Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ .



ΑΘΩΝΙΚΕΣ   ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 


Μεταξούφαντη ἡμέρα, ἄντε καὶ σημερα νὰ ἐχουμε, ποὺ μᾶς ἀξιώνει ὁ ἀγαθὸς Θεὸς νὰ ζησουμε . 

Τώρα ὅλοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν τεχνολογια καὶ τὴν πληροφορική. 
Ὅμως ἡ καλύτερη πληρο-φορία εἰναι ὀταν φερουμε στὴν ζωη μας τὸ πλήρωμα (γέμισμα) τῆς Χάριτος. 

Ἂν δὲν γίνεται αὐτο, τότε δὲν πληροφορούμεθα,αλλα ληροφορούμεθα , καὶ ἀντὶ γιὰ πληροφορικὴ κάνουμε ληροφορικὴ μεστοὶ ἀπὸ κενολογίες καὶ ματαιες,εφήμερες σκέψεις. 

Τί πλουσια καὶ πολυσύνθετη ἡ Ἑλληνικη γλώσσα!  
Ενα γραμμα νὰ ἀφαιρεσεις ἢ νὰ προσθεσεις καὶ ἀλλάζουν οἱ κοσμοι.

Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης.

Ιερά Μονή Καρακάλλου. Eορτή των Αγίων Αποστόλων .(Δεκαετία του 1990).


Ιερά Μονή Καρακάλλου. Eορτή των Αγίων Αποστόλων .(Δεκαετία του 1990).
Από Αριστερά ,ο παπα-Φίλιππος των Θωμάδων ,ο γέροντας παπα-Κυπριανός των Θωμάδων,ο π.Ιωάσαφ μοναχός Αγιοπαυλίτης ,ο π.Στέφανος μοναχός των Δανιηλαίων .. ο Διοικητής του Αγίου Όρους κύριος Αρίστος Κασμίρογλου ,ο καθηγούμενος της Μονής Καρακάλλου Αρχιμ. Φιλόθεος ,ο Καθηγούμενος της Ι.Μονής Ξηροποτάμου Αρχιμ .Ιωσήφ ,ο Μητροπολίτης Σιατίστης Αντώνιος και ο διάκονος Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός ,υποτακτικός του γερ.Μωυσή

Ο ΈΛΙΟΤ ΚΑΙ Ο ΑΕΤΟΣ.



Ήταν ένας άντρας ονόματι Έλιοτ που ζούσε σε ένα μικρό χωριό κοντά σε μια όμορφη οροσειρά.  Ο Έλιοτ ήταν αποφασισμένος, προσγειωμένος και είχε πολύ καλή καρδιά.  Αγαπούσε τη φύση και γοητευόταν ιδιαίτερα από τους αετούς.

 Ένα πρωί, ο Έλιοτ περπατούσε μέσα στο δάσος όταν βρήκε έναν τραυματισμένο αετό με σπασμένο φτερό.  Το όμορφο πουλί δεν μπορούσε να πετάξει ή να φροντίσει τον εαυτό του.  Ο Έλιοτ ένιωσε μια έντονη αίσθηση συμπόνιας και αποφάσισε να σώσει τον αετό και να τον φροντίσει.

 Ο Έλιοτ έφτιαξε μια ζεστή φωλιά για τον αετό κοντά στο σπίτι του με φροντίδα και καλοσύνη.  Φρόντισε το πουλί, μιλώντας του απαλά και χρησιμοποιώντας βότανα και φυτά για να θεραπεύσει το τραυματισμένο φτερό του.  Το φτερό του αετού γιατρεύτηκε με τον καιρό και δυνάμωσε ξανά.

 Ο Έλιοτ και ο αετός ήρθαν κοντά όσο περνούσε η ώρα.  Ο άνδρας ονόμασε τον αετό Amara, που σημαίνει «αιώνιος» στη γλώσσα του.  Πέρασαν τις μέρες τους εξερευνώντας τα βουνά, πετώντας ψηλά στον ουρανό και απολαμβάνοντας μαζί την ομορφιά της φύσης.  Η Amara συχνά καθόταν στον ώμο του Έλιοτ, δείχνοντας πόσο βαθιά συνδεδεμένοι ήταν.

 Ε, ακούσατε για την καταιγίδα που έρχεται στο χωριό μας;  Υποτίθεται ότι είναι έντονο και προκαλεί μεγάλη ζημιά.  Οι άνθρωποι ήταν πραγματικά φοβισμένοι και ανησυχούσαν για την ασφάλειά τους και τα σπίτια τους.  Ο Έλιοτ ήθελε να προειδοποιήσει τους κατοίκους του χωριού, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα ρισκάρει τη ζωή του επειδή ήταν ευγενικός και ένιωθε υπεύθυνος.

 Ο Έλιοτ και η Αμάρα έκαναν ένα επικίνδυνο ταξίδι, αντιμέτωποι με ισχυρούς ανέμους και δυνατή βροχή.  Πετούσαν από χωριό σε χωριό, λέγοντας σε όλους να βρουν καταφύγιο και να μείνουν ασφαλείς.  Όλοι όσοι είδαν έναν άντρα και έναν αετό να συνεργάζονται για να προστατεύσουν τους συγχωριανούς τους εντυπωσιάστηκαν.  Έδειξαν τη δύναμη της ενότητας, της επιμονής, της ταπεινοφροσύνης και της καλοσύνης μέσα από αυτό που έκαναν.

 Μετά από μια σκληρή αποστολή, η καταιγίδα τελικά έφυγε και το χωριό σώθηκε από την καταστροφή.  Οι χωρικοί ήταν τόσο χαρούμενοι και ευγνώμονες που ήταν ασφαλείς.  Συνειδητοποίησαν επίσης πόσο γενναίοι ήταν ο Έλιοτ και η πιστή σύντροφός του Αμάρα.  Ο δεσμός μεταξύ ενός άνδρα και ενός αετού έσωσε ζωές και δίδαξε στην κοινότητα ένα σημαντικό μάθημα.

 Μετά από εκείνη την ημέρα, ο Έλιοτ και η Αμάρα έγιναν σύμβολο του να μην τα παρατάς ποτέ, να είσαι ταπεινός και να δείχνεις καλοσύνη.  Η ιστορία τους ενέπνευσε τόσους πολλούς ανθρώπους να είναι ευγενικοί, να μην τα παρατάνε ποτέ όταν τα πράγματα είναι δύσκολα και να εκτιμήσουν την ομορφιά της φύσης.

 Η κληρονομιά τους συνεχίστηκε, δείχνοντάς μας πώς μια απίστευτη φιλία μεταξύ ενός άνδρα και ενός αετού μπορεί να μας εμπνεύσει να επιτύχουμε σπουδαία πράγματα όταν εργαζόμαστε μαζί, παραμένουμε αποφασισμένοι και αντιμετωπίζουμε τους άλλους με σεβασμό.

 ~Bimby Macbs Compio (Ghostwriter) 

 


Πολλοί μετρώντας τις εντολές του Θεού με τη δική τους αδυναμία, όχι με τη δύναμη των αγίων, θεωρούν αυτές τις εντολές ακατόρθωτες...Αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο Χριστός δεν διατάσσει τα ακατόρθωτα αλλά την τελειότητα. - Αγ. Ιερώνυμος

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

Live a holy life and die in a state of grace!!!

Μην ανησυχείτε, ο Θεός θα σας δώσει!!!

Ο Διάβολος μπαίνει στο σπίτι μας με την αμαρτία οποιουδήποτε μέλους της οικογένειας...

«Μην αφήνετε τη διχόνοια στην οικογένεια να ανοίξει την πόρτα για να μπει το κακό στο σπίτι σας».


Προστατέψτε τα παιδιά σας από τη διαστροφή.

Ο ΠΑΛΙΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ.



Η Δύναμη της Συγχώρεσης

 Ο ΠΑΛΙΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ

 Μάθετε από αυτήν την ιστορία

 Μια μέρα, ένας πλούσιος άνδρας και η μικρή του κόρη περπατούσαν μέσα από ένα πάρκο όταν παρατήρησαν έναν γέρο κηπουρό να φροντίζει μερικά λουλούδια.  Η νεαρή κοπέλα ήταν περίεργη και πλησίασε τον κηπουρό.

 «Με συγχωρείτε, κύριε», είπε.  «Γιατί δουλεύεις τόσο σκληρά στην ηλικία σου;»

 Ο κηπουρός χαμογέλασε απαλά και απάντησε: «Μπορώ να σας πω μια ιστορία, νεαρή κυρία;»

 Το κορίτσι έγνεψε ανυπόμονα. 

 «Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα νεαρό αγόρι που είχε έναν όμορφο κήπο», άρχισε ο κηπουρός.  "Αγαπούσε πολύ τον κήπο του και ήταν πολύ περήφανος γι' αυτόν. Μια μέρα, μια ομάδα άτακτων παιδιών από τη γειτονιά ήρθε και πάτησε τα λουλούδια του, καταστρέφοντας τον κήπο που αγαπούσε τόσο πολύ. Το αγόρι ήταν συντετριμμένο και γεμάτο θυμό.  υποσχέθηκε να επιστρέψει σε αυτά τα παιδιά και πέρασε όλο τον χρόνο του σχεδιάζοντας την εκδίκησή του».

 Τα μάτια της κοπέλας άνοιξαν διάπλατα καθώς άκουγε με προσήλωση.

 "Ένα βράδυ, το αγόρι μπήκε κρυφά στα σπίτια των παιδιών και κατέστρεψε την περιουσία τους ως αντίποινα. Αλλά οι ενέργειές του δεν πέρασαν απαρατήρητες. Οι γονείς των παιδιών το έμαθαν και ήταν έξαλλοι. Αντιμετώπισαν την οικογένεια του αγοριού και ξέσπασε μια μεγάλη κόντρα  Ο κήπος του αγοριού παραμελήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και έχασε και τον κήπο του και την ηρεμία στη ζωή του.

 Η νεαρή κοπέλα φαινόταν σκεφτική.  «Τι έγινε με το αγόρι μετά;»  ρώτησε.

 Ο κηπουρός σταμάτησε και μετά είπε: "Αυτό το αγόρι μεγάλωσε για να γίνει γέρος και αυτός ο γέρος είμαι εγώ. Έμαθα ένα δύσκολο μάθημα: το να κρατάς τον θυμό και να ζητάς εκδίκηση φέρνει μόνο περισσότερο πόνο και απώλεια."

 Ο πατέρας του κοριτσιού, που το άκουγε, έγνεψε καταφατικά.  Ο ηλικιωμένος κηπουρός συνέχισε, "Αντί να τρέφω θυμό, αποφάσισα να αφιερώσω τη ζωή μου στην περιποίηση των κήπων και στη δημιουργία ομορφιάς όπου μπορούσα. Μέσα από τη συγχώρεση και την εστίαση σε θετικές ενέργειες, βρήκα γαλήνη και ευτυχία."

 Η νεαρή κοπέλα χαμογέλασε και είπε: "Σας ευχαριστώ που μοιράζεστε την ιστορία σας. Θα θυμάμαι να συγχωρώ τους άλλους και να επικεντρώνομαι στα καλά στη ζωή."

 Ο κηπουρός έγνεψε καταφατικά.  "Να θυμάστε, η συγχώρεση δεν είναι μόνο για τους άλλους· είναι για τη δική σας γαλήνη και ανάπτυξη. Μην αφήνετε τον θυμό και την εκδίκηση να σας κατατρώει. Αφήστε, συγχωρήστε και γαλουχήστε την ομορφιά στη ζωή σας."

F. A. M. I. L. Y (Father And Mother I Love You )

5/18 July 1918 ~ The execution and martyrdom !!!



5/18 July 1918 ~ The execution and martyrdom of the Grand Duchess Elizabeth Feodorovna, Grand Duke Sergei Mihailovich, Prince Ioann Konstantinovich, Prince Konstantin Konstantinovich, Prince Igor Konstantinovich, Prince Vladimir Pavlovich Paley, Nun Barbara, Feodor S. Remez, secretary to Grand Duke Sergei Mihailovich

Αναφέρει γέρων.



«Ἡ Ὀρθόδοξη ευσέβεια κορυφώνεται στην ἐσχατολογική προσμονή. Ὁ Ὀρθόδοξος εἶναι ἕνας “ἀποδημητής”, ὁ ὁποῖος βαδίζει πρός τήν αἰωνιότητα, μέ ζωντανή τήν ἐλπίδα τῆς θεϊκῆς Δευτέρας Παρουσίας, μέ τό "ἔρχου Κύριε" στα χείλη» .

Φιλανθρωπία!!!



Μιά μέρα, ο Hans Scholl καί ὁ Alexander Schmorell εἶδαν ἕνα ἀκρωτηριασμένο καί σέ ἀποσύνθεσι πτῶμα Ρώσου στρατιώτη πού κειτόταν ἄταφο σ᾿ ἕνα λιβάδι ὅπου εἶχε γίνει μάχη. Ἔσκαψαν τάφο καί τοποθέτησαν τά ὑπολείμματα. Στό τέλος συναρμολόγησαν ἕνα ρωσικό σταυρό καί τόν στερέωσαν στό ἔδαφος, στή μεριά τῆς κεφαλῆς. “Τώρα ἀναπαύθηκε ή ψυχή του", ἔγραψε ὁ Hans στο ημερολόγιό του» Φιλανθρωπία!


Συμφιλίωση!!!



Δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε με τους άλλους, γιατί δεν μπορούμε να τα βρούμε τέλεια με τον εαυτόν μας. Ο βαθμός συμφιλίωσης με τον εαυτόν μας, καθορίζει και το βαθμό συμφιλίωσης με τους άλλους. Βλέπετε μερικοί, που κάνουν φασαρίες, φωνάζουν και βρίζουν, μέσα τους βιώνουν μια ασταμάτητη κόλαση, επειδή δεν έχουν ειρήνη μέσα τους. Πως αυτοί θα συμφιλιωθούν με τους άλλους; 

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Hieromonah Macarie Banu (απόσπασμα από το Κήρυγμα της 14ης Ιουλίου 2024).



«Θα τρελαθεί ο κόσμος στους τελευταίους καιρούς, λέει ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, δηλαδή θα σκοτεινιάσει ο νους και η καρδιά των ανθρώπων, γιατί θα εγκατασταθούν μέσα τους ακάθαρτα πνεύματα μέσα από τα πάθη που προσκολλάται ο άνθρωπος στην καθημερινή του ζωή».  

 Hieromonah Macarie Banu (απόσπασμα από το Κήρυγμα της 14ης Ιουλίου 2024)
 https://youtu.be/lxe65gd8dNw

Στον Χριστιανισμό, ο Κύριος είναι πάντα παρών, αλλά δεν αψηφά ούτε μια στιγμή την απόλυτη ελευθερία μας. Στέκεται στην πόρτα και χτυπάει.




«Στον Χριστιανισμό, ο Κύριος είναι πάντα παρών, αλλά δεν αψηφά ούτε μια στιγμή την απόλυτη ελευθερία μας.  Στέκεται στην πόρτα και χτυπάει. 

 Μην μπαίνεις απρόσκλητος.  Και πριν δώσεις, ρώτησε: 
 «Πιστεύεις ότι μπορώ; 
 Δεν ρωτά αν αξίζει να λάβει ο αιτών, αλλά αν είναι ελεύθερος να πιστέψει.  Και σε απάντηση απαντά και κατά το μέτρο της ελευθερίας: 
 «Ας είναι σύμφωνα με την πίστη σου!»

 Ο Χριστιανισμός είναι ο πιο κοντινός στον θεμελιώδη νόμο του σύμπαντος: ένας νόμος που μπορεί να ονομαστεί αντίφαση (σύμπτωση oppositorum), παράδοξο, διαλεκτική,
  της ταυτόχρονης διπολικότητας: 
 «Νομίζω Θεέ μου,
  βοήθησε την απιστία μου!»  "

 Πατέρας δάσκαλος
  Νίκολας Στάινχαρντ

Βασιλικῆς ΚορωναίουΕἰσαγωγικὸ ἀφιερώματος (ἀπόσπασμα)Ἀφιέρωμα "Ἡ γυναίκα", τεῦχος 370, Ἰούλιος/Αὔγουστος 2024



Εἶναι προφητικὸς ὁ λόγος τοῦ Προπάτορα 
πὼς ἡ Γυναίκα εἶναι ἡ Ζωὴ καὶ 
ἡ Μητέρα ὅλων τῶν ζώντων. 
Γιατὶ ἐν τέλει γέννησε τὸν Χριστὸ 
καὶ ἔσωσε τὸν κόσμο.

Ὅσοι δὲν εἶναι παιδιά Της, 
ἀδέλφια τοῦ Μονογενῆ Της, 
δὲν εἶναι ζωντανοί. 
Ὅσες γυναῖκες λησμονοῦν 
τὴν ἀποστολή τους καὶ ξεφεύγουν 
ἀπὸ τὸ ἱλαρὸ πρόσωπό Της καὶ 
τὰ ὑψωμένα Της χέρια, 
παγιδεύονται στὶς συμπληγάδες 
τοῦ ἑκάστοτε βίου καὶ γεννοῦν μόνο θάνατο.

Ἀλλὰ ὅσες ἐπιχειροῦν πάνω Της
στηριγμένες νὰ βαδίσουν ἐκεῖνα τὰ λίγα καὶ 
συνάμα ἀτέλειωτα μέτρα 
ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ὣς τὴν Ἀνάσταση, 
ἀρχίζουν τὴ θαυμαστὴ κυοφορία τῆς Ζωῆς. 

Γίνονται Μητέρες τῆς ἐρήμου, ποὺ γεμίζουν 
τὰ Γεροντικὰ μὲ τὴ γυναικεία ἀνδρεία. 

Γίνονται σύζυγοι, ποὺ προσφέρουν 
στοὺς ἄνδρες τους τὸ δῶρο μιᾶς πατρότητας, 
ἡ ὁποία πάντα περιμένει τὸν Ἄσωτο. 

Γίνονται μαμάδες μὲ κόπους καὶ σφάλματα, 
ποὺ ἀγκαλιάζουν καὶ ἀνεβάζουν στὸν οὐρανὸ 
παιδιὰ δικά τους καὶ ξένα. 

Γίνονται μητέρες τῶν ὀρφανῶν, τῶν φτωχῶν, 
τῶν γερόντων, τῶν ξεχασμένων καὶ τῶν νεκρῶν, 
ἀκόμα κι ἂν τὸ νυφικό τους κρεβάτι δὲ στρώθηκε ποτὲ 
ἢ τὸ παιδικὸ δωμάτιο ποὺ ἑτοίμασαν ἔμεινε ἄδειο. 

Γίνονται πρεσβυτέρες, ποὺ μυστικὰ παραστέκουν 
τοὺς ἀγαπημένους τους στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. 

Γνωστὲς καὶ ἄγνωστες, 
διακεκριμένες ἢ ἄσημες, 
δυνατὲς ἢ ἀδύναμες.

Βασιλικῆς Κορωναίου
Εἰσαγωγικὸ ἀφιερώματος (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα "Ἡ γυναίκα", 
τεῦχος 370, Ἰούλιος/Αὔγουστος 2024

Ἔργο τοῦ Πάνου Ἀραβαντινοῦ (1886 - 1930)

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἐλισσαίου Κυνούση Ἡ ἀμοιβαιότητα τῆς ὑπακοῆς στὴ συζυγία (ἀπόσπασμα) Ἀφιέρωμα "Ἡ γυναίκα", τεῦχος 370, Ἰούλιος/Αὔγουστος 2024


Ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπακοῆς, 
ἰδίως στὶς μέρες μας ποὺ ἡ ἔννοια 
τῆς ἐλευθερίας εἶναι ζητούμενη; 

Ἡ ὑπακοὴ λοιπόν, εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἐλευθερίας. 
Εἰδικότερα, τῆς ἀπελευθέρωσης καὶ 
τῆς ἀποδέσμευσης τῶν συζύγων 
ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὸν ἐγωισμὸ 
ποὺ τὰ τρέφει. 

Μόνο ὁ ἀπελεύθερος ἀπὸ τὴ φιλαυτία σύζυγος 
ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ βρεῖ 
τὸν δρόμο τῆς ἀγάπης, 
τὴν ἀπόλαυση τοῦ ἔρωτα 
στὸν ὁποῖο δὲν προτάσσει 
τὴ δική του πρόσκαιρη ἱκανοποίηση.

Σκοπὸς τῆς ὑπακοῆς εἶναι ἡ κοινὴ πέδιση 
τοῦ συχνὰ δύσβατου καὶ ἀνηφορικοῦ δρόμου 
τοῦ Γάμου.

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἐλισσαίου Κυνούση
Ἡ ἀμοιβαιότητα τῆς ὑπακοῆς στὴ συζυγία (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα "Ἡ γυναίκα", 
τεῦχος 370, Ἰούλιος/Αὔγουστος 2024



🌞 Ελληνικό Καλοκαίρι!!! Ολα είναι δυνατά!!!!

“They have chosen their own ways…” (Isaiah 66:3)



“They have chosen their own ways…” (Isaiah 66:3)

God has given man free will, the right to choose his own life and to help shape his destiny. Thus, when people know the truth and refuse to accept it, when they refuse to obey it or hold it sacred, “they will be condemned for enjoying evil rather than believing the truth (2nd Tim. 2:12). 

God is not some cruel monster who deliberately delights in someone’s demise or eternal condemnation, “God is love” (1st John 4:16). He earnestly and lovingly gave us His Own Son, Who proclaims the gospel of salvation, “not wanting anyone to perish, but everyone to come to repentance” (2nd Peter 3:9).

Throughout the Scriptures, as well as by the teachings and example of Christ, God urges us to accept and live by His Truth. Yet when we reject Him and spurn His message, wallowing in wickedness, we willingly set a course for eternal damnation.

Fr. John

Με αφορμή την αυριανή εορταστική μνήμη του μαρτυρικού τέλους της Αγίας Ελισάβετ Θεοδώροβνα Ρομάνοβα, σας υπενθυμίζουμε την Γ' Έκδοση του βιβλίου μας. Είναι σε απλή γραμματοσειρά με προσθήκη μεγάλου αριθμού νέων φωτογραφιών. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ. Πρωτοκυκλοφόρησε το έτος 2018, έτος συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ημέρα του μαρτυρίου της (2018).





Την Κυριακή 21 Ιουλίου 2024, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και του Αγίου Νικολάου του Πλανά των Ναξίων, θα τελεσθεί το ετήσιο μνημόσυνο του Αγίου και αειμακάριστου Γέροντος Ιεροθέου Νικολάκη.Ας έχουμε τις πρεσβείες και την προστασία του.

"Για το υπόλοιπο της ζωής σας, κάθε καλοκαίρι που έρχεται θα είναι ένα από τα πιο ζεστά στην ιστορία της παρατήρησης. " Ως εκ τούτου, το καλοκαίρι του 2024 θα αποδειχθεί ένα από τα ψυχρότερα του αιώνα. Απόλαυσε το όσο διαρκεί.. "- γράφει ο Jeff Goodel στο βιβλίο "Η καυτή ζέστη θα μας σκοτώσει πρώτα".

Ο Μέτο Γιοβανόφσκι ως βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός στη σερβική τηλεοπτική σειρά "Nemanjići - Η γέννηση του βασιλείου" Αυτή είναι μία καλή ενδυματολογική σχεδίαση!Πηγή : HV

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΈΣ ΣΥΜΒΟΥΛΈΣ.Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ( Καρελίν ).



Αυτός που απαρνείται τον Θεό : έχει απαρνηθεί τους όρκους του βαπτίσματος, έχει απαρνηθεί τη χάρη του Θεού, που έλαβε στα μυστήρια της Εκκλησίας. Έχασε το όνομά του ως χριστιανός.


✏Μετά τον δαίμονα, ο πιο τρομερός δολοφόνος είναι αυτός που, όπως και αυτός, καταπατά το υψηλότερο πολύτιμο πράγμα της ανθρώπινης ζωής, στο οποίο βρίσκεται όλο το νόημα της ύπαρξης - η πίστη.

✏Ο πρώτος φόνος της ψυχής κάποιου είναι η δυσπιστία στο Θείο. Η απιστία είναι η δαιμονική άρνηση των πνευματικών αποδείξεων. Η μισή πίστη είναι προσβολή του Θείου λόγω αμφιβολίας.

✏Ο άνθρωπος διαπράττει συνεχώς κλοπές - αυτό είναι να κλέβει τον εαυτό του από τον Θεό και να παραδίδεται σε αυτόν τον προσωρινό, σκληρό και ξένο κόσμο.

✏Αληθινά: όποιος έχει ξεχάσει τον Θεό είναι νεκρός όσο είναι ακόμα ζωντανός. αλλά όποιος είναι πάντα με τον Θεό είναι ζωντανός και μετά θάνατον.

Μάρτυρες της Μονής Ζιτομίσλιτς . Ιερομόναχος Πάμφιλος (Οσόκιν)


 


Μάρτυρες της Μονής Ζιτομίσλιτς

Ιερομόναχος Πάμφιλος (Οσόκιν)

 

Τον Αύγουστο του 2023 η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας συμπεριέλαβε στο αγιολόγιό της, τα ονόματα των Αγίων που αγιοκατατάχτηκαν και δοξάστηκαν τον Μάιο του 2023 από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, συγκεκριμένα της σερβικής μονής Ζιτομίσλιτς (Επισκοπή Ζαχουμίου-Ερζεγοβίνης) Κωνσταντίνου (Βουτσούρεβιτς, 1908-1941), των εγκαταβιούντων στην Ιερά Μονή ιερομόναχων Δοσιθέου (Βουκίτσεβιτς, 1915-1941) και Μακαρίου (Πεγιάκ, 1915-1941), υποτακτικού Μλάντεν Σάρεν (1922-1941), του γραμματέως του επισκοπικού δικαστηρίου, Πρωτοδιακόνου Βλαδίμηρου Τσέγιοβιτς (1904-1941) και των απόφοιτων του Σεμιναρίου Μάρκο Προντάνοβιτς († 1941) και Μπράνκο Μπιλάνοβιτς (1920-1941). Η ιστορία του ομολογητηρίου τους είναι μια από τις σημαντικότερες σελίδες του πολύτομου μαρτυρολογίου του αδελφικού ορθόδοξου σερβικού λαού.

 

Μετά τη δημιουργία του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, το 1941, μια μαζική γενοκτονία των Ορθοδόξων Σέρβων, που αποτελούσαν περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας, ξεκίνησε στα κατεχόμενα εδάφη. Οι νέες αρχές εξουσίας υιοθέτησαν ορισμένους νόμους που έκαναν διακρίσεις εις βάρος εκπροσώπων άλλων εθνοτήτων. Στις 17 Απριλίου θεσπίστηκε ο νόμος «για την προστασία του λαού και του κράτους», στις 25 Απριλίου – «για την απαγόρευση του κυριλλικού αλφαβήτου», στις 30 Απριλίου – «για την προστασία του αριανού αίματος και της τιμής του κροατικού λαού», «Σχετικώς με το φυλετικό» κ.λπ. Οι Σέρβοι διατάχθηκαν να φορούν περιβραχιόνια με το γράμμα «Ο», που σήμαινε «Ορθόδοξος».

 

Την ημέρα της επίθεσης της ναζιστικής Γερμανίας στην ΕΣΣΔ, στις 22 Ιουνίου 1941, στο Γκόσπιτς, ο Υπουργός Θρησκευτικών Υποθέσεων και Παιδείας του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, Μίλε Μπούντακ, έκανε μια ομιλία όπου κατέστησε πολύ σαφές, τι περίμενε τους Ορθόδοξους Σέρβους στο νεοσύστατο κράτος. Είπε:

 

«Θα εξολοθρεύσουμε ένα μέρος των Σέρβων, θα εκδιώξουμε το άλλο, ενώ θα προσηλυτίσουμε τους υπόλοιπους στην Καθολική πίστη και θα τους μετατρέψουμε σε Κροάτες. Έτσι, τα ίχνη τους, σύντομα θα χαθούν και αυτό που απομείνει, θα είναι μόνο μια κακή ανάμνηση από αυτούς».

 

Στη συνέχεια πρόσθεσε:

 

«Έχουμε τρία εκατομμύρια σφαίρες για Σέρβους, Εβραίους και Τσιγγάνους».

 

Στις 26 Ιουνίου, μέρος της ομιλίας του δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα «Χορβάτσκι Λιστ». Άρχισε η μαζική μεταστροφή των Σέρβων στον Καθολικισμό. Ιερείς, συνοδευόμενοι από οπλισμένα αποσπάσματα Ουστάσι, περιόδευαν σε πόλεις και χωριά της Κράϊνας, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και μυούσαν τους Σέρβους στην πίστη τους. Ο Άγγλος ιστορικός, Richard West, σε ένα από τα βιβλία του αναφέρεται στο κείμενο μιας Βοσνιακής εφημερίδας, η οποία περιέγραψε για τη μεταστροφή στον Καθολικισμό 70 χιλιάδων Σέρβων στη μητρόπολη της Μπάνια Λούκα.

 

Το καλοκαίρι του 1941, οι Ουστάσι άρχισαν μια πλήρη εφαρμογή ενός σχεδίου για τη συστηματική εξόντωση του σερβικού λαού. Ολόκληρα χωριά σφαγιάστηκαν και από τους Κροάτες Ναζί δεν γλίτωσε κανένας. Άνθρωποι πυροβολήθηκαν, κάηκαν, ρίχτηκαν από γκρεμούς και βράχους και θάφτηκαν ζωντανοί. Ένας τεράστιος αριθμός πτωμάτων ρίχτηκαν στα νερά των ποταμών Ντρίνα, Ντράβα και Σάβα για να φτάσουν μέχρι τη Σερβία. Μερικοί είχαν πάνω τους πινακίδες με επιγραφές όπως «διαβατήριο για το Βελιγράδι», «σεβούμενος για τη Σερβία», «στο Βελιγράδι, στον βασιλιά Πέτρο». Σε μόλις 6 εβδομάδες του έτους 1941, οι Ούστασι σκότωσαν τρεις Ορθόδοξους επισκόπους και 180.000 Σέρβους. Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, περίπου ίδιος αριθμός ανθρώπων κατέφυγε στη Σερβία. Ήταν οι Σέρβοι εκείνοι, που αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων του καθεστώτος των Ουστάσι.

 

Στρατόπεδα συγκέντρωσης άρχισαν να δημιουργούνται σε ολόκληρο το ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας με την ονομασία «συγκέντρωσης και εργασίας», ενώ επί συνόλω συστήθηκαν 22 τέτοια στρατόπεδα. Το πιο διάσημο «στρατόπεδο θανάτου» του Ανεξάρτητου Κροατικού κράτους ήταν το Γιασένοβατς, που ιδρύθηκε τον Μάιο του 1941. Ήταν ένα ολόκληρο συγκρότημα αποτελούμενο από διάφορες πτέρυγες: για Σέρβους, Εβραίους, Κροάτες – αντιπάλους των Ουστάσι και τσιγγάνους. Άνθρωποι σκοτώνονταν σε αυτό το στρατόπεδο καθημερινά. Από τον Ιανουάριο μέχρι και το Φεβρουάριο του 1942, οικοδομήθηκαν δύο φούρνοι αποτέφρωσης στο Γιασένοβατς, σχεδιασμένοι από τον συνταγματάρχη των Ουστάσι, Χίνκο Πιτσίλι. Στους 3 μήνες της λειτουργίας τους, 15.000 πτώματα αποτεφρώθηκαν. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1941, όλα τα παιδιά έμεναν μαζί με τις οικογένειές τους, στη συνέχεια 400 από αυτά τοποθετήθηκαν σε ξεχωριστό στρατώνα και μετά θανατώθηκαν.

 

Περιοδικά, υπήρχαν «διαγωνισμοί» δεξιοτήτων μεταξύ των εκτελεστών στο στρατόπεδο. Νικητής αυτών των διαγωνισμών, ήταν ο Πέταρ Μπίρζιτσα, φοιτητής στο Φραγκισκανικό κολλέγιο στο Σιρόκι Μπριέγκ και μέλος της αδελφότητας των Σταυροφόρων. Τη νύχτα της 29ης Αυγούστου του 1942, σκότωσε 1.300 ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1944-1945, ο ρυθμός των εκτελέσεων επιταχύνθηκε. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, 15.000 νέοι κρατούμενοι θανατώθηκαν αμέσως μετά την άφιξή τους στο Γιασένοβατς. Στο τέλος του μήνα, το στρατόπεδο εκκαθαρίστηκε. Ο ακριβής αριθμός των ανθρώπων που σκοτώθηκαν σε αυτό είναι ακόμα άγνωστος. Συνολικά, εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν και βασανίστηκαν στα στρατόπεδα θανάτου.

Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της γενοκτονίας των Ορθοδόξων Σέρβων από τους Ουστάσι είναι ακόμα άγνωστος. Ο Γερμανός διπλωμάτης Χέρμαν Νιουμπάχερ, αυτόπτης μάρτυρας της μαζικής καταστολής των Σέρβων στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, έγραψε:

 

«Όταν οι ανώτεροι αξιωματούχοι των Ουστάσι ισχυρίζονται ότι σκότωσαν ένα εκατομμύριο Ορθόδοξους Σέρβους (συμπεριλαμβανομένων βρεφών, παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων), κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι υπερβολή. Με βάση τα έγγραφα που έλαβα, υπολογίζω ότι σκοτώθηκαν 750.000 ανυπεράσπιστοι άνθρωποι».

 

***

 

…Οι συλληφθέντες εγκαταβιούντες μοναχοί της Μονής Ζιτομίσλιτς, μεταφέρθηκαν στο τοπικό γραφείο του διοικητή. Οι φασίστες Ουστάσι ζήτησαν μόνο ένα πράγμα από τους μοναχούς, να απαρνηθούν την ορθόδοξη πίστη τους. Στις 26 Ιουνίου 1941, μετά από κακοποιήσεις και βασανιστήρια και βλέποντας την ακαμψία τους, οι εκτελεστές μετέφεραν τους μάρτυρες στον εγκρεμνό Βιντόνια, ο οποίος βρίσκεται πάνω από την πεδιάδα Μπίλετιτς, όπου τους έσπρωξαν σε αυτόν, ρίχνοντάς τους πάνω στα βράχια. Την εποχή του μαρτυρίου του, ο ηγούμενος του μοναστηριού, ο πατήρ Κωνσταντίνος, ήταν 33 ετών. Ο υποτακτικός που συνελήφθη μαζί του ήταν μόλις 18 ετών. Στον πρωτοδιάκονο Βλαδίμηρο Τσέγιοβιτς, ο οποίος δεν ήταν κάτοικος του μοναστηριού, αλλά προερχόταν από το εμπόλεμο Μαυροβούνιο, πρότειναν να φύγει, αλλά αυτός αρνήθηκε να εγκαταλείψει τους αδελφούς του μοναχούς.

 

Ο ηγούμενος της Μονής Ζιτομίσλιτς, ηγούμενος Ντανίλο (Πάβλοβιτς), ανέφερε για τους μάρτυρες:

 

«Ήταν τόσο νέοι, δεν αποτελούσαν απειλή για κανέναν, ζούσαν ειρηνικά με τους γείτονές τους. Ωστόσο, τερμάτισαν τη ζωή τους, όπως οι περισσότεροι από τους ανθρώπους μας από την κοιλάδα Νερέτβα και άλλα μέρη, στην επικράτεια του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, όπου ζούσαν Ορθόδοξοι Σέρβοι».

   

 

Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου, ο μητροπολίτης Βλαντισλάβ προσπάθησε να ενταφιάσει τους μάρτυρες με αξιοπρέπεια τη δεκαετία του 1960, αλλά οι κομμουνιστικές αρχές δεν του το επέτρεψαν. Μόνο το 1991, τα σώματα των μαρτύρων σηκώθηκαν από το λάκκο και θάφτηκαν σε τάφο πάνω από την εκκλησία του μοναστηριού. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη το 1992, το μοναστήρι καταστράφηκε, ενώ νέοι βασανιστές έριξαν εκρηκτικά στον τάφο. Σήμερα έχει διατηρηθεί μόνο ένα μέρος των ιερών λειψάνων, τα οποία τοποθετούνται στην κιβωτό και αποθηκεύονται στο ναό μπροστά από το ιερό.

 

Το 2005, ανακηρύχθηκαν μάρτυρες για το γεγονός, ότι τα άγια σώματά τους θανατώθηκαν δύο φορές, από τότε οι αδελφοί τους τιμούσαν, προσεύχονταν σε αυτούς και τους μνημόνευαν σε κάθε θεία λειτουργία. Σύμφωνα με τον ηγούμενο, στο διάβα των αιώνων, το μοναστήρι Ζιτομίσλιτς και οι αδελφοί του μοιράζονταν πάντα τη μοίρα του λαού τους. Υπάρχουν αρχεία από την οθωμανική εποχή που δείχνουν, ότι ήταν δύσκολο για τη μοναστική αδελφότητα να υπομείνει την τουρκική καταπίεση, αλλά οι περιηγητές-συγγραφείς, οι επισκέπτες του μοναστηριού, ήταν πάντα έκπληκτοι για το πώς συνυπήρχε εν μέσω των χαλεπών εκείνων καιρών και πώς οι μοναχοί προσπάθησαν και κράτησαν αλώβητο το μοναστήρι τους. Ήταν ένα σχολείο αλφαβητισμού για παιδιά της Σερβίας και διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με το Άγιον Όρος και με τη Ρωσία.

   

 

«Το μοναστήρι Ζιτομίσλιτς ήταν πάντα ένας φάρος για τον λαό μας και μοιράστηκε τη μοίρα του λαού. Λεηλατήθηκε εντελώς και εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων πολέμων, αλλά ανασυγκροτήθηκε πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και διατηρήθηκε για να καταστεί μάρτυρας στους λαούς, που ζούσαν σε γειτονικές του περιοχές, για την αληθινή ορθόδοξη πίστη, την πίστη της εμπιστοσύνης, τη χριστιανική και ευαγγελική πίστη», δήλωσε ο ηγούμενος Ντανίλο.

 

Όταν διαβάζεις την ιστορία των μαρτύρων του Ζιτομίσλιτς, έρχονται στο μυαλό σου τα λόγια του Σέρβου Πατριάρχη Παύλου:

 

«Δεν επιλέξαμε, ούτε τη χώρα που γεννηθήκαμε, ούτε το λαό μέσα στον οποίο γεννηθήκαμε, ούτε τον χρόνο στον οποίο γεννηθήκαμε, αλλά επιλέξαμε μόνο ένα πράγμα: να είμαστε άνθρωποι ή απάνθρωποι».

 

Ιερομόναχος Πάμφιλος (Οσόκιν)

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

 

Pravoslavie.ru

 

7/15/2024

 


Σκέψεις για τον μοναχισμό του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου (Σαχάρωφ) Ιερομόναχος Ρωμανός (Κρόποτοβ)

 




Σκέψεις για τον μοναχισμό του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

Ιερομόναχος Ρωμανός (Κρόποτοβ)

 


Ο μοναχισμός και ο ασκητισμός, ως αναπόσπαστο μέρος της ορθόδοξης παράδοσης και κουλτούρας, προσέλκυαν πάντοτε το ενδιαφέρον των χριστιανών λογίων. Όλοι οι συγγραφείς, τόσο οι άγιοι όσο και εκείνοι που δεν έχουν καταταχθεί στη χορεία των αγίων, είχαν δώσει στον μοναχισμό κεντρική θέση στα έργα τους. Πράγματι, όλα τα βασικά πνευματικά και ηθικά έργα, όπως τα Γεροντικά, τα Λαυσαϊκά και τα Λειμωνάρια, αφηγούνται ως επί το πλείστον εκπληκτικά παραδείγματα μοναστικής ζωής.

 

Οι σύγχρονοι ασκητές δε μένουν πίσω σε αυτήν την παράδοση. Ο Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Σαχάρωφ), πνευματικό τέκνο του Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτη, στο κεφάλαιο «Σκέψεις για τον μοναχισμό» του βιβλίου «Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής» μοιράζεται με τους αναγνώστες του ενδιαφέρουσες σκέψεις για το θέμα αυτό. Οι σκέψεις του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου για τον μοναχισμό, σκέψεις ενός σύγχρονου ασκητή και θεολόγου, είναι απόλυτα σύμφωνες με το ορθόδοξο πνεύμα και την αγιοπατερική παράδοση.

 

Ο Άγιος Σωφρόνιος κατανοεί τον μοναχισμό ως έναν εξαιρετικό δρόμο, απαραίτητα συνυφασμένο με δύσκολο αγώνα. Η σκληρότητα αυτού του αγώνα δεν συνίσταται στη δυσκολία της νηστείας ούτε στην οδυνηρότητα της αγαμίας. Υπάρχει κάτι πολύ πιο οδυνηρό σε έναν ασκητή από την σωματική εγκράτεια: παρόλο που απαρνήθηκε τον κόσμο και τα πάθη, μετά από πολλά χρόνια, να μην φτάσει στην ειρήνη της αγάπης του Θεού. Διότι ο μοναχισμός στην ουσία είναι η αδιάλειπτη πάλη για την απόκτηση της αγάπης του Αγίου Πνεύματος. Αυτή είναι η ουσία του μοναχισμού, η οποία μπορεί να κατακτηθεί μόνο μέσω του άγιου μίσους για τον εαυτό σου, για την ψυχή σου, σύμφωνα με το λόγο του Σωτήρος: «Εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ … καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι» (Λκ. 14: 26).

 

Το NOSCE TE IPSUM (γνώθι σαυτόν) μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί χριστιανικό. Μέσω της γνώσης του εαυτού του ο άνθρωπος φτάνει στη γνώση του Θεού, η οποία συνιστά πληρότητα γνώσης. Αυτός είναι ο ευθύς δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει κάθε χριστιανός, πόσο μάλλον ο μοναχός. Χωρίς τη γνώση του Θεού, είναι αδύνατο να διακονεί κανείς πραγματικά τον πλησίον. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι ασκητές στην αρχή της πορείας τους απομονώνονταν ώστε μέσα στην ησυχία να φτάσουν στην πληρότητα της γνώσης. Και μόνο μετά από πολλά χρόνια, ακολουθώντας το θέλημα του Θεού, καλούνταν σε διακονία ως ικανοί να διδάξουν στους άλλους όσα οι ίδιοι είχαν μάθει βιωματικά.

 

Όσοι προσπαθούν να φτάσουν στη Βασιλεία του Θεού, μέσω της διακονίας προς τους πλησίον χωρίς τη γνώση του Θεού (δηλαδή χωρίς εσωτερικό μοναχισμό), αν και κάνουν μια αξιέπαινη πράξη, δεν μπορούν να τους βοηθήσουν «στα βάθη του Είναι» παρά μόνο επιφανειακά.

 

Ο μοναχισμός εξ ορισμού προϋποθέτει απομόνωση, απομάκρυνση από τον κόσμο. Παρόλο που τις περισσότερες φορές η απομάκρυνση γίνεται αντιληπτή ως φυσική φυγή από τον κόσμο (πηγαίνοντας σε ένα μοναστήρι), η οποία, βεβαίως, είναι απαραίτητη, αυτή από μόνη της είναι ασήμαντη χωρίς μια εσωτερική απομάκρυνση από τις κοσμικές προσκολλήσεις. Μπορεί κανείς να μείνει σε μια βαθιά σπηλιά ή να χωθεί ζωντανός κάτω από τη γη, αλλά με το νου να συνεχίζει να περιπλανιέται στα ελκυστικά μέρη του πονηρού κόσμου. Έχοντας αυτό υπόψη, ο πατέρας Σωφρόνιος λέει:

 

«Είναι σαφές ότι, αν κρατήσω στον εαυτό μου κάτι που είναι ξένο προς την Αγιότητά Του (δηλαδή κάποια αμαρτωλή προσκόλληση – Συντ.), τότε στο επίπεδο της αιωνιότητος θα αποδειχθώ ξένος προς Εκείνον. Αν παραμείνω σε διάσταση μαζί Του (δηλαδή με τις εντολές Του – Συντ.) και όχι σε ενότητα πιστής αγάπης, τότε θα εγκαταλείψω τη γη δεμένος με τα πάθη και θα σκηνώσω στο «σκότος το εξώτερον» (Μτ. 8: 12)»1.

 

Ο μοναχός, ακόμη και απομακρυσμένος από τους ανθρώπους με την υλική έννοια, παραμένει ενωμένος μαζί τους σε μυστικιστικό-προσευχητικό επίπεδο, επειδή ο μοναχός είναι ευχέτης για όλο τον κόσμο.

 

Όλοι μας τη στιγμή του θανάτου θα βιώσουμε την εμπειρία της μοναξιάς, τότε που η σύνδεση με τους άλλους θα διακοπεί. Η ζωή του μοναχού είναι μια τέτοια προετοιμασία για αυτή την κύρια δοκιμασία. Η ζωή κάθε χριστιανού πρέπει να είναι προετοιμασία για τη μετάβαση στην αιωνιότητα. Αλλά σε ένα μοναστήρι είναι πολύ πιο βολικό να το πραγματοποιήσει κανείς αυτό παρά μέσα στον κόσμο με τις έγνοιες της καθημερινής ζωής.

 

Η ζωή του Ιησού Χριστού είναι το παράδειγμα πλήρους μοναξιάς, όσο αυτή είναι δυνατή στο πλαίσιο της ιστορικής μας ύπαρξης. Κανείς και ποτέ στη γη δεν ένιωσε τόσο βαθιά μοναξιά όσο Εκείνος.

 

«Κανένας ποτέ δεν έζησε τέτοια βαθειά απομόνωση όπως ο Χριστός. Μέχρι τα τελευταία λεπτά της ζωής Του επάνω στη γη κανένας δεν Τον κατανοούσε πλήρως ούτε ήταν σε θέση να μοιραστεί τη λύπη Του, την αγάπη Του, τη σκέψη Του»2.

 

Ωστόσο, αν και οι άνθρωποι δεν Τον κατανόησαν, Αυτός πάντοτε παρέμενε κατανοητός από τον στοργικό Πατέρα Του:

 

«Καὶ οὐκ εἰμὶ μόνος, ὅτι ὁ πατὴρ μετ' ἐμοῦ ἐστι» (Ιω. 16: 32).

 

Έτσι και ο άνθρωπος, μέσω της ταπεινής τήρησης των εντολών, γίνεται κοινωνός της απέραντης Θείας αγάπης, η οποία περιβάλλει κάθε κτίσμα, «οπότε και ο Θεός και όλη η κτίση θα αποβεί περιεχόμενο της ζωής για τη σωσμένη υπόσταση»3.

 

Ο μοναχός είναι και θεολόγος. Αλλά η θεολογία του δεν είναι ορθολογικός σχολαστικισμός, αλλά ζώσα, ενεργή επικοινωνία με τον Θεό. Στην προσευχή ο μοναχός γίνεται αληθινός θεολόγος. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε «Αν προσεύχεσαι καθαρά, τότε είσαι θεολόγος». Μέσω της προσευχής ο μοναχός κοινωνεί με τη Θεία ζωή.

 

Ταυτόχρονα, ο μοναχός δεν είναι ξένος προς τη συστηματική θεολογική μόρφωση. Πέραν τούτου, σύμφωνα με τον π. Σωφρόνιο, «η ακαδημαϊκή μόρφωση έγινε στην εποχή μας για τον μοναχό περισσότερο απαραίτητη παρά στους περασμένους αιώνες»4. Εφόσον ζούμε σε αυτόν τον εξελισσόμενο, αν και φθαρτό κόσμο, συνεχώς νιώθουμε εξάρτηση από αυτόν και τις, κατά κανόνα, αρνητικές επιπτώσεις του σε εμάς. Μέσω της επιστημονικής θεολογίας εξοικειωνόμαστε με την προβληματική αυτού του κόσμου και δεν ζημιωνόμαστε από απρόσμενες συναντήσεις μαζί του, παραμένοντας ανεπηρέαστοι από τη φιλοσοφία του.

 

Το έσχατο δυνατό όριο της ζωντανής θεολογίας είναι το μαρτύριο για τον Χριστό. Δεν πρέπει να κατανοούμε το μαρτύριο μόνο με την έννοια της βίαιης θανάτωσης. Μαρτύριο είναι και η αληθινή τήρηση των εντολών, μαρτύριο είναι και το να αγαπάς τους εχθρούς, το να σταυρώνεις τη σάρκα σου, το να καταπατάς την υπερηφάνεια σου, το να βιάζεις τον εαυτό σου, το να προσεύχεσαι για εκείνους που σε προσβάλλουν, το να είσαι φιλάνθρωπος σε εκείνους που σε μισούν, το να ευλογείς εκείνους που σε καταριούνται, το να μην αντιστέκεσαι στο κακό – όλα αυτά ισοδυναμούν με μαρτύριο.

 

Με αυτή την έννοια, όχι μόνο ο κάθε μοναχός, αλλά και ο κάθε χριστιανός που τηρεί τις εντολές είναι μάρτυρας. Ωσαύτως, εάν πρώτα δεν τηρήσει στην πληρότητα τις εντολές, κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αποκαλεί τον εαυτό του ακραιφνώς ορθόδοξο. Μόνο η Εκκλησία είναι Ορθόδοξη με την αληθινή έννοια, ενώ εμείς πρέπει να προσπαθούμε να προσλάβουμε τη διδασκαλία της στην πληρότητα και την ακεραιότητά της.

 

«Να είναι κάποιος ορθόδοξος σημαίνει να είναι άγιος κατά τη ζωή και τέλειος στη γνώση της Θείας Αλήθειας»5.

 

Οποιαδήποτε άλλη κατάσταση είναι μόνο δρόμος προς την αληθινή αγία Ορθοδοξία.

 

Ο μοναχισμός είναι το σπουδαστήριο της ευσέβειας, η επιστήμη της υπέρβασης των παθών και το σχολείο της γνώσης του Θεού. Σε αυτόν τον δρόμο το πρώτο βήμα είναι η πίστη: η πίστη στο Λόγο του Θεού, στη θεότητα του Ιησού Χριστού, στη σωτήρια φύση των εντολών. Όσο όμως η πίστη δεν έχει καταστεί καθαρή αγάπη, θα παραμένει μόνο το αρχικό βήμα αυτής της ανάβασης, που από μόνη της δεν αρκεί για τη σωτηρία. Διότι άλλο πράγμα είναι να πιστεύεις στον Θεό και άλλο να Τον γνωρίζεις και να Τον αγαπάς. Η γνώση του Θεού είναι δυνατή μόνο μέσω της υπακοής στην Εκκλησία και της παραμονής στο πνεύμα των εντολών του Χριστού.

 

«Η ελπίδα μας έγκειται στο ότι, ακόμη και αν δεν πραγματοποιήσουμε πλήρως στα όρια της γης αυτή την κλήση του Χριστού να γίνουμε νικητές όμοιοι με Αυτόν «Εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωαν. 16,33, βλ. Αποκ. 3,21)..., τότε και μετά θάνατον ο άγιος σπόρος που Αυτός έσπειρε μέσα μας δεν θα πεθάνει, αλλά θα δώσει άφθαρτο καρπό πέρα από τα όρια του χρόνου»6.

 

Το κείμενο ετοίμασε ο ιερομόναχος Ρωμανός (Κρόποτοβ)

αντλώντας από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου (Σαχάροφ) «Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής»

 

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

 

Pravoslavie.ru

 

7/17/2024