Ο κλέφτης του χρόνου!!!
- Σήκω, Ιούλιο, ώρα να πάμε στην εκκλησία, είπαν οι γονείς.
- Δεν μπορώ να σηκωθώ, είμαι κουρασμένος.
- Σήκω, η λειτουργία σχεδόν τελείωσε.
- Δεν πήγα χθες; Τι, αν τα Χριστούγεννα κρατούσαν μια εβδομάδα, θα έπρεπε να πηγαίνω στην εκκλησία κάθε μέρα; Δεν πάω πια, πηγαίνετε εσείς.
- Είπα σήκω. Ντύσου και θα πάμε, είπε ο αυταρχικός πατέρας.
- Δεν έπρεπε να σε αφήσω να μείνεις τόσο πολύ βλέποντας τηλεόραση χθες το βράδυ, παρενέβη η μητέρα μου. Τώρα, άφησέ τον, δεν τον παίρνουμε με τη βία. Έλα όταν ξυπνήσεις, φεύγουμε, είπε η μητέρα...
Όταν ξύπνησε το αγόρι, είχε σχεδόν βραδιάσει... Πήδηξε γρήγορα από το κρεβάτι, έτρεξε στο σαλόνι, αλλά το σπίτι ήταν άδειο. Έξω χιόνιζε με μεγάλες νιφάδες. «Πού είναι οι γονείς μου; Γιατί δεν έχουν γυρίσει ακόμα;» Έπιασε το τηλέφωνο για να καλέσει το κινητό της, αλλά το τηλέφωνο δεν είχε τόνο. Ντύθηκε γρήγορα, φόρεσε τις μπότες του και βγήκε από την πόρτα. Ανυπομονούσε να έρθει το ασανσέρ, οπότε κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες και βγήκε από την πολυκατοικία. Κατευθύνονταν προς την εκκλησία. Του απέμενε μια σύντομη βόλτα όταν σταμάτησε ξαφνικά. Έπρεπε να περάσει από το σχολείο. Αλλά το σχολείο είχε εξαφανιστεί... Στη θέση του υπήρχε μια μεγάλη τρύπα, γεμάτη παγωμένη λάσπη.
Ένας ηλικιωμένος περαστικός πλησίασε, περπατώντας αργά για να μην γλιστρήσει. Το αγόρι τον ρώτησε:
- Μην θυμώνεις, ξέρεις τι συνέβη στο σχολείο; Είναι το δικό μου σχολείο, είναι το σχολείο όπου σπουδάζω;
Δεν πήρε καμία απάντηση. «Πρέπει να είναι κουφός...», σκέφτηκε ο Γιούλιου. Από την αντίθετη κατεύθυνση, δύο νεαροί άνδρες πλησίαζαν, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Το αγόρι κατευθύνθηκε προς το μέρος τους.
- Ξέρεις τι συμβαίνει εδώ; Τι συνέβη στο σχολείο; Την περασμένη εβδομάδα ήταν εδώ...
Οι νεαροί άνδρες πέρασαν από το αγόρι χωρίς να του δώσουν σημασία.
- Ε, τι σου συμβαίνει, είσαι κουφός; Δεν με ακούει πια κανείς; - φώναξε το αγόρι, τρέχοντας προς την εκκλησία.
Σε λίγα δευτερόλεπτα, όμως, σταμάτησε. Ο φράχτης της εκκλησίας ήταν στη θέση του... Τα δέντρα μπροστά από την εκκλησία ήταν στη θέση τους... Αλλά αντί για την εκκλησία, μια άλλη τρύπα.
Τόσο παράξενη όσο αυτή στο οικόπεδο του σχολείου. Το παιδί φοβήθηκε. Έτρεξε σπίτι. Έφτασε γρήγορα στην πολυκατοικία. Χτύπησε το κουδούνι στο ισόγειο, στην πόρτα του διαμερίσματος όπου έμενε ο συμμαθητής του. Κανείς δεν απάντησε. Πήρε το ασανσέρ και ανέβηκε στον τελευταίο όροφο, όπου έμεναν δύο δίδυμα αδέρφια, οι καλύτεροί του φίλοι.
Το κουδούνι ήταν σπασμένο. Χτύπησε την πόρτα, αλλά μάταια. Χτύπησε ακόμα πιο δυνατά, χωρίς αποτέλεσμα. Άρχισε να κλωτσάει την πόρτα, περιμένοντας τουλάχιστον έναν γείτονα να ανοίξει και να τον ρωτήσει γιατί έκανε τόσο θόρυβο. Αλλά, παρόλο που τα πόδια του πονούσαν από όλα τα κλωτσιά που είχε κάνει, κανείς δεν φαινόταν να ενοχλείται από τον θόρυβο.
Το παιδί κατέβηκε τις σκάλες στον όροφο που έμενε. Οι γείτονες, δύο νεόνυμφοι, μόλις έμπαιναν στο ασανσέρ.
-Περιμένετε μια στιγμή, παρακαλώ, φώναξε ο Ιουλιανός.
Αλλά μπήκαν στο ασανσέρ και το ασανσέρ κατέβηκε στο ισόγειο. Το παιδί μπήκε στο διαμέρισμα. Άκουσε έναν θόρυβο από το σαλόνι. Έτρεξε εκεί. Η βιβλιοθήκη ήταν στη θέση της, αλλά έλειπαν πολλά βιβλία. Δεν κατάλαβε από πού ερχόταν ο θόρυβος. Κοίταξε έξω από το παράθυρο, προς τα σημεία όπου συνήθως έβλεπε το σχολείο και, στο βάθος, τον σταυρό στην εκκλησία. Τώρα δεν μπορούσε να δει τίποτα εκεί... Βγήκε στο διάδρομο και άκουσε ξανά τον θόρυβο. Όταν επέστρεψε στο σαλόνι, είδε ότι έλειπαν ακόμη περισσότερα βιβλία από το ράφι. Έπεσε έκπληκτος στην πολυθρόνα του, για να δει τι συνέβαινε. Δεν υπήρχε άλλος θόρυβος. Κάποια στιγμή, έκλεισε τα μάτια του. Άκουσε ξανά αυτόν τον θόρυβο, οπότε άνοιξε μισάνοιχτα τα μάτια του και είδε ένα μεγάλο χέρι να βγαίνει από την τηλεόραση και να μαζεύει τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη. Το παιδί ήταν πολύ προσεκτικό σε αυτό που έβλεπε. Η βιβλιοθήκη ήταν τώρα άδεια. Το χέρι της τηλεόρασης βγήκε ξανά έξω και κατευθύνθηκε προς τον μεγάλο τοίχο του σαλονιού.
- Όχι, όχι η εικόνα - φώναξε ο Ιουλιανός, αλλά το χέρι άρπαξε γρήγορα την εικόνα και την τράβηξε μέσα στην τηλεόραση.
Το παιδί έτρεξε στο δωμάτιό του. Και έλειπε μια εικόνα. Το παιδί γονάτισε και προσευχήθηκε με καρδιά γεμάτη θλίψη:
- Θεέ μου, βοήθησέ με, μην με αφήσεις...
Έλεγε προσευχές μέχρι που τον κυρίευσε ο ύπνος. Έπειτα έπεσε στο κρεβάτι, αποπροσανατολισμένος.
Το πρωί δεν ήθελε να ανοίξει τα μάτια του. Φοβόταν. Άρχισε να τραγουδάει τα κάλαντα για να ξεπεράσει τον φόβο του... Αλλά δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρώτη κάλαντα, γιατί άκουσε, σαν σε όνειρο, την πόρτα να ανοίγει... Το παιδί έτριψε τα μάτια του και είδε, στον τοίχο, την εικόνα στο δωμάτιο. Η εικόνα του, η εικόνα που είχε από μικρό παιδί, ήταν στη θέση της.
- Ήσουν πιο επιμελής σήμερα, σηκώθηκες μόνος σου, είπε ο πατέρας του.
- Χάρηκα πολύ που σε άκουσα να τραγουδάς τα κάλαντα... Νόμιζα ότι θα σε πηγαίναμε ξανά στην εκκλησία, είπε η μητέρα του.
Ο Ιουλιανός ήταν πολύ συγκινημένος. Κοίταξε τους γονείς του χωρίς να πει τίποτα. Μετά πήγε στο σαλόνι. Η εικόνα ήταν στη θέση της, τα βιβλία στη θέση τους. Κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε και το σχολείο και τον σταυρό στην εκκλησία. Η καρδιά του ήταν γεμάτη χαρά...
- Με εκπλήσσει που σηκώθηκες μόνος σου, αφού πέρασες τόσο πολύ χρόνο βλέποντας τηλεόραση με τον πατέρα σου χθες το βράδυ, είπε η μητέρα του με επικριτική φωνή. Αυτή η τηλεόραση τρώει τον χρόνο σου, και τον δικό σου και τον δικό του... Γι' αυτό έχεις τόσο κακούς βαθμούς τελευταία...
- Συγχώρεσέ με, μητέρα, είπε ο Ιουλιανός, συγχώρεσέ με. Θα δεις ότι δεν θα είναι ξανά έτσι. Έχεις δίκιο, η τηλεόραση έκλεψε τον χρόνο μου, έκλεψε τους φίλους μου, έκλεψε τα βιβλία μου... Είναι καλό που δεν έκλεψε και εσένα, σωστά; Σκεφτόμουν να μην έρθω στην εκκλησία σήμερα, επειδή έχει μια παιδική ταινία στην τηλεόραση ακριβώς κατά τη διάρκεια της λειτουργίας.
- Φυσικά τότε, πότε θα έδειχναν παιδικές ταινίες αν όχι τότε; Για να μείνετε όλοι σπίτι και η εκκλησία να γεμίσει μόνο με ενήλικες..., είπε η μητέρα του αναστενάζοντας.
Αλλά θα έρθω, πώς θα μπορούσα να μην έρθω;... Είναι καλό που δεν έχασα εντελώς τον Θεό... Γιατί αν έχανα τον Θεό και έχανα κι εσένα, θα έχανα τα πάντα... Κοίτα, θα προσπαθήσω να δω όσο το δυνατόν λιγότερη τηλεόραση του χρόνου.
- Να σε πιστέψω; - ρώτησε η μητέρα μου.
- Πίστεψέ με. Δεν θέλω να αφήσω αυτόν τον κλέφτη να μου κλέψει τον χρόνο πια...
-
