Ανάσταση - Ανάληψη. Πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος.

Ανάσταση - Ανάληψη. Πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος.

Ας πούμε ότι έγινε η Ανάσταση.

Οι μαθητές οι οποίοι είναι απογοητευμένοι, τρομαγμένοι, ψαράδες αφιλοσόφητοι, 

ξαφνικά βλέπουν αυτόν που έχυσε το αίμα του, κομματιάστηκε, μπροστά τους, και τους λέει εγώ είμαι αυτός, 

και θα καταλάβετε τώρα ποιος είμαι, και ξαφνικά γίνονται μάρτυρες του,

και φωνάζουν, και ωρύονται ως απλοί άνθρωποι ότι Αυτός Ανέστη και τους σκοτώνουν γι' αυτό.

Αν ήταν φιλόσοφοι η πλατωνικοί ή πυθαγόρειοι, εγώ δεν θα τους πίστευα.

Αλλά είναι εντελώς άσχετοι.

Φανταστείτε ότι σαράντα μέρες τον βλέπουν, και τρώνε,και περπατάν μαζί του..

Και μετά γίνεται η Ανάληψη.

Σκεφτείτε, η Ανάληψη αυτή να μην γινόταν.

Και ξαφνικά έχουμε ένα Όν που λέει: 

- Κοιτάξτε, με φονεύσατε, Το είδατε ότι πέθανα;

- Το είδαμε.

- Το βλέπετε ότι ζω;

- Το βλέπουμε.

- Το βλέπετε ότι δεν έχω καν ανάγκη τροφής 

και όταν θελήσω δοκιμάζω κάτι για να σας δείξω ότι είμαι αληθινός;

- Το βλέπουμε.

- Ε λοιπόν, έτσι θα είμαι αιώνια τώρα εδώ. Είμαι ο Θεός που έλαβα ανθρώπινη μορφή.

.

Λοιπόν, δυο χιλιάδες χρόνια τώρα, τον έχεις στην Ιερουσαλήμ, κάθεται στον θρόνο του 

και ξέρεις ότι είναι ο Θεός.

Δεν χρειάζεται ούτε ηλεκτρονικό τρόπο παρακολούθησης γιατί τα ξέρει όλα, 

μπορεί να επέμβει στη ζωή σου με έναν άγγελο, και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να υποδουλωθείς σ' αυτόν.

.

Πως να αγαπήσεις έναν τέτοιον Θεό;

.

- Κι τι με νοιάζει εμένα αν εσύ είσαι αιώνιος και αθάνατος;

Κάθεσαι πάνω από το κεφάλι μου, 

δεν με αφήνεις να πάρω ανάσα, και με αναγκάζεις να σε τιμήσω και να σε λατρέψω; 

Δεν θα σε λατρέψω, 

Θα σε κοροϊδέψω, 

θα σε εμπαίξω, και θα είμαι ο επαναστάτης, 

θα γίνω σύμμαχος με τον διάβολο ο οποίος έχει δίκαιο ότι είσαι απαίσιος και φθονερός, 

και ότι διεκδικείς την απόλυτη εξουσία για τα πάντα ΚΑΙ θα σε πολεμώ με όλους τους τρόπους που μπορώ 

και αν τυχόν με εξοντώσεις, 

θα το θεωρήσω μεγάλη μου τιμή επειδή είσαι αιώνιος κι εγώ είμαι ένα τίποτα  

και αντί να με εξυψώσεις στο ύψος σου να παλέψουμε ως ίσοι, με υποδουλώνεις τώρα.

.

 Αν δεν γινόταν η Ανάληψη όλα αυτά.

.

Καταλάβατε τι είναι ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος είναι αυτός που μπορεί να τα κάνει όλα αυτά.

Και σ' αυτό είναι εικόνα Θεού.

Γι' αυτό ο Θεός δεν θέλει να επιβληθεί.

.

Είδα μεγάλα θαύματα στο σώμα μου 

και στην ύπαρξη μου 

από Αγίους που συνάντησα, και εν πολλοίς από άθεος που ήμουνα, με βάλαν στην Εκκλησία.

Ανθρώπους που είδαν τις ασθένειες που είχα εκείνη την στιγμή και θεραπεύτηκα.

.

Ο πατήρ Πορφύριος με υποδέχτηκε απαγγέλλοντας τους στίχους μου , αδημοσίευτους στίχους.

.

Κάποτε μέσα στην νεανική μου αφέλεια, ρωτάω τον πατέρα Παΐσιο:

- Γιατί δεν πάτε να τα κάνετε αυτά τα πράγματα δημόσια;

Μου λέει:

- Άκου να δεις. Με το χάρισμα που έχω, μπορώ να πάω σ' ένα στρατόπεδο 

και να πω σε όλους τα εσώψυχα τους και να τους πάρω από τον διοικητή μέχρι τον φρουρό της πύλης, όλους μαζί στο Άγιον Όρος για μοναχούς.

Αλλά δεν το θέλει αυτό ο Θεός.  

Ο Θεός θέλει να τον αγαπήσεις μέσα από την προσωπική σου ανακάλυψη. 

ΓΙ' αυτό βλέπεις ότι ο Χριστός κάνει το θαύμα και φεύγει και λέει μην το πείτε πουθενά αυτό που έκανα. Δεν έχουν πίστη; Δεν κάνει θαύμα.

Ενώ θα έπρεπε να πεις "δεν έχετε πίστη; Τώρα να δείτε τι θαύμα θα σας κάνω εγώ".

- Κατέβα από τον Σταυρό.

- Όχι δεν κατεβαίνω.

Θα κατέβει από τον σταυρό με έναν τρόπο που θα μπορούσε να αμφισβητηθεί. Ούτως ώστε να ανακαλύψεις πνευματικά το τι έχει συμβεί.

Αυτή η πνευματική ανακάλυψη είναι συγκλονιστική. 

γιατί είναι προσωπική. 

Επειδή σε σώζει και καταλαβαίνεις το γιατί γίνεται αυτό, και αυτό είναι το μεγαλείο του μηνύματος του Θεού.

Δεν τον ενδιαφέρει να σε εντυπωσιάσει, και να σε αρπάξει σαν γύfτος:

- Έλα εδώ, γονάτισε.

Θα γονατίσεις, 

αλλά μέσα η ψυχή σου δεν θα έχει γονατίσει, και θα ψάχνεις τον αληθινό Θεό, ενώπιον του Θεού.

Αυτό το πράγμα αν το καταλάβεις πόσο τεράστιο είναι, καταλαβαίνεις γιατί ο Θεός κάνει υπομονή με το κακό.

Κάνει υπομονή , 

γιατί εμφανίζονται οι προαιρέσεις 

και εμφανίζεται το υπέροχο του ανθρώπου ολόκληρο η θεοείδεια του.

Και απαντάει μετά ο ίδιος με την παρουσία στην ζωή αυτή ολόκληρη 

και στην αιώνια ζωή.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Και τα βάσανά τους τους έκαναν άξιους χάρης, γιατί «τα βάσανα στο σταυρό, για τους σταυρωμένους, μετατρέπονται σε πηγή δώρων που δεν είναι διαθέσιμα σε άλλους».

Ριγμένοι για δεκαετίες σε δολοφονικά μπουντρούμια, πυροβολημένοι στα βουνά ή απελάμενοι σε στρατόπεδα θανάτου στη Σιβηρία, οι Ρουμάνοι υπέφεραν για την πίστη τους στον Θεό και στον χριστιανικό σκοπό αυτού του έθνους. Ο αγώνας τους δεν ήταν πολιτικός. Δεν διεξήχθη, σε έσχατη ανάγκη, με τους ηγεμόνες αυτού του αιώνα, αλλά με τις ίδιες τις δυνάμεις, τις αρχές και τις κυριαρχίες του σκότους. Και τα βάσανά τους τους έκαναν άξιους χάρης, γιατί «τα βάσανα στο σταυρό, για τους σταυρωμένους, μετατρέπονται σε πηγή δώρων που δεν είναι διαθέσιμα σε άλλους».

-Αρχιμ. Σωφρόνιος Ζαχάρωφ

Διαβάζουμε.

Κάποιοι ξοδεύουν μεγάλα χρηματικά ποσά σε φύλακες ασφαλείας, ξεχνώντας ότι οι πιο πιστοί και ισχυροί υπερασπιστές είναι οι άγγελοι του Κυρίου, τους οποίους, δυστυχώς, δεν επικαλούμαστε πολύ συχνά στην προσευχή, αν και με τη δύναμη του Θεού εκτελούν τρομακτικά θαύματα.

- Αρχιμανδρίτης Μιχαήλ Ντανίλιουκ

«Τέκνον εν Χριστώ αγαπητόν, Φίλιππε...» Επιστολές γέροντα Γαβριήλ, ηγουμένου Ι.Μ.Αποστ.Βαρνάβα Αμμοχώστου

 

            

Περιγραφή

Η αλληλογραφία του μακαριστού Γέροντος Γαβριήλ, Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αποστόλου Βαρνάβα Σαλαμίνας Κύπρου με τον Φίλιππο Παπαμιχαήλ, έναν τετραπληγικό αδελφό μας τον οποίο στήριξε και ευεργέτησε ο Γέροντας. Ένα συγκινητικό παράδειγμα προσφοράς, παρηγοριάς και ελπίδας σε μια όμορφη έκδοση που περιλαμβάνει φωτογραφικό υλικό, πατρικές νουθεσίες του Γέροντα Γαβριήλ και χειρόγραφά του. Προλογίζει ο σεναριογράφος Γιώργος Τσιάκκας. Περιλαμβάνει σπάνιο, ασπρόμαυρο και έγχρωμο, φωτογραφικό υλικό από τη ζωή και τη διακονία του Γέροντα, το τροπάριο που έχει γράψει στη μνήμη του ο υμνογράφος δρ Χαράλαμπος Μπούσιας, καθώς και το χειρόγραφο του ίδιου του Γέροντα Γαβριήλ με τις πατρικές νουθεσίες που άφησε ως παρακαταθήκη στα πνευματικά του παιδιά.

Ο άνθρωπος έχει πάψει να βλέπει τον παράδεισο.

 

Ο εχθρός του ανθρώπινου γένους έχει διαστρεβλώσει την ανθρώπινη ψυχή με την αμαρτία. 

Σαν κυνηγός, καταδιώκει ακούραστα την ψυχή, λυγίζοντάς την μέχρι τη γη. 

Ο άνθρωπος έχει πάψει να βλέπει τον παράδεισο.

 Μόνο η κοιλιά του και η σκόνη που πατιέται κάτω από τα πόδια του εμφανίζονται μπροστά στο βλέμμα και τις σκέψεις του. 

Και οι ασθένειες του σώματος ακολουθούν αδιάκοπα την ασθένεια της ψυχής.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)

Υπάρχει ένας άγιος στον οποίο προσεύχονται οι άνθρωποι για τις άρρωστες γάτες. Το όνομά του είναι Νεκτάριος της Όπτινας, ο τελευταίος μεγάλος γέροντας της Μονής Όπτινα.

 

Υπάρχει ένας άγιος στον οποίο προσεύχονται οι άνθρωποι για τις άρρωστες γάτες. Το όνομά του είναι Νεκτάριος της Όπτινας, ο τελευταίος μεγάλος γέροντας της Μονής Όπτινα. Ως παιδί, δεν είχε τίποτα. Μόνο τη μητέρα του και μια γάτα. Θυμόταν αυτή τη γάτα σε όλη του τη ζωή. Πάντα αφηγούνταν την παιδική του ηλικία με τα ίδια λόγια, σαν να ήταν το πιο σημαντικό πράγμα: «Ήταν στα βρέφη μου, όταν ζούσα με τη μητέρα μου. Ήμασταν δύο σε αυτόν τον κόσμο - και μια γάτα ζούσε μαζί μας. Ήμασταν χαμηλής τάξης και φτωχοί. Ποιος χρειάζεται κάτι τέτοιο;» Ο πατέρας του πέθανε νωρίς. Τα αδέρφια του πέθαναν από την πείνα. Το μόνο που απέμεινε ήταν η μητέρα του. Και η γάτα.

Όταν έγινε πρεσβύτερος, απέκτησε ξανά μια γάτα. Γκρίζα, χνουδωτή. Τον ακολουθούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο. Έλεγε, «Πήγαινε να καθίσεις εκεί», και πήγαινε και καθόταν. Ή ξάπλωνε δίπλα στη σόμπα και άκουγε τον γέροντα να διαβάζει προσευχές. Ο πατέρας τον χάιδευε και έλεγε, «Ο Σεβάσμιος Γεράσιμος του Ιορδάνη ήταν ένας μεγάλος γέροντας - είχε ένα λιοντάρι. Αλλά εμείς, οι μικροί, έχουμε μια γάτα». Δεν παραπονέθηκε. Ταπεινώθηκε.

Υπήρχε μια ιστορία από την παιδική του ηλικία που έλεγε ξανά και ξανά. Ο μικρός Κόλια έπαιζε με ένα γατάκι. Τα μάτια του έλαμπαν πράσινα στο σκοτάδι. Άρπαξε μια βελόνα και ήθελε να βγάλει το μάτι του γατακιού. Η μητέρα του παρενέβη: «Αν βγάλεις το μάτι ενός γατακιού, θα χάσεις ένα μόνος σου». Πέρασαν δεκαετίες. Ο Νεκτάριος, τώρα ιερομόναχος στην Όπτινα, πλησίασε ένα πηγάδι. Ένας μοναχός εκεί κοντά έβγαζε νερό με μια μακριά, κοφτερή κουτάλα - και παραλίγο να βγάλει το μάτι του. Τότε ο γέροντας είπε: «Όλα στη ζωή, από την κούνια μέχρι τον τάφο, ελέγχονται αυστηρά από τον Θεό».

Ο Νεκτάριος είπε επίσης έναν άλλο θρύλο - γιατί οι γάτες επιτρέπονται στην εκκλησία. Κατά τη διάρκεια του κατακλυσμού, ο διάβολος κατέλαβε ένα ποντίκι και μπήκε κρυφά στην κιβωτό για να ροκανίσει τον πάτο. Αλλά μια γάτα ήταν εκεί. Έπιασε το ποντίκι και το σκότωσε. Η γάτα έσωσε την κιβωτό και όλη την ανθρωπότητα. Από τότε, οι γάτες τυγχάνουν ιδιαίτερου σεβασμού. Και του δικαιώματος να εισέλθουν στην εκκλησία. Και αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στη Σκήτη του Προδρόμου της Μονής Όπτινα, οι ίδιες οι τοπικές γάτες συνοδεύουν τους μοναχούς στην πομπή με τον σταυρό. Οι μοναχοί λένε: «Κανείς δεν τις καλεί. Οι ίδιοι αισθάνονται τη σημασία αυτού που συμβαίνει». Οι γάτες ζουν στη σκήτη από τις αρχές του 19ου αιώνα. Από τότε που ζουν εκεί οι μοναχοί. Σχεδόν διακόσια χρόνια.

Ο Νεκτάριος δεν είναι ο μόνος. Ο Γέροντας Νικολάι Γκουριάνοφ ζούσε επίσης με μια γάτα που ονομαζόταν Λίπα. Μια μέρα, η γάτα έπιασε ένα πουλί και το έφαγε. Ο ιερέας κούνησε το κεφάλι του. Άφωνα. Μετά από αυτό, η γάτα δεν άγγιξε ποτέ άλλα πουλιά και μάλιστα φύλαγε τα κοτοπουλάκια στην αυλή από άλλες γάτες. Και η Αγία Γερτρούδη της Νιβέλ είναι αγία της Αδιαίρετης Εκκλησίας, η προστάτιδα των γατών. Οι άνθρωποι προσεύχονται σε αυτήν όταν μια γάτα είναι άρρωστη. Η εορτή της είναι στις 17 Μαρτίου. Ο ίδιος ο Νεκτάριος έζησε μια δύσκολη ζωή: σύλληψη, εξορία, μοναξιά. Αλλά σε όλη του τη ζωή επαναλάμβανε το ίδιο πράγμα: «Ήμασταν δύο σε αυτόν τον κόσμο—και μια γάτα που ζούσε μαζί μας. Ποιος χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους;» Το θυμόταν αυτό μέχρι το τέλος. Ήταν λοιπόν σημαντικό. Και ο Θεός το θυμάται επίσης.

Ρόμαν Γκολόβανοφ

Το Θαύμα μου με τον Γέροντα Ηλί.........

 

Το Θαύμα μου με τον Γέροντα Ηλί

Αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον γέροντα. Ήρθαμε για Λειτουργία. Και τότε, δεν καταλάβαινα τι ήταν ένας άγιος άνθρωπος. Όχι, είχα διαβάσει γι' αυτούς σε βιβλία. Τους είχα δει στην ταινία "Το Νησί". Είχα έρθει να προσκυνήσω τον Άγιο Σέργιο του Ραντονέζ. Αλλά να τον δω αυτοπροσώπως; Αυτό δεν είχε συμβεί ποτέ πριν.

Χρειαζόταν να ηχογραφήσουμε πολλές ώρες συνεντεύξεων με τον πατέρα Ηλί. Ήλπιζα ότι θα το κάναμε σε μερικές μέρες. Ποτέ δεν έκανα τόσο λάθος. Έτσι ξεκίνησε η μακρά μας συζήτηση, μια συζήτηση που θα διαρκούσε πολλά χρόνια.

Εκείνη την ημέρα, η μητέρα μου υπέφερε από πνευμονική πάθηση. Ήταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας και είχε ήδη γράψει ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Οι γονείς δεν παραπονιούνται ποτέ στα παιδιά τους. Μόνο στις πιο ακραίες στιγμές.

Ήταν μια άυπνη νύχτα. Κοίταξα έξω από το παράθυρο στην εκκλησία και προσευχήθηκα. Το πρωί, ήρθα στη Λειτουργία. Για ποια συνέντευξη μιλάμε; Είσαι ένα τίποτα. Στις 6 π.μ., η μητέρα μου έστειλε μήνυμα ότι όλα ήταν πολύ δύσκολα. Μπήκα στην Αγία Τράπεζα και, μέσα στη φασαρία της εκκλησίας, είδα έναν ηλικιωμένο άνδρα με μαύρα άμφια να αφαιρεί σωματίδια από το πρόσφορο.

Τον πλησίασα. Ήταν ο πατέρας Iley.

"Πάτερ, σε παρακαλώ προσευχήσου για τη μητέρα μου, την Ίνα."

Ο ιερέας σήκωσε το βλέμμα του από το πρόσφορο. Με κοίταξε και ρώτησε: "Για τη Νίνα;"

Απάντησα: "Όχι, για την Ίνα."

Σκέφτηκα: "Τι είδους γέροντας είναι αυτός; Δεν μπορεί καν να ακούσει τίποτα."

Στις 10 π.μ., τα ζωτικά σημεία της μητέρας μου στο νοσοκομείο ήταν φυσιολογικά. Λίγες μέρες αργότερα, πήρε εξιτήριο. Την κράτησαν για άλλη μια μέρα για λόγους εμφάνισης. Ήταν απόλυτα υγιής.

Και έτσι, χρόνια αργότερα, η μητέρα μου και εγώ είχαμε μια συζήτηση. Έμαθε αυτή την ιστορία και είπε: "Ξέρατε ότι βαφτίστηκα με το όνομα Νίνα; Το όνομα διαβατηρίου μου είναι Ίνα, αλλά το βαπτιστικό μου όνομα είναι Νίνα."

Χαμογέλασα τότε και ζήτησα σιωπηλά από τον ιερέα συγχώρεση. Άκουσε τα πάντα καλύτερα από εμένα. Και άκουσε ό,τι οι άλλοι δεν μπορούσαν.

Ο ιερέας, είμαι σίγουρος, άκουσε και τις δικές μου συγγνώμες. Επειδή ήταν ήδη με τον Χριστό.

Ρόμαν Γκολόβανοφ

Ο Πατέρας Βαλεριανός Κρετσέτοφ αναφέρει.

 Και όταν αρχίζουμε να εκνευριζόμαστε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, όπως είπε ο Πατέρας Ιωάννης (Κρεστιάνκιν) σε έναν δούλο του Θεού: «Γιατί θέλεις το παιδί σου να κάνει αυτό που κατάφερες να κάνεις μόνος σου μέχρι την ηλικία των πενήντα; Και θέλεις να κάνει το ίδιο -και ακόμα καλύτερα- μέχρι την ηλικία των είκοσι; Είναι ανέφικτο». Δεν έχουμε υπομονή, αγάπη και ταπεινότητα.

—Πατέρας Βαλεριανός Κρετσέτοφ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΑΡΙΤΩΝ: ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΚΑΚΟ; ΠΟΛΕΜΟΙ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΓΧΥΣΗ.

 

ΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ.

 «Πάντα τά ἔργα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐν πίστει

(Ψ 32, 4), κατά τό Μέγα Βασίλειο, δηλ. παρακινοῦν ἐκεῖνον πού τά βλέπει νά ἔρχεται σέ πίστι καί σεβασμό πρός τό Δημιουργό. Πράγματι, ἔτσι (για νὰ ἀφήσουμε ὅλα τά ἄλλα) τό λεπτότατο κεντρί τό ὁποῖο ἔχει ἡ μέλισσα, αὐτό μέ τό νά εἶναι κατασκευασμένο σάν σωληνίσκος, γιά νά χύνη διά μέσου αὐτοῦ τό φαρμάκι της, ὅταν κεντρώση κάποιον, αὐτό λέω, διδάσκει τόν ἄνθρωπο ὅτι δέν ἔγινε τό κεντρί αὐτό κοίλο καί ἀνοικτό από μόνο του, ἀλλά μέ θεία δύναμι καί τέχνη κατασκευάσθηκε ἀνοικτή ἡ τόσο πολλή του λεπτότητα»

Μακροθυμία - Δίκαιο και άδικο - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (17 Μαΐου 2026).

 

Ένα κερί που σιγοφέγγει, μερικά λευκά λουλούδια και η σιωπή ενός μοναστηριού μπορούν να πουν περισσότερα από πολλές λέξεις...

Priest Alexander Elchaninov📖

🌸You can be angelically kind to those who treat you with trust and love. But encounter malice, condemnation, or hostility, and kindness turns into its opposite. This clearly demonstrates our complete powerlessness in the face of evil, and above all, in the face of the evil within ourselves that rises up in response to others' criticism. Reproaches and criticism are a bitter medicine for our vanity, our complacency.💥

Priest Alexander Elchaninov📖

Το Μωρό από τον Ουρανό!!!!

Το Μωρό από τον Ουρανό

Μια γυναίκα από το Βουκουρέστι με ψάχνει εδώ και περίπου δύο χρόνια. Αφού μιλήσαμε, έρχονται σε μένα - σύζυγοι. Θέλουν να κάνουν παιδιά. Είναι και οι δύο άνω των 40. Έχουν δοκιμάσει κάθε είδους θεραπείες. Έχουν πάει σε μοναστήρια. Έχουν φτιάξει κανόνες (στην πραγματικότητα η γυναίκα το έκανε). Τίποτα.

Τους προσεύχομαι με το φέσι στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Τους είπα ότι ο πόνος είναι ένα πύρινο μονοπάτι προς τον Θεό. Ότι ο Θεός είναι ένας καλός Πατέρας που θέλει να είμαστε δυνατοί. Αστειεύτηκα με τον άντρα και του είπα να κάνει άρση βαρών γιατί έρχεται ένα μωρό και πρέπει να το κουβαλάει στην αγκαλιά του.

Έφτιαξαν τον κανόνα με την Παράκληση της Θεοτόκου και τον ακαθιστο στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο περίπου δύο φορές.

Περίπου 3 μήνες αργότερα η γυναίκα μου γράφει χαρούμενη. Είναι έγκυος. Τι απέραντη χαρά, τι συναίσθημα να κουβαλάς ζωή μέσα σου. Τι υπέροχη συγκίνηση. Πόσο λαχταρούσα να τον κρατήσω στην αγκαλιά μου και να μην τον αφήσω ποτέ.

Ήταν τόσο χαρούμενοι. Η εγκυμοσύνη πήγε καλά. Πάντα μου έγραφαν.

Όταν γέννησε, η γυναίκα δεν μου έγραφε πια. Αλλά τρεις μέρες αργότερα έμαθα.. Το μωρό είχε καρδιακό ελάττωμα. Ήταν συντετριμμένοι. Το βάφτισαν.

Οι γιατροί προσπάθησαν το αδύνατο.

Μετά από τρεις μέρες, το μωρό πέθανε. Οι γονείς τρελάθηκαν από τον πόνο. Η γυναίκα δεν έτρωγε απολύτως τίποτα. Την έδεσαν στο κρεβάτι για να μην κουνιέται. Την κράτησαν σε ισχυρά ηρεμιστικά. Ήταν συντετριμμένοι. Να τον κρατήσουν στην αγκαλιά τους. Να τον φιλήσουν. Να τον θηλάσουν. Να τον παρακολουθήσουν να κοιμάται.

Με πήραν τηλέφωνο κλαίγοντας. Μου είπαν: όλα είναι μάταια. Δεν θέλουμε να ζήσουμε πια. Η αγγελική μητέρα έκλαιγε τόσο δυνατά που κι εγώ έβαλα  τά δάκρυα. ​​Τι να της πω; Το μωρό είναι νεκρό. Η ζωή τους είναι νεκρή.

Τελικά μουρμούρισα: Έχεις έναν άγιο στον παράδεισο που προσεύχεται για σένα. Έκλεισαν το τηλέφωνο.

Περίπου μια εβδομάδα αργότερα με πήραν ξανά τηλέφωνο. Φοβόμουν να απαντήσω.

Η μαμά μου είπε ότι ήθελαν να αλλάξουν τη ζωή τους. Με προσευχή. Άρχισαν να προσεύχονται πολύ. Με ρώτησαν: γιατί έπρεπε να πεθάνει η ζωή μας;

Για να γίνεις αληθινά πιστός. Για να αλλάξεις. Για να καταλάβεις τον θάνατο και την αιώνια ζωή. Για να έχεις έναν άγγελο που σε προστατεύει από τον ουρανό.

Ναι, πατέρα.

Ένα χρόνο αργότερα η γυναίκα γέννησε ξανά, ένα απόλυτα υγιές μωρό. Ήρθαν εδώ. Είναι μια γλυκύτητα.

Οι άνθρωποι αλλάζουν βαθιά. Υπάρχει ένα κρυφό μαρτύριο στα πρόσωπά τους, ένας φόβος και μια μυστική ευτυχία, μια κατανόηση πέρα ​​από τη λογική. Βλέπω τη ζωή με τα μάτια του μωρού τους από το πέρασμα. Έχουν στο νου τους έναν Σταυρό και μια Ανάσταση. Είναι κάτι αδύνατο να το πεις.

"Πάτερ, ευχαριστούμε τον Θεό για το παιδί στον ουρανό και για το παιδί στη γη."

Ο Δάσκαλος του Φωτός. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Ο Δάσκαλος του Φωτός

Είμαστε μάρτυρες ενός από τα μεγαλύτερα θαύματα του Σωτήρα: της θεραπείας του ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός. Δηλαδή, ενός ανθρώπου που δεν είχε ξαναδεί, που δεν ήξερε πώς είναι να βλέπει, που δεν μπορούσε να εννοήσει το φως. Γιατί καμία λέξη στη γη δεν μπορεί να εκφράσει το φως του ήλιου ή την ομορφιά ενός προσώπου ή ενός λουλουδιού. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τυφλωθεί στην πορεία: υποχωρούν σε ένα σύμπαν φωτεινών αναμνήσεων, εμβαθύνοντας στην πηγή του νου, αναζητώντας μια λάμψη φωτός. Αλλά ένας άνθρωπος που γεννήθηκε τυφλός είναι φυλακισμένος στο απόλυτο σκοτάδι. Δεν ξέρει καν τι είναι αυτό το σκοτάδι, γιατί πάντα ζούσε σε αυτό και η ζωή του ήταν πάντα ένα μαρτύριο για κάποιον που αναγκάστηκε να ζει σε έναν κόσμο φτιαγμένο από φως, χωρίς ποτέ να το βλέπει. Τα μάτια του ήταν καλά μόνο για να κλαίνε, όχι για να βλέπουν.

Οι άδειες τροχιές του αποκάλυπταν τη δυσλειτουργία της ανθρώπινης φύσης τραυματισμένη και απαχθείσα από το σκοτάδι, ο άνθρωπος ξαπλωμένος στο δικό του βάσανο που είχε γίνει ο αέρας που πάντα ανέπνεε. Οι πιο απλές θεμελιώδεις αρχές της ανθρωπότητας ήταν ξένες προς αυτόν: η αναγνώριση, η ομοιότητα, η εγγύτητα, το χαμόγελο, η χειρονομία, το πέρασμα των ημερών και των νυχτών ήταν ένα θαμπό και αιώνιο σκοτάδι, χωρίς διάκριση, μια ατελείωτη νύχτα που στοίχειωνε τα βάσανά του.

Σε αυτό το σκοτάδι της φύσης, στο οποίο κάθε αναζήτηση σημαίνει πτώση, στο οποίο κάθε εμπόδιο σημαίνει πλήγμα, ο Σωτήρας έρχεται στην ανθρώπινη φύση, τυφλωμένη από την αμαρτία και τον θάνατο. Ο άνθρωπος τυφλός εκ γενετής ήταν αγράμματος, ένας ζητιάνος, άξιος οίκτου, πηγή θρήνου και αφορμή για θρήνο.

Μόλις η ύπαρξή του αγγίξει το Φως του κόσμου, το σκοτάδι πέφτει, ως καρπός της υπακοής. Το νίψιμο - ως τυπολογία του Βαπτίσματος - γίνεται αφορμή για όραση. Ένα νέο σύμπαν ανοίγεται σε αυτόν που είχε πεθάνει όλη του τη ζωή. Το φως πόνεσε στις νεογέννητες τροχιές του κάτω από τα ελαφρά χέρια του Θεού. Και όλη η ομορφιά του κόσμου εισήλθε ξαφνικά στην ψυχή του, έτσι ώστε να γίνει ένας βαθύς θεολόγος και δάσκαλος θείων μυστηρίων. Ο ζητιάνος γίνεται δότης μυστηρίων. Ο αγράμματος διεισδύει στις Διδασκαλίες του αιώνιου Λόγου. Ο τόπος των πληγών γιατρεύεται μέσω του λόγου. Πόσο προκλητικά καταργεί τους τυφλούς δασκάλους του περασμένου Νόμου! Πώς γελάει, αυτός που έκλαιγε όλη του τη ζωή, με εκείνους που ψάχνουν ψηλαφώντας μια απάντηση από τη δική του άχρηστη ζωή. Μπροστά στον στείρο αγώνα των Φαρισαίων, ο άνθρωπος που βλέπει τα ουράνια πράγματα, νιώθοντας ακόμα το σάλιο του Θεού στις τροχιές του, εκφέρει μια απόλυτη αλήθεια: «και ξέρουμε ότι ο Θεός δεν ακούει αμαρτωλούς. Αλλά αν κάποιος είναι αγαθός και έντιμος ενώπιον του Θεού, ο Θεός ακούει αυτόν. Από την αρχή του κόσμου, δεν έχει ακουστεί ότι κάποιος άνοιξε τα μάτια τυφλών».

Ο Θεός δεν είναι συνταγή για εντολές, ηθική δομή, ιδεολογικός στόχος, άθροισμα αξιών. Δεν είναι αφίσα αγιότητας. Είναι ο Εργάτης, ο Παρών, ο Θεραπευτής, ο Γιατρός του σύμπαντος, το Πρόσωπο δίπλα μας και μέσα μας, από τα βάθη. Πάντα δημιουργεί τον κόσμο από το τίποτα της δικής του επάρκειας, πάντα ανοίγει γαλαξίες αξίας στις ψυχές, διεισδύει στον κόσμο με αθανασία και εμβαθύνει την άκτιστη αλήθεια της χάριτος στην φθαρτή ύλη. Ο άνθρωπος που γεννήθηκε τυφλός έμαθε ότι το έργο του Θεού δεν είναι απλώς μια ιστορία θαυμάτων, αλλά ένα θαύμα ιστορίας που εργάζεται στο παρόν, ζωντανό και ζωντανό στις ψυχές εκείνων που βλέπουν. Μάταια έρχεσαι στην Εκκλησία αν δεν αλλάξεις τη ζωή σου σε Εκκλησία του Υψίστου. Μάταια τιμάς τους αγίους αν δεν γίνεις ένας από αυτούς. Μάταια θαυμάζεις αν δεν γίνεις ένα ολοκληρωτικό θαύμα προσφοράς αγάπης. Είναι πολύ αργά για φτηνές δικαιολογίες. Ο Χριστός περνάει.

Ο ζητιάνος που αγγίζεται από το φιλί του Θεού ανακαλύπτει τη θεμελιώδη αλήθεια της ιστορίας: την αιωνιότητα σε αυτήν. Ο Θεός είναι κοντά, τα χέρια Του αγγίζουν τα μάτια όσων πιστεύουν, το στόμα Του δίνει θεραπεία, το αγαπημένο Του πρόσωπο γίνεται το πρόσωπό μου σε μια αιώνια αγκαλιά. Είμαστε όλοι ζητιάνοι της βασιλείας, φτωχοί στις πύλες του φωτός, περιμένοντας το άγγιγμα των χεριών Εκείνου που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη.

Γονατιστοί σε παρακαλώ: συμφιλιώσου με τον Θεό.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Η ΠΗΓΉ ΤΏΝ ΔΑΚΡΎΩΝ. ΠΑΤΉΡ ΙΩΆΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ.

Η Πηγή των Δακρύων

Ένα μωρό γεννιέται. Είναι ένα αξιαγάπητο, γυρίζει στο στήθος της μητέρας του, κλαίει συνέχεια, κινείται, κοιμάται βαθιά. Αλλά δεν κοιτάζει κανέναν στα μάτια. Δεν εστιάζει, δεν χαμογελάει στους γύρω του. Καθώς μεγαλώνει, οι γονείς του συνειδητοποιούν ότι οι οφθαλμικές του κόγχες είναι τυφλές και στεγνές. Δεν βλέπει καθόλου. Η μητέρα του του εξηγεί τον κόσμο, μιμείται ήχους, λέξεις, προτάσεις, αλλά πόσο φτωχή είναι η γλώσσα των λέξεων μπροστά στους γαλαξίες του φωτός της φύσης. Ένα θλιμμένο παιδί, που κλαίει από τυφλά μάτια. Μαθαίνει να περπατάει, ή μάλλον να συνθλίβει τα πόδια του σε διαβολικές πέτρες. Όλα τον χτυπούν. Τα άλλα παιδιά τον κοροϊδεύουν. Τον κάνουν να ζητιανεύει στη γωνία του δρόμου, στη σκόνη του πόνου. Περνάει τη ζωή του θρηνώντας στο σκοτάδι. Σαν αηδόνι σε κλουβί σκότους. Δεκαετίες.

Όταν ο ενσαρκωμένος Θεός έρχεται σε αυτόν, του πιάνει το χέρι. Φτύνει στο έδαφος και φτιάχνει λάσπη, λάσπη και την αλείφει στα μάτια του. Τα δάχτυλα Εκείνου που κατασκεύασε τους αστερισμούς εισχωρούν βαθιά στις άδειες τροχιές. Και καίγονται με φως.

Και ο νεκρός αμφιβληστροειδής γεμίζει με λάμψη, και ο κρυσταλλικός φακός γίνεται διαφανής στο Φως του σύμπαντος, καθαρότερος από το κρύσταλλο. Και οι τυφλές τροχιές γίνονται ήλιοι που περιστρέφονται γύρω από τον Λόγο.

Σπάει τον εαυτό του με τον πόνο της χαράς, η καρδιά του αγωνίζεται να σπάσει στο στήθος του. Το φως εισέρχεται σε ένα άπειρο από αποχρώσεις και ολόκληρο το σύμπαν, αγγιγμένο άσκοπα σε μια ζωή, αποκτά νόημα. Θα αγκάλιαζε τον Ιησού για να πεθάνει στην αγκαλιά του, αλλά είναι γεμάτος σκόνη και έχει γίνει μια πηγή δακρύων. Δεν ανοιγοκλείνει πια τα μάτια του από φόβο μήπως ξαναμπεί στο σκοτάδι και τα δάκρυά του δεν εμποδίζουν πια την όρασή του, αλλά γίνονται φακοί που μεγεθύνουν την εικόνα της αιωνιότητας μπροστά Του. Και γίνεται προφήτης και απόστολος. Αναλφάβητος, στην άκρη του δρόμου, ο άνθρωπος τυφλός εκ γενετής έμαθε το μεγάλο δόγμα των αιώνων. Ο Θεός δεν ακούει τους αμαρτωλούς. Ακούτε τι λέει; Όλη η ολιγοφρενής λάμψη της εξουσίας, όλη η μάταιη δόξα του κόσμου, η ψευδαίσθηση της κυριαρχίας, όλος ο θάνατος του κόσμου βρίσκεται σε αυτά τα λόγια. Ο Θεός είναι η δύναμη εκείνων που Τον αγαπούν.

Και μετά λέει: στον κόσμο δεν έχει ακουστεί ποτέ ότι κάποιος άνοιξε τα μάτια ενός ανθρώπου τυφλού εκ γενετής. Γνώριζε σε όλη του τη ζωή ότι ήταν καταδικασμένος για πάντα σε μια εποχή σκότους, εκτός αν το άπειρο Φως της Αγίας Τριάδας είχε φιλήσει το σκοτάδι από τις τροχιές του. Νιώθει τη γεύση του στόματος του Θεού καθώς μεταμορφώνεται σε φως μέσα του.

Ο Θεός επιλέγει τους αποστόλους του ανάμεσα στους σπασμένους. Μπορεί να συντρίψει το σκοτάδι της κόλασης μέσα μας. Πηγαίνει στα βάθη του απέραντου πόνου μας και παρηγορεί, παρηγορεί, φωτίζει, φιλάει, σώζει.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 46

 

421 - Τα Δύο Κάρα

Ένας αμαξάς έφτασε έναν άλλον στο δρόμο και ήθελε να τον προσπεράσει. - Κάντε μου χώρο να προχωρήσω μπροστά - φώναξε σε αυτόν που πήγαινε μπροστά... - Αλλά δεν μπορείτε να με ακολουθήσετε; - απάντησε πρώτος. Τι κουβαλάς στο κάρο σου; - Κουβαλάω οινοπνευματώδη ποτά και μπράντι. - Τότε αδερφέ έχεις δίκιο. Προχώρα γιατί κουβαλάω φέρετρα στο κάρο μου και πρέπει να σε ακολουθήσω.Ερχομαι  μετά από εσένα.

Στην Έκθεση Κεραμικής

Στην Έκθεση Κεραμικής, οι άνθρωποι χτυπούν τα πήλινα αγγεία με τα δάχτυλά τους για να βρουν ποια ψήνονται καλύτερα.

Τα αγγεία που αντηχούν καλύτερα ψήνονται καλύτερα και αυτά είναι καλύτερα.

Έτσι είναι ένας αληθινός Χριστιανός: ένα πήλινο αγγείο που καίγεται και ενισχύεται από τη φωτιά του Αγίου Πνεύματος.

Όπως η φωτιά - λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος - μετατρέπει τον μαλακό πηλό σε ένα δυνατό αγγείο, έτσι και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όταν αρπάζει μια ψυχή, την κάνει πιο σκληρή από το σίδερο.

Το αγγείο (ο Χριστιανός) που έχει περάσει περισσότερο χρόνο στη φωτιά του Αγίου Πνεύματος, αντηχεί καλύτερα· αυτό είναι πιο δυνατό στην καταπολέμηση των πειρασμών.

423 - Η Συκιά στην Αυστραλία

Ένας άπιστος, θέλοντας να δώσει ένα πλήγμα στην πίστη στο νεκροκρέβατό του, ζήτησε να ταφεί με ένα σύκο στο στόμα του, λέγοντας κοροϊδευτικά: - Όταν μια συκιά μπορεί να φυτρώσει από αυτή τη συκιά, τότε να ξέρετε ότι κι εγώ θα αναστηθώ.

Η επιθυμία του έγινε δεκτή, αλλά μόλις ένας χρόνος είχε περάσει πριν έρθει η απάντηση του Θεού.

Οι σπόροι στη συκιά φύτρωσαν, μεγάλωσαν, πέρασαν από μια τρύπα και, λάμποντας στο φως, μεγάλωσαν σε μια μεγάλη και όμορφη συκιά, την οποία μπορεί κανείς να δει ακόμα και σήμερα σε ένα νεκροταφείο στην πόλη του Σίδνεϊ.

Ω, πώς ο διάβολος τύφλωσε τα μυαλά των απίστων, ώστε ακόμη και από τέτοιες παραβολές να μην δουν τη λαμπερή αλήθεια της ανάστασης!

424 - Ας γίνει το θέλημά μου

Ένας άνθρωπος κάποτε αντιμετώπισε κάποιες δοκιμασίες, παραπονέθηκε σε όλους τους δρόμους ότι ήταν πολύ χτυπημένος από τη μοίρα. Και γκρίνιαξε εναντίον του Θεού. - Εσύ φταις! - του είπε ένας πιστός φίλος. - Πώς; Γιατί; - Επειδή στην προσευχή του Πάτερ ημών, λες πάντα: Ας γίνει το θέλημά σου, Κύριε. Και με αυτό προσκαλείς τον Θεό να κάνει ό,τι θέλει μαζί σου. Αντί για το «Γενηθήτω το θέλημά Σου», πες από τώρα και στο εξής: «Γενηθήτω το θέλημά μου» - και τότε ίσως τα πράγματα πάνε καλύτερα για σένα!...

Ο άπιστος κατάλαβε το μάθημα και με μάτια γεμάτα δάκρυα φώναξε: «Συγχώρεσέ με, Κύριε» - και από εκείνη την ώρα δεν γκρίνιαζε πλέον εναντίον του Θεού.

425- Το Τρομερό Τέλος ενός Κυνηγού

Η ζωή πολλών ανθρώπων είναι σαν αυτή ενός κυνηγού από το Θιβέτ, που είχε ένα τρομερό τέλος.

Βρισκόμενος σε ένα δάσος, στην άκρη ενός ποταμού, είδε μια κηρήθρα ψηλά στο κλαδί ενός δέντρου στην όχθη ενός νερού και αμέσως ανέβηκε για να την πάρει. Δεν υποψιάστηκε ότι εκείνη τη στιγμή, η ζωή του «απειλούνταν από τρεις πλευρές ταυτόχρονα και ότι βρισκόταν πραγματικά στα νύχια του θανάτου. Κάτω από το δέντρο, μέσα στο νερό, τον περίμενε ένας κροκόδειλος με το στόμα ανοιχτό, έτοιμος να τον καταπιεί, πίσω του μια αγέλη λύκων παραμονεύει, και οι ρίζες του δέντρου ροκανίζονται από σκουλήκια. Τι συνέβαινε; Το ξεριζωμένο δέντρο έπεσε στο νερό και ο κυνηγός έπεσε θύμα του κροκόδειλου.

Ομοίως, η ψυχή που είναι δεμένη στο θνητό σώμα γεύεται για λίγο τη γλυκύτητα της αμαρτίας. Περιπλανιέται απρόσεκτα και ανάλαφρα μέσα στο δάσος που είναι γεμάτο κινδύνους αυτού του κόσμου, όπου παραμονεύει ο διάβολος, επιδιώκοντας να τον καταστρέψει.

Δεν νομίζει ότι η κόλαση απλώς περιμένει να την καταπιεί, ούτε ότι τα αόρατα σκουλήκια της αμαρτίας έχουν ροκανίσει τις ρίζες της ζωής της, ώστε η ψυχή της να πέσει στην κόλαση, την αιώνια λεία της. Αντίθετα - λέει ο Κύριος Ιησούς - αυτός που έρχεται σε Εμένα ελευθερώνεται από την αμαρτία, από τον διάβολο και από την κόλαση. Εγώ θα του δώσω αιώνια ζωή, την οποία κανείς δεν θα μπορεί να του αφαιρέσει

(Ιωάννης 10, 28-29).

Με κολακευτικά λόγια και με απατηλά δολώματα, ο διάβολος δελεάζει τους ανθρώπους και τους καταπίνει όπως το φίδι που γοητεύει με το βλέμμα του τα πουλιά που πιάνει και τρώει.

Όσοι πιστεύουν σε Εμένα - λέει ο Κύριος - ελευθερώνονται από τη μαγεία του παλιού φιδιού και από τις  αποπλανήσεις αυτού του κόσμου. 

Να είστε άγρυπνοι και σε εγρήγορση! Διότι ο αντίδικός σας διάβολος περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται,  ζητώντας ποιον να καταπιεί. Αντισταθείτε σε αυτόν, σταθεροί στην πίστη... 

(Α΄ Πέτρου 5:8-9). 

Αντισταθείτε στον διάβολο, και θα φύγει από εσάς (Ιάκωβος 4:7).

Ο Πλουσιότερος 

Ένα περιστατικό από τη Γερμανία, από το έτος 1872. 

Ένας ευγενής του χωριού περνούσε με το καβάλο του δίπλα από έναν θραυστήρα πέτρας στην άκρη του δρόμου. 

- Καλημέρα, ευγενή κυρία! 

- Καλημέρα, γέρο! Τι κάνεις, παλεύεις ακόμα με αυτή την πέτρα; 

- Δόξα τω Κυρίω για όλα - απάντησε ο θραυστήρας, ο οποίος ήταν πιστός άνθρωπος και έζησε αληθινά το Ευαγγέλιο. 

- Αλλά πώς αντιμετωπίζεις τη φτώχεια; - Δόξα τω Θεώ! Έχω ξεφύγει από τη φτώχεια. Είναι αλήθεια ότι είμαι φτωχός σε πλούτο, αλλά έχω  βρει έναν πλούτο που ξεπερνά όλο τον πλούτο και τα πλούτη αυτού του κόσμου. 

- Αστειεύεσαι, γέρο; 

- Ω, όχι, κύριέ μου! Δεν θα αντάλλαζα τον πλούτο που έχω για όλα τα υπάρχοντά σου. - Και πόσο χρονών είσαι, γέρο; 

- 75 χρόνια, 30 από τα οποία τα πέρασα σπάζοντας πέτρες στην άκρη του δρόμου. - Λοιπόν, αυτό λέτε ζωή; Μια ολόκληρη ζωή σπάζοντας πέτρες στην άκρη του δρόμου! - Φυσικά, κύριέ μου, αυτή δεν είναι ζωή, αλλά ευχαριστώ τον Θεό που με βοήθησε να βρω  την αληθινή ζωή. 

Ο βογιάρος, που ήταν ένας μεγάλος άπιστος, έφυγε χαμογελώντας, λέγοντας στον εαυτό του: αυτός ο γέρος έχει χάσει τα λογικά του.

Αλλά κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο βογιάρος είδε ένα τρομερό όνειρο. Φαινόταν ότι ο πλουσιότερος άνθρωπος του χωριού είχε πεθάνει. 

Το πρωί ξύπνησε τρέμοντας από τη συγκίνηση αυτού του ονείρου: ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος του χωριού.

Εν τω μεταξύ, μπαίνει ο αγγελιοφόρος του. Του φέρνει νέα και περιμένει εντολές. Κυρίες! Κάτι καινούργιο! Ο γέρος χτίστης πέθανε χθες το βράδυ. Τον είδα κι εγώ... 

Φαίνεται σαν να κοιμάται ειρηνικά... πέθανε με τη Βίβλο του στο χέρι. 

Ο βογιάρος έτρεμε ξανά. Τώρα κατάλαβε τα πάντα. Ο γέρος του χθες και το όνειρο αυτής της νύχτας του είχαν πει μια μεγάλη αλήθεια. 

- Μάθε, , ότι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο χωριό μας πέθανε χθες το βράδυ. 

Ο λογοφάτος άνοιξε διάπλατα τα μάτια του... δεν κατάλαβε τίποτα... - Ναι! Ναι, μάθε ότι αυτός ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στο χωριό επειδή είχε έναν πλούτο που τον συνόδευε: πίστη και την ελπίδα της αιώνιας ζωής. 

Και από εκείνη την ώρα, ο βογιάρος έγινε πιστός και άρχισε κι αυτός να πλουτίζει στον Κύριο 

(Λουκάς 13, 21). 

427 - Τα πιο όμορφα χέρια 

Αρκετές πλούσιες κυρίες συγκεντρώθηκαν σε ένα σαλόνι για να αποφασίσουν ποια από αυτές είχε τα  πιο όμορφα χέρια και επέλεξαν έναν μεγαλύτερο άνδρα για να αποφασίσει γι' αυτό. 

- Κυρίες - τους είπε - 

Δεν μπορώ να απαντήσω ακόμα στην ερώτηση, πρέπει πρώτα  να ρωτήσω τους φτωχούς, γιατί το πιο όμορφο χέρι είναι αυτό που δείχνει το μεγαλύτερο έλεος στους φτωχούς. 

Οι πλούσιες κυρίες ντράπηκαν όλες για τα λόγια του γέρου! 

428 - Ο Ηρακλής αντιμετωπίζει μια σταύρωση 

Ίσως να έχετε ακούσει για τον Ηρακλή, τον γίγαντα από την ιστορία των αρχαίων Ελλήνων. Ο θρύλος λέει ότι αυτός ο γίγαντας εκτέλεσε 12 κατορθώματα ανδρείας.

Μια μέρα, ο Ηρακλής, ταξιδεύοντας, έφτασε σε ένα σταυροδρόμι. Το μονοπάτι χωριζόταν σε δύο μέρη. Από τη μία πλευρά, στεκόταν μια γυναίκα ντυμένη με ρούχα απόλαυσης και εύκολης ζωής, δείχνοντας με το χέρι της ένα ομαλό και ευχάριστο μονοπάτι, γεμάτο με τη βουή του γλεντιού και της απόλαυσης.

Από την άλλη πλευρά, στεκόταν μια απλή γυναίκα, με ένα κλαδί χουρμά στο χέρι της, και πίσω της ήταν ένα στενό μονοπάτι γεμάτο αγκάθια και βράχους.

Η γυναίκα με τα ρούχα του παιχνιδιού άρχισε αμέσως: - Έλα σε αυτόν τον δρόμο και θα έχεις όλα όσα επιθυμεί η καρδιά σου... θα έχεις φίλους, γλέντια, απολαύσεις και όλα όσα χρειάζεσαι για να ζήσεις τη ζωή σου. - Το μονοπάτι μου - είπε η άλλη γυναίκα - είναι στενό και δύσκολο, αλλά σε αντάλλαγμα το τέλος του θα είναι γεμάτο ευτυχία και ευλογία.

Ο Ηρακλής σταμάτησε μπροστά σε αυτόν τον σταυρό. Είχε μπροστά του μια μάχη: μια μάχη στην οποία ούτε τα χέρια του ούτε το ρόπαλό του θα μπορούσαν να του χρησιμεύσουν. Είχε μπροστά του μια πνευματική μάχη, πιο δύσκολη από όλες τις πράξεις ανδρείας του.

Ο θρύλος μας λέει ότι ο Ηρακλής νίκησε και κέρδισε και αυτή τη μάχη. Κατανοώντας ότι μπροστά του βρίσκεται η αρετή και η αμαρτία, ξεκίνησε το στενό μονοπάτι της αρετής.

Η ιστορία του Ηρακλή επαναλαμβάνεται στη ζωή μας. Οι δύο σταυροί: η αρετή και η αμαρτία, στέκονται μπροστά μας από στιγμή σε στιγμή. Ο διάβολος θέτει συνεχώς μπροστά μας το πλατύ μονοπάτι των ματαιοτήτων και των χαϊδεμάτων αυτού του κόσμου, βάζοντάς μας σε πειρασμό να το πάρουμε. Ο Ιησούς ο Σωτήρας θέτει μπροστά μας τον άλλον, λέγοντάς μας: «Εισέλθετε από τη στενή πύλη, γιατί στενός είναι ο δρόμος που οδηγεί στη ζωή, και πλατύς είναι ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή, και πολλοί είναι αυτοί που περνούν από αυτήν» (Ματθαίος 7:13-15). Πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα σε αυτούς τους δύο σταυρούς. Ο δρόμος της ζωής και ο δρόμος του θανάτου (Ιερ. 21:8) στέκονται συνεχώς μπροστά μας. Η ζωή μας πρέπει να είναι ένας συνεχής αγώνας και νίκη για το στενό μονοπάτι, για τον δρόμο της ζωής.

Ο Ηρακλής ήταν ειδωλολάτρης και ξεπέρασε τον πειρασμό που τον καλούσε στον πλατύ δρόμο. Αλλά πόσοι από τους σημερινούς Χριστιανούς ξεπερνούν αυτόν τον πειρασμό;

Στάθητε πλάι στους δρόμους και ζητήσατε τα αιώνια μονοπάτια του Κυρίου και δείτε πού είναι η καλή οδός και περπατήστε σε αυτήν και θα βρείτε ανάπαυση για τις ψυχές σας (Ιερ. 6:10).

Κουκουβάγιες και Νυχτερίδες

Ποιος ξέρει αυτά τα πλάσματα, που νιώθουν καλά μόνο στο σκοτάδι της νύχτας;

Όταν ξημερώνει το πρωί και όταν όλη η φύση αναβιώνει και απολαμβάνει το φως, οι κουκουβάγιες και οι νυχτερίδες φεύγουν και κρύβονται σε έρημα και σκοτεινά μέρη.

Έτσι είναι και οι άνθρωποι της εποχής μας. Νιώθουν καλά μόνο στο σκοτάδι των αμαρτιών τους και φεύγουν από τα μέρη όπου λάμπει ο ήλιος του Ευαγγελίου του Χριστού.

Αλίμονο, πόσο οδυνηρό είναι αυτό!

Father Rafail Noica: “Prayer must be made in the most direct language possible.

Father Rafail Noica: “Prayer must be made in the most direct language possible. I am thinking of Father Sophrony, who told us about a person who asked him: ‘How should I pray to God?’ At that time, Father Sophrony did not know that this person—an Anglican woman—had already sought an appropriate answer from many priests and spiritual fathers in England and elsewhere, but they had all given her general answers of the kind: ‘Page 35, paragraph 4!’ Yet in her soul she was thinking: ‘If this archimandrite tells me the same thing, I will renounce all these ideas—God and prayer—forever.’ Father Sophrony’s very first words to her were: ‘With God, there is no need to be polite; simply pour out your heart before Him.’ I do not know the rest of the conversation, but that person discovered such a powerful prayer that, in the evenings, she would place her head on the ground and weep for hours from the intensity of the prayer. Perhaps you have already guessed that this person did not remain Anglican. She converted to Orthodoxy many years ago.”

from the Romanian book „The Other Noica”

Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ (Ἰωάν. θ΄, 1-38) «Πιστεύω, Κύριε»

 

Den Blindfødtes Søndag – Prædiken af f. Poul, 17. maj 2026.

 

Τετέλεσται.....

«Ἡ δημιουργική ιδέα τοῦ Θεοῦ στὴν κτίση 

ὁλοκληρώνεται: οὐκ ἀδυνατήσει παρά τῷ

Θεῷ πᾶν ρῆμα "(Λκ. 1, 37). Πεθαίνοντας ὁ Κύριος στο Γολγοθά εἶπε: “Τετέλεσται"... Θά ἔρθη κάποια ἄλλη στιγμή, κατά τήν ὁποία ἐκ νέου θά λεχθῆ ἴδιος λόγος μέ αὐτόν· περὶ αὐτοῦ εἶναι γραμμένο στην Ἀποκάλυψη: "Καί ὁ Ἄγγελος... ἦρε τήν χεῖραν αὐτοῦ τήν δεξιάν εἰς τόν οὐρανόν καί ὤμοσεν ἐν τῷ Ζῶντι  εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων... ὅτι χρόνος οὐκέτι ἔσται (10, 5-6)»

Το 2026, συμπληρώνονται 96 χρόνια από την εκδημία στον Κύριο του Οσίου Παύλου (Καντίλο-Κρεστόφσκι) (1863 – 1930).

 

Το 2026, συμπληρώνονται 96 χρόνια από την εκδημία στον Κύριο του Οσίου Παύλου (Καντίλο-Κρεστόφσκι) (1863 – 1930).

Αυτός είναι ο ίδιος ο ευλογημένος στον τάφο του οποίου θάφτηκε ο Οσίου Γέροντας Αθανάσιος. Μπορείτε να διαβάσετε γι' αυτόν εδώ Οσίου_Αθανάσιου_Σάικο /†05.05.1967/.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός δούλου του Θεού που επισκέφθηκε τον Οσίου Γέροντα Αθανάσιο ένα μήνα πριν από τον θάνατό του το 1967, είπε ότι «σύντομα θα ζούσε στην πόλη Ορέλ στο Βαπτιστικό Νεκροταφείο με τον φίλο του».

Ο Οσίοε Αθανάσιου Σάικο πέθανε την Παρασκευή της εβδομάδας του Πάσχα, 5 Μαΐου 1967, ανήμερα της εορτής της εικόνας της «Ζωοδόχου Πηγής», σε ηλικία ογδόντα έξι ετών.

Θάφτηκε στον τάφο του αγίου σαλέ για τον Χριστό, Πάβελ Παύλοβιτς Καντίλο-Κρέστοφσκι, ο οποίος φορούσε έναν μεγάλο σταυρό από κόντρα πλακέ σε ένα σχοινί γύρω από το λαιμό του, με την επιγραφή «Με τον Σταυρό Νικώ».

Ο Παλίτς Καντίλο-Κρέστοφσκι γεννήθηκε το 1863. Έφτασε στην πόλη Οριόλ τη δεκαετία του 1920. Κανείς δεν ξέρει από πού κατάγεται. Λέγεται ότι ο αδελφός του ζούσε στο Λένινγκραντ και η αδελφή του στη Μόσχα. Ήταν ένας μορφωμένος άνθρωπος. Πολλοί έρχονταν σε αυτόν ζητώντας του να γράψει αιτήσεις για διάφορες θέσεις: το ύφος και η γραφή του ήταν καθαρά και όμορφα.

Ο ευλογημένος είχε επίσης ένα χάρισμα στην ποίηση. Ιδού ένα από τα ποιήματά του:

Άγιοι άνθρωποι, έχουμε διαβάσει

τις προσευχές σας πολλές φορές,

Αλλά συχνά ήμασταν κουφοί σε αυτές,

Και μας επιβάρυναν.

Αλλά εν τω μεταξύ, η δύναμη του Χριστού,

η εξουσία του Χριστού έκρυβε μέσα τους,

Σας προστάτευε από το κακό,

Και προστατεύει και τους άλλους.

Ήταν πάνω από το μέσο ύψος, αδύνατος, με σκούρα ξανθά μαλλιά που έφταναν μέχρι τους ώμους του.

Φορούσε ένα μακρύ γιλέκο σαν ράσο, και ακόμα και στον πιο κρύο καιρό, πήγαινε πάντα ξυπόλυτος και χωρίς κεφάλι.

Όταν του έλεγαν ότι είχε τρελαθεί, ο ευλογημένος απαντούσε: «Δεν έχω τρελαθεί, βρήκα τον δρόμο μου». Όταν τον ρωτούσαν για το επώνυμό του, απαντούσε: «Καντίλο-Κρεστόφσκι». Αγαπούσε να παίζει ακορντεόν ή βογιάν, τραγουδώντας πνευματικούς ύμνους.

Όταν τα αγόρια τον κυνηγούσαν και τον πείραζαν, φώναζε πάντα καθώς έφευγε τρέχοντας: «Το θυμιατήρι νίκησε! Νικώ με τον σταυρό!»

Ο Πάβελ Παύλοβιτς ζούσε στην οδό Πριαντίλναγια, σε μια μεγάλη οικογένεια. Στην αυλή υπήρχε ένα τούβλινο βοηθητικό κτίριο, το οποίο ονόμαζε κελί του. Εκεί διατηρούσε εικόνες και μια πλατφόρμα, όπου κοιμόταν, ξεκουραζόταν ή ασχολούνταν με την προσευχή.

Μπροστά από την πόρτα του «κελιού» του βρισκόταν ένα τραπέζι από σανίδες, με έναν σταυρό πάνω του. Ο Πάβελ Παύλοβιτς έτρωγε σε αυτό το τραπέζι και τάιζε τα περιστέρια που κάθονταν στους ώμους και το κεφάλι του. Ζούσε με ελεημοσύνη, δίνοντας στην μεγάλη οικογένεια που φιλοξενούσε και στα περιστέρια.

Λίγο πριν από τον θάνατό του, μεταφέρθηκε στη φυλακή. Μετά από τρεις μήνες εκεί, αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου και πέθανε.

Όλος ο κλήρος παρευρέθηκε στην κηδεία του Πάβελ Παύλοβιτς. Το ταξίδι από το νοσοκομείο στο νεκροταφείο Κρεστιτέλσκογιε διήρκεσε μια ολόκληρη μέρα. Ένα μεγάλο πλήθος τον συνόδευσε στο τελευταίο του ταξίδι. Η νεκρώσιμη ακολουθία για τον εκλιπόντα τελούνταν σε κάθε βήμα.

Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Κρεστιτέλσκογιε στην πόλη Ορέλ.

30 Απριλίου – Πριν από 81 χρόνια, η Μακαρία Ακιλίνα (Κουλίγκινα) κοιμήθηκε στον Κύριο /1870 – 30 Απριλίου 1945/

 

30 Απριλίου – Πριν από 81 χρόνια, η Μακαρία Ακιλίνα (Κουλίγκινα) κοιμήθηκε στον Κύριο /1870 – 30 Απριλίου 1945/

Από την παιδική της ηλικία, η Ακιλίνα διακρινόταν για την αγάπη της για τον Θεό. Κλεινόταν στον εαυτό της, δεν έπαιζε με τους συνομηλίκους της, προσευχόταν, δεν έχανε ποτέ ούτε έναν περιπλανώμενο ή ζητιάνο και πάντα έδινε ελεημοσύνη.

Ως έφηβη, κοιμόταν νωθρά για περίπου έξι εβδομάδες. Δίπλα της τοποθετούσαν ένα ποτήρι νερό. Χωρίς να γνωρίζουν οι αγαπημένοι της πώς και πότε έπινε το νερό.

Πολλά πράγματα της έδειξαν κατά τη διάρκεια του ύπνου της. Αλλά η πιο ισχυρή εντύπωση παρέμεινε από τους τόπους των βασάνων που είδε. Όταν οδηγήθηκε στην κόλαση, άκουσε ένα τρομερό χτύπημα, θόρυβο και κραυγές. Φοβήθηκε και ήθελε να φύγει, αλλά άγγελοι την κράτησαν πίσω και την οδήγησαν μέσα από την κόλαση. Ίσως γι' αυτό μια κάπως αυστηρή έκφραση παρέμεινε στο πρόσωπό της για πάντα.

Ξυπνώντας από τον ύπνο, σηκώθηκε με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος της και περπάτησε μέσα από το χωριό προς το σπίτι του ιερέα. Μετά την ευλογία του, τα χέρια της έπεσαν.

Σχεδόν κανένας από τους αγαπημένους της δεν κατάλαβε την θεόφιλη Ακυλίνα: οι ενήλικες την καταδίκαζαν, οι συνομήλικοί της την εκφόβιζαν, τα παιδιά την πείραζαν, οι γονείς της την ανέχονταν...

Μια φίλη της αδερφής της αντιπαθούσε τόσο πολύ την Ακυλίνα που κάποτε την έπεισε να δηλητηριάσει την ίδια της την αδερφή. Έβαλαν κάτι στο φαγητό της Ακυλίνας. Τότε η Ακυλίνα άκουσε μια λεπτή, τρυφερή φωνή στην καρδιά της: «Δηλητηριασμένη, δηλητηριασμένη! Πιες γάλα, πιες γάλα!»

Η Ακυλίνα ήπιε το γάλα, αλλά το στομάχι της έκανε εμετό. Έτσι, σώθηκε, αλλά είπε ότι όποιος είχε σχεδιάσει αυτή την κακή πράξη θα του έσπαγε η μύτη μέσα σε ένα χρόνο. Και πράγματι, ο δηλητηριαστής κόλλησε σύφιλη και υπέστη όλες τις συνέπειές της μέσα σε ένα χρόνο.

Μια μέρα, ένας ζητιάνος πλησίασε το σπίτι. Η Ακυλίνα του έφερε αμέσως ελεημοσύνη και, παρουσία άλλων, του είπε: «Αλλά το σπίτι σου κάηκε, η γυναίκα σου και τα παιδιά σου». Έμεινε έκπληκτος: «Αγαπητό μου παιδί, πώς το έμαθες αυτό;»

Μετά από αυτό το περιστατικό, οι άνθρωποι άρχισαν να κοιτάζουν την Ακιλίνα με ενδιαφέρον και η στάση τους απέναντί ​​της άρχισε να αλλάζει. Αυτό άλλαξε ακόμη περισσότερο όταν ένας περιπλανώμενος που έμοιαζε με τον Άγιο Νικόλαο ήρθε στο σπίτι. Η Ακιλίνα του έδωσε ελεημοσύνη και αυτός της είπε: «Δεν είσαι ένα συνηθισμένο κορίτσι. Δεν θα γνέθεις ούτε θα υφαίνεις, αλλά θα έχεις τα πάντα. Θα θεραπευτείς. Θα γνωρίσεις μια ξένη πίστη, θα περάσεις χρόνο σε ένα μοναστήρι και θα ζήσεις σε μια μεγάλη πόλη».

Συνειδητοποιώντας ότι η Ακιλίνα είχε επιλεγεί από τον Θεό, οι άνθρωποι άρχισαν να της φέρνουν άρρωστα παιδιά, ζητώντας βοήθεια. Βοηθούσε τους πάντες.

Οι γονείς της, αν και ανέχονταν τα ιδιαίτερα χαρίσματά της, χάρηκαν που την απαλλάχθηκαν. Την πάντρεψαν αρκετά νωρίς.

Ο σύζυγός της ήταν Πολωνός. Αναγκάστηκε, όπως είχε προβλέψει ο περιπλανώμενος, να ασπαστεί τον Καθολικισμό. Ωστόσο, μετά από ενάμιση χρόνο, επέστρεψε σπίτι και σύντομα, αφού αποκαταστάθηκε στην Ορθόδοξη πίστη, μπήκε σε ένα μοναστήρι και έγινε μοναχή. Εκείνη την εποχή, μόνο ένα μοναστήρι παρέμενε σε ολόκληρη την επισκοπή Βορόνεζ. Βρισκόταν στην ίδια την πόλη Βορόνεζ.

Όταν η Ακυλίνα ζούσε στο μοναστήρι, έσωσε μια δόκιμη από τον θάνατο και την κόλαση. Λόγω της απειρίας της, είχε πέσει σε μπελάδες και επρόκειτο να γίνει μητέρα. Απελπισμένη, αποκαλύφθηκε στην Ακυλίνα, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να αντέξει την ντροπή και θα αυτοκτονούσε.

Η Ακυλίνα την έπεισε να παραμείνει διακριτική, καλυμμένη. Και όταν γεννήθηκε το αγόρι, η Ακυλίνα τον έφερε στο κελί της και τον έκρυψε για κάποιο χρονικό διάστημα. Η μητέρα δεν φοβόταν πλέον την αποκάλυψη και ανακουφίστηκε.

Η αθώα μοναχή Ακυλίνα πήρε την ντροπή πάνω της. Η ηγουμένη, έχοντας μάθει για τον ήχο του κλάματος ενός μωρού στο κελί της, ήρθε σε αυτήν με τις αδερφές της. Απαίτησε επίμονα να ανοίξει η πόρτα. Όταν μπήκαν και είδαν το βρέφος, κατήγγειλαν θυμωμένα την Ακυλίνα... Στη συνέχεια, άτιμα, την συνόδευσαν έξω από το μοναστήρι.

Και η Ακυλίνα υπέστη ένα μεγάλο, εκούσιο κατόρθωμα διαβολής. Ήταν 29 ετών τότε. Με το βρέφος, ξεκίνησε μια περιπλανώμενη ζωή, περιπλανώμενη άστεγη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μετά από λίγο καιρό, επέστρεψε στο σπίτι...

Πολλοί, ακόμη και η ίδια της η οικογένεια, την ντρόπιασαν, την καταδίκασαν, την καταδίωξαν, αλλά εκείνη δεν αποκάλυψε το μυστικό της σε κανέναν. Οι άνθρωποι, ωστόσο, όταν έπεφταν σε μεγάλη ατυχία ή θλίψη, δεν έδιναν σημασία σε αυτές τις περιστάσεις και συνέχιζαν να καταφεύγουν σε αυτήν για βοήθεια.

Η Ακυλίνα έκανε πολλά για τους ανθρώπους: θεράπευσε, έσωσε και προστάτευσε. Η φήμη της διαδόθηκε. Άνθρωποι άρχισαν να έρχονται από άλλα χωριά ή την πήγαιναν σε όσους είχαν ανάγκη. Μια μέρα, ξέσπασε πυρκαγιά στο χωριό. Όταν τα μισά σπίτια είχαν ήδη καεί, η Ακυλίνα μεταφέρθηκε.

Ένας δυνατός άνεμος φύσηξε, οδηγώντας τη φωτιά προς τις καλύβες. Στάθηκε μπροστά στα φλεγόμενα σπίτια, σαν να εμπόδιζε το μονοπάτι των φλογών, και κράτησε ψηλά την εικόνα της Θεοτόκου "Φλεγόμενη Βάτος". Ο άνεμος κόπασε αμέσως και η φωτιά σταμάτησε.

Η φήμη της έφτασε στη Μόσχα. Βοήθησε έναν στρατηγό, ο οποίος, βλέποντας πόσο δύσκολη ήταν η ζωή της, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη βοήθειά της, έκανε ό,τι μπορούσε για να φέρει αυτήν και τον γιο της στη Μόσχα.

Στη Μόσχα, η Ματούσκα ήρθε πνευματικά κοντά σε πολλές από τις τότε διάσημες πνευματικές προσωπικότητες. Επικοινώνησε με τον Άγιο Αριστοκλή τον Άθωνα (+1918) (Δοξάστηκε το 2004). Προέβλεψε τον θάνατό του.

Επισκέφθηκε επίσης τον Αγιότερο Πατριάρχη Τύχωνα. Προέβλεψε επίσης την ημέρα του θανάτου του: «Και αύριο θα είσαι...» και, κλείνοντας τα μάτια της, τεντώθηκε. Στη συνέχεια, χαμηλώνοντας το κεφάλι της, κάλυψε τον εαυτό της με το μανίκι του ράσου του...

Η μητέρα Ακιλίνα δεν είχε κάνει μπάνιο σε λουτρό για 30 χρόνια. Μόνο μία φορά το χρόνο έπλενε τα μαλλιά της, για την εορτή της Γεννήσεως του Χριστού. Δεν χτένιζε ούτε βούρτσιζε τα μαλλιά της.

Και την παραμονή της εκλογής του νέου πατριάρχη, επίσης στον καθεδρικό ναό του Γελόχοβο, είπε στον Αλέξιο, ο οποίος μόλις είχε τελειώσει τη λειτουργία: «Ξέρεις γιατί ήρθα σε σένα έτσι ντυμένος; Εσύ θα είσαι πατριάρχης!» Την ευχαρίστησε, έβγαλε τον μεγάλο σταυρό του από φίλντισι και τον τοποθέτησε στη Ματούσκα. Αυτός ο σταυρός ήταν ανάμεσα στις εικόνες στο τέμπλο της Ματούσκα.

Είναι γνωστό ότι η Ματούσκα ταξίδευε συχνά σε ιερούς τόπους στη Ρωσία... Η Ματούσκα γνώριζε - προέβλεπε - ότι θα γινόταν πόλεμος.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι γυναίκες έρχονταν συχνότερα στη Ματούσκα Ακιλίνα για να ρωτήσουν για τους συζύγους τους, που είχαν υπηρετήσει στο μέτωπο. Όλοι έπαιρναν απαντήσεις στις ερωτήσεις τους. Συχνά αποκάλυπτε ότι οι ανακοινώσεις κηδείας ήταν λανθασμένες...

Όταν οι Γερμανοί ήταν κοντά στη Μόσχα, η Ματούσκα πήρε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Νικηφόρου, πήγε στο παράθυρο, άνοιξε τις κουρτίνες, την τοποθέτησε απότομα στο περβάζι του παραθύρου με ένα χτύπημα και είπε: «Τι κοιτάς; Οι Γερμανοί είναι κοντά στη Μόσχα!» Και το άφησε στο περβάζι του παραθύρου που έβλεπε στον δρόμο. Σύντομα οι Γερμανοί άρχισαν να υποχωρούν. Τότε επέστρεψε την εικόνα στη θέση της.

Τι χάρη κατοικούσε στον ευλογημένο, και τι έλεος δείχνει ο Κύριος σε όσους Τον αγαπούν και Τον δοξάζουν!

Η ευλογημένη Ακυλίνα είδε τους ουρανούς να ανοίγουν, προέβλεψε την άφιξη ανθρώπων, γνώριζε μελλοντικά γεγονότα και έφερε πολλά οφέλη στους αγαπημένους της, προσευχόμενη για τη νίκη και τη σωτηρία πολλών στον πόλεμο του 1941-1945.

Η μητέρα Ακυλίνα προέβλεψε επίσης τον δικό της θάνατο. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις, μια μέρα, όταν η Μητέρα Ακιλίνα και οι βοηθοί της την επισκέπτονταν στο σπίτι, η ευλογημένη πρεσβύτερη ξάπλωσε στον καναπέ, σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος της και είπε στην έμπιστη φίλη της: «Φρολόβνα! «Θα πεθάνω σύντομα». Και εκείνη απάντησε αστειευόμενη: «Λοιπόν, αν πεθάνεις, θα σε θάψουμε». Η Ματούσκα σηκώθηκε και, κουνώντας το δάχτυλό της, είπε αυστηρά: «Μην το σκεφτείς καν να με θάψεις!»

Υπήρξε μια άλλη περίπτωση που η Ματούσκα μίλησε για τον θάνατό της μεταφορικά: «Σύντομα θα μετακομίσω σε άλλο σπίτι. Αυτό θα είναι πολύ μικρό για μένα. Θα προσθέσουν έναν δεύτερο όροφο. Τώρα είναι δύσκολο για σένα να έρθεις σε μένα, αλλά τότε θα έρθουν χιλιάδες!» Θα βοηθήσω όλους, απλώς ρωτήστε.

Η αναχώρηση της Μητέρας Ακιλίνας από αυτή την επίγεια ζωή ήταν πολύ ασυνήθιστη. Στις 30 Απριλίου 1945, Κυριακή των Βαΐων, προειδοποίησε τον υιοθετημένο γιο της και τη σύζυγό του την προηγούμενη μέρα, ρωτώντας: «Θα κοιμηθώ». «Κοίτα, μην με ενοχλείς!» Ξάπλωσε και έπεσε σε λήθαργο.

Αυτό σήμαιναν τα λόγια της: «Φεύγω στο εξωτερικό για να σε αφήσω» για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Ο γιος της χώρισε το κρεβάτι της με μια κουρτίνα. Τη Δευτέρα, πήγε στη δουλειά.

Λίγο μετά την αναχώρησή του, μια από τις συντρόφους της ήρθε στη Μητέρα, την κοίταξε και είπε ότι είχε πεθάνει και έπρεπε να ταφεί. Αυτή ήταν πιθανώς η ίδια Φρόλοβνα που η Μητέρα είχε προειδοποιήσει όταν ήταν στο σπίτι της Άννας: «Μην τολμήσετε να με θάψετε!» Η προειδοποίηση ξεχάστηκε.

Και έδωσε οδηγίες σε όλους τι να κάνουν. Έπλυναν το σώμα και φόρεσαν ένα φόρεμα. Όταν ο γιος της επέστρεψε από τη δουλειά και είδε ότι η Μητέρα είχε ενοχληθεί, απελπίστηκε... Ήξερε ότι αν κάποιος σε λήθαργο ύπνο ήταν διαταραγμένη, δεν θα ξυπνούσαν.

Ο γιατρός δεν πιστοποιούσε τον θάνατό της επειδή συνέχιζε να αναπνέει ελαφρά και ο καθρέφτης ήταν θολωμένος. Παρ' όλα αυτά, την έβαλαν στο κρεβάτι. Την έβαλαν σε ένα φέρετρο. Όπως είχε προβλέψει η Ματούσκα, ήταν πολύ μικρό. Έπρεπε να το παρατείνουν.

Κοιμόταν σε έναν βαθύ, ληθαργικό ύπνο για πέντε ημέρες - από Δευτέρα έως Παρασκευή. Ο γιατρός ερχόταν κάθε μέρα. Η αναπνοή της παρέμεινε φυσιολογική. Το σώμα της παρέμεινε μαλακό. Οι ιερείς διάβαζαν συνεχώς το Ψαλτήριο με τη σειρά στο φέρετρο. Τα κεριά έκαιγαν.

Κατά καιρούς, όλοι στο δωμάτιο έβλεπαν διαφορετικές εικόνες να εμφανίζονται ταυτόχρονα πίσω από τα σταυρωμένα χέρια της Ματούσκα.

Συχνά, αφού ο ιερέας τελείωνε την ανάγνωση μιας προσευχής, η φλόγα του κεριού άρχιζε ξαφνικά να τρεμοπαίζει και οι παρόντες έβλεπαν εικόνες στο λευκό σάβανο. Οι πιστοί της Ματούσκα έρχονταν κάθε μέρα, αλλά την Παρασκευή, υπήρχαν ιδιαίτερα πολλοί άνθρωποι.

Αποδείχθηκε ότι είχε προσκαλέσει πολλούς να έρθουν εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα. Άνθρωποι έφτασαν και την βρήκαν στο φέρετρο. Ήταν σοκ για όλους. Θρήνησαν, έκλαψαν, θρήνησαν και την φώναξαν: «Σωτήρας», «Προστάτης», και μίλησε ήσυχα για όσα είχε κάνει γι' αυτούς.

Η κηδεία είχε ήδη προγραμματιστεί για τις 3:00 μ.μ. εκείνη την ημέρα, αλλά το πιστοποιητικό θανάτου δεν είχε ακόμη υπογραφεί... Αργότερα, όλοι οι παρόντες άκουσαν τον ήχο μιας απαλής εκπνοής μέσα από ελαφρώς μισάνοιχτα χείλη. Ο γιατρός που ήταν παρών την ανακήρυξε νεκρή.

Η νεκρώσιμος ακολουθία της τελέστηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού στο Χαμοβνίκι.

Τόσοι πολλοί άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία που ξένοι άρχισαν να ρωτούν: «Ποιον θάβουν;»

Η Ματούσκα θάφτηκε στο νεκροταφείο Ντανίλοφσκογιε, όχι μακριά από την εκκλησία, πίσω από το παρεκκλήσι, και, όπως είχε προβλέψει («Στα πόδια της» θα υπήρχε ένας μεγαλόσωμος άνδρας), σχεδόν απέναντι, δύο σειρές μακριά, από τον τάφο του Ιερομονάχου Αριστοκλή.

Στον μεγάλο ξύλινο σταυρό της υπήρχε μια επιγραφή που έγραφε «Ευλογημένη Μητέρα Ακιλίνα», και ένα μικρό λυχνάρι έκαιγε συνεχώς πίσω από το τζάμι ενός μεταλλικού σπιτιού. Στερεωμένο στη βάση ενός σταυρού που αφαιρέθηκε γύρω στη δεκαετία του 1990.

Πολλοί άνθρωποι ήρθαν στην τάφο. Περπατούσαν σε ένα συνεχές ρεύμα. Πήραν άμμο και μάλιστα έκοβαν κομμάτια από τον σταυρό. Έπρεπε να μεταφέρεται συνεχώς άμμος στον τάφο και ο σταυρός έπρεπε να αντικαθίσταται.

Οι αθεϊστικές αρχές δεν μπορούσαν να το ανεχθούν αυτό. Για να το σταματήσουν: «Οι αρχές διέταξαν τον γιο μου να αφαιρέσει την επιγραφή από τον σταυρό». Η νέα επιγραφή περιέχει μόνο το όνομα: «Α.»