Η Παραβολή του Κουταλιού, της Συνείδησης και των Χρυσών Θόλων
+
Μια μέρα, ο ηγούμενος του μοναστηριού, Ιγνάτιος, βγήκε στον κήπο. Ήθελε να κάνει μια σύντομη βόλτα, να ησυχάσει και να συλλογιστεί την πνευματική του ζωή. Κρατούσε ένα βιβλίο στα χέρια του και ευσεβείς σκέψεις στο κεφάλι του.
Αλλά μόλις έστριψε στο μονοπάτι του κήπου, είδε ένα γνώριμο θέαμα.
Καθισμένος σε ένα παλιό παγκάκι ήταν ο ντόπιος άγιος τρελός, ο Δανιήλ. Ξυπόλυτος, ατημέλητος, φορώντας ένα αστείο χάρτινο καπέλο. Μπροστά του βρισκόταν ένα νεκρό κοράκι, πολλά σκουριασμένα καρφιά και ένα λοξό σκαμπό που του έλειπε το ένα πόδι.
Ο Δανιήλ επικεντρώθηκε στο να καρφώσει το κοράκι στο σκαμπό.
«Τώρα, αγαπητέ μου», μουρμούρισε, «θα σε κάνω ένα τεχνικό θαύμα. Θα πετάξεις χωρίς να φύγεις ποτέ».
Ο Ιγνάτιος σταμάτησε και κούνησε το κεφάλι του.
«Δανιήλ, γιατί ασχολείσαι με τέτοιες ανοησίες;» Καλύτερα να σκεφτόταν την ψυχή σου. Την αγάπη για τους ανθρώπους. Την πνευματική ανάπτυξη.
Ο ανόητος σήκωσε τα μάτια του.
«Κάτι υψηλό, λοιπόν; Αυτό είναι επικίνδυνο πράγμα. Τι γίνεται αν σου πέσει κάτι υψηλό ακριβώς πάνω στο πόδι σου;»
Τότε ξαφνικά πρόσθεσε:
«Παρεμπιπτόντως, Πάτερ, σου έκλεψα ένα κουτάλι χθες.»
Ο Ιγνάτιος μάλιστα έμεινε έκπληκτος.
«Ποιο κουτάλι;»
«Ένα πολύ συνηθισμένο. Από το κελί σου.»
«Γιατί να το κλέψεις; Έπρεπε να ρωτήσεις!»
Ο Δανιήλ χαμογέλασε πονηρά.
«Αυτό δοκίμαζα. Αν σου κλέψουν το κουτάλι και ακόμα μιλάς για αγάπη, ποιο είναι το τίμημα μιας τέτοιας αγάπης; Η αγάπη χωρίς αλήθεια γίνεται προσποίηση. Και η αλήθεια χωρίς αγάπη μετατρέπεται σε ρόπαλο. Είναι αδύνατο να ζήσεις με κανένα από τα δύο.»
Σήκωσε το στραβό σκαμπό του.
«Κοίτα. Μιλάς συνέχεια για τον ναό της ψυχής, για την αγιότητα, για τα ύψη. Αλλά πού είναι τα θεμέλια;» Αν κάποιος λέει ψέματα, είναι άπληστος, παίρνει ό,τι ανήκει στους άλλους και εξαπατά τους γείτονές του, τότε σε ποια βάση σκοπεύει να χτίσει την αγάπη; Είναι σαν να χτίζεις έναν ναό σε ένα βάλτο.
Ο Ιγνάτιος κάθισε στο παγκάκι. Έτριξε αξιολύπητα.
«Μα δεν μπορεί κανείς να αγωνιστεί για την αγάπη αμέσως;»
«Όχι», απάντησε ο Δανιήλ. «Επειδή η αγάπη ξεκινά με απλά πράγματα. Να ταΐζεις τους πεινασμένους. Όχι να λές ψέματα. Όχι να κλέβεις. Όχι να προσβάλλεις τους αδύναμους. Θέλεις να πεις στους ανθρώπους για τον παράδεισο, αλλά ο γείτονάς σου δεν έχει ούτε ένα κομμάτι ψωμί για τρεις μέρες. Πρώτα, μοιράσου το ψωμί σου. Και μόνο τότε πες τους για τον παράδεισο.»
Με αυτά τα λόγια, έβγαλε το ίδιο το κουτάλι από την τσέπη του.
«Ορίστε. Το επιστρέφω.»
Ο Ιγνάτιος το πήρε και χαμογέλασε άθελά του.
«Είσαι παράξενος άνθρωπος, Δανιήλ.»
«Αλλά φθηνό στη συντήρηση», έκλεισε το μάτι ο άγιος ανόητος. «Είναι πιο εύκολο να επιστρέψεις το κουτάλι παρά να μετανοήσεις για τρία χρόνια.»
Ο ηγούμενος γέλασε.
«Αλλά έχεις δίκιο. Συχνά ονειρευόμαστε τα ύψη, ξεχνώντας να επισκευάσουμε τα σκαλιά. Η αγιότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ειλικρίνεια.»
«Ακριβώς!» Ο Ντάνιελ αναζωογονήθηκε. «Αν δεν λες ψέματα για το ειλικρινές σου χαμόγελο τώρα, και εγώ δεν λέω ψέματα ότι είμαι ο Βασιλιάς Σολομών, τότε έχουμε ήδη ζήσει σαν άνθρωποι για λίγα λεπτά».
Πετάχτηκε πάνω, χτύπησε ένα κοράκι στο κεφάλι του αντί για ένα καπέλο και φώναξε στον κήπο:
«Είναι απλό! Αν δεν θέλεις να σε εξαπατήσουν, μην εξαπατάς. Αν δεν θέλεις το κακό, μην κάνεις το κακό. Και αν ονειρεύεσαι την αγιότητα, ξεκίνα τουλάχιστον μη γίνεσαι απατεώνας στα μικρά πράγματα!»
Και έφυγε τρέχοντας.
Ο Ιγνάτιος παρέμεινε καθισμένος στον τριζόμενο πάγκο. Ένα κουτάλι στο ένα χέρι, ένα πνευματικό βιβλίο στο άλλο.
Παρακολούθησε τον άγιο ανόητο για αρκετή ώρα και μετά είπε ήσυχα: «Σωστά. Αν η συνείδησή σου κλονίζεται, καμία επιχρύσωση δεν θα βοηθήσει».
Σηκώθηκε και πήγε για δείπνο. Χωρίς να σκέφτεται μεγάλα πνευματικά ύψη, αλλά απλώς ευχαριστώντας τον Θεό για μια συνηθισμένη μέρα, για μια ειλικρινή συνείδηση και για το χυλό στο μπολ του.
Και το παλιό σκαμπό έμεινε στον κήπο για πολύ καιρό.
Στο ένα πόδι.
Ως υπενθύμιση ότι οι όμορφοι τρούλοι είναι άχρηστοι αν τα θεμέλια από κάτω τους ραγίζουν.
+
Ι. Τύχων
2014
.
"Πατερικόν σε Παραβολές"
