Εκεί που όλοι έφευγαν, εκείνοι έμειναν. Καλό ταξίδι, ήρωες ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!

God can work wonder through your efforts, too!

When we are faced with social problems, we often feel helpless. “What can I do that would make a little difference?” In the feeding of the 5,000 Jesus shows us that a little effort can make a big difference (or can have great results). The five loaves and two fish seemed insignificant, but they weren’t. Don’t be awed into inaction by the miracle. God can work wonder through your efforts, too!

Fr. John

Είναι σωστό για ένα χριστιανό να επιδιώκει τον πειρασμό;

Είναι σωστό για ένα χριστιανό να επιδιώκει τον πειρασμό;

 Όχι, γιατί: 

α) Οι χριστιανοί λένε στο «Πάτερ ημών», «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν». Αυτά τα δύο προφανώς δε συμβιβάζονται, γιατί δε μπορεί ένας από το ένα μέρος να επιδιώκει κάτι, και από το άλλο να ζητάει από το Θεό να μη του το δώσει. 

β) Οι χριστιανοί καλούνται να υπομένουν τον πειρασμό και όχι να τον επιδιώκουν. Ο Ιάκωβος γράφει, « Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν.»( Ιακ. α’, 12). 

γ) Οι άνθρωποι  συνήθως  λένε, δόξα τω Θεώ που έχουμε την υγεία μας, και καλά κάνουν. Ο Απόστολος Παύλος γράφει, « οὐδεὶς γάρ ποτε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα ἐμίσησεν, ἀλλ’ ἐκτρέφει καὶ θάλπει αὐτήν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς τὴν ἐκκλησίαν·»( Εφ. ε’, 29).

δ) Τώρα, αν κάποιος νομίζει ότι, επειδή δεν έχει πειρασμό, τον έχει ξεχάσει ο Θεός, έχει λεχθεί και αυτό, αυτός πλανάται. Και πώς όχι αφού, αντί να ευχαριστεί το Θεό που εισακούει την προσευχή του, « μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», αυτός λέει ότι τον ξέχασε ο Θεός, επειδή δεν έχει πειρασμό. 

ε) Αν όμως   κάποιος  δεν νομίζει απλώς  αλλά λέει  στους άλλους  ότι  ο Θεός με ξέχασε, επειδή δεν έχω κάποια αρρώστια, η οποία βεβαίως είναι μεγάλος πειρασμός είναι λάθος. Είναι λάθος γιατί υπάρχει ο κίνδυνος και δεν είναι καθόλου παράξενο να επιδιώκει και να εισπράττει επαίνους έστω και άθελά του.   

Προσοχή λοιπόν, όταν μιλάει κανείς για τον εαυτό του, γιατί ευκολότερα φεύγει μία φανερή αμαρτία παρά ένας κρυφός εγωισμός. 

 Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Η γλυκύτητα των ιερέων"

 

«Η γλυκύτητα των ιερέων

Όταν χειροτονήθηκα διάκονος, στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό του Ιασίου του Υψηλού Δανιήλ, φοβήθηκα σαν ποντίκι. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν να επρόκειτο να μου σκάσει το στήθος. Ο πατήρ Ντοσόφτεϊ μου εξομολογήθηκε εκ των προτέρων. Δεν είχα κοιμηθεί όλη νύχτα από φόβο.

Ακριβώς στην αρχή της λειτουργίας, με χειροτόνησε αναγνώστη, έπειτα υποδιάκονο. Στη συνέχεια μου έδωσαν μια ασημένια λεκάνη και ένα ποτήρι, με το οποίο ο ιεράρχης πλένει τα χέρια του τελετουργικά. Είπα αναιμικός: πόσοι από εμάς είμαστε πιστοί. Και ο μητροπολίτης ήταν σκληρός, σχεδόν επιπλήχθηκε: είμαστε όλοι πιστοί. Τρεις φορές. Ο Ιεράρχης Δανιήλ ήταν σκληρός κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, φρόντιζε όλα να είναι απόλυτα ακριβή, πολύ νηφάλιος, βυθισμένος στην προσευχή. Ψιθύρισε στο αυτί μου: κάνε όλες τις προσευχές που γνωρίζεις, επικαλέσου όλους τους αγίους που γνωρίζεις για βοήθεια. Σήμερα εισέρχεσαι στο σύμπαν του Αγίου Πνεύματος. Έγνεψα. Αυτός έγνεψε, σηκώνοντας τα μαύρα φρύδια του: Θα είναι δύσκολο.

Μου έβαλαν μια μακριά πετσέτα από λινάτσα γύρω από τον λαιμό, την οποία ο ιεράρχης σκουπίζει με τα χέρια του, και με έβαλαν - όπως όλους τους άλλους - μπροστά στην αυτοκρατορική εικόνα του Χριστού Σωτήρα. Για περίπου μια ώρα. Μέχρι το χερουβείμ.

Άρχισα να λέω όλες τις προσευχές του κόσμου. Η ασημένια λεκάνη και το ποτήρι γίνονταν όλο και πιο βαριά. Ένα ηλεκτρικό σοκ πέρασε από τη σπονδυλική μου στήλη. Η πλάτη, τα πόδια και τα χέρια μου πονούσαν τρομερά. Ένιωθα ότι θα λιποθυμούσα. Έτρεμα. Άρχισα να ζητώ βοήθεια από όλους τους αγίους, προφήτες, μάρτυρες, ιεράρχες, αγίους, γιατρούς και μετά τους αγίους πρεσβύτερους που γνώριζα.

Ο πόνος του πόνου γινόταν όλο και πιο έντονος. Τελικά κοίταξα το πρόσωπο του Θεού. Όλο το βάρος του Σταυρού ήταν στα μάτια Του. Όλο το γιγάντιο βάσανο των αγκαθιών, όλη η σκληρότητα όσων χάνονται, και το βάρος, και η λαχτάρα, και η οίκτος για όσους δεν θα λάβουν ποτέ τον Σταυρό. Ψιθύρισα: Είπες ότι ο ζυγός Σου είναι καλός και το φορτίο Σου είναι ελαφρύ. Η ιεροσύνη είναι ολοκληρωτική ταλαιπωρία.

Έγειρα το κεφάλι μου στην τεράστια εικόνα. Ο Ιησούς με κοίταξε με πόνο. Θυμήθηκα τον λόγο του μητροπολίτη. Θα είναι δύσκολο. Έβαλα το χείλος της λεκάνης στο πλαίσιο της εικόνας.

Και τότε ήρθε το Χερουβείμ. Ο ιεράρχης έπλυνε ξανά τα χέρια του.

Και με γύρισαν σαν μαριονέτα μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Ήμουν ένα κομμάτι σάρκας γεμάτο πόνο. Κοίταξα ψηλά στο πρόσωπο της Παναγίας των Θλίψεων. Και τότε κάτι συνέβη. Μια άπειρη γλυκύτητα, μια παρηγοριά, μια γαλήνη, μια λαχτάρα, μια απερίγραπτη αγάπη, έρεε από τα μάτια της. Τίποτα δεν με πόνεσε πια. Ήταν σαν να πετούσα. Φοβόμουν να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου μήπως σβήσει αυτή η ρίγη φωτός. Η μεγαλύτερη ευτυχία της ζωής μου. Ένα απερίγραπτο άρωμα κρίνων, ένα ανείπωτο θαύμα. Άρχισα να κλαίω. Είχα βρέξει την πετσέτα μποράγκο γύρω μου. Συνειδητοποίησα ότι όλος ο άπειρος πόνος του Σταυρού του Χριστού χύνεται στην πολύτιμη καρδιά της Μητέρας, και ότι αυτή μετατρέπει όλο αυτόν τον πόνο σε θεϊκή γλυκύτητα. Και όταν άκουσα τη βαθιά μπάσα φωνή του ιεράρχη, τα λόγια του Χριστού: λάβε, φάγε, αυτό είναι το Σώμα Μου, κοίταξα στα μάτια της Μητέρας Του. Είναι Σώμα του Σώματός Της, όλος ο πόνος Του την πληγώνει, νιώθει απείρως όλα όσα ένιωσε ο Υιός και Θεός της.

Γι' αυτό είναι η μητέρα όλων, η Αυτοκράτειρα του κόσμου, η γλυκύτητα των ιερέων, όπως ονομάζεται στον Ακάθιστο.

Ένιωσα κι εγώ αυτή τη γλυκύτητα.

Υπεραγία Θεοτόκε, ελέησέ μας.» Ιωάννης Ιστράτι 

Αφήστε τα παιδιά να ασκούν τη θρησκεία τους, γιατί εσείς θα ξαπλώνετε στο σκοτάδι μετά θάνατον και κανείς δεν θα σας ανάψει φως. ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ,

Τώρα πάλι για το μάθημα των θρησκευτικών.Θα έλεγα επίσης μερικά πράγματα.

 

Σε τακτά χρονικά διαστήματα, οι αντιχριστιανοί παγκοσμιοποιητές ενεργοποιούνται κατόπιν εντολής. Δεν λαμβάνουν πλέον μεγάλα χρήματα μέσω κατασκοπευτικών ΜΚΟ, οπότε πρέπει να ψάχνουν για κάτι να φάνε. Και πωλούνται σχεδόν για το τίποτα.

Τώρα πάλι για το μάθημα των θρησκευτικών.

Θα έλεγα επίσης μερικά πράγματα.

1. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι μάθημα πολιτισμού. Κάτι που λείπει σοβαρά από την εκπαίδευσή μας. Μαθαίνετε για τον Θεό στη γη, για τους μεγαλύτερους θεολόγους, πατέρες, φιλοσόφους, συγγραφείς της ανθρωπότητας.

2. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι μάθημα ιστορίας. Η εκκλησία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του ρουμανικού λαού. Ήρωες, βοεβόδες, ιεράρχες, πατριάρχες, άγιοι, χρονικογράφοι, ολόκληρη η ελίτ των Ρουμάνων είναι εκεί.

3. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι μάθημα καλοσύνης. Όλα τα μαθήματα σε διδάσκουν να είσαι καλός σε κάτι, παρόλο που δεν θα χρειαστείς ποτέ αυτές τις πληροφορίες στη ζωή. Αλλά κανείς δεν σε διδάσκει να είσαι ευγενικός, επιεικής, ελεήμων, ήπιος, με κοινή λογική, πιστός, κατανοητικός.

4. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι μάθημα ενδοσκόπησης. Είναι ψυχολογία. Είναι μια αναζήτηση του εαυτού, χαμένος ανάμεσα σε μηχανές και στην εκπαίδευση. Είναι ένα σύνολο ερωτημάτων για το νόημα της ζωής. Κανείς δεν σε αναγκάζει να πιστέψεις, αλλά σε παρακινεί να ψάξεις.

5. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι ένα μάθημα ευγένειας. Ανθρωπότητας. Στο οποίο μαθαίνεις για τους πιο εκλεκτούς ανθρώπους που έζησαν ποτέ στη γη. Τους αγίους. Κομψότητα. Ταπεινότητα. Σιωπή. Τρόποι. Ηπιότητα. Θάρρος μέχρι θανάτου.

6. Το μάθημα των θρησκευτικών είναι ένα μάθημα Αγάπης για τον Θεό και τον πλησίον. Σε μια κοινωνία διαφθαρμένη από μίσος, ένα χαμόγελο και η καλοσύνη είναι τα καλύτερα βάλσαμα για τις αγνές ψυχές των παιδιών.

Λυπάμαι που θα το πω αυτό, αλλά όσοι αρνούνται όλα όσα έχω πει εδώ για τα παιδιά τους είναι καθάρματα. Και δεν αξίζει τον κόπο. 

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Ηλίας - ο προφήτης Ευχαριστίας.

 Ηλίας - ο προφήτης Ευχαριστία

Ο Άγιος Προφήτης Ηλίας είναι το θεμέλιο των προφητών. Αυτό συμβαίνει επειδή μίλησε με τον Θεό, Τον είδε στο Όρος Χωρήβ και ένιωσε το άρωμα της χάρης και την απαλή αύρα της παρουσίας Του σε όλη του τη ζωή. Προφητεία σημαίνει πρώτα απ 'όλα εμβάθυνση της ζωής του Θεού στη ζωή σας, βλέποντας τα θεία μυστήρια μέσα από την παρθενία της καρδιάς: «Μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό». Ο κήρυκας των θείων ευεργετημάτων ή τιμωριών είναι πρώτα απ 'όλα ο φίλος και σύμβουλος του Δασκάλου. Πριν δει τους ουρανούς να κλείνουν, ο Ηλίας είδε τον εσωτερικό του ουρανό και τον γέμισε με τη δόξα του Θεού μέσω της προσευχής. Πριν αναγγείλει το μέλλον του λαού Ισραήλ, ο Ηλίας είδε την απόλυτη προτεραιότητα της ζωής του: το έργο των χεριών του Θεού.

Επίσης, ο Άγιος Προφήτης Ηλίας είναι το πρότυπο των μοναχών. Παρθένος σε όλη του τη ζωή, «άγγελος κατά σάρκα» μέσα από την αγνότητα και την αγιότητα της ζωής, την ουσιαστική καθετότητα και τον ακλόνητο ζήλο, την ακούραστη υπακοή στις εντολές του Θεού, τον σκληρό και φλογερό αγώνα ενάντια στα είδωλα αυτού του κόσμου, τη φτώχεια του πνεύματος και της ζωής, την πικρή περιπλάνηση και τη μοναξιά γεμάτη Θεό. Ο Άγιος Ηλίας είναι επομένως οδηγός για τους μοναχούς και πρότυπο ασκητισμού της ζωής. Ερημίτης βαθιά στα βουνά Κάρμηλος ή Χωρήβ, ερημίτης του οράματος της δόξας του Κυρίου Σαβαώθ, ο Ηλίας ήταν επίσης μόνιμα μπλεγμένος στους πόνους της ζωής πολλών. Η απώλειά τους με φροντίδα από τον ειδωλολάτρη δάσκαλο, τον πλήγωσε τόσο πολύ όσο αν είχε χάσει τον εαυτό του. Μια επίπληξη των ανθρώπινων παθών, θλιμμένος από την αδυναμία και την άγνοια των ανθρώπων, ο Άγιος Ηλίας είναι ο μοναχός avant la lettre, ένας αυθεντικός ιεραπόστολος και ένας αληθινός ερημίτης.

Ο Άγιος Ηλίας είναι επίσης το πρότυπο των εξομολογητών. Διωκόμενος σε όλη του τη ζωή, καταδιωκόμενος εξαιτίας των πονηριών αυτού του αιώνα, ο Ηλίας δεν έπαψε ποτέ να μαρτυρεί την αλήθεια. Με κόστος τη ζωή του, δόξασε τον αληθινό Θεό και έλαβε την αιώνια ζωή. Έχασε τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, αλλά κέρδισε ολόκληρη τη ζωή πέρα ​​από αυτόν, στην ειρήνη του Δασκάλου της αγάπης. Εραστής της αλήθειας, επιβεβαίωσε το φως του ζωοποιού Λόγου. Θεατής των ουράνιων μυστηρίων, τα μοιράστηκε με ανθρώπους που επιθυμούν την αθανασία. Ομιλητής με τον Διδάσκαλο, έδωσε στους ανθρώπους τις εντολές του Κυρίου.

Αλλά πάνω απ' όλα, ο Άγιος Προφήτης Ηλίας είναι ο Προφήτης της Θείας Ευχαριστίας. Ως μωρό, ο πατέρας του τον είδε τυλιγμένο σε αγγελική φωτιά και τρεφόμενο με ουράνιες φλόγες. Ο πυρακτωμένος λόγος του έκαψε όλη την φθαρτή ύλη της αμαρτίας. Και η προφητεία του, με την οποία, χτίζοντας ένα θυσιαστήριο για τον Θεό, κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό που έκαψε όλα όσα είχαν τοποθετηθεί πάνω σε αυτό, και το ίδιο το θυσιαστήριο, είναι η προφητεία της Θείας Κοινωνίας, με την οποία, κατερχόμενη κατά την προσευχή της Εκκλησίας, η Φωτιά του Αγίου Πνεύματος καίει τις αμαρτίες των πιστών ανθρώπων, φωτίζει την καρδιά του κόσμου με ουράνια χάρη, καυτηριάζει τις πληγές του παλιού και καθιστά τους ανθρώπους άξιους της δύναμης της φωτιάς και του φωτός του Θεού, μέσω του Σώματος και του Αίματος του Υιού Του, τον οποίο έδωσε για τη ζωή του κόσμου.

Έτσι, μια χιλιετία πριν από τον Χριστό, ο Ηλίας αποκαλύπτει την ευχαριστιακή βάση του κόσμου, το αιώνιο σχέδιο της διαιώνισης της δημιουργίας, το βάθος του μυστηρίου της αγάπης του Θεού του Δωρητή, την κλίση του ανθρώπου να θρέψει τον εαυτό του με την αθανασία, το απόλυτο μέλλον της ανθρωπότητας, της ένωσης εν αγάπη με τον Θεό, μέσω της αιώνιας Τροφής. 

Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι

ΑΓΙΑ Μαρία η Μαγδαληνή.

 

Μαρία

Σήμερα τιμούμε τη Μαρία. Μαρία τη Μαγδαληνή. Μια απίστευτα όμορφη γυναίκα. Αργότερα, οι μισογύνεις προσπάθησαν σκόπιμα να τη μπερδέψουν με την πόρνη. Δεν το γνωρίζουμε αυτό. Γνωρίζουμε από τα Ευαγγέλια ότι ο Χριστός είχε εκδιώξει επτά δαίμονες από μέσα της.

Από τη στιγμή που οι δαίμονες πέταξαν μακριά από την καρδιά της, η Μαρία ένιωσε ένα απέραντο κενό στην ψυχή της, το οποίο γέμισε, σαν στάμνα, με αγάπη για τον Θεό. Ακολούθησε πιστά τον Δάσκαλο στους δρόμους της Γαλιλαίας, μαζί με μια χούφτα γυναίκες που φέρανε μύρο. Άκουγε προσεκτικά τα λόγια που έβγαιναν από το στόμα του Λόγου. Ένιωσε το ελαφρύ αεράκι των θαυμάτων, τον σεισμό της αγάπης που ένωσε για άλλη μια φορά τον ουρανό και τη γη, στο άγιο χέρι του Ιησού. Μια μεγάλη φωτιά άναψε στην καρδιά της, από λαχτάρα, από πόνο για το παρελθόν της ερήμου, από ατελείωτη αγάπη για τον Γλυκό Θεραπευτή. Τον ακολουθούσε παντού. Πεινούσε, διψούσε, έπεφτε από κούραση, αλλά ήταν πάντα εκεί, στα πόδια Εκείνου που είχε δημιουργήσει τη γη. Έριξε ένα αλαβάστρινο δοχείο με μύρο στο κεφάλι του Ιησού και έκλαψε στα πόδια Του.

Όταν ο Ιησούς συνελήφθη, μπήκε στο Σανχεντρίν, στάθηκε μπροστά, κλαίγοντας και κλαίγοντας για Εκείνον που ήταν γεμάτος αίμα και πληγές. Πήγε μπροστά στο Πραιτώριο και κωφάλασε τον Πιλάτο, ζητώντας την απελευθέρωση Εκείνου που ελευθερώνει τον κόσμο από τον θάνατο. Ήταν καθ' οδόν προς τον Σταυρό, διαμελίστηκε πίσω από τον Άνθρωπο με τον Σταυρό πίσω του, έκλαψε με χιλιάδες δάκρυα, φίλησε το σωτήριο Αίμα, χάιδεψε το γεμάτο αγκάθια μέτωπο Εκείνου που χαμογέλασε στη βρεφική ηλικία. Ήταν κοντά στον Σταυρό, ήταν πληγωμένος από τον πόνο κάτω από τις πληγές του Θεού, άκουγε τους επιθανάτιους στεναγμούς της Ζωής. Τρελάθηκε από τα βάσανα βλέποντάς Τον να παραδίδει το Πνεύμα Του και πάγωσε κάτω από τον Σταυρό σαν μια πέτρινη πλάκα πόνου. Θάβει τον Σωτήρα κλαίγοντας με τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο.

Περπατάει μέσα στη νύχτα προς τον τάφο με μυρωδικ

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι., παραμερίζει τους φρουρούς των θηρίων. Βλέπει τον άδειο τάφο.

Η καρδιά της, συντετριμμένη από τη θλίψη, χτυπάει εκκωφαντικά. Αρχίζει να κατανοεί τη θεολογία του ουρανού με αγάπη. Ο Δωρητής της ζωής δεν μπορεί να παραμείνει στον τάφο. Ο Αναστημένος του Λαζάρου δεν μπορεί να ξαπλώσει στην πέτρα. Ο Στολιστής των γαλαξιών δεν μπορεί πάντα να είναι μαζεμένος σε λινά σάβανα. Και ενώ αυτή ψάχνει στον κήπο για το σώμα του Ιησού, ο ίδιος ο Κηπουρός του σύμπαντος της εμφανίζεται, την καλεί με το όνομά της, εμποτίζει την καρδιά της με τη Φωτιά των λόγων Του. Ρίχνεται να Τον αγκαλιάσει, αλλά την σταματά η δόξα της χάρης της Ανάστασης. Είναι η πρώτη που Τον βλέπει αναστημένο, που Τον νιώθει, που νιώθει τον πόνο Του στον Σταυρό.

Είναι ακριβώς όπως οι Απόστολοι. Αναγγέλλει την Ανάσταση. Πείθει τους ανθρώπους για τη Ζωή του κόσμου μέσα από δάκρυα. ​​Το χέρι της, στη Σιμωνόπετρα, στον Άθωνα, είναι πάντα ζεστό, και τη Μεγάλη Παρασκευή καίει με τον πόνο Εκείνου που αγαπούσε. Αν είχαμε μια σταγόνα από τη φωτιά της καρδιάς της, θα καίγαμε τα αγκάθια της αμαρτίας μέσα μας σε μια στιγμή. 

Μόλις κυκλοφόρησε.

Περιγραφή

Με το παρόν βιβλίο παρουσιάζουμε απομαγνητοφωνημένες διδαχές του Οσίου, οι οποίες περιείχοντο σε εκατό κασέτες. Τις είχε συλλέξει ο μακαριστός αδελφός της συνοδίας μας Νεκτάριος, ο οποίος είχε μεριμνήσει μαζί με άλλους καλούς εν Χριστώ αδελφούς να απομαγνητοφωνηθεί όλο αυτό το υλικό και να καταγραφεί. Πλην όμως, λόγω της ασθενείας και του θανάτου του, δεν εξεδόθησαν. Περιήλθαν σε μας με την επιθυμία όλων αυτών και την προτροπή να εκδώσουμε το κείμενο “γιατί πολλοί αδελφοί θα ωφεληθούν”.
Η έκδοση θα γίνει σε δύο τόμους. Τον παρόντα και έναν δεύτερο, επειδή το υλικό ήταν πάρα πολύ και θα ήταν δύσχρηστο στον αναγνώστη. Στον πρώτο τόμο περιέχονται επτά κεφάλαια και στον δεύτερο τόμο περίπου δέκα.

Οι κασέτες προέρχονται είτε από καθημερινές, απλές και πρόχειρες ομιλίες του στην τράπεζα του Ησυχαστηρίου μας, είτε από ομιλίες του, σχεδόν απρογραμμάτιστες, στις Ιερές Μονές Ορμυλίας, Σιμωνόπετρας, Βατοπαιδίου, Διονυσίου, Γρηγορίου και αλλού. Αλλά επίσης από γραπτά κείμενα, τα οποία μετ΄ επιμελείς ο Γέροντας έγραψε και εξεφώνησε σε κάποιες συναντήσεις.

Γέρων Ιωσήφ Κατουνακιώτης
(Από τον Πρόλογο της έκδοσης)

Περιεχόμενα
Μετάνοια / Υπακοή / Ταπεινοφροσύνη / Γερο-Ιωσήφ, ο “διδάσκαλος” /  Πόλεμος λογισμών / Θλίψεις – πειρασμοί – υπομονή / Ακρίβεια και οικονομία στη μοναχική ζωή

Αν μιλάς στον Θεό κάθε στιγμή, οι δαίμονες φεύγουν φοβισμένοι από το μονοπάτι σου. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ. ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ.

 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

        ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

     Ο σκοπός αυτής της εκκλησιαστικής συνάξεως είναι το κήρυγμα προς τιμήν της μακαρίας μάρτυρος. Σας καλέσαμε και σας  συγκεντρώσαμε σήμερα διότι η σημερινή ημέρα αποτελεί υπόμνηση του μεγάλου αγώνα και μαρτυρίου που έδωσε μέσα σε γυναικείο σώμα η πιο μακάρια από τις γυναίκες, η Ιουλίττα. Ο αγώνας της υπήρξε γενναιότατος, προκαλώντας τεράστια έκπληξη τόσο σε όσους ήταν τότε παρόντες στο θέαμα, όσο και σε όσους το έμαθαν αργότερα από τις διηγήσεις των αυτοπτών μαρτύρων — αν βέβαια ταιριάζει να αποκαλούμε κανείς «γυναίκα» εκείνη που με το μεγαλειώδες φρόνημα της ψυχής της κατάφερε να κρύψει την αδυναμία της γυναικείας φύσης.

    Ο κοινός μας αντίπαλος, ο διάβολος, που καυχιόταν για εκείνα τα μεγάλα κατορθώματα, ότι δηλαδή θα σείσει ολόκληρη την οικουμένη και θα την κυριεύσει σαν φωλιά πουλιών, και θα μαζέψει τις πόλεις σαν παρατημένα αυγά και θα τις ερημώσει [βλ. Ησ.10,14: «Καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπῃ μοι (:Και θα αναταράξω πόλεις κατοικημένες και με το χέρι μου θα κατακτήσω όλη την οικουμένη· όπως αρπάζει κανείς μέσα από την φωλιά πουλιών τα εγκαταλελειμμένα αυγά τους, έτσι θα αρπάξω και εγώ τα πλούτη της γης. Και κανείς δεν θα μπορέσει να μου ξεφύγει, κανείς δεν θα τολμήσει να μου φέρει αντιρρήσεις στο σχέδιό μου)»], έχει πάρα πολύ πληγωθεί και ηττηθεί από τη γυναικεία αρετή. Διότι όταν επιχείρησε, στον καιρό του πειρασμού, να αποδείξει ότι εκείνη δεν θα μπορούσε εξαιτίας της φυσικής αδυναμίας του γυναικείου φύλου να διαφυλάξει μέχρι το τέλος την πίστη της στον Θεό, την βρήκε με την δοκιμασία να είναι πιο γενναία απ’ ό,τι επέβαλλε η φύση της και να καταφρονεί τόσο πολύ τις φοβέρες του, όσο αυτός έλπιζε να την φοβερίσει με τα δεινά

    Διότι αυτή είχε εναντίον της κάποια δίκη με κάποιον από τους ισχυρούς της πόλης, ο οποίος ήταν άνθρωπος πλεονέκτης και βίαιος και ο οποίος είχε συγκεντρώσει πλούτο με αρπαγές και λεηλασίες, αυτός αφού απέσπασε απ΄ αυτήν μεγάλο μέρος από το καλλιεργήσιμο έδαφος και λιβάδια και κώμες και βοσκήματα και δούλους και αφού άρπαξε από τη γυναίκα ολόκληρη την περιουσία της, τότε προσήλθε στα δικαστήρια με συκοφάντες και ψευδομάρτυρες, στηριζόμενος στην δωροδοκία των δικαστών.

     Όταν, λοιπόν, ήλθε η δικάσιμος ημέρα και ο κήρυκας άρχιζε να καλεί και ήταν έτοιμοι οι συνήγοροι και ενώ άρχιζε να αποκαλύπτει την τυραννική και καταπιεστική συμπεριφορά του ανθρώπου αυτού και επρόκειτο να διηγηθεί και τον τρόπο που είχε αποκτήσει εξαρχής την περιουσία της και πόσος χρόνος επιβεβαίωνε την κυριότητά της, και έπειτα να διεκτραγωδήσει την βία και την πλεονεξία του αντιδίκου της, εκείνος αφού παρουσιάστηκε δήλωσε ότι η δίκη δεν θα ήταν δυνατόν να διεξαχθεί προς εκδίκαση. Διότι όπως είπε, δεν ήταν επιτρεπτό να απολαμβάνουν τα κοινά δικαιώματα και να παίρνουν μέρος στα δημόσια πράγματα αυτοί, οι οποίοι δεν λατρεύουν τους θεούς των βασιλέων και δεν απαρνούνται την πίστη στον Χριστό.

       Ο αρχιδικαστής έκρινε ότι ο άνθρωπος αυτός ομιλούσε δίκαια και ότι πρότεινε πράγματα υποχρεωτικά για τον νόμο. Και αμέσως έφεραν τότε λιβανωτό και βωμό και έθεσαν για τους διαδίκους την εξής πρόταση· αν αρνούνταν τον Χριστό, θα απολάμβαναν την προστασία των νόμων και την ωφέλεια από αυτούς, εάν όμως παρέμεναν σταθεροί στην πίστη τους, δεν θα είχαν δικαίωμα να καταφεύγουν ούτε στα δικαστήρια, ούτε στην προστασία των νόμων, ούτε στην υπόλοιπη κοινωνική ζωή, επειδή σύμφωνα με τους νόμους αυτών που τότε κυβερνούσαν, θεωρούνταν στερημένοι των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

     Τι έκανε, λοιπόν, μπροστά σε αυτά η Ιουλίττα; Μήπως σαγηνεύτηκε από τον πλούτο; Ή μήπως από την επιθυμία της να νικήσει τον άδικο αντίδικό της, παραγνώρισε το αληθινό συμφέρον της; Ή μήπως φοβήθηκε τον κίνδυνο που εξαρτιόταν από την απόφαση των δικαστών; Καθόλου. Αντίθετα είπε: «Ας χαθεί η ζωή μου, ας χαθούν τα χρήματά μου, ας μην μου απομείνει ούτε το ίδιο μου το σώμα, προτού βγάλω από το στόμα μου έστω και μία ασεβή λέξη εναντίον του Θεού που με εδημιούργησε».

        Και όσο εκείνος εξαγριωνόταν με τα λόγια αυτά και άναβε εναντίον της με την πιο ακραία οργή, εκείνη τόσο περισσότερο ευχαριστούσε τον Θεό, γιατί ενώ φαινόταν να χάνει τα φθαρτά πλούτη, εξασφάλιζε για τον εαυτό της την απόκτηση των ουρανίων αγαθών. Στερούνταν την γη για να αποκτήσει τον Παράδεισο, καταδικαζόταν σε ατίμωση για να αξιωθεί τα στεφάνια της δόξας, και το σώμα της κατακαιγόταν και της αποσπούσαν την πρόσκαιρη ζωή, ώστε να λάβει τα ελπιζόμενα αγαθά της μακαριότητας και να βρεθεί μαζί με όλους τους αγίους στη χαρά της Βασιλείας του Θεού. Αφού λοιπόν την ρωτούσαν πολλές φορές, πολλές φορές έδινε την ίδια απάντηση: δήλωνε ότι είναι δούλη του Χριστού και καταριόταν αυτούς οι οποίοι την προκαλούσαν στην άρνησή Του.

     Τότε, λοιπόν, ο άδικος δικαστής όχι μόνο της στέρησε τα κτήματα, που ήδη της είχαν αφαιρεθεί παράνομα και άδικα, αλλά της αφαίρεσε και την ίδια τη ζωή, όπως νόμιζε, παραδίδοντάς την στη φωτιά. Εκείνη, όμως, δεν έτρεξε ποτέ με τόση προθυμία προς καμία από τις απολαύσεις της ζωής, όσο προχώρησε προς εκείνη την φωτιά, φανερώνοντας με το πρόσωπό της, τη στάση της, τα λόγια της και τη λαμπρή της αγαλλίαση της ψυχής της τη μεγάλη της χαρά. Και προέτρεπε τις γυναίκες που ήταν παρούσες να μη δειλιάζουν μπροστά στους κόπους που απαιτεί η ευσέβεια, ούτε να προβάλλουν ως δικαιολογία την φυσική τους αδυναμία, λέγοντας ότι «έχουμε πλαστεί από την ίδια ύλη με τους άντρες, έχουμε πλαστεί όπως και αυτοί, σύμφωνα με την εικόνα του Θεού [βλ. Γέν.1,26: «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» ]. Ο Δημιουργός έκανε και τη γυναίκα εξίσου με τον άντρα, δεκτική της αρετής. Άλλωστε, δεν είμαστε σε όλα συγγενείς και όμοιοι με τους άνδρες; Διότι για τη δημιουργία της γυναίκας, δεν λήφθηκε μόνο σάρκα, αλλά και «οστό από τα οστά» του άνδρα  [ βλ. Γέν.2,23: «Καὶ εἶπεν Ἀδάμ· τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου· αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη»]. Επομένως, κι εμείς οφείλουμε στον Δεσπότη την ίδια σταθερότητα, ανδρεία και υπομονή που οφείλουν και οι άνδρες».

     Και αφού είπε αυτά τα λόγια, όρμησε στη φωτιά. Και η φωτιά που περιέβαλλε το σώμα της σαν ένας φωτεινός θάλαμος, έστειλε την ψυχή της στην ουράνια πατρίδα και στην ανάπαυση που της άρμοζε, ενώ διαφύλαξε άφθαρτο και ακέραιο το τίμιο σώμα της για τους πιστούς. Αυτό, τοποθετημένο στο ωραιότερο προτείχισμα της πόλεως, αγιάζει τόσο τον τόπο, όσο και όλους όσους προσέρχονται σε αυτό. Και η γη, που κατευλογήθηκε από την εκδημία της μακαρίας μάρτυρος, ανέβλυσε από τα σπλάχνα της ένα εξαίρετο αγίασμα, ώστε η μάρτυρας, σαν να έγινε μητέρα όλων, να τρέφει με αυτό, σαν με κοινό γάλα, τους κατοίκους της πόλης. Αυτό και στους υγιείς είναι φυλακτήριο, και σε όσους το απολαμβάνουν με σωφροσύνη, πηγή ψυχικής τέρψεως και για τους ασθενείς παρηγοριά. Η μάρτυρας μάς χάρισε την ίδια ευεργεσία και χάρη που πρόσφερε άλλοτε ο Ελισσαίος στους κατοίκους της Ιεριχούς[ βλ. Δ΄Βασ. 2,21-22: «Καὶ ἐξῆλθεν Ἑλισαιὲ εἰς τὴν διέξοδον τῶν ὑδάτων καὶ ἔῤῥιψεν ἐκεῖ ἅλα καὶ εἶπε· τάδε λέγει Κύριος· ἴαμαι τὰ ὕδατα, οὐκ ἔσται ἔτι ἐκεῖθεν θάνατος καὶ ἀτεκνουμένη.  καὶ ἰάθησαν τὰ ὕδατα ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης κατὰ τὸ ῥῆμα Ἑλισαιέ, ὃ ἐλάλησεν (:Και βγήκε από την πόλη ο Ελισαίος και πήγε στην πηγή των νερών, έριξε εκεί το αλάτι που είχε ζητήσει να του φέρουν και είπε: "Αυτά λέγει ο Κύριος· ‘’Αυτά τα νερά Εγώ τα καθαρίζω και τα εξυγιαίνω· και δεν θα προξενούν πια θάνατο, ούτε ακαρπία στη, ούτε ατεκνία στα ζώα και στους ανθρώπους’’. Πράγματι, τα νερά καθαρίστηκαν και εξυγιάνθηκαν μέχρι σήμερα, σύμφωνα με την εντολή που έδωσε ο Ελισαίος)»], μεταβάλλοντας με την ευλογία της το φυσικά αλμυρό νερό της περιοχής σε γλυκό, απαλό και ευχάριστο για όλους.

    Εσείς οι άνδρες, μην καταδέχεστε να φαίνεστε κατώτεροι από τις γυναίκες ως προς την ευσέβεια. Και εσείς, οι γυναίκες, μη μείνετε πίσω από αυτό το παράδειγμα, αλλά να παραμένετε σταθερές στην ευσέβεια χωρίς προφάσεις, έχοντας γνωρίσει στην πράξη ότι η ασθενέστερη φύση σας δεν σας εμποδίζει να αποκτήσετε κανένα από τα αγαθά.

                   ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

             επιμέλεια κειμένου και μετάφρασης: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·         https://melodos.com/thisavros/biblio.php?p=patrologia/_4os/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82%20%CE%9A%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82 

·         Βασιλείου του Μεγάλου, Άπαντα τα  έργα, Ομιλίαι και λόγοι, Ομιλία εις την μάρτυραν Ιουλίτταν, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1973, τόμος 7, σελίδες 202-209.

·         http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html

·         Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

·         Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

·         Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

·         Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.

·         Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.

·         Η Παλαιά Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία, Π. Τρεμπέλας- Γ. Παπαδημητρίου- Ν. Βασιλειάδης- Γ. Ψαλτάκης, απόδοση της ερμηνείας στη νεοελληνική: Μάριος Δομουχτσής, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 2024(γ΄έκδοσις).

 

 

 

 

 

   

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ . Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «ΑΓΩΝΑΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ»

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                 με θέμα:

                   «ΑΓΩΝΑΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ»

                      [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 19-7-1981]

[Β53]                                                                                                                   

    «Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».

     Υπάρχει, αγαπητοί μου, μία τάσις εις τους ανθρώπους, ένεκα ακριβώς αυτής της πεσμένης των καταστάσεως, να αλλοιώνουν πάντοτε την αλήθειαν. Υπάρχει η τάσις να βάζουν πολλοί το υποκείμενό τους μέσα εις το αντικείμενον· με αποτέλεσμα να επέρχεται μία αλλοίωσις, μία φθορά. Φυσικά αυτό είναι αποτέλεσμα του εγωισμού του ανθρώπου, ο οποίος εγωισμός είναι ο πυρήνας της αμαρτίας που υπάρχει στον κάθε άνθρωπο, απόγονο του Αδάμ, που είναι πεσμένος. Περιττό να σας πω ότι αυτό υπάρχει και εις τον διάβολον. Ο διάβολος, ακριβώς κατεξοχήν υπερήφανος, δεν θα ήθελε ποτέ να δεχθεί την αλήθειαν του Θεού, όπως προσφέρεται, αλλά θα ήθελε να βάλει το υποκείμενό του μέσα. Και να διαστρέψει την αλήθειαν του Θεού.

     Έτσι, όπως αντιλαμβάνεσθε, η ακεραιότης του λόγου του Θεού, είναι ένα σπουδαιότατον κεφάλαιον, που πρέπει ο κάθε πιστός, αν θα ήθελε πράγματι να σωθεί, να το προσέξει. Ο Κύριος, έχοντας ακριβώς υπόψη Του ότι Τον ακούουν άνθρωποι, όχι απλώς άνθρωποι πεπτωκότες, αλλά και ικανά διεστραμμένοι, όπως ήσαν οι άρχοντες του λαού, οι ιερείς, ο κλήρος, οι Φαρισαίοι, οι Γραμματείς και οι Νομικοί, αυτοί οι οποίοι ήσαν ταγοί του λαού, οι άνθρωποι αυτοί είχαν πολύ μεγάλον εγωισμόν και έτσι ήθελαν πάντοτε να διαστρέφουν τον λόγο του Θεού. Μόνο, αγαπητοί μου, μόνο αγαπητοί μου, αν λογαριάσει κανείς αυτήν την ραβινική τους παραγωγή που λέγεται Ταλμούδ και περιέχει μέσα έξι χιλιάδες εντολές, μόνο αυτό είναι αρκετό για να καταλάβετε…- εκ των οποίων οι πιο πολλές εντολές είναι μία διαστροφή, είναι μία διαστροφή της αληθείας, μπορείτε να καταλάβετε από κει πώς οι άνθρωποι αυτοί εκινούντο.

    Ο Κύριος είπε ακριβώς γι’ αυτή την περίπτωση ότι όλα αυτά τα κατασκευάσματα είναι εντάλματα ανθρώπων. Καθίστανται τόσο βαριά, ώστε οι ίδιοι οι οποίοι εντέλλονται αυτά δεν μπορούν ούτε με το μικρό τους δακτυλάκι να τα σηκώσουν. Δηλαδή τίποτα, ούτε το πιο ελάχιστο απ’ αυτά δεν μπορούν να κρατήσουν. Και όμως οι άνθρωποι αυτοί απαιτούσαν αυτά τα πράγματα όλα να επιβληθούν στον λαό. Και μάλιστα περιέχει η Αγία Γραφή, η Καινή Διαθήκη μερικές τέτοιες περιπτώσεις. Ότι αν δεν έπλυναν τα χέρια τους – στο κάτω-κάτω της γραφής είναι θέμα καθαριότητος, όχι όμως και θέμα θρησκευτικόν- ότι ήταν αμαρτία, διότι με να φάγουν με άπλυτα χέρια, καθίσταντο αμαρτωλοί... Και άλλα πολλά. Έχοντας λοιπόν μπροστά Του ο Κύριος ένα πλήθος ανθρώπων, που μπορούσαν να διαστρέφουν την αλήθειαν, αλλά και να έχουν μίαν εκλεκτικότητα έναντι του λόγου του Θεού, είπε αυτόν τον λόγον τον βαρυσήμαντο: ότι «Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».  

      Γιατί ονόμασε ο Κύριος «μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων»; Ποιες είναι αυτές οι εντολές; «Τούτων». Ποιες αυτές; Ποιων «τούτων»; Εκείνα τα οποία ο Κύριος διδάσκει. Και γιατί τις λέει «ἐλάχιστες»; Διότι ελάχιστες εθεωρούντο από  τους ανθρώπους, κάνοντας μίαν επιλογήν. Και λέγαν: «αυτή η εντολή είναι σπουδαία», «εκείνη δεν είναι σπουδαία, στο καλάθι των αχρήστων, δεν μας ενδιαφέρει». Σημειώσατε δε ότι αυτό υπάρχει πάντοτε μέσα στην Εκκλησίαν. Οι πιστοί πάντα το κάνουν αυτό. Ρίξτε μια ματιά, να πω, τι; Στο περιβάλλον; Αγαπητοί μου, στον εαυτό μας να ρίξομε μία ματιά, βλέπομε ότι κι εμείς επιλέγομε τον λόγον του Θεού. Όταν διαβάζομε την Γραφή ή όταν ακούμε κήρυγμα, κρατούμε εκείνο το οποίον δεν είναι οδυνηρόν εις την εφαρμογήν του· το ανώδυνον. Και εγκαταλείπομε το οδυνηρόν και το βάζομε στην άκρη. Και λέμε «Ε, αυτά είναι για κάποιους άλλους». Και έτσι υποτιμούμε τον λόγον του Θεού και έχομε μίαν διάκρισιν περί σπουδαίων και περί μη σπουδαίων εντολών του Θεού. Μπροστά ακριβώς σε αυτό το φαινόμενον ο Κύριος είπε…- ειρωνεύεται, τρόπον τινά, σαν να λέγει: «Θεωρείτε ελάχιστες τις εντολές; Ε, λοιπόν, σας λέγω εάν λύσετε, δηλαδή παραβείτε, εάν δεν εφαρμόσετε, εάν υποτιμήσετε μία απ’ αυτές τις νομιζόμενες για σας ελάχιστες εντολές, ελάχιστοι θα κληθείτε στη Βασιλεία του Θεού». Δηλαδή τιποτένιοι. Δηλαδή δεν θα μπείτε στην Βασιλεία του Θεού.

     Βλέπετε λοιπόν, αγαπητοί, ότι το θέμα της τηρήσεως των εντολών είναι πολύ σπουδαίο και ότι πρέπει μετ’ ακριβείας να βλέπομε τον λόγον του Θεού και να μην τον περιτέμνομε; Και να μην τον επιλέγομε; Αλλά να τον εφαρμόζομε ολόκληρον; Γιατί; Διότι δεν σώζεσαι, αδελφέ μου, εάν όλον τον νόμον τηρήσεις, εις έναν πταίσεις. Έτσι δεν μας λέγει ο αδελφόθεος Ιάκωβος; Εάν εις έναν νόμον πταίσεις, σε μίαν εντολή δεν πας καλά, τότε είσαι παραβάτης όλου του νόμου. Για να το καταλάβετε αυτό, μπορείς να είσαι ένας καλός πολίτης, αλλά εάν έναν νόμον παραβείς, μπαίνεις στη φυλακή. Μπορείς να επικαλεστείς στο δικαστήριο ότι είσαι καλός πολίτης; Δεν αμφισβητεί το δικαστήριο ότι είσαι καλός πολίτης. Αλλά βλέπει μπροστά του την παραβαινομένην εντολήν. Και σε βάζει στη φυλακή. Αυτό ακριβώς εννοεί ο λόγος του Θεού.

       Αλλά το σπουδαίον δεν είναι μόνον αυτό. Το σπουδαίον, αγαπητοί μου, είναι ότι αν διαστρέψομε την αλήθειαν του Ευαγγελίου, τότε δεν έχομε την Ορθοδοξίαν. Δεν έχομε το ορθόδοξον, που προσφέρεται από τον Θεόν ατόφιο. Αυτό θα πει ορθόδοξον. Να πιστεύω τον λόγον του Θεού, όπως ακριβώς προσφέρεται ο λόγος του Θεού, χωρίς προσθαφαιρέσεις και χωρίς περιτομές. Και το ακόμα σπουδαιότερον: Εκ της Ορθοδοξίας προκύπτει η ορθοπραξία. Πρέπει δηλαδή, αν έχω ακριβή αντίληψη περί του λόγου του Θεού, να εφαρμόσω ορθά τον λόγο του Θεού. Εάν έχω διαστρέψει την αλήθειαν, και τα βιώματά μου δεν θα είναι διεστραμμένα; Οπωσδήποτε ναι. Όπως λοιπόν αντιλαμβάνεσθε, είναι μία πάρα πολύ σπουδαία υπόθεσις, που πρέπει να την προσέξομε πολύ.

       Ας δούμε λοιπόν τι πρέπει να κάνομε. Πρέπει πρώτα να γνωρίσομε το περιεχόμενο της πίστεώς μας. Όπως ερμηνεύεται από την Εκκλησία και μέσα εις την Εκκλησία. Μην ξεχνάμε ότι οι αιρέσεις γεννήθηκαν με την προσπάθεια να ερμηνευθεί ο λόγος του Θεού κατά το δοκούν. Όπως κανείς νόμιζε, όπως κανείς ήθελε. Η Εκκλησία ερμηνεύει το Ευαγγέλιον και είναι η ταμιούχος της ορθής ερμηνείας. Όταν προέκυψαν οι αιρέσεις, όπως σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει την μνήμη των 630 θεοφόρων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε στην Χαλκηδόνα, για να στερεώσει το δόγμα των δύο φύσεων του Χριστού, κατ΄ουσίαν λοιπόν να χτυπήσει τον Μονοφυσιτισμόν, ότι ο Ιησούς είναι τέλειος Θεός, είναι και τέλειος άνθρωπος, διότι στο θέμα του Αρείου χτυπήθηκε η θεότητα του Χριστού από τον Αρειανισμόν και η Α΄Οικουμενική Σύνοδος ετόνισε την τελειότητα της θείας φύσεως του Ιησού, η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος -χριστολογική η Α΄, χριστολογική και η Δ΄- έρχεται να στερεώσει την τελείαν ανθρωπίνην φύσιν του Χριστού. Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από εκείνο το οποίον έλεγε ο Άρειος, το λέγουν τώρα καινούριοι αιρετικοί· όπως ο Ευτυχής, ο Διόσκουρος κ.λπ.

    Όπως λοιπόν αντιλαμβάνεσθε, αυτά όλα ήταν κατατεθειμένα στην Εκκλησία. Πολλοί νομίζουν ότι εξ αφορμής των Συνόδων, η Εκκλησία απέκτησε νέα δόγματα. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη πλάνη. Αγαπητοί μου, τα δόγματα αυτά ήσαν κατατεθειμένα εις την Εκκλησίαν. Πάντοτε η Εκκλησία επίστευε, επί παραδείγματι, ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός, δηλαδή τέλειος Θεάνθρωπος. Όταν προέκυψε θέμα, τότε η Εκκλησία ηναγκάσθη εν Συνόδω να κατοχυρώσει αυτήν την αλήθειαν. Αυτή η αλήθεια, αυτή η πίστις, δεν είναι καινούρια, δεν έρχεται στο φως με την παρουσία μίας Συνόδου. Απλώς είναι υπάρχουσα και κατατεθειμένη στην Εκκλησίαν. Είναι η πίστις της Εκκλησίας. Και έρχεται τώρα μία Σύνοδος να μαντρώσει και να κατοχυρώσει εκείνο το οποίον η Εκκλησία ανέκαθεν επίστευε. Δεν είναι λοιπόν καινούρια πράγματα. Πώς είναι μερικοί που λέγουν ότι «Τα δόγματα και τα δόγματα και οι Σύνοδοι…» και τ’ απορρίπτουν συλλήβδην. Πόσο φοβερό πράγμα είναι αυτό! Και νομίζουν ότι είναι ακίνητα πράγματα. Ακίνητα είναι, γιατί η αλήθεια είναι ακίνητη. Και τους φιλοσόφους αν πάρετε, αγαπητοί μου, αυτό πιστεύουν. Ότι η αλήθεια είναι ακίνητη, αμετάβλητη. Δεν είναι δυνατόν να μεταβάλλεται. Πώς, λοιπόν, εσύ θα ήθελες την αλήθειαν να μην μεταβάλλεται και τα δόγματα να τα θεωρείς, αδελφέ μου, σκουριασμένα και παρωχημένα και άχρηστα; Και ακόμη εμπόδιον δήθεν για μία επέκταση της χριστιανικής σου ζωής και πίστεως μέσα στον σύγχρονον κόσμον;

      Αλλά, αγαπητοί, θα σας έλεγα, δύο πράγματα γέννησαν την αίρεσιν. Η άγνοια και ο εγωισμός. Και αν μεν κανείς είναι εγωιστής με δαιμονικόν εγωισμόν, θα γίνει αιρετικός και θα επιμείνει στην αίρεσή του. Οι πολλοί, όμως, δεν κινούνται έτσι. Οι πολλοί, οι πάρα πολλοί, οι πιστοί μας, κινούνται από άγνοια. Δεν γνωρίζουν το περιεχόμενο της πίστεως. Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι «ἡ ἄγνοια τῶν γραφῶν εἰσήγαγεν καί τήν λύμην τῶν αἱρέσεων καί τόν διεφθαρμένον βίον ἀλλά καί τά ἄνω κάτω πεποίηκεν». Τα πάντα τα αναποδογύρισε. Γιατί; Υπάρχει η άγνοια των γραφών. Δεν μελετούμε επαρκώς τον λόγον του Θεού. Δεν γνωρίζομε το περιεχόμενο της πίστεώς μας. Είναι τραγικόν. Είναι τραγικό να λεγόμαστε Χριστιανοί και να μη γνωρίζομε το περιεχόμενον της πίστεώς μας.

     Θα ήθελα να σας πω ένα παράδειγμα. Πέστε μου, σας παρακαλώ, σήμερα μάλιστα που τα επαγγέλματα βγαίνουν, θα λέγαμε, σαν κατάρτιση από σχολές, λίγο πολύ. Και τα πιο μικρά επαγγέλματα και εύκολα, κι αυτά βγαίνουν από σχολές. Δεν μαθαίνομε κάποτε και την ιστορία του επαγγέλματός μας; Ή δεν θα είχαμε την περιέργεια να μάθομε την Ιστορία του επαγγέλματός μας; Η ιστορία της επιστήμης διδάσκεται πάντοτε στο Πανεπιστήμιο. Η ιστορία κάθε επιστήμης. Η ιστορία της Ιατρικής. Η ιστορία της Φυσικής κ.ο.κ. Εσύ, αδελφέ μου, δεν έχεις την περιέργεια να μάθεις την ιστορία του Χριστιανισμού; Σήμερα δεν μπορεί κανείς να ζήσει και να είναι καλός επιστήμων, να βγάλει και χρήματα και να έχει περιωπή, εάν δεν γνωρίζει καλά την δουλειά του, εάν δεν ανανεώνει την γνώση του, επειδή οι γνώσεις διαρκώς γίνονται καινούριες στο κάθε επάγγελμα. Αδελφέ μου, δεν έχεις την περιέργεια να γνωρίσεις το περιεχόμενο της πίστεώς σου; Δεν ερώτησες ποτέ, αδελφέ μου, να πεις… Πόθεν έρχομαι και πού πηγαίνω; Ποιος είμαι; Τι θα πει άνθρωπος; Γιατί υπάρχω; Πού πηγαίνω; Ποιος είναι ο προορισμός μου; Ποιος είναι ο σκοπός μου; Να παντρευτώ; Να κάνω παιδιά; Μετά θα πεθάνω. Κι ύστερα τα παιδιά μου θα κάνουν κι αυτά παιδιά κι ύστερα θα πεθάνουν». Μα αυτό πια δεν αφορά το πρόσωπό μας· αφορά το γένος. Δεν αφορά εμένα, αφορά την γενιά. «Εγώ όμως σαν πρόσωπο τι θα γίνω; Θα τελειώσω; Δηλαδή τελειώνω, κι είμαι σίγουρος ότι τελειώνω;» Δεν έχω την περιέργεια λοιπόν να το γνωρίσω; Η Γραφή θα με βοηθήσει. Η μελέτη του λόγου του Θεού. Οι Πατέρες είναι το κλειδί· γιατί είναι η ερμηνεία της Αγίας Γραφής μέσ’ την Εκκλησία και με την Εκκλησία. Γιατί αν δεν έχω το κλειδί αυτό να μελετήσω την Γραφή κι αρχίζω να μελετώ και να κατανοώ όπως εγώ θέλω, τότε αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί μου, ότι γρήγορα θα γίνω αιρετικός, θα διαστραφώ, θα παρεκκλίνω.

    Αλλά, τι να πω; Να πω κανένα παράδειγμα; Να πω ότι πάμε σε μία κηδεία, βλέπομε έναν άνθρωπο που πέθανε, συγγενή μας ή φίλο μας, οδυρόμεθα, φεύγομε και λέμε: «Ε, αυτή είναι η ζωή. Όλοι θα πεθάνομε. Είναι η τελευταία μας κατοικία ο τάφος». Αδελφέ μου, η τελευταία σου κατοικία ο τάφος; Αλήθεια, όλοι θα πεθάνουμε; Αλήθεια αυτός είναι ο προορισμός μας, να πεθάνουμε; Δεν ήχησε στα αυτιά σου, αδελφέ μου, το «Χριστός Ἀνέστη...και τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος»; Αυτά δεν ήχησαν στα αυτιά σου ποτέ; Πώς ακούς την Λειτουργία; Πώς ακούς τις ακολουθίες και τις εορτές του έτους; Πώς διαβάζεις την Γραφή; Λέγει ο Κύριος: «Βλέπετε πῶς ἀκούετε». «Προσέχετε πώς ακούτε». Κι αν θέλετε, ακριβώς αυτή η γνώσις είναι η λυδία λίθος για κάθε αίρεση. Δεν είναι ανάγκη να μελετήσομε τις αιρέσεις. Είναι περιττόν. Επιτρέψατέ μου να σας πω. Είναι περιττόν. Γνωρίζεις την αλήθειαν; Ό,τι κίβδηλον, ό,τι ψεύτικον έλθει, τότε θα δοκιμάσεις το ψεύτικο στο αληθινό που κατέχεις και θα πεις: «Αυτό είναι ψεύτικον». Έμαθες να αναγνωρίζεις τον χρυσόν; Αληθινά τον χρυσόν; Αν σου ‘ρθει μπρούντζος με μείγμα χρυσού, θα πεις: «Αυτό δεν είναι χρυσός». Έτσι, αγαπητοί, η γνώσις της Γραφής είναι και η λυδία λίθος της αληθείας.

    Αλλά πρέπει όμως όχι μόνον να γνωρίσομε την αλήθεια, πρέπει να γνωρίσομε και το περιεχόμενον, να ζήσομε το περιεχόμενο της αληθείας. Γιατί αλλιώτικα δημιουργούμε διανοητικούς ανθρώπους. Μην ξεχνάμε, είναι οι άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με την υψηλήν γνώσιν της Γραφής, αλλά δεν βιώνουν εκείνο το οποίον πρέπει να βιώσουν. Μην ξεχνάμε ότι ο λόγος του Θεού δεν έρχεται να ικανοποιήσει τον νου. Αλλά έρχεται να σώσει ολόκληρον τον άνθρωπο. Να γίνει αίμα μας, να γίνει σώμα μας. Αυτός ο λόγος του Θεού. Πρέπει να μας θρέψει ο λόγος του Θεού. Και πρέπει να ζήσομε. Αλλά όχι απλώς να τηρήσομε τις εντολές του Θεού κατά έναν ηθικιστικόν τρόπον. Όχι. Αλλά πρέπει κάτι άλλο. Πρέπει να κάνομε, να πετύχομε αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος. Να μεταμορφωθούμε. «Μεταμορφοῦσθε», λέγει, «τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοός ὑμῶν, εἰς τό δοκιμάζειν τί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό εὐάρεστον καί τέλειον». «Να μεταμορφώνεσθε με την ανακαίνιση του νοός σας». Και αλλού λέγει: «Εμείς έχομε νουν Χριστού και γνωρίζομε τα νοήματα του σατανά». Τι είναι αυτός ο «νοῦς τοῦ Χριστοῦ»; Είναι το να γίνω ένας μικρός Χριστός. Να σκέπτομαι όπως σκέπτεται ο Χριστός. Σας έχουν πει καμία φορά, αγαπητοί μου, ότι σκέπτεσθε με εκείνον τον τάδε και μοιάζετε πολύ στην νοοτροπία; Σας το έχουν πει αυτό; Αν σας το έχουν πει είναι αυτό το ίδιο που λέμε τώρα. Το να αναγνωρίσει ο άλλος ότι σκέπτομαι όπως σκέπτεται ο Χριστός. Αυτό θα πει «έχω νουν Χριστού». Δεν σκέπτομαι διαφορετικά. Ενεργώ όπως θα ενήργει ο Χριστός. Δεν είναι μακρινά πράγματα αυτά. Μην πούμε ότι… «εγώ με τον Χριστό θα συγκριθώ; Εγώ με τον Χριστό θα συγκριθώ;

    Αγαπητοί μου, δεν είναι θέμα συγκρίσεως. Είναι θέμα να μιμηθώ να φτάσω να γίνω σαν τον Χριστό. Όσο μπορώ, όσο φτάνω. Διαρκώς, συνεχώς. Γιατί νομίζετε ότι ενηνθρώπησε ο Λόγος του Θεού; Ας μου επιτραπεί να πω αυτήν την απλή κουβέντα: «για τα μαύρα μάτια»; Έτσι για το θεαθήναι; Έτσι να πούμε για γούστο; Ο Υιός του Θεού ενηνθρώπησε για δύο λόγους. Πρώτον για να δούμε την ζωή Του και να την μιμηθούμε. Να φέρει το Ευαγγέλιον πάνω στη γη· που σημαίνει να φέρει τον τρόπο ζωής του ουρανού πάνω στη γη και ότι είναι δυνατόν να εφαρμοστεί το Ευαγγέλιον επάνω στη γη. Το δεύτερον είναι οντολογικό. Με την ενανθρώπησή Του να σώσει την ύπαρξή μας ολόκληρη από τον θάνατο και την φθορά και να αναστηθούμε και να βρεθούμε στην Βασιλεία του Θεού και στην μακαριότητά Του. Αυτός είναι ο λόγος. Τι λέτε, λοιπόν; Πρέπει να μείνομε με την ψιλήν γνώσιν; Με την γυμνή γνώσιν; Απλώς να ικανοποιούμε τον νου μας; Απλώς να λέμε ότι μελετούμε; Και να μην εφαρμόζομε εκείνο το οποίον ο λόγος του Θεού εντέλλεται;

     Αλλά και κάτι ακόμη. Σας είπα προηγουμένως ότι σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη των 630 θεοφόρων Πατέρων που έλαβαν μέρος στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Χαλκηδόνα, απέναντι από την Μικρά Ασία, από την Κωνσταντινούπολη απέναντι. Γνωρίζετε, παρακαλώ, ότι οι Πατέρες όχι ορθώς φρονούσαν μόνον, όχι ορθώς ζούσαν μόνον, αλλά και ορθώς διεκήρυσσον την πίστιν. Και την διεκήρυσσον. Δηλαδή πρέπει τώρα να εκθέσομε εις τους άλλους το περιεχόμενον της πίστεώς μας. Διότι έρχονται διαρκώς καινούριοι άνθρωποι εις τον κόσμον. Και πρέπει όχι μόνο οι καινούριοι άνθρωποι -τα παιδιά σας δηλαδή- να μάθουν την αλήθειαν, αλλά θα πρέπει και να διορθώνω εκείνους που δεν πήραν καλή γνώση του περιεχομένου της πίστεώς μας. Και συνεπώς πρέπει διαρκώς να γίνομαι ένας ιεραπόστολος. Να λέγω παντού πάντα την αλήθεια. Μπήκατε καμία φορά σε κανένα ταξί; Ασφαλώς ναι. Είδατε πλάι στον σταυρό, που έχει κρεμασμένο μπροστά στο παρμπρίζ ο οδηγός, να έχει και ένα πεταλάκι με μία μπλε χάντρα; Το έχετε δει αυτό; Αυτήν είναι μία στραβή πίστη. Ο άνθρωπος αυτός δεν ξέρει ακριβώς τι πιστεύει. Πιστεύει ότι από τον σταυρό βγαίνει μία δύναμις. Αλλά και από την μπλε χάντρα και το πέταλο, βγαίνει μία κάποια άλλη δύναμη, ε, ή η μία ενεργήσει ή η άλλη ενεργήσει, δεν πειράζει, ας τα έχομε και τα δύο και όποιο πιάσει... Είπατε ποτέ αγαπητοί μου στον οδηγό, όταν είδατε αυτό το φαινόμενο, ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό; Του το έχετε πει αυτό; Και πλήθος άλλα υπάρχουν, για να μην πολυπραγμονώ, πλήθος άλλα· που πρέπει πάντοτε να διορθώνομε. Προσέξτε όμως, όχι εισαγγελικά, σαν να είμαστε εισαγγελείς και δημόσιοι κατήγοροι. Και να λέμε: «Κοίταξε να ιδείς το και το και αλίμονό σου…». Όχι, αγαπητοί. Με πολλή αγάπη, με πολλή αδελφικότητα θα διορθώσομε τον άλλον να μην τον προσβάλλομε. Να τον διορθώσομε. Ακόμη να του πούμε να μας συγχωρεί που θα του πούμε αυτό το κάτι, ότι ίσως το παρέλειψε. Ξέρει ίσως πολλά αλλά αυτό του διέφυγε. Κι ερχόμαστε τώρα να του το πούμε, για να το διορθώσει και αυτό. Όταν με αγάπη του το πούμε, τότε, τι νομίζετε, ο ένας αδελφός θα διορθώνει τον άλλον.

     Και τότε θα έχομε μία χριστιανική κοινωνία, δηλαδή την Εκκλησία του Χριστού, η οποία θα ορθοδοξεί αλλά και θα ορθοβιοί, θα ζει σωστά. Και δεν θα έχομε αυτό το φοβερό φαινόμενο μέσ’ την Εκκλησία, ο καθένας να ζει ή να πιστεύει κατά το δοκούν. Δεν λέμε στη Θεία Λειτουργίαν να μας δώσει ο Κύριος «τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»; Τι είναι αυτό; Εδώ ακριβώς, αγαπητοί μου, είναι όλη η προσφορά της Εκκλησίας. Η ενότης της πίστεως είναι εκείνο που πιστεύω να το πιστεύει και ο άλλος και ο άλλος. Η πίστις της Εκκλησίας. Και ποια είναι η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος; Είναι ο τελικός μας σκοπός. Να γίνομε κοινωνοί του Αγίου Πνεύματος. Να αποκτήσομε το Πνεύμα το Άγιον. Να έχομε Θεό. Για να ζήσομε από την παρούσα ζωή μέσα στην Βασιλεία του Θεού. Να καταστήσομε την Βασιλεία του Θεού πρώτα πρώτα γεγονός της υπάρξεώς μας. Θα κλείσουμε εμείς μέσα μας την Βασιλείαν του Θεού. Και όταν θα πάμε εκεί, στην Βασιλεία του Θεού, τότε Εκείνη θα μας κλείσει μέσα στον εαυτόν της.

      Έτσι λοιπόν βλέπετε, αγαπητοί, η σημερινή ημέρα, που η Εκκλησία μας προβάλλει τους 630 Θεοφόρους Πατέρας, τους προβάλλει προς μίμησιν. Δεν είναι ένα γεγονός που απλώς ανήκει στο παρελθόν. Διάβαζα χθες το βράδυ τον δογματικόν Όρον της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου. Δεν είναι πάρα πολύ εκτενής. Είναι μόλις 5-6 φύλλα ενός βιβλίου. Είναι πάρα πολύ λίγο. Και εκεί είναι αποκρυσταλλωμένη όλη η απόφασις περί του προσώπου του Ιησού Χριστού. Αν, λοιπόν, όλα αυτά σιγά σιγά τα γνωρίσομε… μάλιστα αν θέλετε να ξέρετε, όταν άρχισα να διαβάζω, για μια στιγμή δεν αντελήφθηκα ότι είναι η αρχαία γλώσσα. Δεν ήμουνα καλός στα Αρχαία. Για να μην πείτε ότι ήμουνα καλός στα φιλολογικά και έτσι τα ξέρω. Όχι. Όταν συνήντησα ένα «τοίνυν», ένα «λοιπόν», α, λέω, είναι αρχαία γλώσσα. Δηλαδή, με άλλα λόγια, θέλω να σας πω, λίγο το παλιό γυμνάσιο να είχαμε τελειώσει, την γλώσσα αυτή την καταλαβαίνομε. Πιστέψτε με, την καταλαβαίνομε. Άλλο τώρα ότι είναι μία συμφορά ότι πια τα παιδιά μας δεν ξέρουν Αρχαία Ελληνικά και δηλαδή δεν ξέρουν Ελληνικά. Άλλη παράγραφος αυτό. Αλλ΄ όμως νομίζω ότι πρέπει να έχομε πάντοτε την φιλομάθειαν, να πηγαίνομε να διαβάζομε. Να ερωτούμε. Να ακούμε λόγο Θεού, λόγο Θεού άρτον· ο Οποίος θα μας φέρει εις το επίπεδο του κηρύγματος, εις το επίπεδον της προσφοράς, όλα τα κατατεθειμένα της Εκκλησίας. Μη μιλάμε μόνο και να λέμε… - θα μου πείτε αυτό είναι δικό μας θέμα· ναι· μη μιλάμε πάντα και να λέμε: «Να είμαστε καλοί άνθρωποι». Πρέπει να γνωρίσομε το περιεχόμενο της πίστεώς μας, για να γνωρίσομε τον δρόμο μας, να γνωρίσομε την πορεία μας.

    Έτσι λοιπόν, η προβολή των 630 Θεοφόρων Πατέρων, δεν είναι μία ανάμνησις, μία μνήμη που ανήκει στο παρελθόν, μία μνήμη μουσειακή. Είναι μία μνήμη ζωντανή. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε. Υπάρχουν στη Βασιλεία του Θεού. Υπάρχουν με τα κηρύγματά τους. Υπάρχουν με τα θεσπίσματά τους και με τα δόγματά τους. Υπάρχουν στη ζωή μας, οδηγοί σε ένα δύσκολο δρόμο, σε μία δύσκολη εποχή, που τα πάντα διαλύονται, που τα πάντα καταρρακώνονται και που πρέπει να μείνομε όρθιοι. Οι Πατέρες λοιπόν είναι οι φωτοδόται, είναι οι στυλοβάται. Είναι η βακτηρία εκείνη, επί της οποίας θα στηριχθούμε, για να ομολογήσομε ορθήν πίστιν, ορθήν βίωσιν, για να δούμε μίαν ημέραν το πρόσωπο του Θεού.

               ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

    και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

              μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

             ψηφιοποίηση  και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

                             Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_110.mp3