Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
Εις μνήμην ενός μοναχού από το Ζαρό, στον Άη Γιώργη Επανωσήφη .
Εις μνήμην ενός μοναχού από το Ζαρό, στον Άη Γιώργη Επανωσήφη
Τη μορφή του εικονιζόμενου μοναχού, δημοσιοποίησε ο γνωστός φωτογράφος Nίκος Κικάκης (Foto.kik) τον οποίο είχε απαθανατίσει ο ίδιος με το φακό του, πριν από μια δεκαετία, στη Μονή Επανωσήφη, ρωτώντας «Μήπως γνωρίζει κάποιος το όνομα του;».
Όπως απάντησε ο π. Θεοφύλακτος Μαλλιαράκης από τη Μονή, που βρίσκεται στο Δήμο Αρχανών Αστερουσίων Ηρακλείου, μια από τις παλαιότερες της Κρήτης, είναι «Ο μακαριστός π.Τιμόθεος Καρπουτζάκης από το μοναστήρι μας», ο οποίος καταγόταν από το Ζαρό Ηρακλείου. {Φωτό: © Foto.kik Νίκος Κικάκης}
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026
Τελέστηκε χθές το μνημόσυνο της μακαριστής Ηγουμένης Γεωργίας της Ρωσικής Ιεράς Μονής στη Ορεινή .
Τελέστηκε χθές το μνημόσυνο της μακαριστής Ηγουμένης Γεωργίας της Ρωσικής Ιεράς Μονής στη Ορεινή .
Η ηγουμένη Γεωργία (Στσούκινα), η επίτιμη ηγουμένη της Μονής Γκόρνι στο Έιν Καρέμ, εκοιμήθη προς Κύριο σε ηλικία 91 ετών μετά από μακρά ασθένεια.
Η προσωπικότητα της ηγουμένης, η οποία έζησε μια μακρά ζωή στην Εκκλησία και σχεδόν τρεις δεκαετίες στους Αγίους Τόπους ήταν έντονη με αισθήματα πίστεως και αγάπης προς τον πάσχοντα αδελφό .
Είθε ο Παντελεήμων Κύριος να αναπαύσει την ψυχή της νεοαποχωρήσασας Ηγουμένης Γεωργίας στις κατοικίες των δικαίων !
Μερικά από τη ζωή της που αν θέλετε μέσα στα όσα αυτό το καιρό διαβάζουμε , θέλουν να μας " αποβλακώσουν τελείως με τα κουτάκια και τα σουγιαδάκια " , αλλά , ματαίως .
- Μητέρα, μπορείς να μοιραστείς τις αναμνήσεις σου από την άφιξή σου στο μοναστήρι και πώς σου αποκαλύφθηκαν θεμελιώδη πράγματα στην πνευματική ζωή;
Ήμουν δεκαοκτώ ετών όταν μπήκα στο Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πιουχτίτσα.
Ήταν το 1949. Στην αρχή, δεν μπορούσα καν να πιστέψω ότι βρέθηκα στο σπίτι της Βασίλισσας των Ουρανών. Με όρισαν σε ένα κελί με μια μοναχή ονόματι Αρκαδία, πνευματική κόρη του Πανρωσικού ιερέα, πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης.
Η ίδια ήταν από την Κρονστάνδη και έλεγε ότι ο πατέρας Ιωάννης επαναλάμβανε συχνά: «Αδελφές, η υπακοή είναι ανώτερη από τη νηστεία και την προσευχή». Είπε επίσης ότι έλεγε: «Αδελφές! Μόνο χωρίς παράπονα! Μόνο χωρίς παράπονα! Για υπακοή, για υπακοή, και είστε τρία βήματα μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών». Χωρίς υπακοή, δεν θα υπάρξει σωτηρία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή οι προπάτορες της ανθρώπινης φυλής, ο Αδάμ και η Εύα, παραβίασαν την υπακοή. Και βλέπετε το κακό στον κόσμο μας: για αιώνες, εκπρόσωποι διαφορετικών χωρών αρνούνται να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Στο σπίτι, τα παιδιά δεν ακούν τους γονείς τους. Πόσα προβλήματα προκαλεί αυτό! Αλλά στο μοναστήρι, το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα είναι η υπακοή. Πέρασα από μια καλή σχολή υπακοής στην Πιουχτίτσα. Είτε ξέρεις πώς να κάνεις κάτι είτε όχι, σου δίνουν υπακοή, και πρέπει να πεις μόνο μία λέξη ως απάντηση: «Ευλόγησε». Δεν είχαμε εργάτες τότε. Δεν υπήρχαν αρκετά χέρια. Οι αδελφές πήγαιναν στο δάσος, έκοβαν τεράστια δέντρα με το χέρι και μετά τα πριονίζανε.
Όλα τα κλαδιά έπρεπε να κοπούν. Στη συνέχεια, τα καυσόξυλα μεταφέρονταν στο μοναστήρι με άλογο. Και στο μοναστήρι, έπρεπε να θερμαίνουμε την εκκλησία, την τράπεζα, το πτωχοκομείο, το ηγουμενείο, το σπίτι του ιερέα και τα κελιά. Προσπαθούσαμε να εφοδιαστούμε με καυσόξυλα για όλη την κρύα εποχή. Πόσα καυσόξυλα χρειάζονταν! Δύο αδελφές ζούσαν σε κάθε κελί. Και υπήρχε μια σόμπα. Ανάβουν τη φωτιά με τη σειρά. Συμφωνήσαμε: σήμερα το κάνω εγώ, αύριο εσύ. Και δεν υπήρχαν καθόλου προβλήματα. Δεν μας πέρασε καν από το μυαλό να πούμε: «Μπορώ να κάνω αυτό, αλλά δεν μπορώ να κάνω εκείνο». Όχι, αυτό δεν συνέβη ποτέ! Αν και θυμάμαι ότι πήγα στο μοναστήρι σωματικά αδύναμη. Ήμουν πολύ αδύνατος, έχοντας επιβιώσει από την πολιορκία. Ακόμα και — είναι τρομακτικό να το σκέφτομαι — κατέληξα κατά λάθος στο νεκροτομείο όταν εμένα και την αδερφή μου μας πέρασαν για νεκρούς. Αλλά ο Κύριος με έσωσε, και η αδερφή μου δεν επέζησε...
Όταν έφτασα στο μοναστήρι, ούτε εμείς ήμασταν ακριβώς χορτάτοι.
Μας έδωσαν τρία κομμάτια ψωμί στον καθένα.
Για μια μέρα;
Ναι. Η αδελφή που έκανε γενική υπακοή (στο δάσος ή σε κάποια άλλη σκληρή δουλειά) έλαβε ένα άλλο κομμάτι. Το τέταρτο...
Ποιες άλλες δύσκολες δουλειές υπήρχαν;
Σβάρναμε, οργώναμε και κουρεύαμε με το χέρι. Όλα γίνονταν με το χέρι τότε. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Ψήναμε το ψωμί μας. Υπήρχε μια τεράστια - πώς την λένε; - λακκούβα για ζύμη, και τρεις αδελφές είχαν ανατεθεί να ζυμώνουν τη ζύμη. Το νερό έπρεπε να μεταφέρεται από το πηγάδι σε κουβάδες πάνω σε ζυγό. Φυσικά, δεν ήταν εύκολο. Μια μέρα, ο ιερέας με όρισε στο φούρνο της πρόσφορας για να ζυμώνω τη ζύμη, και κατά τη διάρκεια αυτής της κατά τα άλλα δύσκολης δουλειάς, ζήτησα από μια μοναχή, τη Μητέρα Ιράιντα, να μου πει τι την έφερε στο μοναστήρι, όπως άκουσα, σε ηλικία 14 ετών. Άκουσα από αυτήν μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω ποτέ: η Μητέρα του Θεού της εμφανίστηκε σε ένα όνειρο! Αλλά η έφηβη δεν ήξερε ότι ήταν η Μητέρα του Θεού. «Ξαφνικά», είπε, «μια γυναίκα εξαιρετικής ομορφιάς εμφανίστηκε μπροστά μου. Όμορφη και λαμπερή. Και μου είπε: "Κόρη Ιρίνα (ήταν η Ιρίνα πριν γίνει μοναχή)!" «Θέλεις να είσαι δούλη Μου και να ζεις στο Σπίτι Μου;» Απαντά, «Ναι». Ο φιλοξενούμενος επαναλαμβάνει την ερώτηση και, ακούγοντας ξανά την απάντηση, «Ναι», λέει, «Έλα!» Τότε γίνεται αόρατη. Και ήταν η Μητέρα του Θεού. Με την ευλογία του Πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης, ήρθε στο μοναστήρι σε ηλικία 14 ετών. Μετά την ιστορία της, σκέφτηκα, «Θεέ μου! Είμαστε όλοι δούλοι εδώ!» Και νοερά φώναξα, «Μητέρα του Θεού! Πάρε με ως δούλη. Κι εγώ θα κάνω τα πάντα! Συγχώρεσέ με αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρω πώς να κάνω. Θα μάθω τα πάντα!» Και έμαθα. Για παράδειγμα, το σανό έπρεπε να στοιβάζεται σε θησαυρούς και στη συνέχεια να μεταφέρεται με άλογο. Η πρεσβύτερη μοναχή μας έδειξε πώς να ζευγαρώνουμε τα άλογα. Ίσως τα πράγματα να μην λειτούργησαν αμέσως, αλλά τελικά κατέκτησα αυτή την «επιστήμη» και, από αγία υπακοή, έκανα ακόμη και την πιο δύσκολη δουλειά με χαρά. Σκέφτηκα με χαρά ότι οι δούλοι της Βασίλισσας των Ουρανών ζούσαν στο μοναστήρι μας. Αργότερα, η Μητέρα Ηγουμένη Ραφαέλα με ανέλαβε ως κελλίτισσα.
Μητέρα, ποιος σε κούρεψε στον μοναχισμό;
Ο μελλοντικός Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρως, Αλέξιος Β'. Ήταν τότε Επίσκοπος Ταλίν και Εσθονίας. Θυμάμαι συχνά πώς έσωσε την Πιουχτίτσα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σχεδίαζαν να το δώσουν σε ανθρακωρύχους για εξοχική κατοικία, αλλά ο Επίσκοπος Αλέξιος του Ταλίν και της Εσθονίας έφερε ξένες αντιπροσωπείες εδώ με το αίτημα να δημοσιεύσουν άρθρα για τη Μονή Πούχτιτσα στον τύπο τους κατά την επιστροφή τους στην πατρίδα; Έτσι έγινε;
Ακριβώς. Οι αρχές καταπάτησαν το μοναστήρι περισσότερες από μία φορές, αλλά ο επίσκοπος έφερε επισκέπτες από τη Φινλανδία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και άλλες χώρες για να δουν πώς ήταν το μοναστήρι και πώς εργάζονταν οι μοναχές του.
Πολυάριθμες θετικές κριτικές στον ξένο τύπο είχαν ως αποτέλεσμα το κλείσιμο της Μονής Πιουχτίτσα να γίνει αδύνατο...
Όταν βρήκα τη φωνή μου, με την ευλογία της Γερόντισσας Ραφαέλας, άρχισα να διευθύνω τη χορωδία των αδελφών. Όταν μας επισκεπτόταν με ξένους επισκέπτες, ο Επίσκοπος Αλέξιος μου έλεγε πριν από την ξενάγηση: «Μητέρα Γεωργία, βιάσου, σε παρακαλώ, βιάσου». Έπρεπε να δείξουμε τα πάντα.
Τον αχυρώνα, όπου οι επισκέπτες πήγαιναν να δουν άλογα και αγελάδες και να πιουν γάλα. Και την αγία πηγή.
Στη συνέχεια, η αντιπροσωπεία πήγε να μαζέψει μανιτάρια στο δάσος. Ξέραμε ότι ο ίδιος ο επίσκοπος αγαπούσε το μάζεμα μανιταριών. Είχαμε μάλιστα ένα μέρος που το ονομάσαμε «Δάσος της Βλάντυκα».
Ηγουμένη μου έλεγε μερικές φορές: «Γεωργία, πάρε μερικές αδελφές και πήγαινε με τον Επίσκοπο».
Κάναμε μια μικρή απάτη: μαζεύαμε μερικά μανιτάρια, και μόλις ο Επίσκοπος γύριζε την πλάτη του, τα πετούσαμε στο καλάθι του - γρήγορα. Έτσι το καλάθι θα γέμιζε γρήγορα.
Σας έστειλαν στην Αγία Πετρούπολη για να αναστηλώσετε το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη στην Κάρποβκα. Αν και ήταν μια δύσκολη υπακοή, ήταν η πατρίδα σας, όπου όλα ήταν οικεία. Πώς αντιδράσατε στην υπακοή του να είστε ηγουμένη της Μονής Γκόρνι Καζάν στην Ιερουσαλήμ; Άλλωστε, πριν από αυτό, δεν εμπιστευόσασταν τον πατέρα Νικολάι Γκουριάνοφ από το νησί Ζάλιτ, ο οποίος είχε προβλέψει τόσο το ηγουμενείο όσο και την Ιερουσαλήμ για εσάς;
Το 1991, ανήμερα της Γεννήσεως του Χριστού, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος με κάλεσε και με ρώτησε πώς πήγαιναν οι εργασίες επισκευής και αποκατάστασης στο μετόχι της Κάρποβκα. Εκείνη την εποχή, ήταν μετόχι της Μονής Πιουχτίτσα, και ήμουν η πρεσβύτερη αδελφή εκεί.
Άρχισα να του λέω λεπτομερώς πώς είχαμε επισκευάσει την οροφή, πώς είχαμε τοποθετήσει τους τρούλους και τους σταυρούς και πώς είχαμε ξεκινήσει την αποκατάσταση της άνω εκκλησίας. Εκείνη την εποχή, βιαζόμασταν να αναστηλώσουμε τους θαλάμους του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης.
Του είπα επίσης τηλεφωνικά ότι θα χαρούμε να καλωσορίσουμε την Αγιότητά Του κατά την επερχόμενη Μεγάλη Σαρακοστή.
Και ξαφνικά άκουσα: «Ο Θεός να σε ευλογεί, Μητέρα Γεωργία! Ωραία. Αλλά τώρα θα πρέπει να εργαστούμε στους Αγίους Τόπους, στην Ιερουσαλήμ. Εκεί θα χρειαστεί να ανοικοδομήσετε τη Μονή Γκόρνι ( Ορεινή ) .
Η αποστολή σας θα είναι να υποδέχεστε προσκυνητές.
Επομένως, όλα πρέπει να επισκευαστούν και το μοναστήρι να αποκατασταθεί». Απάντησα αμέσως: «Αγιότατε, δεν μπορώ να το κάνω». «Δεν έχω την κατάλληλη προσωπικότητα.
Άλλωστε, δεν ξέρω αραβικά, αγγλικά, εβραϊκά—ούτε καμία ξένη γλώσσα. Πώς θα τα βγάλω πέρα εκεί;»
Και μετά άρχισε να προτείνει άλλους υποψηφίους. «Μητέρα Γεωργία, από σήμερα, έχω μόνο έναν υποψήφιο—τον δικό σου.
Εσύ θα τα καταφέρεις. Θα μείνεις στο Γκόρνι όσο μπορείς», άκουσε να απαντά.
Και ο πατήρ Νικολάι Γκουριάνοφ πραγματικά προέβλεψε στο πνεύμα του τι με περίμενε. Μερικές φορές, ενώπιόν μου, άρχιζε ξαφνικά να τραγουδάει: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ...»
Υπήρχαν πολλά άλλα σημάδια της προνοητικότητάς του, τη σημασία των οποίων μπόρεσα να καταλάβω μόνο αργότερα.
Πώς ξεκίνησε η ζωή σας στους Αγίους Τόπους;
Έπρεπε να φύγω για τη νέα μου υπακοή στις 27 Μαρτίου 1991. Η Μονή Γκόρνι Καζάν ήταν χωρίς ηγουμένη για πεντέμισι χρόνια. Ο ίδιος ο Πατριάρχης Αλέξιος με έφερε στους Αγίους Τόπους. Πριν από αυτό, η Αυτού Αγιότητα με είχε χειροτονήσει ηγουμένη στον Καθεδρικό Ναό Γελόχοβο στη Μόσχα. Φτάσαμε στα Ιεροσόλυμα την Κυριακή των Βαΐων.
Μας υποδέχτηκε ο Μακαριώτατος Διόδωρος, Πατριάρχης της Αγίας Πόλης των Ιεροσολύμων και πάσης Παλαιστίνης. Και οι δύο έχουν ήδη φύγει για την αιωνιότητα – ο Πατριάρχης μας Αλέξιος Β΄ και η Αυτού Μακαριότητα Διόδωρος… (Όταν ο Μακαριώτατος Διόδωρος πέθανε τον Δεκέμβριο του 2000 και η κηδεία του τελέστηκε στον Πατριαρχικό Ναό των Αγίων Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Αλέξιος Β΄, τέλεσε μια σύντομη επιμνημόσυνη λιτανεία για τον Πατριάρχη Διόδωρο εκείνη την ημέρα στη Μονή Σύλληψης στη Μόσχα.
Ο Πατριάρχης Αλέξιος τόνισε ότι «με αυτή την προσευχή, προσφέρουμε ευγνωμοσύνη στον εκλιπόντα Προκαθήμενο εκ μέρους ολόκληρης της Ρωσικής Εκκλησίας, την οποία πάντα αντιμετώπιζε με μεγάλη αγάπη».)
Έτσι, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, αποχαιρετήσαμε την Αυτού Αγιότητα. Πέταξε για τη Ρωσία. Και στη συνέχεια, για πρώτη φορά, επισκέφτηκα τον Πανάγιο Τάφο, το Μεγάλο Σάββατο. Τι θυμάμαι ιδιαίτερα; Τη σιωπή. Ούτε τουρίστες, ούτε προσκυνητές – κανείς δεν ήταν εκεί.
Μόνο ντόπιοι Χριστιανοί, καθώς και οι αδελφές μας από το Γκόρνι και οι αδελφές από τη Μονή Γεθσημανή.
Σταθήκαμε ακριβώς μπροστά στο Κουβούκλιο. Και ξέρετε, η χάρη του Θεού έλαμπε τόσο έντονα, τέτοια ήταν η αφθονία της, που είναι αδύνατο να περιγραφεί με λόγια. Όταν κατέβηκε το Άγιο Φως, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Διόδωρος βγήκε ήρεμα από το Κουβούκλιο και ανάψαμε τα κεριά μας κατευθείαν από το κερί του. Έτσι ήταν την πρώτη χρονιά που ήρθα στους Αγίους Τόπους.
Και τη δεύτερη χρονιά—το ίδιο πράγμα. Σιωπή και ηρεμία. Και τώρα τόσοι πολλοί άνθρωποι έρχονται από όλες τις γωνιές του κόσμου που δεν μπορείς καν να μπεις στην εκκλησία!
Ολόκληρη η πλατεία μπροστά από την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου είναι γεμάτη. Είναι κατανοητό:
θέλουν να συμμετάσχουν στο θαύμα της καθόδου του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο.
Είχα την τύχη να σταθώ μπροστά στο μεγαλύτερο ιερό της Χριστιανοσύνης σε μια συγκεντρωμένη σιωπή, η οποία εντείνει την προσευχητική κατάσταση.
Θυμάμαι ένα επεισόδιο με θέρμη και χαμόγελο. Ο μοναχός Παντελεήμων εργαζόταν στον Πανάγιο Τάφο για πολλά χρόνια, εκπληρώνοντας την υπακοή του αρχιφύλακά του.
Τότε κάποιος του είπε ότι μια νέα ηγουμένη είχε φτάσει στη Μονή Γκόρνι. Μιλούσε λίγα ρωσικά, αλλά ταυτόχρονα, προσπαθούσε με μεγάλη συγκίνηση να μου μεταφέρει το νόημα των λόγων του.
«Ματσ ! Ματσ ! Ματσ !» άρπαξε το χέρι μου. «Ο Τάφος! Ο Τάφος! Ο Τάφος!» Και με οδήγησε κατευθείαν στον Πανάγιο Τάφο.
Είδα ότι ολόκληρη η μαρμάρινη πλάκα εκεί ήταν υγρή και μύριζε ένα γλυκό άρωμα. Υπήρχε ένα κομμάτι βαμβάκι στην πλάκα, και ο πατήρ Παντελεήμων είπε ξανά τρεις φορές με συγκίνηση: «Βιτιλγιάι! Βιτιλγιάι! Βιτιλγιάι!»
Έπειτα μου έδωσε ένα κομμάτι από την κουστωδία - μια σφραγίδα φτιαγμένη από καθαρό κερί άριστης ποιότητας, η οποία χρησιμοποιείται για να σφραγίσει τις πόρτες του Κουβουκλίου πριν μπει ο Πατριάρχης.
Ο Πατριάρχης απομακρύνει αυτόν τον φύλακα και στη συνέχεια ο Πατέρας Παντελεήμων δίνει από ένα κομμάτι σε όλους - ένα κομμάτι βαμβάκι και ένα κομμάτι της σφραγίδας. Μερικές φορές δεν μπορώ καν να πιστέψω ότι μου έχει δοθεί τέτοια χάρη από τον Θεό, αλλά όλα αυτά έχουν συμβεί στη ζωή μου, για τα οποία είμαι απείρως ευγνώμων στον Κύριο.
Μητέρα, ποια είναι η σχέση σου με τις αδελφές των γυναικείων μοναστηριών στην Ιερουσαλήμ, οι οποίες υπάγονται στη δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας;
Με τη χάρη του Θεού, ζούμε μαζί τους με ειρήνη και αρμονία.
Συνήθιζα να τους επισκέπτομαι όταν το επέτρεπε η υγεία μου. Οι αδελφές μου επισκέπτονται επίσης με χαρά αυτά τα μοναστήρια. Ας πούμε ότι φτάνει μια ομάδα προσκυνητών από τη Ρωσία ή γειτονικές χώρες - 20 ή 30 άτομα - και η Ρωσική Εκκλησιαστική Αποστολή της Εκκλησίας μας μου στέλνει αμέσως ένα πρόγραμμα για το πού να τους πάω και τι να τους δείξω. Το πρόγραμμα είναι πολύ περιεκτικό. Η Γεθσημανή περιλαμβάνεται πάντα, μαζί με μια επίσκεψη στη Μονή της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, Ισαποστόλου, και στο Όρος των Ελαιών, μαζί με μια επίσκεψη στη Μονή της Αναλήψεως του Κυρίου.
Μία από τις αδελφές μας, ως μέρος της υπακοής της, οδηγεί την ομάδα εκεί, και οι προσκυνητές μας γίνονται πάντα δεκτοί με θέρμη. Δεν υπάρχουν προβλήματα. Πρέπει επίσης να προστεθεί ότι βρισκόμαστε υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ.
Χωρίς την ευλογία του επικεφαλής της Αποστολής, κανείς δεν μπορεί να πάει πουθενά ή να κάνει οτιδήποτε κατά την κρίση του. Όλα γίνονται μόνο με την ευλογία του.
Πώς τα καταφέρνει το Ρωσικό Ορθόδοξο μοναστήρι μας σε μια ιερή πόλη τριών θρησκειών; Υπάρχουν προβλήματα με τους εκπροσώπους τους ή με άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων;
Ευτυχώς, όχι. Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: έχουμε άριστες σχέσεις με τους Άραβες.
Οι περισσότεροι Άραβες είναι Μουσουλμάνοι, αλλά υπάρχουν και βαπτισμένοι Άραβες, Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Μερικοί από αυτούς εργάζονται στη Μονή Γκόρνενσκι και μας βοηθούν, επειδή το οικόπεδο του μοναστηριού είναι μεγάλο, με σπίτια όπου ζουν οι αδελφές. (Μία, δύο, τρεις, τέσσερις - όλο και πιο ψηλά στην πλαγιά.)
Τελούμε επίσης λειτουργίες στον κύριο καθεδρικό ναό της μονής στην κορυφή. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον περασμένο αιώνα, το 1911, αλλά διακόπηκε το 1914 λόγω του ξεσπάσματος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι εργασίες συνεχίστηκαν μόνο το 2003 και στις 12 Νοεμβρίου 2012, ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρως Κύριλλος, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, έφτασε στη Μονή Γκόρνενσκι και καθαγίασε την Αγία Τράπεζα του καθεδρικού ναού προς τιμήν των Αγίων Πάντων που Έλαμψαν στη Ρωσική Γη. Πόσα χρόνια στεκόταν αυτός ο καθεδρικός ναός χωρίς λειτουργίες;! Και τώρα τόση χαρά για όλους, τόση ευτυχία! Συνήθιζα να λειτουργούμε στην κάτω εκκλησία προς τιμήν της Καζανικής Εικόνας της Μητέρας του Θεού.
Έχει γίνει λίγο γεμάτο εκεί, καθώς έρχονται πολλοί προσκυνητές, όπως μας υποσχέθηκε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Αλέξιος Β'. Και τώρα ανεβαίνουμε επάνω...
Αλλά ας επιστρέψω στο ερώτημα που τέθηκε. Η εβραϊκή θρησκεία είναι ο Ιουδαϊσμός, οι Εβραίοι πηγαίνουν στη συναγωγή και δεν υπάρχει βάση για σύγκρουση μεταξύ μας.
Έχουμε επίσης καλές σχέσεις με τους αδελφούς μας εν Χριστώ - τους Ορθόδοξους Έλληνες της Αδελφότητας του Παναγίου Τάφου, τους φύλακες του Παναγίου Τάφου. Δόξα τω Θεώ, λοιπόν!
Μητέρα, ας πούμε ότι κάποιος από τη Ρωσία θέλει να έρθει στο Μοναστήρι Γκόρνι στην Ιερουσαλήμ για υπακοή, πού και σε ποιον πρέπει να απευθυνθεί;
Εξαρτάται από το πόσο καιρό σκοπεύει να έρθει κάποιος. Αν πρόκειται για, ας πούμε, τρεις μήνες, τότε τα έγγραφα πρέπει να διεκπεραιωθούν μέσω του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.
Αν πρόκειται για ένα μήνα ή λίγο περισσότερο ή λιγότερο, τότε μέσω του επικεφαλής της Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στην Ιερουσαλήμ.
Κάποιοι μπορεί να παραμείνουν στην Αποστολή για να εργαστούν, ενώ άλλοι αποστέλλονται σε εμάς.
Έχουμε επίσης τοποθεσίες Ρωσικής Εκκλησιαστικής Αποστολής στη Χεβρώνα, κοντά στη Βελανιδιά της Μαμβρή, στην Ιεριχώ, στη Χάιφα και στην Τιβεριάδα - στις όχθες της Θάλασσας της Γαλιλαίας, όπου μπορείτε να δοκιμάσετε το «ψάρι του Αποστόλου Πέτρου».
Έχετε εκτεταμένη μοναστική εμπειρία, οπότε επιτρέψτε μου να σας κάνω την εξής ερώτηση: για παράδειγμα, κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει αν πρέπει να γίνει μοναχός ή όχι; Πώς μπορεί να το καταλάβει;
Πρέπει να έχεις κλήση στη μοναστική ζωή για να υπηρετείς τον Κύριο ολόψυχα. Αν δεν νιώθεις ότι σε καλούν, μην μπεις σε μοναστήρι. Ξεκίνα οικογένεια, μεγάλωσε παιδιά. Αυτό είναι επίσης καλό. Και αν νιώθεις ότι σε καλούν, τότε πήγαινε με ταπεινότητα στην ψυχή σου. Και για την αγία υπακοή, ο Κύριος θα σε βοηθήσει—θα σε φωτίσει, θα σε διδάξει και θα σου δώσει πνευματική και σωματική δύναμη. Όλα για την αγία υπακοή! Τώρα, φυσικά, το πνεύμα έχει αλλάξει. Πολλοί το θέλουν πιο εύκολο. Υπάρχει μια αίσθηση θηλυπρέπειας, μια επιθυμία για παρηγοριά. Αλλά για χάρη του Κυρίου, για χάρη της μέλλουσας ζωής, για χάρη της Βασιλείας των Ουρανών και της σωτηρίας της ψυχής σου, πρέπει να υπομένεις τα πάντα, και όπου κι αν σε στείλουν να εργαστείς στο μοναστήρι, πρέπει να πεις μία μόνο λέξη ως απάντηση: «Ευλόγησέ με».
Και να κάνεις τα πάντα με ψυχή. Τότε θα υπάρχει ειρήνη στην ψυχή σου.
Το Πανεπιστημίου Ανθρωπιστικών Επιστημών του Αγίου Τύχωνα φιλοξένησε ένα συνέδριο αφιερωμένο στην 60ή επέτειο από τον θάνατο του Ηγουμένου Σεραφείμ (Κουζνέτσοφ) , ο οποίος τήρησε την υπόσχεσή του στη Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα: διακινδυνεύοντας τη ζωή του σε κάθε στάδιο του απίστευτα μεγάλου ταξιδιού, ο ηγούμενος του Μπελογόρσκ κατάφερε τελικά να μεταφέρει τα λείψανα των Μαρτύρων του Αλαπαέφσκ (Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα και Μοναχή Βαρβάρα) στην Ιερουσαλήμ, όπου τους ταφήσε χριστιανικά.
Μεταξύ των ομιλητών στο φόρουμ ήταν η Μοναχή Μαριάμ (Γιουρτσούκ), κάτοικος της Μονής Γκόρνι στην Ιερουσαλήμ.
Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, περιβαλλόταν από ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να ακούσουν από πρώτο χέρι για τη σωματική και πνευματική ευημερία της Ηγουμένης Γεωργίας, η οποία γιόρτασε τα 85α γενέθλιά της το 2016.
Η Μητέρα Μαριάμ απάντησε ότι η Ηγουμένη ήταν σωματικά αδύναμη - η ασθένεια και η ηλικία σαφώς είχαν επηρεάσει.
Αλλά η πνευματική της κατάσταση, σύμφωνα με τον καλεσμένο της, ήταν απλώς εκπληκτική.
Παρά τις αδυναμίες της, η Ηγουμένη ακτινοβολούσε συνεχώς φως και χαρά. Οι αδελφές λάμβαναν τόση παρηγοριά και ενθάρρυνση από αυτήν!
Κρίνοντας από τις αναμνήσεις των ηγουμένων των ορθόδοξων μοναστηριών μας, οι οποίες ξεκίνησαν το μοναστικό τους ταξίδι στην Πούχτιτσα με τη μελλοντική ηγουμένη της Μονής Γκόρνι, ηγουμένη Γεωργία, αυτή πάντα διέθετε το χάρισμα της παρηγοριάς και της ενθάρρυνσης. Μια τέτοια ανάμνηση αναφέρεται σε ένα άρθρο στην ιστοσελίδα του COMM , με τίτλο «Το κύριο πράγμα στη σχέση μεταξύ της Ηγουμένης και των Αδελφών είναι η προσευχή της Μητέρας και η αμοιβαία εμπιστοσύνη ».
Το άρθρο ετοιμάστηκε για τα 80ά γενέθλια της Ηγουμένης Αθανασίας (Γκρόσεβα), ηγουμένης της Σταυροπηγιακής Μονής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στη Μόσχα.
Η πλέον συνταξιούχος Μητέρα Αφανασία, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, έχοντας έρθει στο μοναστήρι της πρωτεύουσας ως ζωντανό μέλος της Μονής Πούχτιτσα, προσπάθησε να μεταδώσει τις παραδόσεις του γηγενούς μοναστηριού της στις αδελφές της μονής στην Ιβάνοβσκαγια Γκόρκα.
Τους διηγήθηκε πολλές ιστορίες και η Ηγουμένη Γεωργία (Στσούκινα) κατείχε μια ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις της.
Ας θυμηθούμε ένα συγκινητικό επεισόδιο από την προαναφερθείσα δημοσίευση: οι αδελφές Πιουκτίτσα δούλευαν στα χωράφια, κουρεύοντας το κούρεμα. Έκανε ζέστη και όλοι ήταν κουρασμένοι.
Ξαφνικά, είδαν τη Μητέρα Γεωργία να τους φέρνει καρπούζια. Δεν τα είχε ξεχάσει! Τους έκανε χαρούμενους!
Οι ψυχές τους ένιωθαν πιο ευτυχισμένες και η σωματική τους δύναμη αυξήθηκε.
Ίσως αυτό το θεραπευτικό δώρο παρηγοριάς και ενθάρρυνσης, το οποίο έχει ενισχυθεί με τα χρόνια, είναι ένα από τα κύρια συστατικά του πνευματικού κατορθώματος της μητέρας Gornenskaya.
Το υλικό προετοιμάστηκε από την Ekaterina Orlova .
Σημερινό ψάρεμα από τον πατέρα Αλέξιο στά Καρούλια.
Ο ασκητής Αλεξέι ο Καρούλιωτης έσπασε επιτέλους το σερί των άτυχων εξορμήσεών του για ψάρεμα. «Τα ψάρια τσιμπάνε πάντα καλά μετά από καταιγίδα».
Μπήκε στον κόπο να πάει για ψάρεμα μετά τη Θεία Λειτουργία και, μέσα σε μόλις μία ώρα, έπιασε οκτώ μαγιάτικα.
Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 140.
Ἱστορία Νο 1 - 15 Νοεμβρίου
”Τὸ Καντήλι ποὺ Ἄναψε”
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὸ χάραμα βρῆκε τὸν Ἀλέξανδρο στὴν αὐλὴ νὰ κρατάει ἕνα φλιτζάνι ζεστὸ τσάϊ. Ὁ ἀέρας μύριζε βροχὴ καὶ καμένο ξύλο. Πενῆντα ἕνα χρόνια κουβαλοῦσε στοὺς ὤμους του, κι ὅμως ἐκεῖνο τὸ πρωὶ ἔνιωθε σὰν παιδὶ ποὺ ξεκινάει σχολεῖο. Σήμερα ἄρχιζε ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Σαράντα μέρες δρόμος ὡς τὴ φάτνη.
Μπῆκε στὴν κουζίνα. Ἡ γυναῖκα του εἶχε ἀφήσει ψωμί, ἐλιὲς καὶ μέλι. Δὲν ἔφαγε βιαστικὰ ὅπως πάντα. Κάθισε. Ἔκανε τὸ σταυρό του ἀργά. Θυμήθηκε τὰ περασμένα Χριστούγεννα, τὶς φωνές, τὴ βιασύνη, τὰ δῶρα χωρὶς νόημα. Ντράπηκε λίγο. Δὲν ἤθελε φέτος τὰ ἴδια.
Τὸ ἀπόγευμα πῆγε στὴν ἐκκλησία. Τὸ καντήλι ἔκαιγε ἥσυχα μπροστὰ στὴν Παναγία. Κάθισε σὲ ἕνα στασίδι πίσω. Δὲν ἤξερε νὰ προσεύχεται μὲ ὡραῖα λόγια. Εἶπε μόνο: «Κύριε, βοήθησέ με νὰ μὴν τὰ παρατήσω». Καὶ ἔνιωσε πὼς κάποιος τὸν ἄκουγε.
Γυρνῶντας σπίτι, τὸ χωριὸ εἶχε πιὰ νυχτώσει. Τὰ φῶτα ἄναβαν ἕνα ἕνα. Ὁ Ἀλέξανδρος κοίταξε τὸν οὐρανό. Δὲν εἶχε κάνει τίποτα μεγάλο. Μόνο ἕνα μικρὸ ξεκίνημα. Κι ὅμως, μέσα του, κάτι ζεστὸ εἶχε ἤδη ἀνάψει, σὰν καντήλι ποὺ δὲν σβήνει. Ἀπόψε θὰ κοιμηθεῖ ἥσυχος, γιατί κατάλαβε πὼς ἡ νηστεία δὲν εἶναι στέρηση, ἀλλὰ ἕνας δρόμος γεμᾶτος φῶς ποὺ ὁδηγεῖ σιγά-σιγά στὴ Βηθλεὲμ καὶ στὴν καρδιὰ τοῦ Χριστοῦ μας.
Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν ξεκινάει μὲ μεγάλα κατορθώματα, ἀλλὰ μὲ ἕνα μικρό, ταπεινὸ «ναί». Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κάνει τὸ πρῶτο βῆμα μὲ ἀγάπη, ὁ Χριστὸς ἀνάβει μέσα του ἕνα καντήλι ποὺ δὲν σβήνει.
Η Κοινωνία των Αποστόλων (λεπτομέρεια: Απόστολος Παύλος).Πριν από το 1418.
Η Κοινωνία των Αποστόλων (λεπτομέρεια: Απόστολος Παύλος)
Πριν από το 1418.
Νωπογραφία (λάπις λάζουλι, χρωστικές ουσίες).
Σχολή του Μοράβα.
Αψίδα του ιερού, Ναός της Αγίας Τριάδας, Μονή Μανασίγια, Σερβία.
Ο Χριστός προσφέρει τον οίνο της Θείας Ευχαριστίας από χρυσό δισκοπότηρο στον Απόστολο Παύλο, ενώ στο πλευρό Του στέκεται ένας άγγελος-διάκονος που κρατά ριπίδιο. Το έργο φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του Δεσπότη Στέφαν Λαζάρεβιτς και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ύστερης βυζαντινής κομψότητας.
Ο Θάνατος και το Στόμα της Κόλασης!!!
Ο Θάνατος και το Στόμα της Κόλασης
Εικονογραφημένη μικρογραφία από γερμανική Βίβλο (Αποκάλυψη),
Ρέγκενσμπουργκ, περ. 1472
Μελάνι και χρωστικές ουσίες σε περγαμηνή
Μια σκελετική μορφή του Θανάτου κρατά ένα φίδι, καθώς εισέρχεται στα μπλε σαγόνια του Στόματος της Κόλασης, εικονογραφώντας τον αποκαλυπτικό θρίαμβο επί της θνητότητας.
Universitätsbibliothek Augsburg, Oettingen-Wallersteinsche Bibliothek, Cod. I.3.2° IV, φύλλο 116r
«Η Καθαρή Ψυχή» (Καθαρότητα της Ψυχής).
«Η Καθαρή Ψυχή» (Καθαρότητα της Ψυχής)
Εικόνα.
Ρωσία, 18ος αιώνας.
Ξύλο, τέμπερα.
Αλληγορική απεικόνιση μιας δίκαιης ψυχής ως στεφανωμένης κόρης που στέκεται πάνω στη σελήνη. Κρατά έναν σταυρό πίστης και ένα κύπελλο με δάκρυα μετάνοιας, τα οποία εξημερώνουν ένα λιοντάρι (οργή) και ένα φτερωτό φίδι (κακία) στα πόδια της. Στα δεξιά, ένας δαίμονας βασανίζει έναν αμαρτωλό μέσα σε μια σκοτεινή σπηλιά. Ψηλότερα, ο Κύριος Σαβαώθ εικονίζεται ένδοξος.
Κρατικό Ιστορικό Μουσείο, Μόσχα
Διοικούσε ο Άγιος Καλλίνικος .......
«Διοικούσε [ὁ Ἅγ. Καλλίνικος, Μητρ. Εδέσσης]
ὅλη τή Μητρόπολι ὡς γνήσιος πατέρας μιᾶς μεγάλης πνευματικής οἰκογενείας, γι' αὐτό καί ὅλοι γεύονταν τη μεγάλη του ανεξικακία, τη συγχωρητικότητα και τήν ἀοργησία, ἀκόμη καί πρός τούς εχθρούς του.
Ο Γεν. Αρχιερατικός Ἐπίτροπος, λίγο πρίν ἀπ' τήν
ἐκδημία τοῦ Ἁγίου, εἶπε τά ἑξῆς: "Αχ! Δέν ἦταν νά
ἔχω μερικές πικρές ἀναμνῆσεις ἀπ᾿ αὐτό τὸν άνθρωπο.
Μερικές προσβολές, μερικές ,επιτιμήσεις ἔστω μερικά ἁγριοκοιτάγματα, κατά τά 7 ἔτη τῆς συνεργασίας µας! Ἔτσι δέν θά θλιβόμουν τόσο πολύ τώρα ---πού φεύγει..."(περ. Πχ, τεῦχ. 332, 85).
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Διαχρονικό ημερολόγιο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού.
Αναφέρει ο Γέροντας Σάββας Καψαλιώτης:
Αναφέρει ο Γέροντας Σάββας Καψαλιώτης: «Ὅταν ἤμουν μικρός, ἔσπασα τό χέρι μου. Η χήρα μητέρα μου με ανέβασε στο γαϊδουράκι καί μέ πῆγε στο γειτονικό χωριό, σ᾿ ἕνα πρακτικό γιατρό καί τό ἔβαλε στο γύψο.
Καθ᾽ ὁδόν μέ ρωτοῦσε:
-Μήπως ἔκανες καμμιά ἁμαρτία καί παρεχώρησε
ὁ Θεός νά πάθης αὐτό;
—Ὄχι, μητέρα!
-Μήπως ἔκλεψες; Εἶπες ψέματα; Γιά σκέψου.
—Ὄχι, μαμά!
-Μήπως εἶδες κανένα γεροντάκι τυφλό ἤ ἀνάπηρο καί τό περιγέλασες, γι' αὐτό σοῦ συνέβη αυτό;
Με τέτοια Χριστιανική αγωγή μᾶς μεγάλωσε»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Διαχρονικό ημερολόγιο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού.
Ρώτησα μιά ζέβρα!!!!
Shel Silverstein:
«Ρώτησα μιά ζέβρα,
Εἶσαι μαύρη μέ λευκές ρίγες;
Η άσπρη μέ μαῦρες ρίγες;
Καί ἡ ζέβρα μέ ρώτησε,
Εἶσαι καλός μέ κακές συνήθειες;
Ἤ εἶσαι κακός μέ καλές συνήθειες;
Εἶσαι θορυβώδης μέ ἥσυχες στιγμές;
Ἤ εἶσαι ἥσυχος μέ θορυβώδεις στιγμές;
Εἶσαι χαρούμενος μέ κάποιες θλιμμένες μέρες;
Ἤ εἶσαι θλιμμένος μέ κάποιες χαρούμενες μέρες;
Εἶσαι τακτικός μέ ἀκατάστατο τρόπο;
Ἢ ἀκατάστατος μέ τακτικό τρόπο;
Καί συνέχισε καί συνέχισε καί συνέχισε καί συνέχισε καί συνέχισε...
Δέν θά ξαναρωτήσω ποτέ μιά ζέβρα γιά τίς ρίγες της!
Ποτέ ξανά!»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Έτοιμη βοήθεια. Διαχρονικό ημερολόγιο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού. ΩΡΩΠΌΣ Αττικής.
"ΈΠΛΑΣΕ"
«Τοῦ Ἀδάμ, τοῦ πλασθέντος οὐχί ἀπό γάµου καί λοχείας, ἀλλά ἀπό ἀλοχεύτου: ἤτοι ἀπό τοῦ χοός, τοῦ λεπτοτάτου δηλαδή καί καθαρωτάτου χώµατος’ "Ἔπλασε” γάρ, φησίν, ᾿ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον χοῦν λαβών ἀπό τῆς γῆς'(Γεν 2, Τ)»
Τί είναι ο άνθρωπος.....
«Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἂν ὄχι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἀποτυπωμένη στον πηλό, ἀφοῦ τό ἀνθρώπινο σῶμα δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά πηλός; Γι' αὐτό μή θαυμάζης, ἂν ὁ Θεός ἐμφανίζεται σέ εἰκόνες υλικές
ἤ ἀκόμα ἄν μιλᾶ μέ τό στόμα μιᾶς εἰκόνος. "Πάντα γάρ δυνατά έστι παρά τῷ Θεῷ"(Μρ 10, 27). Ὅταν χρειάσθηκε, ἔδωσε ἀνθρώπινη φωνή ἀκόμα καί στή γλώσσα ἑνός γαϊδάρου»
Διαβάζουμε .
Λένε ὅτι οἱ ἐξελικτικοί γκρέμισαν τήν κεντρική θέσι τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί σ᾽ αὐτούς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ ὑψηλότερος κρίκος τῆς ἐξελικτικῆς ἁλυσίδας.
Σαράντα ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα...Η προσμονή της μεγάλης γιορτής στο Βυζάντιο.
Σαράντα ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα...Η προσμονή της μεγάλης γιορτής στο Βυζάντιο.
Καθώς ο Νοέμβριος προχωρούσε και οι ημέρες γίνονταν ολοένα μικρότερες, οι άνθρωποι του Βυζαντίου ετοιμάζονταν για μία από τις σημαντικότερες γιορτές του χρόνου: τη Γέννηση του Χριστού. Η προετοιμασία δεν άρχιζε με στολισμούς και γιορτές, αλλά με μια περίοδο νηστείας και προσευχής. Από τις 15 Νοεμβρίου έως την παραμονή των Χριστουγέννων, η Εκκλησία καλούσε τους πιστούς να προετοιμαστούν πνευματικά για τη μεγάλη ημέρα. Ωστόσο, αυτή η σαρανταήμερη διάρκεια δεν υπήρχε πάντοτε. Στους πρώτους αιώνες οι συνήθειες διέφεραν από τόπο σε τόπο και χρειάστηκε να φτάσουμε στον 12ο αιώνα για να καθιερωθεί στην Κωνσταντινούπολη η νηστεία των σαράντα ημερών.Για μια βυζαντινή οικογένεια, η νηστεία των Χριστουγέννων επηρέαζε και το καθημερινό τραπέζι.Το κρέας και τα γαλακτοκομικά απομακρύνονταν από τη διατροφή, ενώ τη θέση τους έπαιρναν όσπρια, λαχανικά, ψωμί, ελιές και φρούτα της εποχής.Οι κανόνες για το ψάρι, το λάδι και το κρασί διέφεραν ανάλογα με την ημέρα και τη μοναστική ή λαϊκή παράδοση. Παράλληλα, οι πιστοί συμμετείχαν στις εκκλησιαστικές ακολουθίες και προετοιμάζονταν για τη μεγάλη γιορτή. Στα σπίτια των εύπορων και των φτωχότερων οικογενειών οι συνθήκες ζωής ήταν διαφορετικές, όμως η προσμονή των Χριστουγέννων αποτελούσε κοινό στοιχείο της θρησκευτικής τους ζωής.Όσο πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, οι εκκλησίες του Βυζαντίου γέμιζαν με ύμνους που μιλούσαν για τη Γέννηση του Χριστού. Από τις 21 Νοεμβρίου, στη γιορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, ακουγόταν ήδη ο χαρμόσυνος ύμνος «Χριστός γεννάται, δοξάσατε», προαναγγέλλοντας τη μεγάλη ημέρα. Ιδιαίτερη θέση κατείχε η υμνογραφία του Ρωμανού του Μελωδού, που έζησε τον 6ο αιώνα και συνέθεσε το περίφημο κοντάκιο της Γεννήσεως, με την αρχή «Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει». Μέσα από αυτές τις μελωδίες και τις ιερές ακολουθίες, οι πιστοί γνώριζαν την ιστορία της Γέννησης και προετοιμάζονταν να γιορτάσουν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της χριστιανικής πίστης.Καθώς πλησίαζε η 25η Δεκεμβρίου, η μακρά περίοδος της νηστείας έφτανε στο τέλος της. Στις εκκλησίες οι ακολουθίες αποκτούσαν ολοένα πιο εορταστικό χαρακτήρα, ενώ οι οικογένειες προετοιμάζονταν για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Στην Κωνσταντινούπολη, η αυτοκρατορική αυλή τιμούσε τη Γέννηση του Χριστού με επίσημες τελετές, ενώ στις πόλεις και στα χωριά η γιορτή αποτελούσε σημαντική στιγμή της θρησκευτικής και οικογενειακής ζωής. Πίσω από τους πέτρινους τοίχους των σπιτιών, μέσα στις κρύες ημέρες του Δεκεμβρίου, οι άνθρωποι περίμεναν τη χαρμόσυνη ημέρα που θα έφερνε το τέλος της νηστείας. Και κάπως έτσι, πριν από πολλούς αιώνες, τα Χριστούγεννα έφταναν στο Βυζάντιο, μέσα από σαράντα ημέρες προετοιμασίας, πίστης και προσμονής.
«Γιατί δεν κοινωνείς σήμερα;» ρωτώ έναν από αυτούς.«Δεν είμαι έτοιμος σήμερα».
«Γιατί δεν κοινωνείς σήμερα;» ρωτώ έναν από αυτούς.
«Δεν είμαι έτοιμος σήμερα».
«Κι εσύ — γιατί δεν κοινωνείς;» ρωτώ έναν άλλον.
«Ούτε εγώ είμαι έτοιμος».
«Μα, για τι ακριβώς προετοιμάζεσαι, τέλος πάντων;!»
Εντάξει — δεν είσαι έτοιμος τη Δευτέρα, δεν είσαι έτοιμος την Τρίτη...
Μα τι γίνεται με την Κυριακή; Πόσο ακόμα μπορείς να το αναβάλλεις;
Είναι η τελευταία μέρα της εβδομάδας!
Εργάσου για έξι μέρες και ολοκλήρωσε όλες τις υποχρεώσεις σου, αλλά την έβδομη μέρα — δώσ’ την στον Κύριο.
Αφιέρωσε την έβδομη μέρα σε Εμένα, άνθρωπε...
Ο Θεός μάς έχει δώσει αυτή την εντολή.
Σου έχει χαρίσει 24 ώρες την ημέρα· σίγουρα μπορείς να Του αφιερώσεις μία ώρα σε προσευχή;!
Ο ίδιος ο Δημιουργός του σύμπαντος είναι έτοιμος να μιλήσει μαζί σου — αρκεί μόνο να στραφείς προς Εκείνον.
Ο Κύριος μάς επέτρεψε να Τον αποκαλούμε «Πατέρα».
Μάς έδωσε —σε εμάς, που δεν είμαστε παρά χώμα και στάχτη— την προσευχή «Πάτερ ημών».
Εμείς, ως Χριστιανοί, ανήκουμε στον Χριστό. Εκείνος έχυσε το Αίμα Του για χάρη μας...
Κι όμως, εκείνη λέει πως δεν είναι «έτοιμη» για τη Θεία Κοινωνία...
Μα, για τι πράγμα προετοιμάζεσαι, λοιπόν...;
Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η ζωή μας θα έπρεπε να είναι μια προετοιμασία για τη Θεία Κοινωνία.
Σιγά-σιγά, οφείλουμε να παραχωρούμε όλο και περισσότερο χώρο στον Θεό μέσα στη ζωή μας.
Ο αντίδικος δεν θα μας αφήσει να φύγουμε εύκολα.
Όμως, με τη βοήθεια του Θεού, όλα είναι δυνατά.
Ο Παράδεισος μάς περιμένει. Πρέπει όλοι να επιστρέψουμε εκεί — στη ζωή για την οποία δημιουργηθήκαμε, αλλά από την οποία εκδιωχθήκαμε — στον Παράδεισο.
Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος Γκαϊριγιάντς
Μήν ανησυχείς για τό αύριο
«Μην ανησυχείς για το αύριο, μην παιδεύεσαι με τις σκέψεις σου και μην αναζητάς λύσεις χρησιμοποιώντας μόνο το δικό σου μυαλό. Εναπόθεσε το βάρος σου στον Χριστό και πες Του απλά:
"Εσύ γνωρίζεις, Εσύ μπορείς — σε παρακαλώ, φρόντισε γι' αυτό". Και από εκείνη τη στιγμή, θα νιώσεις τα πάντα να γίνονται ελαφριά. Δεν είναι πια δικό σου· ανήκει στον Θεό».
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Kallistos de Diokleia : « Saint Éphrem le Syrien († 373) nous dit :
Kallistos de Diokleia : « Saint Éphrem le Syrien († 373) nous dit :
Considérez l’homme en qui habitait une légion de démons de toute sorte (Marc 5, 9) ; ils y étaient présents — bien qu’imperceptibles —, car leur substance était d’une nature plus subtile et plus éthérée que l’âme elle-même. Toute cette
multitude habitait en un seul corps.
Les corps des justes, lorsqu’ils ressusciteront, seront cent fois plus subtils et plus éthérés ; ils ressembleront à une pensée — capable, si elle le souhaite, de s’étendre et de se déployer, ou, à l’inverse, de se contracter et de se rassembler : si elle se contracte, elle se situe en un lieu précis ; si elle s’étend, elle est partout. » « Les êtres spirituels [au paradis]... posséderont une essence si raffinée que même les pensées ne pourront les atteindre ! » (Sebastian
Brock, *The Harp of the Spirit: Eighteen Poems of Saint
Ephrem* [La Harpe de l’Esprit : Dix-huit poèmes de saint
Éphrem] (Études complémentaires à *Sobornost*, n° 4 ; 2e
éd., Londres 1983), p. 23–24).
C’est peut-être la plus belle description de la gloire de la résurrection que l’on puisse trouver.
Laissons le reste au silence. « Ce que nous serons n’a pas encore été manifesté » (1 Jean 3, 2) (dans : revue *Sy*, n° 49, p. 32).
Bibliographie. Archimandrite Ioannis Kostof.
*Faros Foteinos* [Un phare rayonnant].
Éditions Agios Ioannis o Damaskinos [Saint Jean Damascène]. Oropos 2026.
Hellige Gregorios Palamas.
For dem som er knyttet til denne verden, er slutten alltid en ulykke; de føres jo til slutt bort nakne, og må etterlate seg alt de holdt kjært her. Men for dem som forakter denne verdens ting, søker kunnskap om den kommende verden, og skynder seg å utføre gjerninger som bidrar til den – for dem medfører døden, når den inntreffer, intet tap. Tvert imot fører den dem bort fra disse tomme og flyktige tingene, mot en dag uten ende, mot en uforgjengelig glede, mot evig herlighet, og mot det som virkelig eksisterer og forblir uforanderlig.
Hellige Gregorios Palamas
Hvis du blir hellig, vil du ha himmelriket i deg.
Hvis du blir hellig, vil du ha himmelriket i deg.
Du vil se englene og deres lys i deg,
og sammen med dem, og midt iblant dem, ser du selve englenes Konge.
Hjertet til et slikt menneske og himmelriket er ett og det samme, for både i hjertet og i himmelriket bor Faderen, Sønnen og Den hellige ånd.
Erkeprest Theodore gignadze
Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026
Q: Because today is “Friday the 13th," what does the church say about superstitions such as this?
Orthodox Q & A:
Q: Because today is “Friday the 13th," what does the church say about superstitions such as this?
A: People who are afraid of Friday the 13th suffers from paraskavedekatriaphobia. This rather lengthy word is comprised of three Greek words: paraskave - meaning Friday, dekatria - the number thirteen and, phobia - meaning fear.
But why do people make such a fuss whenever the thirteenth day of a month coincides with Friday?
Probably because of the superstition which surrounds the number itself. Just like the ancient Romans who feared of the “Ides” (or 15th) of each month (something immortalized by the oracle’s line, “Beware the Ides of March,” in William Shakespeare’s classic play, Julius Caesar), modern man, despite his many advances, still retains something of a superstitious nature. Put quite simply, we apparently “fear” easily.
The word superstition comes from the Latin word superstitio which means “excessive fear.” The definition derives from super (meaning “over”) and stare (meaning “to stand,” as in a length of time). So, the basic meaning is to “stand long over something.” In other words, superstition means to dwell on a situation – especially tragic ones – and try to devise a reason as to why it occurred.
Superstition usually arises when people fail to accept the fact that bad things simply happen. Such people begin to convince themselves that there had to be a cause and effect for what occurred. This is just another means by which the Devil leads mankind astray and/or can discredit God’s power. Superstitions obviously stem from man’s own weakness and lack of faith.
The most apt saying regarding the subject comes from Edmund Burke who said, “Superstition is the religion of feeble minds.” St. Paul himself wrote on this subject back in the earliest days of the Church: “Let no one deceive you with empty words…do not associate with them, for once you were in darkness, but now you are light in the Lord; walk as children of light. Take no part in the unfruitful works of darkness but instead expose them” (Ephesians 5:6-11).
In a nutshell, superstition is caused and perpetuated through fear and ignorance.
Fr. John
Γενηθήτω το θέλημά Σου (Μοναχός Αλέξιος Κοβιλιάτης).
Γενηθήτω το θέλημά Σου (Μοναχός Αλέξιος Κοβιλιάτης)
«Με Σένα με λούζει το φως.Με Σένα θα δω στο σκοτάδι.Με Σένα θα γίνω αλλιώς.Με Σένα, για Σένα, τη Χάρη.Γενηθήτω το θέλημά σου. Αμήν».
Τα λόγια αυτά είναι για μένα μία ανεκτίμητη παρακαταθήκη, που εδώ και χρόνια έχουν φωλιάσει μέσα στα βάθη της ψυχής μου. Είναι ένα χάδι την ώρα που ο κόπος έχει καταβάλει το σώμα μου. Είναι μία παρηγοριά, την ώρα που θλίβομαι και πονάω για τις αδικίες εις βάρος άλλων συνανθρώπων μας. Είναι μία ελπίδα να γίνω καλύτερος υποτάσσοντας το θέλημά μου στο δικό του θέλημα. Μα πάνω απ’ όλα είναι διπλή χαρά, ότι μου τα γράφει η αδελφή μου εν Χριστώ Πορφυρία, που κατάγεται από την ίδια χώρα που γεννήθηκα και εγώ, την Αλβανία.
Το όνομά της ήταν Τζουλιέτα, πριν βαπτιστεί, και γεννήθηκε στην όμορφη Αυλώνα, στον νότο της Αλβανίας. Σαν ξενιτεμένο πουλί, πήρε μαζί με την οικογένειά της τον δρόμο του μισεμού δύο φορές. Μία για την αγαπημένη της Ελλάδα και μία για τη Γερμανία. Ο πόνος της μεγάλος, γιατί μαζί με τον σταυρό της ξενιτιάς, έπρεπε να σηκώσει και έναν άλλο σταυρό, μεγαλύτερο από τον πρώτο. Τον σταυρό της ασθένειάς της από καρκίνο.
Ο Κύριος της χάρισε ένα μεγάλο στήριγμα σε αυτά τα δύσκολα χρόνια της αρρώστιας, τη Μαρία, μια γειτόνισσα στην πολυκατοικία που έμενε. Η ευλογημένη αυτή γυναίκα έγινε η δεύτερη μάνα της, αφού τη βιολογική της μητέρα την έχασε σε νεαρή ηλικία. Η απώλεια της μάνας της τής είχε κοστίσει πολύ. Απεγνωσμένη η Τζουλιέτα ρωτούσε τη Μαρία, που έγινε αργότερα η νονά της, για έναν πνευματικό ιερέα, όπου θα μπορούσε να ανοίξει την καρδιά της και να εναποθέσει τον αβάσταχτο πόνο της ψυχής της στο πετραχήλι του.
Οι προσευχές της Μαρίας στη μάνα όλων των πονεμένων, την Παναγία, για την πνευματική της κόρη, γρήγορα εισακούστηκαν. Γιατί δεν πέρασε πολύς καιρός και μια εξαδέλφη της τής είπε στο τηλέφωνο:
«Ανακάλυψα ένα μικρό μοναστηράκι που βρίσκουν καταφύγιο πολύ αναγκεμένοι άνθρωποι. Εδώ στη Μάνη είναι, ξαδελφούλα μου. Πείτε στην Τζουλιέτα να μιλήσει με τον ιερομόναχο Νεκτάριο…».
Από τότε, μέσα από την επικοινωνία της με τον πατέρα Νεκτάριο, αλλάξανε πολλά στη ζωή της, μα πάνω απ’ όλα στη σχέση της με τον Θεό και τον τρόπο που αντιμετώπιζε την αρρώστια της. Αφέθηκε ψυχή τε και σώματι στο θέλημα του Θεού, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην καθοδήγηση του πνευματικού της. Αφού κατηχήθηκε, βαπτίστηκε με το όνομα Πορφυρία και πήρε την πρώτη θεία Κοινωνία στην εορτή των Αρχαγγέλων. Η χαρά, τα δάκρυα, η ευγνωμοσύνη της, δεν περιγράφονται με λόγια. Το πρόσωπό της έλαμπε από την επισκίαση της θείας Χάριτος.
Μετά από όλα αυτά, στον προαύλιο χώρο του Μοναστηριού, κάτω από τα πλατιά φύλλα της μουριάς, διαδραματίστηκε κάτι, που παρόμοιό του συνέβαινε μόνο στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους. Άρχισε μια δημόσια εξομολόγηση, ξεδιπλώνοντας όλη τη ζωή της μπροστά σε όλους. Έτσι το θέλησε η ίδια, νιώθοντας την επικοινωνία με τους αδελφούς της ισχυρή και καταλυτική για την ψυχή της.
Άρχισε να μιλάει ταπεινά αλλά αποφασιστικά:
«Αγαπημένε μου Γέροντα, αγαπημένοι μου αδελφοί. Ευχαριστώ τον Θεό που έφερε εσάς στη ζωή μου, και τον ευγνωμονώ που με έφερε σήμερα εδώ κοντά σας, να γευτώ την αγάπη και την πατρική σας αγκάλη. Σήμερα που έλαβα την πρώτη μου θεία Κοινωνία, θα ήθελα από τα βάθη της ψυχής μου να σας εξομολογηθώ κάποια γεγονότα της ζωής μου.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα, στην εποχή του αθεϊσμού, στην Αλβανία.
Τον Χριστό όμως, τον κουβαλούσα μέσα μου, και πάντα νοσταλγούσα την ημέρα που θα Τον συναντούσα. Η μάνα μας έφυγε νέα κι έτσι μας άφησε ορφανούς, εμένα και τα αδέλφια μου. Αβάσταχτος ο πόνος της απώλειας αυτής, κενό ανεκπλήρωτο. Σαν να μην αρκούσε αυτό, αργότερα αντιμετώπισα δύο φορές την οδύνη της αρρώστιας από καρκίνο. Την πρώτη φορά, στα τριάντα δύο. Τη δεύτερη, μετά από λίγα χρόνια. Παρόλο τον πόνο τη θλίψη μου και τη συντριβή μου, ποτέ δεν σκέφτηκα «γιατί δεύτερη φορά ξανά σε μένα;».
Δεν ξέρω, ήταν η Χάρις του Θεού και δεν το έβλεπα σαν τιμωρία; Φυσικά πολλές φορές με έπιανε το παράπονο, γιατί ήξερα τι με περιμένει και δεν ήθελα να το περάσω για δεύτερη φορά. Δεν σας κρύβω ότι όταν άρχιζε να ρέει το φάρμακο στο αίμα μου ένιωθα σαν ετοιμοθάνατη. Αμέσως όμως, θυμήθηκα τα λόγια που έλεγα στην κόρη μου όταν έπρεπε να κάνει τα εμβόλια στο παιδί της και φοβόταν. Και είπα στον εαυτό μου, «Γενηθήτω το θέλημά Του», γιατί αν είναι για το καλό μου, ο Χριστός το φάρμακο αυτό θα το κάνει νεράκι. Μέχρι εκεί έφτανε το παράπονό μου…
Από κει και πέρα άρχισα να μιλάω με τους Αγίους, και πιο πολύ με τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Παΐσιο, ο οποίος παρότρυνε τους ανθρώπους να πηγαίνουν να εξομολογιόνται και να κοινωνάνε, για να φτιάξουν τη σχέση τους με τον Θεό. «Τα πιο πολλά είναι δαιμόνια. Αν φτιάξετε τη σχέση σας με τον Θεό δεν θα έχετε τίποτα να φοβηθείτε, θα σωθείτε», έλεγε.
Καθώς όλοι μας την ακούγαμε με μεγάλη προσοχή, αυτή συνέχισε.
«Σιγά-σιγά άρχισα να δουλεύω με τον εαυτό μου, γιατί κάπου είχα κάνει λάθη. Και έτσι με την πρώτη ευκαιρία βαπτίστηκα· και χθες στην παραμονή των Αρχαγγέλων εξομολογήθηκα, προκειμένου να λάβω την πρώτη μου θεία Κοινωνία. Εξομολογήθηκα για να βγάλω έξω ό,τι αμαρτία έχω κάνει, ακόμα και σκέψεις, πόσω μάλλον αυτά που έχω πράξει. Αδελφοί μου, να έχουμε τη δύναμη να λέμε με συντριβή την αλήθεια, γιατί έτσι θα μας ελεήσει ο παντοδύναμος Θεός».
Με κομμένη την ανάσα περιμέναμε να ακούσουμε τη συνέχεια. Μέλι είχαν τα χείλη της, παρά τον πόνο που περιέγραφε: «Στη ζωή μου έκανα δύο εκτρώσεις, δηλαδή σκότωσα δύο παιδιά. Ο γιατρός μού έλεγε με ελαφρά τη συνείδησή του: «Να! Δεν είναι τίποτα!
Το πετάμε σε έναν πλαστικό κουβά, και τελείωσε». Την τραγικότητα του λάθους μου την κατάλαβα αργότερα, όταν συνειδητοποίησα αυτό το φρικτό έγκλημα, που όσο προσπαθείς να το διώξεις, τόσο αυτό σε κυνηγάει μια ολόκληρη ζωή. Με το κουκούλωμα δεν θα θεραπευτεί ποτέ. Θεραπεύει μόνο η αλήθεια όταν τη βλέπεις κατάματα και θέλεις ν’ ανοίξει η πληγή και να βγει το πύον. Κι ας πονάει. Γι’ αυτό βρίσκομαι ανάμεσά σας σήμερα, για να πω την αλήθεια και με την αγάπη σας να γίνουμε κοινωνοί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πρώτα και μετά μεταξύ μας. Δεν θέλω να σας πω πολλά για μένα, αλλά πιο πολύ θέλω να υμνήσω τον Θεό που με έφερε σήμερα κοντά σας».
Συγκινημένοι όλοι μαζί, σαν νεοφώτιστοι κι εμείς, της φιλήσαμε το χέρι. Το πρόσωπό της είχε πάρει μιαν αλλιώτικη λάμψη, όπως εκείνη στα πρόσωπα των Αγίων. Η Πορφυρία είχε υποτάξει το εγώ της, το θέλω της, τον εαυτό της. Είχε καθαρίσει τις πληγές της, είχε αφήσει την Αλήθεια να κατοικήσει μέσα της.
«Με σένα με λούζει το φως. Γενηθήτω το θέλημά Σου!».
(Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Αλεξίου Κοβιλιάτη «Ψίχουλα ψυχών», Εκδόσεις «Εν Πλω»)
Γέροντας Παΐσιος ο Κρητικός (♰14/11/22).
Γέροντας Παΐσιος ο Κρητικός (♰14/11/22)
Το 1978 πήγε για πρώτη φορά στο Άγιον Όρος
ως προσκυνητής, έγινε μοναχός και από τότε δεν βγήκε ποτέ του στον κόσμο.
Ητανε χρόνια στον Καναδά ως λαϊκός με καλά χρήματα στην δουλειά του και είχε γυρίσει ανα τον κόσμο καθώς υπήρξε και ναυτικός και όμως τα άφησε όλα και αφιέρωσε την ζωή του στον Χριστό.
Ζούσε μόνος του ασκητικα στο κελί του Αγίου Χαραλάμπους δίπλα από τον Ιερό Ναό του Πρωτάτου στις Καρυές του Αγίου Ορους .
Κοιμόταν ελάχιστα, και κάθε μέρα έκανε παρακλήσεις στην Παναγιά για τον κόσμο...
για την Ελλάδα μας.
Αυστηρότατος με αυτά που συμβαίνουν στην ανθρωπότητα καλούσε τον άνθρωπο σε βαθύτατη μετάνοια και εξομολόγηση.
Με μεγάλη αγάπη στον Θεό και τους ανθρώπους, στις Καρυές ,στον Ναό του Πρωτάτου καθόταν όλα αυτά τα χρόνια σε ένα στασίδι του πρόναου κάνοντας το σημείο του σταυρού ασταμάτητα κρατώντας ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι και παρακαλώντας την Παναγιά (την μάνα μας όπως λέει) να φωτίσει τον άνθρωπο να μετανοήσει...
Ο Αγιορείτης Γέροντας Παΐσιος ο Κρητικός, εκοιμήθη στις 14/11/22.
Αιωνία η μνήμη
Την ευχή του να έχουμε.
🥀🌿❈
~+~
Γλυκιά μας Παναγία
🌷❈
Είσαι η Μάνα του Χριστού Προστάτισσά μας
Μάνα του κόσμου ολουνού
μα και δικιά μας
Σα να γεννήθηκες εδώ μες στον καημό μας
Είσαι δεμένη πάντα με το ριζικό μας
τρέχεις γοργά στην συμφορά μας Ελεούσα
και στην χαρά χαμογελάς Γλυκοφιλούσα
Στάζουν τα μάτια Σου παρηγοριά κι ελπίδα
κι Είσαι για μας η Παναγιά ,η μόνη Ελπίδα ...!
(το ποίημα-τραγούδι που έχει γράψει για την Παναγία ,ο μακαριστός Αγιορείτης Γέροντας Παΐσιος ο Κρητικός)
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΟΙ ΤΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΛΟΤΗΤΑ.
🔔📯ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΟΙ ΤΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΛΟΤΗΤΑ.
⚽⚽⚽⚽⚽⚽
*"Το να παίζεις ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό.
Αλλά το να παίζεις απλό ποδόσφαιρο είναι το δυσκολότερο πράγμα που υπάρχει"*
(Γιόχαν Κροιφ)
Σε παραλλαγη:
*"Το να θρησκευεις ειναι πολύ απλό.
Αλλά το να έχεις απλότητα στην ζωή σου είναι ό,τι πιο δύσκολο"*
📿📿📿📿📿
Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
