Πέμπτη 16 Απριλίου 2026
Όταν ακούσετε ότι ο Χριστός ήρθε ή εμφανίστηκε στη γη, τότε να ξέρετε ότι είναι ο αντίχριστος.
Όταν ακούσετε ότι ο Χριστός ήρθε ή εμφανίστηκε στη γη, τότε να ξέρετε ότι είναι ο αντίχριστος.
Όσιος Ζωσιμάς του Σολοβέτ (+1478) 🇷🇺
Πηγή: Αποστασία και ο αντίχριστος σύμφωνα με τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων, Ίδρυμα των Αγίων Μαρτύρων του Μπράνκοφ, Κωνστάντζα, 2008, σελίδα 55
Η αγάπη είναι πόνος.Η αγάπη είναι Θεός. Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι.
Σε περιόδους πολέμου, η ανθρώπινη λογική που φυτεύτηκε από τον Θεό στην ανθρωπότητα εξασθενεί, μειώνεται και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και χάνεται.
Έτσι, βλέπουμε πώς γεννιούνται τεράστιες παρεκκλίσεις εξαιτίας της πίστης.
Άνθρωποι που σκοτώνουν άλλους ανθρώπους, συχνά αθώους, διεκδικούν χριστιανικές αποστολές, βιάζουν την Αγία Γραφή, διαστρεβλώνουν το χριστιανικό μήνυμα της αγάπης, εκθέτουν τη διεστραμμένη λογική των δαιμόνων, για χάρη των υποτιθέμενων χριστιανικών ιδανικών.
Αδελφοί, ο Θεός είναι Ζωή και Αγάπη. Ο δαίμονας είναι δολοφόνος από την αρχή. Μην μολύνετε το μυαλό σας με σκέψεις δικαιολόγησης για τον διαμελισμό ανθρώπων από δαίμονες. Η δικαιολογία του φόνου εισάγει μια σκλήρυνση στην καρδιά που σας εμποδίζει να προσεύχεστε αγνά.
Αγάπη σημαίνει ότι η καρδιά σας πονάει για όλους τους ανθρώπους.
Η αγάπη είναι πόνος.
Η αγάπη είναι Θεός.
Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.
«Έχετε παρατηρήσει ποτέ πώς στη Βίβλο αναφέρεται ότι οι άνδρες ανεβαίνουν πάντα στα βουνά για να μιλήσουν στον Θεό; Κι όμως, στις Γραφές, σχεδόν ποτέ δεν διαβάζετε για γυναίκες που ανεβαίνουν στα βουνά, και ξέρουμε γιατί, έτσι δεν είναι;
Επειδή οι γυναίκες ήταν πολύ απασχολημένες με τις έγνοιες της ζωής. Δεν μπορούσαν να αφήσουν τα παιδιά, τα γεύματα, το σπίτι χωρίς επίβλεψη, τον κήπο απεριποίητο και χιλιάδες άλλες ευθύνες για να ανέβουν στα βουνά!
Μιλούσα με μια φίλη τις προάλλες, λέγοντάς της ότι ένιωθα ότι δεν ήμουν ποτέ αρκετά «ελεύθερη» από τις ευθύνες μου, ποτέ αρκετά ήσυχη ή σε ένα αρκετά ιερό μέρος για να έχω χρόνο για επικοινωνία με τον Θεό. Η απάντησή της με κατέκλυσε: «Γι' αυτό ο Θεός έρχεται στις γυναίκες! Οι άνδρες πρέπει να ανεβαίνουν στα βουνά για να συναντήσουν τον Θεό, αλλά ο Θεός έρχεται στις γυναίκες όπου κι αν βρίσκονται».
Σκέφτομαι τα λόγια της εδώ και μερικές εβδομάδες και ψάχνω στη Βίβλο για να δω αν αυτά που είπε είναι αλήθεια. Πράγματι, ο Θεός έρχεται στις γυναίκες εκεί που βρίσκονται, καθώς ασχολούνται με τις συνηθισμένες, καθημερινές τους δουλειές. Τις συναντά στα πηγάδια όπου αντλούν νερό για τις οικογένειές τους, στα σπίτια τους, στις κουζίνες τους, στους κήπους τους. Έρχεται σε αυτές καθώς στέκονται δίπλα στα κρεβάτια των αρρώστων, καθώς γεννούν, καθώς φροντίζουν ηλικιωμένους, σε κηδείες και επιμνημόσυνες τελετές.
Ακόμα και στον άδειο τάφο, η Μαρία ήταν η πρώτη που είδε την Ανάσταση του Χριστού. Ήταν εκεί επειδή έκανε τη γυναικεία δουλειά της σωστής προετοιμασίας του σώματος του Χριστού για την ταφή. Σε αυτές τις φαινομενικά συνηθισμένες εργασίες, αυτές οι γυναίκες στις Γραφές βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό.
Έτσι, αν εσείς -όπως εγώ- ποτέ παραπονεθείτε ότι δεν έχετε τόσο χρόνο να περάσετε στα βουνά με τον Θεό όσο θα θέλατε, θυμηθείτε ότι ο Θεός έρχεται στις γυναίκες. Ξέρει πού βρισκόμαστε, τα βάρη που κουβαλάμε. Μας βλέπει, και αν ανοίξουμε τα μάτια και τις καρδιές μας, θα Τον δούμε ακόμα και στις πιο «συνηθισμένα μέρη και πράγματα».
Χέδερ Φάρελ
Μητροπολίτης Αντώνιος Πλαμαντεάλ (Λόγια για τη μεγάλη ημέρα).
«Ας καλωσορίσουμε με χαρά τον Θεό, που έγινε ένας από εμάς, ώστε να μπορεί να μας μιλάει στη γλώσσα μας και να μπορούμε να τον καταλαβαίνουμε. Θα μας είχε συντρίψει με το μεγαλείο του αν είχε έρθει στα σύννεφα του ουρανού, με τη μορφή ενός υπερφυσικού όντος. Θα μας είχε τρομάξει και δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Δεν θα μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον και θα είχε ακυρώσει την ελευθερία μας.
Γι' αυτό ήρθε σε εμάς με τη μορφή ανθρώπου, ώστε να μπορούμε να τον δεχόμαστε ή να τον απορρίπτουμε, ώστε να παραμένουμε ελεύθεροι στην επιλογή μας».
Μητροπολίτης Αντώνιος Πλαμαντεάλ (Λόγια για τη μεγάλη ημέρα)
ΕΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΌΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΒΑΡΕΙΑΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ.
Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Βαρειάς στη Μυτιλήνη είναι μια ιστορική ενοριακή εκκλησία, κτισμένη το 1838, που βρίσκεται στο τουριστικό προάστιο της Βαρειάς, 2-3,5 χλμ. νότια της πόλης, κοντά στο αεροδρόμιο. Ο ναός, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής, αποτελεί σημαντικό πνευματικό κέντρο της περιοχής.
ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
Η αλήθεια δεν επιδιώκει χειροκροτήματα.
Ούτε επιδοκιμασία.
Τις περισσότερες φορές,
ενοχλεί ακριβώς εκεί που πονάει.
Αλλά χωρίς αυτήν,
η ησυχία γίνεται απλώς μια ψευδαίσθηση.
Ο Πατέρας Ραφαήλ Νόικα μας μιλάει:
✝️Ο Πατέρας Ραφαήλ Νόικα μας μιλάει:
«Ο καλός μαθητής, ο καλός ακροατής είναι ο άνθρωπος που έχει το μυαλό του στραμμένο προς τον Θεό και που αναζητά απάντηση από τον Θεό, όχι από τον άνθρωπο. Και που πηγαίνει στον άνθρωπο... έχοντας την προσοχή του στραμμένη στον Θεό, με τον Οποίο πρέπει να έχετε συνομιλήσει μέχρι τότε, προσευχηθείτε να σας δώσει ο άνθρωπος - ο πνευματικός σας πατέρας - τον λόγο.
Να είστε προσεκτικοί εσωτερικά και, όπως έλεγε ο Πατέρας Σωφρόνιος, να πιάνετε - να αρπάζετε, θα έλεγα - την πρώτη λέξη. Ο Πατέρας Σωφρόνιος έλεγε: «Αν μπορείτε να πιάσετε την πρώτη κίνηση της καρδιάς, αυτή είναι η λέξη για εσάς». Είναι ένα μυστήριο, όχι μια πειθαρχία. Έρχεται και η πειθαρχία, αλλά το μυστήριο είναι αυτό που πρέπει να λειτουργήσει. Και τότε τόλμησα να σας πω: μάθετε να λαμβάνετε από τους πνευματικούς σας πατέρες, από τους ανωτέρους σας, από τους ιερείς σας, από τους επισκόπους σας, τον πρώτο λόγο. Αλλά, πριν από αυτό, το έδαφος στο οποίο μπορεί να έρθει αυτός ο λόγος είστε ΕΣΥ. Προετοιμάστε το!»
Συνέδριο Ιασίου, 2016
Η ΣΥΜΠΌΝΙΑ ΑΠΌ ΤΌΝ ΟΥΡΑΝΌ.
Ήταν Πάσχα. Γυρνούσα μετά τον Εσπερινό από το Καθολικό της Μονής στο κατάλυμά μου, στον Μύλο. Στο δρόμο είδα έναν εργάτη. Όταν τον πλησίασα, με παρακάλεσε να του δώσω ένα αυγό. Δεν είχα. Γύρισα στο Μοναστήρι και πήρα από τον Πνευματικό μου δύο αυγά. Το ένα το έδωσα στον εργάτη. Μου λέει: ''Είμαστε δύο''. Τότε του έδωσα και το δεύτερο και όταν απομακρύνθηκε άρχισα να κλαίω από συμπόνια για τον φτωχό λαό του Θεού, και έτσι ήρθε στην ψυχή μου
το πένθος για όλη την οικουμένη και για κάθε κτίσμα.
το πένθος για όλη την οικουμένη και για κάθε κτίσμα.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
Ταπεινός προσκυνητής της ερήμου των Κατουνακίων .
Ταπεινός προσκυνητής της ερήμου των Κατουνακίων , ο μακαριστός Πατριάρχης Ιεροσολύμων κυρός Ειρηναίος ο Α'.(δεκαετία 1990).Στο διάδρομο της αυλής του Ησυχαστηρίου των Δανιηλαίων από αριστερά οι μακαριστοί γέροντες , Στεφάνος μοναχός , Γρηγόριος Ιερομόναχος ,Μόδεστος Ιερομόναχος ,Ακάκιος μοναχός, ο τότε Ιεραπόλεως Ειρηναίος έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα ,Δανιήλ μοναχός , Αθανάσιος Ιερομόναχος, απο αριστερά κάτω Νείλος μοναχός , Δαμασκηνός μοναχός νυν γέροντας της Ι.Καλύβης των αγίων Αναργύρων στη Νέα Σκήτη ,ο ιεροψάλτης ,και ο τότε Αρχιμ.Βενέδικτος νυν Μητροπολίτης Διοκαισαρείας,αγαπητός αδελφός από την εποχή που ήταν μοναχός στην Ι.Μ.Αγ.Λαυρας Καλαβρύτων.
Από neilosmonaxos instagram
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ !
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ
ΧΡΙΣΤΟαναστάσιμη ημέρα ολόφωτα παιδιά Του Θεού.
Πότε αναγνώρισαν οι προς Εμμαούς Μαθητές τον Ιησού Χριστό ;
"ΕΝ ΤΗ ΚΛΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ"
Οταν ο Κύριος τεμάχισε την Θεια Κοινωνια.
Ναι!!!
Καλα τα ωραια λογια και τα ευχολόγια, μα μόνο στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας και στην Θεια Μετάληψη αναγνωρίζουμε και αγγίζουμε οντως τον Ιησού Χριστό !
Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης.
Προσκυνητές στο τάφο του Αγίου Πορφυρίου.(1992).Κοιμητήριο Ι.ΣΚ.ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΩΝ.
Προσκυνητές στο τάφο του Αγίου Πορφυρίου.(1992).
Κοιμητήριο Ι.ΣΚ.ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΩΝ.
Από neilosmonaxos instagram
Τετάρτη 15 Απριλίου 2026
Μερικές Εντυπώσεις από τον Τάφο. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Μερικές Εντυπώσεις από τον Τάφο
Η Ανάσταση ήρθε. Το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή, κάθε Κυριακή και ιδιαίτερα κάθε χρόνο. Είναι στην πραγματικότητα ένα ιστορικό γεγονός που απαθανατίζεται στην καρδιά του Θεού, το οποίο ξεχύνεται σε κάθε διαίρεση του χρόνου, σαν μια υπερχείλιση της ύπαρξης πάνω από τον θάνατο αυτού του κόσμου.
Ο Αναστημένος Χριστός ξεχύνει σε όλους εκείνο το φως πάνω από τη φύση που κάνει τους ανθρώπους καλύτερους και, το πιο σημαντικό, πιο αθάνατους. Κοιτάτε τον κόσμο με διαφορετικά μάτια, με μάτια φωτισμένα και καθαρισμένα από την ανάσταση, οι άνθρωποι είναι πιο όμορφοι, χαμογελούν περισσότερο, ουρλιάζουν λιγότερο, βάζουν φρένο πιο ομαλά στην κυκλοφορία, σαν να υπάρχουν περισσότερα παιδιά ή σαν ο καθένας μας να θυμάται την παιδική του ηλικία. Ο ήλιος είναι πιο παρών και στην πραγματικότητα ο εσωτερικός ήλιος της ψυχής, τρεφόμενος με το φως της Ανάστασης, φωτίζει όλη την ημέρα και όλη τη νύχτα.
Θυμόμαστε πόσο δύσκολο ήταν κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Η νηστεία είναι μια απουσία του Θεού, που υποτίθεται λόγω των αμαρτιών και μια ανεπαίσθητη απόσυρση του φυσικού φωτός του ουρανού από την καρδιά του κόσμου. Η νηστεία είναι ένας κρυφός, αθεράπευτος πόνος για την απώλεια του παραδείσου, ένας εσωτερικός αγώνας στη μοναξιά της γης που είναι καρποφόρα από αγκάθια και τριβόλια, μια επικράτεια δακρύων που μαζεύονται σαν πλημμύρα που χάνει την αμαρτωλή γη της ψυχής. Η νηστεία είναι ένας εσωτερικός ασκητισμός και μια κραυγή πόνου, ο θρήνος κάθε Αδάμ αυτού του κόσμου για την πανοραμική θέα των θυρών του παραδείσου από έξω, που φυλάσσονται από τον αρχάγγελο με την περιστρεφόμενη φλόγα της φωτιάς.
Με το πέρασμα της νηστείας, ο εσωτερικός μας κόσμος ερημώνεται, σαν από μια αόρατη ξηρασία χάριτος, η ψυχή γίνεται άνυδρη και θλιμμένη, στραμμένη στον εαυτό της, ασκώντας τον πόνο ως τρόπο ζωής. Σε αυτή την πείνα για ύπαρξη, τα ζιζάνια που έχουν φυτρώσει στο έδαφος της καρδιάς παλεύουν με τη δίψα και πεθαίνουν, τα πάθη δίνουν την τελευταία τους πνοή, η παρηγοριά και η συνήθειά του (διαβάστε: η εξάρτησή του από αυτόν) καταδικάζονται σε θάνατο. Από τα βάθη της ύπαρξης, η κραυγή του Αδάμ διαπερνά: «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;».
Είναι μια καταστροφή του εσωτερικού σύμπαντος, στην οποία συνειδητοποιούμε πόσο τρομερός είναι ο κόσμος χωρίς τον Θεό, πόσο άδειος από περιεχόμενο, πόσο γελοίες είναι οι περιττές απολαύσεις του σώματος, που προσφέρουν όλο και λιγότερο και απαιτούν όλο και περισσότερο. Η αμαρτία πραγματώνεται στην ύπαρξή της ως παράσιτο, δηλαδή, ως ζιζάνιο της ύπαρξης που τρέφεται με τη ζωή μας και δίνει μόνο αγκάθια και τριβόλια. Ο ίδιος ο Θεός πρέπει να έρθει να φωνάξει, με όλο τον πόνο αυτού του κόσμου, τρυπημένος από καρφιά και κρεμασμένος σε ένα δέντρο: «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;». Εδώ είναι όλο το βάσανο της χαμένης ιστορίας, όλα τα δάκρυα του κόσμου συγκεντρωμένα στο δισκοπότηρο της καρδιάς του Χριστού, όλοι οι θάνατοι και οι φρικαλεότητες αυτού του κόσμου, μεθυσμένοι από τόση ανυπαρξία.
Και μετά έρχεται ο τρομερός πόνος της ολοκληρωτικής απώλειας του Θεού. Στη σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής, αφού ο Χριστός πεθάνει για τον κόσμο, καμία παρηγοριά δεν μπορεί να καταπραΰνει το βάσανο του σύμπαντος που γίνεται τάφος. Η ανθρωπότητα γίνεται ένα τεράστιο νεκροταφείο ιδανικών, η άσχημη σαρκοφάγος της δικής μας ανυπαρξίας.
Σε αυτόν τον τάφο της ανυπαρξίας, αλλά από αγάπη, εισέρχεται ο ίδιος ο Θεός. Το αγνό Του σώμα αρωματίζει τους τοίχους του τάφου με αλόες πάνω από τον ουρανό. Διεισδύοντας στη γη, ο Χριστός την ανοίγει στον ουρανό, την μεταμορφώνει σε ναό, η ανθρώπινη φύση Του γίνεται η επιτομή της ένωσης του ανθρώπου με τον Θεό, η πέτρα που έφραζε τον τάφο του γίνεται καταπέλτης στον ουρανό.
Πρέπει πραγματικά να χάσεις κάποιον για να ανακαλύψεις την πραγματική του αξία. Η κορυφή της αγάπης είναι η λαχτάρα, δηλαδή η απουσία του αγαπημένου και η ουσιαστική του γέννηση στην καρδιά σου, όπου κανείς στον ουρανό ή στη γη δεν μπορεί να τον σκοτώσει. Όταν η μητέρα σου πεθαίνει, για παράδειγμα, θα μπορούσες να δώσεις στον εαυτό σου τη μισή ζωή που σου απομένει, για να την αγκαλιάσεις τουλάχιστον για άλλη μια φορά. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Χριστό. Πρέπει να τον χάσεις μέσω του Σταυρού για να Τον ανακαλύψεις στην Ανάσταση. Η μοναξιά πρέπει να ουρλιάζει στην καρδιά σου για να λάβεις την πλημμύρα φωτός του Πάσχα. Πρέπει να ψάλλεις το Πρόχοντ με δάκρυα, για να γίνεις με όλο σου το είναι ο αναστημένος Χριστός.
Πόσο δύσκολο ήταν χωρίς Εσένα, Ιησού, πόσο τρομερός είναι αυτός ο κόσμος χωρίς Εσένα! Πόσο αδύνατη είναι η αναπνοή χωρίς τη χάρη, η γη χωρίς τον ουρανό, ο ήλιος χωρίς το φως Σου, η νύχτα χωρίς την ανάπαυσή Σου στη δημιουργία! Και πόσο όμορφο είναι το σύμπαν με Εσένα στο κέντρο του, παντού και πάντα, να λάμπει στο φως της Αναστάσεως. Μάλιστα, ανακαλύπτουμε μέσω του Σταυρού και της Ανάστασης ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε για να υπάρχει μόνο στο φως του Θεού. Χωρίς τον Χριστό, το σύμπαν γίνεται κόλαση και βυθίζεται στο σκοτάδι του θανάτου, και με τον Χριστό, ακόμη και η κόλαση εκρήγνυται με το φως της Αναστάσεως και γίνεται ο τόπος της ζωής του Θεού με τους ανθρώπους.
Χριστός αναστήθηκε!
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Πασχάλιο μήνυμα από τον Μητροπολίτη Καμερούν Γρηγόριο.
Πασχάλιο μήνυμα από τον Μητροπολίτη Καμερούν Γρηγόριο
"Σ᾽ αὐτήν τήν περίοδο ὅλες οἱ δυνάμεις μας ἑστιάζουν στήν ἀξία τῆς μετανοίας, ἡ ὁποία λογίζεται μεγαλυτέρα καί δυσκολοτέρα της προπαρασκευῆς καί ἀσκήσεως τῆς νηστείας…
Ἡ μετάνοια νοεῖται ὡς συνεχής τρόπος ζωῆς ἕως ὅτου ὁ ἄνθρωπος ἀπεκδυθεῖ τό ἔνδυμα καί φίλτρο τῆς παραμορφωτικῆς φιλαυτίας μέσα ἀπό τό ὁποῖο βλέπει τόν κόσμο τοῦ Θεοῦ, τόν Δημιουργό τοῦ κόσμου καί φαντάζεται τό στρεβλό εἴδωλο τοῦ ἑαυτοῦ του νά καταλαμβάνει τό κέντρο αὐτοῦ τοῦ κόσμου!
Αὐτή ἡ ἀπέκδυση τῆς παθογόνου φιλαυτίας εἶναι σάν γεγονός, ἐμπειρία θανάτου τοῦ ἑαυτοῦ μας, πού προσπαθεῖ μέ ὅλες του τίς δυνάμεις νά εἶναι τό κέντρο τοῦ κόσμου του, νά ἀναγνωρίζεται ἀπό τόν κόσμο, τόν ὁποῖο ἀγνοεῖ στό μεγαλύτερο μέρος του.
Κι ὅταν τολμήσει νά στρέψει τό βλέμμα μέσα του τότε αὐτή ἡ ἐμπειρία μετατρέπεται σέ ἐμπειρία ᾍδου.
Ἑνός ᾍδου πού δέν κείτεται στά γήινα ἔγκατα νικημένος ἀπό τόν Ἀναστάντα Ναζαραῖο, ἀλλά κάλλιστα μπορεῖ νά θεαθεῖ στίς ἐσχατιές τοῦ κόσμου τῆς Ἀφρικῆς, τῆς Ἀσίας, τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς καί ὅπου (ἀΐδια) «ἔγκατα» τῆς ἐκμεταλλεύσεως ἀνθρώπου ἀπό ἄνθρωπο.
Ἑνός κόσμου πού βαστάζει σάν ἄλλος Ἄτλας τό βάρος τῆς ἀδικίας μας κι ἀναμένει ἀνάσταση ἀπό τό γεγονός καί τήν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἑνός κόσμου ὁ ὁποῖος ἐγεύθη πρῶτος μυριάδες ἀθέατες συγκρούσεις καί ἀθέατους πολέμους καί γεύεται μέχρι σήμερα, ἀδιάφορους γιά τόν ὑπόλοιπο κόσμο, γενοκτονικούς πολέμους, σάν κι αὐτούς πού παρακολουθοῦμε ἄναυδοι στούς κατευθυνομένους διαύλους ἐπικοινωνίας τά τελευταῖα χρόνια.
Ἡ ἐλάχιστη ποιμαντική ἐμπειρία τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου, στό ὁποῖο συμμετέχω τίς δύο τελευταῖες δεκαετίες μοῦ ἔχει πιστοποιήσει ὅτι ἡ ἐμπειρία τοῦ ᾍδου τῶν ἀδικουμένων μπορεῖ νά παρακληθεῖ καί νά μεταμορφωθεῖ μόνο μέσα ἀπό ὅ, τι προσφέρουμε φωτισμένο∙
ἀπό τήν ἐλευθερία καί πίστη στήν Ἄνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ὑπέρ αὐτῶν ἐκζητῶ τάς εὐχάς σας μετά τῆς ἐν Καμερούν καί Κεντρικῇ Ἀφρικῇ παροικούσης Ἐκκλησίας.
Ὑπέρ αὐτῶν συ(γ)γράφω στούς τοίχους τῶν καρδιῶν σας
«Προσδοκῶ Ἀνάστασιν καί τῶν (νεκρο-) ζώντανων»…, που κατακλύζουν τό ἐγγύς καί τό μακράν, ὅπου ἄνθρωποι.
Μετά τῆς, τοῦ καθελόντος τόν θάνατον, ἐσταυρωμένης ἀγάπης.
ὁ Καμερούν Γρηγόριος"
Στα γόνατά σας, σας παρακαλώ: επιστρέψτε στον Θεό!Ένας κόσμος σαν τους Εμμαούς. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Στα γόνατά σας, σας παρακαλώ: επιστρέψτε στον Θεό!
Ένας κόσμος σαν τους Εμμαούς.
Πιθανώς η πιο τρομερή περικοπή στα Ευαγγέλια, αυτή που με συναρπάζει μέχρι δακρύων, είναι η σκηνή του ταξιδιού προς τους Εμμαούς.
Δύο μαθητές, ο Κλεόπας και ο Λουκάς, πηγαίνουν σε ένα χωριό που ονομάζεται Εμμαούς, το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα. Βαρύνονταν από τον πόνο της απώλειας του Δασκάλου τους. Είχαν δει τον βαρύ Σταυρό πάνω στον οποίο είχε πεθάνει ο Σωτήρας, είχαν νιώσει τα καρφιά στις καρδιές τους, είχαν μυρίσει τη μυρωδιά του αίματος στα ρουθούνια τους, τα δάκρυά τους που έτρεχαν από τα μάτια τους έκαιγαν.
Είχαν νιώσει τον απέραντο πόνο Εκείνου που κατάργησε τους πόνους των αρρώστων, είχαν ακούσει τις τρομερές βλασφημίες εναντίον Εκείνου που είχε κάνει τους κωφούς να ακούσουν. Είχαν παρακολουθήσει αβοήθητοι καθώς ο Ραβίνος παρέδιδε το πνεύμα του, είχαν δει Εκείνον που καλεί τους νεκρούς από τον τάφο και τους δίνει ζωή να πεθαίνει. Ήταν σαστισμένοι, φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι. Η βασιλεία της ζωής και της αγάπης που ο Ιησούς είχε κηρύξει με χίλιους τρόπους είχε καταρρεύσει στον Γολγοθά. Όλη η χαρά χιλιάδων θεραπειών είχε βυθιστεί στη βαθιά λάσπη στους πρόποδες του Σταυρού.
Με τα κεφάλια σκυμμένα στο έδαφος, οι μαθητές περπατούσαν, τρυπημένοι από τον πόνο, σκεπτόμενοι τον νεκρό Σωτήρα τους. Λοιπόν, όταν σκέφτεσαι τον Θεό, ο Θεός όχι μόνο σκέφτεται εσένα, αλλά είναι εκεί, δίπλα σου, μπορείς να Τον αγγίξεις, μπορείς να Τον αναπνεύσεις, σαν ένα θαύμα ζωής. «Ενώ μιλούσαν και ζητούσαν διευκρινίσεις, ο ίδιος ο Ιησούς περπατούσε μαζί τους». Ποια δύναμη μεγαλύτερη από αυτόν τον κόσμο εμπόδιζε τα βλέφαρά τους να σκάσουν από δάκρυα αναγνώρισης Εκείνου που θρηνούσαν;
Αναζητούσαν διευκρινίσεις. Δίπλα τους βρισκόταν η ίδια η Φωτιά που θα τους φώτιζε καίγοντας μέσα τους το σκοτάδι της πτώσης τους. Ο ταπεινός ξένος που περπατούσε δίπλα τους ήταν ο Δάσκαλος των αιώνων, ο άπειρος Δάσκαλος, η Πηγή όλων των λαμπρών ιδεών στο σύμπαν, η ατελείωτη Βιβλιοθήκη της αγάπης, ο αιώνιος Λόγος του Πατέρα, ο Δημιουργός των γαλαξιών με έκπληξη.
Πόση λεπτότητα, τρυφερότητα, συναίσθημα και άπειρη φινέτσα έχει αυτός ο Ξένος! «Ποιες είναι οι λέξεις που ανταλλάσσετε μεταξύ σας, και γιατί είστε λυπημένοι;»
Το άπειρο μυαλό του σύμπαντος γνώριζε ολόκληρη τη ζωή και την αιωνιότητά τους, γνώριζε πώς θα πέθαιναν, όλους τους ψιθύρους της ζωής τους, η θλίψη τους Τον πόνεσε, τα βάσανα κάθε ψυχής σε αυτόν τον κόσμο Τον έκαιγαν τρομερά.
Ο Κλεόπας λέει αγανακτισμένος: «Είσαι ο μόνος ξένος στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες τα πράγματα που έχουν συμβεί σε αυτήν αυτές τις μέρες;» Ναι, αμήν, Αυτός είναι ο Ξένος, που ήρθε στους δικούς Του και οι δικοί Του δεν Τον δέχτηκαν. Η βασιλεία Του δεν είναι αυτού του κόσμου, Αυτός έχει πλάσει κάθε ανθρώπινη ψυχή, αλλά κανείς δεν Τον αναγνωρίζει, αν και ήταν εκεί, στο Μυστήριο της μήτρας κάθε μητέρας, στα μάτια που πνίγονται στην έκπληξη κάθε αγέννητου παιδιού. Ένεφυσε ζωή στο στόμα κάθε μωρού που έβγαινε από τα βαπτιστικά, προφητικά νερά της μήτρας, στο πρώτο κλαψούρισμα της ζωής.
Κανείς δεν Τον γνωρίζει πια, αν και έχει βάλει νου και μάτια και καρδιά και προσωπικότητα, μοναδική για τον καθένα. Κοιτάζουν με αδιαφορία Εκείνον που τους αγάπησε πρώτος. Φίλησε το εγκεφαλικό τους σύμπαν και σφράγισε το Πρόσωπό Του, την Εικόνα Του σε κάθε έναν από αυτούς. «Έγινε όμοιος με μένα για να τον δεχτώ, και το πρόσωπό μου έλαβε, για να μην αποστρέφω πλέον το πρόσωπό μου από αυτόν» (Ωδές του Σολομώντα).
Οι καημένοι μαθητές... Τι οδυνηρή αφήγηση για τον Θάνατο Εκείνου που διέλυσε τις κολάσεις που ήταν κλειδωμένες με αιώνια φωτιά. «Αλλά ελπίζαμε ότι αυτός θα λύτρωνε τον Ισραήλ...»
Ενώπιον της ανοησίας, η αιώνια Σοφία του Θεού αστράφτει: «Ω, ανόητοι και αργοί στην καρδιά στο να πιστεύετε όλα όσα έχουν πει οι προφήτες! Δεν έπρεπε ο Χριστός να τα υποφέρει αυτά και να εισέλθει στη δόξα του; Και ξεκινώντας από τον Μωυσή και όλους τους προφήτες, τους ερμήνευσε όλες τις Γραφές που αφορούσαν τον εαυτό του.
Η μεγαλύτερη θεολογική πορεία των αιώνων! Ο αιώνιος δάσκαλος μιλάει για τον εαυτό του. Όλα τα εκατομμύρια βιβλία στον κόσμο λένε λιγότερα, στην ανυπαρξία τους, από όσα λέει το άπειρο και γλυκό Στόμα του Λόγου. Τα μικρά τους μυαλά αγωνίζονται να κατανοήσουν τις γιγάντιες έννοιες της ιστορίας, ερμηνευμένες από την ίδια την Αιωνιότητα. Οι Ψαλμοί, οι προφητείες, τα τραγούδια της Παλαιάς Διαθήκης πλησιάζουν δειλά και δίνουν το νόημά τους.
Η μεγαλύτερη θεολογική πορεία των αιώνων των αιώνων.
Αλλά οι Εμμαούς πλησιάζουν. Το χωριό σέρνεται προς το μέρος τους, οι ήλιοι και οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από το άκτιστο Κέντρο της δημιουργίας. Εδώ έρχεται ο στίχος που διαπερνά την καρδιά. «Προσποιήθηκε ότι συνεχίζει». Είναι όλη η τραγωδία των αιώνων, τα δισεκατομμύρια θάνατοι της ιστορίας, όλα τα άπειρα βάσανα ενός Θεού που ξυλοκοπήθηκε, βασανίστηκε, φτύθηκε, σταυρώθηκε, σκοτώθηκε, από εκείνους που αγάπησε μέχρι το τέλος. Είναι η τεράστια διακριτική ευχέρεια του Δημιουργού που απορρίφθηκε από τα δημιουργήματα που σκουληκώνουν στη γη.
Ξέρετε τι θα είχε συμβεί αν είχαν πει ευγενικά: εντάξει, υγεία; Θα είχαν χάσει την αιωνιότητά τους. Το φως της ζωής τους θα είχε φύγει κλαίγοντας και δεν θα Τον είχαν ξαναδεί ποτέ. Μια στιγμή της ζωής τους πιο σημαντική από την ίδια τη ζωή.
Η μεγαλύτερη θεολογική πορεία των αιώνων δεν είναι αρκετή για να αναγνωρίσει Εκείνον που σου έδωσε ζωή. Όλα τα διδακτορικά της ιστορίας δεν αξίζουν ούτε ένα ψίχουλο από το Ευχαριστιακό Του Σώμα, που είναι ολόκληρο το Σώμα.
Αλλά οι μαθητές είναι αλυσοδεμένοι από την έκπληξη ακούγοντας τη Θεότητα. Οι καρδιές τους έκαιγαν μέσα τους, όταν η ίδια η Φωτιά φώτισε την ύπαρξή τους με φως. Αλλά το παντοδύναμο χέρι κρατούσε μια κουρτίνα πάνω από τα μάτια τους. Και επιμένουν να εισέλθει. Η μέρα πέρασε. Είναι βράδυ στην ιστορία. Οι λογικές του κόσμου έχουν συνθλιβεί από το αιώνια Λογική. Το ουσιώδες του κόσμου έχει συμβεί: η Ανάσταση.
Και στο σπίτι, ο ταπεινός φιλοξενούμενος γίνεται ο Κύριος, γιατί κόβει το ψωμί, δηλαδή τον Εαυτό Του, και κρύβεται υπέροχα στον Άρτο, γίνοντας η υπέροχη Ευχαριστία της ιστορίας. Και τα μάτια τους ανοίγουν, και το σύμπαν των ιδεών που είχαν καταβροχθίσει χωρίς να μασήσουν αποκτά αιώνιο νόημα. Και Τον αναγνωρίζουν: ο ξένος είναι πιο κοντά από την καρδιά τους, η Ευχαριστία είναι η υπέρτατη δοκιμασία της αναγνώρισης του Θεού. Δεν Τον κοιτάζουν πλέον, αλλά Τον δέχονται, τρέφονται με την Ύπαρξή Του κλαίγοντας, Αυτός γίνεται το εσωτερικό τους, το βάθος του μυστηρίου και της αγάπης της ζωής τους. Από εδώ ρέει το φωτεινό θαύμα που ονομάζεται Ευαγγέλιο του Λουκά, απαλό σαν δάκρυ που ξεπηδά από τα μάτια ενός Παιδιού που είναι Θεός.
Είναι αργά στον κόσμο. Είναι βράδυ στην ιστορία. Γονατίστε, σας παρακαλώ: επιστρέψτε στον Θεό!
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Καπετάνιος στο Αγίον Όρος!!!!!!!!
Καπετάνιος στο Αγίον Όρος!!!!!!!! Με κάθε καιρό ,υπηρετούσε με αυταπάρνηση την μεταφορά αγαθών και την καθημερινη συγκοινωνία μοναχών και προσκυνητών. Αιώνια η μνήμη του !!! Καπετάν - Ιορδάνης (1984 ).
Από neilosmonaxos instagram
Ο μακαριστός ηγούμενος Αρχιμ. Σεραφείμ της Ι.Μ.Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα ενώπιον της Λάρνακας του Οσίου.
Ο μακαριστός ηγούμενος Αρχιμ. Σεραφείμ της Ι.Μ.Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα ενώπιον της Λάρνακας του Οσίου .
Από neilosmonaxos instagram
ΣΠΑΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.
Υποδοχή Αρχιερέως στην Ιερά Μονή Καρακάλλου για την εορτή των Αγίων Αποστόλων .(Δεκαετία του 1990).
Από Αριστερά ,ο παπα-Φίλιππος των Θωμάδων ,ο γέροντας παπα-Κυπριανός των Θωμάδων,ο π.Ιωάσαφ μοναχός Αγιοπαυλίτης ,ο π.Στέφανος μοναχός των Δανιηλαίων ..ο Διοικητής του Αγίου Όρους ,ο καθηγούμενος της Μονής Καρακάλλου Αρχιμ. Φιλοθεος ,ο Καθηγούμενος της Ι.Μονής Ξηροποτάμου Αρχιμ .Ιωσήφ ,ο Μητροπολίτης Σιατίστης Αντώνιος και ο διάκονος Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός ,υποτακτικός του γερ.Μωυσή !!!!
Από neilosmonaxos instagram
Christ is Risen!
Christ is Risen!
The very word “Pascha” finds its roots in the Old Testament festival of Passover, named from the Hebrew “Pesach,” meaning “to pass over.” This commemorates the ancient Exodus when the Jews were delivered from Egyptian bondage. The angel of death, smiting the firstborn of Egypt, “passed over” the houses of the Israelites marked with the blood of the Passover lamb.
Within the Christian Church, “Pascha” acquires a profound new meaning. It signifies the passage from death to life, from earth to heavens, as the sacred hymns express: “Pascha, the Passover of the Lord! From death to life, and from earth to heaven Christ our Lord has led us, singing victory!”
Fr. John
Σπάνια φωτογραφία.
Ο μοναχός Παντελεήμων Περβολαράκης και ο ιερομόναχος Ηλίας Σιδέρης,ηλικιωμένοι πλέον,διακονούν στην τράπεζα της Μονής Λογγοβάρδας.Τους είχα γνωρίσει,τώρα όμως βρίσκονται και οι δύο στον ουρανό.
Τα διακονήματα για τους μοναχούς είναι μια θυσιαστική προσφορά προς τους αδελφούς τους και προς όλους τους συνανθρώπους μας που φιλοξενούνται στα ορθόδοξα Μοναστήρια.
Δεν νοείται μοναχός αργός,χωρίς δηλαδή κάποιο διακόνημα.Η ώρα του διακονήματος είναι ιερή,είναι και ώρα προσευχής ταυτόχρονα.Το οποιοδήποτε διακόνημα όταν γίνεται μετά χαράς,προσφέρει στον μοναχό την εσωτερική αίσθηση ότι διακονεί τον ίδιο το Θεό και η πληροφορία αυτή του δημιουργεί μια εσωτερική πληρότητα.Ούτε αισθάνεται την κούραση,ούτε παραπονιέται γιατί γνωρίζει ότι αυτό συνεπάγεται την στέρηση του ουρανίου μισθού.
Εμείς όμως,που αναγκαστικά βλέπουμε την εργασία ως απαραίτητο τρόπο βιοπορισμού,δεν μπορούμε να το δούμε ακριβώς έτσι.Όταν όμως κατορθώνουμε να κρατήσουμε κάτι στην άκρη και να το χρησιμοποιήσουμε ως προσφορά στον συνάνθρωπο, τότε σίγουρα θα καταλάβουμε τους μοναχούς μας γιατί θα αισθανθούμε αυτό που αισθάνονται κι εκείνοι.
Γράφει ὁ Ἀλέξης Ἀδ. Κύρου:
Γράφει ὁ Ἀλέξης Ἀδ. Κύρου: «Σε μεγάλο γεῦμα τῆς Κοινότητος Ἀλεξανδρείας πρός τιμήν
τοῦ προϊσταμένου μου, εἶχα τοποθετηθῆ δεξιά ἀπό τόν ποιητή Καβάφη, ὁ ὁποῖος καί δέν ἔπαψε, κατά τήν ἀρχή τοῦ γεύματος, νά μοῦ μιλάη μέ περισσή εὐγένεια καί ἀπεριόριστη συμπάθεια. Εἶχα, μάλιστα,
ἀρχίσει να αἰσθάνωμαι πολλή υπερηφάνεια γιά τήν ἐπιδεικτική ἐκείνη ευμένεια τοῦ Καβάφη, ὅταν, ξαφνικά, μοῦ εἶπε: “Μετά τήν ἐπιστροφή σας στήν Ἀθήνα ἀξίζει νά γράψετε στην Εστία τό καί τό". Αθωότατα τοῦ ἀπάντησα ὅτι, ἐπειδή ήμουν δημόσιος υπάλληλος, δέν συμμετεῖχα στή σύνταξι τῆς ἐφημερίδος τῶν ἀδελφῶν μου. Ποιά ἦταν ἡ ἀπογοήτευσή μου, ὅταν μοῦ ἔστρεψε ἀμέσως τά νῶτα καί δέν καταδέχθηκε, πλέον, μέχρι το τέλος του γεύματος, νά μοῦ ἀπευθύνη τό λόγοι»
«Ταπεινοφροσύνη».
Βιβλιογραφία. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΏΦ. ΤΟ ΣΙΤΙΜΕΤΡΙΟ.
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΌΣ.2026.
Ένας καλός μου φίλος μου έστειλε αυτήν την εικόνα: «Οι ψυχές των αμαρτωλών προσπαθούν να αρνηθούν ότι διέπραξαν κακές πράξεις κατά τη διάρκεια της ζωής τους, αλλά όλες οι αμαρτίες τους καταγράφονται προσεκτικά».
Ένας καλός μου φίλος μου έστειλε αυτήν την εικόνα: «Οι ψυχές των αμαρτωλών προσπαθούν να αρνηθούν ότι διέπραξαν κακές πράξεις κατά τη διάρκεια της ζωής τους, αλλά όλες οι αμαρτίες τους καταγράφονται προσεκτικά».
(Απόσπασμα από το πολύπτυχο «Αποκάλυψη» του Βενετού καλλιτέχνη Jacobello Alberegno. 1390).
Είναι σαφές ότι τέτοιες εικόνες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται περισσότερο ως σύμβολα. Το φρίκη είναι ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε τέτοιοι αμαρτωλοί που αρνούμαστε τις δικές μας πράξεις και κακές πράξεις, και όχι σε σχέση με τους δαίμονες, αλλά με τον εαυτό μας.
Μπορεί να μην αρνούμαστε το γεγονός της διάπραξης κάποιας αμαρτωλής πράξης, αλλά έχουμε ένα σωρό επιχειρήματα για το γιατί «σε αυτή την περίπτωση αυτή η πράξη δεν ήταν τόσο αμαρτωλή», γιατί «δεν είχαμε άλλη επιλογή», γιατί «ήμασταν αναγκασμένοι» ή «μας ανάγκασαν οι περιστάσεις» και, τελικά, «δεν ήθελα - ο διάβολος με ανάγκασε να το κάνω»...
Δηλαδή, τις περισσότερες φορές, δεν κρύβουμε ή αρνούμαστε ανοιχτά τις αμαρτωλές μας πράξεις, αλλά τις αναγνωρίζουμε, λέγοντας: «Ναι, το έκανα, αλλά...»
Και, ας είμαστε ειλικρινείς, στις εξομολογήσεις, πολύ συχνά, όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να μιλάνε για τις λεπτομέρειες της διάπραξης αυτής ή εκείνης της αμαρτίας, το αποτέλεσμα της επανάληψης τέτοιων λεπτομερειών είναι ένα από τα μηνύματα που γράφτηκαν παραπάνω, και όλα καταλήγουν στο γεγονός ότι «δεν είχα άλλη επιλογή».
Αυτό ονομάζεται παιδαγωγία, ή αποποίηση ευθύνης για τις πράξεις κάποιου και μετατόπιση της σε άλλους ανθρώπους ή περιστάσεις. Αυτό είναι συνηθισμένο μεταξύ ανθρώπων όλων των ηλικιών και φύλων. Το παρατηρώ τακτικά όταν εξομολογούμαι ή συμβουλεύω ανθρώπους ως ψυχολόγος. Επιπλέον, το παρατηρώ περιοδικά στον εαυτό μου, δυστυχώς, πιο συχνά εκ των υστέρων.
Πιστεύω ότι δεν θα είναι οι δαίμονες που θα μας καταδικάζουν για τις αμαρτίες μας, αλλά το φως του Θεού. Άλλωστε, ο Χριστός, έχοντας κατέβει στο σκοτάδι της κόλασης, φώτισε την κόλαση με το φως Του, αποκαλύπτοντας τα πάντα όπως πραγματικά είναι. Και θα πρέπει να σταθούμε ενώπιόν Του, εισερχόμενοι σε αυτό το φως, από το οποίο δεν θα υπάρχει διαφυγή, ούτε καν στην κόλαση.
_____________
Και υπάρχει ένα άλλο ενδιαφέρον θέμα εδώ. Έχω συναντήσει, για παράδειγμα, έναν σύζυγο που έχει απατήσει τη γυναίκα του να αρχίζει να την κατηγορεί (gaslighting), ουσιαστικά λέγοντάς της: «Με ανάγκασες να το κάνω, με εξανάγκασες, δεν μου άφησες άλλη επιλογή...» Αν μοιραστεί τον πόνο και τη θλίψη της με έναν ιερέα, έναν ψυχολόγο ή έναν φίλο, αναζητώντας υποστήριξη, και ο σύζυγός της το μάθει, συχνά της επιτίθεται επιθετικά επειδή λέει σε όλους για την αμαρτία του.
Αλλά θέλω πραγματικά να του πω: «Σταμάτα! Αν έκανες κάτι αξιέπαινο και η γυναίκα σου το είπε σε όλους, τότε γιατί ντρέπεσαι γι' αυτό; Και αν έκανες κάτι τρομερό και επιπλήττεις τη γυναίκα σου που το είπε σε όλους, επειδή θέλεις να κρύψεις το άδικό σου στο σκοτάδι της άγνοιας, τότε γιατί το έκανες καθόλου; ... Αν η ίδια η γυναίκα σου φταίει για το άδικό σου, όπως την κατηγορείς, τότε γιατί κρύβεσαι από το να το μάθουν οι άνθρωποι, αφού εσύ, δηλαδή, δεν είσαι ένοχος για τίποτα;»
____________
«Αυτή είναι η κρίση, ότι το φως ήρθε στον κόσμο, και οι άνθρωποι αγάπησαν το σκοτάδι μάλλον παρά το φως, επειδή τα έργα τους ήταν πονηρά. Διότι καθένας που πράττει το κακό μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, για να μην αποκαλυφθούν τα έργα του. Αλλά αυτός που πράττει την αλήθεια έρχεται στο φως, για να φανούν καθαρά τα έργα του, ότι έχουν γίνει εν Θεώ» (Ιωάννης 3:19-21).
Το Άγιο Φως στην Ιερουσαλήμ είναι μόνο ένα σύμβολο αυτού του φωτός.
Αλεξάντερ Ντιαγκίλεφ
Ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης αναφέρει.
Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης
– Χριστός ανέστη, Γέροντα [Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης], του είπε κάποτε ένα πνευματικό του παιδί, λίγο πριν την ημέρα της Αναλήψεως.
– Αληθώς ανέστη, μανούλα μου.
– Είναι το τελευταίο «Χριστός ανέστη» που λέμε σήμερα, Πάτερ.
– Όχι, όχι το τελευταίο. Να το λέμε συνεχώς το «Χριστός ανέστη». Εγώ, προτού πάω να κοινωνήσω, Του λέω: «Χριστός ανέστη, Χαρά μου». Να μην το σταματάμε καθόλου. Γιατί είναι Ανάσταση ο Κύριος. Πάντα μας ανασταίνει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
