«Μαθήτριες του Χριστού (Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία, Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά, Μαρία η αδελφή του Λαζάρου και Μαρία του Κλωπά, κόρες της Ιερουσαλήμ) και η παρουσία τους στο Πάθος». Η Σμ. Καράγιωργα συζητά το θέμα αυτό με την Αικατερίνη Τσαλαμπούνη, Καθηγήτρια Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

 

Λένε πώς κάποτε ὁ διάβολος κουράστηκε καί τό ἐπάγγελμά του σκέφτηκε ν᾿ ἀφήση κι ἀμέσως πῆρε τήν ἀπόφασι τά ἐργαλεῖα του να πουλήση.

«Λένε πώς κάποτε ὁ διάβολος κουράστηκε

καί τό ἐπάγγελμά του σκέφτηκε ν᾿ ἀφήση

κι ἀμέσως πῆρε τήν ἀπόφασι

τά ἐργαλεῖα του να πουλήση

Νοίκιασε τότε κάποια αἴθουσα

ἔβαλε μέσα πάγκους καί ραφάκια

κι ἔγραψε κάθε εργαλείου τήν τιμή

ἀπάνω σε μικρά χαρτάκια.

Οἱ ἐπισκέπτες εὔκολα διακρίνανε

τοῦ κάθε ἐργαλείου τή χρησιμότη

Τῆς "Ζήλειας" καί τῆς "Ἔχτρας" καί

"Ἐπάρσεως",

τῆς “Αδικίας",

 τῆς “Απάτης", 

τῆς "Κατακρίσεως"...

32

Ἀνάλογη ήταν κι ἡ τιμή 

μέ τοῦ καθένα την ποιότη

Μά σ' ἕνα πάγκο κάπως παραπέρα

βρισκόταν κάτι τιποτένιο και μικρό

πού δέν καταλάβαιναν ὅσοι μπαῖναν

γιατί ἦταν φτειασμένο

καί γιά ποιό σκοπό.

Κάποιοι τό πῆραν σάν φτηνό ξυλοσουγιά

ἀπό τήν πολλή τή χρῆσι παληωμένο,

ὅμως ἄν τό κοιτάζαν πιό καλά

μέ πόση τέχνη ἦταν τροχισμένοι

Αθέρας ἦταν ἡ κόψι του

καί τό περίεργο, ἂν κοιτούσες τήν τιμή

θα 'βλεπες πού 'ταν ἡ ἀκριβότερη

σ᾿ ὅλη τήν πλούσια συλλογή.

Φώναξαν τότε τό διάβολο

καί τοῦ ζητῆσαν ἐξηγήσεις

τί 'ταν αὐτό τό παληοσύνεργο

μέ τίς μεγάλες... ἀπαιτήσεις.

Κι ἐκεῖνος στριγγογέλασε

μέ τή συνηθισμένη πονηριά του

κι ἀμέσως τό μυστικό φανέρωσε

μέ τή γνωστή ἀδιαντροπιά του.

Αὐτό, πού λέτε, φίλοι μου

γνωστοί ἤ ἄγνωστοί μου

εἶναι –κι ἂς μή τό ξέρετε

ή βόμβα ἡ ἀτομική μου.

Ἀπ᾿ τήν πολλή τή χρήσι του

μοιάζει παληό τήν ὄψι,

τα πόσα κάνει θαύματα

φαίνεται ἀπό τήν κόψι.

Καί πῶς τό λέν;, ρωτήσανε

ὅλοι μέ ἕνα στόμα.

"Ἀποθάρρυνσι", ἀπάντησε

“σέ κάθε καλό ἀγῶνα".

Τότε τά μάτια ὅλων ἀνοίξανε

καί νά θυμοῦνται ἀρχίσαν

πόσες φορές ἀπάνω τους τό νοιώσανε

κι ἀπ' τήν κοψιά του παραλύσαν.

Καί τότε καθένας εἶχε νά πῆ

τί τοῦ ἔλεγε στ᾽ ἀφτί ἡ κόψι αυτή:

“Καημένε, αὐτό πού σκέφτεσαι νά κάνης

πολύ περνάει τις δικές σου τις δυνάμεις".

"Μπορεῖς ἐσύ, ἕνα ἀνθρωπάκι δά μικρό

στον κόσμο ὁλάκερο να μάθης τό σωστό;"

"Κοίταξε μόνο τα συμφέροντά σου

κι ἄσε τίς κακοριζιές του γείτονά σου".

“Τί πᾶς νά κάνης τό καλό;

Ποιός θά σοῦ πῆ εὐχαριστῶ;

Μή! ὅσο πιό πολλούς εὐεργετήσης

πιό πολλούς ἐχθρούς θέ ν' ἀποκτήσης".

"Καί κάτι ἄλλο πολύ σοβαρό,

γιατί σέ θεωρῶ φίλο μου, θά σοῦ τό εἰπῶ:

Στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού λές,

μέ τόση ἐμπιστοσύνη μήν προσέχης,

διότι λίγες ἁμαρτίες ἤ πολλές

δέν μπορεῖ παρά νά τσ᾿ ἔχης"

Γι' αὐτό ζῆσε ὅπως ὥς τώρα τή ζωή σου

τ᾿ ἄλλα βγάλτ᾽ ἀπ' τή θύμισί σου"...

Τέτοια κι ἄλλα ἀμέτρητα πολλά

μέ τό ὕπουλο ἐργαλεῖο στα κρυφά

ἔβαζε αὐτός μέσ' στο μυαλό τους

διότι ζήταγε ὅπως πάντα τό χαμό τους.

Ὅμως δέν θυμήθηκαν οὔτε μιά φορά

ἀποθάρρυνσι νά εἶδαν στήν κακία,

διότι ὁ διάβολος ποτέ δέν πολεμᾶ

μόνο τή δική του ἐργασία»

(περ. Ακ, Ν 1975, 280).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. 

ΤΟ ΣΙΤΟΜΕΤΡΙΟ

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ 2026.

Άγιος Νεκτάριος: Τάματα και θαύματα που δυναμώνουν την πίστη των πιστών | Όπου Υπάρχει Ελλάδα!!!

 

Η Τάνια έσωσε την αδερφή της, Ζωή, με ένα τάμα στον Άγιο Λουκά | Όπου Υπάρχει Ελλάδα | 09/04/2026!

 

Πάρος: Οι αναπαραστάσεις στην διάρκεια της Περιφοράς του Επιταφίου ενισχύουν το Θείο Δράμα !!!!

 

Παναγία Σουμελά: Η καρδιά του ποντιακού ελληνισμού χτυπά στο Βέρμιο | Όπου Υπάρχει Ελλάδα.

 

Διένυσε κολυμπώντας από την Κω στη Νίσυρο για να εκπληρώσει το τάμα του | Όπου Υπάρχει Ελλάδα.

 

Ιερά Μονή Φιλοσόφου: Η πιο ιστορική μονή της Αρκαδίας | Όπου Υπάρχει Ελλάδα | 09/04/2026

 

Ανοίγουν τα Ιεροσόλυμα ενόψει Πάσχα | Μεσημβρινό δελτίο | 09/04/2026

 

Γράφει ὁ C. S. Forester....

Γράφει ὁ C. S. Forester (Επ, Μρ '85, 48):

Ὁ δολοφόνος γιά νά ἐξαφανίση τό πτῶμα τό ἔδεσε μέ ἁλυσίδα, τοποθέτησε στις τσέπες του σιδερένια βαρίδια καί τό ἔβαλε στήν πλάτη του μέ περασμένα τα χέρια τοῦ θύματος γύρω ἀπό τό λαιμό του.

Στή συνέχεια περπάτησε ἀρκετά μέσα στη θάλασσα κατά τη διάρκεια τῆς ἀμπώτιδος. Ὅταν, ὅμως, προσπάθησε νά τό πετάξη ἀπό πάνω του, αὐτό εἶχε πάθει νεκρική ακαμψία κι ἔτσι δέν μπόρεσε νά τό ξεφορτωθῆ. Ἡ πλημμυρίδα τόν ἔπνιξε σφικταγκαλιασμένο μ' αὐτό.

Έτσι κάνει και η αμαρτία.

ΙΩΒ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ. (ΛΗ 1-21 ΚΑΙ ΜΒ 1-5). ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΠΡΩΊ ΔΙΆΛΟΓΟΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΙΩΒ.

ΙΩΒ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ. (ΛΗ 1-21 ΚΑΙ ΜΒ 1-5)

Είπε ό Κύριος εις τον Ιώβ, κρυπτόμενος όπισθεν ανεμοστρόβιλου και νεφών:

Ποίος είναι εκείνος πού δύναται να κρύψη από εμέ την σκέψιν του, πού συγκρατεί τα λόγιά του μέσα εις την καρδίαν του και νομίζει ότι θα μείνουν άγνωστα εις εμέ;

Ζώσε (λοιπόν) την μέσην σου, όπως ό άνθρωπος πού ετοιμάζεται να εργασθή (και ελθέ να συνομιλήσωμεν) εγώ θα υποβάλω εις σε ερωτήσεις, συ δε δώσε εις εμέ άπάντησιν.

Που ευρίσκεσο, όταν εγώ έθετον τα θεμέλια της γης;

Απάντησε μου, Εάν έχεις γνώσιν και σοφίαν. Απάντησε εις εμέ, εάν γνωρίζεις, ποίος καθόρισε τα μέτρα, συμφώνως προς τα όποια κατεσκευάσθη ή γη; Η ποίος έβαλε επάνω εις αυτήν σχοινίον (διά να μετρήση την έκταση της); Επάνω εις ποίον μέρος έχουν έμπηχθή οι κρίκοι από τούς οποίους αύτη κρεμάται; Ποίος δε είναι αυτός πού έθεσε τον θεμέλιο λίθο, επάνω εις τον όποιον αύτη εκτίσθη;

(Εγώ και ουδείς άλλος. Εγώ δημιούργησα τα πάντα.) Όταν δημιουργήθησαν (απ' εμού) τα άστρα, όλοι οι Άγγελοι μου (κατελήφθησαν από θαυμασμό και) με ύμνησαν με μεγάλη φωνή. Έφραξα δε με πύλας την Θάλασσαν, όταν αύτη έξήρχετο από την κοιλία της μητρός της τη βοήθεια μαίας (δηλαδή όταν δημιουργείτο). Έδωσα εις αυτήν τα νέφη ως ένδυμα και αντί σπαργάνων την τύλιξα με ομίχλη. Έθεσα δε εις αυτήν όρια με τον να τοποθετήσω γύρω-γύρω πύλες και μοχλούς (ώστε να μη δύναται αύτη να εξέλθει). Είπα εις αυτήν (προστακτικός):

Μέχρι τούτου του σημείου θα έλθεις και δεν θα προχωρήσεις περισσότερο αλλά μέσα εις τούς κόλπους σου θα συντρίβονται τα κύματά σου. Η μήπως καθ' ον χρόνο εγώ ετοποθέτουν τον αυγερινό, σύ υπήρχες; (Μήπως υπήρχες, όταν) ό αυγερινός (μετά την δημιουργία του,) είδε την πορεία πού καθόρισα δι' αυτόν, να καταλαμβάνει δηλαδή με τον φώς του τα άκρα της γης και να διασκορπίζει από την επιφάνεια της γης τους (εις τον σκότος δρώντας) ασεβείς Η μήπως σύ, αφού έλαβες πηλόν από την γήν, έπλασες ζώσαν ύπαρξιν (τον άνθρωπον) και την έθεσες πάνω εις την γήν, προικισμένην με λαλιάν;

Σύ δε αφήρεσες από τούς ασεβείς τον φώς (προς τιμωρίαν των) και συνέτριψε; τον βραχίονα (ο όποιος συμβολίζει την δύναμιν) των υπερήφανων ανθρώπων; Έφτασες σύ εις τα βάθη της θαλάσσης, όπου είναι αι πηγαί της, περιεπάτησες δε εις τον πυθμένα της απέραντου θαλάσσης;

Ανοίγονται δε εις σε, ένεκα φόβου, αι πύλαι του Άδου, όπου εύρίσκονται οι νεκροί, οι δε θυρωροί του Άδου τρομοκρατήθηκαν όταν σε είδον; Έχεις δε μάθει πόσον είναι τον πλάτος της υπό τον ουρανός γης; Ανάγγειλε μου λοιπόν, πόσον περίπου είναι τον πλάτος της; Εις ποίον δε μέρος γης διαμένει τον φώς (κατά την νύκτα); Ποίος δε είναι ό τόπος όπου κατοικεί τον σκότος (κατά την ημέρα); Θα ήδύνασο να με οδήγησης εις τα σύνορα αυτών; Γνωρίζεις άραγε τούς δρόμους των (ώστε να με οδήγησης εις τα σύνορά των); Ασφαλώς θα γνωρίζεις, (λέγει ό θεός ειρωνικώς,) διότι είχες γεννηθεί τότε (πού εγώ εδημιούργουν τον φώς), ό αριθμός δε των ετών (της ζωής) σου είναι μέγας!

Λαβών δε τον λόγο ό Ιώβ, λέγει εις τον Κύριον:

Γνωρίζω ότι τα πάντα είναι εις Σε δυνατά και τίποτε δεν είναι αδύνατον. Διότι, ποίος είναι εκείνος που δύναται να κρύψει από Σε την σκέψιν του; Ποίος είναι εκείνος πού αποφεύγει να εξωτερίκευση τα λόγιά του και νομίζει ότι μένουν κρυφά αυτά από Σε; Ποίος δε (έκτος από Σε τον παντοδύναμου και παντογνώστη) θα ανήγγελλαν εις εμέ εκείνα πού δεν γνωρίζον, τα μεγάλα και θαυμαστά αυτά πράγματα τα όποια αγνοούν; Άκουσε με, Κύριε, δια να μιλήσω και εγώ. θα υποβάλω εις Σε ερωτήσεις, Σύ δε δίδαξέ με. Κατά τον προηγούμενον χρόνο ήκουον μεν διά των ώτων μου περί Σου (αλλά δεν Σε είχον ιδεί) τώρα όμως Σε είδον οι οφθαλμοί μου.

«Σίμων ο Κυρηναίος» Ο Βασίλης Σπυρόπουλος συζητά το θέμα με τον Σωτήρη Δεσπότη, Καθηγητή Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας Ε.Κ.Π.Α.

 

ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ Ιστορίες πίστης στο περιβόλι της Παναγίας – Α’ ΜΕΡΟΣ

 

Αγιον Όρος - Θαύμα Αγίας Άννης - Βολιώτες - Γεροντας Νικόδημος. Τρίτο επεισόδιο. Berg Athos 2025.

 

Άγιος Παΐσιος: Ο ταπεινός μοναχός που "μίλησε" στις καρδιές των πιστών | Όπου Υπάρχει Ελλάδα!!!!

 

Νάξος - Μονή Φανερωμένης: Το μοναστήρι της σιωπής και της προσευχής | Όπου Υπάρχει Ελλάδα

 

Θεία Κοινωνία - τι Καλά Νέα!

Θεία Κοινωνία - τι Καλά Νέα!

Ο ίδιος ο Κύριος Χριστός δίνει τον Εαυτό Του σε εσάς και σε εμένα στην Θεία Κοινωνία.

Υπάρχει μεγαλύτερο Καλό Νέα;

Σκεφτείτε τι έχετε λάβει - τον Κύριο Θεό!

Έχετε λάβει ολόκληρο το Ευαγγέλιο, το ζωντανό Ευαγγέλιο - ζήστε σύμφωνα με αυτό, κοινωνήστε!

Άγιος Ιουστίνος του Τσέλλε

«Ο ηγεμόνας της Ιουδαίας – Ηρώδης Αντύπας και η στάση του απέναντι στο Χριστό». Η Σμ. Καράγιωργα συζητά το θέμα αυτό με τον με τον Βασίλη Τζέρπο, επίκουρο Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης.

 

Η Κρίση στην Ελληνική Οικογένεια. γέρων Ιωσήφ. Βίγλα Αγίου Όρους!!!!!

 

Μεγάλη Πέμπτη: Ο Μυστικός Δείπνος και η Θεία Ευχαριστία | Το μήνυμα της ημέρας!!!!

 

Kαρουλια - Αγιο Ορος : Η προσευχή που νικά το γκρεμό!!!

 

Αγιο Ορος: Σπάνιες μαρτυρίες πίστης - Φαρος Της Ορθοδοξίας!!!

 

Την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη.

Την Αγία και Μεγάλη Πέμπτη

«Υπηρετώντας και όχι κυριαρχώντας, γίνεται κανείς σαν τον Χριστό. Ο Χριστός έδειξε τον δρόμο κατά τον Μυστικό Δείπνο. Ήταν Κύριος και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του»

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Βραδινή Σκέψη από τον Άγιο Σωφρόνιο τον Αθωνίτη.

Βραδινή Σκέψη από τον Άγιο Σωφρόνιο τον Αθωνίτη

«Ο Χριστός είπε: "Εγώ είμαι η οδός". Αν Αυτός είναι η οδός, πρέπει να Τον ακολουθούμε όχι απ' έξω, αλλά από μέσα. Και ας θυμόμαστε ότι στον Γολγοθά και στη Γεθσημανή στέκεται ενάντια σε όλους. Μόνος.»

Διαβάζουμε:Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

 

Διαβάζουμε:

«Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ὁ Χριστός σιωπᾶ στήν Ἱστορία

ὅπως σιωποῦσε

καί κατά τή σταύρωσί Του.

Ἄλλωστε καί ἡ Ἱστορία

τί ἄλλο εἶναι

παρά ἕνας τεράστιος

σταυρός τοῦ Χριστοῦ;

 (περ. Δρ, Απ '92, 123).

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο..Μεγάλη Πέμπτη..

  Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο..

Μεγάλη Πέμπτη.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.Έξω. Στο κρύο. Στην αυλή.

Δεν έχω μούτρα να πάω δίπλα στον Χριστό μας.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.

Εκεί είναι η θέση μου. Μαζί του. Δίπλα στην φωτιά.

Τον άκουσα να Τον αρνείται τρεις φορές. Άκουσα και τον πετεινό να κράζει.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.

Είδα την στιγμή της άρνησης να τον κοιτάει ο Χριστός στα μάτια.

‘’Έτσι είναι η κόλαση’’, σκέφτηκα.

Τη στιγμή της πτώσης σου, να σε κοιτάει στα μάτια ο Χριστός.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.

Μεγάλη νύχτα απόψε. Αλλάζουνε ζωές.

Μισό…Τον βλέπω να σηκώνεται. Θα σηκωθώ και εγώ.

Μαζί του στην πτώση, μαζί και στην μετάνοια.

Θαρσείτε.Μεγάλο Σάββατο κοντεύει.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc

Μια Μεγάλη Σαρακοστή, ένας ηλικιωμένος μοναχός ζούσε σε ένα μοναστήρι.

Μια Μεγάλη Σαρακοστή, ένας ηλικιωμένος μοναχός ζούσε σε ένα μοναστήρι. Ήταν αυστηρός με τον εαυτό του: έτρωγε λίγο, προσευχόταν πολύ και μιλούσε ελάχιστα. Οι αδελφοί τον σεβόντουσαν και τον φοβόντουσαν λίγο - φαινόταν ότι ήταν σχεδόν άγιος.

Και στο ίδιο μοναστήρι ζούσε ένας άλλος μοναχός, ένας νεαρός δόκιμος. Ήταν αδέξιος, αφηρημένος και συχνά έκανε λάθη. Ξεχνούσε να διαβάσει τον κανόνα της προσευχής του, χανόταν στις σκέψεις του κατά τη διάρκεια της λειτουργίας ή του έπεφτε κάτι στην κουζίνα. Ο γέροντας τον κοίταζε μερικές φορές με θλίψη: «Τι είδους μοναχός θα ήταν αυτός...»

Και τότε ένα βράδυ, στη μέση της Σαρακοστής, ο γέροντας προσευχόταν στο κελί του. Προσευχόταν πολύ και θερμά, όπως πάντα. Και ξαφνικά - σαν να του είχε αποκαλυφθεί κάτι αόρατο.

Είδε... έναν άγγελο να στέκεται όχι δίπλα του, αλλά στο κελί του ίδιου απρόσεκτου δόκιμου.

Ο γέροντας έμεινε έκπληκτος.

Ο δόκιμος δεν προσευχόταν εκείνη τη στιγμή. Κάθισε στο κρεβάτι του, με το κεφάλι σκυμμένο, και είπε ήσυχα:

«Κύριε... τα χάλασα όλα πάλι».  Πάλι αφηρημένος ήμουν... πάλι τεμπέλης ήμουν... είμαι ανάξιος ούτε καν να ονομάζομαι δικός Σου. Αλλά... αν είναι δυνατόν... μην με διώξεις εντελώς. Θα έρθω σε Εσένα παρόλα αυτά... έστω και στα γόνατα...

Και άρχισε να κλαίει.

Και ο Άγγελος στάθηκε δίπλα του—τόσο προσεκτικά, τόσο ήσυχα, σαν να φοβόταν να τρομάξει αυτόν τον μετανοημένο.

Ο γέροντας το είδε αυτό—και η καρδιά του άλλαξε.

Κατάλαβε ότι όλες οι αυστηρές ασκητικές του εργασίες ήταν μόνο η μισή διαδρομή. Και η άλλη μισή είναι μια μεταμελημένη καρδιά που δεν δικαιολογεί τον εαυτό της, δεν θεωρεί τον εαυτό της δίκαιο, αλλά πέφτει ενώπιον του Θεού και λέει: «Είμαι κακός... αλλά Εσύ είσαι καλός».

Την επόμενη μέρα, ο ίδιος ο γέροντας πλησίασε τον δόκιμο... και υποκλίθηκε στα πόδια του.

Φοβήθηκε:

«Πάτερ, τι κάνεις;!»

Ο γέροντας είπε:

«Συγχώρεσέ με. Νόμιζα ότι ήξερα τον δρόμο προς τον Θεό... και εσύ ήδη περπατάς σε αυτόν».

Λένε ότι ο γέροντας άλλαξε από τότε και στο εξής. Έγινε πιο ήπιος, πιο ήσυχος... και έκλαιγε πιο συχνά κατά την προσευχή. 

Επειδή κατά τη Σαρακοστή, ο Θεός δεν αναζητά τους δυνατούς, αλλά εκείνους που μπορούν να κλάψουν για τον εαυτό τους...

Και ακριβώς αυτούς εξυψώνει πάνω από όλους τους άλλους.

Θησαυρός Πνευματικής Σοφίας

Στην εικόνα, ο μακαριστά αείμνηστος αρχιμανδρίτης Διονύσιος, Μονή Λίποβατς

One Great Lent, an old monk lived in a monastery.

One Great Lent, an old monk lived in a monastery. He was strict with himself: he ate little, prayed a lot, and barely spoke. The brothers respected him and were even a little afraid of him - it seemed that he was almost a saint.

And in the same monastery there lived another monk, a young novice. He was clumsy, absent-minded, and often made mistakes. He would forget to read his prayer rule, get lost in thought during the service, or drop something in the kitchen. The elder would sometimes look at him sadly: “What kind of monk would that be…”

And then one night, in the middle of Lent, the elder was praying in his cell. He prayed long and fervently, as always. And suddenly - as if something invisible had revealed itself to him.

He saw... an angel standing not next to him, but in the cell of that same careless novice.

The elder was amazed.

The novice was not praying at that moment. He sat on his bed, his head bowed, and said quietly:

“Lord... I have spoiled everything again.” I have been absent-minded again... I have been lazy again... I am unworthy even to be called Yours. But... if possible... do not drive me away completely. I will come to You nevertheless... even if only on my hands and knees...

And he began to cry.

And the Angel stood beside him—so attentively, so quietly, as if afraid to frighten this penitent.

The elder saw this—and his heart turned.

He understood that all his strict ascetic labors were only half the journey. And the other half is a contrite heart that does not justify itself, does not consider itself righteous, but falls before God and says: “I am bad... but You are good.”

The next day, the elder himself approached the novice... and bowed at his feet.

He was frightened:

“Father, what are you doing?!”

The elder said:

“Forgive me. I thought I knew the way to God... and you are already walking on it.”

They say that the elder changed from then on. He became more gentle, quieter... and cried more often during prayer.

Because during Lent, God does not look for the strong, but for those who can cry over themselves...

And it is precisely these that He exalts above all others.

Treasury of Spiritual Wisdom

In the picture, the blessedly reposed shearchimandrite Dionysius, Lipovac Monastery

Ίδε ο Άνθρωπος (Ιδού ο Νυμφίος). 1847 (λιθογραφική ανατύπωση του ιεροκήρυκα Μ. Μ. Ιορδανίτη, με χρονολογία 20 Μαρτίου 1950). Από το Άγιον Όρος. Χαράκτης: Κύριλλος μοναχός. Συλλογή Ντ. |Παπαστράτου.

ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ’ ΕΜΕ, ΙΝΑ ΕΜΟΙ ΠΗΓΑΣΗΣ ΤΗΝ ΑΦΕΣΙΝ» (Θεολογικό σχόλιο στο περιεχόμενο και τα νοήματα της Μεγάλης Παρασκευής).ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

 

ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ’ ΕΜΕ, ΙΝΑ ΕΜΟΙ ΠΗΓΑΣΗΣ ΤΗΝ ΑΦΕΣΙΝ»

(Θεολογικό σχόλιο στο περιεχόμενο και τα νοήματα της Μεγάλης Παρασκευής)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       «Τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν΄ τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον, α δι’ ημάς κατεδέξατο΄ έτι δε και

την του ευγνώμονος ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω σταυρώ ομολογίαν». Το ιερό συναξάρι της αγίας αυτής ημέρας αναφέρει με λεπτομέρεια τι τιμούμε και προσκυνάμε αυτή την αγία ημέρα.

       Η Μεγάλη Παρασκευή είναι για μας τους χριστιανούς η πλέον φρικτή, πένθιμη και λυπητερή ημέρα, αλλά και η πιο ιερή, η πιο αγία, η πολυσέβαστη και πλέον αγαπητή και προσκυνητή ημέρα της Εκκλησίας μας. Κι αυτό διότι ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, ο Ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού κρέμεται καρφωμένος, γυμνός, άπνους, επάνω στο ξύλο του σταυρού, ως χείριστος κακούργος. Ο Εσταυρωμένος Χριστός μας πήρε επάνω Του όλες τις αμαρτίες του κόσμου και ανέβηκε εκών στο φρικτό Γολγοθά για να εξαγοράσει, μυστήριο πως, με το τίμιο Αίμα Του τη λύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Τέλεσε ως ιερεύς και ταυτόχρονα ως ιερείο τη μεγαλύτερη και αποτελεσματικότερη θυσία όλων των εποχών, η οποία αποτέλεσε την πραγματική καταλλαγή με το Θεό. Ο απόστολος Παύλος τονίζει πως «εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ δια του θανάτου του υιού αυτού» (Ρωμ.5,10). Στο εξής ο αναγεννημένος «εν τω αίματι του Χριστού» (Εφ.2,13) άνθρωπος «ουκέτι ει δούλος, αλλ' υιός' ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού δια Χριστού»  (Γαλ.4,5). Και αυτό επειδή επάνω στο φρικτό Γολγοθά συνήφθη δια του τιμίου Αίματος του Χριστού η αιώνια διαθήκη Θεού και ανθρώπου (Εβρ.8,15).

       Ποια καρδιά δεν λυγίζει την ημέρα αυτή μπροστά στη φρικτή και ανείπωτη θεοκτονία; Ποια μάτια δε βουρκώνουν στο αντίκρισμα του γλυκύτατου Εσταυρωμένου; Ποια ψυχή δε μαλακώνει μπροστά στα άδικα παθήματα; Ποια γόνατα δεν κλείνουν κάτω από το Σταυρό για να προσκυνήσουν τα Θεία Πάθη; Εκατομμύρια πιστοί χριστιανοί πενθούν για τον οδυνηρό θάνατο του Χριστού μας. Κατακλύζουν τους ιερούς Ναούς με μπουκέτα άνθη στα χέρια για να τα εναποθέσουν στον ιερό Επιτάφιο. Να προσκυνήσουν το Λυτρωτή τους, Αυτόν, ο Οποίος «εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου τω τιμίω Του αίματι».

        Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός αφού συνελήφθη στον κήπο του Όρους των Ελαιών, ύστερα από την προδοσία του Ιούδα, σύρθηκε δέσμιος σε  μια δραματική νυκτερινή δίκη. Η μανία των αρχόντων του ισραηλιτικού λαού ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να περιμένει για να ξημερώσει η αυριανή ημέρα. Οι ιεροί Ευαγγελιστές αναφέρουν λεπτομέρειες για την δίκη – παρωδία. Η καταδίκη ήταν ήδη προαποφασισμένη και μόνο έπρεπε να τηρηθούν κάποια νομιμοφανή προσχήματα. Τη λύση έδωκαν πληρωμένοι ψευδομάρτυρες, οι οποίοι, διαστρέφοντας τα λόγια του Χριστού στήριξαν την επιθυμητή κατηγορία: Ένοχος θανάτου!

        Με το φως της ημέρας οδηγήθηκε στο Πραιτόριο, στην έδρα του Ρωμαίου διοικητή Πιλάτου. Η επίσημη καταδίκη έπρεπε να απαγγελθεί από τη «νόμιμη εξουσία». Επιστρατεύθηκε ο όχλος για να φωνασκεί και να απαιτεί την σταυρική Του καταδίκη. Είναι αυτός ο ίδιος ο όχλος που λίγες ημέρες πριν φώναζε «Ευλογημένος ο Ερχόμενος»! Ο διεφθαρμένος εκπρόσωπος της διεφθαρμένης ρωμαϊκής εξουσίας, ανταλλάσσει την καταδίκη του Μεγάλου Αθώου με την ελευθερία του μεγάλου κακούργου Βαραββά. Ο Κύριος υφίσταται ανείπωτες ταπεινώσεις, τέτοιες που δεν υπέστη ούτε ο χειρότερος των κακούργων θνητών. Τελικά  παρ’ όλες τις επιφυλάξεις του ο Πιλάτος παραδίδει το Χριστό «ίνα σταυρωθή» (Λουκ.19,16).

        Φορτωμένος το βαρύ ξύλο του σταυρού πέρασε από τους δρόμους της αγίας πόλεως για διαπόμπευση, οδηγούμενος στον τόπο του μαρτυρίου, το λόφο του Γολγοθά. Το κουρασμένο, πληγωμένο και εξασθενισμένο άγιο σαρκίο Του δεν αντέχει το βάρος του ξύλου και πέφτει καταμεσής στο δρόμο. Αγγαρεύεται ο διερχόμενος Σίμων ο Κυρηναίος, ο οποίος τελικά ανεβάζει το φονικό όργανο στον

τόπο της εκτελέσεως. Σκουριασμένα χοντρά καρφιά μπήγονται στα χέρια και τα πόδια Του. Το τίμιο Αίμα Του χύνεται άφθονο και βάφει τα άνομα χέρια των δημίων

 Του. Ως άνθρωπος πονά και υποφέρει, μα υπομένει το φοβερό μαρτύριο, το οποίο τον οδηγεί αργά και βασανιστικά στο θάνατο. Εκατέρωθέν Του σταυρώνονται δύο αδίστακτοι ληστές, από τους οποίους ο ένας μετανοεί και σώζεται (Λουκ.23,40). Είναι ο πρώτος άνθρωπος, που εισέρχεται στον άρτι ανοιχθέντα από τον Εσταυρωμένο Παράδεισο!

      Μέσα σους αφόρητους πόνους και το χειρότερο κάτω από το αίσθημα της άδικης καταδίκης Του, όχι μόνο δεν οργίζεται και δεν καταριέται τους άνομους δημίους Του, αλλά παρακαλεί τον Ουράνιο Πατέρα να τους συγχωρήσει, διότι «Ουκ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ.23,34). «Ήν δεν ωσεί ώρα έκτη» (Λουκ.23,44), ο Κύριος φθάνοντας στα έσχατα της ανθρώπινης αντοχής, «κράξας φωνή μεγάλη αφήκε το πνεύμα» (Ματθ.27,50). Αμέσως συνέβησαν θαυμαστά και πρωτόγνωρα φαινόμενα: «σκότος εγένετο εφ’ όλην την γην έως ώρας ενάτης, του ηλίου εκλείποντος» (Λουκ.23,44), «το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν έως κάτω, και η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν, και τα μνημεία ανεώχθησαν και πολλά σώματα των κεκοιμημένων αγίων ηγέρθη, και εξήλθον εις την αγίαν πόλιν και ενεφανίσθησαν πολλοίς» (Ματθ.27,51-52). Αν οι σκληρόκαρδοι Ιουδαίοι έμειναν απαθείς μπροστά στην φρικτή θεοκτονία, η άψυχη φύση συγκλονίστηκε συθέμελα, διαμαρτυρόμενη για τη μεγαλύτερη κακουργηματική πράξη όλων των εποχών, για το άδικο πάθος και τον αναίτιο θάνατο του Θεού! Αιώνιοι φυσικοί νόμοι διαταράχτηκαν, ο κόσμος έφτασε στο χείλος της καταρρεύσεως. Ο εθνικός Αρεοπαγίτης Διονύσιος, από την Αίγυπτο, αναφώνησε δραματικά πως «ή θεός τις πάσχει, ή το παν απόλυται».

       Ο επί κεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος «εκατόνταρχος και οι μετ’ αυτού τηρτούντες τον Ιησούν, ιδόντες τον σεισμόν και τα γινόμενα εφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες΄ αληθώς Θεού υιός ην ούτος» (Ματθ.27,54). Το ίδιο «και πάντες οι συμπαραγενόμενοι όχλοι επί την θεωρίαν ταύτην, θεωρούντες τα γενόμενα, τύπτοντες εαυτών τα στήθη υπέστρεφον» (Λουκ.23,48). Αντίθετα οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι, όχι μόνο δεν συγκινήθηκαν από τα συγκλονιστικά γεγονότα, αλλά πήγαν στον Πιλάτο ζητώντας του: «κέλευσον ασφαλισθήναι τον τάφον εως τρίτης  ημέρας, μήποτε ελθόντες οι μαθηταί αυτού νυκτός κλέψωσιν αυτόν και είπωσι τω λαώ, ηγέρθη από των νεκρών΄ και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης» (Ματθ.27,64).

         Η Μεγάλη Παρασκευή είναι, όπως προαναφέραμε, ημέρα θλίψεως και συντριβής για μας του πιστούς. Όμως για τη θεολογία της Εκκλησίας μας η Μεγάλη Παρασκευή είναι ήδη Πάσχα. Η ψυχή του Κυρίου, ως ψυχή αληθινού ανθρώπου έπρεπε να ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη πορεία της, να κατέβει στον παμφάγο Άδη, στον τόπο κατοικίας όλων των ψυχών, όλων των εποχών. Όμως η ψυχή του Κυρίου, ως αναπόσπαστο μέρος της θεανδρικής υποστάσεως του Θεού Λόγου, δεν ήταν δυνατόν να κρατηθεί στον τόπο της βασάνου, δεν ήταν δυνατόν η ψυχή της πηγής της ζωής, να γίνει βορρά του θανάτου και να παραμείνει δέσμια του Άδη. Σύμφωνα με την πατερική διδασκαλία της Εκκλησίας μας η ψυχή του Κυρίου λειτούργησε ως δόλωμα στον Άδη. Ως παμφάγος κατάπιε το δόλωμα αυτό και πιάστηκε και αιχμαλωτίσθηκε από αυτό και νικήθηκε!

         Το Θείο Πάθος έχει και μια άλλη σημαντική παράμετρο για μας τους ορθοδόξους πιστούς. Χωρίς αγώνα και παθήματα, είναι αδύνατο να υπάρξει νίκη και θρίαμβος. Χωρίς θυσία είναι αδύνατον να υπάρξει λύτρωση. Χωρίς σταυρό δεν  μπορεί να υπάρξει ανάσταση. Το Θείο Πάθος δείχνει και σε μας την ανάγκη να ακολουθήσουμε πρόθυμα το δικό μας δρόμο του μαρτυρίου, να ανεβούμε στο δικό μας σταυρό, που είναι η σταύρωση και ο θάνατος του παλαιού πτωτικού εαυτού μας, προκειμένου να έχουμε την μακάρια ελπίδα και της δικής μας αναστάσεως. Σύμφωνα

με την προτροπή του ιερού υμνογράφου! «Μη ως Ιουδαίοι εορτάσωμεν, και γαρ το Πάσχα ημών, υπέρ ημών ετύθη Χριστός ο Θεός. Αλλ’ εκκαθάρωμεν εαυτούς, από παντός μολυσμού, και ειλικρινώς δεηθώμεν αυτώ, Ανάστα Κύριε, σώσον ημάς ως φιλάνθρωπος»!