Ο πατήρ Πέτρος, Ηγούμενος της Μονής του Έσσεξ, μας μιλάει: για τη σιωπή.

Ο πατήρ Πέτρος, Ηγούμενος της Μονής του Έσσεξ, μας μιλάει: για τη σιωπή

📌Ερώτηση: Τις Κυριακές και τις μεγάλες αργίες, η Εκκλησία μας προτρέπει να περνάμε χρόνο στη σιωπή. Είναι σαν να σταματάει ο χρόνος για εμάς για λίγο;

📌Αρχιμανδρίτης Πέτρος του Έσσεξ: «Ξέρετε, οι άνθρωποι συχνά μας λένε ότι «ο ρυθμός της ζωής είναι πολύ γρήγορος στις μέρες μας και δεν υπάρχει χρόνος για προσευχή».

Κάποιος μπορεί να περάσει τρεις ώρες στο Διαδίκτυο χωρίς καν να παρατηρήσει το πέρασμα του χρόνου. Αλλά αν αυτό το άτομο πάει στην εκκλησία, νιώθει ότι «οι λειτουργίες στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πολύ μεγάλες».

Αυτός που περνάει τέσσερις ώρες στο Διαδίκτυο στην καλύτερη περίπτωση θα συσσωρεύσει κάποια γνώση, η οποία δεν είναι καν ακριβής. Στη χειρότερη, όμως, παραμένει άδειος μέσα του και η καρδιά του στεγνώνει. Από την άλλη πλευρά, αυτός που αφιερώνει τέσσερις ώρες στην προσευχή κάθε μέρα θα λάβει μια εντελώς διαφορετική κατάσταση.

Η Γραφή δεν λέει: «Τρέξτε και γνωρίστε ότι είμαι ο Θεός», αλλά «Σταματήστε και γνωρίστε ότι είμαι ο Θεός». Ας μην αυταπατόμαστε ότι αν παρακολουθούμε τηλεόραση με το προσευχητάρι στο χέρι και προσευχόμαστε ταυτόχρονα, σημαίνει ότι έχουμε εκπληρώσει τον κανόνα της προσευχής μας.

Το «Σταματήστε» σημαίνει ότι πρέπει να αφήσουμε τα πάντα στην άκρη και να σκεφτούμε ως εξής: «Τώρα, για πέντε λεπτά ή μισή ώρα (ή όσο μπορούμε), μόνο ο Κύριος και εγώ είμαστε σε αυτή τη γη».

Αυτή θα πρέπει να είναι η αληθινή ηρεμία αν θέλουμε η χάρη της προσευχής να ριζώσει μέσα μας. Διαφορετικά, από ολόκληρη την ακτή, θα αποκτήσουμε μόνο λίγους κόκκους άμμου».

Πηγή: Αρχιμ. Πέτρος, «Ο χρόνος - μια ευκαιρία για τον άνθρωπο», από την πύλη Πεμπτουσία.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ

Διαβάζουμε τις ζωές των μαρτύρων και σκεφτόμαστε: «Τι κατόρθωμα! 

Και εγώ τι θα λέγαμε;»

Αλλά κοιτάξτε την κουζίνα σας.

Εκεί είναι η αρένα σας με τα άγρια ​​ζώα.

Η κόπωσή σας, οι ιδιοτροπίες των παιδιών σας, η δυσαρέσκεια του συζύγου σας, ένα σωρό από βρώμικα πιάτα - αυτά είναι τα «λιοντάρια» σας.

Να υπομένετε εδώ, χωρίς να εκνευρίζεστε, να διατηρείτε την ειρήνη, να ετοιμάζετε φαγητό με προσευχή και όχι με κατάρα - αυτό είναι το αναίμακτο μαρτύριο της εποχής μας.

Το στέμμα δίνεται όχι μόνο για ένα κομμένο κεφάλι, αλλά και για τον καθημερινό αποκεφαλισμό με τη θέλησή μας για χάρη της υπηρεσίας των άλλων.

Ορθόδοξο Τσερνίγκοφ

Νέα έκδοση.

“Η προσευχή πού δέν εἶναι ἀπό τήν καρδιά, ἀλλά γίνεται μόνο μέ τό μυαλό, δέν προχωρεῖ παραπέρα. Γιά νά προσευχηθοῦμε μέ τήν καρδιά, πρέπει νά πονέσουμε. Ὅπως ὅταν χτυπήσουμε τό χέρι μας ἤ κάποιο ἄλλο μέρος τοῦ σώματός μας, ὁ νοῦς μας συγκεντρώνεται ἐκεῖ πού πονᾶμε, ἔτσι καί γιά νά συγκεντρωθεῖ ὁ νοῦς στήν καρδιά, ἡ καρδιά πρέπει νά πονάει. Πρέπει νά κάνουμε τόν πόνο τῶν ἄλλων δικό μας πόνο. Πρέπει νά ἀγαπᾶμε τόν ἄλλον, νά πονᾶμε γι’ αὐτόν, ὥστε νά μποροῦμε νά προσευχόμαστε γι’ αὐτόν. Πρέπει, σιγά σιγά, νά βγοῦμε ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό μας καί νά ἀρχίσουμε νά ἀγαπᾶμε, νά πονᾶμε γιά τούς ἄλλους ἀνθρώπους.”

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 

ΕΙΣΠΝΕΟΥΜΕ ΘΕΟ ΕΚΠΝΕΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΣΩΜΑΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Π.Μιουζ Στήβεν

Εκδόσεις Εν Πλω

Η ΚΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΠΟΡΦΥΡΊΟΥ. ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΑΣ.

Η αδερφή τού Αγίου Πορφυρίου.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΉ ΜΟΡΦΉ.

ΠΑΤΉΡ ΙΩΆΝΝΗΣ ΙΣΤΡΑΤΙ .Όλος ο πλανήτης τρομοκρατείται από την αποχαρακτηρισμό των αρχείων Epstein στην Αμερική. Από ένα σατανικό δίκτυο που έχει διεισδύσει παντού στην πολιτική, την ψυχαγωγία, τις ελίτ, τις διασημότητες, τους πλούσιους.

Όλος ο πλανήτης τρομοκρατείται από την αποχαρακτηρισμό των αρχείων Epstein στην Αμερική. Από ένα σατανικό δίκτυο που έχει διεισδύσει παντού στην πολιτική, την ψυχαγωγία, τις ελίτ, τις διασημότητες, τους πλούσιους.

Για τις φρικτές φρικαλεότητες στις οποίες συμμετείχαν αυτοί οι άνθρωποι που κυβερνούν τον κόσμο: βιασμός, παιδεραστία, δολοφονία, διαμελισμός, κανιβαλισμός, σκατοφαγία, κ.λπ. Όλα όσα μπορεί ποτέ να συλλάβει η κόλαση.

Αυτές οι κατάρες ψιθυρίστηκαν, τέθηκαν σε θεωρίες συνωμοσίας, υποψιάστηκαν, αλλά τώρα αποκαλύπτονται.

Πέρα από τις φρικτές πράξεις αυτών των ψυχοπαθών, υπάρχει ένα ερώτημα.

Εμείς που έχουμε παρακολουθήσει, ακούσει, θαυμάσει, ψηφίσει, μάθει απέξω τα έργα τους, δεν είμαστε σκλάβοι του ίδιου βρώμικου πνεύματος που τους ελέγχει;

Τα παιδιά που ακούν έναν ναρκωμένο, μολυσμένο ράπερ, δεν μπαίνουν στον κύκλο του σκότους των δαιμόνων που τον κυριαρχούν;

Εμείς που παρακολουθούμε ταινίες του Χόλιγουντ και αγαπάμε τα όμορφα αστέρια εκεί, δεν υπηρετούμε τον παντοδύναμο διάβολο στα πλατό;

Μέσω των μέσων ενημέρωσης, αυτοί οι αστέρες και αυτές οι ελίτ έχουν μολύνει ολόκληρη τη γη. Και εμάς.

Είναι πιο σοβαρό, πιο δύσκολο και πιο αργό από όσο φανταζόμαστε. Είναι η μεταμόρφωση ολόκληρου του πλανήτη κατ' εικόνα των Σοδόμων. Και έμμεσα η ανάληψη της ίδιας τιμωρίας. Ολόκληρη η γη πνίγεται στο ιερό αίμα των μωρών μέσω των αμβλώσεων.

Μόνο η προσευχή με δάκρυα μπορεί να μας σώσει. Και να σταματήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε να πίνουμε από τη σκοτεινή πηγή της κόλασης που εισέρχεται στο μυαλό μας μέσα από τα μάτια μας.

Είθε ο Θεός να μας ελεήσει για τα δάκρυα των δολοφονημένων μωρών.

ΤΌ ΒΡΕΦΟΣ .

Η ΤΙΜΗ ΣΤΉΝ ΕΚΚΛΗΣΊΑ.

Τό οικογενειακό τραπέζι.

Ενώ έτρωγα, η αδερφή μου έριξε ένα ολόκληρο ποτήρι κρασί πάνω μου και φώναξε: «Έχεις μέχρι την αυγή να βγεις έξω!» Οι γονείς μου χειροκρότησαν.

Δεν θυμάμαι τη γεύση του φαγητού. Μόνο τον ήχο του ποτηριού που χτυπούσε το τραπέζι και την κρύα αίσθηση του κρασιού που έτρεχε στα ρούχα μου.

Ήμουν στο τραπέζι τους. Το «οικογενειακό» τραπέζι. Μετά από χρόνια που με καλούσαν μόνο σε μεγάλες γιορτές, με την προϋπόθεση ότι δεν θα ενοχλούσα, δεν θα ζητούσα τίποτα, δεν θα είχα καμία αξίωση. Κάθισα στην άκρη του τραπεζιού, με το πιάτο μου, προσπαθώντας να είμαι μικρό. Αόρατος.

Η αδερφή μου, η Ιρίνα, καθόταν στην κεφαλή του τραπεζιού. Χαμογέλασε πλατιά, με αυτοπεποίθηση. Το σπίτι ήταν πλέον δικό της. Οι γονείς μου τη βοήθησαν, την στήριξαν, την σήκωσαν. Εγώ ήμουν «αυτή που μπορούσε να το χειριστεί».

«Δεν νομίζεις ότι τέντωσες το σχοινί;» είπε, σηκώνοντας το ποτήρι της.

Δεν είχα χρόνο να απαντήσω.

Το κρασί πέταξε από πάνω μου. Στο πουκάμισό μου. Στα χέρια μου. Στο πρόσωπό μου. Το δωμάτιο σίγησε για ένα δευτερόλεπτο. Τότε η Ιρίνα γέλασε.

— Έχεις μέχρι την αυγή να βγεις από το σπίτι μου!

Κοίταξα τους γονείς μου. Περίμενα… δεν ξέρω τι. Μια λέξη. Μια χειρονομία. Μια στάση.

Η μαμά ανάγκασε ένα χαμόγελο.

— Ίσως έτσι μαθαίνεις κι εσύ κάτι.

Ο μπαμπάς έγνεψε καταφατικά.

— Η Ιρίνα έχει δίκιο. Είναι το σπίτι της. Οι κανόνες της.

Χειροκρότησαν. Κυριολεκτικά. Σαν να έβλεπαν μια απαραίτητη διόρθωση.

Σηκώθηκα αργά. Το κρασί έσταζε στο πάτωμα. Κανείς δεν μου έδωσε χαρτοπετσέτα. Κανείς δεν με ρώτησε πού πηγαίνω.

— Φεύγω, είπα ήρεμα. Αλλά όχι επειδή μου το είπες εσύ.

Η Ιρίνα γέλασε.

Αλλά δεν ήξεραν.

Βγήκα έξω το βράδυ με μια μικρή τσάντα. Ο κρύος αέρας με χτύπησε πιο δυνατά από το κρασί. Κοιμήθηκα λίγο. Έκλαψα λίγο. Αλλά, βαθιά μέσα μου, κάτι ηρεμούσε.

Το πρωί, χτύπησε πρώτο το τηλέφωνο της Ιρίνα.

Η τράπεζα. Οι λογαριασμοί ήταν μπλοκαρισμένοι.

Τότε ο πατέρας μου πήρε ένα τηλεφώνημα. Το συμβόλαιο της εταιρείας του είχε λυθεί.

Η μητέρα μου πανικοβλήθηκε όταν ο συμβολαιογράφος εμφανίστηκε στην πόρτα.

Το σπίτι… δεν ήταν της Ιρίνα.

Ήταν δικό μου.

Το είχα αγοράσει πριν από χρόνια. Στο όνομά μου. Όταν οι γονείς μου δεν μπορούσαν πλέον να πάρουν δάνειο. Την είχα αφήσει να νομίζει ότι ήταν «η βοηθός της οικογένειας». Δεν είπα τίποτα. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν καυχιέται.

Μέχρι που την ποδοπατούν.

Το μεσημέρι, με πήραν τηλέφωνο. Η φωνή της Ιρίνα έτρεμε.

— Ήταν αστείο… Ας μιλήσουμε…

Δεν φώναξα. Δεν επέκρινα.

— Είχες δίκιο, του είπα. Το σπίτι έχει κανόνες. Και ένας από αυτούς είναι ο σεβασμός.

Το βράδυ, πέρασα από το σπίτι. Ήταν ήσυχο. Χωρίς χειροκροτήματα. Χωρίς γέλια.

Μερικές φορές, η οικογένεια σε μαθαίνει ποιος είσαι... ακριβώς από τον τρόπο που σε χάνει.

Και μερικές φορές, η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι η εκδίκηση, αλλά η ηρεμία με την οποία φεύγεις όταν δεν σε θέλουν πια.

Τό σπίτι.

«Τελείωσα τα χαρτιά», χαμογέλασε η αδερφή μου τη Δευτέρα.

«Το σπίτι σου του ενός εκατομμυρίου δολαρίων είναι τώρα στο όνομά μου — πρέπει να μετακομίσεις μέχρι την Παρασκευή.»

Τα λόγια της με χτύπησαν σαν κεραυνός. Ένιωσα τα χέρια μου να μουδιάζουν. Πίσω της, οι γονείς μου στέκονταν ψηλοί, σιωπηλοί, κουνώντας καταφατικά το κεφάλι, σαν όλα να είχαν αποφασιστεί σε μια συνάντηση στην οποία δεν είχα προσκληθεί.

«Πλάκα κάνεις, σωστά;» κατάφερα, με ένα τρεμάμενο χαμόγελο.

«Όχι», απάντησε η μητέρα μου, αποφεύγοντας το βλέμμα μου. Είναι καλύτερα για όλους.

Αυτό το σπίτι... δεν ήταν απλώς ένα σπίτι.

Ήταν το μέρος όπου μεγάλωσα τα παιδιά μου. Εκεί όπου έκλαιγα μετά το διαζύγιό μου. Εκεί όπου δούλευα είκοσι χρόνια, μέρα νύχτα, αρνούμενη διακοπές, κοιμόμουν τέσσερις ώρες τη νύχτα, μόνο και μόνο για να κάνω κάθε πληρωμή.

«Μπαμπά;» ψιθύρισα. Πες μου ότι δεν είναι αλήθεια.

Αναστέναξε βαθιά.

— Η αδερφή σου το χρειάζεται περισσότερο. Μπορείς να το αντέξεις.

Τότε κατάλαβα.

Δεν είχε ποτέ να κάνει με τη δικαιοσύνη.

Ήταν για το ποιος ήταν ο αγαπημένος.

Εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα στο πάτωμα, με την πλάτη μου ακουμπισμένη στον άδειο τοίχο του σαλονιού. Δεν έκλαψα. Ήμουν πολύ άδεια μέσα μου.

Το πρωί της Τρίτης, ήρθε η αδερφή μου με έναν κτηματομεσίτη.

— Ας δούμε τι έχει απομείνει να βγάλουμε, είπε χαλαρά, σαν να μην μου κατέστρεφε τη ζωή.

Τότε, για πρώτη φορά, ένιωσα κάτι διαφορετικό. Όχι φόβο. Όχι πόνο.

Αλλά... γαλήνη.

Επειδή ήξερα κάτι που δεν ήξεραν.

Λίγους μήνες νωρίτερα, για προφύλαξη που δεν είχα εξηγήσει στον εαυτό μου, είχα συμβουλευτεί έναν δικηγόρο. Το σπίτι είχε μεταβιβαστεί προσωρινά στους γονείς μου για φορολογικούς λόγους, αλλά υπήρχε μια σαφής συμβολαιογραφική ρήτρα: αποκλειστικό και αμετάκλητο δικαίωμα χρήσης εφ' όρου ζωής — δικό μου. Καμία πώληση, καμία δωρεά, καμία μετακόμιση χωρίς τη γραπτή μου συγκατάθεση.

Την Πέμπτη, ο δικηγόρος μου τηλεφώνησε στην αδερφή μου.

Το πρωί της Παρασκευής, οι γονείς μου ήρθαν ξανά. Αλλά αυτή τη φορά... δεν στέκονταν πια όρθιοι.

«Ήταν μια παρεξήγηση», είπε η μητέρα μου χαμηλόφωνα.

«Μια παρεξήγηση που με άφησε άστεγο για τρεις μέρες», απάντησα ήρεμα.

Η αδερφή μου έκλαιγε. Η μεσίτρια είχε εξαφανιστεί. Τα έγγραφά της... ήταν άκυρα.

Ο δικαστής ήταν σαφής:

«Το σπίτι παραμένει εκεί που ήταν. Και η απόπειρα έξωσης είναι κακοποίηση.»

Αφού έφυγαν, ήμουν μόνη στο σαλόνι. Φως έμπαινε απαλά από τα παράθυρα. Για πρώτη φορά, το σπίτι μου ένιωθα πραγματικά σαν δικό μου.

Άλλαξα τις κλειδαριές.

Έβαλα λουλούδια στην είσοδο.

Και εκείνο το βράδυ, τα παιδιά μου ήρθαν και με αγκάλιασαν.

— Μαμά, γυρίσαμε σπίτι, είπαν.

Ναι.

Ήμουν.

Και τότε κατάλαβα κάτι που μου πήρε μια ζωή για να το μάθω:

Μερικές φορές χάνεις την οικογένειά σου για να κερδίσεις τον εαυτό σου.

Και όταν η αλήθεια αποκαλυφθεί, η δικαιοσύνη μπορεί να καθυστερήσει... αλλά ποτέ δεν ξεχνά τη διεύθυνσή σου.

Η Υποδοχή του Κυρίου.

Η Υποδοχή του Κυρίου

«Ας αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, ας συγχωρούμε όσους μας αδικούν και ας προσευχόμαστε αδιάλειπτα στην εκκλησία και στο σπίτι, γιατί η προσευχή είναι η σκάλα που ανεβάζει τον άνθρωπο στον ουρανό και κατεβαίνει στην καρδιά ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Τότε ας ταπεινωθούμε, γιατί ο Θεός δίνει χάρη στους ταπεινούς, και ας κάνουμε τους εαυτούς μας άξιους του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου, γιατί μέσα από όλα αυτά γινόμαστε ζωντανές εκκλησίες του Αγίου Πνεύματος και φορείς του Θεού, δηλαδή, θεοφορία.

Αν εκπληρώνουμε όλα τα καλά έργα με πίστη, αγάπη και ταπεινότητα, θα είμαστε άξιοι και να κουβαλάμε τον Χριστό τον Σωτήρα στην αγκαλιά και την καρδιά μας, και θα μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας με ειρήνη, λέγοντας μαζί με τον δίκαιο Συμεών: «Τώρα άφησε τον δούλο σου, Κύριε, σύμφωνα με τον λόγο σου, με ειρήνη, γιατί τα μάτια μου είδαν τη σωτηρία σου»... Αμήν!»

Άγιος Ηλίας Κλεόπας

«Άγιε Πατέρα Ιωσήφ, ευλόγησε το ψωμί και το κρέας.....

«Άγιε Πατέρα Ιωσήφ, ευλόγησε το ψωμί και το κρέας, με τα οποία δεν είμαστε αρκετά άξιοι να χορτάσουμε τον εαυτό μας, αν ο Θεός μετρούσε την όρεξή μας σύμφωνα με τις πράξεις που διαπράττουμε.»

Μιχαήλ Σαντοβέανου (Αδελφοί Τζντέρι)

ΝΈΑ ΈΚΔΟΣΗ.

«Ἡ παραβολή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου ἔχει βαθιά θεολογική σημασία καί συμβολίζει τή βασική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν μετάνοια καί τή σωτηρία. Ὁ Χριστός δέν καλεῖ τούς ἀνθρώπους νά εἶναι «τέλειοι» σύμφωνα μέ ἐξωτερικά κριτήρια, ἀλλά νά ἔχουν ταπεινή καί εἰλικρινῆ καρδιά. Ὁ ἄνθρωπος πού ἀναγνωρίζει τίς ἁμαρτίες του καί ζητᾶ τή συγχώρεση τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτός πού δικαιώνεται.

Ἡ ταπείνωση, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέσω τῆς μετάνοιας καί τῆς συνειδητοποίησης τῆς ἁμαρτωλότητας, εἶναι ὁ μόνος δρόμος πρός τή σωτηρία. Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ σωτηρία δέν ἔρχεται μέσω τῆς αὐτοδικαίωσης, ἀλλά μέσω τῆς εἰλικρινοῦς ἐξομολόγησης καί μετάνοιας. Αὐτή τήν Κυριακή ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τονίζει ὅτι ἡ ἐσωτερική κατάσταση τῆς ψυχῆς εἶναι πολύ πιό σημαντική ἀπό τά ἐξωτερικά ἔργα. Ἡ παράδοσή μας προσεγγίζει τή θρησκευτική ζωή ὄχι ὡς μία σειρά ἀπό κανόνες καί ὑποχρεώσεις, ἀλλά ὡς μία σχέση μέ τόν Θεό πού προϋποθέτει μετάνοια καί ἀναγνώριση τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας. Τέλος, ἡ Κυριακή αὐτή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου προσκαλεῖ τούς πιστούς νά κοιτάξουν μέσα τους καί νά ἀναγνωρίσουν τήν ἀνάγκη τους γιά μετάνοια καί τή σωτηρία μέσω τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ἡ ὥρα γιά αὐτοδικαίωση ἤ ὑπερηφάνεια, ἀλλά γιά μία εἰλικρινῆ προσπάθεια νά πλησιάσουμε τόν Θεό μέ ταπείνωση. Σέ αὐτό βοηθοῦν καί οἱ ὕμνοι τῆς Κυριακῆς αὐτῆς οἱ ὁποῖοι τονίζουν τήν ἀξία τῆς καθαρῆς καρδιᾶς καί τῆς ταπείνωσης, ἐνῶ συνδέουν αὐτή τή διδασκαλία μέ τή μεγάλη ἀνάγκη τῶν πιστῶν νά ἐξομολογηθοῦν καί νά ἀποδεχτοῦν τήν ἀδυναμία τους.»

Τιμή βιβλίου: 12€

Για παραγγελίες ή ερωτήσεις καλέστε μας στο 210.3224819 ή στείλτε ηλεκτρονικό μήνυμα στο hi@npanagopoulos.gr

I Converted to Orthodoxy ☦️ 私が正教徒になった理由

 

π. Ν. Λουδοβίκος: Τελώνου και Φαρισαίου.

 

«Πριν σου στείλει τον σταυρό, ο Θεός μέτρησε το θάρρος σου»

 

«Πριν σου στείλει τον σταυρό, ο Θεός μέτρησε το θάρρος σου»

Σε ένα ήσυχο χωριό, στους πρόποδες των λόφων, ζούσε ένας άνθρωπος που όλοι έλεγαν ότι ήταν δυνατός. Όχι επειδή δεν έπεφτε ποτέ, αλλά επειδή πάντα σηκώνονταν σιωπηλός. Χαμογελούσε σπάνια, μιλούσε λίγο και ζούσε τη ζωή του σαν να ήταν ένα βάρος που δεν έδειχνε σε κανέναν.

Ένα βράδυ, κουρασμένος από τα πάντα, μπήκε στη μικρή εκκλησία του χωριού. Ήταν άδεια. Μόνο ένα κερί έκαιγε αδύναμα μπροστά στην εικόνα. Γονάτισε και είπε, σχεδόν ψιθυριστά:

— Κύριε, γιατί εγώ; Γιατί τόσες δοκιμασίες;

Δεν έλαβε απάντηση επί τόπου. Αλλά αυτή η βαθιά σιωπή του μίλησε περισσότερο από οποιαδήποτε λέξη. Θυμήθηκε όλες τις δυσκολίες που είχε περάσει: απώλειες, αδικίες, μοναξιά, άγρυπνες νύχτες. Ο καθένας ήταν ένας σταυρός. Και ο καθένας τον είχε αλλάξει.

Τότε κατάλαβε κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Ο Θεός δεν στέλνει σταυρούς τυχαία. Πριν τους τοποθετήσει στους ώμους κάποιου, τους μετράει προσεκτικά. Δεν είναι το βάρος τους που μετράει, αλλά η δύναμη αυτού που τα κουβαλάει.

Κατάλαβα ότι δεν είχε επιλεγεί επειδή ήταν αδύναμος, αλλά επειδή ήταν αρκετά γενναίος. Το θάρρος να προχωρήσει όταν δεν είχε άλλες απαντήσεις. Το θάρρος να συγχωρήσει όταν πονούσε. Το θάρρος να ελπίζει όταν όλα φαίνονταν χαμένα.

Εκείνο το βράδυ, τα προβλήματά του δεν εξαφανίστηκαν. Αλλά ο φόβος του εξαφανίστηκε. Και έφυγε από την εκκλησία με πιο ίσια πλάτη, όχι επειδή το βάρος είχε γίνει ελαφρύτερο, αλλά επειδή ήξερε ότι δεν το κουβαλούσε μόνος του.

Από τότε και μετά, κάθε φορά που η ζωή τον δοκίμαζε ξανά, θυμόταν μια απλή αλήθεια:

Αν έχεις λάβει έναν βαρύ σταυρό, σημαίνει ότι ο Θεός είδε σε σένα ένα θάρρος που ίσως δεν γνώριζες ούτε εσύ ο ίδιος. 

Μια συνηθισμένη μέρα, ένας σοφός γέρος κάλεσε τους τρεις μαθητές του και τους είπε μόνο αυτό:

 

Μια συνηθισμένη μέρα, ένας σοφός γέρος κάλεσε τους τρεις μαθητές του και τους είπε μόνο αυτό:

— Σήμερα δεν θα σας δώσω ένα μακρύ μάθημα. Μόνο τρεις προτάσεις. Αλλά να τις έχετε μαζί σας σε όλη σας τη ζωή.

Ο πρώτος μαθητής, γεμάτος χαρά, μόλις είχε λάβει καλά νέα. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά και το χαμόγελο δεν χωρούσε πια στο πρόσωπό του. Ο γέρος τον κοίταξε και είπε:

— Μην υπόσχεσαι όταν είσαι χαρούμενος.

Ο μαθητής ήθελε να ρωτήσει γιατί, αλλά ο γέρος τον σταμάτησε:

— Η ευτυχία ανοίγει διάπλατα την καρδιά σου, αλλά αποδυναμώνει το μέτρο σου. Οι υποσχέσεις που δίνονται με ευφορία είναι συχνά μεγαλύτερες από τη δύναμή σου.

Ο δεύτερος μαθητής ήταν προβληματισμένος. Μόλις είχε αδικηθεί και ένιωσε θυμό να ανεβαίνει στο στήθος του. Ο γέρος έβαλε το χέρι του στον ώμο του και είπε:

— Μην απαντάς όταν είσαι θυμωμένος.

— Γιατί; ρώτησε ο μαθητευόμενος.

— Γιατί τα νεύρα ακονίζουν τη γλώσσα σου, αλλά τυφλώνουν την κρίση σου. Μια λέξη που λέγεται με θυμό μπορεί να πληγώσει πιο βαθιά από ένα χτύπημα.

Ο τρίτος μαθητευόμενος στάθηκε πίσω, με τα μάτια του στο έδαφος. Μια απώλεια τον βάραινε. Ο γέρος κάθισε δίπλα του και είπε ήσυχα:

— Μην αποφασίζεις όταν είσαι λυπημένος.

— Αλλά όταν είμαι λυπημένος νιώθω ότι βλέπω την αλήθεια... μουρμούρισε ο μαθητευόμενος.

— Όχι, είπε ο γέρος. Τότε βλέπεις μόνο την έλλειψη. Η θλίψη συρρικνώνει τον κόσμο σου και σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό που είναι δύσκολο τώρα θα είναι πάντα δύσκολο.

Προς το βράδυ, ο γέρος τους μάζεψε ξανά και τους είπε:

— Η ευτυχία, ο θυμός και η λύπη είναι περαστικοί επισκέπτες. Μην τα αφήσετε να κυβερνήσουν τη ζωή σας. Περιμένετε την ειρήνη. Στην ειρήνη γεννιούνται οι σωστές αποφάσεις.

Χρόνια αργότερα, οι τρεις μαθητές είχαν διαφορετικές ζωές, αλλά την ίδια μνήμη. Και κάθε φορά που ένιωθαν την καρδιά τους να υπερισχύει του μυαλού τους, θυμούνταν τις τρεις λέξεις που τους έσωσαν από πολλά λάθη:

Μην υπόσχεσαι όταν είσαι χαρούμενος.

Μην απαντάς όταν είσαι θυμωμένος.

Μην αποφασίζεις όταν είσαι λυπημένος.

Γιατί η σοφία δεν βιάζεται ποτέ.

Λέγεται ότι κάθε άνθρωπος έχει έναν φύλακα άγγελο, ακόμα κι αν δεν μπορούν όλοι να τον δουν ή να τον ακούσουν.

 

Λέγεται ότι κάθε άνθρωπος έχει έναν φύλακα άγγελο, ακόμα κι αν δεν μπορούν όλοι να τον δουν ή να τον ακούσουν. Δεν φοράει λαμπερά φτερά όπως στις εικόνες και δεν μιλάει δυνατά. Τις περισσότερες φορές, ο άγγελος κάνει τον εαυτό του να νιώθει στη σιωπή.

Σε ένα ήσυχο χωριό ζούσε ένας άντρας που ονομαζόταν Ίλιε, ένας απλός άνθρωπος, με πολλές ανησυχίες και λίγη πίστη. Η ζωή τον είχε δοκιμάσει στο έπακρο: είχε χάσει αγαπημένα πρόσωπα, είχε δουλέψει σκληρά και συχνά κοιμόταν με κουρασμένη ψυχή. Συχνά έλεγε:

— Είμαι μόνος. Κανείς δεν με βλέπει.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε έναν ολισθηρό δρόμο, ο Ίλιε σκόνταψε και ήταν έτοιμος να πέσει σε ένα γκρεμό. Για μια στιγμή ένιωσε ένα αόρατο χέρι να τον τραβάει πίσω. Δεν υπήρχε κανείς τριγύρω. Μόνο η σιωπή και ο άνεμος. Παρέμεινε στη θέση του, η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα, χωρίς να καταλαβαίνει τι είχε συμβεί.

Τις μέρες που ακολούθησαν, άρχισε να παρατηρεί μικρά πράγματα:

μια καθυστέρηση που τον έσωσε από ένα ατύχημα,

μια καλή σκέψη που εμπόδισε να ειπωθεί μια σκληρή λέξη,

ένα δάκρυ που του έφερε ηρεμία αντί για επανάσταση.

Ένα βράδυ, στο όνειρό του, είδε ένα απαλό φως και άκουσε μια άηχη φωνή:

— Δεν ήσουν ποτέ μόνος. Ήμουν δίπλα σου όταν έκλαιγες, όταν έπεφτες και όταν νόμιζες ότι δεν μπορούσες να αντέξεις άλλο.

Ο Ίλι ξύπνησε με υγρά μάτια και ανάλαφρη καρδιά. Τότε κατάλαβε: ο φύλακας άγγελος δεν σε σώζει από τα βάσανα, αλλά σε βοηθά να μην χαθείς μέσα σε αυτά.

Από τότε, κάθε φορά που η ζωή τον πιέζει, ο Ίλι ψιθυρίζει:

— Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ.

Ίσως κι εσύ να έχεις νιώσει μερικές φορές μια απροσδόκητη γαλήνη, μια διάσωση στα πρόθυρα ή μια καλή σκέψη που εμφανίστηκε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

Δεν είναι τυχαίο. Ο φύλακας άγγελός σου σε προσέχει, ακόμα και όταν έχεις ξεχάσει να πιστέψεις.

Μερικές φορές η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού είναι η σιωπηλή φροντίδα του αγγέλου σου.

Ο Δίκαιος Συμεών και η Προφήτισσα Άννα – μάρτυρες της Υπαπαντήσεως του Κυρίου (3 Φεβρουαρίου)

 

Ο Δίκαιος Συμεών και η Προφήτισσα Άννα – μάρτυρες της Υπαπαντήσεως του Κυρίου (3 Φεβρουαρίου)

Κατά την Υπαπαντή του Κυρίου, τίποτα το εντυπωσιακό δεν συμβαίνει με την πρώτη ματιά.

Δεν υπάρχουν θαύματα που να τα βλέπουν τα πλήθη, ούτε λόγια που φωνάζουν, ούτε αναταραχή.

Και όμως, εδώ λαμβάνει χώρα μια από τις πιο βαθιές συναντήσεις μεταξύ ανθρώπου και Θεού.

Μια ταπεινή μητέρα μπαίνει στον Ναό, με το Βρέφος στην αγκαλιά της.

Δίπλα τους βρίσκονται δύο πρεσβύτεροι: ο Δίκαιος Συμεών και η προφήτισσα Άννα.

Άνθρωποι που περίμεναν όλη τους τη ζωή.

Ο Δίκαιος Συμεών – ο άνθρωπος που περίμενε χωρίς αμφιβολία

Ο Συμεών ήταν ένας δίκαιος και θεοσεβούμενος άνθρωπος. Το Άγιο Πνεύμα του είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πέθαινε μέχρι να δει τον Μεσσία. Πέρασαν χρόνια, η δύναμή του εξασθένησε, αλλά η πίστη του δεν κλονίστηκε.

Όταν το Βρέφος μεταφέρεται στον Ναό, ο Συμεών Το αναγνωρίζει χωρίς δισταγμό. Τον παίρνει στην αγκαλιά του και λέει μια από τις πιο συγκινητικές προσευχές της Αγίας Γραφής:

«Τώρα απολύσω τον δούλο σου εν ειρήνη, Κύριε, κατά τον λόγον σου· διότι είδον τα μάτια μου τη σωτηρία σου…»

Για τον Συμεών, το «τώρα» σημαίνει εκπλήρωση.

Δεν ζητά τίποτα περισσότερο. Δεν περιμένει τίποτα περισσότερο. Έχει δει τη σωτηρία.

Αυτή η προσευχή, «Τώρα απολύσω τον δούλο σου», δεν έμεινε μόνο στο Ευαγγέλιο. Προφέρεται μέχρι σήμερα, σε κάθε εσπερινό, ως μαρτυρία της ειρήνης που φέρνει η συνάντηση με τον Χριστό.

Η προφητεία που αναγγέλλει τον πόνο

Ο Συμεών ευλογεί τη Μητέρα του Θεού, αλλά της λέει και σκληρά λόγια:

ότι το Παιδί θα είναι «για πτώση και ανάσταση πολλών»

και ότι μια μάχαιρα θα διαπεράσει την ψυχή της.

Ήταν η αναγγελία του πάθους και της σταύρωσης του Υιού της.

Η Παρουσίαση του Κυρίου δεν είναι μόνο φως, αλλά και αλήθεια που λέγεται με αγάπη.

Η Προφήτισσα Άννα – η γυναίκα που δεν άφησε ποτέ την προσευχή

Δίπλα στον Συμεών ήταν η προφήτισσα Άννα, μια ηλικιωμένη γυναίκα, χήρα, που είχε περάσει τη ζωή της σε νηστεία και προσευχή. Υπηρετούσε τον Θεό μέρα νύχτα, χωρίς να ζητάει τίποτα για τον εαυτό της.

Όταν βλέπει το Βρέφος, αρχίζει να μιλάει σε όλους γι' Αυτόν.

Δεν κηρύττει δυνατά. Δεν επιβάλλει. Εξομολογείται με τη χαρά κάποιου που γνωρίζει την αλήθεια.

Στην εικόνα της Υπαπαντής του Κυρίου, η Άννα απεικονίζεται συχνά με ένα φυλακτήριο στο χέρι της, πάνω στο οποίο είναι γραμμένο:

«Αυτό το Βρέφος έκανε τον ουρανό και τη γη».

Η Άννα είναι η εικόνα του ανθρώπου που περιμένει τον Θεό υπομονετικά, μέσω νηστείας και προσευχής.

Συμεών – ένας άγιος που ακούγεται πολύ ενώπιον του Θεού

Η Παράδοση της Εκκλησίας μας λέει ότι ο Δίκαιος Συμεών είναι πολύ κοντά στον Θρόνο του Θεού. Ένα συγκινητικό επεισόδιο από τη ζωή του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτου το δείχνει αυτό.

Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, ο Πέτρος προσευχόταν στον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος τον παρότρυνε να προσευχηθεί στον Δίκαιο Συμεών. Όταν ο Πέτρος το έκανε αυτό, ο Συμεών εμφανίστηκε σε αυτόν με μεγάλη δόξα και, αγγίζοντας τις αλυσίδες του με το ραβδί του, τις έλιωσε σαν κερί, ελευθερώνοντάς τον.

Αυτό μας δείχνει πόσο μεγάλη είναι η δόξα του Δικαίου Συμεών ενώπιον του Θεού.

Ένα μάθημα για τον καθένα μας

Ο Συμεών μας διδάσκει την υπομονή της πίστης.

Η Άννα μας διδάσκει τη σταθερότητα της προσευχής.

Και τα δύο μας δείχνουν ότι ο Θεός έρχεται όταν η καρδιά είναι προετοιμασμένη.

Η υποδοχή του Κυρίου δεν είναι απλώς ένα γεγονός από το παρελθόν.

Είναι το κάλεσμα του καθενός μας να καλωσορίσουμε τον Χριστό με την ειρήνη της καρδιάς, με υπομονή, πίστη και ελπίδα.

Επειδή, όπως ο Συμεών, ο καθένας μας λαχταρά, βαθιά μέσα του, αυτή την ειρήνη που δεν ξεθωριάζει ποτέ.

Father Peter, Abbot of the Essex Monastery, speaks to us about the spiritual father.

 

Father Peter, Abbot of the Essex Monastery, speaks to us about the spiritual father.

“Elder Sophrony had a very important teaching about how we should approach our spiritual fathers so that we do not waste precious time and spiritual energy.

Often, people seek from the confessor only psychological comfort—they simply want to talk. Yet the meeting with one’s spiritual father is an exceedingly holy encounter, if we know how to live it as it should be lived.

Many people come, for example, to confession unprepared, and when they sit before the priest, they begin to think about what they have to say. Is this not a great loss, and does it not show a lack of reverence for that moment?

Elder Sophrony said that the person who wishes to confess should first pray before going to the spiritual father: ‘Lord, grant that through Your servant I may know the path in which I should walk, and give me a beneficial spiritual word.’ And the priest, in turn, if he prays, ‘Lord, give me a word for Your people, whom You have redeemed with Your Precious Blood,’ then—said the Elder—this meeting becomes a prophetic event. Then God Himself speaks within this Mystery. If both sides pray, he said, even the stones will speak.

It is a great sin to lower this Mystery to a merely human level, to turn it into a simple psychological conversation and exhaust the priest, who is not called to this. In this way, people lose the chance to truly benefit from their confession.” 👉Translation from Greek of the words of Father Petros, abbot of Essex Monastery, excerpt from the conference held in Greece on January 26, 2026, at Laodigitria, entitled: "The Axes of Spiritual Life According to Saint Sophrony."

👉Source: "Π.Πετρος 26-1-26 Καθηγούμενος ιερας μονης τιμιου προδρόμου Εσσεξ Video," from the YouTube channel "π.Βαρνάβας ομιλίες."

Παρακλητικος Κανων εις τον Όσιον Ισίδωρον τόν Πηλουσιώτην Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

(4 Φεβρουαρίου)

Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

Ο Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης (περ. 360/370–440/450 μ.Χ.) γεννήθηκε στην

Αλεξάνδρεια από ευγενείς γονείς και έλαβε ανώτατη θεολογική και φιλοσοφική

μόρφωση.

ήταν σημαντικός Αιγύπτιος μοναχός, ηγούμενος και εκκλησιαστικός πατέρας, γνωστός

για τη μελέτη των Γραφών, το πλούσιο επιστολικό του έργο και την υπεράσπιση της

Ορθοδοξίας. Ασκήτευσε κοντά στο Πηλούσιο, (σημερινό Πορτ Σάιντ), άσκησε αυστηρή

ασκητική ζωή και τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Φεβρουαρίου. 

 Έχει διασωθεί μεγάλος αριθμός επιστολών του (περισσότερες από 2.000), οι οποίες

απευθύνονταν σε κληρικούς και λαϊκούς, προσφέροντας ερμηνείες των Γραφών,

πνευματικές συμβουλές και καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα της εποχής. Υπήρξε

ένθερμος υπερασπιστής της Ορθοδοξίας κατά των αιρέσεων, συνδέοντας την

πνευματική ζωή με την ορθή διδασκαλία. 

Ο Άγιος Ισίδωρος, ο οποίος υπήρξε πρότυπο ασκητή, κοιμήθηκε με ειρήνη, ενώ

αποτμήματα του ιερού λειψάνου του βρίσκονται στις Μονές Φιλοθέου (Άγιον Όρος),

Αγίων Πάντων (Βαρλαάμ, Αγίων Μετεώρων) και Αγάθωνος (Φθιώτιδα). 

Παρακλητικος Κανων εις τον Όσιον Ισίδωρον τόν Πηλουσιώτην

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις)

καὶ τὰ ἑξής: 

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τῷ  ̉Ισιδώρῳ οἱ πιστοί δεῦτε πάντες* εὐσεβοφρόνως προσπεσόντες βοῶμεν* τῶν

 ̉Ορθοδόξων κλέος καί χαρά,* ῥῦσαι τούς προστρέχοντας* λοιμικῆς ἀσθενείας,* πάσης

περιστάσεως* καί ποικίλων κινδύνων* ταῖς πρός Χριστόν λιταῖς σου, ἀθλητά,* σέ γάρ

μεσίτην ἀκοίμητον ἔχομεν. 

 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…  ̉Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου…

Πηλουσίου τόν γόνον* καί Αἰγύπτου τό καύχημα* καί τῶν θεοφόρων Πατέρων* μιμητήν

καί ὁμότροπον,*Ισίδωρον τιμήσωμεν πιστοί* τόν μέγα τῶν Γραφῶν ἑρμηνευτήν,* τόν

θεώμενον τήν δόξαν τοῦ  ̉Ιησοῦ* καἰ ὑπ ἀγγέλων ὑμνούμενον˙* δόξα τῷ σέ φωτίσαντι

Χριστῷ* δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ σέ δωρήσαντι ἡμῖν* πρέσβυν ἀκοίμητον.

 

Καὶ νῦν καὶ ἀεί… Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ

προΐστασο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τὶς  δὲ 

διεφύλαξεν  ἔως  νῦν  ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ  σοῦ˙* σοὺς γὰρ

δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

 

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας… [1]

̉Ισίδωρε, κλέος τῶν μοναστῶν,* πρός σέ καταφεύγω* καί αἰτοῦμαι σήν ἀρωγήν,* ἥν

τάχος παράσχου σῷ ἱκέτῃ* καί δώρησόν μοι μετάνοιαν, ἔνδοξε. 

 

Σωτῆρα ἱκέτευε ἐκτενῶς* ὑπέρ τῶν ἱκετῶν σου,* ὦ  ̉Ισίδωρε θαυμαστέ,* καί τήν σήν

βοήθειαν παράσχου* τοῖς πρός σέ πόθῳ προστρέχουσι, παντιμε.

 

̉Ιάσεις ποικίλας χριστιανοῖς* παρέχεις ἀπαύστως,* ὦ Ισίδωρε θαυμαστέ,* διό σοι

προσέρχονται ἀσμένως*τῶν Ορθοδόξων τά πλήθη, μακάριε.

 

Θεοτοκίον.

̉Αξίωσον, ῎Αχραντε Μαριάμ,* ἐμὲ τὸν ἀχρεῖον ἀκατακρίτως μεταλαβεῖν* τὸ Σῶμα καὶ τὸ

αἷμα τοῦ Υἱοῦ Σου,* εἰς ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος.

 

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος…

῾Ως ἀσώτως βιώσας θρηνῶ καί ὀδύρομαι* καί πρός σέ θερμῶς ἀνακράζω* σῶσόν με,

πάντιμε,* καί χάρισόν μοι, σοφέ,* τήν ψυχῆς ἠρεμίαν* καί καρπούς τοῦ Πνευματος*

μάκαρ  ̉Ισίδωρε.   

 

῾Ραβδισμῶν καί μαστίγων ἐγώ εἰμι ἄξιος* διό σοι προσέρχομαι πόθῳ* καί ἀνακράζω

σοι* τόν σόν ἱκέτην, σοφέ,* ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ Κυρίου* ἐπανάγαγε, πάτερ,* τῇ μεσιτείᾳ σου.

 

̉Εργασίαν παρέχω τοῖς πονηροῖς δαίμοσι* καταγράψαι βίου μου πράξεις,* ἅς

ἀναισχύντως καί μετά ζήλου ποιῶ,* διό φοβοῦμαι τήν κρίσιν* καί πρός σε

προσέρχομαι* κλαίων, Ισίδωρε.   

 

Θεοτοκίον.

̉Εραστής ἁμαρτίας καί τῶν αἰσχρῶν πράξεων* ὁ ἀχρεῖος γέγονα, Κόρη, ἐργάτης

δόκιμος* διό πρός σε, Μαριάμ,* χείρας ἱκέτιδας αἴρω* καί αἰτῶ τήν ἄφεσιν* ὧνπερ

διέπραξα.

 

Διάσωσον* ἐκ πάσης ζάλης ἱκέτας σου, ἀθλοφόρε,* ὅτι πάντες πρὀς σε,Ισίδωρε,

καταφεύγομεν* τόν μέγαν Πατέρα τῆς Εκκλησίας. 

 

̉ Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος

κάκωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶτα Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ὁ Χορός τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ…

Πρεσβείαν τήν σήν* κατέχοντες, φιλόχριστε,* ἐκ παγίδων πολλῶν λυτρούμεθα οἱ δούλοι

σου,* ἐκτενῶςβοῶμεν σοι,* ὦ  ̉Ισίδωρε* τάχος πρόφθασον* καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι

ἡμᾶς* ὁ μέγα προστάτης τῶν ὑμνοῦντων σε.

 

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε.

῾Υπηρέτης ὁλόθερμος* τοῦ Κυρίου γέγονας, τρισμακάριστε,* διό πάντες σοι

προσπίπτομεν* καί αἰτούμεθα χάριν, Ισίδωρε.

 

Χριστόν, μάκαρ, ἱκέτευε* καταπέμψαι ἡμῖν Πνεῦμα τό Άγιον* καί χάρισαι τοῖς

προστρέχουσιν* ὑγιείαν καί ῥώμην, Ισίδωρε.

 

Οἱ ἐλπίδα καί στήριγμα* ποθοῦντες,  ̉Ισίδωρε τρισμακάριστε,* πρός σπεύδομεν

δεόμενοι* ταύτα δοῦναι ἡμῖν, Θεοδόξαστε.

 

Θεοτοκίον.

῾Υπέρ πάντων ἱκέτευε* τόν Υἱόν Σου, Κόρη ἀξιοτίμητε,* καί τάς τύψεις σύ κατεύνασον*

συνειδήσεώς μου, Θεονύμφευτε.

 

ᾨδὴ ε’. Φώτισον ἡμᾶς…

῞Υμνους ταπεινῶς* σοι προσφέρομεν,Ισίδωρε,* καί ἐξαιτούμεθα ἀεί οἱ πιστοί* τήν σήν

βοήθειαν καί σκέπηνἀξιοθαύμαστε.

 

Πόθους εὐλαβεῖς* τῇ καρδίᾳ μου, μακάριε*  ̉Ισίδωρε, τάχος σύ ἄναψον,* ἵνα ὑμνῶ καί

δοξάζω Χριστόν τόν Κύριον.   

 

῎Εμπλησον, σοφέ,* εὐφροσύνης τήν καρδίαν μου* καί πλήρωσον αὐτήν χαρᾶς, ὅσιε* 

Ισίδωρε, ἐκκλησία τεῖχος καί πρόμαχος. 

 

Θεοτοκίον.

῾Ρήματα Υἱοῦ* διετήρεις ἐν τῇ καρδίᾳ σου,* Παρθενομήτωρ ἀξιάγαστε,* τοῦτο ἀξίωσον

καμέ ποιῆσαι, ῎Αχραντε.  

 

ᾨδὴ στ’. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

̉Ηλίου τοῦ νοητοῦ,  ̉Ισίδωρε,* τάς ἀκτίνα σύ κατάπεμψον τάχος,* πάτερ, ἐμοι τῷ ἀθλίῳ

καί φαύλῳ* καί ἀποστάτῃ Χριστοῦ, παναοίδημε,* σοῦ δέομαι ὁ μισερός* ὀφθαλμούς τῆς

ψυχῆς μου διάνοιξον.

 

Ματαίων καί αἰσχρῶν ἐνθυμήσεων* καταγώγιόν εἰμι, ἀθλοφόρε,* διό πρός σε,  ̉Ισίδωρε,

ἀπαύστως* χείρας ἱκέτιδας αἴρω, ὅσιε,* καί δέομαι ὡς Ιωνᾶς* ἐξ αὐτῶν τόν ἀχρεῖον

ἐξάγαγε.

 

῏Ω πάτερ, πρός σε προσφεύγομεν πάντες* καί αἰτούμεθα τήν σήν προστασίαν,* ἥν σύ

παράσχου ἱκέταις ἀπαύστως* καί ἐπεσκίασον πάντας,  ̉Ισίδωρε,* τῶν  ̉Ορθοδόξων,

ἀγαθέ,* βοηθός καί φρουρός ὁ ἀκοίμητος.  

 

Θεοτοκίον.

Νοός ἡμῶν ἐνθυμήσεις, Πάναγνε,* καί καρδίας τά σκιρτήματα, μῆτερ,* τοῖς λόγοις τοῦ

Σοῦ Υἱοῦ καί Σωτῆρος* σύ ἐναρμόνισον τάχος δεόμεθα* καί πάντας ἰδεῖν, Μαριάμ,*

παραδείσου τά κάλλη ἀξίωσον.  

 

Διάσωσον* ἐκ πάσης ζάλης ἱκέτας σου, ἀθλοφόρε,* ὅτι πάντες πρὀς σε,  ̉Ισίδωρε,

καταφεύγομεν* τόν μέγαν Πατέρα τῆς Εκκλησίας. 

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα*

δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως  καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία…

Σὺ προστάτης τῶν  ̉Ορθοδόξων ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Λυτρωτήν

ἀμετάθετος·* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ σπεῦσον σύ,

μακαριστέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν* τῶν θερμῶς δεομένων σου˙* ἅγνισον τήν ψυχήν

μου* καὶ φυλαξόν μου τό σῶμα,* ἀπό παγίδων πτερνιστοῦ,* Θεοδόξαστε  ̉Ισίδωρε.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ. 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁΙησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ

πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου

Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ

ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει

ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας

τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα

ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάριοι οἱ

κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν

ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ

υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ … Ἦχος βʹ. 

Ταῖς τοῦ  ̉Ισιδώρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα … καὶ τὸ Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην

ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπης με* τῶν Ορθοδόξων προστάτα* τόν πρός σε προστρέχοντα* καί

ἱκετικῶς προσπίπτοντα, ῞Αγιε,* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι* τῶν δαιμόνων

τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέκτημαι* οὐδὲ ποῦ πρσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν

πολεμούμενος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* ῞Οσιε Κυρίου,* ἐλπίς σὺ καί

προστάτης τῶν πτωχῶν* καὶ τῶν χηρῶν, ὦ  ̉Ισίδωρε,* Πηλουσίου καύχημα.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…

῾Ο χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

 

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς  Ιουδαίας…

̉Ακλινῆ προστασίαν* σῷ ἱκέτῃ παράσχου, μάκαρ  ̉Ισίδωρε,* καί διδου μοι τήν χάριν,* ἥν

πᾶσι καταπέμπεις* τοῖς ἀπαύστως βοῶσι σοι˙* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς

εἶ.

 

̉Ιατρόν σέ καλοῦμεν* τῶν ψυχῶν καί σωμάτων, ἀξιοθαύμαστε,* καί πάντων τῶν ἐν

θλίψει* καί ἐν στενοχωρίᾳ* ἀρωγόν ταχυνότατον* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός,

εὐλογητὸς εἶ.

 

Τήν ἡμῶν σωτηρίαν,* ὦΙσίδωρε μάκαρ, παρά Κυρίῳ αἴτησαι* καί δεῖξον τοῖς ποθοῦσιν

ὁδούς τῆς μετανοίας,* ἵνα πάντες κραυγάζωμεν* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός,

εὐλογητὸς εἶ.

 

Θεοτοκίον.

̉Ερευνήσας ὁ τάλας* τάς τοῦ βίου μου πράξεις ἐμελαγχόλησα* διό πρός σε

προσφεύγω,* Πανάχραντε Μαρία,* καί θερμῶς ἱκετεύω σε* φώτισον τόν νοῦν μου

ταχύ,* ἵνα Χριστόν δοξάσω. 

 

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

̉Ιατρός πάντων* τῶνΟρθοδόξων ἐδείχθης* καί φρουρός τῶν χηρῶν, θεοφόρε,* διό σε

ὑμνοῦμεν* εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

 

̉Αδυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θεραπεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς

γονέας* χαρὰν, Ισίδωρε, παρέχει.

 

̉Εν Πηλουσίῳ* σύ ἡγιάσθης, Θεόφρον,* καί κατέστης ἡμῶν ποδηγέτης* καί ταῖς

ξυγγραφαῖς σου* ἐφώτισας τόν κόσμον.

 

Θεοτοκίον.

῏Ω Θεοτόκε, γονυκλινῶς σύ προσφεύγει ὁ ἀχρεῖος καί φαῦλος ἱκέτης* καί πόθῳ

αἰτεῖται* μετάνοιαν καί πίστιν.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

῾Ροήν μου τῶν δακρύων* μή ἀποποιήσῃς* τῆς εκκλησίας τό κλέος,Ισίδωρε,*ἀλλά

παράσχου μοι τάχος* Πάτερ, μετάνοιαν.

 

Γεώργιον Κυρίου* ποίησον, Θεόφρον,* τόν σόν ἀχρεῖον ἱκέτην,Ισίδωρε,* καί ἀρετῶν με

ἐργάτην* τάχος ἀνάδειξον.

 

̉Ιάσεων ταμεῖον,* Πάτερ, ἀνεδείχθης* σύ καί φρουρός τῶν ψυχῶν ὁ ἀκοίμητος* καί

μοναζόντων, Θεόφρον,* κλέος καί καύχημα.   

 

Θεοτοκίον.

῾Ο τἀλας καί ἀχρεῖος* σέ καθικετεύει* καί συ προσπίπτει δεόμενος, ῎Αχραντε,* τούς

προσιόντας σοι πίστει* χαρᾶς ἀξίωσον. 

 

Καὶ εὐθὺς τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ

παναμώμητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ* καὶ

ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,*

τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

 

Σέ τοῦ Πηλουσίου τόν πολιστήν* καί τῆς  ̉Εκκλησίας τόν ἀτίμητον θησαυρόν* καί τῶν 

Ορθοδόξων* ἀκοίμητον προστάτην* ὑμνοῦμεν μετά πόθου,* θεῖε Ισίδωρε.

 

῞Ολον μου τόν βίον, Θαυματουργέ,* διῆλθον ἀσώτως* διό τρέμω καί δειλιῶ* καί πρός

σε προσφεύγω,*  ̉Ισίδωρε θεόφρον,* καί δέομαι ὁ τάλας* σῶσον ἱκέτην σου.

 

Νέκρωσον τά πάθη μου, θαυμαστέ,*  ̉Ισίδωρε μάκαρ,* καί παράσχου τῷ σῷ υἱῷ*

δύναμιν καί ῥώμην* καί ζῆλον ἐργασίας,* ἵνα Χριστόν κερδίσω* ὁ τάλας, ἔνδοξε.

 

῎Ιλεος γενοῦ μοι τῷ ταπεινῷ,*Ισίδωρε μάκαρ,* τῶν Πατέρων ἡ καλλονή* καί τόν

βυθισθέντα ὑπό τῆς ἁμαρτίας* εἰς εὔδιον λιμένα* τάχος ἐξάγαγε.

 

Σύ ἐμοῦ προστάτης τε καί φρουρός,* πάτερ, ἀνεδείχθης* καί πανίσχυρος ἀρωγός* σύ

καί τήν ψυχήν μου,*  ̉Ισίδωρε ἐκτρέφεις* διά τῶν ξυγγραφῶν σου* ἅς καταλέλοιπας      

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου,*  ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι

Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς  τὸ  σωθῆναι  ἡμᾶς.

 

῾Ο Χορός: ῞Αγιος ὁ Θεός, ῞Αγιος… (τρίς). Δόξα Πατρί … Παναγία Τριάς,… Κύριε,

ἐλέησον (τρίς). Δόξα Πατρὶ … Πάτερ ἡμῶν… ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστιν...

 

Εἶτα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου…

Πηλουσίου τόν γόνον* καί Αἰγύπτου τό καύχημα* καί τῶν θεοφόρων Πατέρων* μιμητήν

καί ὁμότροπον,*  ̉Ισίδωρον τιμήσωμεν πιστοί* τόν μέγα τῶν Γραφῶν ἑρμηνευτήν,* τόν

θεώμενον τήν δόξαν τοῦ  ̉Ιησοῦ* καἰ ὑπ̉ ἀγγέλων ὑμνούμενον˙* δόξα τῷ σέ φωτίσαντι

Χριστῷ* δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ σέ δωρήσαντι ἡμῖν* πρέσβυν ἀκοίμητον.

῾Ο ῾Ιερεύς ποιεῖ Δέησιν καὶ εἶτα μικρὰν ἀπόλυσιν. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς

εἰκόνας  ψάλλομεν:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου… ῏Ηχος βʹ.

Πάντων σύ προστάτης, ἀγαθέ,* καί τῶν σωτηρίαν ποθοῦντων* σύ εἶ φρουρός

ἀσφαλής* ἄλλον γάρ οὐ ἔχομεν* τῶν  ̉Ορθοδόξων πληθύς* πρεσβευτήν ἀκατάβλητον*

καί μέγαν μεσίτην* οἱ κατατρυχόμενοι ὑπό ποικίλων παθῶν.* Κλέος ἀνεδείχθης καί

δόξα˙* διό σοι προσπίπτωμεν πόθῳ* πάντες οἱ  ̉Ορθόδοξοι,  ̉Ισίδωρε.  

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης

ἀνάγκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν

σκέπην σου.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ιησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον

ἡμᾶς. Αμήν.

(1). Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ

τὰ δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ

 

Μητρόπολη Ιρλανδίας – Νεοσύστατη με βαθιά παράδοση.

 

Ο ΡΏΣΟΣ ΠΑΤΉΡ ΝΙΚΌΔΗΜΟΣ Η ΚΑΡΔΙΆ ΜΙΛΆΕΙ ΘΕΌ.

ΠΑΤΉΡ ΠΟΛΎΚΑΡΠΟΣ.ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ.

2 Φεβρουαρίου. Ημέρα της Αρκούδας – όταν ο χειμώνας αναζητά τα σύνορά του.

2 Φεβρουαρίου. Ημέρα της Αρκούδας – όταν ο χειμώνας αναζητά τα σύνορά του

Στα παλιά χωριά, κρυμμένα ανάμεσα σε λόφους και βαθιά δάση, η 2α Φεβρουαρίου δεν ήταν μια οποιαδήποτε μέρα. Οι άνθρωποι δεν κοίταζαν το ρολόι, ούτε τα τυπωμένα ημερολόγια. Κοίταζαν τον ουρανό, το χιόνι και, πάνω απ' όλα, το δάσος. Γιατί ήξεραν: αυτή την ημέρα, η αρκούδα αποφασίζει για την τύχη του καιρού.

Οι πρεσβύτεροι έλεγαν ότι τη νύχτα από το Στρέτενιε, η αρκούδα γυρίζει στην άλλη πλευρά, στη φωλιά της. Αν ο χειμώνας έχει ακόμα δύναμη, βγαίνει, νιώθει τον ήλιο και, βλέποντας τη σκιά του, φοβάται. Έπειτα ορμάει πίσω στα βάθη, και το κρύο κυβερνά τον κόσμο για άλλες έξι εβδομάδες. Αλλά αν η μέρα είναι ζοφερή, χωρίς σκιά, η αρκούδα μένει έξω. Και μαζί της, η ελπίδα ότι η άνοιξη είναι κοντά.

Η αρκούδα δεν ήταν απλώς ένα ζώο. Ήταν ο γέροντας του δάσους, ο κριτής των εποχών, ένα τοτεμικό, δυνατό και σοφό ον. Γι' αυτό οι άνθρωποι τον σεβόντουσαν. Τον φοβόντουσαν. Τον τιμούσαν.

Το πρωί της Ημέρας της Αρκούδας, οι νοικοκυραίοι άφηναν κομμάτια κρέατος και μέλι στην άκρη του χωριού, σιωπηλές προσφορές για να κερδίσουν την καλή του θέληση. Κανείς δεν δοκίμασε μέλι εκείνη την ημέρα - θα ήταν προσβολή για την αρκούδα, έλλειψη σεβασμού για τον άρχοντα του δάσους.

Τα παιδιά φέρνονταν στη σόμπα. Τα μικρά και αδύναμα άλειφαν με λίπος αρκούδας, ώστε να μεγαλώσουν δυνατά, υγιή, άφοβα. Σε μερικά δόθηκε ακόμη και το όνομα Ούρσου, ώστε η δύναμη του ζώου να τα προστατεύει σε όλη τους τη ζωή. Και τα φοβισμένα παιδιά καπνίζονταν με τρίχες σκισμένες από τη γούνα μιας αρκούδας, ώστε ο φόβος να εγκαταλείψει τις ψυχές τους, καμένες από τη δύναμη του θηρίου.

Όταν οι κυνηγοί αρκούδας έφτασαν στο χωριό, με την εκπαιδευμένη αρκούδα αλυσοδεμένη, οι άντρες πλησίασαν χωρίς φόβο. Άφησαν τον εαυτό τους να ποδοπατηθεί ελαφρά από το ζώο, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα έπαιρναν μέρος της δύναμής του. Δεν ήταν επίδειξη. Ήταν τελετουργικό. Ήταν πίστη.

Η Ημέρα της Αρκούδας δεν αφορούσε δεισιδαιμονίες, αλλά την ισορροπία μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Την αποδοχή του γεγονότος ότι ο άνθρωπος δεν αποφασίζει για τα πάντα. Ότι υπάρχουν δυνάμεις μεγαλύτερες από αυτόν, σοφότερες, που παρακολουθούν σιωπηλά.

Και κάπου, σε μια κρυφή φωλιά, η αρκούδα εξακολουθεί να γυρίζει προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Και μαζί της, ο χρόνος γυρίζει.