Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση.

 

Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι' αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι, μην του λέτε: «Ντύσου, αλλιώς θα κρυώσεις». Αντίθετα, πείτε: «Ντύσου και δεν θα κρυώσεις».

Ο αγιος Γαβριήλ του Σαμτάβρο (Ουργκεμπάτζε)

Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!

Ο ίδιος ο άγιος ήρθε σε μένα!

Κάποτε παρακολούθησα ένα πραγματικό γεωργιανό γλέντι! Ήταν πολύ ενδιαφέρον, με διάφορες προπόσεις, και ανάμεσά τους ήταν μια ιστορία πρόποσης για το πώς ο ίδιος ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) πήγε σε έναν άνδρα που, λόγω περιστάσεων, δεν μπόρεσε να τον επισκεφτεί. Συνέβη ως εξής:

Ο Γεώργιος και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να επισκεφθούν τη Μονή Σαμτάβρο στη Μτσχέτα της Γεωργίας, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), να προσευχηθούν στα λείψανα και να αγοράσουν εικόνες του αγίου για τους αγαπημένους τους. Αλλά την προηγούμενη μέρα του ταξιδιού, ο εγγονός του Γεωργίου, ένα μικρό αγόρι ονόματι Γεώργιος, αρρώστησε με υψηλό πυρετό. Αποφάσισαν να επισκεφθούν τον Άγιο Γαβριήλ κάποια άλλη φορά και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία σε μια κοντινή εκκλησία.

Ο Γεώργιος και η σύζυγός του πήγαν σε ένα κοντινό μοναστήρι. Η εκκλησία ήταν σχεδόν άδεια. Η λειτουργία τελούνταν από έναν επίσκοπο. Ξαφνικά, μια μοναχή πλησίασε τον Γεώργιο και είπε: «Έχω ένα δώρο για εσάς». Έμεινε εξαιρετικά έκπληκτος και κοίταξε γύρω του, αναρωτώμενος αν η μοναχή μιλούσε σε κάποιον άλλο. Αλλά μόνο η σύζυγος του Γεωργίου, η Βαλεντίνα, στεκόταν κοντά. Η μοναχή πήγε σε ένα ντουλάπι και επέστρεψε με μια στοίβα από μικρές εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε). Τις έδωσε στον Γεωργίου. «Αυτό είναι ένα δώρο για σένα», χαμογέλασε η μοναχή και έφυγε.

Ο Γεωργίου, βλέποντας τις εικόνες που του είχε δώσει η μοναχή, συνειδητοποίησε ότι ο Άγιος Γαβριήλ τον είχε επισκεφτεί προσωπικά. Ακόμα και οι εικόνες για αγαπημένα πρόσωπα που ο Γεωργίου και η οικογένειά του είχαν σχεδιάσει να αγοράσουν ήταν τώρα στην κατοχή τους και για πολλά χρόνια ακόμα, έδιναν εικόνες του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) στους φίλους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

O Άγιος Σωφρόνιο μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη που διαρκεί ακόμη και σήμερα… Κλάους Κένεθ

 

O Άγιος Σωφρόνιο μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη

που διαρκεί ακόμη και σήμερα…

Κλάους Κένεθ

 

 Μια μέρα σκέφτηκα να δώσω μια συμβουλή στον εαυτό μου:

«Να προσεύχεσαι και να παρακαλείς τον Θεό να σε οδηγήσει όπου είναι το θέλημά Του και όχι όπου θες εσύ».

Οι προσευχές μου εισακούστηκαν. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αφού είχα πάρει την απόφαση να προσφέρω όλη μου τη ζωή στον Κύριο: ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός θα άνοιγε τις θύρες για να με φέρει κοντά Του! Μια μέρα γνώρισα κάποιον γέροντα ή πιο σωστά μια αγία μορφή• η εμπειρία που είχα από τη συνάντηση αυτή -όπως είχε συμβεί και με τη Μητέρα Τερέζα- ήταν άκρως συγκλονιστική. Ο άνθρωπος αυτός κατάφερε να με κερδίσει χωρίς να αναπτύξει περίπλοκες θεωρίες και υψηλά θεολογικά νοήματα, αλλά και χωρίς να επιστρατεύσει το κύρος του ιερατικού του αξιώματος• αντίθετα, με κέρδισε με το χιούμορ του, με την απέραντη ζεστασιά που εξέπεμπε, με την ευθύτητα και την ειλικρίνεια του, κυρίως όμως με την απροσμέτρητη αγάπη και τον σεβασμό που έτρεφε προς το πρόσωπο μου. Σε όλη μου τη ζωή έψαχνα να βρω έναν τέτοιο άνθρωπο. Νόμιζα πως άνθρωποι σαν κι αυτόν υπήρχαν μόνο στις ταινίες και τα βιβλία και πάντως όχι στην πραγματική ζωή. Για μένα αυτός ο ογδονταεπτάχρονος γέροντας αντιπροσώπευε την τελειότητα, ήταν ο,τι πιο τέλειο μπορούσε να φανταστεί κανείς –μια ζωντανή εικόνα του Χριστού. Ήταν ένας από τους λίγους συνεχιστές μιας παράδοσης που κρατούσε εδώ και δύο χιλιετίες, ένας απόστολος που σεβόταν μέχρι κεραίας τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Το ελεύθερο πνεύμα του,η απλότητα και η ταπεινοφροσύνη του, αλλά και η εσωτερική του γαλήνη αποτελούσαν πράγματα χειροπιαστά, ενώ όταν ήσουν κοντά του, ένιωθες να σε τυλίγει το ίδιο το μυστήριο της ζωής. Οι πόρτες της καρδιάς μου άνοιξαν διάπλατα από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας. Ήμουν απόλυτα βέβαιος ότι είχα βρει τον άνθρωπο που ανέκαθεν αναζητούσα. Ναι, η προσπάθεια μου είχε ευοδωθεί…. Η καρδιά μου σκίρτησε από χαρά και έκλαψα από συγκίνηση• … Η Θεία Πρόνοια με είχε οδηγήσει στον πνευματικό μου πατέρα!….

Πάντως, δεν άργησα να δοκιμάσω μια μεγάλη έκπληξη. Μπορεί όλοι να με παρότρυναν να ενταχθώ στην Εκκλησία τους, αυτός όμως όχι! Είχε διαβάσει την ιστορία της ζωής μου και μου είπε:

«Κλάους, ο Χριστός είναι μαζί σου. Αυτό είναι αρκετό. Γιατί θες να κολλήσεις στο μέτωπο σου ένα ταμπελάκι; Γιατί θες να ανήκεις στην Εκκλησία μας; Γύρισε πίσω και συνέχισε το ταξίδι σου, έχοντας συνοδοιπόρο τον Χριστό».

Στην αρχή η στάση που κράτησε, με άφησε εμβρόντητο. Ως τότε δεν είχα τύχει τέτοιας αντιμετώπισης και αυτό μου έδωσε το έναυσμα να αναζητήσω τα αίτια της «απόρριψης». Σε πρώτη φάση όντως γύρισα πίσω· ωστόσο, η ψυχή μου κυριεύτηκε από ένα ανείπωτο μυστήριο που ήλπιζα ότι· θα μου αποκαλυπτόταν εν καιρώ….

 

Ήμουν σίγουρος ότι είχε πλήρη επίγνωση του τι έλεγε, όταν με συμβούλευε να μην «κολλήσω ετικέτα», όπως τουλάχιστον το εννοούσα εγώ. Πάντως, όταν βρισκόμουν μαζί του, ένιωθα κάτι το ανείπωτο, ένα μυστήριο – η ίδια η αγάπη κρυβόταν πίσω από το χιούμορ του. Όταν γελούσε -και αυτό συνέβαινε συχνά όταν ήμασταν μαζί- τρανταζόταν ολόκληρος και νόμιζες πως τον σήκωνε ψηλά ένα σύννεφο…

 

Ένιωθα -και ήμουν βέβαιος γι’ αυτό- ότι με αγαπούσε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο είχα γνωρίσει στη ζωή μου και αυτό το θεωρούσα σημάδι της αγιότητάς του: εννοώ την αγάπη που είχε για όλο τον κόσμο, για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και για τους εχθρούς του. Δεν μπορούσα παρά να υποθέσω ότι το πατρικό του ενδιαφέρον ήταν προϊόν θεϊκής παρέμβασης, γιατί ποτέ δεν είχα πάρει τόση αγάπη. Στις συναντήσεις μου με τον γέροντα, ήταν φορές που δεν χρειαζόταν καν να μιλήσω μαζί του• απλώς και μόνο το να κάθομαι κοντά του ήταν κάτι σαν «πλημμυρίδα αγάπης» που γέμιζε χαρά την καρδιά μου…

Η μεγαλύτερη εμπειρία με τον π. Σωφρόνιο ήταν η αγάπη του. Ήταν η «ενσάρκωση της αγάπης». Μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη που διαρκεί ακόμη και σήμερα…

Πρόσωπο με Πρόσωπο με τον πατέρα Σωφρόνιο Σαχάρωφ του ΈσσεξDr. Jean-Claude Polet,Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Louvain-la-Neuve του Βελγίου.

Μια καλοκαιρινή μέρα, ζεστή και ωραία, ο πατήρ Σωφρόνιος μου ζήτησε, αντί να πάμε στο γραφείο του όπως συνηθίζαμε να βγούμε έξω στον κήπο. Καθίσαμε σε δυο καρέκλες η μια απέναντι στην άλλη. Ως συνήθως περίμενα μέχρι να μιλήσει πρώτος. Αυτό που συνέβη το πολύ ασυνήθιστο και που πρώτη φορά έγινε στην παρουσία μου, ήταν ότι δεν μίλησε καθόλου. Και ήμασταν εκεί, πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς τίποτα να λέμε, περίπου για είκοσι λεπτά. Είκοσι λεπτά απόλυτης σιγής… μετά το τέλος της οποίας ο πατήρ Σωφρόνιος σκούπισε τα δάκρυά του που κυλούσαν από τα μάτια του… Δάκρυα που αισθανόμουν ότι του προκάλεσα εγώ στην καρδιά του.
Όταν ένας άνθρωπος γεμάτος από Αγάπη Χριστού σε κοιτάζει και βρίσκεται σε διάλογο μαζί σου με όλο του το “είναι”, σε βλέπει ως ένα δημιούργημα του Χριστού εντός του οποίου κατοικεί το Άγιο Πνεύμα… Στοχάζεται το μυστήριο της Παρουσίας του Θεού στα μύχια του “είναι” του στο επίπεδο που ο ίδιος ο πατήρ Σωφρόνιος αποκαλεί “υπόσταση” δηλαδή “το πρόσωπο που είμαστε”. Καθώς ο Θεός ηθέλησε… καθώς ο Θεός το βλέπει και καθώς με χαρά το θεωρεί ως την ελευθερία του. Την ελευθερία που η πολύτιμη τριαδική Αγάπη προσφέρει στον άνθρωπο… που επιτρέπει στον άνθρωπο να γίνει και αυτός δημιουργός και να πραγματοποιεί συνεχώς νέα έργα… κάθε είδους!
Αυτή η διείσδυση του βλέμματος που αγαπά όπως και ο Θεός Αγαπά έχει ως αποτέλεσμα την εξάλειψη, τουλάχιστον μερικώς, όλων των εμποδίων που αποκρύπτουν την υπόσταση μέσα στη συνείδηση αυτού τον οποίον κοιτάζει με το βλέμμα του. Αυτό το αγαπητικό βλέμμα, όπως την Αγάπη του Χριστού, διασχίζει τα εμπόδια που… υποκειμενικά και αντικειμενικά μειώνουν το πρόσωπο σε ένα ασήμαντο άτομο περιορισμένο στον χρόνο, στον χώρο και τον θάνατο, δηλαδή το μεταφέρουν στην κατάσταση του “έκπτωτου ανθρώπου”.
Η πρόσωπο με πρόσωπο εμπειρία μου με τον πατέρα Σωφρόνιο ήταν κατά πολύ ανώτερη από τη θεολογική, ψυχολογική ή ηθική σκοπιά των συναντήσεών μας. Γιατί ήταν εμπειρία μιας σχέσης προσωπικής. Όταν λέγω προσωπική δεν αναφέρομαι στο ψυχολογικό επίπεδο του προσώπου, αλλά στην πνευματική του διάσταση. Ο πατήρ Σωφρόνιος μέσα από την διδαχή του και γενικά σε όλο του το έργο επέμενε πολύ στην πραγματικότητα του προσώπου, την “υπόσταση” όπως προτιμούσε να το ονομάζει…

Από τις ελάχιστες ώρες ανάπαυσης του Αγίου Λουκά. Μεγάλη Μούρτα, έτος 1941.

Όσιος Φιλόθεος ΖΕΡΒΑΚΟΣ.

Οι Τρεις Αδελφοί της Μονής Αποστόλου Βαρνάβα στην Αμμόχωστο .

Οι Τρεις Αδελφοί της Μονής Αποστόλου Βαρνάβα στην Αμμόχωστο ⛪ Με την πάροδο των ετών, ο αριθμός των Μοναχών που κατοικούσαν μειώθηκε σημαντικά  μέχρι τη δεκαετία του 1950 . Όμως οι  τρεις  Αδελφοί Μοναχοί ο Χαρίτωνας (γεννημένος το 1887), ο Στέφανος (γεννημένος το 1894) και ο Βαρνάβας (γεννημένος το 1897) παρέμειναν και αφιέρωσαν την ζωή τους για το καλό της Μονής προσπαθώντας να προσελκύσουν νέους Μοναχούς με σκοπό  να συνεχίσουν  να υπηρετούν το Μοναστήρι του Αποστόλου Βαρνάβα.

Αυτοί οι τρεις Αδελφοί αφιερώθηκαν στην Εκκλησία από το έτος 1917 και μετά. Φρόντιζαν την Μόνη καί την Εκκλησία του Αποστόλου Βαρνάβα, χτίζοντας ακόμη και το καμπαναριό του κατά το έτος του 1958. Αφιέρωσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους και του χρόνου τους, ζωγραφίζοντας πολλές από τις τοιχογραφίες και τις εικόνες που εκτίθενται μέχρι και σήμερα σε πολλές εκκλησίες. Μετά το 1974, το Μοναστήρι και η Εκκλησία παρέμειναν ανοιχτά και θρησκευτικές τελετές τελούνταν στο Μοναστήρι καθώς οι τρεις Μοναχοί αδελφοί παρέμειναν εκεί για ακόμη δύο χρόνια. Ωστόσο, το 1976, τα βαριά γηρατειά και οι ασθένειες άρχισαν να τους επηρεάζουν και αποφάσισαν να αποσυρθούν πλέον στις ελεύθερες περιοχές.

China’s Holy New Martyrs, 11 June.Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ: ΣΙΝΙΚΟΝ ΚΛΕΟΣ. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ~11 ΙΟΥΝΙΟΥ 1900. Κείμενο καί στα Αγγλικά και στα Ελληνικά. (Ε.Α.Ι. = Επίσκοπος Αριανζού Ιωσήφ, ο νυν Προικοννήσου).

China’s Holy New Martyrs, 11 June

[Πιο κάτω ακολουθεί κείμενο στα ελληνικά.]

11 June 1900: a day of Diocletian-like persecution against the numerous Christians of the vast land of China. A day of anger and fire and upheaval. The Boxer rebels vented their fury in particular against the Orthodox, who all together numbered no more than seven hundred, and struck at Christ’s “little flock” in a mad rage…

It may be that they held many grievances against the foreigners and their various “missionaries”, who were not always innocent of worldly ambitions and self-serving considerations. But the small Orthodox Church of China, the holy offspring of the Russian missionary zeal of older times, had shown and proved from early on that its concern and task was exclusively preaching and spreading the Kingdom of God, and not the “religious” support of political and other vain and reprehensible expediencies. So, even if others had given cause for suspicion and complaint, the Orthodox merely preached Christ crucified and nothing else.

Compared to the “ant-hills” of Buddhists, Confucians and Taoists, the other presence was a drop in the ocean. Despite that, this “drop” was unbearably irritating for the Boxers and they could not stand that it worked on the eyes of their souls like ointment, sharpening their spiritual activity so that they could make out the light of true knowledge of God. So they determined to dry it up: with the fire of persecution; with the horrible tempest of violence; in any and every way.

Almost all the churches were torched. The missionary centre in Beijing, its valuable library, its printing-press, everything, was consigned to the flames. Whatever the humble missionary effort had managed to achieve turned to rubble and ash.

Of the seven hundred believers, a handful were Russian, who formed only the basic personnel of the mission under Archimandrite Innokenty. All the rest were native Chinese and the manic fury of the Boxers was aimed precisely at these fellow-countrymen of theirs. There are no words to describe the murderous rage against the lambs of the Church.

Among the first victims was the venerable priest Mitrofan Chi: “I shall strike down the shepherd and the sheep of the flock will scatter” (Matth. 26, 31). Together with the priest his unsullied child, John, an eight-year-old child. They mutilated him ruthlessly. “Do you reject faith in Christ?”. “No”. “Will you bow down to Buddha?”. “Never”. They cut him up into pieces. As he gave up his soul, some slightly more charitable people went and tried to show him some humanity. When they asked him if he was in great pain, the holy child martyr of Christ, with an angelic smile on his face, whispered: It’s no great thing to suffer for Christ”. He closed his eyes on the barbarity of the earth and opened them in the Kingdom of Heaven, where Kirykos, Tarsizios, Claudius, Ypatios, Dionysios, Paul and the other “little children” of Christ were waiting to welcome him as a brother and have him join in their “game”, together with the cherubim and seraphim.

For Paul Van, a catechist, the time came for him to seal, with his confession and martyrdom, what he had taught for years to the nestlings of the Church. He bore unheard of tortures without complaint, with a prayer on his lips, and gave up his blessed soul into the hands of his Maker. Iyia Ven, a teacher at the Mission School, was repeatedly tortured inhumanely. She was beaten, mutilated and finally gave up her soul, also confessing the name of the Lord as boldly as any man. There were others with them: young and old; folk in low and high positions; educated and private individuals; rustic and urban types; men of letters and manual labourers. Their names are known by God, Who wrote them in the book of life. About four hundred friends of Christ proved themselves as martyrs and confessors. They irrigated the soil of China with their blood and sanctified it with their ultimate sacrifice. The land of China, which had previously been barren and infertile, supported its first fragrant blossoms, which, with the sweet yellow of their colour enhanced the beauty of the celestial Garden of Eden and with their dew refreshed the Christianity of the early 20th century, which was reeling under the burden of rationalism and indolence. The historic Chinese people rendered its first-fruits to the Lord of Hosts.

11 June, 1900. Fitting was the sacrifice of the Chinese New Martyrs…Fitting the bloodstained stole of Father Mitrofan… Fitting the blameless sacrificial victim, the young lad John… Fitting the blood of Iya, Paul and all the other martyrs and confessors unknown to us but known to God by name, the first-fruits of their race.

11. June 1995. Poring over the pages of “Ecclesiastical Truth” of the Church of Constantinople for the year of Our Lord 1901, I made my first acquaintance with the Holy New Martyrs of China. Their holy icon, pained in a Byzantino-Chinese style already adorns my humble office. By their holy prayers, Christ our God, raise up the fallen tabernacle of Your Church in China and save the souls of us, Your servants, who love the martyrs.

† E. A. I.

Dismissal Hymn

The Chinese martyrs destroyed their ancestors’ delusion, elevated the faith of the Orthodox and fought mightily. For they censured the Buddhist religion and confessed Christ with boldness as perfect God. They pray to Him ceaselessly on behalf of our souls.

(source: pemptousia.com)

****************************************************

Νεομάρτυρες της Κίνας, 11 Ιουνίου

Ημέρα διοκλητιάνειου διωγμού των ευάριθμων Χριστιανών της αχανούς Κίνας. Ημέρα οργής και φωτιάς και συσ-σεισμού. Οι επαναστάτες Πυγμάχοι («Μπόξερς») έστρεψαν το μένος τους ιδιαίτερα εναντίον των εφτακοσίων όλων κι όλων Ορθοδόξων, και χτύπησαν με λύσσα το «μικρόν ποίμνιον» του Χριστού…

΄Ισως να είχαν πολλά παράπονα με τους ξένους και με τις διάφορες «ιεραποστολές» τους, που δεν ήταν πάντοτε άμοιρες εγκόσμιων επιδιώξεων και σκοπιμοτήτων. ΄Ομως η μικρή Ορθόδοξη Εκκλησία της Κίνας, άγιο τέκνο της ρωσικής ιεραποστολικής φλόγας παλαιοτέρων εποχών, από νωρίς ειχε δείξει και αποδείξει ότι έγνοιά της και έργο της ήταν αποκλειστικά ο ευαγγελισμός και η εξάπλωση της Βασιλείας του Θεού, και όχι η «θρησκευτική» υποστήριξη πολιτικών και άλλων μάταιων και εφάμαρτων σκοπιμοτήτων. ΄Ετσι, αν άλλοι είχαν δόσει λαβή για υποψίες και παράπονα, οι Ορθόδοξοι εκήρυτταν Χριστόν εσταυρωμένον και τίποτε άλλο!

Μέσα στις «μυρμηγκιές» των Βουδδιστών, των Κομφουκιανών και των Ταοϊστών, η Ορθόδοξη παρουσία ήταν «σταγών εν τω ωκεανώ». Παρά ταύτα, η σταγόνα αυτή ήταν ανυπόφορα ενοχλητική για τους «Μπόξερς» και δεν την ανέχθηκαν να λειτουργήσει στα μάτια της ψυχής τους σαν κολλύριο, να ξαστερώσει η πνευματική τους δράση, για να μπορέσουν να διακρίνουν το φως της αληθινής θεογνωσίας. Γι’ αυτό και βάλθηκαν να τη στεγνώσουν. Με τη φωτιά του διωγμού. Με τον απαίσιο άνεμο της βίας. Με κάθε τρόπο!…

΄Ολες σχεδόν οι εκκλησίες πυρπολήθηκαν. Το ιεραποστολικό κέντρο του Πεκίνου, η πολύτιμη βιβλιοθήκη του, το τυπογραφείο του, τα πάντα παραδόθηκαν στις φλόγες. ‘Ο,τι είχε καταφέρει να δημιουργήσει η ταπεινή ιεραποστολική προσπάθεια μεταβλήθηκε σε ερείπια και στάχτες.

Από τους εφτακόσιους πιστούς, μετρημένοι στα δάχτυλα ήσαν οι Ρώσοι, το βασικό δηλαδή προσωπικό μονάχα της υπό τον Αρχιμανδρίτη Ιννοκέντιο Ιεραποστολής. ΄Ολοι οι υπόλοιποι ήταν αυτόχθονες Κινέζοι. Η λύσσα των «Μπόξερς» ξέσπασε ακριβώς εναντίον αυτών των ομοεθνών τους… Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το φονικό τους μένος εναντίον των αρνίων της Εκκλησίας!…

Από τα πρώτα θύματά τους υπήρξε ο σεβάσμιος Ιερέας Μητροφάνης Τσή. «Πατάξω τον ποιμένα και διασκορπισθήσονται τα πρόβατα της ποίμνης» (Ματθ. κστ’, 31)… Μαζί με τον Ιερέα και ο απειρόκακος βλαστός του Ιωάννης, οχτάχρονο παιδί! Το ακρωτηρίασαν ανηλεώς… -Αρνείσαι την πίστη του Χριστού;… -Όχι!… -Προσκυνάς τον Βούδδα;… -Μή γένοιτο!.. Τον έκοψαν κομμάτια. Στο ξεψύχισμά του κάποιοι πονετικοί πλησίασαν και προσπάθησαν να του δείξουν λίγη ανθρωπιά. Στην ερώτηση τους αν υποφέρει πολύ, ο άγιος Παιδομάρτυρας του Χριστού, με αγγελικό μειδίαμα στα χείλη εψιθύρισε. -Το να πάσχει κανείς για τον Χριστό δέν είναι βαρύ πράγμα… κι έκλεισε τ’ αθώα του μάτια στη βαρβαρότητα της γης για να τ’ ανοίξει στη Βασιλεία του Θεού, όπου οι Κήρυκοι και οι Ταρσίζιοι κι οι Κλαύδιοι και οι Υπάτιοι και οι Διονύσιοι κι οι Παύλοι και οι άλλοι «Παιδαρίσκοι» του Χριστού τον περίμεναν αδελφικά να τον βάλουν στο «παιχνίδι» τους, μαζί με τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ…

Ο Παύλος Βαν, Κατηχητής, ήρθε η ώρα να επισφραγίσει με την ομολογία του και το μαρτύριο υπέρ Χριστού όσα για χρόνια εδίδασκε στους νεοσσούς της Εκκλησίας. Υπέμεινε αγόγγυστα ανήκουστα μαρτύρια με την προσευχή στα χείλη και παρέδωσε τη μακαρία του ψυχή στα χέρια του Πλαστού του… Η ΄Ιγια Βεν, δασκάλα της Ιεραποστολικής Σχολής, βασανίστηκε απάνθρωπα κατ’ επανάληψη. Χτυπήθηκε, ακρωτηριάσθηκε, ξεψύχισε επιτέλους ομολογώντας και αυτή με ανδρικό φρόνημα και παρρησία το όνομα του Χριστού. Μαζί τους κι άλλοι. Μικροί και μεγάλοι. Απλοί και επίσημοι. Μορφωμένοι και ιδιώτες. ΄Ανθρωποι της υπαίθρου και αστοί. Εργάτες των γραμμάτων και χειρώνακτες…

Τα ονόματα τους τα ξέρει ο Θεός που τα κατέγραψε εν βίβλω ζωής… Τετρακόσιοι περίπου φιλόχριστοι αναδείχθηκαν Μάρτυρες και Ομολογητές κι επότισαν με τα καθαρά τους αίματα τα χώματα της Κίνας και τα αγίασαν με την υπέρτατη θυσία τους. Η πρώην άγονη και στείρα Κινεζική γη αναβλάστησε τα πρώτα της μυρίπνοα άνθη, που με το γλυκύ κίτρινο χρώμα τους επλούτισαν την ωραιότητα του Κήπου της επουράνιας Εδέμ, και με τη δροσιά τους εδρόσισαν τη λιγοθυμισμένη από το καύμα του ορθολογισμού και της ακηδίας Χριστιανωσύνη των αρχών του αιώνος μας. Ο ιστορικός λαός των Σινών έδωσε τις απαρχές του στον Θεό Σαββαώθ…

11 Ιουνίου 1900… ΄Αξιόν εστι η θυσία των Σινών Νεομαρτύρων… ΄Αξιόν εστι το αιμοβαφές επιτραχήλιο του Πρεσβυτέρου Μητροφάνους… ΄Αξιόν εστι το άμωμο σφάγιο, ο μειρακίσκος Ιωάννης… ΄Αξιόν εστι το αίμα ΄Ιγιας, Παύλου και όλων των αγνώστων και τω Θεώ γνωστών κατ όνομα Ομολογητών και Μαρτύρων, των απαρχών της Κίτρινης Φυλής…

11 Ιουνίου 1995. Σκυμμένος στις σελίδες της «Εκκλησιαστικής Αληθείας» της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως του σωτηρίου έτους 1901, κάνω την πρώτη γνωριμία μου με τους Αγίους Νεομάρτυρες της Κίνας… Η ιερή τους εικόνα, σινο-βυζαντινότροπη, αγιάζει ήδη το ταπεινό μου γραφείο… Ταις αυτών αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός, την πεπτωκυΐαν σκηνήν της εν Κίνα Εκκλησίας Σου ανάστησον και σώσον τας ψυχάς ημών, των φιλομαρτύρων δούλων Σου…

† Ε.Α.Ι.

Απολυτίκιον

Ήχος γ΄. Θείας πίστεως

Σίναι Μάρτυρες πατρώαν πλάνην, καταστρέψαντες, ύψωσαν πίστιν, των Ορθοδόξων και στερρώς ηγωνίσθησαν, την βουδδικήν γάρ θρησκείαν ελέγξαντες, εν παρρησία Χριστόν ωμολόγησαν, Θεόν τέλειον˙ Αυτώ δ’ εκτενώς πρεσβεύουσιν, υπέρ των ψυχών ημών.

Πηγή: Σινικόν Κλέος (Οι Νεομάρτυρες της Κίνας), Έκδοσις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1999

(πηγή: pemptousia.gr)

Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Μητροφάνης του Πεκίνου. πρώτος Κινέζος Ορθόδοξος ἱερέας και μάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. +11 Ιουνίου 1900.北京聖新殉道者梅特羅法內斯。中國第一位東正教神父和殉道者。 1900年6月11日逝世。

Μέ ἀγάπη Χριστοῦ,Γαβριήλ μοναχός Άγιο Όρος+

Εὔχομαι ἐπιπροσθέτως νά ἔχετε ὁμόνοια στίς οἰκογένειές σας καί

εἰρήνη.

  Ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας ἐμφανίστηκε στούς μαθητάς

Του καί τούς εἶπε «Εἰρήνη ὑμῖν». Τά ὑπέροχα αὐτά λόγια, αὐτήν τήν

εἰρήνη εὔχομαι κι ἐγώ στίς οἰκογένειές σας.

Ὁ Θεός νά σᾶς εὐλογεῖ «ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι».

Μέ ἀγάπη Χριστοῦ,

Γαβριήλ μοναχός Άγιο Όρος+

Αυτό συνέβη σε έναν ασκητή.

Όταν δυσκολεύεσαι να προσευχηθείς, στάσου, όπως σου έχω ξαναπεί, μπροστά στην εικόνα του Χριστού και μην Του πεις τίποτα. Απλώς κοίταξέ Τον και, σιγά σιγά, θα σου μιλήσει. Θα σου πει: «Εφόσον κοπιάζεις για χάρη Μου, θα σε παρηγορήσω, θα είμαι μαζί σου, θα σε στηρίξω. Μην λυπάσαι!»

Αυτό συνέβη σε έναν ασκητή. Ενώ έκλαιγε πικρά, προσευχόμενος, είδε τον Χριστό που τον ρώτησε: «Γιατί κλαις;» Ο ασκητής απάντησε: «Επειδή Σε λύπησα, Χριστέ μου». «Λοιπόν, αφού κατάλαβες ότι Με λύπησες», απάντησε ο Κύριος, «σταμάτησα να λυπάμαι. Από τώρα και στο εξής, χαίρε!»

Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου

Στη φωτογραφία βλέπουμε έναν πρόσφατο ορθόδοξο γάμο στην Κορέα, ανάμεσα στον Μύρωνα και τη Βασιλεία (τα βαπτιστικά τους ονόματα.)

Στη φωτογραφία βλέπουμε έναν πρόσφατο ορθόδοξο γάμο στην Κορέα, ανάμεσα στον Μύρωνα και τη Βασιλεία (τα βαπτιστικά τους ονόματα.) 

Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική στιγμή χαράς, αλλά για μια υπενθύμιση ότι η βυζαντινή πνευματική κληρονομιά δεν επιβιώνει μόνο στα βιβλία, στα μνημεία και στα μουσεία. Συνεχίζει να ζει μέσα από ανθρώπους, κοινότητες και πολιτισμούς που ανθίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ιστορικές εστίες της Ρωμιοσύνης.

Σε μια από τις πλέον τεχνολογικά και οικονομικά ανεπτυγμένες κοινωνίες του κόσμου, όπως η Κορέα, η έμφαση στην κοινότητα και στην συνέχεια της παράδοσης εξακολουθεί να ασκεί ιδιαίτερη γοητεία. Για αρκετούς, η Ορθοδοξία δεν αποτελεί κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή πνευματική πρόταση μέσα σε έναν κόσμο ταχύτατων αλλαγών.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, ίσως τελικά η διαχρονική δύναμη της βυζαντινής πνευματικής κληρονομιάς να φαίνεται πολύ πιο καθαρά όταν συναντά ανθρώπους που την ανακαλύπτουν ελεύθερα και δεν τη θεωρούν δεδομένη.

📷: Orthodox Korea

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ .«Τούς παρέδωσε τα κλειδιά, γιά νά ἀνοίγουν καὶ νὰ κλείνουν, δηλαδή, τούς ἔδωσε τό αὐτεξούσιο»

 

«Ἐπειδή ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄνθρωπο αὐτεξούσιο, λέει, ὅμως, ὅτι "χωρίς Ἐμένα δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε (Ιω 15, 5), πῶς φυλάσσεται ἀκέραιο και τὸ αὐτεξούσιο καί τό “δέν μπορεῖτε να κάνετε τίποτε, χωρίς τό Θεό";

«Ἐπειδή ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄνθρωπο αὐτεξούσιο, λέει, ὅμως, ὅτι "χωρίς Ἐμένα δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε (Ιω 15, 5), πῶς φυλάσσεται ἀκέραιο και τὸ αὐτεξούσιο καί τό “δέν μπορεῖτε να κάνετε τίποτε, χωρίς τό Θεό";

Ἀπόκρισι Ἰωάννου.

Ὁ Θεός έκανε τόν ἄνθρωπο αὐτεξούσιο, γιά νά μπορῆ νά κλίνη καί νά ρέπη πρός τό ἀγαθό. Μόνο, ὅμως, μέ τήν αὐτοπροαίρετη ροπή προς τό ἀγαθό, δέν εἶναι ἱκανός νά τό ἐπιτελέση, χωρίς τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Διότι ἔχει γραφῆ: “Όλα ἐξαρτῶνται ἀπό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ἀπό τήν ἀνθρωπίνη θέλησι καί προσπάθεια"(Ρμ 9, 16). 

Ἄν, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος κλίνη τήν καρδιά του πρός τό ἀγαθό καί ἐπικαλεσθῆ τό Θεό σέ βοήθεια, βλέποντας ὁ Θεός τήν καλή του διάθεσι, χορηγεῖ δύναμι στόν ἄνθρωπο να ἐπιτελέση τό ἀγαθό καί ἔτσι προχωροῦν καί τά δύο μαζί, καί τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ δύναμι τοῦ Θεοῦ. Τό ἀγαθό, λοιπόν, προέρχεται ἀπό τό Θεό καί ἐπιτελεῖται διά τῶν ἁγίων. Καί ἔτσι δοξάζεται ὁ Θεός μέ τή ζωή ὅλων τῶν ἁγίων Του καί ὁ

Ιδιος δοξάζει πάλι αυτούς»(Β3, έρ. 763, 385).

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος λέει: “Το γάρ θέλειν παράκειταί μοι,

τό δέ κατεργάζεσθαι τό καλόν οὐχ εὑρίσκω" (Ρμ 7, 18). Στη συνέχεια ἀναλύει ἐκτεταμένα τή θέσι του αυτή (Ρμ 7, 19-24).

Ο Άγιος που αρνήθηκε τον Χριστό και έγινε Νεομάρτυρας | Άγιος Θεοφάνης.

 

Αγαπημένο θαῦμα τοῦ Θεοῦ!

 

«Γνωρίζουμε ἀπό τούς βίους τῶν ἁγίων: ποιός εἶναι ὁ Θεός καί τί εἶναι ὁ Θεός· ἀκόμη ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ἤδη ἔχουμε ἀποβιβασθῆ στήν ἐπέκεινα οὐράνιο ὄχθη καί ἀντικρύζουμε όλο τον κόσμο τῆς γῆς ἀπό τόν οὐρανό. Καί κοιτάζοντας ἀπό τόν οὐρανό, τί εἶναι ἐκεῖνο, τό ὁποῖο ἀντικρύζουμε περισσότερο ἐπάνω στή γῆ;

Δέν εἶναι οὔτε τά βουνά, οὔτε οἱ θάλασσες, οὔτε οἱ πόλεις, οὔτε οἱ οὐρανοξύστες. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος. 

Διότι ἡ θεοειδής ψυχή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνας ἥλιος ἐπάνω στή γῆ. Καί καθένας ἀπ' αὐτούς τούς ἡλίους εἶναι ὁρατός ἀπό τόν οὐρανό. Αγαπημένο θαῦμα τοῦ Θεοῦ! Ἡ μικρούτσικη γῆ, ἕνα ἀστεράκι ἀπό τά πιο μικρά, να χωρά η δισεκατομμύρια ηλίους! Μέσα ἀπό τό χωματένιο σῶμα τοῦ ἀνθρώπου λάμπει ὁ ἥλιος! Ὁ ἄνθρωπος! Ένας μικρός θεός μέσα στη λάσπη» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.

 «Ντύθηκε ὁ Υἱός Σου τή φύσι μου ἐκ τῆς Παναγίας Παρθένου, καί μοῦ μετέδωσε τή θεότητά Του. Ἔτσι ὄχι μόνο ἀθανατίζει τήν ἀμαυρωμένη εἰκόνα καί τήν ἀνακαινίζει πρός τήν προηγουμένη λαμπρότητα, ἀλλά καί μοῦ χαρίζει μέ μεγαλύτερη προπαρασκευή τή θεότητα τήν ὁποία φαντάστηκα τότε στόν Παράδεισο παράκαιρα. Ὡς ἐκ τούτου μέ καθιστᾶ υἱό Σου, κληρονόμο Σου καί συγκληρονόμο Του»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

Ο λόγος του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου βρίσκεται στο 7ο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων. Αποτελεί τη μεγαλύτερη ομιλία ολόκληρου του βιβλίου και εκφωνήθηκε στα Ιεροσόλυμα μπροστά στο Συνέδριο των Ιουδαίων λίγο πριν από το μαρτυρικό του τέλος.

 

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 7

Ο λόγος του Στεφάνου

1Τότε ρώτησε ο αρχιερέας το Στέφανο: «Έτσι έχουν τα πράγματα;» 2Ο Στέφανος αποκρίθηκε: «Αδερφοί και πατέρες, ακούστε: Ο δοξασμένος Θεός φανερώθηκε στον προπάτορά μας τον Αβραάμ όταν ήταν στη Μεσοποταμία, πριν έρθει να κατοικήσει στη Χαρράν, 3και του είπε: Φύγε από την πατρίδα σου κι από τους συγγενείς σου, και πήγαινε στη χώρα που θα σου δείξω. 4Εκείνος τότε έφυγε από τη χώρα των Χαλδαίων και πήγε να κατοικήσει στη Χαρράν. Από ’κει, όταν πέθανε ο πατέρας του, ο Θεός τον έφερε να κατοικήσει σ’ ετούτη τη χώρα, που κι εσείς τώρα κατοικείτε. 5Όμως δεν του έδωσε τότε ιδιοκτησία ούτε ένα μέτρο γης, αλλά του υποσχέθηκε να τη δώσει σ’ αυτόν, και μετά το θάνατό του στους απογόνους του, αν και ο Αβραάμ δεν είχε ακόμη παιδί. 6Ο Θεός δηλαδή του είπε: Οι απόγονοί σου θα ζήσουν σαν ξένοι σε ξένη χώρα· τετρακόσια χρόνια θα είναι υπόδουλοι και θα τους κακομεταχειριστούν. 7Το έθνος που θα τους υποδουλώσει θα το τιμωρήσω εγώ, είπε ο Θεός· ύστερα θα φύγουν από ’κει και θα με λατρέψουν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο. 8Τότε ο Θεός έκανε μαζί του διαθήκη, που σημάδι της είναι η περιτομή. Έτσι όταν απέκτησε ύστερα ο Αβραάμ το γιο του τον Ισαάκ, του έκανε την όγδοη μέρα περιτομή· το ίδιο έκανε κι ο Ισαάκ στον Ιακώβ και ο Ιακώβ στους δώδεκα γιους του, τους προπάτορες των φυλών μας.

9»Οι γιοι του Ιακώβ ζήλεψαν τον Ιωσήφ και τον πούλησαν στην Αίγυπτο. 10Ο Θεός όμως ήταν μαζί του και τον γλίτωσε απ’ όλα του τα δεινά. Του έδωσε χάρη και σοφία τόση που ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, τον διόρισε διοικητή της χώρας και διαχειριστή όλης της βασιλικής περιουσίας. 11Κατόπιν έπεσε φοβερή πείνα σ’ όλη την Αίγυπτο και τη Χαναάν, και οι προπάτορές μας δεν έβρισκαν τίποτε να φάνε. 12Όταν ο Ιακώβ άκουσε ότι στην Αίγυπτο υπήρχε σιτάρι, έστειλε τους προπάτορές μας εκεί. Πήγαν την πρώτη φορά, 13και τη δεύτερη φανερώθηκε ο Ιωσήφ στους αδερφούς του· έτσι έμαθε ο Φαραώ την καταγωγή του Ιωσήφ. 14Έστειλε τότε ο Ιωσήφ και κάλεσε κοντά του τον πατέρα του τον Ιακώβ και όλους τους συγγενείς του, εβδομήντα πέντε άτομα. 15Έτσι ο Ιακώβ κατέβηκε στην Αίγυπτο, όπου και πέθανε αυτός και οι προπάτορές μας. 16Αργότερα τα οστά τους μεταφέρθηκαν στη Συχέμ, όπου και θάφτηκαν στο μνήμα που είχε αγοράσει ο Αβραάμ από τα παιδιά τού Εμμόρ του Συχεμίτη, πληρώνοντας το αντίτιμο σε ασήμι.

17»Καθώς πλησίαζε ο καιρός να εκπληρωθεί η υπόσχεση που είχε δώσει με όρκο ο Θεός στον Αβραάμ, ο λαός Ισραήλ πλήθαινε στην Αίγυπτο και γίνονταν όλο και πιο πολυάριθμοι. 18Τότε ανέλαβε την εξουσία στην Αίγυπτο ένας άλλος βασιλιάς, που δε γνώριζε τον Ιωσήφ. 19Αυτός έβαλε κακό σχέδιο στο νου του και προσπάθησε να εξολοθρέψει το γένος μας, υποχρεώνοντας τους προπάτορές μας ν’ αφήνουν έκθετα τα βρέφη τους, ώστε να μη ζουν. 20Εκείνο τον καιρό γεννήθηκε ο Μωυσής και ήταν αρεστός στο Θεό· ανατράφηκε τρεις μήνες στο σπίτι του πατέρα του 21και όταν τον άφησαν έκθετο, τον πήρε η θυγατέρα του Φαραώ και τον ανέθρεψε σαν δικό της γιο. 22Ο Μωυσής μορφώθηκε με όλη τη σοφία των Αιγυπτίων και ήταν δυνατός στα λόγια και στα έργα.

23»Όταν έγινε σαράντα ετών, του γεννήθηκε η επιθυμία να γνωρίσει τα αδέρφια του, τους Ισραηλίτες. 24Τότε είδε κάποιον που τον κακοποιούσε αναίτια ένας Αιγύπτιος· πήρε το μέρος του και υπερασπίστηκε τον καταπιεζόμενο, σκοτώνοντας τον Αιγύπτιο. 25Νόμιζε ότι οι συμπατριώτες του θα καταλάβαιναν πως ο Θεός ήθελε να τους δώσει την ελευθερία τους μέσω αυτού, εκείνοι όμως δεν το κατάλαβαν. 26Την άλλη μέρα είδε δυο Ισραηλίτες να φιλονικούν και προσπαθούσε να τους συμφιλιώσει: Για ακούστε εδώ: τους έλεγε, εσείς είστε αδέρφια· γιατί μαλώνετε;” 27Αυτός όμως που είχε το άδικο τον έσπρωξε και του είπε: Ποιος σε διόρισε άρχοντα και δικαστή μας; 28Μήπως θέλεις να με σκοτώσεις, όπως σκότωσες χτες τον Αιγύπτιο; 29Όταν άκουσε ο Μωυσής τα λόγια αυτά, έφυγε και εγκαταστάθηκε στη χώρα Μαδιάμ. Εκεί απέκτησε δύο παιδιά.

30»Όταν συμπληρώθηκαν σαράντα χρόνια από τότε, του φανερώθηκε στην έρημο του όρους Σινά ένας άγγελος μέσα στην πύρινη φλόγα που έβγαινε από μια βάτο. 31Όταν είδε το φαινόμενο αυτό ο Μωυσής, ξαφνιάστηκε. Κι ενώ πλησίαζε να δει τι συμβαίνει, ακούστηκε η φωνή του Κυρίου να του λέει: 32Εγώ είμαι ο Θεός των προγόνων σου, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ. Ο Μωυσής τρόμαξε και δεν τολμούσε να κοιτάξει προς τα ’κει. 33Τότε ο Κύριος του είπε: Βγάλε τα υποδήματα από τα πόδια σου· γιατί ο τόπος όπου στέκεσαι είναι άγιος. 34Ξέρω καλά τα βάσανα του λαού μου στην Αίγυπτο και άκουσα το στεναγμό τους, γι’ αυτό κατέβηκα να τους γλιτώσω. Έλα λοιπόν τώρα, να σε στείλω στην Αίγυπτο.

35»Αυτόν, λοιπόν, το Μωυσή που τον είχαν απαρνηθεί όταν του είπαν ποιος σε διόρισε άρχοντα και δικαστή, αυτόν ο Θεός τον έστειλε άρχοντα και ελευθερωτή μέσω του αγγέλου που του φανερώθηκε στη βάτο. 36Αυτός τους οδήγησε στην ελευθερία, αφού έκανε καταπληκτικά θαύματα στην Αίγυπτο και στην Ερυθρά Θάλασσα, καθώς και στην έρημο σαράντα χρόνια. 37Αυτός είναι ο Μωυσής που είπε στους Ισραηλίτες: Έναν προφήτη σαν κι εμένα θα αναδείξει για σας ο Θεός από σας τους ίδιους· αυτόν να ακούτε. 38Αυτός, όταν συγκεντρώθηκε ο λαός στην έρημο, μεσολάβησε ανάμεσα στον άγγελο που του μιλούσε στο όρος Σινάκαι στους προγόνους μας, κι αυτός παρέλαβε λόγια που οδηγούν στη ζωή, για να μας τα μεταδώσει.

39»Οι πρόγονοί μας τότε δε θέλησαν να υπακούσουν σ’ αυτόν, αλλά τον παραμέρισαν και νοστάλγησαν την Αίγυπτο. 40Γι’ αυτό είπαν στον Ααρών: Φτιάξε μας θεούς για να πηγαίνουν μπροστά να μας δείχνουν το δρόμο· γιατί αυτός ο Μωυσής που μας έβγαλε από την Αίγυπτο δεν ξέρουμε τι απέγινε. 41Τότε επίσης ήταν που κατασκεύασαν ένα μοσχάρι και πρόσφεραν θυσία σ’ εκείνο το είδωλο· και γιόρταζαν για να τιμήσουν αυτό που είχαν φτιάξει με τα χέρια τους. 42Έτσι κι ο Θεός τούς αποστράφηκε και τους άφησε να λατρεύουν τα αστέρια τ’ ουρανού, όπως γράφει στο βιβλίο των προφητών: μήπως μου προσφέρατε σφαχτά και θυσίες σαράντα χρόνια στην έρημο, Ισραηλίτες; 43Όχι· αλλά περιφέρατε τη σκηνή του Μολόχ και το αστέρι του θεού σας Ρεμφάν, τα είδωλα που φτιάξατε για να τα προσκυνάτε. Γι’ αυτό κι εγώ θα σας εξορίσω πέρα από τη Βαβυλώνα.

44»Στην έρημο οι πρόγονοί μας είχαν τη σκηνή του Μαρτυρίου, που ο Θεός είχε διατάξει το Μωυσή να την κατασκευάσει σύμφωνα με το υπόδειγμα που του είχε φανερωθεί. 45Τη σκηνή εκείνη την παρέλαβαν οι πρόγονοί μας της επόμενης γενιάς και την έφεραν μαζί τους στη χώρα που κατέλαβαν με τον Ιησού του Ναυή, καθώς ο Θεός έδιωχνε από μπροστά τους όλα τα έθνη που κατοικούσαν εκεί. Και τη διατήρησαν ως την εποχή του Δαβίδ. 46Αυτός απέκτησε την εύνοια του Θεού και ζήτησε την άδεια να χτίσει κατοικία για το Θεό τού Ιακώβ. 47Την κατοικία αυτή την έχτισε για το Θεό ο Σολομών. 48Ο Ύψιστος όμως δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς. Όπως λέει ο προφήτης:

49 Ο ουρανός είναι ο θρόνος μου,

κι η γη είναι το στήριγμα για ν’ ακουμπούν τα πόδια μου.

Τι σπίτι θα μου χτίσετε; λέει ο Κύριος,

και ποιος μπορεί να είναι ο τόπος της κατοικίας μου;

50 Εγώ δεν τα ’φτιαξα όλα αυτά;

51Σκληροτράχηλοι! Η καρδιά σας είναι πορωμένη και τ’ αυτιά σας κλειστά. Πάντοτε αντιστέκεστε στο Άγιο Πνεύμα· όπως οι πρόγονοί σας, το ίδιο κι εσείς.

52»Ποιον από τους προφήτες δεν καταδίωξαν οι πρόγονοί σας; Θανάτωσαν αυτούς που προφήτεψαν τον ερχομό του Δίκαιου Μεσσία, που κι εσείς τώρα γίνατε προδότες και φονιάδες του, 53εσείς οι ίδιοι που λάβατε το νόμο του Θεού μέσω αγγέλων αλλά δεν τον τηρήσατε!»

Ο λιθοβολισμός του Στεφάνου

54Καθώς τ’ άκουγαν αυτά οι αρχιερείς, εξαγριώνονταν και έτριζαν τα δόντια τους εναντίον του Στεφάνου. 55Αυτός όμως γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα, ατένισε τον ουρανό και είδε τη δόξα του Θεού και τον Ιησού να στέκεται στα δεξιά του Θεού· 56και είπε: «Να, βλέπω τον ουρανό ανοιχτό και τον Υιό του Ανθρώπου να στέκεται στα δεξιά του Θεού». 57Τότε αυτοί έβγαλαν μια μεγάλη κραυγή κι έκλεισαν τ’ αυτιά τους· όρμησαν όλοι μαζί καταπάνω του, 58τον έσυραν έξω από την πόλη και τον λιθοβολούσαν. Οι μάρτυρες κατηγορίας, που θα ’ριχναν πρώτοι τις πέτρες, απέθεταν τα ρούχα τους στα πόδια ενός νεαρού που λεγόταν Σαύλος. 59Ενώ αυτοί τον λιθοβολούσαν, ο Στέφανος προσευχόταν και έλεγε: «Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου». 60Ύστερα έπεσε στα γόνατα και φώναξε δυνατά: «Κύριε, μην τους λογαριάσεις την αμαρτία αυτή». Και μ’ αυτά τα λόγια, ξεψύχησε. Ο Σαύλος επικροτούσε τη θανάτωση του Στεφάνου.

Ο ποιμήν ο καλός των Νέων Μουδανιών - π. Αθανάσιος Ραμανδάνης.

 

ΕΞΙ ΣΠΑΝΙΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΥΝΤΟΜΑ !

 

Το Ορθόδοξο Χριστιανικό μας βιβλιοπωλείο ΠΑΛΑΙΟΝ ΕΚ ΝΕΟΥ σας εύχεται καλό και ευλογημένο Καλοκαίρι με υγεία και πνευματικές χαρές !

Σήμερα σας προτείνουμε έξι σπάνιες πλέον θεολογικές μελέτες και μια ιερά Ακολουθία Αγίων σε ακριβή επανέκδοση από μας.  Επτά θεολογικά έργα που αξίζει να αποκτήσετε και να μελετήσετε και που σίγουρα η πνευματική ωφέλεια που θα αποκομμίσετε θα είναι μεγάλη. Όπως θα δείτε από τους τίτλους τους όλα είναι χρήσιμα για την ευλογημένη σας ιερατική διακονία. Οι λαϊκοί αδελφοί μας θα γνωρίσουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για την πνευματική τους ζωή.

Επιτρέψτε μου επίσης να αναφέρω στην ευσέβεια σας πως όλα όσα σας παρουσιάζουμε σήμερα τα έχουμε και σε πολύ χαμηλές τιμές για να αγοράσετε αν θέλετε και περισσότερα αντίτυπα απο το καθένα για γνωστούς σας πατέρες και αδελφούς. 

Σας ευχαριστούμε πολύ. 

Πληροφορίες-παραγγελίες  Λάμπρος Παπανικολάου  698 5907653 , lambrospapanikolaou@gmail.com 

    

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΣ 

1. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΝΗΨΕΩΣ , ΠΕΡΙ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΗ ΥΠΟ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΟΣΙΟΛΟΥΚΑΙΤΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ , ΕΚΔΟΣΗ 1891 , ΣΕΛΙΔΕΣ 63 , ΤΙΜΉ 7 ευρώ.

2. ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΥΠΟ ΑΡΧΙΜ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Ι. ΚΟΤΣΩΝΗ { πρ.Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος } , ΈΚΔΟΣΗ 1961 , ΣΕΛΙΔΕΣ 116 , ΤΙΜΉ 9 ευρώ. 

3. Η ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΗΣ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑΣ ΕΝ ΤΩ ΜΥΣΤΗΡΙΩ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ  ΥΠΌ  ΑΡΧΙΜ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ , ΕΚΔΟΣΗ 1952 , ΣΕΛΙΔΕΣ 46 , ΤΙΜΉ 6 ευρώ.

4. Η ΔΙΟΡΘΩΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ  ΄Η  Η ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ { ΤΗ ΕΓΚΡΊΣΕΙ ΤΗΣ Δ.ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛ.ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ } ΥΠΟ ΙΕΡΟΜ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΒΗΤΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛΙΔΟΥ , ΕΚΔΟΣΗ 1926 , ΣΕΛΙΔΕΣ 127 , ΤΙΜΉ 9 ευρώ. Μελέτη πρός των εν Αθήναις σύλλογον " ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ " και τους απανταχού " ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΣ " . 

5. Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ ΥΠΟ ΑΡΧΙΜ. ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΧΑΛΟΦΤΗ , ΕΚΔΟΣΗ 1954 , ΣΕΛΙΔΕΣ 56 , ΤΙΜΉ 6 ευρώ.

6. Η ΦΡΟΝΤΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΕΝ ΤΩ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΩ ΥΠΟ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ  ,ΕΚΔΟΣΗ 1914 , ΣΕΛΙΔΕΣ 47 , ΤΙΜΉ 6 ευρώ. Επίκαιρη μελέτη λόγω της νέας μόδας .... !

7. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΤΩ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΤΟΥ ΑΘΩ ΔΙΑΛΑΜΨΑΝΤΩΝ Ψαλλόμένη τη Δευτέρα Κυριακή του Ματθαίου ήτοι Μετά την Κυριακήν των Αγίων Πάντων , ΕΚΔΟΣΗ 1941 , ΣΕΛΙΔΕΣ 103 , ΤΙΜΉ 9 ευρώ. Περιλαμβάνει και τον εκτενή Εγκωμιαστικό Λόγο στους Αγίους Πατέρες που έλαμψαν εν τω Άθω !

 

Αποστολή με αντικαταβολή σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο μας.

Για το εξωτερικό απαιτείται τραπεζική κατάθεση και ακολουθεί η αποστολή τους πρός εσάς με τα ΕΛΤΑ 

Τρεις θελήσεις καθοδηγούν τη ζωή: Του Θεού, του εχθρού και η δική μας, και κανείς δεν μπορεί να απελευθερώσει έναν άνθρωπο από τον αγώνα της επιλογής του ποιον θα ακολουθήσει. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)

 

Ταφική πλάκα. Στην Ιερά Μονή Αγιου Αρτεμίου Κορυδαλλού.

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ!!!

 

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ!!!!

 

Σκέψεις που προάγουν τις οικογενειακές σχέσεις .Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου).

 

                                             

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου), Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ

Περιγραφή

Η σχέση των συζύγων παραμένει ακλόνητη στη λαίλαπα του πανδαμάτορος χρόνου, εάν είναι επισκιασμένη από μια άλλη σχέση, την προσωπική σχέση του καθενός με τον Σωτήρα Θεό. Εάν οι σύζυγοι έχουν τη συνείδηση ότι ο “Χριστός εστιν εν τω μέσω αυτών” και ότι Αυτός ευλογεί την κοινή ζωή τους, ενισχύονται. Αποκρούουν παρευθύς κάθε αρνητικό λογισμό για τον σύντροφό τους. Γίνονται εξαιρετικά προσεκτικοί σε κάθε λόγο, σε κάθε πράξη, σε κάθε κίνησή τους, ώστε να μην προσβάλλουν Εκείνον που ευρίσκεται μεταξύ τους και τους ενώνει με τη χάρη Του. Η σχέση τους κατ΄ αυτόν τον τρόπο αγιάζεται και καθίσταται τίμια και άθραυστη. Ο ίδιος ο Κύριος αποβαίνει ο Εγγυητής του γάμου τους.

 

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο της έκδοσης)

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

 

Δύο μοναχοί κρατούν ζωντανή μία γλυκιά παράδοση στον Φενεό Κορινθίας – Πιστοί μιλούν για θαύματα.

 

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ 2026

ΗΓΕΣΙΑ. ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. ΚΟΣΜΟΣ. ΨΥΧΗ ~

Ένα Ιστορικό Μυθιστόρημα του Κώστα Γ. Παναγόπουλου 

που ζωντανεύει και παραδίδει την Κωνσταντίνεια αλήθεια στις επόμενες γενιές.

Εκδόσεις Άθως www.athospublications.gr

Κεντρική διάθεση Εκδόσεις Σταμούλη

stamoulis.gr 2105238305 info@stamoulis.gr

Ξεφυλλίστε το ΕΔΩ