Στα σκαλοπάτια ανεβαίνοντας προς το μοναστήρι του Όσιου Πατάπιου συναντάς αυτά τα εκκλησάκια! Λουτράκι Κορινθίας!

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 44

 

401 - Τριάντα χιλιάδες λάθος διευθύνσεις

Σε ένα κήρυγμα για την προσευχή, ο πάστορας από το Νταβός της Ελβετίας είπε:

Στο ταχυδρομείο της Ζυρίχης έγινε μια στατιστική που δείχνει ότι 30.000 επιστολές φτάνουν εκεί ετησίως, οι οποίες δεν μπορούν να παραδοθούν, επειδή απευθύνονται λάθος. Ολόκληρο το μήνυμα αυτών των επιστολών χάνεται για το τίποτα, επειδή απευθύνονται λάθος.

Με τον ίδιο τρόπο, πολλές, πολλές προσευχές είναι επίσης έτσι. Δεν φτάνουν στον προορισμό τους, επειδή απευθύνονται λάθος.

Επειδή οι προσευχές είναι επίσης ένα είδος επιστολών που απευθύνονται στον ουρανό. Αλλά, μετά από τόσες πολλές από αυτές, δεν έρχεται απάντηση, καθώς απευθύνονται λανθασμένα.

Ζητάτε, αλλά δεν λαμβάνετε, επειδή ζητάτε λανθασμένα (Ιάκωβος 4, 3).

402 - Δώστε μου το ψαλίδι!...

Ένας Χριστιανός πήγε στο κρεβάτι μιας άρρωστης γυναίκας με έναν λόγο παρηγοριάς. Η γυναίκα παραπονιόταν αδιάκοπα για την ασθένειά της και τις δοκιμασίες της.Σε παρακαλώ άνοιξε τη Βίβλο - της είπε ο Χριστιανός και διάβασε τον Ψαλμό 143, εδάφια 1-3.

Η γυναίκα διάβασε: Ευλογημένος Κύριος ο Θεός μου, το έλεός μου και η σωτηρία μου, το στήριγμά μου και ο ελευθερωτής μου, η ασπίδα μου και η ελπίδα μου. - Αρκετά! Σε παρακαλώ δώσε μου το ψαλίδι! - Και τι θέλεις να κάνεις με το ψαλίδι; - Λοιπόν, κόψτε αυτό το μέρος από τη Βίβλο επειδή δεν πιστεύετε τι λέει εδώ... αυτό το μέρος είναι περιττό για να βρίσκεται στο βιβλίο του Θεού... για εσάς δεν έχει πια καμία αξία. - Λοιπόν, αφήστε το εκεί! - είπε η γυναίκα κλαίγοντας - και από εκείνη την ώρα δεν γκρίνιαζε πλέον για τις δοκιμασίες και τα παθήματα.

- Το προζύμι των Φαρισαίων

Γιατί ο Ιησούς παρομοίασε τους Φαρισαίους με το προζύμι; Όταν είπε: Προσέχετε από το προζύμι των Φαρισαίων; (Ματθαίος 16, 6) - ρώτησε κάποτε ένας δάσκαλος τους μαθητές του. - Επειδή - απάντησε ο μαθητής ενός πιστού - μέσω του προζυμιού το ψωμί πάντα μεγαλώνει, φουσκώνει και φαίνεται μεγαλύτερο από ό,τι είναι.

404 - Γιορτή του Βλαντ του Ανασκολοπιστή

Ο Βλαντ του Ανασκολοπιστή, άρχοντας της Βλαχίας, είχε γίνει διάσημος για τις σκληρότητές του.

Κάποτε ο Βλαντ ο Ανασκολοπιστής συγκέντρωσε όλους τους ζητιάνους της χώρας στην αυλή του και τους έδωσε ένα γεύμα γεμάτο με κάθε είδους καλούδια. Η χαρά αυτού του γεύματος κράτησε μια μέρα και μια νύχτα. Οι ζητιάνοι έφαγαν, ήπιαν και γλέντησαν όπως ποτέ άλλοτε στη ζωή τους.

Αλλά τι συνέβη στη συνέχεια; Κάτι τρομερό. Ο Βλαντ ο Ανασκολοπιστής τους συγκέντρωσε όλους σε έναν μεγάλο αχυρώνα και τους έβαλε φωτιά.

Ήταν ένα ακριβό γεύμα, το οποίο οι ζητιάνοι αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους.

Έτσι, αγαπητοί μου, είναι αυτός ο κόσμος με τις απολαύσεις του, με τα γιορτά του. Ο κόσμος είναι δικός μου - είπε ο διάβολος στον Ιησού στην έρημο (Ματθαίος 4:8).

Και με αυτόν τον κόσμο ο διάβολος καλεί τους ανθρώπους στο γλέντι των απολαύσεων. Τους καλεί με το σύνθημα: Ψυχή, πιες, φάε και ευφράνσου (Λουκάς 12:19). Και οι άνθρωποι ακούν τη φωνή του Σατανά και συρρέουν σαν πρόβατα στο γλέντι του.

Αλλά, δυστυχώς, μπορούν να πληρώσουν πικρά για αυτό το γλέντι αργότερα. Σαν τους ζητιάνους του Βλαντ του Ανασκολοπιστή, θα προσκληθούν αργότερα στη φωτιά της κόλασης. Ο διάβολος τους γλέντησε και μετά τους προσκαλεί στην αιώνια φωτιά.

405 - Το γράμμα του νόμου στο Σιμπίου

Ο αδελφός στρατιώτης Νικολάε Μπουκούρ, από εδώ στο Σιμπίου, μας διηγήθηκε ένα ενδιαφέρον περιστατικό.

Είχε προσκληθεί σε ένα γλέντι από έναν συγγενή του. - Ναι! Θα έρθω, αλλά μόνο με έναν όρο: δεν θα φέρετε μουσικούς και παιχνίδια στο σπίτι σας! Μπορούμε να διασκεδάσουμε χωρίς παιχνίδια και μέθη. - Ακούω - απάντησε ο συγγενής - σας δίνω τον λόγο της τιμής μου ότι δεν θα αφήσω μουσικούς να μπουν στο σπίτι μου.

Όταν πήγε μόλις οι καλεσμένοι του γάμου κάθισαν στο τραπέζι, έξω από τη σκηνή, ακούστηκαν οι βιολιστές. - Λοιπόν, πού είναι ο λόγος σου; - ρώτησε ο έκπληκτος αδελφός Μπουκούρ. - Κράτησα τον λόγο μου πλήρως - απάντησε ο συγγενής - οι βιολιστές δεν θα μπουν στο σπίτι μου... θα μας τραγουδούν όλη νύχτα έξω, από τη σκηνή του σπιτιού!...

Ο αδελφός Μπουκούρ τήρησε κι αυτός τον λόγο του και έφυγε αμέσως από τον γάμο.

Αλίμονο, με πόσους τρόπους και μορφές χάνουν οι άνθρωποι την ψυχή τους τηρώντας το γράμμα και σκοτώνοντας το πνεύμα των ουράνιων νόμων!

Αλλά ο Θεός δεν επιτρέπει να τον χλευάζουν (Γαλ. 10, 20) ούτε να τον λένε ψέματα.

406 - Το αλεξικέραυνο του Γολγοθά

Εδώ στις πόλεις, τα πιο ακριβά κτίρια προστατεύονται από κεραυνούς και ουράνιες βροντές με αλεξικέραυνα το αλεξικέραυνο είναι ένα μεταλλικό πηνίο με επιχρυσωμένη άκρη. Βρίσκεται στην κορυφή των σπιτιών και συνδέεται με το έδαφος με ένα σύρμα. Κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, αυτό το αλεξικέραυνο - σύμφωνα με ορισμένους φυσικούς νόμους - έχει τη δύναμη να εκκενώνει ηλεκτρικό ρεύμα από τον θυμωμένο αέρα. Πιάνει τον κεραυνό στο σύρμα του και τον οδηγεί στο έδαφος, προστατεύοντας έτσι το κτίριο από κάτω.

Τι υπέροχη εικόνα του Γολγοθά είναι αυτό το αλεξικέραυνο! Η δικαιοσύνη του Θεού δεν μπορεί να ανεχθεί την αμαρτία. Η αμαρτία πρέπει να τιμωρηθεί δυνάμει της παραγράφου του νόμου: Ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος (Ρωμ. 6:23). Οι ουρανοί από πάνω καλύπτονται αιώνια από την καταιγίδα της οργής του Θεού για τις αμαρτίες μας. Οι βροντές και οι αστραπές της οργής του Θεού μας απειλούν αδιάκοπα.

Σε αυτή την τρομερή πνευματική καταιγίδα, ωστόσο, έχουμε και ένα υπέροχο πνευματικό αλεξικέραυνο.

Έχουμε τον Σταυρό και τη Θυσία του Γολγοθά. Αυτό το αλεξικέραυνο πιάνει τον κεραυνό της ουράνιας οργής για τις αμαρτίες μας. Τις παίρνει πάνω του και μας σώζει από το χτύπημα και τη θανάτωσή τους.

Κατά τη σταύρωση του Σωτήρα, ξέσπασε μια μεγάλη καταιγίδα. Αυτή η καταιγίδα ήταν η οργή και η οργή του ουρανού για τις αμαρτίες μας. Εξαντλήθηκε με την Πολύτιμη Θυσία του Πολύτιμου Σωτήρα μας. Αυτή η καταιγίδα εξακολουθεί να βασανίζει τις ψυχές μας σήμερα. Μόνο η Θυσία του Σταυρού μπορεί να μας σώσει από αυτήν. Ο σταυρός στην κορυφή του Γολγοθά είναι ένα τεράστιο πνευματικό αλεξικέραυνο που μας σώζει από τον θάνατο και την πνευματική καταστροφή.

Το αλεξικέραυνο είναι μια ακριβή συσκευή. Στην κορυφή του πρέπει να υπάρχει χρυσός. Ο Γολγοθάς είναι ένα φθηνότερο αλεξικέραυνο. Είναι διαθέσιμος σε όλους δωρεάν. Ο Κύριος Ιησούς μας λύτρωσε και μας λυτρώνει όχι με την τιμή του χρυσού και του ασημιού, αλλά με το Αίμα Του, και αυτό το δώρο μας δίνεται δωρεάν. Διότι ξέρετε ότι δεν λυτρωθήκατε με ασήμι ή χρυσό, αλλά με το πολύτιμο αίμα του Χριστού (Α΄ Πέτρου 1:18-26). Αλλά πόσοι λαμβάνουν αυτό το δώρο; Μακάριοι όσοι το λαμβάνουν!

Ποια ήταν η μεγαλύτερη καταιγίδα στον κόσμο;

Η παγκόσμια ιστορία μιλάει για πολλές τρομερές καταιγίδες.

Αλλά η μεγαλύτερη καταιγίδα ήταν αυτή που ξέσπασε τη στιγμή που ο Κύριος Ιησούς έδωσε το Πνεύμα Του στον Σταυρό του Γολγοθά (Λουκάς 23:44). Σε αυτή την καταιγίδα υπήρχαν όλες οι αστραπές και οι βροντές της οργής του Θεού για τις αμαρτίες του κόσμου. Ήταν όλη η έκχυση της οργής και της τιμωρίας του Ουράνιου Πατέρα για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων όλων των εποχών. Υπήρχαν επίσης τα σύννεφα των αμαρτιών μας.

Η οργή του ουρανού και της γης συσσωρεύτηκε πάνω από τον Πολύτιμο Σωτήρα μας. Και όλη αυτή η καταιγίδα ξέσπασε στην πολύτιμη Θυσία του Πολύτιμου Σωτήρα και Λυτρωτή μας.

408 - Ποιο είναι το ψηλότερο βουνό;

Λέγεται ότι είναι τα Ιμαλάια. Ας είναι!

Το ψηλότερο βουνό σε αυτόν τον κόσμο είναι ο λόφος του Γολγοθά. Έχει ύψος μόνο 840 μέτρα, αλλά είναι το ψηλότερο βουνό στον κόσμο, επειδή η κορυφή του - με τον Σταυρό της Σταύρωσης - φτάνει στον ουρανό.

Ο λόφος του Γολγοθά συνδέει τον ουρανό με τη γη και τον άνθρωπο με τον Θεό.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 43

392 - Η Κιβωτός του Νώε και ο Γάιδαρος

Σε μια ομάδα ανθρώπων, λέγονταν κάτι για τον κατακλυσμό και την Κιβωτό του Νώε,

συζητώντας τι έγραφε το ημερολόγιο της εφημερίδας Lumina Sadelor του 1929 για την Κιβωτό του Νώε και τον σεισμό στα Βαλκάνια.

Ένας νεαρός άνδρας που είχε πάει σε σχολεία και θεωρούσε τον εαυτό του σπουδαίο λόγιο, χλεύασε όσα ήταν γραμμένα στη Βίβλο για την Κιβωτό του Νώε. - Εγώ - είπε ο νεαρός - ως άνθρωπος του σχολείου και των βιβλίων, δεν μπορώ πλέον να πιστέψω σε τέτοια παραμύθια σήμερα...πώς θα μπορούσαν όλα τα ζώα να χωρέσουν σε μια βάρκα μήκους 300 πήχεων και πλάτους 50 πήχεων;... και επιπλέον, τροφή για αυτά... ποιος μπορεί να πιστέψει τέτοια παραμύθια!

Τότε ένας πιστός γέρος σηκώθηκε και μίλησε ως εξής: - Αγαπητοί μου, άκουσα μια ιστορία που είπε ο παππούς μου και είπε ότι την είχε ακούσει κι αυτός από άλλους γέροντες.

Ότι όταν άρχισαν οι βροχές του κατακλυσμού, ο Νώε διέταξε τα ζώα να μπουν στην κιβωτό. Φώναξε την καμήλα από το νότο: καμήλα, μπες στην κιβωτό και η καμήλα μπήκε αμέσως. Φώναξε στην αρκούδα στο βορρά: αρκούδα, μπες στην κιβωτό, και η αρκούδα μπήκε αμέσως. Φώναξε στον ελέφαντα και ο ελέφαντας μπήκε αμέσως.

Αργότερα, να τος έρχεται ο γάιδαρος. Ο Νώε του φώναξε επίσης: γαϊδάρε, μπες στην κιβωτό. Αλλά ο γάιδαρος σταμάτησε έκπληκτος στην πόρτα της κιβωτού, λέγοντας: - Τι σημαίνει αυτή η βάρκα;... κοίτα, έχει μήκος μόνο 300 πήχεις και πλάτος 50 και ο Νώε θέλει να μαζέψει όλα τα ζώα μας μέσα σε αυτήν· και μάλιστα να βάλει φαγητό για εμάς! Η καμήλα, η αρκούδα, ο ελέφαντας και τα άλλα ζώα μπήκαν επειδή είναι ηλίθια ζώα και δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν... αλλά εγώ, που έχω σπουδάσει σε σχολεία και έχω πολλή γνώση, δεν μπορώ να πιστέψω σε κάτι τόσο αδύνατο... κρίνοντας έτσι τον εαυτό του, ο γάιδαρος καθυστέρησε να μπει στην κιβωτό.

Τότε ο Νώε σηκώθηκε και του φώναξε: - Γάιδαρε, δεν είναι ώρα για τα κόλπα σου. Μπες μέσα. Και σκύβοντας πάνω του, τον χαστούκισε δυνατά, χτυπώντας τον στην πλάτη με ένα ραβδί. Και ο γάιδαρος μπήκε στην κιβωτό και είχε μια θέση με όλα τα ζώα. - Σε παρακαλώ, μην με πληγώσεις - είπε τότε ο νεαρός, μορφωμένος άνθρωπος μας, ανάμεσα στα γέλια του κόσμου - και από τότε δεν άρχισε ποτέ ξανά να αντιμάχεται όσα λέγονται στη Βίβλο.

393 - Κοίτα σε μια μυρμηγκοφωλιά

Κοίτα σε μια μυρμηγκοφωλιά το καλοκαίρι και θα δεις κάτι βαθιά σημαντικό.

Τα μυρμήγκια βγάζουν συνεχώς τις προνύμφες, δηλαδή τα αυγά, στον ήλιο, από τα οποία θα βγουν νέα μυρμήγκια.

Και όταν έρθει η βροχή και ο κακός καιρός, τα βάζουν γρήγορα πίσω μέσα.

Γιατί το κάνουν αυτό τα μυρμήγκια; Επειδή χωρίς τη θερμότητα του ήλιου, τα αυγά δεν θα μπορούσαν να ζωντανέψουν. Επομένως, τα μυρμήγκια κάνουν ένα είδος ιεραποστολικού έργου. Βοηθούν στην ανάσταση των μυρμηγκιών από τα αυγά.

Ω, μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς αυτό το ιεραποστολικό έργο!... Κάθε αληθινός Χριστιανός, κάθε στρατιώτης του Κυρίου, πρέπει να είναι ένα επιμελές μυρμήγκι, τραβώντας συνεχώς όσους κοιμούνται στις προνύμφες των αμαρτιών στο φως και τη ζεστασιά του Ευαγγελίου. Ο καθένας πρέπει να βοηθήσει στην ανάσταση σε μια νέα ζωή όσων κατακλύζονται από αμαρτίες και ανομία.

Κοιτάζοντας το ιεραποστολικό έργο που κάνουν τα μυρμήγκια, ας τρομοκρατηθούμε όταν σκεφτόμαστε εκείνους που τα τραβούν πιο κοντά στο σκοτάδι, αντί να τα βγάζουν στον ήλιο και τη ζεστασιά του Ευαγγελίου.

394 - Το Κανόνι και η Φωτιά

Τι μεγάλο όπλο είναι το κανόνι! Αλλά για να πάρεις τη δύναμή του δεν χρειάζεται να το σπάσεις, δεν χρειάζεται να το καταστρέψεις. Ένα πολύ μικρό πράγμα είναι αρκετό. Είναι αρκετό αν βουλώσεις με ένα κομμάτι ξύλο την τρύπα όπου μπαίνει ο κρουνός του κανονιού και ανάβει την πυρίτιδα. Φράσσοντας αυτή την τρύπα, διακόπτετε την επαφή του κανονιού με τη φωτιά και με αυτό, όσο μεγάλο κι αν φαίνεται το κανόνι, δεν έχει καμία δύναμη... έχει χάσει τη δύναμη να πυροβολεί.

Έτσι συμβαίνει και με τα κανόνια της ψυχής. Στον ιερό πόλεμο της σωτηρίας των ψυχών, ο διάβολος δεν περιφέρεται καταστρέφοντας τα κανόνια. Δεν περιφέρεται κάνοντας τον άνθρωπο αρνητή του Θεού. Του αφήνει όλη την πανοπλία που έχει: του αφήνει το άγιο όνομα που φέρει, του αφήνει την πίστη όπως την έχει, του αφήνει τα χριστιανικά έθιμα που τηρεί, κ.λπ.

Αλλά, ο διάβολος, ο διάβολος, το πιάνει και φράζει το στόμα μέσω του οποίου η ουράνια σπίθα διαπερνά την καρδιά του ανθρώπου και ανάβει την ουράνια φωτιά. Σε ένα τέτοιο κανόνι, με το στόμα φραγμένο, η ουράνια φωτιά δεν μπορεί πλέον να ανάψει - και ο διάβολος είναι απόλυτα ικανοποιημένος με αυτό. Για το βασίλειό του, τέτοια κανόνια δεν αποτελούν απολύτως κανέναν κίνδυνο. Για τα μέτωπα του διαβόλου, μόνο ένας Χριστιανός που ανάβει από τη φωτιά του Αγίου Πνεύματος αποτελεί κίνδυνο.

Οι περισσότεροι Χριστιανοί είναι κλειδωμένα κανόνια που έχουν χάσει τη δύναμή τους να πυροβολούν.

Είσαι εσύ, αναγνώστη, τέτοιο κανόνι;...

395 - Ζήτω ο αυτοκράτορας!

Η ιστορία λέει ότι οι στρατιώτες του Ναπολέοντα τον αγαπούσαν με μια εξαιρετική αγάπη.

Στο πεδίο της μάχης του Κόνιγκρετζ, εθεάθησαν ετοιμοθάνατοι στρατιώτες, οι οποίοι, σηκώνοντας τα κεφάλια τους με τα τελευταία αποθέματα ζωής, φώναξαν: Ζήτω ο αυτοκράτορας!

Ένας σοβαρά τραυματίας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για να αφαιρεθεί μια σφαίρα από το στήθος του, και πρόσφατα οι γιατροί έψαχναν για τη σφαίρα στο στήθος του, και τους είπε: ψάξτε βαθύτερα, κύριοι γιατροί, και θα βρείτε τον αυτοκράτορα. Δηλαδή, ήθελε να πει ότι κουβαλούσε τον αυτοκράτορα στην καρδιά του.

Εμείς, οι στρατιώτες του Κυρίου και όλοι οι μαχόμενοι Χριστιανοί, πρέπει να έχουμε τέτοια αγάπη για τον Αυτοκράτορα μας Χριστό. Για την αγάπη Του πρέπει να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να βάλουμε στην πλάστιγγα τη θυσία της ζωής μας. Μέχρι την τελευταία μας πνοή πρέπει να πολεμήσουμε για Αυτόν και τη Βασιλεία Του.

Το μυστικό των νικών του Ναπολέοντα και όλων των μεγάλων διοικητών ήταν η αγάπη, ήταν ο πνευματικός δεσμός μεταξύ του αυτοκράτορα και των στρατιωτών του.

Αυτό είναι και το μυστικό της πνευματικής μας νίκης: ο δεσμός μας αγάπης, προσκόλλησης και απεριόριστης εμπιστοσύνης στον Κύριο Χριστό, τον Μεγάλο Αυτοκράτορα και Ηγέτη μας.

396 - Το Νερό και ο Μύλος

Όταν ο τροχός του μύλου δεν έχει νερό, όλοι οι τροχοί σταματούν ακίνητοι και ολόκληρος ο μύλος σταματάει. Ολόκληρος ο μύλος είναι σαν ένας άψυχος άνθρωπος, ένας νεκρός. Αλλά όταν ο μεγάλος τροχός δέχεται νερό, ο μύλος αποκτά αμέσως ζωή και κίνηση.

Έτσι συμβαίνει και με τη ζωή μας. Η καρδιά είναι ο μεγάλος τροχός της ζωής μας. Όταν αυτός ο τροχός δέχεται νερό... όταν η έκχυση των ζωντανών υδάτων του Αγίου Πνεύματος έρχεται πάνω σε αυτόν τον τροχό, ο μύλος της ζωής μας είναι γεμάτος ζωή και κίνηση.

Αλλά όταν λείπει αυτό το νερό, η ζωή μας είναι ένας μύλος που στέκεται ακίνητος, ένας άδειος μύλος.

397 - Επιθυμίες και προσευχή

Οι επιθυμίες μας είναι κουτσά παιδιά - λέει ένας άγιος πατέρας - η προσευχή τους δίνει πόδια για να περπατήσουν.

Οι επιθυμίες μας είναι το άδειο σακί - η προσευχή γεμίζει το σακί με σιτάρι και αλεύρι.

Οι επιθυμίες είναι τα σύννεφα - η προσευχή κάνει την ευλογημένη βροχή να πέφτει.

398 - Χωρίς μπαστούνι στο δρόμο...

Σε ένα μονοπάτι, ακόμα και πιο σύντομο, ένας άνθρωπος δεν ξεκινάει χωρίς μπαστούνι στο δρόμο, χωρίς κάποιο αντικείμενο άμυνας.

Αυτό είναι στη φύση του ανθρώπου. Ότι ένα τέτοιο σκυλί μπορεί να έρθει στο δρόμο σου και να σε βρει με άδεια χέρια.

Αλλά στο μονοπάτι της ζωής, ο άνθρωπος πηγαίνει χωρίς καμία άμυνα. Δεν παίρνει ούτε το μπαστούνι της προσευχής.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν που τα πρώτα σκυλιά των πειρασμών τον βρίσκουν ανυπεράσπιστο και τον δαγκώνουν πικρά...

399 - Όταν προσεύχεστε

Όταν προσεύχεστε, πάρτε μαζί σας τους 3 εκλεκτούς του Κυρίου.

Πάρτε πρώτα τον απόστολο Πέτρο, προσευχηθείτε με την πίστη του.

Πάρτε λοιπόν τον Ιάκωβο: προσευχηθείτε με την επιμονή του Ιακώβ από τη Βίβλο, ο οποίος πάλεψε με τον Θεό και δεν τα παράτησε μέχρι που ευλογήθηκε (Γένεση 32, 26).

Και πάρτε τον Ιωάννη τον ευαγγελιστή, για να μπορέσετε να ζήσετε τη ζωή του, η οποία είναι μια ζωή ενωμένη στην αγιότητα και την αγάπη του Θεού.

400 - Αυτοί που έζησαν σε ένα ηφαίστειο

Στην Ιαπωνία, τη γη των ηφαιστείων και των σεισμών, συνέβη ένα ηφαίστειο, σιγά σιγά να σβήσει εντελώς. Ένας άντρας πήρε το θάρρος και εγκαταστάθηκε με το σπίτι του εκεί πάνω, εκεί που ήταν το στόμιο του ηφαιστείου. Μετά από αυτόν, ένας άλλος και ένας άλλος.

Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν ένα ολόκληρο χωριό μεγαλώσει στο σημείο όπου το ηφαίστειο είχε προηγουμένως πετάξει φωτιά και στάχτη. Πέρασαν χρόνια και οι άνθρωποι ξέχασαν σε τι είδους μέρος ζούσαν. Έγιναν διαβόητοι άνθρωποι για το ότι ήταν κακοί, μέθυσοι, καβγατζήδες, ακόλαστοι κ.λπ. Χλευάσανε τις εκκλήσεις για σωτηρία.

Αλλά τι συνέβη; Ένα βράδυ, ακριβώς τη στιγμή που το χωριό έκανε πάρτι και έπαιζε και γλεντούσε, η γη άρχισε να βροντάει. Το ηφαίστειο άνοιξε το στόμα του και σε μια στιγμή το χωριό και οι άνθρωποι βυθίστηκαν στα βάθη της απώλειας.

Έτσι θα είναι το τέλος εκείνων που ζουν στην κακία και την αδιαφορία για τα πνευματικά πράγματα. Η ζωή τους θα τελειώσει με μια κατάρρευση στη φωτιά της αιώνιας καταστροφής.

Ω, πώς δεν νομίζουν οι άνθρωποι ότι κι εμείς ζούμε σε ένα τέτοιο ηφαίστειο. Στις μέρες μας, βρέχει ηφαιστειακή τέφρα, ένα σημάδι ότι ο Θεός μπορεί να μας καταστρέψει σε μια στιγμή. Κι όμως, οι άνθρωποι δεν φοβούνται και δεν εγκαταλείπουν την κακία.

«Μερικές φορές, ένας άνθρωπος γίνεται άπιστοςεπειδή η απιστία είναι η μόνη του άμυνα ενάντια στη συνείδηση».Μητροπολίτης Σουρόι Αντώνιος

 

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 31

 

485. Τι λαμβάνει ένας Χριστιανός μέσω του χρίσματος ;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι λαμβάνει ένας Χριστιανός μέσω του χρίσματος;

Η απάντηση του ιερέα. Το χρίσμα ξεκίνησε όταν το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους αποστόλους ( Πράξεις 2 ), σφραγίζοντάς τους με τη θεία Του χάρη, ώστε να κηρύττουν συνεχώς και αδιάλειπτα την πίστη του Χριστού. Όσοι βαπτίζονται χρειάζονται επίσης αυτή τη βοήθεια. Και όπως ακριβώς το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε τότε στους αποστόλους με μορφή φωτιάς και εξέχυσε τα χαρίσματά Του πάνω τους, έτσι και τώρα, όταν ο ιερέας χρίζει τους βαπτισμένους με άγιο χρίσμα, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος εκχύνονται πάνω τους από ψηλά. Αυτό είναι φανερό από τα λόγια που πρέπει να προφέρει ο ιερέας κατά την τέλεση αυτού του Μυστηρίου: τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος. Αμήν. Φαίνεται να λέει: «Με το χρίσμα με αυτό το άγιο χρίσμα, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος σφραγίζονται και επικυρώνονται πάνω σας, τα οποία λαμβάνετε για να ενισχύσετε τη χριστιανική σας πίστη».

486. Ποια είναι τα καθήκοντα των αγροτών;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες των αγροτών;

Η απάντηση του ιερέα: Οι αγρότες πρέπει:

1) καλλιεργήστε τη γη με κάθε επιμέλεια και φροντίδα, γιατί η γεωργία είναι, σύμφωνα με τα λόγια ενός εκκλησιαστικού πατέρα, η μητέρα και η τροφός όλων των πλασμάτων·

2) οι αγρότες δεν πρέπει να ντρέπονται για τον τίτλο τους, αλλά να θεωρούν τιμή τους να ασχολούνται με την πιο απαραίτητη και χρήσιμη τέχνη·

3) Αν και η προσεκτική καλλιέργεια του εδάφους αυξάνει τη γονιμότητά του, παρά όλους τους κόπους τους, παρά όλη την επιμέλεια και τις γνώσεις τους για τη γεωργία, οι αγρότες συχνά στερούνται τους καρπούς των κόπων τους λόγω ξηρασίας, βροχής, παγετού και καταστροφής από έντομα. Επομένως, πρέπει πάντα να προσεύχονται στον Δημιουργό της φύσης να μην αφήσει τους καρπούς τους να σκουριάσουν και τους κόπους τους να μαραθούν ( Ψαλμός 78:46 ), αλλά να ευλογήσει τους επίπονους κόπους τους, να χαρίσει καρποφόρες εποχές και να γεμίσει τις καρδιές τους με τροφή και χαρά ( Πράξεις 14:17 ).

487. Είναι δυνατόν να σωθεί κανείς στον κόσμο ή είναι απολύτως απαραίτητο να πάει σε μοναστήρι για αυτό;

Μια ερώτηση από τους ενορίτες : Είναι δυνατόν να σωθούμε στον κόσμο ή είναι απολύτως απαραίτητο να πάμε σε μοναστήρι;

Η απάντηση του ιερέα: Κάποιος μπορεί να σωθεί σε αυτόν τον κόσμο. Η ακόλουθη ιερή ιστορία θα εξηγήσει τα λόγια μου.

«Ένας κάτοικος της πόλης είπε στον μοναχό Νήφωνα:

«Είναι αδύνατο να σωθεί κανείς στον κόσμο αν έχει καλή συμπεριφορά, αλλά άλλοι τον οδηγούν σε πειρασμό. Επιπλέον, πόσες διαπραγματεύσεις! Κάποιοι πιστεύουν ότι οι προσκυνητές είναι πολύ διανοούμενοι, άλλοι αντιπαθούν τον τρόπο ζωής τους, που είναι τόσο διαφορετικός από τους άλλους. Κάποιοι τους καταδικάζουν επειδή δεν τηρούν τις κοινωνικές αξίες, άλλοι τους αποκαλούν αντικοινωνικούς - και αυτό, για μια δόλια καρδιά, είναι πολύ επικίνδυνο.»

Αφού άκουσε αυτά, ο Άγιος Νήφων απάντησε:

«Παιδί μου, ένας τόπος ούτε σώζει ούτε καταστρέφει τον άνθρωπο· μόνο οι πράξεις σώζουν και καταστρέφουν. Ούτε η ιερή τάξη ούτε ο ιερός τόπος μπορούν να βοηθήσουν αυτόν που δεν εκπληρώνει τις εντολές του Κυρίου. Ο Σαούλ έζησε μέσα σε βασιλική λαμπρότητα και χάθηκε· ο Δαβίδ έζησε μέσα σε λαμπρότητα και έλαβε το στέμμα· ο Λωτ έζησε ανάμεσα στους άνομους Σοδομίτες και σώθηκε· ο Ιούδας ήταν ανάμεσα στους αποστόλους και κληρονόμησε τη Γέεννα. Όποιος λέει ότι δεν μπορεί κανείς να σωθεί ειρηνικά με τη γυναίκα και τα παιδιά του, κολακεύει τη δική του ανοησία και τα ελαττώματά του. Ο Αβραάμ είχε γυναίκα και παιδιά, τριακόσιους ογδόντα σκλάβους, τον ίδιο αριθμό σκλάβων και πολύ χρυσό και ασήμι, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να αποκτήσει το όνομα του φίλου του Θεού. Πόσοι κληρικοί και εραστές της ερήμου έχουν σωθεί! Πόσοι ευγενείς και πολεμιστές! Πόσοι τεχνίτες και αγρότες! Πόσοι ανάμεσα σε θορυβώδεις πρωτεύουσες και σιωπηλές ερήμους! Διαβάστε τους βίους των αγίων και θα δείτε τα ονόματα των αγίων του Θεού. Από την άλλη πλευρά, σε αυτές τις ίδιες τάξεις και τάξεις, σε αυτούς τους ίδιους τόπους και την ίδια στιγμή, αμέτρητοι άνθρωποι χάθηκαν... Από βασιλιάδες μέχρι σκλάβους - παιδιά της Βασιλείας των Ουρανών, και από βασιλιάδες σε δούλους—είναι παιδιά απώλειας. Υιός της Εκκλησίας του Χριστού! Μην βάζεις σε πειρασμό το μυαλό σου: η σωτηρία του Θεού βρίσκεται παντού, αν εκπληρώσεις το θέλημά Του. Ο Κύριος δέχεται την δίκαιη ψυχή στην αγκαλιά Του εξίσου—από τον θρόνο και από το άροτρο, από το θυσιαστήριο και από το πεδίο της μάχης. Λοιπόν, ζει κανείς ειρηνικά; Ας μην απελπίζεται. Θα αμαρτήσει; Μέσω της μετάνοιας μπορεί να πλησιάσει ξανά τον Θεό. Ας εκπληρώσει ο καθένας όλες τις αρετές της κλήσης που του έχει θέσει ο Θεός· επιπλέον, να είναι ευσεβής και φιλάνθρωπος, τότε όλοι θα σωθούν. Αντίθετα, αν κάποιος αποσυρθεί σε μια σιωπηλή έρημο, αλλά δεν αφήσει κακές πράξεις ή κακές προθέσεις μακριά του, αναπόφευκτα θα χαθεί.» 

488. Τι πρέπει να κάνει κανείς στη θλίψη;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι πρέπει να κάνει κανείς σε στιγμές θλίψης;

Η απάντηση του ιερέα: Σε κάθε θλίψη που μας βρίσκει, είναι πολύ χρήσιμο και απαραίτητο να ευχαριστούμε τον Θεό, τον Προμηθευτή και Κριτή της ανθρώπινης ζωής, γιατί αν ευχαριστούμε σε κάθε δυσάρεστη περίσταση, θα λάβουμε την νικηφόρα τιμή που έχει προετοιμαστεί για τους μάρτυρες.

489. Ποια είναι η δύναμη και η πραγματικότητα της προσευχής;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η δύναμη και η πραγματικότητα της προσευχής;

Η απάντηση του ιερέα. Δεν υπάρχει κανείς του οποίου η προσευχή δεν μπορεί να γίνει δυνατή αν προσεύχεται σταθερά και ειλικρινά με πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό. Δεν υπάρχει θέμα στο οποίο η προσευχή δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματική, εκτός αν το θέμα της προσευχής είναι αντίθετο με τη σοφία και την αγαθότητα του Θεού και το καλό αυτού που προσεύχεται. «Πάντα όσα ζητήσετε στην προσευχή πιστεύοντας, θα τα λάβετε» ( Ματθαίος 21:22 ). Έτσι, η προσευχή συγκρατεί τη δίκαιη οργή του Θεού, έτοιμη να εκχυθεί όχι μόνο σε πόλεις, αλλά σε ολόκληρα έθνη ( Έξοδος 32:10, 14 ), καθαρίζει τις αμαρτίες ( Ιάκωβος 5:15 ), δίνει αληθινή φώτιση στο νου, καθαρίζει την καρδιά και φέρνει πάνω σε έναν άνθρωπο το δώρο του Αγίου Πνεύματος ( Ψαλμός 51:12, 14 , Λουκάς 11:13 ). Μέσω αυτής, ένα άτομο μπορεί να ξεπεράσει την τάξη της φύσης: να σταματήσει και να φέρει βροχή, όπως ο Ηλίας ( Α' Βασιλέων 18:41-45 ). Βγάλτε νερό από ένα βράχο, ανοίξτε ένα στεγνό και ασφαλές μονοπάτι στη θάλασσα και στο ποτάμι, όπως ο Μωυσής και ο Ελισσαιέ· σταματήστε τον ήλιο στην πορεία του, όπως ο Ιησούς του Ναυή, και επιστρέψτε τον πίσω, όπως ο Ησαΐας (Ιησούς του Ναυή 10:14 )· θεραπεύστε τους αρρώστους ( Ιάκωβος 5:15 ) και αναστήστε τους νεκρούς ( Πράξεις 9:40 ).

490. Ο Κύριος δέχεται τον μετανοημένο αμαρτωλό

Το ερώτημα μιας κόρης, μιας πόρνης . Οι γονείς μου ήταν καλοί και με δίδαξαν τον φόβο του Θεού και την ευσέβεια. Ήμουν δέκα ετών όταν πέθανε η μητέρα μου και δεκατριών όταν πέθανε ο πατέρας μου. Σε αυτές τις ηλικίες, εγώ, μαζί με τα αδέρφια μου, έμεινα εντελώς ορφανός. Εκείνη την εποχή, ένας αξιωματούχος περνούσε από εκεί και ζήτησε από τον γαιοκτήμονα μια κοπέλα για να τον υπηρετεί. Ο γαιοκτήμονας με διέταξε να πάω με τον αξιωματούχο. Υπηρέτησα αυτόν τον αξιωματούχο για τρία χρόνια. Μετά από αυτό, με τη συμβουλή άλλων, έφυγα στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερα κέρδη - στη Βεσσαραβία, όπου συνάντησα διεφθαρμένους ανθρώπους και των δύο φύλων. Έχοντας ζήσει με αυτούς τους ανθρώπους, διεφθάρηκα και έζησα μια διεφθαρμένη ζωή για τρία χρόνια ατιμώρητος. Αρκετές φορές αποφάσισα να ισιώσω τη ζωή μου, αλλά, κάτω από δελεαστικές συνθήκες, έπεσα ξανά. Τώρα επέστρεψα στην πατρίδα μου - στο χωριό μας - και έχω αποφασιστεί ακράδαντα να ισιώσω τη ζωή μου. Πατέρα, θα δεχτεί ο Κύριος τη μετάνοιά μου αν μετανοήσω;

Η απάντηση του ιερέα: Θα σε δεχτεί, χαμένο μου παιδί! Ο Χριστός ο Σωτήρας θα σε δεχτεί στην πατρική Του αγκαλιά. Μόνο στραφείτε σε Αυτόν ειλικρινά — και οι άγγελοι του Θεού θα χαρούν για σένα ως νύφη του Χριστού.

Κάποτε, κάποιοι ρώτησαν έναν άγιο γέροντα:

– Είναι τρία χρόνια αρκετά για μετάνοια;

«Πολλά», απάντησε ο πρεσβύτερος.

Ρώτησαν ξανά:

– Είναι αρκετές σαράντα ημέρες για μετάνοια;

«Πολλά», απάντησε ξανά ο γέροντας. «Αληθώς σας λέω», συνέχισε, «ότι τρεις ημέρες είναι αρκετές για αληθινή μετάνοια, αν κάποιος αποφασίσει σταθερά να εγκαταλείψει τις αμαρτωλές του συνήθειες και να διορθώσει τη ζωή του».

Μην αποθαρρύνεστε, αλλά στραφείτε ειλικρινά στον Κύριο Θεό με μετάνοια, και ο Κύριος θα δεχτεί τη μετάνοιά σας. Για να σας ενθαρρύνω σε αυτό, θα σας πω την ακόλουθη ιερή ιστορία. Ακούστε!

Μια πλούσια κοπέλα, Αιγύπτια στην καταγωγή, έχοντας μείνει ορφανή, έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα με ευλάβεια. Δυστυχώς, διεστραμμένοι άνδρες και των δύο φύλων τη γνώρισαν, και η άπειρη κοπέλα έγινε εξίσου διεστραμμένη. Η άτυχη γυναίκα βυθίστηκε στην κακία, σαν περιστέρι πιασμένο σε δίχτυ. Οι πατέρες της σκήτης, που γνώριζαν τους ενάρετους γονείς της, θρηνώντας βαθιά για την χαμένη κοπέλα, αποφάσισαν να τη σώσουν. Εμπιστεύτηκαν τον Άγιο Ιωάννη Κολόφ, τον μέντορα του Αγίου Αρσενίου του Μεγάλου, να πάει στην φτωχή κοπέλα και να την πείσει να μετανοήσει. Νήστεψαν οι ίδιοι και άρχισαν να προσεύχονται στον Κύριο να βοηθήσει τον Ιωάννη.

Ο μεγάλος πρεσβύτερος, μόλις είδε για πρώτη φορά το νεαρό κορίτσι, αναστέναξε βαριά και, σκύβοντας το κεφάλι του, έκλαψε πικρά... Αυτή η ξαφνική πράξη, σαν ένα πύρινο βέλος, διαπέρασε την καρδιά της. Τρομοκρατημένη με τον εαυτό της, ρώτησε:

- Αββά, υπάρχει μετάνοια για τους αμαρτωλούς;

«Ναι! Ναι!» αναφώνησε ο Ιωάννης. «Ο Σωτήρας είναι έτοιμος να σας δεχτεί στην πατρική του αγκαλιά και σας εγγυώμαι ότι σήμερα, αν στραφείτε ειλικρινά στον Θεό, οι άγγελοι θα χαρούν για εσάς ως νύφη του Χριστού».

Αφού το άκουσε αυτό, η νεαρή κοπέλα είπε:

«Γενηθήτω το θέλημα του Κυρίου! Πάρε με μαζί σου, Αββά, και οδήγησέ με σε ένα μέρος όπου ξέρεις ότι είμαι κατάλληλος για μετάνοια».

Ο Ιωάννης διόρισε το πιο σιωπηλό από τα γυναικεία μοναστήρια, και αυτή έφυγε αμέσως από το σπίτι της χωρίς να κάνει καμία διευθέτηση για την περιουσία της. Ο γέροντας προπορευόταν, η νεαρή γυναίκα τον ακολουθούσε από μακριά.

Όταν έφτασαν στην έρημο, είχε ήδη πέσει η νύχτα. Ο Ιωάννης έφτιαξε ένα μαξιλάρι από άμμο και της είπε:

- Αναπαύσου εδώ και κοιμήσου, σκεπασμένος από τη χάρη του Θεού.

Την προστάτευσε με το σημείο του σταυρού και πήγε σε ένα κοντινό ύψωμα, όπου, αφού είπε τις συνήθεις προσευχές, ξάπλωσε στο έδαφος και αποκοιμήθηκε.

Ξυπνώντας τα μεσάνυχτα, ο Ιωάννης είδε μια λάμψη από ψηλά και, σηκώνοντας τα μάτια του, είδε ένα φωτεινό, χρωματιστό μονοπάτι που εκτεινόταν από τους ουρανούς προς την κοιμισμένη κόρη. Κοιτάζοντας προσεκτικά, είδε τους αγγέλους του Θεού να μεταφέρουν την ψυχή της σε αυτό το μονοπάτι προς τον ουρανό. Ο Ιωάννης παρακολουθούσε μέχρι που το θαυμαστό όραμα εξαφανίστηκε από τα μάτια του. Σηκώθηκε, πήγε κοντά της και τη βρήκε νεκρή. Ο γέροντας έπεσε με το πρόσωπο κάτω ενώπιον του Θεού, κυριευμένος από φόβο και τρόμο. Τότε μια φωνή ακούστηκε από ψηλά:

– Η μετάνοιά της, που ολοκληρώνεται σε μία ώρα, είναι πιο ευάρεστη στον Θεό από εκείνους που μετανοούν για δεκαετίες, αλλά δεν δείχνουν τέτοιο ζήλο προς τον Θεό.

Ο Ιωάννης παρέμεινε στην προσευχή μέχρι το πρωί και παρέδωσε το τίμιο σώμα της κόρης στη γη. Όλη η αιγυπτιακή έρημος και ο ίδιος ο κόσμος δόξασαν το έλεος του Θεού και τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.» 

Αλλά κλαις; Κλάψε, αλλά μην αποθαρρύνεσαι! Κλάψε, προσευχήσου στον Θεό, μετανόησε, κάνε καλές πράξεις, ζήτησε και θα σου δοθεί, χτύπα και η πόρτα του ελέους του Θεού θα σου ανοιχτεί και θα σωθείς.

Κόρη μου. Κύριε, Δημιουργέ μου! Ελέησέ με, την αμαρτωλή, δέξου με που μετανοώ, δώσε μου δάκρυα τρυφερότητας. Ειλικρινά επιθυμώ και είμαι αποφασισμένη να διορθώσω τη ζωή μου. Και εσύ, Πατέρα, προσευχήσου για μένα, την αμαρτωλή, και ευλόγησέ με!

Ο ιερέας ευλογεί. Είθε ο Κύριος ο Θεός να σε ευλογεί, παιδί μου, και να εκπληρώσει τις προθέσεις σου για καλό.

Τέλος του δεύτερου μέρους.

Δόξα στον Θεό μας στους αιώνες των αιώνων.

600 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από τον Ιερέα Ιωσήφ Τρίφα!!! 42

 

382 - Η Απάντηση του Θεού

Γύρω στο έτος 1778, ο Βολταίρος, ένας μεγάλος Γάλλος συγγραφέας και στοχαστής, πέθανε στο Παρίσι της Γαλλίας.

Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους βλάσφημους του Θεού. Έγραψε ολόκληρα βιβλία γεμάτα βλασφημίες κατά του Θεού. Ήταν ιδιαίτερα σφοδρός εχθρός της Βίβλου.

Ο κόσμος - είπε - είναι ακόμα ηλίθιος, γι' αυτό και εξακολουθεί να πιστεύει και να διαβάζει αυτό το βιβλίο με τα παραμύθια και τα ψέματα, αλλά είμαι σίγουρος - προφήτευσε ο Βολταίρος - ότι σε 50 χρόνια, δεν θα υπάρχουν άλλες Βίβλοι. Ο κόσμος θα ξυπνήσει και αυτό το βιβλίο με τα ψέματα θα εξαφανιστεί.

Ξέρετε πώς απάντησε ο Θεός σε αυτή τη βλασφημία; Στο σπίτι όπου ο Βολταίρος έγραψε τις βλασφημίες και τις ψευδοπροφητείες του, σήμερα υπάρχει ένα τυπογραφείο που τυπώνει Βίβλους.

Μια αληθινή και υπέροχη απάντηση από τον Θεό. Σήμερα η Βίβλος όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά είναι το πιο διαδεδομένο και πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο στη γη.

Πραγματικά, ο Θεός δεν χλευάζεται!

383 - Κούνησε το δέντρο

Όταν χρειάζεσαι καρπούς το φθινόπωρο, κούνησε το δέντρο. Αν το δέντρο δεν υποκύψει στο πρώτο κούνημα, κούνησέ το για δεύτερη φορά πιο δυνατά και κούνησέ το για τρίτη φορά ακόμα πιο δυνατά μέχρι να υποχωρήσει και ο καρπός να πέσει.

Κάνε το ίδιο και με την προσευχή. Επιμονή στην προσευχή με πίστη και επιμονή μέχρι να λάβεις τους καρπούς των ουράνιων δώρων.

384 - Ο δυσαρεστημένος ξυπόλητος

Λέγεται ότι για έναν φτωχό και άπορο άνθρωπο πήγε κάποτε στην εκκλησία ξυπόλητος για να παραπονεθεί στον Καλό Θεό για τη φτώχεια του.

Όταν έφτασε μπροστά στην εκκλησία, είδε με τρόμο δύο ζητιάνους, ο ένας από τους οποίους δεν είχε πόδια.

385-- Τον έφερε στη σωτηρία... μια βλασφημία

Υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι σε μια ταβέρνα. Ανάμεσα στα ποτά, μιλούσαν για τον Στρατό του Κυρίου. Ο ταβερνιάρης εκεί ήταν γεμάτος βλασφημίες: - Πρέπει να ξέρετε, αδελφοί, ότι ο Στρατός είναι έργο του διαβόλου! Αυτοί οι άνθρωποι μαζεύονται τη νύχτα και υπηρετούν τον διάβολο με κάθε είδους ακολασία. - Λοιπόν, αυτό χρειαζόμουν! - είπε ένας μεθυσμένος... αφού έψαχνα κάποιον που κάνει το θέλημα του διαβόλου... πρέπει να ξέρετε ότι πηγαίνω κι εγώ στη συνάντησή τους!

Ο μεθυσμένος τήρησε τον λόγο του. Το επόμενο βράδυ πήγε στη συνάντησή του Στρατού, πιστεύοντας ότι θα μάθαινε για την υπηρεσία του διαβόλου εκεί. Ωστόσο, έμεινε έκπληκτος και έκπληκτος από αυτά που είδαν τα μάτια του και άκουσαν τα αυτιά του.

Οι ομιλίες, τα τραγούδια, οι προσευχές και τα δάκρυα των στρατιωτών τρύπησαν την καρδιά του. Σε λίγες εβδομάδες ήταν ένας αλλαγμένος άνθρωπος.

Ο πανδοχέας είχε χάσει έναν πελάτη. Ακριβώς μέσω της βλασφημίας του, μια χαμένη ψυχή βρήκε τον Κύριο και τη σωτηρία.

386 - Το Άλεσμα του Μύλου

Από τότε που ήμουν ιερέας στην επαρχία, θυμάμαι ότι ένα πρωί, καθώς περπατούσα στο χωριό, είδα έναν μυλωνά να αλέθει τον τροχό του μύλου. - Νενέ Νικόλαε, γιατί χτυπάς αυτή την πέτρα... Δεν λυπάσαι που τη χτυπάς με το σφυρί;... - Λοιπόν, πρέπει να τη χτυπήσω, αξιότιμε πατέρα, γιατί έχει γίνει θαμπή και δεν αλέθει πια τα σιτηρά όπως θα έπρεπε.

Συνήθιζα να μιλάω έτσι αστειευόμενος στον μυλωνά Νικόλαε. Σήμερα, ωστόσο, νομίζω ότι ένα βαθύ πνευματικό νόημα κρύβεται στην κλειδαριά του μύλου.

Κατά καιρούς, ο μύλος της ζωής μας πρέπει να κλειδώνεται με το σφυρί των δοκιμασιών και των βασάνων για να αποδώσει αλεύρι μετάνοιας και επιστροφής στον Θεό.

Σκέφτομαι ιδιαίτερα τη ζωή μου. Μαθαίνοντας ότι υποφέρω, οι στρατιώτες του Κυρίου λυπήθηκαν. - Ω, μην λυπάστε, αγαπημένοι μου αδελφοί, ίσως ο πόνος μου να είναι και αυτός μια κλειδαριά του μύλου.

Ίσως ο Κύριος ήθελε να κλειδώσει ξανά τον μύλο, για να αποδώσει καλύτερο αλεύρι για τον Στρατό του Κυρίου.

 387 - Κάθισε και καταριόταν τον ήλιο

Μια υπηρέτρια κάθισε και καταριόταν τον ήλιο, επειδή ενώ σκούπιζε, οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν το παράθυρο και στο φως τους το σπίτι φαινόταν γεμάτο σκόνη.

Δεν είναι αυτό που κάνουν αυτοί που καταριούνται όταν τους πλησιάζεις με το φως του Ευαγγελίου;

Στο φως του Ευαγγελίου, οι άνθρωποι βλέπουν τις αδυναμίες τους και θυμώνουν αντί να τις παραδεχτούν ενώπιον του Θεού, να στραφούν σε Αυτόν και να είναι ζωντανοί.

388 - Καθόταν στο κάρο με το σακί στην πλάτη του - Άκουσε τον άνθρωπο του Θεού: να είσαι καλός, πάρε με στο κάρο γιατί κουβαλάω αυτό το βαρύ και φορτωμένο σακί στην πλάτη μου!...

 Χαρούμενος, αλλά κοίτα, το κάρο μου είναι επίσης βαριά φορτωμένο... αλλά, έλα, κοίτα, εδώ στη γωνία είναι ένα μέρος..

Ενώ έφευγαν με το κάρο, μετά από λίγο ο αμαξάς παρατηρεί με έκπληξη ότι αυτός που ανέβηκε στέκεται με το σακί στην πλάτη του. 

Τι κάνεις, άνθρωπέ μου; Άφησε κάτω το σακί! Γιατί στέκεσαι με αυτό στην πλάτη σου; - Λοιπόν, είπες ότι κουβαλάς ένα βαρύ φορτίο στο κάρο και σκέφτηκα ότι έπρεπε να κρατήσω το σακί στην πλάτη μου για να μην είναι πολύ βαρύ.

Άκουσα αυτή τη φήμη στην επαρχία. Αν είναι αλήθεια ή όχι, δεν ξέρω. Αλλά ξέρω ότι σε  αυτές τις ψυχές πολλοί Χριστιανοί είναι ίδιοι με αυτόν που στέκεται στο κάρο με το βάρος στην πλάτη του. Δεν ξέρουν  ρίχνουν το βάρος των αμαρτιών τους στα πόδια του Σταυρού του Εσταυρωμένου και Αναστημένου για εμάς και τη σωτηρία μας.

Από τότε που ήμουν ιερέας στην επαρχία, θυμάμαι ότι ένας Χριστιανός ήρθε σε μένα με ένα ψυχικό φορτίο που είχε πάρει σε 9 πνευματικούς πατέρες. Και πιθανώς και από εμένα, το άφησε μαζί του πίσω του! 

389 - Το μαξιλάρι του παιδιού .

Ένα μικρό παιδί άκουγε τη μητέρα του να διαβάζει στην Καινή Διαθήκη για τη ζωή του Σωτήρα· 

Οι αλεπούδες έχουν τρύπες και τα πουλιά του ουρανού έχουν φωλιές, αλλά ο Υιός του Ανθρώπου δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι Του  (Λουκάς 9, 58). Το μικρό παιδί, συγκινημένο, είπε: 

 Μαμά, θα του δώσω το μαξιλάρι μου να ξαπλώσει!... 

Μια όμορφη εξομολόγηση από ένα μικρό παιδί. Αυτό, το μικρό, σκέφτηκε αυτό που θεωρούσε καλύτερο: το μαξιλάρι του. 

Αδελφέ μου! Ο Κύριος ακόμα ψάχνει μέρη για να γείρει το κεφάλι Του σήμερα. Ο Κύριος σας ζητά επίσης ένα μέρος για να γείρετε το κεφάλι Του. 

Αγαπητέ μου αδελφέ! Δώσε Του την καρδιά σου! Αυτός είναι ο τόπος ανάπαυσης του Κυρίου και αυτό μας ζητάει όταν λέει: Γιε μου, δώσε Μου την καρδιά σου! (Παροιμίες 23, 26). 

390 - Πώς ανακάλυψε ο Κολόμβος την Αμερική; 

Η Αμερική ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό Κολόμβο. Αυτή η ανακάλυψη είναι γεμάτη βαθιά πνευματική σημασία. 

Ο Κολόμβος πέρασε όλη του τη ζωή παλεύοντας με τη σκέψη και την πεποίθηση ότι δυτικά της πατρίδας του, στα πλατύ νερά της θάλασσας, πρέπει να υπάρχει ένας νέος κόσμος. 

Ποντάρισε τα πάντα σε αυτή την πεποίθηση: στοιχημάτισε την περιουσία του στην κατασκευή σκαφών... στοιχημάτισε την  γαλήνη της ζωής του... στοιχημάτισε τη ζωή του... 

Ωστόσο, οι πρώτες προσπάθειες δεν απέδωσαν κανένα αποτέλεσμα. Ο Κολόμβος επέστρεψε χωρίς να έχει βρει τον νέο κόσμο. 

Ο κόσμος τον γέλασε σαν να είχε σπαταλήσει τα χρήματα και την περιουσία του, ονειρευόμενος έναν νέο κόσμο. 

Αλλά τελικά, μετά από μακρές και μεγάλες ταλαιπωρίες, τα πλοία του Κολόμβου προσγειώθηκαν στις ακτές του νέου κόσμου. Η ιστορία μας λέει ότι τη στιγμή της αποβίβασης, ο Κολόμβος - ένας άνθρωπος της πίστης - κατέβηκε με τους άντρες του από τα πλοία, κρατώντας θρησκευτικές σημαίες στα χέρια τους, και όταν άγγιξε το έδαφος, ο Κολόμβος γονάτισε λέγοντας: Στο όνομα του Κυρίου και Σωτήρα μου Ιησού Χριστού, σε παίρνω στην κατοχή μου, τη νέα μου πατρίδα! 

Έτσι συμβαίνει και με την ουράνια πατρίδα μας. Όπως ο Κολόμβος, έτσι και εμείς πρέπει να ζήσουμε μια ολόκληρη ζωή γεμάτη πίστη και λαχτάρα να έχουμε στον ουρανό μια νέα πατρίδα, έναν νέο κόσμο,  τον οποίο πρέπει να κατακτήσουμε και να αποκτήσουμε. Ο Κολόμβος ζύγισε τα πάντα στη ζυγαριά για την απόκτηση του νέου κόσμου .

Έτσι πρέπει κι εμείς. Πλούτος, χρήματα, ειρήνη, απολαύσεις, φευγαλέες απολαύσεις... πρέπει να θυσιάσουμε τα πάντα για την ουράνια πατρίδα. Και διεξάγουμε αυτή τη μάχη στο Όνομα του Ιησού που Εσταυρώθηκε στον Σταυρό, ο οποίος μας δίνει την εγγύηση και τη βεβαιότητα ότι η μάχη μας θα τελειώσει με νίκη: τότε θα εισέλθουμε στη γη της επαγγελίας. Αγαπητοί μου αδελφοί στρατιώτες! Κι εμείς βρισκόμαστε σε μια σκληρή μάχη για την ουράνια, αιώνια πατρίδα μας. Αλλά πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε όταν, μετά από μια ζωή αγώνων και βασάνων, κι εμείς θα αποβιβαστούμε στις ακτές της ουράνιας πατρίδας. Εκείνες τις στιγμές, θα πούμε όπως ο Κολόμβος: 

Στο όνομα του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, σας καλωσορίζουμε, αγαπητή μας Πατρίδα!...

Βοήθησέ μας, Κύριε, να συναντήσουμε όλους μας εκεί!

391-Η καμήλα θολώνει το νερό της

Όταν ήμουν στην Ιερουσαλήμ, στη γη της καμήλας, είδα μια παράξενη συνήθεια που έχει η καμήλα. Όταν φτάσει σε κάποιο καθαρό νερό, το θολώνει αμέσως και μετά πίνει από αυτό. Έψαξα να μάθω τι σημαίνει αυτό και ανακάλυψα ότι η καμήλα το κάνει αυτό επειδή... βλέπει το άσχημο πρόσωπό της στον καθρέφτη του νερού και, μη συμπαθώντας αυτή την ασχήμια, αρχίζει αμέσως να θολώνει το νερό.

Κατά την εικόνα της καμήλας είναι και οι αμαρτωλοί άνθρωποι. Δεν ανέχονται τον καθρέφτη του Ευαγγελίου επειδή σε αυτόν βλέπουν την ασχήμια της ζωής τους. Οι αμαρτωλοί δεν ανέχονται ούτε τους πιστούς επειδή η ζωή των πιστών είναι ένας καθαρός καθρέφτης, στον οποίο οι αμαρτωλοί βλέπουν το βδέλυγμα της ζωής και των πράξεών τους. Για αυτόν τον λόγο, οι αμαρτωλοί έχουν χλευάσει και καταδιώξει και θα διώκουν πάντα τους δίκαιους και πιστούς, ώστε να εκπληρωθούν τα λόγια του Σωτήρα: Αν με έχουν μισήσει, θα σας μισήσουν... μακάριοι είστε όταν σας προσβάλλουν και σας καταδιώκουν...

Ο ΠΑΤΈΡΑΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Ο ΡΟΥΜΑΝΟΣ.

Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η παρουσία φέρνει γαλήνη στην ψυχή, και ο Πατέρας Κιπριανός είναι ένας από εκείνους τους ευλογημένους ανθρώπους μέσω των οποίων νιώθεις τη ζεστασιά της πίστης και την ειρήνη της καρδιάς. Τα λόγια του, η ευγένεια και η χάρη με την οποία εκτελεί την αποστολή του προσφέρουν αυτό το σπάνιο συναίσθημα βαθιάς γαλήνης, σαν μια ευλογία που παρηγορεί την ψυχή σου. Γύρω από τέτοιους ανθρώπους, νιώθεις πιο καθαρά ότι ο Θεός εργάζεται μέσω της καλοσύνης, του φωτός και της αγάπης.

«Ο Κύριος αναπαύεται σε απλές καρδιές. Ο χρυσός είναι ορατός παντού και θα λάμψει παντού, ακόμα και στις πιο τραχιές γωνίες, αλλά κάποιος άλλος, όσο σγουρός κι αν είναι, δεν θα είναι ποτέ χρυσός.»– Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ Ν. ΜΗΧΑΝΙΩΝΑΣ - 7 Μαΐου 2026.

 

Οι Αρχάγγελοι Έχτισαν τον Ναό τους | Το Θαύμα στον Άγιο Ιάκωβο (Τσαλίκη).

 

Είπε γέρων:Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ .. ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ !!!!

ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉΣ ΖΩΗΣ.

Η πάλη μας για να ει­σέλ­θου­με στην αιώ­νια ζωή του ίδιου του Θεού δεν εί­ναι ούτε εύ­κο­λο, ούτε απλό πράγ­μα. 

Η στά­ση μας εί­ναι *«γεν­νη­θή­τω το θέ­λη­μά Σου».* 

Τότε σιγά-σιγά ανα­πτύσ­σε­ται μέσα μας η δυ­να­τό­τη­τα να εν­νο­ή­σου­με τον Θεό, όπως εί­ναι μέσα στην αιω­νιό­τη­τά Του.

*(Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ)*

Υπάρ­χουν μόνο 2 είδη αν­θρώ­πων:

Υπάρ­χουν μόνο 2 είδη αν­θρώ­πων: 

Εκεί­νοι που λένε στον Θεό: *''γεν­νη­θή­τω το θέ­λη­μά Σου''* και εκεί­νοι στους οποί­ους ο Θεός τους λέει: *''ας γί­νει το θέ­λη­μά σας...''*.

 

*Όλοι όσοι εί­ναι στην κό­λα­ση, επι­λέ­γουν να ανή­κουν στην δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρία.*

Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

ΑΓΙΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

    Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές του ορθοδόξου μοναχισμού ξεχωρίζει και ο άγιος Παχώμιος, τον οποίο η Εκκλησία μας τον προσαγόρευσε Μέγα, τόσο για την προσωπική του ασκητική οσιότητα, όσο και για την συμβολή του στη διαμόρφωση του κοινοβιακού μοναχικού ιδεώδους.

     Γεννήθηκε το 292 στην περιοχή της Κάτω Θηβαΐδος της Αιγύπτου από ειδωλολάτρες γονείς. Έζησε στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου (306-337) και σε ηλικία 20 ετών κατετάγη στον αυτοκρατορικό στρατό και συμμετέσχε στον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Λικινίου. Για τον Χριστιανισμό άκουσε για πρώτη φορά στο στράτευμα και είδε τη διαφορετική ζωή και το ήθος των Χριστιανών και εντυπωσιάστηκε. Χριστιανοί στρατιώτες τον κατήχησαν στη νέα πίστη. Όταν απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού αποφάσισε να πάει στην έρημο, προκειμένου να συναντήσει αγίους γέροντες για να διδαχτεί περισσότερα για τον Χριστιανισμό και να λάβει το άγιο Βάπτισμα. Η ζωή των αγίων ασκητών τον ενθουσίασε και αποφάσισε να ακολουθήσει και ο ίδιος την ασκητική ερημική ζωή. Τέθηκε δε υπό την πνευματική καθοδήγηση του ονομαστού ασκητή Παλάμονος, του οποίου έγινε ακόλουθος και μιμητής για έξι περίπου χρόνια.

       Περί το 320 και μετά την κοίμηση του αγίου γέροντος πνευματικού του, αποφάσισε να εγκατασταθεί σε μια έρημη νησίδα του Νείλου ποταμού, την Ταβέννη, στην Άνω Θηβαΐδα. Τον ακολούθησε ένας ευλαβής και πιστός μοναχός, ονόματι Ιωάννης, με τη βοήθεια του οποίου ίδρυσε μια μικρή μονή. Εκεί απομονωμένος από τον κόσμο ο Παχώμιος αγωνιζόταν για την προσωπική του κάθαρση με προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και αδιάκοπη άσκηση αποκοπής των παθών. Με τον προσωπικό του αγώνα και τη χάρη του Θεού έγινε θεοφόρο σκεύος αγιότητας. Η φήμη του δεν άργησε να γίνει γνωστή στη γύρω περιοχή και να προσελκύσει πλήθος ερημιτών, οι οποίοι συνέρρεαν στην απομονωμένη νησίδα για να πάρουν την ευλογία του και να ζητήσουν τις πνευματικές του νουθεσίες. Πολλοί από αυτούς δήλωναν ότι ήθελαν να εγκαταβιώσουν πλησίον του. Έτσι σε σύντομο χρόνο η νησίδα Ταβέννη αριθμούσε περισσότερος από 14.000 μοναχούς! Αξιώθηκε ο Παχώμιος να είναι ο μεγαλύτερος οικιστής μοναχών στην ιστορία της Εκκλησίας.

        Οι μοναχοί της Ταβέννης ονομάστηκαν Ταβεννησιώτες και ζούσαν σε μικρά οικήματα ανά τρεις. Ο συγγραφέας της λεγομένης «Λαυσαϊκής Ιστορίας», που συνέγραψε περί το 420 ο Παλλάδιος, αναφέρει πως ο Παχώμιος βλέποντας αυτόν τον μεγάλο αριθμό των αναχωρητών, άτακτα ζώντας, χωρίς κανόνες, αποφάσισε να τους συνενώσει σε κοινόβιο, κάτω από την καθοδήγηση ενός ηγουμένου. Να μένουν σε ενιαίο χώρο, τη Μονή, να έχουν κοινή προσευχή, κοινό φαγητό, κοινή ενδυμασία, κοινή εργασία, κοινά έσοδα και έξοδα. Για το λόγο αυτό κατάρτισε κανόνες, οι οποίοι θα γίνονται αποδεκτοί από τους μοναχούς και θα καθορίζουν τη ζωή τους στο κοινόβιο.

       Οι πολυάριθμοι μοναχοί Ταβεννησιώτες αποδέχτηκαν τους κανόνες και συνενώθηκαν, αποτελούντες το πρώτο κοινόβιο μοναστήρι στην ιστορία του χριστιανικού μοναχισμού. Ο Παχώμιος θεωρείται ο θεμελιωτής του κοινοβιακού μοναχισμού. Η κύρια ενασχόληση των μοναχών ήταν η κοινή πρωινή και βραδινή προσευχή. Η εργασία ήταν υποχρεωτική για όσους μπορούσαν να εργάζονται και το κέρδος της εργασίας έμπαινε σε κοινό ταμείο για την συντήρηση όλων και όσων δε μπορούσαν να εργαστούν. Ήταν υποχρεωμένοι να φορούν ομοιόμορφη ενδυμασία, η οποία αποτελούνταν από λινό ποδήρη χιτώνα, ζώνη τρίχινη και κωνοειδές κουκούλιο, το οποίο έφτανε ως τους ώμους. Υποδήματα σπάνια φορούσαν. Κοινή ήταν επίσης

και η τροφή και τα γεύματά τους αποτελούνταν από φυτικές τροφές, τυρί και νερό. Κατά την ώρα τους γεύματος επικρατούσε σιγή και οι μοναχοί συνεννοούνταν μεταξύ τους με νεύματα. Κάλυπταν επίσης τα πρόσωπά τους ώστε να βλέπουν μόνο την τράπεζα και να μη διασπάται η προσοχή τους με τους άλλους μοναχούς.

       Οι Ταβεννησιώτες μοναχοί κοιμούνταν ελάχιστα και ουδέποτε σε κλίνη, αλλά καθιστοί. Κάθε Σάββατο και Κυριακή κοινωνούσαν των Αχράντων Μυστηρίων, αφού προηγείτο η αλληλοσυγχώρηση και ο ασπασμός της αγάπης μεταξύ τους. Ο Παχώμιος όρισε να είναι χωρισμένοι σε εικοσιτέσσερα τάγματα, καθένα χαρακτηριζόμενο από τα γράμματα της αλφαβήτου. Σε αυτά κατατάσσονταν ανάλογα με την πνευματική τους ωριμότητα και την συμπεριφορά τους στο κοινόβιο.

        Ο άγιος Παχώμιος δεν ξεχώριζε τον εαυτό του από τους άλλους μοναχούς, αλλά συμμετείχε το ίδιο με αυτούς στο κοινόβιο με τους ίδιους κανόνες. Αν και ηγούμενος, ουδέποτε διαφοροποιήθηκε από τους άλλους μοναχούς στη διακονία. Το έτος 348 εκδηλώθηκε πανώλη στο κοινόβιο, όπου προσβλήθηκαν πολλοί μοναχοί από τη νόσο και πέθαναν. Ο άγιος Παχώμιος περιποιούνταν με αυταπάρνηση τους ασθενείς μοναχούς. Ωστόσο προσβλήθηκε και αυτός από τη νόσο, ασθένησε και απέθανε. Τον διαδέχτηκε στην ηγουμενία ο όσιος Θεόδωρος ο Ηγιασμένος, μια άλλη επίσης σημαντική μορφή του μοναχισμού. Η μνήμη του Μεγάλου Παχωμίου τιμάται στις 15 Μαΐου.  

       Η ικανότητα του αγίου Παχωμίου να συνενώσει και να διοικήσει τόσες χιλιάδες ανθρώπους υπήρξε θαυμαστή και μόνο η δύναμη και η χάρις του Θεού μπορεί να την εξηγήσει. Η βιογραφία του αναφέρει πως τους κανόνες του κοινοβιακού μοναχισμού του υπαγόρευσε άγγελος Κυρίου. Ο άγιος Παχώμιος έβαλε όπως είπαμε τα θεμέλια του κοινοβιακού μοναχισμού, ο οποίος είναι σύμφωνος με την χριστιανική διδασκαλία. Αποτελεί δε τον πυρήνα της ιδανικής κοινωνικής συμβιώσεως και τον οδηγό για την ιδανική κοινωνία, η οποία μπορεί να φέρει την πολυπόθητη ειρήνη, αδελφοσύνη και αγάπη στην ανθρωπότητα. Γι’ αυτό και ο άγιος Παχώμιος χαρακτηρίζεται μέγας!  

TO THE MOTHER OF GOD🎼Perdesiz( Fr.Dionιsios Tabakis-Greece )!!!!

 

Ο γάμος στη ζωή των ζευγαριών | π. Ιωάννης & πρεσβυτέρα | Συναπάντημα στο Αρχονταρίκι | Σοφία Χατζή

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Ο αναχωρητισμός είναι μια διαχρονική πρακτική του ορθοδόξου μοναχισμού.  Μοναχοί επέλεξαν να ζήσουν και να ασκηθούν σε ερήμους, όπου «ενώπιοι ενωπίω» με το Θεό, αγωνίστηκαν να καθαριστούν, να αγιαστούν και να θεωθούν. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ανδρέας ο Ερημίτης, ο εν Καλάνα του Βάλτου της Ακαρνανίας. Μια μεγάλη ασκητική μορφή, ο οποίος σφράγισε με την πνευματική του ακτινοβολία την ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδος.

     Γεννήθηκε στο χωριό Μονοδένδρι της Ηπείρου το 1209. Κάποιοι θέλουν ως πατρίδα του το χωριό Συβίστα της Ευρυτανίας. Καταγόταν από φτωχή αλλά ευσεβή οικογένεια, όπου διαπλάστηκε στην ευσέβεια και την πίστη στο Θεό ο χαρακτήρας του. Από μικρός ήταν αναγκασμένος να εργάζεται σκληρά στα κτήματα του πατέρα του. Ταυτόχρονα φρόντιζε να συχνάζει στην εκκλησία του χωριού και να συμμετέχει με κατάνυξη στις ιερές ακολουθίες.

      Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύτηκε μια ευλαβή γυναίκα και απέκτησε πολλά παιδιά, τα οποία φρόντιζε να τα μεγαλώνει με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Να τους βάλλει στην ψυχή τους την πίστη στο Θεό ως το καλλίτερο εφόδιο για μια ευλογημένη ζωή και για τη σωτηρία τους.

       Παρ’ όλο ότι επέλεξε τον έγγαμο βίο, ίσως εξαιτίας των συνθηκών της ζωής, μέσα του ποθούσε διακαώς την μοναχική και ιδιαίτερα την ερημική ζωή. Προφανώς, όταν μεγάλωσε τα παιδιά του και έβγαλε τις οικογενειακές υποχρεώσεις, πήρε την άδεια της συζύγου του να γίνει μοναχός. Κάποια από τα συναξάριά του τον θέλουν να εγκαταλείπει και να φεύγει κρυφά από την οικογένειά του. Αυτό δεν είναι επιτρεπτό, διότι ο γάμος είναι ισότιμος με την παρθενία και δεν λύνεται για οποιοδήποτε λόγο, παρ’ εκτός της μοιχείας, ή του θανάτου ενός εκ των συζύγων. Ο Ανδρέας ακολούθησε τη μοναχική ζωή, ύστερα από τη σύμφωνη γνώμη της συζύγου του.

       Αφού αποχαιρέτισε τη σύζυγό του και τα παιδιά του έφυγε και αναζητούσε κάποια μοναστήρια της περιοχής. Όμως ποθούσε περισσότερο την ερημική ζωή και γι’ αυτό περιπλανιόταν από τόπο σε τόπο, χωρίς να βρίσκει την ησυχία που επιθυμούσε. Ο διάβολος άρχισε να τον πολεμά με λύσσα, βάζοντάς του σκέψεις να εγκαταλείψει την μοναχική ζωή και την έρημο και να γυρίσει ξανά στον κόσμο. Επίσης οι στερήσεις, η πείνα, το κρύο και οι κακουχίες των ερημιών του έφερναν σκέψεις να εγκαταλείψει την προσπάθειά του και να γυρίσει στο σπιτικό του. Κατάλαβε ότι όλα αυτά ήταν παγίδες του διαβόλου και πήρε την απόφαση να απομακρυνθεί από την περιοχή και να πάει μακριά.

      Περιπλανήθηκε για πολύ καιρό και βρέθηκε στην περιοχή του Βάλτου. Αντίκρισε την ψηλή και αγέρωχη οροσειρά των ορέων του Βάλτου, που ονομάζεται Καλάνα και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί. Κοντά στο χωριό Χαλκιόπουλο, βρήκε μια μεγάλη σπηλιά, προς το βορειοανατολικό μέρος του βουνού, πάνω από τον ποταμό Αχελώο, σε ύψος 1520 μέτρα, για να χρησιμοποιήσει ως κατάλυμα.

      Εκεί μέσα στη βαθειά σπηλιά άρχισε τον πνευματικό του αγώνα. Προσευχόταν αδιάλειπτα, αγρυπνώντας, νηστεύοντας και μελετώντας την Αγία Γραφή, συγγράμματα των Πατέρων και βίους Αγίων. Τρεφόταν με καρπούς αγρίων δένδρων, άγρια χόρτα και ρίζες φυτών. Το νερό του προμηθεύονταν από τον Αχελώο, στον οποίο κατέβαινε με μεγάλη δυσκολία, λόγω των απότομων γκρεμών και το δύσβατο του εδάφους.

       Έζησε εκεί περισσότερα από τριάντα χρόνια, ανακαινίζοντας, καθαρίζοντας και αγιάζοντας τον εαυτό του με τον πνευματικό του αγώνα. Είχε καθαρθεί από τη χάρη

του Θεού και έγινε ο ίδιος κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Είχε να αντιμετωπίσει τις λυσσαλέες επιθέσεις των δαιμόνων, οι οποίοι τον τρομοκρατούσαν, για να φύγει

από τον τόπο της μετανοίας του και να γυρίσει στον κόσμο. Όμως ο άγιος έμενε αμετακίνητος και τους αντιμετώπιζε με την προσευχή.

      Στην αρχή ήταν άγνωστη η παραμονή του στο απόκρημνο εκείνο μέρος, στους κατοίκους της περιοχής, όμως αργότερα όταν αντιλήφτηκαν την παρουσία του και την αγιότητά του, η φήμη του εξαπλώθηκε στην ευρύτερη περιοχή του Βάλτου, της Ακαρνανίας, Ευρυτανίας και Άρτας. Πλήθος ανθρώπων πήγαιναν καθημερινά στη σπηλιά να μιλήσουν μαζί του, να πάρουν τις σοφές συμβουλές του και την ευλογία του. Αυτός με ταπείνωση, καλοσύνη, αγάπη και στοργή δέχονταν τον καθένα και μοιράζονταν μαζί του τα προβλήματά του. Είχε γίνει ο πνευματικός οδηγός, ο θεοφώτιστος δάσκαλος και ο γιατρός των ψυχών τους.  

       Τα χρόνια πέρασαν, η σκληρή άσκηση, οι στερήσεις και οι αντιξοότητες της ερημικής ζωής κλόνισαν την υγεία του. Κοιμήθηκε ειρηνικά, μόνος του, στις 15 Μαΐου 1282, σε ηλικία 73 ετών. Η ψυχή του πέταξε στα ουράνια, στο θρόνο τη μεγαλοσύνης του Θεού, που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε ολόκληρη τη ζωή του. Το δε αγιασμένο σκήνωμά του έμεινε μόνο του στη σπηλιά, χωρίς να γνωρίζει κανείς την κοίμησή του.

       Όμως ένα λαμπρό υπερκόσμιο φώς έλουζε τη σπηλιά κάθε βράδυ, το οποίο έβλεπαν οι κάτοικοι της αντίπερα χώρας της Ευρυτανίας. Οι ευλαβείς κάτοικοι αναρριχήθηκαν στην απότομη βραχώδη πλαγιά και φτάνοντας στη σπηλιά βρήκαν το ιερό λείψανο να ευωδιάζει!

       Το θαυμαστό νέο έφτασε και ως την πόλη της Άρτας, η οποία ήταν την εποχή εκείνη η πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και βασίλισσα ήταν η περίφημη, αλλά πολύπαθη Θεοδώρα, η οποία φημίζονταν για  την ευσέβειά της. Μάλιστα, μετά την κοίμησή της κατατάχτηκε στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας. Η ευσεβής βασίλισσα, μόλις έμαθε το γεγονός, με τη συνοδεία αξιωματούχων, αυλικών και πολλών πιστών πήγε στη σπηλιά του αγίου και κήδεψε με τιμές το τίμιο σκήνωμά του μέσα στη σπηλιά και έκτισε σε αυτή Ιερό Ναό, στο όνομά του.

        Το 1794 ένας ευλαβής κληρικός ο Ιωάννης Γεροδήμος, πήρε άδεια από τον Επίσκοπο Αγράφων Δοσίθεο, στη δικαιοδοσία του οποίου άνηκε τότε η περιοχή, για να κάνει ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων, τα οποία μετέφερε στο Καρπενήσι, όπου τα τοποθέτησε σε πολύτιμες αργυρές θήκες. Κατόπιν τα διαμοίρασε στα διάφορα μοναστήρια της περιοχής (Προυσού, Τατάρνας, Αγίας Παρασκευής Σαρδηνίων, Κοιμήσεως Θεοτόκου Βαρετάδας και Γεννήσεως Θεοτόκου Ρέθα).

       Ο άγιος Ανδρέας έχει τη φήμη του θαυματουργού. Έχουν καταγραφεί πλήθος θαυμάτων του.

      Η μνήμη του τιμάται στις 15 Μαΐου, την ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του, με λαμπρότητα στο απόκρημνο σπήλαιο του όρους Καλάνα, με την καταπληκτική θέα προς την τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών, όπου συρρέουν χιλιάδες προσκυνητές, να πάρουν την ευλογία του και να του εναποθέσουν τα προβλήματά τους και να ζητήσουν τις πρεσβείες του στο θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού. 

ΑΓΙΟΣ ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ .ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

ΑΓΙΟΣ ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Ξεχωριστή χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας είναι όσοι έλαβαν μέρος στις Μεγάλες Οικουμενικές Συνόδους, στις οποίες, με την καθοδήγηση και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, καθόρισαν τα όρια της σωστικής ορθοδόξους πίστεώς μας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Αχίλλειος, επίσκοπος Λαρίσης, ο οποίος είχε τη δική του συμβολή στις εργασίες της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

      Καταγόταν από την Καππαδοκία και γεννήθηκε περί το 270 μ. Χ. Δεν γνωρίζουμε πολλά για την καταγωγή του και την παιδική του ηλικία. Φαίνεται πως ήταν γόνος εύπορων και ευσεβών γονέων, οι οποίοι φρόντισαν να τον σπουδάσουν στα ονομαστά σχολεία της περιοχής. Περισσότερο όμως φρόντισαν να τον μορφώσουν πνευματικά. Να του ενσταλάξουν στην παιδική του ψυχή την ακράδαντη πίστη στον αληθινό Τριαδικό Θεό, στον Σωτήρα Χριστό και τα σωτήρια διδάγματα του Ευαγγελίου. Να γίνει συνειδητό μέλος της αγίας μας Εκκλησίας. Και πράγματι ο Αχίλλειος έγινε μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που τον έκανε να διαφέρει από τα παιδιά των εθνικών, τα οποία ρίχνονταν νωρίς στην ακολασία και την ειδωλολατρική δεισιδαιμονία.

     Μετά το θάνατο των γονέων του ο Αχίλλειος, μοίρασε τη μεγάλη πατρική του περιουσία στους ενδεείς της περιοχής και αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους, για να ζήσει εκεί που έζησε ο Λυτρωτής μας Χριστός, κοντά στον Πανάγιο Τάφο, που ακόμη τότε βρισκόταν κάτω από τον βέβηλο ναό της πορνικής «θεάς» Αφροδίτης. Μετά από καιρό επισκέφτηκε ασκητήρια, προκειμένου να ωφεληθεί από τους αγίους γέροντες ασκητές. Μαζί τους ασκήθηκε στη νηστεία, την προσευχή και την αγρυπνία, καλλιεργώντας τις θείες αρετές.

        Μετά από καιρό μετέβηκε στην Ρώμη, πρωτεύουσα ακόμη του απέραντου Ρωμαϊκού Κράτους, όπου είχε συναντήσεις με τους Χριστιανούς της μεγάλης πόλεως και οι οποίοι δοκίμασαν τους χειρότερους διωγμούς, επειδή βρισκόταν κοντά στη αντίχριστη εξουσία, η οποία δίωκε την Εκκλησία του Χριστού. Κατόπιν ήρθε στην Ελλάδα και κατέληξε στη Θεσσαλία, την οποία διάλεξε ως τόπο της ιεραποστολής του. Με το ένθερμο κήρυγμά του, με το παράδειγμά του και με τα θαύματα, που αξιώθηκε από το Θεό να κάνει, έκαμε πολλούς ειδωλολάτρες να ασπασθούν τη νέα πίστη.

        Περί το 320 χήρεψε ο επισκοπικός θρόνος της Λαρίσης. Οι Χριστιανοί της περιοχής πρότειναν στον άγιο Αχίλλειο να αναλάβει ποιμενάρχης τους. Παρά τους δισταγμούς του, δέχτηκε το μεγάλο φορτίο. Άρχισε αμέσως ένα σπουδαίο ποιμαντικό έργο, εν μέσω ανυπέρβλητων δυσκολιών, διότι, αν και οι φοβεροί διωγμοί εναντίον των Χριστιανών είχαν τυπικά σταματήσει, με το περίφημο Διάταγμα των Μεδιολάνων (313), περί ανεξιθρησκίας, του Μ. Κωνσταντίνου, εν τούτοις η ειδωλολατρία ανθίστατο στην ελληνική ενδοχώρα. Τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία προκαλούσαν σοβαρά προβλήματα ακόμη στους Χριστιανούς. Αλλά ο άγιος Επίσκοπος έδειχνε, όχι απλά ανοχή και ανεξικακία στους φανατικούς διώκτες τους, αλλά τους ευεργετούσε, όπως ευεργετούσε τους πιστούς. Αυτό είχε ως συνέπεια πολύ σύντομα να μεταστραφούν στην Εκκλησία πλήθη ειδωλολατρών.

        Την εποχή όμως αυτή η Εκκλησία δοκιμάζονταν και σπαράσσονταν από την φοβερή αίρεση του αρειανισμού. Ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325, για να επιλυθεί συνοδικά το μεγάλο αυτό θεολογικό πρόβλημα, το οποίο απειλούσε αυτή την ίδια την ύπαρξη της Εκκλησίας. Κλήθηκαν 318 Επίσκοποι από τα πέρατα της οικουμένης, να λάβουν μέρος στη Μεγάλη Σύνοδο. Μεταξύ αυτών ήταν και ο άγιος Αχίλλειος. Η φήμη του, ως αγίου Επισκόπου, είχε φτάσει ως τη Βασιλεύουσα. Γι’ αυτό όταν έφτασε τον

υποδέχτηκαν με τιμές ο αυτοκράτορας και οι άλλοι Επίσκοποι. Έλαβε μέρος στις συζητήσεις και με την ευρυμάθειά του και την άρτια θεολογική του κατάρτιση κατατρόπωσε τους αιρετικούς αρειανούς. Ο Θεός τον αξίωσε μάλιστα να επιτελέσει στη Σύνοδο και θαύμα, για να δείξει ότι η πίστη των Ορθοδόξων είναι η αληθινή και ευάρεστη στο Θεό. Με τις ευχές του ανάβλυσε λάδι από μια πέτρα. Σε σπάνιο χειρόγραφο που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων αναφέρεται πως «Τον Θεόν επικαλεσάμενος και έλαιον δι’ ευχής βλύσαι ποιεί».

      Μετά το πέρας των εργασιών της Συνόδου και τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ζήτησε την ευλογία του αγίου Αχιλλείου και τον ξεπροβόδησε με πλούσια δώρα, να τα χρησιμοποιήσει για έργα φιλανθρωπίας και  ανεγέρσεις ναών στην επισκοπή του.

      Μετά από 35 χρόνια ποιμαντορίας, το έτος 355 ο άγιος Επίσκοπος κοιμήθηκε ειρηνικά. Λίγο πριν την κοίμησή του ο Θεός τον αξίωσε να προαισθανθεί την αναχώρησή του από τον κόσμο αυτό. Κάλεσε τον κλήρο και το λαό, δίνοντάς τους τις τελευταίες συμβουλές του και προαναγγέλλοντας την κοίμησή του.

       Οι πιστοί θρήνησαν τον άγιο Ιεράρχη τους και τον κήδεψαν με μεγάλες τιμές και τοποθέτησαν το σεπτό του σκήνωμα σε λάρνακα που ο ίδιος είχε κατασκευάσει. Το τίμιο λείψανό του πραγματοποιούσε πολλά θαύματα. Το 985 ο τσάρος των Βουλγάρων Σαμουήλ το άρπαξε και το μετέφερε στα ανάκτορά του στις Πέσπες, όπου είχε χτίσει μεγαλόπρεπη βασιλική, της οποίας σώζοντα ως τα σήμερα ερείπια. Οι κάτοικοι της Λάρισας συνέχιζαν να τιμούν τον άγιο και μετά την αρπαγή των λειψάνων του.  Του έκτισαν μεγαλοπρεπή ναό και τον έκαμαν προστάτη και πολιούχο της πόλεώς τους. Επιτελούνταν δε εκεί πολλά θαύματα. Σε αυτόν τον ναό συνάζονταν οι επίσκοποι της Θεσσαλίας για να εκλέξουν τους επισκόπους των χηρευουσών θρόνων. Στα 1204, οι αιρετικοί Φράγκοι κατέστρεψαν τη Λάρισα και μετέβαλαν το ναό σε ορμητήριο ληστών. Ενώ στις 12 Ιουνίου 1769 οι φανατισμένοι τούρκοι τον πυρπόλησαν. Το 1965 έγινε ανασκαφή και βρέθηκε ο τάφος του αγίου και κτίστηκε ο σημερινός ναός. Τέλος στις 14 Μαΐου 1981 επέστρεψαν τα λείψανά του στη Λάρισα, όπου φυλάσσονται στον ομώνυμο ναό του και θαυματουργούν. Η μνήμη του τιμάται στις 15 Μαΐου.