγων;

Η απάντηση του ιερέα: Μόλις τα άτομα που έχουν ορκιστεί πίστη το ένα στο άλλο συνάψουν γάμο, το καθένα πρέπει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του προς το άλλο. Αυτές οι υποχρεώσεις είναι εν μέρει κοινές και για τους δύο συζύγους και εν μέρει συγκεκριμένες: άλλες προς τον σύζυγο και άλλες προς τη σύζυγο. Και οι δύο σύζυγοι:

α) πρέπει να έχουν αμοιβαίο σεβασμό και αγάπη ( Εφεσ. 5:28 ), επειδή οι σύζυγοι αποτελούν μία σάρκα ( Γέν. 2:27 ), και επειδή ο ένας είναι απαραίτητος βοηθός και συμμέτοχος στην ευτυχία του άλλου.

β) Οι Χριστιανοί σύζυγοι, όσο κι αν σέβονται και αγαπούν ο ένας τον άλλον, δεν μπορούν παρά να αντιμετωπίζουν αμοιβαία δυσαρέσκεια και προβλήματα. Επομένως, πρέπει να δείχνουν αμοιβαία ανοχή στις αδυναμίες ο ένας του άλλου και να υπομένουν τις δυσκολίες ο ένας του άλλου με ακλόνητη υπομονή, και να προσεύχονται πάντα ο Θεός να αποκαλύψει στις καρδιές τους την αγάπη που μόνη της καλύπτει και ενώνει τα πάντα.

γ) Η στενότερη ένωση των συζύγων απαιτεί τέτοια αμοιβαία εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια ώστε να αποκαλύπτουν ο ένας στον άλλον όλα όσα εξυπηρετούν το κοινό και ιδιωτικό τους καλό ή κακό, να μοιράζονται τις χαρές και τις λύπες τους και να μην κάνουν άσκοπα κανέναν συμμέτοχο στα οικιακά τους μυστικά.

δ) Ο σύζυγος και η σύζυγος πρέπει να φροντίζουν επιμελώς για την ευημερία της οικογένειας και την ανατροφή των παιδιών τους. Οι σύζυγοι είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται ο ένας για τον άλλον, ως μέλη ενός σώματος, και για τα παιδιά τους. Η επιμέλεια και η σκληρή εργασία φέρνουν ικανοποίηση και αφθονία στις οικογένειες, αλλά η αμέλεια οδηγεί στη φτώχεια ( Παροιμίες 14:23 ).

δ) Οι σύζυγοι πρέπει να τηρούν την αμοιβαία υπόσχεση συζυγικής πίστης, που δόθηκε ενώπιον του Θεού και της Εκκλησίας ( Ματθ. 19:4-5 , Α΄ Κορινθ. 7:4-9 ).

ε) Θα πρέπει να ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον να αγαπούν τον Θεό, να προσεύχονται στον Θεό να ευλογήσει την έγγαμη ένωσή τους, να επιδιώκουν τον αγιασμό, την ενδυνάμωση και την παρηγοριά στα Μυστήρια της Μετανοίας και της Θείας Κοινωνίας, να Τον επικαλούνται για βοήθεια σε όλα, να εμπιστεύονται σε Αυτόν στις θλίψεις και τις ατυχίες, να συμμορφώνουν τη ζωή τους με τον άγιο νόμο Του και να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον στην πνευματική ζωή, στην φιλανθρωπία και σε άλλες καλές πράξεις. Γιατί όταν οι σύζυγοι είναι ένα με τον Θεό, θα είναι ένα και μεταξύ τους και η αληθινή ευτυχία θα είναι δική τους. Αν οι ευτυχισμένοι γάμοι γίνονται όλο και λιγότερο συνηθισμένοι, είναι επειδή δεν συνάπτονται για χάρη του Κυρίου, και όσοι συνάπτουν αυτούς στερούνται τόσο πίστης όσο και ευσέβειας. Επομένως, η ευλογία του Θεού δεν αναπαύεται πάνω τους, και η ειρήνη, η χαρά και η παρηγοριά ανθίζουν μόνο όπου υπάρχει ευσέβεια και ευλογία του Θεού.

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 28

 

468. Χρησιμοποιούνταν μουσική στη λατρεία στην αρχαία εκκλησία;

Η ερώτηση του διακόνου : Χρησιμοποιούνταν μουσική κατά τη διάρκεια των λειτουργιών στην αρχαία εκκλησία;

Η απάντηση του ιερέα: «Δεν χρησιμοποιήθηκε. Ο ίδιος ο Σωτήρας και οι απόστολοι δοξολογούσαν τον Θεό με ζωντανή φωνή, τραγουδώντας. Και αφού έψαλαν, βγήκαν στο Όρος των Ελαιών ( Ματθαίος 26:30 ). Οι πρώτοι Χριστιανοί επίσης δοξολογούσαν τον Θεό με τραγούδι, όχι με μουσική ( Πράξεις 16:25 , Κολ. 3:16 , Εφεσ. 5:16 ). Το ίδιο ίσχυε και κατά την εποχή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου , ο οποίος λέει επίσης ότι η χρήση μουσικής στη λατρεία μεταξύ των Ιουδαίων επιτρεπόταν λόγω της αδυναμίας και της σκληροκαρδίας τους . Αυτό εξηγεί επαρκώς ότι οι Χριστιανοί δεν πρέπει να δικαιολογούν τη μουσική στη λατρεία με το παράδειγμα των Ιουδαίων, όπως κάνουν οι Λατίνοι. Και η Δυτική Εκκλησία για πολύ καιρό δεν χρησιμοποιούσε μουσική στη λατρεία. Και ο Άγιος Αυγουστίνος λέει ευθέως ότι είναι ακατάλληλη στη λατρεία. Ήταν αρκετά αργά (από τον 13ο αιώνα) που τα όργανα εισήχθησαν στις εκκλησίες στη Δύση, ακολουθούμενα από άλλα μουσικά όργανα, ακόμη και ντέφια. Ωστόσο, η Ρωμαϊκή Εκκλησία, αυτή τη φορά, δεν ξεχνά ότι έχει μείνει πίσω από το αρχαίο χριστιανικό έθιμο: Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της παπικής διακονίας στη Ρώμη, υπάρχει τραγούδι, όχι μουσική. Οι Πάπες και οι Ρώσοι που ήταν μέρος της Ένωσης κάποτε επαίνεσαν το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιούσαν τη δική τους μουσική στις εκκλησίες, αν και αργότερα οι Ουνίτες, μιμούμενοι τους Λατίνους, εισήγαγαν τελικά τα όργανα.

Φυσικά, η μουσική μπορεί να εκφράσει πνευματικά συναισθήματα, και μάλιστα βαθιά. Αλλά δεν είναι πιο κατάλληλο να εκφράζουμε γνήσια προσευχητικά συναισθήματα προς τον Θεό με ζωντανή φωνή, με λόγια, ώστε να δοξάζουμε πραγματικά τον Θεό; Δεν είναι αυτό πιο προσιτό σε κάθε Χριστιανό; Και δεν εκφράζεται καλύτερα η ενότητα της κοινής εκκλησιαστικής προσευχής και η συμμετοχή των παρόντων σε αυτήν όταν ακούν τα καθαρά και διακριτά λόγια της εκκλησιαστικής ψαλμωδίας ή ενώνονται μεταξύ τους παρά όταν ακούν τους σιωπηλούς ήχους ενός οργάνου; Είναι αλήθεια ότι οι οργανοπαίκτες συνήθως τραγουδούν μαζί με τη μουσική τους (εκτός αν τελείται κάποια μυστική μίσα). Γενικά, στις εκκλησίες, μια χορωδία μερικές φορές ενώνεται με τη μουσική χορωδία, αλλά ακόμη και εδώ, η μουσική πνίγει το τραγούδι. «Τέλος, είναι γνωστό ότι οι οργανοπαίκτες και οι μουσικοί της εκκλησίας συχνά επιτρέπουν στον εαυτό τους, ειδικά στο τέλος της λειτουργίας, να παίζουν κοσμικά τραγούδια ή παιχνίδια, και, φυσικά, όχι χωρίς την άδεια των ιερέων, οι οποίοι, με αυτή την επιείκεια στις κοσμικές ιδιοτροπίες και τα κοσμικά γούστα, ίσως ελπίζουν να προσελκύσουν αδύναμους Χριστιανούς. Πρέπει να υποτεθεί ότι αυτός ο ίδιος υπολογισμός ήταν ένας από τους κύριους λόγους για την αρχική εισαγωγή της μουσικής στις εκκλησίες, ειδικά μετά την ακατανόητη για τον λαό λατινική γλώσσα και την ακατανοησία της λειτουργίας που άρχισε να αντηχεί με πλήξη και κενό στις ψυχές των Χριστιανών που συγκεντρώνονταν για τη λειτουργία». 

469. Σε ποιον, πότε και με τι πρέπει να δίνεται η ελεημοσύνη;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε ποιον, πότε και με τι πρέπει να δίνεται η ελεημοσύνη;

Η απάντηση του ιερέα: Υπάρχουν τρία είδη σωματικών αναγκών:

α) συνηθισμένη ανάγκη, στην οποία βρίσκονται οι φτωχοί, οι οποίοι δεν έχουν τα απαραίτητα της ζωής και δεν μπορούν να τα αποκτήσουν μέσω της εργασίας· αυτή είναι η ανάγκη των ζητιάνων γενικά, οι οποίοι ζουν με ελεημοσύνη·

β) μεγάλη ή επείγουσα ανάγκη, όταν ένα άτομο κινδυνεύει να αρρωστήσει ή να χάσει μια θέση που του παρέχει τροφή και στην οικογένειά του·

γ) ακραία ανάγκη, όταν υπάρχει σαφής κίνδυνος εξάντλησης και θανάτου υπό το βάρος της φτώχειας, εκτός εάν παρασχεθεί άμεσα η κατάλληλη βοήθεια. Όταν κάποιος βρίσκεται σε ακραία ανάγκη, είμαστε υποχρεωμένοι να τον βοηθήσουμε όχι μόνο με αγαθά περιττά για το κάλεσμά μας, αλλά ακόμη και με αγαθά περιττά για τη ζωή, αν και απαραίτητα για το κάλεσμά μας. Αν αρνηθούμε στον πλησίον μας ό,τι είναι απαραίτητο, γινόμαστε ένοχοι αδικίας απέναντί ​​του, προκαλώντας ακόμη και τον θάνατό του. «Τάισε τον άνθρωπο που πεθαίνει από την πείνα· αν δεν τον ταΐσεις, τον έχεις σκοτώσει», λέει ο Άγιος Αμβρόσιος. Ο Λακτάντιος γράφει: «Αυτός που μπορεί να βοηθήσει τον ετοιμοθάνατο και δεν τον βοηθάει, τον σκοτώνει».

470. Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά των καθηκόντων δόξας προς τον πλησίον;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά του καθήκοντος της δοξολογίας του πλησίον;

Η απάντηση του ιερέα : Αμαρτήματα κατά των καθηκόντων τιμής προς τον πλησίον είναι:

α) Περιέργεια , δηλαδή η επιθυμία να ρωτάμε για τη συμπεριφορά των άλλων και να μαθαίνουμε για τις αδυναμίες των άλλων, όχι από καθήκον, αλλά από κακά κίνητρα.

β) Αβάσιμη υποψία ή αμφιβολία για την εντιμότητα του πλησίον, όταν καλοπροαίρετα λόγια ή πράξεις παρερμηνεύονται με αρνητικό τρόπο.

γ) Αβάσιμη καταδίκη , όταν κάποιος, βασιζόμενος σε αβάσιμα συμπεράσματα ή ψευδή στοιχεία, σχηματίζει δυσμενή γνώμη για κάποιον ή αποδίδει σε κάποιον ένα έγκλημα ως βέβαιο.

δ) Συκοφαντία είναι όταν κάποιο κακό αποδίδεται ψευδώς σε κάποιον.

δ) Αποκάλυψη των ελαττωμάτων του πλησίον . Το καθήκον της αγάπης απαιτεί να μην αποκαλύπτει κανείς τα ελαττώματα και τις αμαρτίες του πλησίον του χωρίς επαρκή αιτία, ακόμη και αν δεν είναι ακόμη γνωστά σε κανέναν. Γιατί ποιος από εμάς δεν θα αναστατωνόταν και δεν θα προσβαλλόταν αν άλλοι αποκάλυπταν τα ελαττώματά μας ή τις αμαρτίες μας, είτε από απλή φλυαρία είτε με εχθρική πρόθεση; Αυτή η αποκάλυψη είναι ιδιαίτερα αξιοκαταφρόνητη όταν ο πλησίον κάποιου έχει είτε αθώα υποστεί κάποια ατιμία είτε έχει ξεπλύνει προ πολλού την ενοχή του με δάκρυα μετανοίας.

471. Για να είσαι καλός προϊστάμενος, πρέπει πρώτα να είσαι καλός υφιστάμενος.

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ο δήμαρχος του χωριού μας πέθανε. Πολλοί θα ήθελαν να τον διαδεχθούν, αλλά επειδή η θέση του δημάρχου δεν εξαρτάται από εμάς αλλά από την πλειοψηφία των ψήφων της κοινότητας, η κοινότητα σκοπεύει να εκλέξει έναν Ν., έναν άνθρωπο με αξιοπρεπή πλούτο, καλοσύνη και ευσυνειδησία. Αλλά ένας άνθρωπος, ο οποίος, λόγω της επαίσχυντης ζωής του, έχει θέσει την οικογένειά του στην υπηρεσία των άλλων, δεν έχει υπακούσει ποτέ στους ανωτέρους του και έχει φερθεί αγενώς απέναντί ​​τους, αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις να γίνει δήμαρχος χωριού. Για τον σκοπό αυτό, έχει ήδη αποπλανήσει πολλούς με διάφορες λιχουδιές. Μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να γίνει δήμαρχος χωριού;

Η απάντηση του ιερέα : Δεν μπορεί.

Εδώ, θα σου πω μια ιερή ιστορία για το πώς να γίνεις καλός προϊστάμενος. Πρέπει πρώτα να είσαι καλός υφιστάμενος. Άκου!

Ένας μοναχός ονόματι Ιάκωβος, ένας ανήσυχος και υπερήφανος άνθρωπος, έχοντας κάνει συμφωνία με ομοϊδεάτες μοναχούς, έφυγε από το μοναστήρι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου και, επιθυμώντας να είναι ισάξιος του, άρχισε να χτίζει το δικό του μοναστήρι αλλού. Ο Άγιος Σάββας, επιστρέφοντας από την έρημο, όπου συνήθιζε να περνάει τη Σαρακοστή σιωπηλά, πήγε σε αυτόν και τον συμβούλεψε πατρικά να εγκαταλείψει το εγχείρημά του και να επιστρέψει στο μοναστήρι. Αλλά επειδή ο Ιάκωβος δεν άκουγε, ο άγιος γέροντας του είπε με λύπη: «Τα εγχειρήματα που γεννιούνται από αυθάδεια και αλαζονεία ήταν πάντα καταστροφικά: πρόσεχε, μην τιμωρηθείς».

Ο Άγιος Σάββας αποσύρθηκε στη λαύρα του και κάτι παρόμοιο συνέβη στον Ιακώβ και τους αδελφούς του, κάτι που είχε συμβεί κάποτε στους χτίστες του Πύργου της Βαβέλ. Η γλώσσα τους παρέμεινε η ίδια, αλλά οι σκέψεις τους μπερδεύτηκαν: ο ένας ήθελε αυτό, ο άλλος εκείνο. Ο ίδιος ο Ιακώβ άλλαζε συνεχώς γνώμη και η κατασκευή του μοναστηριού σταμάτησε εντελώς. Όσο για τον κοινοτικό κανόνα, μια τέτοια αποδιοργάνωση καθιστούσε αδύνατη ακόμη και την παραμικρή προσδοκία. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ιακώβ άρχισε να δειλιάζει και να τρομοκρατείται σε κάθε εγχείρημα, αν και δεν ήξερε γιατί. Τότε αρρώστησε, τόσο σοβαρά που για πάνω από έξι μήνες μόλις που μιλούσε. Έχοντας απελπιστεί για τη ζωή του, διέταξε τους ακολούθους του να τον μεταφέρουν στον Άγιο Σάββα για να ζητήσει συγχώρεσή του κατά τη στιγμή του θανάτου του. Ο άγιος γέροντας του έδωσε πατρικές συμβουλές και, στο όνομα του Κυρίου, τον θεράπευσε από την ασθένειά του.

Ο Ιάκωβ, συνειδητοποιώντας τη σοβαρότητα του εγκλήματός του, δεν επέστρεψε πλέον στο νέο του μέρος, αλλά παρέμεινε στο πανδοχείο για να εξυπηρετεί τους ταξιδιώτες. Ωστόσο, επειδή ήταν απρόσεκτος, μερικές φορές μαγείρευε πολύ φαγητό, μερικές φορές πολύ λίγο. Μια μέρα, όταν από το γεύμα είχε απομείνει μια σημαντική ποσότητα μαγειρεμένων λοβών, ο Ιάκωβ τους πέταξε από το παράθυρο στο ρυάκι. Ο Άγιος Σάββας, έχοντας από καιρό παρατηρήσει την αμέλειά του, σύντομα το έμαθε, μάζεψε τους λοβούς, τους έπλυνε και τους στέγνωσε στον ήλιο στο κελί του. Μετά από λίγο, τους μαγείρεψε και κάλεσε τον Ιάκωβ σε δείπνο. Ζήτησε συγγνώμη που, μη γνωρίζοντας πώς να μαγειρεύει, δεν μπορούσε να του φερθεί όπως θα ήθελε. Όταν ο Ιακώβ επαίνεσε το φαγητό και παραδέχτηκε ότι δεν είχε φάει με τέτοια γεύση για πολύ καιρό, τότε ο Σάββα είπε: «Πίστεψέ με, παιδί μου, ότι αυτοί είναι οι λοβοί που εσύ, λίγο πριν, έριξες στο ρυάκι, και να ξέρεις ότι αυτός που δεν ξέρει πώς να τακτοποιήσει μια γλάστρα με κάποιο είδος βοτάνου, δεν μπορεί να τακτοποιήσει ένα μοναστήρι, και ακόμη περισσότερο δεν μπορεί να κυβερνήσει τους αδελφούς! «Αυτός που δεν ξέρει πώς να κυβερνά το δικό του σπίτι » , λέει ο απόστολος, « πώς μπορεί να είναι επιμελής στην εκκλησία του Θεού;» ( Α' Τιμ. 3:5 ). Με αυτή την απλή παρατήρηση, ο σοφός γέροντας έκανε τον Ιακώβ να ντραπεί τόσο για την παραμέλησή του στο καθήκον του όσο και για την προηγούμενη επιθυμία του για εξουσία.» 66

Μεταδώστε αυτή την ιερή ιστορία σε όσους έχουν αποπλανηθεί από ένα άτομο που δεν εγκρίνετε.

472. Τι είναι η φιλία και τι απαιτείται σε αυτήν;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Τι είναι η φιλία και τι απαιτεί;

Η απάντηση του ιερέα : Η φιλία είναι μια ένωση ψυχών στην οποία δύο ή περισσότεροι προσπαθούν να βελτιωθούν αμοιβαία από μια ιδιαίτερη αγάπη ο ένας για τον άλλον. Επομένως, η αληθινή φιλία απαιτεί:

α) έτσι ώστε ο ένας να προσπαθεί να τελειοποιήσει τον άλλον, και επειδή χωρίς αρετή δεν υπάρχει αληθινή ανθρώπινη τελειότητα, τότε δεν μπορεί κανείς να αναζητήσει τη φιλία εκεί που δεν υπάρχει αρετή·

β) Επιπλέον, η φιλία πρέπει να βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, την ειλικρίνεια και την ειλικρίνεια. Διότι αν και οι δύο φίλοι μοιράζονται τον ίδιο στόχο και ο καθένας θεωρεί το καλό του φίλου του ως δικό του, τότε οι καρδιές τους πρέπει να είναι αμοιβαία ανοιχτές. « Ένας πιστός φίλος », λέει ο σοφός γιος του Σειράχ, « είναι ένα ισχυρό καταφύγιο· και αυτός που το βρίσκει, βρίσκει έναν θησαυρό. Ένας πιστός φίλος δεν θα σε προδώσει, και δεν υπάρχει μέτρο της αξίας του. Ένας πιστός φίλος είναι θεραπεία για τη ζωή» ( Σειράχ 6:14-16 ).

Θα σε σκεπάσει με τα φτερά του, και κάτω από τις φτερούγες του θα βρεις καταφύγιο· η πιστότητά του θα είναι ασπίδα και προμαχώνας σου. (Ψαλμός 91:4)

Και στους σύγχρονους πολέμους όπως και στους αρχαίους η αμαρτία του λαού ή των ηγετών του έναντι των Εντολών του Θεού αναπόφευκτα οδηγεί στην τιμωρία.Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (☩ 5 Μαρτίου 1956)

Αναφέρει ο Πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται δυνατοί μπροστά σε όλους, αλλά στη σιωπή τους δίνουν μάχες που κανείς δεν βλέπει. Χαμογελούν, κάνουν τη δουλειά τους, ενθαρρύνουν τους άλλους και ο κόσμος νομίζει ότι όλα είναι εύκολα γι' αυτούς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι μερικές από τις πιο γενναίες καρδιές είναι αυτές που μαθαίνουν να προχωρούν ακόμα και όταν είναι κουρασμένες.

Η ζωή δεν γλιτώνει το καλό, ούτε παρακάμπτει το ευαίσθητο. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του βάρος, ακόμα κι αν δεν το δείχνει. Γι' αυτό, μερικές φορές η μεγαλύτερη απόδειξη ανθρωπιάς είναι να είμαστε πιο ευγενικοί ο ένας με τον άλλον. Μια καλή κουβέντα, μια κατανόηση ή μια απλή χειρονομία μπορεί να φωτίσει μια μέρα που, για κάποιον, ήταν πολύ δύσκολη.

Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ τι πραγματικά περνάει το άτομο δίπλα μας. Αλλά μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε πιο υπομονετικοί, πιο προσεκτικοί και πιο ανθρώπινοι. Γιατί μερικές φορές μια μόνο χειρονομία καλοσύνης φτάνει ακριβώς εκεί που ήταν το μεγαλύτερο σκοτάδι.»

Η μητέρα Σιλουάνα αναφέρει.

 Η Σαρακοστή δεν είναι ένα πνευματικό επίτευγμα ή απόδειξη ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Η Σαρακοστή είναι το μέρος όπου η αλήθεια για εμάς έρχεται στην επιφάνεια. Εδώ βλέπουμε πόσο φόβο έχουμε, πόση δυσπιστία κουβαλάμε, πόσο εύκολα κρίνουμε και πόσο σκληρά συγχωρούμε. Ο Θεός δεν μας ζητά να είμαστε δυνατοί, αλλά να είμαστε ειλικρινείς. Δεν μας ζητά να σφίξουμε τις γροθιές μας, αλλά να ανοίξουμε τις καρδιές μας. Αυτή η νηστεία μας δείχνει πόσο υπερασπιζόμαστε τις πληγές μας και πόσο λίγο αφήνουμε τον Χριστό να εισέλθει εκεί που πονάει. Και αν πονάει, δεν είναι σημάδι ότι η νηστεία δεν λειτουργεί, αλλά ότι εργάζεται. Ο Θεός δεν έρχεται για να μας επιπλήξει, αλλά για να μας θεραπεύσει, αλλά η θεραπεία ξεκινά όταν έχουμε το θάρρος να σταματήσουμε να τρέχουμε από τον εαυτό μας.

Η Σαρακοστή είναι το σχολείο της εμπιστοσύνης και της συγχώρεσης. Δεν μπορούμε να περπατήσουμε προς την Ανάσταση με κλειστή καρδιά, με καλά οργανωμένες δυσαρέσκειες και φόβους κρυμμένους κάτω από την ευσέβεια. Η συγχώρεση δεν είναι ηθική υποχρέωση, αλλά μια ανάσα της ψυχής. Χωρίς συγχώρεση ασφυκτιούμε, ακόμα κι αν νηστεύουμε σκληρά. Ο Θεός δεν μας ζητά να αναγκάσουμε τον εαυτό μας να συγχωρήσει, αλλά να Του πούμε την αλήθεια: «Κύριε, δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου». Και εκεί, μέσα στην αδυναμία μας, ξεκινά το έργο της χάρης. Η αληθινή νηστεία μας κάνει πιο ήπιους, πιο υπομονετικούς, πιο ανεκτικούς με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Και όταν μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε την αγάπη του Θεού, ο φόβος λιώνει, η κρίση αποδυναμώνεται και η ψυχή αρχίζει σιγά σιγά να αναζωογονείται.

Μητέρα Σιλουάνα Βλαντ.

ΠΕΡΙ ΚΙΝΗΤΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ.

 Είναι τρομερό 4 στους 5 με το κινητό ή την οθόνη την ώρα που αποφεύγουμε ο ένας τον άλλο την ώρα που ως φαίνεται δεν έχουμε τίποτα άλλο πια να πούμε.  

 Υπάρχει ο σωματικός καρκίνος αλλά υπάρχει και αυτή η μετάσταση  που προκαλεί πνευματικό ευνουχισμό και διάβρωση αντίληψης. Ποιος και πώς επιτέλους  θα την καταπολεμήσει;

Μαρία Δενεξα.

Για τα πολεμικά γεγονότα των τελευταίων ημερών στην Κύπρο μίλησε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας.

Για τα πολεμικά γεγονότα των τελευταίων ημερών στην Κύπρο μίλησε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας.

​Δημοσιογράφος: Πανιερώτατε την ευχή σας. Σας ευχαριστούμε πολύ που είστε σήμερα εδώ στην Πειραϊκή Εκκλησία προκειμένου να ενημερώσετε τους ακροατές που ακούνε σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης... Το βλέμμα μας στρέφεται στους αδελφούς Κυπρίους. Η Κύπρος έχει δοκιμαστεί και θα θέλαμε να μας μεταφέρετε το κλίμα που επικρατεί, αλλά και να ακούσουμε τον λόγο σας. 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Ναι, σίγουρα μετέχουμε όλοι μας σε αυτή τη μεγάλη δυσκολία που έχουμε γύρω μας. Η Κύπρος έχει μπει λίγο στο πνεύμα αυτό των εχθροπραξιών, αλλά ο λαός μας με ελπίδα και προσευχή αντιμετωπίζει την κατάσταση. Επικρατεί ειρήνη σχετικά στους ανθρώπους. Είμαστε κάπως συνηθισμένοι, αλλά πάνω απ' όλα η ελπίδα μας είναι στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους μας. Εκεί έχουμε την ελπίδα μας και έχουμε ειρήνη. 

​Δημοσιογράφος: Πώς αποκωδικοποιεί ο κόσμος τις ειδήσεις; Είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που βλέπουμε ελληνική πολεμική δύναμη στο πλευρό της Κύπρου. 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Είναι αυτονόητο, γιατί και εδώ είναι Ελλάδα και εμείς είμαστε Έλληνες. Περιμένουμε από τη μητέρα πατρίδα τη βοήθεια και την υποστήριξη. Ο λαός μας είναι συνηθισμένος σε φαινόμενα βίας και δυσκολίας. Όλα αυτά μας βάζουν σε μια αίσθηση ανασφάλειας, αλλά ο κόσμος έχει ειρήνη στην καρδιά του και προσεύχεται. 

​Δημοσιογράφος: Υπάρχει το στοιχείο του φόβου; Ακούμε ότι πολλοί προσπαθούν να βρουν εισιτήριο να επιστρέψουν στην Ελλάδα. 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Αυτοί που είναι από την Ελλάδα ή άλλες χώρες ίσως θέλουν να πάνε πίσω. Αλλά υπάρχουν και πολλοί Κύπριοι του εξωτερικού που θέλουν να επιστρέψουν στην Κύπρο. Δεν θέλουν να φύγουν, εδώ είναι ο τόπος μας. Εδώ θα μείνουμε μέσα στη χάρη του Θεού. 

​Δημοσιογράφος: Έχουν εκκενωθεί και κάποια χωριά; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Ναι, το χωριό Ακρωτήρι που είναι δίπλα στις αγγλικές βάσεις και κάποια άλλα γειτονικά, γιατί εκεί είναι πιο επικίνδυνα τα πράγματα. Δεν είναι ευχάριστα, αλλά έχουμε ελπίδα στον Χριστό.

​Δημοσιογράφος: Οι Άγιοι είχαν μιλήσει για αυτές τις δοκιμασίες; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Ο Κύριος είπε ότι ένα από τα σημεία των εσχάτων είναι οι πόλεμοι. «Ακούσεσθε πολέμους και ακοάς πολέμων». Εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να παρουσιαστούμε ενώπιον του Χριστού. Ο Θεός οικονομεί τα υπόλοιπα.

​Δημοσιογράφος: Υπάρχει αναστάτωση στα σούπερ μάρκετ για προμήθειες; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Υπάρχουν αυτά τα «ευτράπελα» που είναι για να γελάει κανείς. Αν γίνει κάτι σοβαρό, δεν θα τρέχουμε να μαγειρεύουμε μακαρόνια. Μια γιαγιά με ρωτούσε αν γίνει κάτι αν μπορεί να καταλύσει τη νηστεία... Όταν συμβεί ένα κακό, δεν έχεις όρεξη ούτε να φας ούτε να πιπείς. Πρέπει να έχουμε τα απαραίτητα, αλλά πάνω απ' όλα να είμαστε ενωμένοι σαν ένας λαός. 

​Δημοσιογράφος: Υπάρχει μέριμνα για όσους εγκατέλειψαν τα σπίτια τους; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Βεβαίως, και από το κράτος και από την Εκκλησία. Κάποιοι φιλοξενούνται σε εκκλησιαστικά ιδρύματα. Τα σχολεία στην περιοχή εκείνη θα παραμείνουν κλειστά μέχρι την Παρασκευή. 

​Δημοσιογράφος: Ξυπνάνε μνήμες από την εισβολή του 1974; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Σίγουρα ξαναθυμηθήκαμε εκείνες τις πονεμένες μέρες. Ο λαός μας είναι ζυμωμένος με τον πόνο και την αγωνία. 

​Δημοσιογράφος: Η παρουσία των ελληνικών φρεγατών και των F-16 έδωσε ανακούφιση; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Πολύ σημαντικό. Ευχόμαστε να μη χρειαστούν, αλλά η παρουσία τους είναι ενθαρρυντική. Δίνει την ελπίδα ότι η μητέρα πατρίδα είναι πάντα κοντά μας. 

​Δημοσιογράφος: Ένα πνευματικό μήνυμα για το κλείσιμο; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Να μένουμε ενωμένοι με την Εκκλησία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Όπως είπε ο Κύριος: «Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία... πιστεύετε εις τον Θεόν και εις εμέ πιστεύετε». Όποιος έχει τον Χριστό έχει ειρήνη. Ζητούμε τις προσευχές σας. 

​Δημοσιογράφος: Είστε αισιόδοξος; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Πάντοτε, γιατί έχουμε τον Χριστό στη ζωή μας. Διανύουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή, περίοδο προσευχής. Ας προσευχηθούμε για την ειρήνη όλου του κόσμου, ώστε οι άνθρωποι να έχουν «ήρεμον και ησύχιον βίον». 

Απόσπασμα εκπομπής 4/3/2026: 

https://youtu.be/M2BmW3HJxlM?si=m3vKZsiJfieiPaaE