Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026
Ταβιθά - Δορκάς": ανθρωπωνύμια από ονόματα ζώων ~
📕✍️ "Ταβιθά - Δορκάς": ανθρωπωνύμια από ονόματα ζώων ~
Μια από τις πολλές συγκινητικές στιγμές των αφηγήσεων του Λουκά είναι η ανάσταση της Ταβιθά από τον Απόστολο Πέτρο. Ο Λουκάς επισημαίνει ότι το όνομα Ταβιθά σήμαινε "δορκάς" «ζαρκάδι» (Πραξ. 9, 36)
📜 «Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά,
ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς·
αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων
καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει».
Ο αφηγητής μάλιστα σε κάποιο σημείο μάλλον ξεχνιέται και την αναφέρει με το (μεταφρασμένο) ελληνικό της όνομα "Δορκάς" (το οποίο προφανώς δεν ήταν το όνομα με την οποία την αποκαλούσαν (Πραξ. 9,39 )
📜 «καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι
κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια
ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δ ο ρ κ ά ς».
____
ΠΡΟΞΕΝΕΙ ίσως εντύπωση ότι μια γυναίκα είχε αυτό το όνομα. Όμως είναι πολλά τα ανθρωπωνύμια που έχουν την αφετηρία τους σε ζωωνύμια, ως επί το πλείστον αναφερόμενα σε θετικά χαρακτηριστικά τού ζώου ή και σε ιδιότητες τού χαρακτήρα που κατά την παράδοση οι άνθρωποι αποδίδουν στο συγκεκριμένο ζώο. Θα αναφερθούμε εφεξής σε μερικά ανάλογα ελληνικά ονόματα.
▪️ Ήδη στην αρχαιότητα υπήρχε το όνομα “ΛΕΩΝ”, από το “λέων,“-οντος” «λιοντάρι», από όπου και το όνομα “ΛΕΩΝΙΔΑΣ ”(με παραγωγικό επίθημα “-ίδας / -ίδης, ” πβ. κ. “Πελοπ-ίδας”). Από αυτό το όνομα προέκυψαν στη νεότερη εποχή τα “ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ ” και “ΛΕΟΝΤΗΣ”, που χρησιμοποιούνται και ως επώνυμα.
▪️ Το όνομα “ΜΟΣΧΟΣ” προήλθε από το “μόσχος” «βλαστός – (αργότερα) μοσχάρι», οπότε θα σήμαινε «απόγονος», αλλά από την ελληνιστική εποχή και έπειτα συσχετίστηκε με το ομώνυμο ελληνιστικό “μόσχος” «ελαιώδες αρωματικό υγρό», με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι σημαίνει «αρωματικός, ευώδης». (Στη Νέα Ελληνική συχνότερο είναι το θηλυκό “ΜΟΣΧΩ ”και το σύνηθες υποκοριστικό “ΜΟΣΧΟΥΛΑ”).
▪️ Το όνομα “ΠΗΝΕΛΟΠΗ” τής μυθικής συζύγου τού Οδυσσέα προέρχεται από το “πηνέλοψ, -οπος” «είδος πάπιας» (το επίθημα “-οψ” απαντά συχνά σε ονόματα πουλιών, πβ. “ἀέρ-οψ, δρύ-οψ, μέρ-οψ”).
▪️ Το όνομα “ΦΩΚΑΣ”, όπως και το “ΦΩΚΙΩΝ”,“ ”προέρχεται από το αρχαίο “φώκη” «φώκια».
▪️ Στη λαϊκή παράδοση επίσης δημιουργήθηκαν γυναικεία ονόματα σχετικά με ζώα, κυρίως πτηνά, όπως “ΠΑΓΩΝΑ” (από το παγώνι, πβ. και το αρχαίο όνομα “Ταώς”, από το “ταώς” «παγώνι») και “ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ” (από το περιστέρι).
▪️ Σπανιότερα απαντούν σε διαλέκτους τα “ΜΕΛΙΣΣΑ”, “ΤΡΥΓΟΝΑ” (από το τρυγόνι) και “ΓΕΡΑΚΙΝΑ” (από το γεράκι).
▪️ Υπάρχουν επίσης ελληνικά ανθρωπωνύμια ξένης προέλευσης με απώτερη αρχή το όνομα ζώου. Το όνομα “ΠΑΧΩΜΙΟΣ”, που συναντάται κυρίως σε μοναχούς, προέρχεται από το κοπτικό “pahōm”, που ανάγεται στην αρχαία αιγυπτιακή λέξη “ahōm” «αετός – γεράκι».
▪️ Ο “ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ” (που απαντά και ως επώνυμο με διάφορους τύπους) προήλθε από το μεσαιωνικό λατινικό “Bernardus”, το οποίο έχει απώτερη αρχή γερμανικό τύπο *“bero / *bernuz” «αρκούδα».
▪️ Γερμανικής προέλευσης είναι και ο “ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ”, που έχει σχηματιστεί με επίδραση τού λατινικού “leo,” “leōnis” «λιοντάρι».
▪️ Τέλος, η “ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ”, που στην πραγματικότητα προέρχεται από το γερμανικό “Amalasu(i)ntha” «Αμαλασούνθα» (γνωστή αντιβασίλισσα και κατόπιν βασίλισσα των Οστρογότθων τον 6ο αιώνα), περνώντας στην Ελληνική παρετυμολογήθηκε προς τις λέξεις “μέλισσα” και “άνθος”.
______
🗒 από Γ. #Μπαμπινιώτη, Λεξικό Κυρίων Ονομάτων, bit.ly/3z9gwF8 [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ, 87. Ελληνικά ανθρωπωνύμια από ονόματα ζώων (ζωωνύμια)]
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 7 Γάμος και αποχή από το γάμο.
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 7
Γάμος και αποχή από το γάμο
1Έρχομαι τώρα σ’ αυτά που μου γράψατε. Καλό είναι για τον άντρα να μη συνάπτει σχέσεις με γυναίκα. 2Αλλά για ν’ αποφεύγεται η πορνεία, κάθε άντρας πρέπει να έχει τη δική του γυναίκα, και κάθε γυναίκα πρέπει να έχει το δικό της άντρα. 3Στη γυναίκα του πρέπει ν’ αποδίδει ο άντρας το συζυγικό του χρέος· το ίδιο και η γυναίκα στον άντρα της. 4Η γυναίκα δεν εξουσιάζει το σώμα της η ίδια, αλλά ο άντρας της· παρόμοια και ο άντρας δεν εξουσιάζει το σώμα του ο ίδιος, αλλά η γυναίκα του.
5Μη στερείτε ο ένας τον άλλο, παρά μόνο πρόσκαιρα και έπειτα από κοινή συμφωνία για να αφοσιωθείτε στη νηστεία και στην προσευχή. Μετά όμως πρέπει πάλι να σμίγετε για να μην πέφτετε στους πειρασμούς του σατανά εξαιτίας της αδυναμίας σας. 6Αυτά που λέω δεν είναι δεσμευτικά, γιατί δε θέλω να σας επιβάλω κάτι. 7Φυσικά, θα προτιμούσα όλοι οι άνθρωποι να είναι όπως εγώ. Ο καθένας όμως έχει το δικό του χάρισμα από το Θεό, ο ένας έτσι, ο άλλος αλλιώς.
8Στους ανύπαντρους και στις χήρες, συνιστώ: Καλό γι’ αυτούς είναι να μείνουν όπως εγώ. 9Αν όμως δεν μπορούν να μείνουν εγκρατείς, ας παντρευτούν. Είναι καλύτερα να παντρεύεται κανείς παρά να φλέγεται από την επιθυμία. 10Στους εγγάμους όμως δίνω εντολή, όχι εγώ αλλά ο Κύριος: Η γυναίκα να μη χωρίζει από τον άντρα της. 11Κι αν χωρίσει, να μην ξαναπαντρευτεί, ή να συμφιλιωθεί με τον άντρα της. Και ο άντρας να μη διώχνει τη γυναίκα του.
12Για τις άλλες περιπτώσεις, να τι έχω να πω, εγώ αυτή τη φορά και όχι ο Κύριος: Αν ένας αδερφός έχει σύζυγο μη χριστιανή, και αυτή συγκατατίθεται να μένει μαζί του, να μην τη χωρίσει· 13κι αν μια γυναίκα έχει σύζυγο μη χριστιανό, που συγκατατίθεται να μένει μαζί της, να μην τον χωρίσει. 14Γιατί ο μη χριστιανός άντρας, χάρη στην ένωση με τη γυναίκα του, μπήκε στο χώρο του Θεού· και η μη χριστιανή γυναίκα μπήκε στο χώρο του Θεού χάρη στην ένωση με το χριστιανό. Αλλιώτικα, τα παιδιά σας θα ήταν ακάθαρτα, όπως τα παιδιά των ειδωλολατρών, ενώ τώρα έχουν μπει κι αυτά στο χώρο του Θεού. 15Σε περίπτωση όμως που ο μη χριστιανός θέλει να χωρίσει, ας χωρίσει. Σε τέτοια θέματα δε δεσμεύεται ο χριστιανός ή η χριστιανή. Ο Θεός μάς έχει καλέσει για να ζούμε ειρηνικά. 16Πού ξέρεις εσύ, γυναίκα; Ίσως σώσεις τον άντρα σου. Ή, πού ξέρεις εσύ, άντρα; Ίσως σώσεις τη γυναίκα σου.
17Πάντως, ο καθένας ας κανονίζει την πορεία του σύμφωνα με το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός και σύμφωνα με την κατάσταση στην οποία ήταν όταν τον κάλεσε ο Κύριος. Αυτή την εντολή δίνω σε όλες τις εκκλησίες. 18Αν κάποιος ήταν περιτμημένος όταν δέχτηκε την κλήση του Θεού, δε χρειάζεται να εγχειριστεί για να καλύψει την περιτομή του. Αν κάποιος ήταν απερίτμητος όταν δέχτηκε την κλήση του Θεού, δε χρειάζεται να περιτμηθεί. 19Ούτε το να κάνει κανείς περιτομή ούτε το να μην κάνει έχει καμιά σημασία, αλλά η τήρηση των εντολών του Θεού. 20Ας μένει ο καθένας στην κατάσταση που ήταν, όταν δέχτηκε την κλήση του Θεού. 21Ήσουν δούλος όταν σε κάλεσε; Μη νοιάζεσαι γι’ αυτό. Κι αν ακόμα έχεις τη δυνατότητα να γίνεις ελεύθερος, προτίμησε μάλλον αυτό που είσαι. 22Γιατί, όποιος δέχτηκε την κλήση του Κυρίου όντας δούλος, απελευθερώθηκε από τον Κύριο· παρόμοια, κι αυτός που όντας ελεύθερος δέχτηκε την κλήση του Κυρίου, γίνεται δούλος του Χριστού. 23Έχει καταβληθεί το αντίτιμο για την απελευθέρωσή σας. Γι’ αυτό μην υποδουλώνεστε σε ανθρώπους. 24Αδερφοί, στη θέση που βρισκόταν ο καθένας όταν δέχτηκε την κλήση, σ’ αυτήν ας μένει ενώπιον του Θεού.
Father Iliodor (Gairiyants) of Optina, the “Greek“On October 26, the Our righteous Father Archdeacon Iliodor (Gariyants) of Optina, the “Greek“, reposed in the Lord on 2020.
We’re parting, but not saying goodbye
From his youth, Father Iliodor was a virtuoso piano player. In the worldly world, he even had his own musical group and wrote poetry and music. Before entering the monastery, he burned a large pile of his compositions.
– Father, why did you do this? We could learn your songs now.
– Why?
Nevertheless, when visiting his spiritual children, Father Iliodor often played music. His favorite love song was “A Million Scarlet Roses.” “Who among you is ready to do such a thing for the sake of a loved one, huh?” he would ask.
I’ll help everyone in one fell swoop
When my godfather was hospitalized, we were confident he would definitely recover. His condition became serious, but we continued to hope he would recover.
On Sunday evening, October 25th, like a bolt from the blue, news came from the doctors: the only hope was a miracle, his condition was critical. The feast of the Iveron Icon of the Mother of God was approaching. The words from the Akathist hymn came to mind: “Rejoice, blessed Gatekeeper, who opens the gates of paradise to the faithful.” We understood everything, but we didn’t want to let our godfather go. We practically cried out to the Mother of God: “No, Queen of Heaven! We need a priest here!”
On the night between Sunday and Monday, we were driving along the night road to Kaluga. I was driving and asking my husband to continue praying for his father. He was reading the Psalter and seemed to hear a familiar voice in his soul: “Volodenka, don’t! It’s all over… The Lord showed me that while I’m here, I won’t be able to help everyone at once, but if I’m there, I’ll help everyone in one fell swoop, you understand?”
Here on earth, we were happy with our godfather, and now we believe that in him we have found a heavenly patron for our family.
Elena Galkina
Source: Monastic Bulletin, No. 1 (49) 2022. Pp. 40–49.
[Google Translate]
https://pravoslavie.ru/146834.html
***
Hierodeacon Iliodor
A story about disobedience
Once we were on Mt. Athos, at the Skete of the Panagia. The skete is a small building: Inside there is a hall with a fireplace that can be kindled to get dry and spend the night in warmth, and part of the building is a small chapel. Pilgrims usually spend the night in the skete, and in the morning, having rested, make the last dash to the Church of the Transfiguration on the summit of Mt. Athos. They also stop for a bit in the skete before going back down.
And we took a break before our descent; we ate, we drank coffee, and we felt good; we were happy. I said: “Now, let’s read the Akathist to the Mother of God, as usual, and then we’ll head down.”
But our secular companions said: “No, we don’t have time to read the Akathist here; we’re in a hurry! We need to get down the mountain faster!”
I gave in to their entreaties, and we all started to go down together.
There is no vegetation on the mountain there, the rocks are slippery under your feet, it’s easy to fall and it’s easy to hurt yourself, rolling down the mountain. And just as we began our descent, thunder cracked and a storm began. And instead of an Akathist in the chapel, we went down the mountain in the rain. We went down to the cross at the fork, where people usually make another stop, dirty, wet, and we stood, looking at each other. Well, we were in a hurry…
We started reading the Akathist to the Mother of God at the cross…
Father Iliodor (Gairiyants) of Optina, the “Greek“On October 26, the Our righteous Father Archdeacon Iliodor (Gariyants) of Optina, the “Greek“, reposed in the Lord on 2020.
“My son, give me your heart…” (Proverbs 23:26)
Above all canons and regulations is love.
Father Iliodor fully brought these words spoken by Saint Gabriel (Urgebadze) to life.
“I approach the hotel, it’s raining and cold, a woman with a child is knocking on the door, but they won’t let her in because the hotel closes at eleven o’clock. So I knock again and complain, ‘How can this be? Are you not letting Christ, the Mother of God, in?'” Father Iliodor recounted.
Often, when we arrived at the monastery, we’d find our godfather not in his cassock, but in sweatpants and a robe. “The abbot took him off. I took a child, a wheelchair user, to Jerusalem without his blessing. I promised him, but the abbot didn’t bless him, but how could I not fulfill my promise?”
There was a children’s camp near Optina in the summer. Having visited there and discovered that the children had neither fresh vegetables nor milk or sour cream, Father Iliodor immediately ran to the brotherhood’s refectory, loaded a cart with boxes of cucumbers, tomatoes, and jars of milk, “harnessed” one of the pilgrims to it, and took it to the children. Hegumen Nikon came running toward him:
– Are you robbing the brethren! Without a blessing?!
– Father, you are a priest, so bless us to feed the children.
“On Valaam there lived ascetics, and at Optina, comforters. Such were the venerable elders of Optina. We must continue this tradition.” This principle became the foundation of Father Iliodor’s monastic life.
Mom, how many times do I have to kiss you?
Father Iliodor taught all his children that they should strive to receive communion often:
“We don’t ask, ‘Mom, how many times do I have to kiss you?’ It’s the same here. In communion, we unite with God, who loves us more than anyone.”
There were cases when priests wouldn’t bless someone for communion. The godfather would go and investigate. Some were even successfully “won back.”
His reverence for the Holy Gifts was also astonishing. One day, a little girl vomited in church immediately after receiving Communion. She had been complaining of feeling unwell since the morning, but her mother insisted on going to church. She had brought a plastic bag with her, into which the child vomited. When she told Father Iliodor about the incident, the girl’s mother heard: “Come back with this in a few hours.” Having fasted, the godfather consumed the contents of the bag.
Heart ultrasound and the formula for Christian life
“No fasting will save us,” Father Iliodor instructed his parishioners on New Year’s Day 2020. “Up in heaven, they won’t do stomach ultrasounds. They’ll do heart ultrasounds. We’ll take with us only our hearts, our consciences, and good deeds, if any of us have any.”
His instructions, even if sometimes stern, never depress anyone, never offend or hurt anyone, never alienate anyone. Around him, people felt inspired.
“A person needs a little attention and nothing more. A listening ear and, if possible, a hug and a kiss.”
Father Iliodor left us all a “formula,” as he called it, for Christian life: “Love everyone, pity everyone, justify everyone, pray for everyone.”
ΑΓΙΑ ΤΑΒΙΘΑ: Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
ΑΓΙΑ
ΤΑΒΙΘΑ: Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η αγάπη και η φιλανθρωπία είναι συνώνυμα
με τον Χριστιανισμό. Η βάση του χριστιανικού κηρύγματος είναι η αγάπη προς
όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τις όποιες ιδιαιτερότητές τους. Τίποτε δε
μπορεί να μπει εμπόδιο στην άσκηση της χριστιανικής αγάπης, ούτε το φύλο του
ανθρωπίνου προσώπου, ούτε η φυλή, ούτε η κοινωνική και οικονομική του
κατάσταση. Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όχι μόνο δίδαξε την αγάπη προς
όλους, αλλά και έθεσε ως προϋπόθεση την άσκηση της αγάπης, σε όσους ήθελαν και
θέλουν να είναι δικοί Του, «εντολὴν καινὴν
δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και ὑμεῖς ἀγαπᾶτε αλλήλους.
Εν τούτῳ γνώσονται πάντες ότι εμοὶ μαθηταί εστε, εὰν αγάπην έχητε εν αλλήλοις»
(Ιωάν.13,34-35). Επίσης έδωσε ο Ίδιος το παράδειγμα της αλληλοδιακονίας,
πλένοντας τα πόδια των μαθητών Του, πριν το Μυστικό Δείπνο, συμβουλεύοντας τους
μαθητές Του «ει ουν εγὼ ένιψα υμών τους
πόδας, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, και υμείς οφείλετε αλλήλων νίπτειν τους πόδας.
υπόδειγμα γαρ δέδωκα υμίν, ίνα καθὼς εγὼ εποίησα υμίν, και υμείς ποιήτε» (Ιωάν.13,13-15).
Μάλιστα η αγάπη αυτή εκτείνεται και στους εχθρούς μας, «αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδὲν απελπίζοντες»
(Λουκ.16,35).
Η αγία μας Εκκλησία έκαμε πράξη την
εντολή της αγάπης του Χριστού, η Οποία προσφέρει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια
απλόχερα την φιλανθρωπία της στον άνθρωπο. Υπέροχες προσωπικότητες της
Εκκλησίας μας άσκησαν κατά καιρούς την αγάπη και σφράγισαν με τη δράση τους την
ιστορία. Ένα από αυτά τα ιερά πρόσωπα υπήρξε και η αγία Ταβιθά, η αποκαλούμενη Δορκάς, δηλαδή ζαρκάδα, η οποία έζησε στα
χρόνια των Αποστόλων και αναδείχτηκε παράδειγμα φιλανθρωπίας και διακονίας των
ανθρώπων που είχαν ανάγκη.
Για την αγία Ταβιθά κάνει λόγο ο ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο
των «Πράξεων των Αποστόλων»: «Αυτὴ ην πλήρης αγαθών έργων και ελεημοσυνών, ων εποίει» (Πραξ.9,36). Ζούσε στην
πόλη της Παλαιστίνης Ιόππη και ασκούσε το επάγγελμα της υφάντρας. Είχε γίνει
χριστιανή και βίωνε την χριστιανική πίστη στην καθημερινή της ζωή. Η καρδιά της
ξεχείλιζε από άδολη αγάπη για τους πονεμένους και φτωχούς συμπολίτες της. Γι’
αυτό έραβε νυχθημερόν ενδύματα, τα οποία πωλούσε και τα χρήματα τα έδινε σε
όσους είχαν ανάγκη. Παράλληλα είχε πλαισιωθεί από άλλες χριστιανούς της πόλεως,
όπου οργάνωσε μια εκπληκτική φιλανθρωπική δράση. Πλήθος πεινασμένων, χηρών και
ορφανών, ήταν αποδέκτες της αγάπης και της φιλανθρωπίας αγίας Ταβιθάς. Όμως ο
Θεός οικονόμησε να δεχτεί σκληρή δοκιμασία, για να δοξασθεί το όνομά Του και να
γίνει γνωστή η αγία. Αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε.
Εκείνες τις ημέρες έκανε
περιοδεία στην περιοχή εκείνη ο απόστολος Πέτρος. Δίδασκε στη γειτονική πόλη
Λύδδα, όταν πληροφορήθηκε το τραγικό συμβάν από δύο απεσταλμένους των πιστών
της Ιόππης. Ο Πέτρος έτρεξε αμέσως στην Ιόππη, όπου όλα ήταν έτοιμα για την
κηδεία της Ταβιθάς. Βρήκε ένα μεγάλο πλήθος μέσα και έξω από το σπίτι της, όπου
θρηνούσε το χαμό της ευγενούς κόρης. Όσοι είχαν ευεργετηθεί από αυτή έκλαιγαν
απαρηγόρητοι, διότι είχαν χάσει το στήριγμά τους.
Μόλις έφτασε ο κορυφαίος
απόστολος, ζήτησε να δει τη νεκρή, στο υπερώο. Παρακάλεσε να τον αφήσουν μόνο
με το τίμιο σώμα της Ταβιθάς, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά. Μετά φώναξε
δυνατά: «Ταβιθά ανάστηθι», και ω του
θαύματος, το πνεύμα επέστρεψε στο σώμα
της νεκρής και σηκώθηκε! Το θαυμαστό γεγονός όχι μόνο γέμισε με χαρά το
παραβρισκόμενο πλήθος, αλλά διαδόθηκε σε όλη
την Παλαιστίνη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δοξασθεί το όνομα του Θεού και
να μεταστραφούν στο Χριστιανισμό πάρα πολλοί Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες.
Η αγία Ταβιθά έζησε κατόπιν
πολλά χρόνια αγίας ζωής, συνεχίζοντας το φιλανθρωπικό της έργο, και πέθανε σε
προχωρημένη ηλικία. Η Εκκλησία μας την κατέταξε στους αγίους Της, τιμώντας την
μνήμη της στις 25 Οκτωβρίου.
Είναι ανάγκη να έχουμε υπόψη
μας το διαχρονικό φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας, το οποίο απορρέει από
την πίστη μας, ότι στο πρόσωπο του κάθε ενδεούς ανθρώπου εικονίζεται ο Χριστός
και σύμφωνα με τη δική Του διαβεβαίωση, «αμὴν λέγω υμίν, εφ᾿ όσον εποιήσατε ενὶ τούτων των αδελφών
μου των ελαχίστων, εμοὶ εποιήσατε» (Ματθ.25,40). Είναι απαραίτητο επίσης να
επισημάνουμε πως η φιλανθρωπία είναι αποκλειστικό προνόμιο του Χριστιανισμού,
διότι η έννοια της εποποιίας ήταν άγνωστη στον προχριστιανικό κόσμο! Δεν
υπάρχει καμιά μαρτυρία για οργανωμένο δίκτυο φιλανθρωπίας και φιλανθρωπικών
ιδρυμάτων! Από τον πακτωλό του απίστευτου πλούτου των «ιερών» των παγανιστικών
θρησκειών, όπως λ.χ. των Δελφών, ουδέποτε διατέθηκε το παραμικρό ποσό για την
ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου! Ουδεμία μαρτυρία υπάρχει για κάτι τέτοιο!
Αντίθετα μάλιστα, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης τον 4ο μ. Χ. αιώνα,
θέλοντας να νεκραναστήσει την ειδωλολατρία, ζητούσε από τους ειδωλολάτρες
ιερείς να μιμούνται τους Χριστιανούς στην άσκηση της φιλανθρωπίας, διότι ήταν
ανύπαρκτη σ’ αυτούς!
Η εκκλησιαστική μας ιστορία έχει να μας
επιδείξει ένα απέραντο φιλανθρωπικό έργο στο διάβα των αιώνων. Χιλιάδες μιμητές
της αγίας Ταβιθάς προσέφεραν με αυταπάρνηση τις ανιδιοτελείς τους υπηρεσίες και
τα αγαθά τους προς τον πάσχοντα και ενδεή άνθρωπο, ιδιαίτερα σε καιρούς
χαλεπούς. Αλλά και σήμερα, στην εποχή μας, όπου ο λαός μας δοκιμάζεται από την
πρωτοφανή οικονομική κρίση, την οποία δημιούργησε η ανθρώπινη απληστία, η
Εκκλησία μας με τις χιλιάδες μιμητών της αγίας Ταβιθάς, εθελοντές της αγάπης,
τρέφει και περιθάλπει μόνη Αυτή, πληθώρα συνανθρώπους μας, τους οποίους έχει
εγκαταλείψει, τόσο η επίσημη Πολιτεία, και οι διάφοροι άλλοι «ανθρωπιστικοί»
θεσμοί!
Λουσμένος στὸ ἄκτιστο φῶς.ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ.
Λουσμένος στὸ ἄκτιστο φῶς.
Συνεχίζοντας τὴν διήγησή της ή κυρία Μ.Γ. ἔγραψε
Φθάνοντας κουρασμένος καὶ ταλαιπωρημένος ὁ Γέροντας στὸ καμένο Μάτι ἀπὸ τὴν ὁλονύκτια παραμονή του στην Νέα Μάκρη καὶ βλέποντας ὅτι γλύτωσε ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ σπιτάκι του ἀπὸ τὴν φωτιά, φωτίσθηκε τὸ πρόσωπό του. Ἐξέπεμπε ἕνα φῶς οὐράνιο, ἡ ἄσπρη γενειάδα του ἔγινε χρυσὴ καὶ ὁ ἴδιος ἔδειχνε
καὶ κατεβάζοντας τὸ κεφάλι μονολόγησε τα λόγια του
πολὺ ἤρεμος καὶ ξεκούραστος. Ἔψαλε τὴν δοξολογία
Ἰώβ: «Ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο. Εξη
τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον» (Ἰώβ α' 21).
Ἡ ζωὴ συνεχίσθηκε καὶ ἐγὼ φρόντιζα τὸν Γέροντα να εἶναι ὑγιὴς καὶ νὰ τοῦ συμπαραστέκομαι σε κάθε καθε δυσκολία.
Μέναμε σε δύο δωμάτια στο σπιτάκι απέναντι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, στὸ καθαρτήριο τῶν ψυχῶν.Τα δωμάτια χωρίζονταν ἀπὸ μία ἐνδιάμεση πόρτα.
Κάθε βράδυ, ὅταν ξάπλωνε ἀργὰ στὸ κρεββάτι του, προ-
σπαθοῦσα νὰ ἀκούσω ὅτι κοιμᾶται ἤρεμα.
Συνήθως κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νύχτας ἔβηχε. Τότε σηκωνόμουν
καὶ πήγαινα νὰ τοῦ χτυπήσω τὴν πλάτη, γιὰ νὰ ἠρεμήσει καὶ νὰ ἀποκοιμηθεῖ πάλι.
Ἕνα βράδυ ποὺ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο πῆγα στὸ δωμάτιό του καὶ τοῦ χτύπησα την πλάτη, ἀποκοιμήθηκε καὶ ἠρέμησε. Τότε ἔνοιωσα ἕνα ἄσπρο φῶς νὰ ξεκινάει ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ νὰ ἁπλώνεται σὲ ὅλο τὸ κρεββάτι.
Ξεκινοῦσε ἀπὸ μιὰ εἰκόνα ποὺ εἶχε ὁ Γέροντας στὸ δωμάτιό του, δῶρο ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ. Ἦταν ἡ «Παναγία ἡ ἐγκυμονοῦσα». Τὸ φῶς ἔβγαινε ἀπὸ τὴν κοιλίτσα της καὶ ἔλουζε ὅλο τὸ κρεββάτι τοῦ Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἄστραπτε. Ἦταν τὸ φῶς τῆς χάριτος. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη τον Μάρτιο του 2020 λίγους μήνες
πρὶν ἀπὸ τὴν κυοφορία τοῦ ἐπιγείου τέλους τοῦ Γέροντα, ὅπου τὸν περίμενε τὸ φῶς τῆς συνυπάρξεώς του μὲ τὸν Χριστό μας καὶ τὴν Παναγία μας, γιὰ τὸν Ναὸ τῆς ὁποίας τόσο μόχθησε καὶ εἶναι ὁ κτίτοράς της.
Πολλοὶ ὁμολογοῦν ὅτι δὲν ἦταν καὶ λίγες
οἱ φορὲς ποὺ ὁ ἴδιος ἐθεάθη προσωπικὰ τόσο στὴν Θεία Λειτουργία, ὅσο μετὰ ἀπὸ αὐτὴν νὰ περιλούζεται μὲ φῶς, μὲ μία λάμψη στο πρόσωπό του, που σίγουρα δὲν ἦταν αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ δὲ κατανυκτικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο λειτουργοῦσε τὰ Θεῖα Μυστήρια, ἐγκλώβιζε καὶ ἐπηρέαζε ἀκόμα καὶ ἀνθρώπους μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τύχαινε νὰ παρευρίσκονται γιὰ κοινωνικούς λόγους.
Αὐτὸ τὸ ἄϋλο φῶς ἦταν ποὺ φώτιζε καὶ πολλὲς ψυχὲς νὰ ἀφιερωθοῦν στὸν Χριστό μας και νὰ κοσμοῦν σήμερα τὸ Ἅγιον Ὄρος ὡς μοναχοὶ ἢ ὡς ἱερομόναχοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Ώρες πυρκαγιάς. Προφητεία. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Ώρες πυρκαγιᾶς. Προφητεία.
Διηγεῖται πάλι ἡ κυρία Μ.Γ.:
Ἕνα ἀκόμη θαῦμα ποὺ ἔζησα κοντὰ στὸν Παπούλη ἦταν αὐτὸ τῆς φωτιᾶς, ποὺ ἔπιασε στὸ Μάτι τὸ 2018.
Κατ᾿ ἀρχὴν ὁ Γέροντας ἕνα μήνα πρὶν τὴν φωτιὰ ζήτησε
νὰ κλαδευτοῦν τὰ δένδρα ποὺ κοσμοῦσαν τὸν περίγυρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Παναγίας μας. Σὰν νὰ ἤξερε τί θὰ ἀκολουθήσει.
Τὴν ἡμέρα τῆς φωτιᾶς εἶχε ἔρθει γιὰ ἐξομολόγηση μιὰ οἰκογένεια τριῶν ἀτόμων, ὁ μπαμπάς, ἡ μαμὰ καὶ ὁ γιός τους. Νωρὶς τὸ ἀπόγευμα ποὺ πλησίασε ἡ φωτιὰ
στὸ Μάτι, ὁ πατέρας ποὺ βρισκόταν ἔξω ἀπὸ τὸ κελλάκι τῆς ἐξομολογήσεως ἄρχισε νὰ φωνάζει, διέκοψε τὴν ἐξομολόγηση καὶ ζήτησε νὰ φύγουμε ἀπὸ ἐκεῖ γρήγορα. Ἐπειδὴ ἤμασταν πέντε ἄτομα, δὲν χωρούσαμε
ὅλοι στὸ αὐτοκίνητό τους. Ἔτσι, ὁ γιός τους προσφέρθηκε να προχωρήσει μὲ τὰ πόδια πρὸς τὸ «κόκκινο λιμανάκι», γιατὶ αὐτὴ ἡ ὁδηγία μᾶς εἶχε δοθεῖ. Ἀντιθέτως ὁ πατὴρ Νικόλαος ζήτησε στον πατέρα τῆς οἰκογενείας ποὺ ὁδηγοῦσε, να στρέψει πρὸς τὴν ἀντίθετηκατεύθυνση, δηλαδὴ πρὸς τὴν Νέα Μάκρη.
Ἡ μητέρα θέλησε νὰ μείνει πίσω ψάχνοντας τον γιό της. Οἱ ὑπόλοιποι φύγαμε πρὸς τὴν Νέα Μάκρη. Ξαφνικὰ εἴδαμε µπροστά µας ἔξω στὸν δρόµο τὸν γιὸ τῆς οικογένειας τόν οποίο ἔψαχνε Ἠ μητέρα του μπῆκε στὸ αὐτοκινητο καὶ φύγαμε ἀπὸ τὸ ἐπίκεντρο τῆς φωτιᾶς, Μόνο μητέρα εἶχε μείνει πίσω φεύγοντας γιὰ τὸ «κόκκινο λιμανάκι».
Φθάνοντας στὴν Νέα Μάκρη μᾶς φιλοξένησαν στὴν Ἐκλησία τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου, γιὰ νὰ περάσουμε τὸ βράδυ. Ἐγὼ ἀγωνιοῦσα καὶ ἔκλαιγα γιὰ τὸ τί ἔχει γίνει ἣ μητέρα τῆς οἰκογενείας, τὸ σπίτι µας καὶ ἡ Ἐκκλησία µας στὸ Μάτι. Τότε ὁ πατὴρ Νικόλαος μοῦ εἶπε μὲ σιγουριὰ καὶ προφητικὸ λόγο:
- Μὴν ἀνησυχεῖς, παιδί µου, δὲν μποροῦμε, δυστυχῶς, νὰ κάνουμε τίποτα μὲ τὴν φωτιά, ἀλλὰ ἡ γυναίκα, η Ἐκκλησία καὶ τὸ σπίτι µας δὲν θὰ πάθουν τίποτα.
Τὴν ἑπόμενη ημέρα ἐνωρὶς τὸ πρωΐ , ὅταν γυρίσαµε πίσω στὸ καμένο Μάτι, πράγματι ἡ Ἐκκλησία, ὁ περιβάλλοντας χῶρος της καὶ τὸ σπιτάκι µας, τὸ ἀμπέλι μπροστὰ στὴν αὐλή, ὅλα γύρω ἦταν χλωρά. Δὲν εἶχε περάσει η φωτιά. Είχε μείνει πίσω στὴν µάνδρα ποὺ μᾶς χώριζε ἀπὸ τὴν διπλανὴ κατοικία, ἡ ὁποία. δυστυχῶς, ηταν καμένη. Ἡ Ἐκκλησία ὁλόασπρη καὶ καθαρή, χωρὶς καπνούς, καὶ τὸ προαύλιο ὁλοκάθαρο.
Ἐπίσης η κυρία µάθαμε ὅτι γύρισε στὸ σπίτι της ὑγιής, ὅπως τὸ εἶχε προβλέψει ὁ Γέροντας. Κάποιο θαῦμα ὴ σίγουρα ἔγινε ἐκεῖνο τὸ βράδυ μὲ τὴν βοήθεια τῶν
ἁγίων ἀγγέλων, ποὺ οἱ προσευχὲς τοῦ Γέροντος εἶχαν στείλει νὰ ἀναλάβουν ὑπηρεσία, ἀφοῦ αὐτοὶ εἶναι «λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα δια τοὺς µέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν (Εβρ. α 14).
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Ἔβλεπε τὸ σημεῖο χαμένου ἀντικειμένου. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Ἔβλεπε τὸ σημεῖο χαμένου ἀντικειμένου.
Μια εὐγενὴς ψυχή, γνώριμος τοῦ Γέροντος Νικολάου, περιγράφει το διορατικό του χάρισμα, προϊόν τῆς καθαρῆς του καρδιᾶς καὶ τῆς προσευχητικῆς του μὲ τὸν οὐρανὸ ἐπικοινωνίας, ὡς ἑξῆς:
-
Εἶχα τὴν εὐλογία νὰ κατοικῶ κατὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα στὸ Μάτι ἀπὸ τὸ ἔτος 1980. Ὁ Κύριος μὲ ἀξίωσε νὰ γνωρίσω τὸν π. Νικόλαο, ἅγιο ἄνθρωπο,
καὶ νὰ τὸν γνωρίσω καὶ στὴν μητέρα μου, ἡ ὁποία ἐκκλησιαζόταν τακτικὰ κοντά του, στὸν Ναὸ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Κάποια ἡμέρα αὐτὴ ἔχασε ἕνα πολύτιμο καὶ ἀπολύτως γι' αὐτὴν ἀναγκαῖο ἀντικείμενο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσει σὲ κατάθλιψη. Πολύ στενοχωρημένη ἐπισκέφθηκε τὸν Γέροντα καὶ τοῦ ἐξομολογήθηκε τὴν αἰτία τῆς
θλίψεώς της. Ἐκεῖνος, χωρὶς νὰ δώσει ἰδιαίτερη ἔμφαση, μὲ τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν χάρη ποὺ εἶχε τῆς εἶπε:
Βικτωρία, τώρα ποὺ θὰ πᾶς στὸ σπίτι, θὰ τὸ
βρεῖς στὸ τάδε σημεῖο.
Ὅταν ἡ μητέρα μου ἐπέτρεψε στο σπίτι, τὸ βρῆκε ἀκριβῶς στὸ σημεῖο ποὺ τῆς εἶχε ὑποδείξει ὁ Γέροντας.
Πῶς νὰ μὴν θαυμάσει, λοιπόν, κανεὶς τὸν π. Νικόλαο, ποὺ ἦταν δοχεῖο καθαρὸ τοῦ Παναγίου Πνεύματος;
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Ταπείνωση καὶ προσευχή. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Ταπείνωση καὶ προσευχή
Προσωπικὴ ἐμπειρία καταθέτει η κ. Α.Λ.
-
Κάποια φορὰ ὁ Γέροντας Νικόλαος ἀσθένησε
μὲ βαριὰ ἴωση καὶ δὲν ἐπέτρεπε νὰ τὸν ἐπισκεφθοῦμε
νοιώθοντας ἀδυναμία. Ὅταν συνῆλθε, τὸν ἐπισκέφθη
κα, γιὰ νὰ ἐξομολογηθῶ. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐξομολογήσεως ἤχησε το τηλέφωνο. Τον παρακάλεσα νὰ
Παρακάλεσα ἁπλά,
μιλήσει καὶ μοῦ εἶπε «εὐχαριστῶ». Ὅση ὥρα συνομιλοῦσε, ἔστρεψα το βλέμμα μου στὶς εἰκόνες μὲ τὴν
κανδήλα ποὺ εἶχε στὸ ταμεῖο του
ἱκετευτικὰ τὸν Ἅγιο Πορφύριο, που γνώριζα πώς,
όταν ζοῦσε, συνομιλοῦσαν, νὰ ἐνισχύσει μὲ τὴν χάρη
του τὸν Γέροντα. Τότε ἡ κανδήλα ἔρχισε τὴν ταλάντωση. Δὲν ὑπῆρχε ἴχνος ἀέρα. Ὅλα ἦταν κλειστά.
Ἔγινα μέτοχος τῆς θείας ἐπεμβάσεως. Ψέλλιζα πολλὲς φορές: «Εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ.
Δόξα τῷ Θεῷ»!
Μόλις τελείωσε ὁ Γέροντας τὴν συνομιλία του, ἐξομολογήθηκα άμεσα μὲ χαρὰ τὸ συμβάν.
Ἐκεῖνος ἔμεινε σιωπηλὸς ἀτενίζοντας μὲ τὸ βλέμμα του, ἴσως κάποιον ἄλλο χῶρο. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μοῦ διδάσκει; Αναρωτήθηκα. Ναί! Τὴν ἀπάθεια, ἐνῶ συνέχιζε ἡ ταλάντωση.
Γυρίστε πίσω νὰ δεῖτε τὴν εἰκόνα! Τὸν βλέπετε τὸν μαῦρο; Μοῦ εἶπε. Θέλει προσοχή.
Αὐτὴ ἡ εἰκόνα, ποὺ εἶναι ἀντίγραφο ἀπὸ τοιχογραφία
τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους, βρισκόταν πίσω ἀπὸ τὸν ἐξομολογούμενο. Ὁ Γέροντας συνήθιζε
νὰ μᾶς συνετίζει, καθὼς μᾶς προέτρεπε νὰ τὴν προσέξουμε.
Ἀπεικόνιζε τὸν ἐξομολογούμενο γυμνό, ἔμπροσθεν τοῦ ἱερέως. Ὁ διάβολος στὸ ἐπάνω μέρος τῆς
εἰκόνας λέει: «Ὑπερηφάνεια, φιλαργυρία, πορνεία,
ὀργή, γαστριμαργία, φθόνος καὶ ἀκηδία». Ὁ ἄγγελος πάλι στὸ πάνω μέρος ἀπαντᾶ: «Μετάνοιαν τῶν ἑαυτοῦἁμαρτιῶν ἐποίησεν, οὐκ ἔχει μέρος μετ᾿ αὐτοῦ».
Ὁ διάβολος στο κάτω μέρος τῆς εἰκόνος λέει: «Εντράπου, ἐντράπου»!
Τὴν εἰκόνα αὐτὴν τὴν εἶχε ἐκτυπώσει σὲ δίπτυχο καὶ τὴν μοίραζε, ὥστε κάθε ἐξομολογούμενος νὰ διαπλάσει ἰσχυρὸ χαρακτήρα, προκειμένου νὰ ἀποκτήσει τὶς ἀκριβότερες ἀρετές, ὅπου μιλᾶ ὁ Θεός.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Προέβλεπε τὶς δυσκολίες μου. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Προέβλεπε τὶς δυσκολίες μου.
Συνεχίζει πάλι τὴν διήγησή της η κυρία Α.Δ.:
Κάποια ἡμέρα ποὺ στὸν χῶρο τῆς ἐργασίας μου εἶχα νὰ διεκπεραιώσω κάτι πολύ δύσκολο, ένιωθα μόνη, ἀνυπεράσπιστη, ἀβοήθητη, ἀγχώδης. Γύρω μου
ὑπῆρχαν κακῶς κείμενα, ἔξω ἀπὸ κάθε δίκαιο και ἁρμονία.
Καθὼς ἤχησε τὸ κουδούνισμα τοῦ τηλεφώνου τῆς
ἐργασίας μου, ἡ ἔκπληξή μου ἦταν μεγάλη. Ακούσθηκε
ὁ Γέροντας μὲ τὴν εὐγενική του φωνή:
-
Τι κάνετε; Καλημέρα σας!
Αὐτὴ τὴν στιγμὴ πολὺ δύσκολα, Γέροντά μου.
Ὅμως, τώρα ποὺ σᾶς ἀκούω αἰσθάνομαι καλύτερα.
Ναί, παιδί μου, κάνετε ὑπομονή, παρακαλῶ.
Ἐκεῖ μέσα ὑπάρχουν πολλὰ δαιμόνια. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς
εὐλογεῖ.
Ἔμεινα ἔκπληκτη μὲ αὐτὸ ποὺ ἄκουγα. Ὁ Γέροντας
δὲν ἀποκάλυπτε ποτὲ τὸ χάρισμά του. Τότε μὲ στήριξε
καὶ ἐπιβεβαίωσε αὐτὴ τὴν οὐράνια δωρεά του. Ἕνα δροσερό ἀεράκι γαλήνεψε το φλογισμένο μου πρόσωπο
καὶ βοήθησε τὴν ψυχή μου νὰ ἀναπαυθεῖ. Τὸ πρόβλημα
ξεπεράσθηκε ἀμέσως μὲ τὴν εὐχή του.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Εἶχε χαρίσματα καὶ ἔδειχνε οἰκειότητα. Πατήρ Νικόλαος Κουμεντάκης.
Εἶχε χαρίσματα καὶ ἔδειχνε οἰκειότητα
Διηγεῖται ἡ κυρία Α.Α. :
[Γνώρισα τὸν πατέρα Νικόλαο τον Σεπτέμβριο τοῦ
2010, ὅταν ἦταν 89 ἐτῶν. Ἡ τότε οἰκογενειακή μου
κατάσταση ἦταν ἄθλια. Ἡ κόρη μου εἶχε καρκίνο στὸν
θυρεοειδὴ καὶ ὁ γιός μου είχε αποτύχει στὶς πανελλα
δικὲς ἐξετάσεις. Ὁ πατέρας Νικόλαος μᾶς βοήθησε
νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας.
Ἡ κόρη μου έκανε εγχείρηση στὸν θυρεοειδὴ καὶ ὁ
γιατρὸς μᾶς εἶπε ὅτι εὐτυχῶς ὁ καρκίνος ἦταν μέσα
στὴν κάψα καὶ δὲν εἶχε προλάβει νὰ μολύνει τὸ ὑπόλοιπο σῶμα.
Θυμᾶμαι ὅτι εἶχα πάει ἕνα ἀπόγευμα γιὰ ἐξομολόγηση καὶ φεύγοντας, στὸ κατώφλι τῆς πόρτας, μὲ ρώτησε:
Τί κάνει ἡ κόρη σου;
Ἐγὼ τοῦ εἶπα:
-
Πάτερ μου, ἔχει ἕναν δεσμό!
Μοῦ εἶπε:
-
Ἐὰν συνεχίσει μὲ αὐτόν, δὲν θὰ παντρευθεῖ!
- Πάτερ μου, τοῦ λέω, ἐὰν τῆς τὸ πῶ, θὰ τσακωθῶ.
Νὰ τσακωθεῖς, μοῦ λέει.
Τὸ εἶπα καὶ ἡ κόρη μου νευρίασε, ἀλλὰ τελικὰ χώρισε μὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο. Γνώρισε ἕναν συνάδελφό της
καὶ παντρεύθηκαν, ἀφοῦ πρῶτα ὁ Γέροντας γνώρισε τὸν μέλλοντα γαμπρὸ καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν εὐχή
του.
Πάλι στὴν ἐξομολόγηση μοῦ εἶπε ξαφνικά:
- Στὸν γιό σου νὰ μὴν δώσεις τὴν κοπέλα ποὺ τοῦ προξενεύεις, γιατὶ θὰ τὴν χωρίσει. Νὰ πάρει αὐτὴν
ποὺ πρόκειται νὰ γνωρίσει.
Καὶ πραγματικὰ γνώρισε μιὰ κοπέλα καὶ παντρεύθηκαν καί, ἐνῶ ἦταν ἀδύνατο νὰ κάνει παιδιά, λόγῳ μιᾶς σοβαρῆς γυναικολογικῆς ἀσθενείας ποὺ εἶχε, ἔμεινε ἔγκυος καὶ ἔκανε ἕνα ὑγιέστατο αγοράκι. Ὅταν ὁ
πατὴρ Νικόλαος εἶδε τὸ παιδί, τὸ ὁποῖο μπουσουλοῦσε
στὰ πόδια του, κοίταξε τὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε:
Παναγία μου, τί μᾶς χάρισες, σὲ ἐμᾶς τοὺς ἀχαρίστους!
Στὸ παιδὶ δώσαμε τὸ ὄνομα Νικόλαος πρὸς τιμὴν
τοῦ Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη. Ὅταν τὸ παιδὶ
πῆγε τριῶν ἐτῶν νὰ τοῦ κάνει τὴν πρώτη του ἐξομολόγηση ὁ Γέροντας ἀστειευόμενος τοῦ εἶπε:
- Γιατί μοῦ ἔκλεψες τὸ ὄνομα;
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
