Συζήτηση με ένα γέροντα - Γέροντα ο Τραμπ είναι ο καλύτερος πρόεδρος στην Αμερική. Δεν έκανε κανένα πόλεμο.- Την δεύτερη φορά δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο.

Ο σημερινός άνθρωπος έρχεται στην Εκκλησία όχι ως άρρωστος, αλλά ως πελάτης. «Μου αρέσει», «Δεν μου αρέσει», «ήταν πολύωρο», «μίλησε πολύ δυνατά», «Δεν ένιωσα τίποτα». Έτσι κρίνει ο άνθρωπος τη λειτουργία, σαν να ήταν προϊόν.

Ο σημερινός άνθρωπος έρχεται στην Εκκλησία όχι ως άρρωστος, αλλά ως πελάτης. «Μου αρέσει», «Δεν μου αρέσει», «ήταν πολύωρο», «μίλησε πολύ δυνατά», «Δεν ένιωσα τίποτα». Έτσι κρίνει ο άνθρωπος τη λειτουργία, σαν να ήταν προϊόν. Δεν έρχεται πλέον για να θεραπευτεί, έρχεται για να ικανοποιηθεί. Αν το κήρυγμα τον πληγώσει, φεύγει. Αν του πουν να αλλάξει, αναστατώνεται. Αν του ζητήσουν να κάνει υπομονή, ψάχνει για άλλο μέρος. Έχει ξεχάσει ότι η Εκκλησία δεν είναι θέατρο, ούτε πνευματικό εστιατόριο. Είναι νοσοκομείο, και δεν πας στο νοσοκομείο για να σε χειροκροτήσουν, αλλά για να σε κόψουν, να σε καθαρίσουν, να σε γιατρέψουν. Όποιος μπαίνει στην Εκκλησία χωρίς ταπεινότητα φεύγει χωρίς θεραπεία. Η χάρη δεν λειτουργεί σύμφωνα με το γούστο του ανθρώπου, αλλά σύμφωνα με την πληγή του. Αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει πλέον να αγγίζεται η πληγή του, γιατί πονάει. Θέλει παρηγοριά χωρίς αλήθεια, συγχώρεση χωρίς μετάνοια, κοινωνία χωρίς εξομολόγηση. Και όταν δεν παίρνει αυτό που θέλει, λέει ότι «δεν αισθάνεται πια τίποτα». Δεν είναι η Εκκλησία που έχει κρυώσει -- η καρδιά έχει κλείσει... Το νοσοκομείο είναι το ίδιο. Ο γιατρός είναι ο ίδιος. Η θεραπεία είναι η ίδια. Αλλά ο ασθενής αρνείται την επέμβαση και εκπλήσσεται που η ασθένεια παραμένει.

Αμήν!

Πατήρ Παναγιώτης.

Ἡ ἀσθένεια τῆς Γερόντισσας Μακρίνας.

Ἡ ἀσθένεια τῆς Γερόντισσας Μακρίνας.

 

Τό ἔτος 1987, κατά τήν ἀνεξιχνίαστη βουλή τοῦ Θεοῦ, προσεβλήθη ἡ Γερόντισσα ἀπό καρκίνο τοῦ ἐντέρου. Μέ τήν παρακίνηση καί την συνδρομή τοῦ Γέροντος Εφραίμ, μετέβη στην Αγγλία σ' ἕνα μεγάλο νοσοκομεῖο τοῦ Λονδίνου μαζί μέ τόν Γέροντα καί τίς ἀδελφές Εφραιμία καί μακαριστή Μακρίνα, ἡ ὁποία ὡς κοσμική εἶχε ἐργασθεῖ σαν προϊσταμένη νοσηλεύτρια στο νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός» στην Ἀθήνα. Ἐπειδή τίς βραδινές ώρες ἀπαγορευόταν να μείνει κάποιος μαζί της, ἐξ ἀνάγκης τήν ἄφηναν μόνη της. Ὅμως, ὁ Κύριος δέν τήν ἄφηνε.

Ἔστελνε κάθε βράδυ τούς ἁγίους Αναργύρους, Κύρο καί Ἰωάννη, ὅπου τήν ὑπηρετοῦσαν. Ἡ Γερόντισσα, ἐπειδή νόμιζε ὅτι εἶναι γιατροί τοῦ νοσοκομείου, ζήτησε ἀπό τίς ἀδελφές νά τούς βροῦν νά τούς εὐχαριστήσουν γιά τήν τόσο μεγάλη περιποίηση καί νά τούς δώσουν κάποια εὐλογία. Ἀφοῦ τους διαβεβαίωσαν ὅτι ἐκεῖ τή νύχτα δέν ἐπιτρέπεται νά μπεῖ κανείς, τότε κατάλαβε ἀπό τήν εἰκόνα ὅτι ἦσαν οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι, Κύρος καί Ἰωάννης. Αὐτό τό ἐπιβεβαίωσε ὁ Γέροντας Ἐφραίμ πού εἶχε λειτουργήσει στη μνήμη τους μία ἀπό ἐκεῖνες τίς ἡμέρες στο ἐκκλησάκι τοῦ σπιτιοῦ πού φιλοξενοῦνταν.

Ἀλλά καί ἡ ἁγία Ειρήνη, ή νεαρή νεομάρτυρας τῆς Λέσβου, ἦρθε κοντά της νά τήν παρηγορήσει μέ τή μυστική χάρη που μόνο οἱ ἅγιοι μποροῦν νά μεταδώσουν στίς εὐλαβεῖς ψυχές πού ὑπομένουν τίς δοκιμασίες ἀγόγγυστα γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Καθ' ὅλη τήν διάρκεια τῆς παραμονής της στο νοσοκομεῖο, ἐνῶ δοκίμασε ἔντονα τόν ἀνθρώπινο πόνο καί τήν ταλαιπωρία τῆς ἀσθένειας δέν στερήθηκε τῆς θείας ἀντιλήψεως. Αἰσθανόταν ἐπίσης καί παρηγορία ἀπό τίς προσευχές καί ἀγρυπνίες πού ἔκαναν τά πνευματικά της παιδιά, μοναχοί και κοσμικοί. Περνοῦσαν ὅλοι σαν ταινία (όπως ἔλεγε) ἀπό μπροστά της. Μάλιστα, τούς εὐλαβεῖς ἀνθρώπους που Φιλοξενοῦσαν τήν συνοδεία της στο Λονδίνο τους «έβλεπε» να κάνουν μετάνοιες κάθε βράδυ, προσευχόμενοι γιά τήν ὑγεία της.

Στο νοσοκομεῖο, ἐπίσης, εἶχε ἄλλη μία ἐπίσκεψη. Ἦταν ἀπό τήν μία ὁ ἄγγελος τοῦ μοναχικοῦ σχήματος καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἄγγελος φύλακας τῆς ψυχῆς. Ὁ δεύτερος μάλιστα τήν πληροφόρησε ὅτι δέν ἦλθε ἡ ὥρα της, ἀλλά τῆς ἔδωσε ὁ Θεός ἄλλα ἑφτά χρόνια ζωῆς. Ὅπως καί πράγματι ἔγινε.

Ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀδελφή Εφραιμία, αυτή πάλι ἦταν ὁ φύλακας ἄγγελος τῆς ἡμέρας. Κάθε πρωί μέσα στο κρύο, ξεκινοῦσε ἀπό ἐκεῖ πού ἔμενε σέ ἀπόσταση ἀρκετά μεγάλη ἀπό τό νοσοκομεῖο καί κατέφθανε ἐκεῖ. Λίγο ἀργότερα ἔφθανε καί ὁ Γέροντας ὁ ὁποῖος πολλές φορές λειτουργοῦσε στό ἐκκλησάκι τοῦ σπιτιοῦ ὅπου φιλοξενοῦνταν, καθώς καί ἡ μακαριστή ἀδελφή Μακρίνα καί οἱ ὑπόλοιποι τῆς συνοδείας.

Ήταν τόσο μεγάλο τό νοσοκομεῖο ὅπου δέν ἔβρισκες ἄκρη.

Ἀλλά οὔτε καί τή γλῶσσα ἤξερε ἡ ἀδελφή Εφραιμία. Ὅμως, τί ἔκανε. Τή φώτισε ὁ Θεός κι ἔμαθε τό ὄνομα τοῦ μεγάλου γιατροῦ πού ἦταν ὑπεύθυνος τοῦ χειρουργείου. Μπαίνοντας μέσα στό νοσοκομεῖο, τό μόνο πού ἤξερε νά πει ἦταν τό ὄνομα Thompson. Αὐτό ἦταν. Ἀμέσως τῆς ἄνοιγαν ἕνα ἀσανσέρ πού ἔβγαινε ἔξω ἀπό τόν θάλαμο τῆς Γερόντισσας.

Ἀπό τά πολλά δάκρυα γιά τή Γερόντισσα, τά μάτια της κοκκίνιζαν. Ἡ Γερόντισσα τῆς ἔλεγε: «Ἐφραιμία μου, κλαῖς;» καί αὐτή, γιά νά μήν τή στενοχωρήσει, ἀπαντοῦσε: «Ὄχι, Γερόντισσα, ἔξω ἔχει πολύ κρύο, γι' αὐτό καί κοκκινίζουν τά μάτια μου». Ἔμενε ἡ ἀδελφή Εφραιμία ὅλη μέρα μέχρι πού έπιτρεπόταν γιά τούς ἐπισκέπτες καί γυρνοῦσε τό βράδυ πάλι πίσω.

Πρίν ἐπιστρέψουν στήν Ἑλλάδα, ἡ Γερόντισσα Μακρίνα ἐπισκέφθηκε μαζί μέ τούς συνοδούς της τόν ἅγιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ (1896- 1993) στήν Ἱερά Πατριαρχική καί Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ τῆς Ἀγγλίας. Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος τούς ὑποδέχθηκε μέ θερμή πνευματική ἀγάπη. Διάβασε σάν ἱερεύς στη Γερόντισσα εὐχές πρός ἴαση. Αὐτή ἡ ἐν Χριστῷ ἐπικοινωνία χαροποίησε καί ξεκούρασε ὅλους πού συνόδευαν τή Γερόντισσα, ἀλλά καί τήν ἴδια, ἀπό τήν ταλαιπωρία καί τήν ἀγωνία τοῦ χειρουργείου.

Βιβλιογραφία : Παρά τους πόδας τών Αγίων. Ιωσήφ..Δ.

ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ 

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ

Ἡ ἀδελφή Εφραιμία φύλαττε μέ εὐλάβεια στην ψυχή της τίς νουθεσίες τῆς Γερόντισσας. Ἡ ὑπακοή της καί ἡ ἀνάπαυση πού πρόσφερε στη Γερόντισσα ἔκαναν ὥστε νά ἐνεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μυστικά ρήματα ζωῆς μέσα στήν ψυχή της. Ταυτόχρονα, μέ περισσή προσοχή συνέλεγε τά λόγια ἁγίων μορφῶν τῆς ἐποχῆς μας γιά τή Γερόντισσα στούς ὁποίους ἀποκαλυπτόταν χάριτι Θεοῦ ἡ ἁγιότητά της.

Από αὐτά εἶχε νά μᾶς διηγηθεῖ ἀρκετά, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἀναφέρουμε παρακάτω.

Η Γερόντισσα μαζί μέ τίς ἀδελφές Εφραιμία και Συγκλητική ἐπισκέφθηκαν τόν ἁγιασμένο Γέροντα τῆς Αἰγίνης, πατέρα Ἱερώνυμο, κατ᾽ ἐντολήν τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ, μέ σκοπό νά ὠφεληθοῦν ἀπό τόν Γέροντα ἀλλά καί ἀπό τήν μοναχή Ευπραξία πού τόν διακονοῦσε, καί ἦταν ἀδελφή τοῦ Γέροντος Ἀρσενίου, συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ.

Ἦταν ἀκόμη καί οἱ τρεῖς δόκιμες. Ὁ ὅσιος Γέροντας Ἱερώνυμος, μέ θεία πληροφορία, εἶχε στείλει τη μοναχή Ευπραξία στόν ἅγιο Νεκτάριο για νὰ τίς ὁδηγήσει στο ήσυχαστήριό του.

Ἀφοῦ πρῶτα δοκίμασε τήν προαίρεσή τους, τίς δέχθηκε καί τίς φιλοξένησε μέ ἀγάπη. Μετά τίς φώναξε στο κελλί του για να προσευχήθοῦν καί σηκώνοντας τα χεράκια του ψηλά, ἄρχισε νά λέει αὐτοσχέδια λόγια προσευχῆς:

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ δός μοι ταπείνωση καί συντριβή,

Κύριε ἐκέκραξα πρός σέ, εἰσάκουσον μου, εἰσάκουσόν μου, Κύριε,

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δός μοι φωτισμό καί καθαρότητα,

Κύριε ἐκέκραξα πρός σέ, εἰσάκουσόν μου, εἰσάκουσόν μου Κύριε,

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δός μοι πίστη καί ἀγάπη,

Κύριε ἐκέκραξα πρός σέ, εἰσάκουσόν μου, εἰσάκουσόν μου Κύριε».

Ἀλλά ἄς ἀκούσουμε τήν Γερόντισσα Μακρίνα νά διηγεῖται τήν συνάντηση αὐτή σέ

σύναξη τῆς ἀδελφότητος στήν Πορταριά:

«Μιά φορά πήγαμε στήν Αἴγινα καί ψάχναμε νά βροῦμε τή γερόντισσα Εὐπραξία καί τόν πατέρα Ἱερώνυμο. Μᾶς ἔστειλε  ο   Γέροντας Ἰωσήφ, ὁ παππούς, να βρούμε τον πατέρα Ἱερώνυμο. Πήγαμε  στον άγιο Νεκτάριο και καθίσαμε το βράδυ ἐκεῖ. Το πρωί σηκωθήκαμε και ρωτήσαμε μια μοναχούλα: “Μήπως ξέρετε το μοναστηράκι τοῦ πατρός Ἱερώνυμου ποῦ εἶναι;” “Εἶναι πολύ μακριά” μᾶς εἶπε. “Θά κοπιάσετε πολύ δεν θα μπορέσετε να το βρεῖτε. Ἐν τῷ μεταξύ, ἐκείνη τήν ἡμέρα ο  Γέροντας Ἱερώνυμος εἶπε τό πρωί στη Γερόντισσα Ευπραξία: “Σήμερα θα πᾶς στο μοναστήρι, στόν ἅγιο Νεκτάριο, ν' ἀνάψεις τα καντήλια. Και ή Γερόντισσα τοῦ ἀπαντᾶ: “Μά, Γέροντα, που να πάω; Δέν μπορῶ, μέ πονάει το πρόσωπό μου” (ἔτυχε ἐκεῖνες τίς ἡμέρες να βγάλει ἀνεμοπύρωμα στο πρόσωπο). Καί ὁ Γέροντας: “Κάμε ὑπακοή, κάμε ὑπακοή καί πήγαινε στόν ἅγιο Νεκτάριο ν' ἀνάψεις τα καντήλια. Ἡ Γερόντισσα Ευπραξίαβεἶχε ἐνάμισυ χρόνο να πάει στόν ἅγιο Νεκτάριο. Ἔκαμε ὅμως ὑπακοή,βσηκώθηκε, ἦλθε στήν ἐκκλησία καί ἄναβε τά καντήλια. Ἐμεῖς εἴδαμε μία γιαγιούλα πού ἄναβε τα καντήλια. Όταν τελείωσε, ἔφυγε καί πῆγε στό μοναστηράκι τῆς ἁγίας Αικατερίνης. Φύγαμε κι ἐμεῖς ἀπό τόν ἅγιο Νεκτάριο καί λέω στήν ἀδελφή πού ἤμασταν μαζί: “Δέν πᾶμε κι ἐμεῖς στό μοναστήρι τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης; Ἴσως νά μᾶς πληροφορήσουν καί γιά τόν πατέρα Ἱερώνυμο. Ξεκινήσαμε λοιπόν καί πήγαμε. Μπήκαμε μέσα καί βλέπουμε μία γιαγιούλα που καθόταν. “Από ποῦ εἶστε;” Μᾶς εἶπε.

“Από τόν Βόλο” τῆς εἴπαμε. “Ἀπό τόν Βόλο εἶστε; Καί τί θέλετε ἐδῶ πού ἤλθατε;” “Θέλουμε νά ἐπισκεφθοῦμε τό μοναστηράκι τοῦ πατρός Ἱερωνύμου. Ἡ Γερόντισσα Εὐπραξία εἶναι ἀδελφή τοῦ πατρός Ἀρσενίου καί μᾶς ἔστειλε ὁ παππούς Ἰωσήφ να γνωρίσουμε τον πατέρα Ἱερώνυμο καί τήν ἀδελφή τοῦ πατρός Ἀρσενίου. Τότε μᾶς ἀπαντάει: “Τί θέλετε νά τήν γνωρίσετε αὐτήν;” “Ἀφοῦ μᾶς εἶπε ὁ Γέροντας, θέλουμε να κάνουμε ὑπακοή κι ἐμεῖς νά τήν γνωρίσουμε”. “Αφήστε την αὐτή, δέν ἀξίζει ὁ κόπος.

Τόν Γέροντα μάλιστα, ἀξίζει”. “Ε, τήν θέλουμε” τῆς λέμε. “Ἐσεῖς τί εἶστε;

Δόκιμες μοναχές;” Μας ρώτησε. “Ναί, εἴμαστε δόκιμες μοναχές”. “Σκάψατε, σκάψατε, βρήκατε νερό;” “Σκάβουμε, σκάβουμε, να το βροῦμε τό νερό, ἀγωνιζόμαστε νά βροῦμε τόν Χριστό τῆς ἀπάντησα. Ἀφοῦ ἀπό ἐδῶ μας δοκίμασε, ἀπό ἐκεῖ μᾶς δοκίμασε, μᾶς ἔλεγε ένα σωρό, ὕστερα, τελικά, μᾶς εἶπε: “Εγώ εἶμαι ἡ Εὐπραξία. Δεν φαντάζεστε τί ἔγινε ἐκείνη τήν ὥρα πού μᾶς εἶπε ὅτι εἶναι αὐτή. "Λοιπόν" μᾶς λέει “ὁ Γέροντας το προαισθάνθηκε ὅτι θά ἐρχόσασταν. Γι' αὐτό ἔστειλε ἐμένα στο μοναστήρι στόν ἅγιο Νεκτάριο”. Καί πράγματι τῆς λέω “Αν δέν ἐρχόσασταν, πῶς θά βρίσκαμε το μοναστήρι;” Περάσαμε κάτι κατσάβραχα, κάτι δρόμους, μέχρι νά πᾶμε, εἴδαμε καί πάθαμε. Επιτέλους, φτάσαμε.

Βγαίνει ὁ πατήρ Ἱερώνυμος έξω. “ Τί ἤλθατε ἐσεῖς ἐδῶ; Τί ἤλθατε;”

Μᾶς εἶπε μέ ἄγρια φωνή. “Ήλθαμε να πάρουμε τήν εὐχούλα σας καί νά σᾶς γνωρίσουμε καί ἀπό κοντά. Μᾶς ἔστειλε ὁ Γέροντας Ἰωσήφ”, ἀπάντησα. “Τί εἶστε καί ποιόν ἤλθατε νά δεῖτε;” “Νά, τήν ἁγιοσύνη σας ἤλθαμε νά δοῦμε”. “Ἄντε στο καλό σας, φύγετε. Φύγετε ἔξω, σᾶς λέω”. “Ἐμεῖς δέν

θα φύγουμε, θα καθίσουμε ἐδῶ στά σκαλοπάτια καί ὅποτε σᾶς φωτίσει

ὁ Θεός θά μᾶς καλέσετε μέσα”. “Έξω σᾶς λένε, βγεῖτε ἔξω, ἔξω ἀπό τό μοναστήρι! Τί θέλατε κι ἤλθατε ἐδῶ πέρα; Ποιόν νά δεῖτε;”

“Τήν ἁγιοσύνη σας ἤλθαμε νά δοῦμε” τοῦ ξαναεῖπα. Τελικά, καθίσαμε ἐμεῖς ἐκεῖ, μᾶς ἔβλεπε ἡ Γερόντισσα Εὐπραξία καί δέν ἔβγαζε τσιμουδιά.

Πάει μέσα ὁ Γέροντας καί προσευχόταν. “Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”. Μετά βγῆκε καί μᾶς φώναξε: “Ελᾶτε καλόγριες! Ἐλᾶτε μέσα.” Πᾶμε μέσα, καθίσαμε. “Βάλτε τους νά φᾶνε” εἶπε στη Γερόντισσα. Μᾶς ἔδωσε μπακαλιάρο βραστό, λεμόνι, ψωμί καί ἔτρεξε μέ ὅλη τήν ψυχή νά μᾶς φιλοξενήσει.

Ὕστερα, ὁ Γέροντας μᾶς φώναξε στό κελλί του. Πᾶμε στο κελλί, σηκώνει τα χέρια του πάνω, καί ἀρχίζει: “Κύριε, ἐκέκραξα, εἰσάκουσόν με. Κύριε, δός μοι μετανοίας δάκρυα, δός μοι μετανοίας πόθον, δός μοι μετανοίας ἔρωτα, δός μοι μετανοίας χάριν. Αὐτά τά λόγια εἶπε πρῶτα στο Χριστό. Και τα χεράκια του σηκωμένα ἔτσι. Ἐκείνη τήν ὥρα λοιπόν αἰσθανθήκαμε μία ευωδία, ξέχειλη ἀπό κοντά του. Δεν μπορούσαμε να σταθοῦμε ἀπό τά δάκρυα, ἀπό τόν κλαυθμό. Ἐκεῖ πού δέν μᾶς ἤθελε, μᾶς ἔκανε αυτοσχέδιο προσευχή καί μᾶς συμβούλεψε πνευματικά. “Πολλήν ἀγάπη εἶχα σ' ἐσᾶς καί ἤθελα νά σᾶς γνωρίσω από το 1941-42. Αλλά δὲν ἦταν θέλημα Θεοῦ. Ὅταν ἤθελα νά κάνω μοναστήρι, άκουσα

“Εσύ στην Αίγινα θα κάνεις μοναστήρι, ὄχι ἐδῶ πέρα στο Πήλιο! Η Γερόντισσα Ευπραξία ἐρχόταν στόν ἅγιο Απόστολο τόν Νέο, ἐκεῖ ποὺ ἐκκλησιαζόμασταν καί κοινωνοῦσε, ἀλλά ἐμεῖς δέν τήν βλέπαμε. Τρία χρόνια γινόταν αὐτό. Ἐπί τρία χρόνια ἐκκλησιαζόταν ἐκεῖ καί κρυβόταν ἀπό τόν κόσμο. “Εγώ σᾶς ἔβλεπα” μᾶς εἶπε “ἀλλά ἐσεῖς δέν μέ βλέπατε. Μετά ὁ Γέροντας μᾶς εἶπε: “Κοιτάξετε, ὅταν βαδίζετε στο δρόμο, τόν κόσμο θά τόν βλέπετε σαν δέντρα. Ἐγώ, ὅταν βαδίζω, τούς ἀνθρώπους τούς βλέπω σαν δέντρα καί ὁ λογισμός μου εἶναι καθαρός, δέν ἔχει μέσα ἀκαθαρσία τίποτε. Νά πηγαίνετε ὅλο ἀπό τά στενά καί ὄχι ἀπό τούς μεγάλους δρόμους. Ν' ἀκολουθεῖτε τήν στενή και τεθλιμμένη ὁδό

Ἦλθε ἡ ὥρα να φύγουμε. Μᾶς ξεπροβόδιζε καί δέν μᾶς ἄφηνε να φύγουμε ἀπό τήν πολλή ἀγάπη καί πνευματική ἕνωση. Μᾶς σταύρωνε καί μᾶς ξανασταύρωνε. Μείναμε το βράδυ ἐκεῖ πέρα, σ' ἕνα μικρό καμαράκι, αὐτό πού εἶχε ἡ Γερόντισσα, τίποτε ἄλλο. Ἴσα ἴσα πού καθόμαστε, ὄχι νά ξαπλώσουμε τα πόδια μας. Καθίσαμε καί οἱ τρεῖς καί κάναμε ἀγρυπνία ὅλη νύχτα. Δέν εἶχε ἄλλο μέρος να κοιμηθοῦμε. Σηκωθήκαμε το πρωί καί δέν ἤξερε τί νά μᾶς δώσει ὁ Γέροντας. Τοῦ πήγαινε ὁ κόσμος κάτι πετσετούλες και μαντηλάκια. Πιάνει καί μᾶς τά δίνει γιά εὐλογία, νά τά ἔχουμε νά τόν θυμόμαστε. Μᾶς ἔλεγαν οἱ ντόπιοι ὅτι ὁ πατήρ Ἱερώνυμος πήγαινε καί ζητοῦσε ψάρια ἀπό τούς ψαράδες. Περνοῦσε ἀπό τόν ἕνα:

“Παππού, ἔλα νά σοῦ δώσω ψάρια!” “Όχι, δέν παίρνω ἀπό ἐσένα. Ἐσύ σήμερα βλαστήμησες, εὐλογία δέν θά ἔχεις. Πήγαινε στόν ἄλλον: “Εσύ σήμερα δέν εἶπες τίποτε, θα πάρω ἀπό ἐσένα. Δός μου δύο κιλά ψάρια.

Πήγαινε κατόπιν στόν ἄλλον, τά μάζευε στο καλάθι του. Και μετά εἶδοποιοῦσε τις φτωχές, τις χήρες, τά ὀρφανά καί λοιπά καί ἔδινε τα ψάρια.

Κάθε μέρα γινόταν αυτό. Καί μόλις τόν ἔβλεπαν οι ψαράδες, τόν φώναζαν: “Πάτερ Ιερώνυμε, έλα να σου δώσω ψαράκια! Κι ὅταν ἔφευγε, είχαν πολλή εὐλογία στο μαγαζί τους, πολλή χάρη.

Θὰ σᾶς πῶ κι αὐτό εἰς δόξαν Χριστοῦ. Μιάν άλλη φορά είχαμε πάει μια Κυριακή στη Λειτουργία, στην εκκλησία τοῦ πατρός Ἱερωνύμου. Εκείνη τὴν ἡμέρα αἰσθανθήκαμε τέτοιαν εὐωδία καί βλέπαμε ἀπό τήν ταράτσα μας ἄσπρα, σάν νά μᾶς κοσκίνιζε κανείς από πάνω μέ ζάχαρη άχνη και με άρωμα βανίλια. Ἀφοῦ τελείωσε ἡ Λειτουργία, ὕστερα ἔφυγε αὐτό τό οὐράνιο πράγμα. Ξαναπήγα, νόμιζα ὅτι θά τό αἰσθανόμουν. Εἶπα στη Γερόντισσα Εὐπραξία: “Άφησέ με να πάω ἀπό μιάν ἄκρη να κοιτάξω στο ἱερό μέσα, νά δῶ πῶς προσεύχεται ὁ Γέροντας”. Μέ παίρνει λοιπόν, μέ βάζει σέ μιάν ἀκρούλα και κάθισα. Θρῆνος γινόταν. Ὁ πατήρ Ἱερώνυμος λίγο καιρό μετά τή χειροτονία του, εἶδε τόν Χριστό ὡς βρέφος στήν ἁγία Τράπεζα καί τοῦ λέει: “Σφάξε με καί νά μέ διαμελίσεις”. Καί ὁ πατήρ Ἱερώνυμος ἀπάντησε: “Πῶς νά διαμελίσω τόν Δεσπότη Χριστό μου;” Εκτοτε σταμάτησε να λειτουργεῖ. Ὅταν ὑπηρέτησε ἕνα διάστημα στο νοσοκομεῖο τῆς Αἰγίνης, βοήθησε πολύ κόσμο. Ἤξερε ὅλα τά βότανα σαν βοτανολόγος.

Τέτοια σοφία εἶχε. Ἔβγαινε ἔξω, μάζευε βότανα κι ἔλεγε ὅτι γιά ἐκείνη τήν ἀσθένεια κάνει αὐτό καί γιά τήν ἄλλη κάνει αὐτό. Ἔκανε φάρμακα, ἀλοιφές καί γινόταν ὁ κόσμος καλά.

Ὁ πατήρ Ἱερώνυμος ἤξερε να διορθώνει καί ρολόγια. Μια μέρα πῆγε ν'ἀνοίξει μιά ὀβίδα πού φαινόταν σαν ρολόι. Τοῦ τήν ἄφησε ἕνας Γερμανός πού ἦλθε καί τοῦ θεράπευσε τό πόδι. Σκάει λοιπόν ἡ ὀβίδα, τοῦ κόβει τό χέρι κι ἔσπασαν καί τά τύμπανα τῶν αὐτῶν του. Μετά τόν πῆγαν σε νοσοκομεῖο στην Αθήνα. Δέν μπόρεσαν νά τοῦ κάνουν τίποτε. Πέρασε ὅμως μιά μέρα ἡ ἁγία Παρασκευή μέ τούς θαυματουργούς ἁγίους Αναργύρους

καί τοῦ εἶπαν: “Ας σου σπάσανε τα τύμπανα. Ἐσύ, ἀπό τώρα, θ᾽ ἀκοῦς!”

Πράγματι, ἐπανῆλθε ἀμέσως ἡ ἀκοή του. Ἀπό ὅ,τι τον θυμᾶμαι καί ἐγώ,τοῦ ἄφησε μία ελαφριά βαρυκοΐα, ἴσως γιά νά θυμᾶται τό θαῦμα.

Στη θεία Λειτουργία χωνόταν κάτω ἀπό τήν ἁγία Τράπεζα καί ἀπό τότε που άρχιζε, μέχρι να τελειώσει ἡ Λειτουργία, ἔκλαιγε. Πολύ ἅγιος ἄνθρωπος! Μᾶς ἔλεγε ἡ Γερόντισσα ὅτι, ἀποβραδίς πού ἄρχιζε την προσευχή του μέχρι που τελείωνε το πρωί, τα χέρια τα είχε σηκωμένα και τοῦ τὰ κατέβαζε ἡ Γερόντισσα. Τέτοια προσευχή είχε! Ήταν πνευματική φυσιογνωμία πάρα πολύ σπουδαία. Είχε ἡ Γερόντισσα πολλά να πει

ἀλλά δέν τά γράψανε. Θά τόν δοξάσει ὅμως ὁ Θεός εἰς τόν οὐρανό», 

Κατά τό ἔτος 1967, ἡ Γερόντισσσα Μακρίνα μετέβη στην Κλεισούρα Καστοριάς μαζί μέ ἄλλες ἀδελφές νά λάβει ευλογία καί συμβουλές ἀπό μία σύγχρονη, μεγάλη ἁγία, τήν ὁσία Σοφία. Πράγματι, ἄνκαί ἦταν ἀγράμματη, ὅμως, μέ τή σοφία τοῦ Παναγίου Πνεύματος,τοὺς ἔδωσε τόσο σοφές συμβουλές γιά τήν καθαρή εξομολόγηση, την ἄσκηση καί τήν ἀμνησικακία καί γενικά γιά τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ὅπου ἡ Γερόντισσα τίς κράτησε καταλεπτῶς, τίς ἐφάρμοσε καί τίς μετέφερε και στο μοναστήρι στίς ἀδελφές. Πάντοτε ἡ Γερόντισσα νουθετοῦσε τοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μέ τίς διδαχές τῆς ἁγίας Σοφίας.

Το Σεπτέμβριο τοῦ ἔτους 1974, ἡ Γερόντισσα Μακρίνα ἐπισκέφτηκε τον μεγάλο χαρισματικό ἅγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, πού ἐξῆλθε τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιά πρώτη φορά ὕστερα ἀπό 38 χρόνια, ἐξ ἀνάγκης, λόγῳ δηλητηριάσεως· εἶχε πάθει κυάμωση. Ὁ ἴδιος, ἀπ' ὅ,τι γνωρίζω, δέν ἤθελε νὰ ἐξέλθει ἐκ τοῦ Ὄρους, ἀλλά ἤθελε νά τά ἀφήσει ὅλα στό Θεό. Όμως, ὑπέκυψε στις προτροπές καί παρακλήσεις τῶν προεστώτων τῶν γειτονικῶν κελλίων. Μάλιστα εκάμφθη ὅταν σέ μιά στιγμή τοῦ εἶπαν: «Ἐσύ, Γέροντα, μιά ζωή ἔκαμνες ὑπακοή και δίδασκες κι ἐμᾶς νά κάνουμε το ίδιο. Τώρα, σε παρακαλοῦμε, κάνε κι ἐσύ σ' ἐμᾶς μιά φορά ὑπακοή». Αὐτό ἦταν. Δέν θέλησε να φανεῖ ἀνακόλουθος σ' αὐτά πού δίδασκε. Κι έτσι βγήκε στη Θεσσαλονίκη.

Η Γερόντισσα Μακρίνα, μόλις τό ἔμαθε, ἔτρεξε ἀμέσως καί ἔλαβε τήν εὐχή του. Τό ἴδιο ἔγινε καί τό ἔτος 1981 ὅταν, καί πάλι γιά λόγους υγείας, μετέβη στο τότε νοσοκομεῖο τῶν κληρικῶν τῆς Ἀθήνας. Λόγῳ τῆς ἀσθενείας του δέν μποροῦσε νά δεχθεῖ κανέναν. Ὅταν, ὅμως, ὁ ὑποτακτικός καί κατόπιν διάδοχός του, π. Ἰωσήφ, τόν ἐνημέρωσε ὅτι εἶναι ἀπ᾽ ἔξω ἡ Γερόντισσα Μακρίνα μέ μερικές ἀδελφές, ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀνεπιφύλακτη: «Διάπλατα τις πόρτες. Τήν περίμενα! Ἡ Μακρίνα, παιδί μου, εἶναι σέ πολύ μεγάλα ὕψη, εἶναι στό ὕψος τοῦ

ὁσίου Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστῆ».

Ὁ ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης σέ μαγνητοφωνημένη συνομιλία πού εἶχε μέ εὐλαβεῖς προσκυνητές, μεταξύ τῶν ὁποίων ήταν κάποιοι ἀπό τόν Βόλο πού γνώριζαν τήν Γερόντισσα, τον Μάιο τοῦ ἔτους 1995,

ἀπευθυνόμενος νοερῶς πρός τή Γερόντισσα, εἶπε αὐθόρμητα τά ἑξῆς:

«..Κι ἐσύ Μακρίνα, Μακρίνα! Ἡ χαρά τῆς ψυχῆς μας! Ἡ παρηγοριά μας! Ἐσύ εἶσαι! Ἐγώ

ποτέ δέν σε ξεχνῶ... ὅταν ἔρχεται ἡ σειρά τῆς Λειτουργίας τραβάω μερίδα, τώρα δέν μπορῶ γιατί δέν βλέπω.. ἀλλά μέ τήν μνήμη μου σε θυμοῦμαι, Μακρίνα, καί πάντα μνημονεύω τό ὄνομά σου! Τό ὄνομά σου εἶναι ἡ παρηγοριά μου. Μόνο πού σέ θυμοῦμαι, λαμβάνω παρηγοριά... ὅλα αὐτά τά ἔχεις διά ἀγάπην Χριστοῦ! Ὅλα τά ἔχεις μέ τόν Νυμφίο σου».

«..Καί ἐσύ στην τάξη τοῦ Γέροντος θά πᾶς, ἀκοῦς, Μακρίνα; Ἀκοῦς;..Ὁ Θεός σ᾽ ἔχει τάξει εἰς κλίσιν μάρτυρος, νά κάνεις ἀδελφούλα μου, Μακρίνα μου, νά κάνεις ὑπομονή. Αὐτό μᾶς πέρασε (δίδαξε) ὁ Γέροντας καί θά πᾶς καί ἐσύ στήν ἀγκαλιά τοῦ Γέροντά μας. Ἐμεῖς περιμένουμε τόν Γέροντα νά μᾶς πάρει ὅλους στον Παράδεισο».

«Γλυκιά μου μανούλα, μέ πολύ σεβασμό καί μεγάλη ἀγάπη γονατίζω καί φιλάω τά χεράκια σου, φιλάω τήν μητρική σου καρδούλα. Νά μου δώσει τήν εὐχή της».

Βιβλιογραφία : Παρά τους πόδας τών Αγίων. Ιωσήφ..Δ.

ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ 

Στ. Σταυρόπουλος: Ένας κόσμος που βουλιάζει στο πολεμικό χάος, ισχυρών με"μεσσιανιστικές" ακρότητες

 

ΜΑΖΗΣ: Αν γίνει αυτό στο Ιράν, η Τουρκία θα μπει στον πόλεμο – Τι ετοιμάζει το Ισραήλ.

 

Ἡ ἀδελφή Ταβιθά η διά Χριστόν Σαλή.

 Ἡ ἀδελφή Ταβιθά η διά Χριστόν Σαλή.

Ἀλλά, ἀφοῦ κάναμε λόγο γιά τήν ἀδελφή Ταβιθά, ἂς προσθέσουμε ἀκόμα λίγα λόγια.

Αὐτή καταγόταν ἀπό τόν Βόλο, ἀπό ἀρχοντική οικογένεια. Είχε τελειώσει το Σχολαρχεῖο μέ σπουδές στο πιάνο και στα Γαλλικά. Στον πόλεμο είχε παρασημοφορηθεῖ σάν ἐθελόντρια τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Τό κοσμικό της ὄνομα ἦταν Βασιλική Κουρῆ. Ἦταν πολύ ἐλεήμων, πήγαινε καί στό μοναστήρι στην Πορταριά καί τούς ἔφερνε ὑφάσματα καί πολλά

ἄλλα πράγματα. Ἔδινε ὅ,τι εἶχε γιά τούς ἄλλους, μόνο γιά τόν ἑαυτό της δέν ἐνδιαφερόταν. Φοροῦσε κάτι ροῦχα πολύ φτωχικά καί ζοῦσε ἀσκητικά. Στο σπίτι της δέν εἶχε οὔτε θέρμανση τόν χειμώνα.

Μία φορά οἰκονόμησε ὁ Θεός νά τήν ἐπισκεφθεῖ ἡ ἀδελφή Ἐφραιμία μέ τήν ἀδελφή Μυροφόρα. Τί νά δοῦν; Μόλις τήν πρόλαβαν. Ήταν μισοπεθαμένη ἀπό τό κρύο. Ήταν καί ἀδύνατη, πετσί καί κόκκαλο. Δέν χάνουν καιρό. Τήν μετέφεραν ἀμέσως στο μοναστήρι καί τήν ἔβαλαν μέσα σέ μία σκάφη με ζεστό νερό, κάμποση ώρα, μέχρι που σιγά σιγά συνῆλθε.

Ἔκτοτε δέν γύρισε πίσω. Ἔμεινε στο μοναστήρι καί ἔγινε μοναχή (ἀπό τό ἔτος 1970 ἕως την κοίμησή της, την 19η Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1985). Ὁ Γέροντας, γιά τίς πολλές της ἐλεημοσύνες, τήν ὀνόμασε Ταβιθά.

Ὅλα της τά χρόνια ἦταν ἄστεγη. Έμενε κάτω ἀπό μία σκάλα και συνέχιζε να κάνει τη σαλή γιά να κρύψει τήν ἀρετή της. Την παρακαλοῦσαν οἱ ἀδελφές νά τῆς πλύνουν τα ροῦχα. Τούς ἔλεγε: «Εγώ ξέρω καλύτερα νά τά πλύνω». Ἔπιανε ἕνα ξύλο καί τά βουτοῦσε μέσα σ' ἕνα καζάνι μέ ζεστό νερό. Τά ἄφηνε λίγα λεπτά καί τά ἔβγαζε. Αὐτό ἦταν το πλύσιμο.

Μιά ἀπό τίς δῆθεν σαλότητές της ήταν κι αυτή: ἐνῶ πάντα ζοῦσε ἀσκητικά, μιά φορά πού ἔβαλαν στο γραφείο το φαγητό γιά τόν έφημέριο τῆς μονῆς, μπῆκε μέσα καί τό άρπαξε καί τό ἔφαγε με βουλιμία λίγο προτοῦ ἔρθει ἐκεῖ ὁ ἱερέας.

Ωστόσο δέν ἦταν καί εὔκολο να κρύψει τήν ἀρετή της. Η Γερόντισσα πού τήν ἐξομολογοῦσε, το ήξερε. Είχε τέτοια εὐλάβεια και δέος μπροστά στη Γερόντισσα ὅπου, ὅταν ἐξομολογοῦνταν, ἦταν μισή μέσα καί μισή ἔξω ἀπό τό κελλί τῆς Γερόντισσας.

Μιά φορά ἡ ἐκκλησάρχισσα ἔβαλε κάπου πρόχειρα τό μεγάλο, βαρύ κλειδί τῆς ἐκκλησίας καί τό ξέχασε. Ήλθε ἡ ὥρα τοῦ Ἑσπερινοῦ καί ὁ ἐφημέριος ἔμεινε ἀπ᾽ ἔξω καί περίμενε. Ἔφαγαν ὅλες οἱ ἀδελφές τόν τόπο, μα τίποτε. Ξαφνικά βγαίνει ἡ ἀδελφή Ταβιθά ἔξω, ἡ μόνη που δέν ἔψαχνε καί βάζει δυνατές φωνές: «Ὁ ἅγιος Φανούριος! Ὁ ἅγιος

Φανούριος! Θαῦμα, θαῦμα! Τό κλειδί εἶναι κάτω ἀπό τή γλάστρα με τό βασιλικό, μπροστά ἀπό τά σκαλάκια τῆς τράπεζας». Ἄν καί φαινόταν κάτι ἀπίθανο, ὅμως κοιτᾶνε καί πράγματι, ἦταν ἀπό κάτω. Ἔβαλε μπροστά τόν ἅγιο Φανούριο για να κρύψει τήν ἀρετή της.

Αλλά κυρίως μετά θάνατον ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀρετή της. Βρῆκαν κάτι σημειώσεις μέ ἀποφθέγματα καί ἄλλα πνευματικά πράγματα μέντά ὁποῖα ἔδειχνε πόσο ήταν βαθιά πνευματικά καλλιεργημένη.

Ἕνα σπίτι πού εἶχε, ἤθελε νά τό γράψει στο μοναστήρι. Εἶχε ἐπιθυμία ἀπό τά χρήματα τῆς πώλησης τοῦ σπιτιοῦ της νά χτιστεῖ ἕνα ἐκκλησάκι στήν ἁγία Ταβιθά. Μ' αὐτό τό σπίτι ἀργότερα, ὅταν μέ τήν σύμφωνη γνώμη τοῦ Γέροντα καί τῆς ἀδελφότητος πουλήθηκε, ξεκίνησε τό χτίσιμο τοῦ ἡσυχαστηρίου στή Ραψάνη καί τό πρῶτο ἐκκλησάκι πού ἔχτισαν τό ἀφιέρωσαν στήν ἁγία Ταβιθά τήν Ἐλεήμονα. Ἔτσι λοιπόν, ἡ ἐπιθυμία της ἐκπληρώθηκε καί μεταξύ ἄλλων, λογίζεται καί κτητόρισσα τοῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.

Ἡ ἀδελφή εἶχε ὁσιακό τέλος καί μάλιστα, προεῖδε τόν θάνατό της.

Ἦταν ἑτοιμοθάνατη καί ρώτησε τί μέρα εἶναι καί τῆς εἶπαν Παρασκευή. Πόθος της ήταν να κοινωνήσει την Κυριακή καί μετά να φύγει.

-Γι' αὐτό ἀκούστηκε να ψιθυρίζει: «Ε, ὡς τήν Κυριακή ἔχουμε ἀκόμη».

Ἔτσι καί ἔγινε.

Μετά το θάνατό της, τήν εἶδαν μερικές ἀδελφές σέ πολύ καλή κατάσταση καί μάλιστα τούς ἔδινε καί συμβουλές. Ἡ μακαριστή ἀδελφή Παρθενία διηγήθηκε ὅτι τήν εἶδε καί τῆς εἶπε: «Ἔχουν μεγάλη διαφορά τά πάνω μέ τά κάτω. Αγωνίζεστε ὅσο μπορεῖτε, μήν ἀμελεῖτε. Λίγον κόπο, ἕναν κόμπο ἱδρώτα να κάνεις στή γῆ, ἐγκόλπια σοῦ βάζουν σ᾿ αὐτή τή ζωή». Αὐτά καί ἄλλα πολλά εἶπε. Αἰωνία της ἡ μνήμη καί ἄς ἔχουμε τήν εὐχή της!

Βιβλιογραφία : Παρά τους πόδας τών Αγίων. Ιωσήφ..Δ.

ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ 

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 16

 

119 - Το πιο Τρομερό Ηφαίστειο

Τα ηφαίστεια με τις εκρήξεις τους είναι επίσης τρομερά! Αλλά ακόμα το πιο τρομερό ηφαίστειο δεν είναι ούτε η Αίτνα, ούτε ο Βεζούβιος, ούτε αυτό στην Ιαπωνία, αλλά είναι άλλο: είναι η καρδιά και το στόμα του αμαρτωλού.

Η καρδιά του αμαρτωλού είναι ένα ηφαίστειο στο οποίο βράζουν ο φθόνος, ο θυμός, οι κακές επιθυμίες και άλλα κακά... και το στόμα του είναι ο κρατήρας μέσα από τον οποίο αναπνέουν αυτά τα κακά. Μέσα από αυτόν τον κρατήρα, αναβλύζουν από τα βάθη του ηφαιστείου (της καρδιάς), κάθε είδους φοβερά κακά. Διότι από την καρδιά προέρχονται οι κακοί λογισμοί: φόνοι, πορνείες, μοιχείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, βλασφημίες (Ματθαίος 15:19). Από αυτό το ηφαίστειο βγαίνουν επίσης οι άγριες και τρομερές φλόγες των κατάρων.

Αχ! Πόσο τρομερό είναι αυτό το ηφαίστειο! Είναι πιο τρομερό από την Αίτνα και τον Βεζούβιο, επειδή δεν σκοτώνουν ψυχές. Τα ηφαίστεια σκοτώνουν τα περισσότερα σώματα, αλλά η καρδιά και το στόμα των αμαρτωλών είναι το κακό ηφαίστειο που σκοτώνει τόσο το σώμα όσο και την ψυχή του ανθρώπου (Ματθαίος 10:28). Όπου υπάρχει ένα τέτοιο ηφαίστειο, φύγετε από την περιοχή του, επειδή εκτοξεύει καπνό και θειάφι και άλλες δηλητηριώδεις και καταστροφικές ουσίες για την ψυχή.

Μην το κάνετε, αγαπητέ αναγνώστη, πώς είναι η καρδιά σας και το στόμα σας ένα τόσο κακό ηφαίστειο;

120 - Πέτρα, θηρίο και διάβολος

Η φιλαργυρία κάνει τον άνθρωπο πέτρα.

Οι εγκόσμιες επιθυμίες κάνουν τον άνθρωπο θηρίο.

Η υπερηφάνεια και η αλαζονεία κάνουν τον άνθρωπο διάβολο.

Αλίμονο σε όσους είναι παγιδευμένοι στα νύχια αυτών των κακών και ψυχοφθόρων παθών!

Ζούμε ακόμα σε τέτοια διαβολικά πάθη;

121 - Δραπέτευσαν από την φιλαργυρία

- Ο Σωκράτης και τα δώρα

Λέγεται για τον φιλόσοφο Σωκράτη ότι κάποτε, την ονομαστική του εορτή, οι δάσκαλοι και οι θαυμαστές του τού έφεραν κάτι ακριβά δώρα. Τότε ήρθε ένας φτωχός και είπε: - Δάσκαλε, δεν είχα δώρα να σου φέρω. Δεν είχα τίποτα να σου φέρω παρά μόνο τον εαυτό μου! Κάνε με με όπως θέλεις! - Αυτό είναι το πιο ακριβό δώρο - είπε τότε ο Σωκράτης...

Αυτό είναι, αδελφέ μου, το πιο ακριβό δώρο που αγαπά και περιμένει ο αγαπητός μας Δάσκαλος και Σωτήρας: μια ζωή που παραδόθηκε σε Αυτόν, μια ζωή που έζησε μαζί Του και τέθηκε εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία Του.

126 - Ορκίστηκα πίστη...

Όταν η Αυτού Μεγαλειότητα ο Βασιλιάς ήταν εδώ στο Σιμπίου, στο δρόμο, μέσα στο πλήθος των ανθρώπων που περίμεναν την άφιξη του βασιλιά, άκουσα κάποιον να λέει: - Ορκίστηκα πίστη σε δύο αυτοκράτορες από την πρώην Αυστροουγγαρία και στον Βασιλιά Φερδινάνδο, τον Μιχαήλ και τον Κάρολο τον Δεύτερο...

Σκέφτηκα τότε: πόσοι ζουν χωρίς ποτέ να ορκιστούν πίστη στον Αυτοκράτορα των αυτοκρατόρων και στον Βασιλιά των βασιλιάδων: τον Ιησού τον Σωτήρα!

127 - Μια υπηρέτρια έκλαιγε - Γιατί κλαις, Άνιτσα; - ρωτήθηκε μια υπηρέτρια από το σπίτι κάποιων κυρίων από την πόλη. - Κλαίω - απάντησε η υπηρέτρια - για την κυρία μου, βλέποντάς την να μαγειρεύει και να βάφεται για ώρες, ώστε να μπορεί να παρασύρει άλλους στην αμαρτία.

Τότε κλαίω για την ψυχή της, αλλά κλαίω και για τον εαυτό μου, σκεπτόμενη πόσο χρόνο αφιερώνει και πόση επιμέλεια καταθέτει η κυρία μου στο έργο του διαβόλου και πόσο λίγο κάνω εγώ για την ψυχή μου και για το έργο του Κυρίου!

128 - Το Κανόνι του Εδιμβούργου

Στα τείχη της πόλης του Εδιμβούργου, στη Γερμανία, υπάρχει ένας πύργος που χρησιμεύει ως ρολόι.

Τακτικά και με ακρίβεια, στις 12 η ώρα της ημέρας, ο πύργος κάνει έναν δυνατό κρότο που ακούγεται σε όλη την πόλη. Εκείνες τις στιγμές, μπορεί κανείς να δει ανθρώπους στους δρόμους της πόλης να ρυθμίζουν τα ρολόγια τους. Ο πύργος είναι επίσης ένας ρυθμιστής ρολογιού. Ο κρότος του είναι σαν προειδοποίηση: Καλοί άνθρωποι, ρυθμίστε τα ρολόγια σας!

Νομίζω ότι και στον πνευματικό κόσμο υπάρχουν πολλά τέτοια κανόνια, που αναγγέλλουν τον χρόνο και την πορεία της ζωής. Η φτωχή μας ζωή είναι ένα φτωχό ρολόι που τρέχει πολύ ακανόνιστα. Πρέπει πάντα να ρυθμίζεται σύμφωνα με την πορεία του ήλιου: σύμφωνα με το ρολόι που ποτέ δεν σφάλλει, σύμφωνα με τον ήλιο του Ευαγγελίου.

Μέσα από πολλά είδη βροντών, ο ουρανός από πάνω μας καλεί να ρυθμίσουμε τα ρολόγια μας... να ρυθμίσουμε τη ζωή μας σύμφωνα με το Ευαγγέλιο. Δεν ήταν και ο Μεγάλος Πόλεμος μια ισχυρή βροντή που αντήχησε σε ολόκληρο τον κόσμο, καλώντας ανθρώπους και έθνη να ρυθμίσουν τα ρολόγια τους - ζωές σύμφωνα με το Ευαγγέλιο;

Και δεν είναι οι καιροί μας, γεμάτοι τόσες κρίσεις, κακουχίες και προβλήματα, επίσης ένας ουράνιος βρυχηθμός που μας καλεί: Καλοί άνθρωποι, ισιώστε το ρολόι της ζωής σας, ισιώστε τη ζωή σας!

Αλλά ο κόσμος κοιμάται αδιάφορος για τα πνευματικά πράγματα και μέχρι να ξυπνήσει, το καλό δεν θα έρθει.

129 - Τα Πρόβατα και το Αρνί

Όταν ο βοσκός θέλει να βάλει τα πρόβατα στη μάντρα και αυτά δεν θέλουν, τι κάνει; Αρπάζει και κρατάει ένα αρνί και το βάζει πρώτο μέσα. Μετά το αρνί, βάζουν στη συνέχεια τα πρόβατα.

Το ίδιο κάνει ο Κύριος με όσους δεν θέλουν να μπουν στη μάντρα Του. Υπάρχουν γονείς σκληρυμένοι στις αμαρτίες, αλλά όταν ο Κύριος παίρνει ένα αρνί από αυτούς - όταν πεθαίνει ένα παιδί, τότε εγκαταλείπουν την ανομία τους και μπαίνουν στη μάντρα του Κυρίου.

Αλλά οι περισσότεροι δεν επιστρέφουν στον Κύριο ούτε μέσα από τέτοιες δοκιμασίες. Μέσα από τον μεγάλο πόλεμο, ο Κύριος πήρε τόσα πολλά αρνιά και όμως ο κόσμος δεν εγκατέλειψε την ανομία.

Αλλά πόσα - και με πόσους τρόπους ο Κύριος εξακολουθεί να περπατά για να μας φέρει στη μάντρα Του και εμείς δεν θέλουμε.

Ας μην αντιστεκόμαστε πλέον στο κάλεσμα του Κυρίου και ας ακούσουμε τη γλυκιά και απαλή φωνή Του, που μας καλεί και μας επιθυμεί να είμαστε δικοί Του και να ζήσουμε τη ζωή μας στη μάντρα Του.

Τι έχει αντηχήσει σε όλο τον κόσμο, καλώντας ανθρώπους και έθνη να ρυθμίσουν το ρολόι τους - τη ζωή τους σύμφωνα με το Ευαγγέλιο;

Και δεν είναι οι καιροί μας, γεμάτοι τόσες κρίσεις, δυσκολίες και προβλήματα, επίσης μια ουράνια έκρηξη που μας καλεί: Καλοί άνθρωποι, ρυθμίστε το ρολόι της ζωής σας, ισιώστε τη ζωή σας!

Αλλά ο κόσμος κοιμάται αδιάφορος για τα πνευματικά πράγματα και μέχρι να ξυπνήσει, το καλό δεν θα έρθει.

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης προς τον Ντέιβιντ Μπάλφουρ, 1945.

«Ο Σταυρός του Χριστού είναι το προπύργιο στο οποίο συγκρούονται και συντρίβονται όλα τα κύματα της σκέψης. Ο Χριστός, Αυτός που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες του κόσμου από αγάπη για τον κόσμο, είναι η τελευταία μου αγάπη, η τελευταία ανύψωση του νου μου, το τελευταίο θάρρος της καρδιάς μου, ο ένας και μοναδικός αληθινός Θεός μου.»

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης προς τον Ντέιβιντ Μπάλφουρ, 1945

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 15

 

113 - Έσωσε το παιδί του

Ένα παιδί είχε πέσει σε ένα ορμητικό ποτάμι και κινδύνευε να πνιγεί. Οι άνθρωποι φώναζαν, αλλά κανείς δεν πήδηξε στο νερό για να το σώσει. - Γιατί κανείς δεν πηδάει να το σώσει - φώναξε ένας άντρας που περνούσε - και πήδηξε στο νερό.

Όταν πλησίασε το παιδί, τι είδε; Αυτό που πνιγόταν ήταν το παιδί του.

Το έπιασε γρήγορα και το τράβηξε έξω.

Αυτός που πηδάει για να σώσει τους άλλους από τα κύματα της πνευματικής απώλειας, σώζει και την ψυχή του.

114 - Ο Διάβολος με τη Μορφή Αρχαγγέλου

Ο διάβολος εμφανίστηκε σε έναν πιστό ένα βράδυ με τη μορφή ενός φωτισμένου αγγέλου και του είπε: 

- Είμαι ο αρχάγγελος Γαβριήλ και στάλθηκα σε εσένα για να σου φέρω αίνο για την αγνή σου ζωή και απαλλαγμένη από την αμαρτία.

Αλλά ο πιστός, νιώθοντας τον πειρασμό, απάντησε: 

- Άγιε αρχάγγελε, να ξέρεις ότι έχεις λάθος διεύθυνση, ίσως σε στείλουν σε άλλη επειδή είμαι ένας φτωχός αμαρτωλός, είμαι ο πιο αμαρτωλός και άθλιος άνθρωπος στον κόσμο...

Ο διάβολος έτριξε τα δόντια του και έφυγε τρέχοντας.

115 - Ο Περικλής και ο Βλάσφημος

Ο Περικλής ήταν ένας μεγάλος πολιτικός και φιλόσοφος της αρχαίας Ελλάδας.

Κάποτε τον συνάντησε στην αγορά ένας κακός άνθρωπος που τον συνόδευσε στο σπίτι με κάθε είδους βλασφημίες και χλευασμούς.

Ο Περικλής ήταν σιωπηλός.

Όταν έφτασε σπίτι, ήταν προς το βράδυ, ο Περικλής κάλεσε έναν υπηρέτη και του είπε: - Κοίτα, έχει νυχτώσει, πάρε μια δάδα και συνόδευσε αυτόν τον άνθρωπο σπίτι, μήπως πέσει στο δρόμο και τραυματιστεί.

Ο Περικλής ήταν ειδωλολάτρης και έδωσε ένα όμορφο παράδειγμα συγχώρεσης και υπομονής. Πόσοι από τους σημερινούς Χριστιανούς μπορούν να δώσουν τέτοια παραδείγματα;

116 - Ο καταδικασμένος και το δηλητηριασμένο ψωμί

Στην αρχαιότητα, μερικοί από τους καταδικασμένους σε θάνατο αντιμετώπιζαν έναν ιδιαίτερο θάνατο.

Ο καταδικασμένος ρίχτηκε στη φυλακή, όπου του δόθηκαν 7 καρβέλια ψωμί για 7 ημέρες. Ένα από αυτά τα καρβέλια ήταν δηλητηριασμένο. Ο φτωχός καταδικασμένος άρχισε να τρώει τα καρβέλια με τρόμο και τρόμο θανάτου. Δεν ήξερε από πού τον περίμενε το δηλητήριο του θανάτου. Όταν συνάντησε το δηλητηριασμένο ψωμί, πέθανε.

Καθώς περνάμε από τη μία χρονιά στην άλλη, πόσο καλό θα ήταν να σκεφτούμε λίγο το νόημα αυτής της κρίσης.

Και εμείς είμαστε ένα είδος καταδικασμένου σε θάνατο. Είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε θάνατο. Η ίδια ποινή βαραίνει πάνω μας όπως και σε εκείνους που βρίσκονται στη φυλακή των καταδικασμένων σε θάνατο. Τα χρόνια και οι μέρες της ζωής μας στέκονται μπροστά μας με τόσα πολλά ψωμιά και κέικ για να φάμε. Σε ένα από αυτά τα ψωμιά μπαίνει το δηλητήριο του θανάτου. Αυτό είναι σίγουρο. Αλλά δεν ξέρουμε σε ποιο. Μπορεί να βρίσκεται στο ψωμί του αύριο ή στο ψωμί της μεθαύριο.

Αυτή η τρομερή πρόταση θα πρέπει επίσης να μας γεμίσει με τρόμο, τρόμο και πνευματική προετοιμασία για το τέλος της ζωής. Αλλά δεν έχουμε ιδέα γι' αυτό. Ζούμε σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ ξανά. Ή το πολύ-πολύ ζούμε με την απάτη του διαβόλου: Έχετε ακόμα χρόνο! Αχ! Τι τρέλα είναι να ζείτε μια τέτοια ζωή!

Αγρυπνείτε και να είστε έτοιμοι, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα... Εργαστείτε όσο είναι μέρα, γιατί έρχεται η νύχτα, όταν έρχεται ο θάνατος όταν κανείς δεν μπορεί να εργαστεί (Ιωάννης (, 4).

117 - Η Βίβλος δεν είναι για εσάς!... 

- Η Βίβλος δεν είναι για εσάς - είπε κάποτε ένας άντρας σε έναν στρατιώτη του Στρατού του Κυρίου - Έχω ακούσει μερικούς από τους μελετητές μας να λένε ότι η Βίβλος είναι δηλητήριο για τους αγράμματους... πώς ξέρετε, κυρία, αν αυτό που διαβάζετε στη Βίβλο είναι μέλι ή δηλητήριο; 

- Αλλά κυρία - απάντησε ο στρατιώτης - όταν ζητάτε ένα γλυκό ποτό στην ταβέρνα, πώς ξέρετε αν ο μπάρμαν έχει βάλει ζάχαρη μέσα ή όχι;

 - Λοιπόν, το γεύομαι και βλέπω ότι είναι γλυκό και μου αρέσει. 

- Τότε κάνω το ίδιο. Διαβάζω τη Βίβλο και βλέπω ότι μου αρέσει... τα λόγια της είναι πιο γλυκά από το μέλι (Ψαλμός 118, 103). - Και τότε, αγαπητέ άνθρωπε, αν αυτό που διαβάζω είναι δηλητήριο, τότε πώς γίνεται και αφού διάβασα τη Βίβλο, αντί να καταστρέψω τον εαυτό μου, τα παράτησα. ποτό, κάπνισμα, τζόγος και άλλες κακίες;...

Ο άνθρωπος έπρεπε να συμβουλευτεί τους μελετητές του για αυτό το ζήτημα.

 Εργαστείτε όσο είναι μέρα, γιατί έρχεται η νύχτα, όταν έρχεται ο θάνατος όταν κανείς δεν μπορεί να εργαστεί (Ιωάννης (, 4).

117 - Η Βίβλος δεν είναι για εσάς!... - Η Βίβλος δεν είναι για εσάς - είπε κάποτε ένας άντρας σε έναν στρατιώτη του Στρατού του Κυρίου - Έχω ακούσει μερικούς από τους μελετητές μας να λένε ότι η Βίβλος είναι δηλητήριο για τους αγράμματους... πώς ξέρετε, κυρία, αν αυτό που διαβάζετε στη Βίβλο είναι μέλι ή δηλητήριο; -

118 - Η Δύναμη της Πίστης

Το 1864, η αδελφή ενός πιστού ευαγγελιστή, του Τζόζεφ Μπένσον από τη Γερμανία, έπεσε σε κώμα. Δεν μπορούσε να κινηθεί καθόλου.

Ο αδελφός της έφερε τρεις ακόμη πιστούς και μαζί με την άρρωστη γυναίκα, άρχισαν να προσεύχονται δυνατά, επιμένοντας ιδιαίτερα στα λόγια του Σωτήρα: και πάλι σας λέω: αν δύο από εσάς συμφωνήσουν στη γη για οτιδήποτε ζητήσουν, θα γίνει γι' αυτούς από τον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς (Ματθαίος 18:19).

Μετά από λίγο, σαν από θαύμα, η άρρωστη γυναίκα σηκώθηκε στα πόδια της και άρχισε να περπατάει.

Μια ζωντανή και δυνατή πίστη εξακολουθεί να κάνει θαύματα σήμερα.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 14

 

100 - Οι τέσσερις εικόνες

Σε μια παλιά εκκλησία στην Ιταλία υπάρχουν 4 εικόνες ζωγραφισμένες σε έναν τοίχο.

Στην πρώτη φαίνεται το πρόσωπο ενός επισκόπου που διδάσκει, και από κάτω τα λόγια: Σας διδάσκω όλους.

Στη δεύτερη φαίνεται το πρόσωπο ενός στρατηγού, κάτω από το οποίο είναι γραμμένο: Σας υπερασπίζομαι όλους.

Στην τρίτη φαίνεται το πρόσωπο ενός χωρικού, και από κάτω είναι γραμμένο: Σας ταΐζω όλους.

Στην τέταρτη φαίνεται το πρόσωπο του διαβόλου, με τα λόγια γραμμένα από κάτω: Σας παίρνω όλους όσους δεν κάνετε το καθήκον σας!

101 - Αν κλέφτες κλέψουν τα χρήματά σας...

Αν κλέφτες κλέψουν τα χρήματά σας, υπάρχει ακόμα ελπίδα ότι μπορείτε να τα βρείτε.

Αλλά όταν ο διάβολος κλέβει τις ημέρες της ζωής σας, προτρέποντάς σας να τις περάσετε σε αμαρτίες, δεν μπορείτε πλέον να τις βρείτε. Αυτές είναι ημέρες χαμένες για την ψυχή σας, χαμένες για τη Βασιλεία του Θεού.

Κλαίω κάθε φορά που κοιτάζω τον κόσμο και βλέπω τον διάβολο να κλέβει τις μέρες και τα χρόνια της ζωής των ανθρώπων!

102 - Η Εικόνα της Νυρεμβέργης

Στην πόλη της Νυρεμβέργης στη Γερμανία, ένας πιστός σκάλισε την Εικόνα του Σωτήρα από ξύλο.

103.Ο Οδυσσέας ήταν ήρωας των αρχαίων Ελλήνων. Συμμετείχε επίσης στον Τρωικό Πόλεμο, όπου οι Έλληνες νίκησαν τους Τρώες μετά από έναν δεκαετή πόλεμο. Μετά τον ένδοξο πόλεμο, ο Οδυσσέας ξεκίνησε την επιστροφή του με τους άντρες του. Στο δρόμο τους, από θάλασσα και στεριά, περιπλανήθηκαν για χρόνια, περνώντας από κάθε είδους κινδύνους.

Μεταξύ άλλων, πέρασαν και από τον κίνδυνο του νησιού των Σειρήνων. Αυτές οι Σειρήνες ήταν ένα είδος θαλάσσιων νυμφών, μαγευτικές νεράιδες που, μέσα από τα μαγεμένα τραγούδια τους, δελέαζαν τους περαστικούς, έκλεβαν τη θέλησή τους, τους μεθούσαν με ένα είδος γλυκιάς μέθης που τους έκανε να πηδούν στα κύματα της θάλασσας, όπου έβρισκαν τον θάνατο και τον τάφο τους.

Για να ξεφύγει από αυτόν τον κίνδυνο, ο Οδυσσέας έβαλε τα αυτιά των ανδρών του με κερί και έδεσε τον εαυτό του σφιχτά στο κατάρτι του πλοίου. Οι πολεμιστές του δεν μπορούσαν να ακούσουν τα δελεάσματα των Σειρήνων. Αυτός μπορούσε να τους ακούσει, αλλά ήταν δεμένος στη βάρκα. Με αυτόν τον τρόπο πέρασαν με ασφάλεια από το μαγεμένο νησί του θανάτου.

Βλέπω ένα βαθύ χριστιανικό νόημα σε αυτόν τον θρύλο. Αυτός ο κόσμος με τις σειρήνες του είναι επίσης ένα είδος μαγεμένου νησιού θανάτου: με τις απολαύσεις και τις απάτες του. Ο άνθρωπος κωπηλατεί προς την Ουράνια Πατρίδα του, αλλά ο κόσμος τον εξαπατά με τα τραγούδια και τις απολαύσεις του. Ο κόσμος κλέβει τη θέληση του ανθρώπου, κλέβει το μυαλό του, τον μεθάει με τις απολαύσεις του και τον κάνει να ρίξει τον εαυτό του στα κύματά του, στα κύματα της πνευματικής και σωματικής καταστροφής.

Μπροστά στον πειρασμό, ο Οδυσσέας έδεσε τον εαυτό του σφιχτά στο κατάρτι του πλοίου.

Μπροστά στον πειρασμό, δέστε τον εαυτό σας με τη δύναμη του Ευαγγελίου! Δέστε τον εαυτό σας δυνατά στο κατάρτι του Ευαγγελίου!

Μπροστά στον πειρασμό, οι άντρες του Οδυσσέα κουφήσαν, βουλώνοντας τα αυτιά τους με κερί.

Γίνετε σιωπηλοί και κουφοί στον κόσμο και τους πειρασμούς του!

Αλλά ενώ, αντί να το κάνετε αυτό, φαίνεται να ψάχνετε τις σειρήνες, σε παμπ, πάρτι, κινηματογράφους και άλλες κοσμικές απολαύσεις - πώς νομίζετε, αγαπητέ μου, ότι θα μπορούσατε να ξεπεράσετε τον πειρασμό;

Όσο όλα τα αυτιά σας, τόσο της σάρκας όσο και του πνεύματος, είναι ξεβουλωμένα για τον κόσμο, αναρωτιέστε ότι ο πειρασμός και ο κόσμος σας νικούν;

105 - Οι Αργοναύτες και οι Σειρήνες

Σχετικά με άλλους ήρωες - τους Αργοναύτες - επίσης από την ιστορία των αρχαίων Ελλήνων, ο θρύλος λέει ότι κι αυτοί έπρεπε να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο των Σειρήνων, όπως ο Οδυσσέας. Αμύνθηκαν, ωστόσο, με διαφορετικό τρόπο.

Περνώντας από το νησί με τα μαγεμένα τραγούδια των Σειρήνων, ο Ιάσονας, ο αρχηγός των Αργοναυτών,έβαλε τον διάσημο τραγουδιστή Ορφέα να παίζει στην άρπα του. Και ο Ορφέας, με τα τραγούδια του, ξεπέρασε τις Σειρήνες. Τα μαγεμένα τραγούδια του κάλυπταν τη φωνή και τα τραγούδια των Σειρήνων.

Παραδόξως, οι Σειρήνες, βλέποντας τον εαυτό τους να ηττάται από το ίδιο τους το όπλο - με τραγούδι - πήδηξαν στη θάλασσα και μετατράπηκαν σε βράχους.

Ο Οδυσσέας νίκησε τις Σειρήνες, δένοντας τον εαυτό του πάνω του και βουλώνοντας τα αυτιά των συντρόφων του.

Ο Ιάσονας τους νίκησε με το δικό τους όπλο: με το τραγούδι.

Ποια από αυτές τις δύο νίκες σας αρέσει περισσότερο;

Μου αρέσει περισσότερο η νίκη του Ιάσονα.

Ας κατακτήσουμε τον κόσμο με τα όπλα που χρησιμοποιεί. Ας κατακλυστούν τα τραγούδια του κόσμου από τα τραγούδια του Κυρίου. Ας κατακλυστούν και να ξεπεραστούν τα πνευματικά πάρτι από τα γλέντια του κόσμου. Ας ξεπεραστούν οι ηδονές του κόσμου από τις πνευματικές ηδονές και χαρές.

Όπου τραγουδάει ο κόσμος, ας τραγουδήσουμε κι εμείς! Όπου γλεντάει ο κόσμος, ας γλεντήσουμε κι εμείς, αλλά ώστε τα γλέντια μας εν Κυρίω να καλύπτουν και να ξεπερνούν τα κοσμικά γλέντια.

Κάποιος με κατηγόρησε ότι δίδαξα στους στρατιώτες του Κυρίου να τραγουδούν στους δρόμους και στα σπίτια;

Για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που έκανε ο Ιάσονας: να ξεπεράσουν τον καταστροφικό βρυχηθμό του κόσμου με τη δύναμη και τη μαγεία των πνευματικών τραγουδιών και γλεντιών.

Αδελφοί ! Μέσα από τα τραγούδια και τα γλέντια μας, ας μετατρέψουμε κι εμείς σε σιωπηλούς βράχους όλες τις ψυχοφθόρες σειρήνες αυτού του κόσμου.

106 - Η Ευτυχία του Ρότσιλντ

 - Κύριε Ρότσιλντ, πρέπει να είστε ευτυχισμένοι, επειδή έχετε όλα όσα επιθυμεί η καρδιά σας; 

- ρώτησε κάποτε ο μεγάλος δισεκατομμυριούχος, φίλος του.

 - Εγώ ευτυχισμένος; - απάντησε ο Ρότσιλντ - 

Λοιπόν, κοιτάξτε, αυτή τη στιγμή έχω μια επιστολή στο χέρι μου, στην οποία κάποιος με απειλεί με θάνατο αν δεν του στείλω ένα μεγάλο χρηματικό ποσό σε ένα συγκεκριμένο μέρος. 

- Εγώ ευτυχισμένος, όταν το σπίτι μου φρουρείται μέρα νύχτα από 20 μυστικούς αστυνομικούς.

 - Εγώ ευτυχισμένος; 

Όταν δεν μπορώ να πάω όπου θέλω και δεν μπορώ να κινηθώ όπως θέλω... Ζω σαν σκλάβος, φρουρούμενος μέρα νύχτα από αστυνομικούς. - Εγώ ευτυχισμένος; Όταν 10 γραμματείς περιμένουν πάντα τις εντολές και τις οδηγίες μου, σχετικά με την πρόοδο των επιχειρήσεων και κανείς δεν μπορεί να με αντικαταστήσει.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στον πλούτο, αλλά στη γνώση του Θεού.

107 - Είναι η κόλαση μακριά;

Ένα περιστατικό από μια μικρή πόλη στη Γερμανία

Ένας υπεροπτικός άπιστος είχε πάει βόλτα με άλογο. Συναντώντας τον ιερέα, ρώτησε κοροϊδευτικά: 

- Πάστορα, καταλαβαίνω ότι περνάς πολύ χρόνο στην εκκλησία μιλώντας για την κόλαση... Σε παρακαλώ, πες μου, "πόσο μακριά είναι αυτή η κόλαση, επειδή θέλω να πετάξω εκεί με το άλογό μου;"

 - Είθε ο Θεός να σε φυλάει από ένα τέτοιο ταξίδι - είπε ο πάστορας - περνώντας από τη βλασφημία του άπιστο.

Γύρω στο μεσημέρι, το άλογο έφτασε χωρίς τον ιδιοκτήτη του. Σε μια στροφή του δρόμου, το άλογο είχε σκοντάψει και χτυπώντας τον ιδιοκτήτη του με το κεφάλι του σε μερικούς βράχους, τον άφησε νεκρό στο δρόμο. Είχε φτάσει στον επιθυμητό προορισμό της: στην κόλαση!...

108 - Θεραπεία για τον Σκόρο

Μια πλούσια γυναίκα παραπονέθηκε ότι οι σκόροι έβλαπταν τα ακριβά της ρούχα. - Αγαπητή μου - της απάντησε μια γυναίκα - Ξέρω μια υπέροχη θεραπεία για τον σκόρο. Την έχω στο σπίτι γραμμένη σε ένα παλιό βιβλίο. Το απόγευμα θα τη γράψω σε ένα κομμάτι χαρτί και θα σου τη στείλω. Η γυναίκα με τους σκόρους έλαβε το απόγευμα μια επιστολή στην οποία ήταν γραμμένη η ακόλουθη συνταγή ενάντια στους σκόρους:

Μη θησαυρίζετε για τον εαυτό σας θησαυρούς στη γη, όπου ο σκόρος και η σκουριά κατατρώγουν, και όπου κλέφτες κάνουν διάρρηξη και κλέβουν· αλλά θησαυρίστε για τον εαυτό σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ο σκόρος και η σκουριά δεν κατατρώγουν, και όπου κλέφτες δεν κάνουν διάρρηξη και κλέβουν. (Ματθαίος 6, 19-20).

109 - Ο Ποιμένας και το Ανυπάκουο Πρόβατο 

- Μου μιλάτε συνεχώς για έναν Αγαθό και Συγχωρητικό Θεό - είπε ένας άνθρωπος σε έναν στρατιώτη από τον Στρατό του Κυρίου - αλλά κοιτάξτε τον κόσμο, τα χτυπήματα και οι ξυλοδαρμοί Του δεν μας αποδυναμώνουν πια.

Ο στρατιώτης απάντησε πολύ καλά ως εξής: - Όταν ένα πρόβατο φεύγει από το κοπάδι και κάνει φασαρία, τι κάνει ο βοσκός; Το σφυρίζει και το φωνάζει με το όνομά του: αλλά το πρόβατο δεν ακούει. Το απειλεί με ένα ραβδί, αλλά αυτό δεν νοιάζεται. Πετάει κάτι πίσω του, αλλά το πρόβατο απομακρύνεται πιο μακριά. Τότε στέλνει τον σκύλο να το κυνηγήσει, ο οποίος το αρπάζει, το αναστατώνει και το δαγκώνει. Μόνο μετά από αυτή την αναστάτωση γυρίζουν πίσω τα πρόβατα. 

- Έτσι συμβαίνει και με εμάς, αγαπητέ αδελφέ. Ο Κύριος, ο Μέγας και Αγαθός Ποιμένας, έχει δοκιμάσει πολλές γλυκές κλήσεις για να επιστρέψει από την κακία, στο ευλογημένο ποίμνιό Του. Αλλά εμείς δεν θέλαμε να γυρίσουμε πίσω. Γι' αυτό μας έστειλε προβλήματα και μάστιγες που μας περιβάλλουν και μας δαγκώνουν σκληρά, προσπαθώντας να μας γυρίσει πίσω στο άγιο ποίμνιό Του

Αλίμονο σε όσους ακόμη και τώρα δεν καταλαβαίνουν και δεν ακούν τη φωνή και τις κλήσεις του Αγαπημένου μας Ποιμένα!

110 - Στην αγορά φρούτων

Στην αγορά φρούτων την άλλη μέρα είδα μερικά φτωχά παιδιά να ζητιανεύουν μήλα από τους πωλητές.

Κάποια τα απέρριψαν με προσβλητικά λόγια, άλλα τους πέταξαν ένα μικρό μήλο, ή ένα μισοσπασμένο, λέγοντάς τους να μην ξαναέρθουν από εκεί.

Ένας άντρας πήρε ένα μήλο, το έκοψε σε 6 μέρη με ένα μαχαίρι και το μοίρασε στα παιδιά του, λέγοντάς τους να μην ξαναέρθουν στο κεφάλι του.

Σκέφτηκα ότι ο ουράνιος Πατέρας δεν κάνει αυτό με τα παιδιά Του. Δεν θυμώνει, αλλά αντίθετα χαίρεται όταν τα παιδιά Του Του ζητούν κάτι. Όταν προσευχόμαστε σε Αυτόν και απλώνουμε τα χέρια της πίστης μας προς Αυτόν - δεν Τον αφήνουμε ποτέ να ντραπεί!

111 - Ο Μέγας Αλέξανδρος και το άλογό του, ο Δουκίπαλος

Η ιστορία αναφέρει πολλές πράξεις ανδρείας για τον Μέγα Αλέξανδρο. Μεταξύ άλλων, υπάρχει αυτή με την εξημέρωση του Δουκίπαλου. Κανείς δεν τόλμησε καν να πλησιάσει αυτό το πολύ κακό και μανιασμένο πουλάρι. Ο Αλέξανδρος, ένας 15χρονος νεαρός, το έβγαλε από τον στάβλο, το σελάρισε και, καβάλα πάνω του, πέταξε πάνω από ένα βαθύ και πλατύ ρέμα 16 πήχεων.

Ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας ήταν ένας σπουδαίος πολεμιστής και έκανε πολλές γενναίες πράξεις, αλλά, δυστυχώς, στον αγώνα ενάντια στις κακές τάσεις ήταν αδύναμος και αδύναμος. Κυριευόταν και κυριευόταν από πολλά κακά πάθη.

Μεταξύ αυτών ήταν ιδιαίτερα τρία: η απληστία για τον πλούτο, το ποτό και τις γυναίκες.

Πέθανε στην ακμή της ζωής του, 33 ετών, μόλις νικημένος από τόσα πολλά κακά πάθη που δεν μπορούσε να συγκρατήσει. Μπορούσε να συγκρατήσει τον εξαγριωμένο Δούκιπα, αλλά τις κακές του τάσεις, εντάξει. Κατέκτησε βασιλιάδες και αυτοκράτορες, αλλά δεν μπόρεσε να κατακτήσει τον εαυτό του.

Αλλά εσύ, αναγνώστη, πόσο γενναίος είσαι στον αγώνα ενάντια στα πάθη σου;

(Άγιος Σωφρόνιος, Η Ανάγκη να Γνωρίσουμε τον Θεό)

Η οδός προς τη σωτηρία ξεκινά με τον φόβο του Θεού και ολοκληρώνεται με έναν φόβο που μπορεί να φτάσει στο σημείο όπου ένα άτομο αισθάνεται πραγματικά καρφωμένο στο σταυρό. Πρέπει να αγαπάς το συναίσθημα του φόβου του Θεού και να το φυλάς. Και η αγάπη πρέπει να εκδηλώνεται, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, στην τήρηση των εντολών. Και στο: Φοβήσου τον Θεό και τήρε τις εντολές Του (Εκκλ. 12:13) κάθε σοφία, όλος ο μυστικισμός - το μυστικό περιέχεται. (Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, Η Ανάγκη να Γνωρίσουμε τον Θεό)

ΝΈΑ ΈΚΔΟΣΗ.

Προτεινόμενο ψυχωφελὲς βιβλίο!

( Ὅ,τι καλύτερο ἔχω διαβάσει!)

 ​Ἡ μάστιγα τῶν αἱρέσεων

Τοῦ Βλασίου Μοναχοῦ Ἁγιορείτου

Ἅγιον  Ὄρος, 2024.

​Μπορεῖτε νὰ τὸ βρεῖτε στὸ βιβλιοπωλεῖο Σταμούλη

Καὶ γιὰ ἠλεκτρονικὲς 

παραγγελίες στὸν παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.stamoulis.gr/%CE%97-%CE%9C%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%91%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD_p-409740.aspx

Ο άγιος Πορφύριος ο καυσοκαλυβίτης μπροστά από το Duomo στο Μιλάνο.

Ο άγιος Πορφύριος ο καυσοκαλυβίτης μπροστά από το Duomo στο Μιλάνο. Ο γέροντας αγαπούσε πολύ την Ιταλία και την επισκέφτηκε .Κάποτε είπε στον οδηγό του να βγει από τον δρόμο που σκόπευαν να πάνε και τον οδήγησε πού να στρίψει μέχρι να φτάσουν σε γυναικείο ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι. Είπε στον οδηγό: Να με περιμένει εδώ μπροστά, και μετά μπήκε μέσα και πέρασε δύο ώρες εκεί. Όταν ο οδηγός τον ρώτησε γιατί πήγε εκεί και έμεινε τόσο ώρα, είπε: Εδώ ζουν μοναχές που αγαπούν πολύ τον Θεό και Τον αναζητούν με όλη τους την καρδιά. Αυτό το μοναστήρι θα γίνει ορθόδοξο. Η ιστορία παραμένει, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιο μοναστήρι είναι, ούτε πού βρίσκεται.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 13

 

87 - Μια κατάλληλη απάντηση -

- Θέλω να χωρίσω τη γυναίκα μου - είπε ένας άντρας μπροστά στο δικαστήριο. Ο άντρας είχε αρχίσει να πίνει και ο δικαστής το γνώριζε αυτό. - Πολύ καλά - απάντησε ο δικαστής - αλλά πριν προχωρήσουμε στη δίκη, παρακαλώ πηγαίνετε σπίτι και πρώτα σταματήστε να πίνετε... και μετά ελάτε εδώ.

Ο μεθυσμένος ντράπηκε και από τότε δεν ξαναμέθυσε ποτέ.

88 - Πώς φτιάχνεται ο Σταυρός;

Υπάρχει ένα βαθύ νόημα ακόμη και στον τρόπο που φτιάχνεται ο σταυρός.

Ένας ξύλινος σταυρός είναι φτιαγμένος από δύο βραχίονες. Το ένα βραχίονα είναι μακρύτερο, πιο επιμηκυμένο. Αυτό το βραχίονα είναι σαν ένα ομαλό μονοπάτι, ένας ανοιχτός δρόμος που γλιστράει μπροστά. Το άλλο χέρι - το πιο κοντό - έρχεται και τοποθετείται στο μακρύτερο χέρι. Τοποθετείται σαν να εμποδίζετε το μονοπάτι κάποιου, σαν να σταματάτε κάποιον από το ταξίδι του.

Ιδού το μεγάλο μυστήριο του σταυρού. Σημαίνει ένα σταμάτημα για εμάς, για τη ζωή μας από το πλατύ μονοπάτι της αμαρτίας. Χάραξε μια γραμμή πάνω από όλα τα κοσμικά μας σχέδια και τις κοσμικές μας σκέψεις. Ο σταυρός τοποθετείται στο μονοπάτι της αμαρτωλής μας ζωής... σημαίνει ένα πνευματικό όριο... ένα όριο για το σταμάτημα μιας παλιάς ζωής και την έναρξη μιας νέας ζωής... σημαίνει μια θεμελιώδη αλλαγή στη ζωή.

Αλλά δυστυχώς, λίγοι έχουν βρει τον σταυρό με αυτή την έννοια. Ο σταυρός των περισσότερων Χριστιανών έχει μόνο ένα χέρι: έχει μόνο το μακρύ χέρι: το ανοιχτό μονοπάτι του κόσμου, των ασεβών. Το άλλο χέρι, αυτό με το πνευματικό όριο και τη θεμελιώδη αλλαγή στη ζωή, λείπει.

Δεν είναι και ο σταυρός σας ένας τέτοιος σταυρός, αγαπητέ αναγνώστη;

89 - Ψάχνω για έναν υπηρέτη!

- Ψάχνω για έναν υπηρέτη! - μας πληροφορεί ένας στρατιώτης από τον Στρατό του Κυρίου.

- Και τι είδους υπηρέτη θα χρειαζόσασταν; - ρώτησε ένας νεαρός άνδρας που ήθελε να εισέλθει στην υπηρεσία. - Αγαπητέ μου - απάντησε ο στρατιώτης - Χρειάζομαι έναν υπηρέτη που να φοβάται τον Θεό περισσότερο από εμένα!...

90 - Η Βελόνα του Γιατρού

Όταν ο γιατρός βρίσκει κάποιον σοβαρά άρρωστο και ζαλισμένο από την ασθένεια, παίρνει μια βελόνα και τρυπάει τον ασθενή με αυτήν. Αν ο ασθενής νιώσει το τσίμπημα και κινηθεί, τότε υπάρχει ακόμα ελπίδα για διαφυγή και θεραπεία, αλλά αν ο ασθενής δεν νιώσει τίποτα, τότε κάθε ελπίδα χάνεται.

Τέτοια είναι, αγαπητέ αναγνώστη, τα βάσανα και τα προβλήματα που μας στέλνει ο Γιατρός των ψυχών μας, ο ουράνιος Πατέρας. Αν νιώσεις τη βελόνα των επιπλήξεων και των παθημάτων, τότε μπορείς να θεραπευτείς και να σωθείς, αλλά αν δεν τα νιώσεις, είσαι χαμένος.

91 - Ο ιερέας έρχεται!...

 - Κοιτάξτε, ο ιερέας έρχεται σε εμάς... τρέξτε γρήγορα και φέρτε τη Βίβλο από το ντουλάπι... ψάξτε για το ρολόι στη δοκό... βγάλτε το ψαλτήρι από το κουτί... ξεσκονίστε τα και βάλτε τα στο τραπέζι, για να δει ο ιερέας ότι είμαστε καλοί πιστοί!

Δεν συμβαίνει αυτό σε πολλά χριστιανικά σπίτια;

94 - Ποιο από αυτά έχεις τσιγάρο;

Αυτό το ερώτημα είναι τόσο γνωστό που ακόμη και παιδιά 14-15 ετών, όταν ακούν αυτά τα λόγια, βάζουν το χέρι τους στις τσέπες τους για να βγάλουν καπνό.

Αλλά αν σας ρωτούσα τώρα: Ποιο από αυτά έχεις Βίβλο; Ή: Τι διαβάσατε στη Βίβλο σήμερα; Οι περισσότεροι από εσάς θα γελούσατε με αυτό το ερώτημα. Δεν είναι σωστό; Και είναι κρίμα που είναι έτσι, γιατί η Βίβλος θα έπρεπε να είναι για τους ανθρώπους ό,τι είναι ο καπνός και το αλκοόλ σήμερα. Την ευχαρίστηση που έχουν οι άνθρωποι σήμερα για τον καπνό και το ποτό, θα έπρεπε να την έχουν και για τη Βίβλο, για τις ομορφιές, για τους θησαυρούς, τις απολαύσεις και τα πνευματικά οφέλη που δίνει η Βίβλος σε αυτόν που τη διαβάζει τακτικά, αλλά πίστη και επιμονή.

Ένας Χριστιανός χωρίς τη Βίβλο είναι σαν στρατιώτης χωρίς τουφέκι, σαν οργωτής χωρίς άροτρο και σαν ταξιδιώτης χωρίς μονοπάτι.

Έχεις εσύ, αναγνώστη, την Αγία Γραφή στο σπίτι σου, και αν έχεις, την διαβάζεις τακτικά;

95 - Οι Λιθοθραύστες

Ένας άντρας έσπαγε πέτρα σε έναν βράχο και επειδή δεν μπορούσε να αντέξει διαφορετικά, δούλευε σκυμμένος στα γόνατά του.

Ένας ιεροκήρυκας του Ευαγγελίου, περνώντας από εκεί, είπε: - Πόσο καλό θα ήταν αν μπορούσα κι εγώ να σπάσω τις πέτρινες καρδιές των ακροατών μου! - Δούλεψε κι εσύ στα γόνατά σου - απάντησε ο εργάτης - και τότε σίγουρα θα τα καταφέρεις!...

96 - Το Φως της Βρέμης

Στην πόλη της Βρέμης στη Γερμανία, ένα παλιό έθιμο έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα, που έχει απομείνει από τα παλιά χρόνια.

Όταν η πόλη βγάζει σε πλειστηριασμό το σπίτι ενός οφειλέτη, ανάβει ένα φως και τοποθετείται ένα ρολόι δίπλα του. Από τη στιγμή που προκηρύσσεται η πλειστηριασμός, ο οφειλέτης έχει 45 δευτερόλεπτα για να ζητήσει συγχώρεση και να αγοράσει πίσω το σπίτι του, διαφορετικά, αν δεν χρησιμοποιήσει αυτά τα δευτερόλεπτα, ο δημοτικός σύμβουλος φωνάζει: αρκετά! Το φως σβήνει και το σπίτι πουλιέται.

Έτσι ακριβώς είναι η ζωή μας, αγαπητέ αναγνώστη. Είναι ένα μικρό φως κατά το οποίο πρέπει να λυτρώσουμε τη Βασιλεία του Θεού και τη σωτηρία της ψυχής, την οποία έχουμε χάσει λόγω της αμαρτίας.

97 - Τι ψάχνετε σε ένα ρολόι;

Ανάμεσα σε μερικούς τεχνίτες της πόλης, υπήρξε κάποτε μια συζήτηση για τον Θεό. Ανάμεσά τους ήταν και ένας αρνητής του Θεού. - Αν υπήρχε Θεός - είπε - τότε γιατί κανείς δεν τον έχει δει ή δεν τον βλέπει;

Κανείς δεν μπορεί ακόμα να πει ότι έχει δει τον Θεό...

Ανάμεσα στους παρόντες ήταν ένας ωρολογοποιός, ο οποίος έβγαλε το ρολόι του και άρχισε να το κοιτάζει προσεκτικά, σαν να έψαχνε κάτι... - Αλλά τι ψάχνετε σε ένα ρολόι; ρώτησε ένας από τους παρόντες. - Ψάχνω, - απάντησε ο ωρολογοποιός - αυτόν που έφτιαξε αυτό το ρολόι και δεν τον βρίσκω... όπως ακριβώς αυτός ο άπιστος ψάχνει τον Θεό, τον Δημιουργό του κόσμου...

Ο άπιστος κατάλαβε το μάθημα και έφυγε ντροπιασμένος.

98 - Δύο Σπόροι

Μετά από έναν σπορέα, δύο σπόροι κατανοούνταν ως εξής:

Βλέπεις, αδερφή μου - είπε ένας σπόρος που έμεινε ακάλυπτος από τη γη - η σβάρνα του σπορέα σε έθαψε. Αλλά εγώ γλίτωσα άταφος. Τώρα απολαμβάνω το φως του ήλιου, και εσύ ξαπλώνεις στο λάκκο στο σκοτάδι...

Αλλά τη στιγμή που είπε αυτά τα λόγια, ένα κοράκι έφτασε και τον κατάπιε.

Ο θαμμένος σπόρος, από την άλλη πλευρά, σύντομα βγαίνει σε ένα όμορφο στάχυ σιταριού.

Κύριε, είναι καλύτερο να μας κρατήσεις θαμμένους σε δοκιμασίες παρά να μας κλέψουν τα πουλιά του ουρανού

(Λουκάς 8, 5).

99 - Ο Κύριός μου με βλέπει

Ένας στρατιώτης από τον Στρατό του Κυρίου έτυχε να εργάζεται με έναν άλλο άνθρωπο, έναν κύριο μηχανικό. - Τώρα μπορούμε να κοιμηθούμε λίγο γιατί ο αφέντης έφυγε σπίτι και δεν μας βλέπει - είπε ο άνθρωπος. - Ω, όχι - απάντησε ο στρατιώτης - Δεν μπορώ να το κάνω αυτό, γιατί ο Κύριός μου είναι στο σπίτι και με βλέπει.

Ό,τι κι αν κάνετε, να εργάζεστε με όλη σας την καρδιά, σαν για τον Κύριο, όχι για τους ανθρώπους

(Κολ. 2, 23).

Ένα μωρό κλαίει στο σκοτάδι. ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ.

 

Ένα μωρό κλαίει στο σκοτάδι

Όσοι από εσάς έχετε παιδιά το γνωρίζετε. Ένα μωρό πρέπει να ταΐζεται ένα εκατομμύριο φορές. Πρέπει να φιλιέται ένα δισεκατομμύριο φορές. Να πλένεται επίσης. Πρέπει να λικνίζεται συνεχώς. Να χαϊδεύεται, να αγκαλιάζεται, να αγαπιέται. Ατελείωτα. Μέχρι να μεγαλώσει. Και η μητέρα - η καημένη - του δίνει σάρκα και οστά από τη σάρκα και τα οστά της. Και μετά γίνεται τροφή μέσω του στήθους για τη μικροσκοπική και άγια ζωή που έχει βγει από αυτήν.

Το ίδιο κάνει και ο Θεός. Μας τρέφει, μας αγαπά, μας φιλάει, μας κοιτάζει να γουργουρίζουμε, μας εξαπατά τρυφερά, μας λικνίζει μέχρι να κοιμηθούμε στην αγκαλιά Του από φως.

Η μητρότητα είναι η ύψιστη εικόνα της αγάπης του Θεού.

Η ίδια η ιεροσύνη είναι ένα μωρό Θεός που έχετε στην καρδιά σας και τον φροντίζετε, και τον ανατρέφετε, και τον αγαπάτε, και τον ταΐζετε και τον λικνίζετε, και μετά τον δίνετε στον κόσμο. Για να μην πεθάνει ποτέ ξανά ο κόσμος.

Όταν ένα μωρό αποβάλλεται, δηλαδή κόβεται σε κομμάτια, η ψυχή του κλαίει στο σκοτάδι για μια αιωνιότητα.

Και κανείς δεν έρχεται να το κουνά, να το φιλήσει, να το ταΐσει. Είναι μια άπειρη μαύρη τρύπα αγάπης. Ένας πόνος χωρίς θεραπεία και πάνω από ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Μια ψυχή πιο αγνή από τους ουρανούς που κλαίει. Γι' αυτό η δολοφονική μητέρα (και ο πατέρας) πρέπει να κλαίνε κρυφά σε όλη τους τη ζωή.

Ο Θεός δεν αντέχει, είναι άπειρη Αγάπη, να βλέπει μωρά να κλαίνε ατελείωτα. Χωρίς θεραπεία. Φύτεψε μια ψυχή, και μάτια, και στόμα, και μυαλό, και λαχτάρα, και ελευθερία σε καθένα από αυτά. Είναι κατ' εικόνα Του και νιώθει όλο τον πόνο τους απεριόριστα.

Και όλη Του η αγάπη σπάει σε κομμάτια όταν τα νιώθει να κλαίνε, και μόνο αυτός ο άπειρος θυμός μένει να τα βλέπει να κλαίνε χωρίς όρια.

Και δεν μπορεί πλέον να αντέξει την ατελείωτη χορωδία του πόνου και τις κραυγές πόνου των μωρών που σκοτώθηκαν. Και τότε έρχεται και τα παίρνει στην αγκαλιά του. Καλεί το πιο αγνό ον που Τον γέννησε, Τον θήλασε, Τον παρηγόρησε. Τη Μητέρα Του. Και αυτή τα καταπραΰνει υπέροχα και τα κουνά και τα θρέφει σαν Θεός.

Γι' αυτό πρέπει να κλαίμε που έχουμε αποβάλει τον Θεό μέσω της αμαρτίας. Γι' αυτό πρέπει να ξεπλένουμε τις αμαρτίες μας με δάκρυα στην Εξομολόγηση. Γιατί διαφορετικά, δεν έχουμε καμία πιθανότητα.

ΔΙΑΒΆΖΟΥΜΕ.

 

Για να αποφύγουν να νιώθουν μοναξιά, ένα ζευγάρι απέκτησε ένα κουτάβι Γερμανικού Ποιμενικού. Το αγαπούσαν και το φρόντιζαν σαν να ήταν ο δικός τους γιος. Το κουτάβι μεγάλωσε και έγινε ένα μεγάλο, όμορφο, έξυπνο σκυλί, σώζοντας επανειλημμένα την περιουσία των ιδιοκτητών τους από κλέφτες. Ήταν πιστός, αφοσιωμένος, στοργικός και προστατευτικός προς τους ιδιοκτήτες του.

Ο χρόνος πέρασε και επτά χρόνια αφότου το ζευγάρι απέκτησε τον σκύλο, απέκτησαν ένα παιδί που περίμεναν εδώ και καιρό. Το ζευγάρι ήταν τόσο χαρούμενο που το μωρό καταλάμβανε σχεδόν όλο τον χρόνο τους, ενώ ο σκύλος ελάχιστα λάμβανε προσοχή. Ο σκύλος ένιωθε ανεπιθύμητος και μάλιστα ζήλευε τους ιδιοκτήτες του παιδιού...

Τα παιδιά ήταν απασχολημένα με την προετοιμασία για το μπαρ. Όταν πήγαν να ελέγξουν το παιδί, ο σκύλος βγήκε από το παιδικό δωμάτιο. Το στόμα του ήταν ματωμένο και η ουρά του κουνούσε ικανοποιημένος. Ο πατέρας του παιδιού υπέθεσε το χειρότερο, άρπαξε θυμωμένα ένα όπλο και αμέσως σκότωσε τον σκύλο. Αλλά όταν έτρεξαν στο παιδικό δωμάτιο, είδαν ένα τεράστιο, ακέφαλο φίδι στο πάτωμα δίπλα στην κούνια του γιου τους... "Σκότωσα τον πιστό μου σκύλο!" — είπε ο άντρας, συγκρατώντας τα δάκρυά του.

Πόσο συχνά κρίνουμε τους ανθρώπους άδικα; Το χειρότερο είναι ότι το κάνουμε χωρίς να το σκεφτόμαστε, χωρίς καν να γνωρίζουμε τους λόγους για τους οποίους ενήργησαν έτσι ή αλλιώς. Δεν μας νοιάζει τι σκέφτηκαν ή ένιωσαν· δεν μας ενοχλεί. Και δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να σκεφτεί ότι μπορεί αργότερα να μετανιώσουμε για τη βιασύνη μας!

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κρίνουμε κάποιον, ας θυμηθούμε αυτή την παραβολή του πιστού σκύλου.

Είθε ο Κύριος να μας βοηθήσει να είμαστε σοφοί!!!

Η αληθινή προσευχή.

«Η αληθινή προσευχή, φυσικά, δεν έρχεται εύκολα. Δεν είναι απλό ζήτημα να διατηρήσεις την έμπνευση ενώ περιβάλλεσαι από τα παγωμένα νερά του κόσμου που δεν προσεύχεται. Ο Χριστός έριξε τη Θεία Φωτιά στη γη και τον προσευχόμαστε έτσι ώστε να πυρπολήσει τις καρδιές μας ώστε να μην κατακλυστούμε ούτε από το κοσμικό κρύο, ώστε κανένα μαύρο σύννεφο να σβήσει τη λαμπρή φλόγα».

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Η Ζωή Του είναι Δική Μου»

Κάποτε ρωτήθηκε ο Νεύτωνας:

Κάποτε ρωτήθηκε ο Νεύτωνας:

- Ποιος άλλος μπορεί να συλλέξει τα σώματα των νεκρών, σκορπισμένα σε όλη τη σκόνη του κόσμου, για να σχηματίσει νέα σώματα για αθάνατες ψυχές;

Ο Νεύτωνας πήρε σιωπηλά μια χούφτα ρινίσματα σιδήρου, ανακάτεψε τη σκόνη σιδήρου με συνηθισμένη σκόνη γης και ρώτησε: - Ποιος θα ξεχωρίσει αυτά τα ρινίσματα σιδήρου από αυτό το μείγμα;

Μέσα στη γενική σύγχυση, πήρε έναν μεγάλο μαγνήτη και άρχισε να τον κινεί πάνω στο μείγμα.

Ξαφνικά ακούστηκε μια παράξενη κίνηση και θρόισμα.

Σωματίδια σιδήρου έτρεξαν προς τον μαγνήτη.

Ο Νεύτωνας κοίταξε σοβαρά τους παρόντες και είπε:

- Αυτός που έδωσε τέτοια δύναμη στο άψυχο μέταλλο, σίγουρα δεν μπορεί πια...;

Όταν έρθει η ώρα της ανάστασης, ο Θεός θα συλλέξει τα σωματίδιά μας και θα αναστήσει τα σώματά μας.

Είναι δύσκολο για εμάς να φανταστούμε όλα αυτά, επειδή είμαστε απλώς άνθρωποι και έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε με γήινους όρους.

Αλλά ο λόγος του Θεού είναι αληθινός και αποτελεσματικός.

Το Αλφάβητο της Πίστης

Σταμάτα και ζήσε. Πατήρ Χρυσόστομος Φιλιπέσκου!!!

«Μάθε να απολαμβάνεις τα απλά πράγματα: την ανατολή του ηλίου, μια ζεστή κουβέντα, μια ειλικρινή αγκαλιά. Μην αφήνεις τις μέρες να περνούν χωρίς να νιώθεις την ομορφιά της ζωής. Μην βιάζεσαι, μην τρέχεις πάντα πίσω από κάτι.

Σταμάτα και ζήσε.»

________________________

~ Χρυσόστομος Φιλιπέσκου ~

Ένας οδηγός φορτηγού με καλή προαίρεση, ο οποίος δεν είχε πάει ποτέ σε Θεία λειτουργία, πέρασε μία Παρασκευή έξω από μια εκκλησία.

Ένας οδηγός φορτηγού με καλή προαίρεση, ο οποίος δεν είχε πάει ποτέ σε Θεία λειτουργία, πέρασε μία Παρασκευή έξω από μια εκκλησία. 

Τού άρεσαν τόσο πολύ η ψαλμωδία των Χαιρετισμών από τα μεγάφωνα, πού μπήκε μέσα.

Την άλλη βδομάδα όμως δούλευε και επειδή ήθελε πολύ να τους ακούει αγόρασε ένα CD με τους Χαιρετισμούς.

Όλη την εβδομάδα τους άκουγε συνέχεια στο φορτηγό οδηγώντας, και όταν περνούσε ή έβλεπε εκκλησία χαιρετούσε Την Παναγία. 

Μια Παρασκευή το βραδάκι τα ίδια.

Άκουγε τους Χαιρετισμούς, όταν βλέποντας μία εκκλησία φωνάζει:

"..Γειά σου Παναγία μου"!

Και τότε βλέπει στην στέγη της εκκλησίας την Παναγία να ανταποδίδει τον χαιρετισμό.!

Τόση δύναμη έχουν οί χαιρετισμοί της Παναγίας!

π.Νίκων, Νέα Σκήτη Αγίου Όρους