«Όποιος τιμά τον πατέρα του θα καθαριστεί από τις αμαρτίες του, και όποιος σέβεται τη μητέρα του είναι σαν κάποιον που θησαυρίζει» (Σιράχ 3:3-4). Αυτός ο θησαυρός δεν βρίσκεται σε τράπεζες ή μετοχές. Βρίσκεται στη μνήμη, την υπομονή και την ήσυχη πίστη. Και παραμένει όταν όλα τα άλλα περάσουν.
Ιερέας Λεονίντ Μπάρτκοφ
22 Ιουνίου είναι η εορτή του Αγίου Αλεξίου της Μόσχας (Μέτσεφ).
Ο Άγιος Αλέξιος (Μέτσεφ) για την ανατροφή των παιδιών.
Ο πατέρας αποδοκίμαζε τους γονείς, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να πάνε στην εκκλησία, αφήνοντας τα παιδιά τους μόνα τους, χωρίς επίβλεψη. Έβαζε την ανατροφή των παιδιών πάνω από άλλες ευσεβείς ασχολίες. Ευλογώντας μια μητέρα και ένα παιδί και δείχνοντας το βρέφος, της έλεγε σοβαρά: «Εδώ είναι το Κίεβο και η Ιερουσαλήμ σου».
«Η μητέρα μου μας έδιωχνε, δύο μικρά παιδιά, από το δωμάτιό μας και έφευγε για την εκκλησία», είπε ένα από τα πνευματικά παιδιά του πατέρα. «Περπατώντας μέσα στην εκκλησία θυμιατίζοντας και βλέποντάς την, ο πατέρας την έστελνε αμέσως και αυστηρά σπίτι».
Ένα από τα θέματα που συζητούσε ο πατέρας ήταν ο γάμος και η ανατροφή των παιδιών. Επεσήμανε σε όσους ετοιμάζονται να γίνουν πατέρες και μητέρες, και στις ίδιες τις μητέρες και τους πατέρες, ότι το ζήτημα του χριστιανικού γάμου και της χριστιανικής ανατροφής στην εποχή μας, μια εποχή άρνησης των πάντων στον κόσμο, είναι το πιο πιεστικό και σημαντικό: «Όταν συνάπτουν γάμο, οι χριστιανοί γονείς πρέπει να σκέφτονται όχι μόνο την προσωπική τους ευτυχία, αλλά και το μέλλον των παιδιών τους, να τα αναθρέψουν σε χριστιανούς που είναι χρήσιμοι στην Εκκλησία και την κοινωνία. Δυστυχώς, όμως, πολλοί γονείς δεν σκέφτονται καθόλου να αναθρέψουν το παιδί τους σε χριστιανό. Σκέφτονται το μέλλον του στους τομείς των εξωτερικών σχέσεων, το φαντάζονται ως γιατρό, μηχανικό, συγγραφέα, το στέλνουν στο κατάλληλο εκπαιδευτικό ίδρυμα και νομίζουν ότι αυτό είναι το όριο της φροντίδας τους για το παιδί. Αλλά ταυτόχρονα, βλέπουμε πόσο συχνά στην εσωτερική, πνευματική τους ζωή τα παιδιά αφήνονται είτε στις γκουβερνάντες είτε στον εαυτό τους. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι πολλά παιδιά μεγαλώνουν κυριολεκτικά στους δρόμους. Ακόμα και αυτά που λαμβάνουν την προσοχή των γονιών τους εκτίθενται συνεχώς στην επιρροή του περιβάλλοντος, σε κακούς συντρόφους και σταδιακά απομακρύνονται από την κανονική πορεία ανάπτυξης.
Από πού προέρχονται τόσα πολλά αγόρια, που πίνουν, καπνίζουν και ασχολούνται με ακολασία από την ηλικία των δεκατριών ή δεκατεσσάρων ετών; Από πού προέρχονται αυτά τα κορίτσια, μόλις βγαλμένα από πάνες και ήδη βαμμένα, ρουζ και μπούκλες; Αυτοί είναι οι καρποί της αμελούς στάσης των γονέων απέναντι στην ανατροφή. Πόσο καταστροφικά επηρεάζει αυτό την Εκκλησία, η οποία ελπίζει να δει έναν ζηλωτή και ζηλωτή γιο σε κάθε νεογέννητη ανθρώπινη ψυχή;
Σύμφωνα με τον ιερέα, σε αυτό το περίπλοκο και δύσκολο ζήτημα της ανατροφής, δεν πρέπει να υπάρχει ούτε αμέλεια ούτε υπερβολική αυστηρότητα και αυστηρότητα. Υποστήριξε αυτή την άποψη με πολλά και δυνατά παραδείγματα από τις παιδικές του αναμνήσεις και αυτές της μητέρας του, και από την προσωπική του εμπειρία και πρακτική. Τόνιζε συνεχώς ότι η αγάπη και η ευαισθησία μιας μητέρας για τα παιδιά της πρέπει να είναι η δημιουργική αρχή. Μια μητέρα πρέπει να είναι η πρώτη και πιο πιστή φίλη του παιδιού της. Η αληθινή αγάπη θα βρίσκει πάντα το σωστό μονοπάτι προς την ψυχή ενός παιδιού, εμποδίζοντάς την να αποσυρθεί, αλλά και όχι να ενδίδει σε κακές τάσεις.
Η εκπαίδευση, είπε ο ιερέας, πρέπει να είναι χριστιανική αφενός και εκκλησιαστική αφετέρου. Δεν αρκεί να ενσταλάξεις σε ένα παιδί έννοιες του Θεού και της αθανασίας, να προσπαθήσεις να καλλιεργήσεις σε αυτό ένα αίσθημα καθήκοντος ή να μιλήσουμε για την αναγκαιότητα της αγάπης για τον Θεό και τους ανθρώπους. Όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν χωρίς μια παράλληλη εκκλησιαστική ανατροφή. Οι θείες λειτουργίες, αφήνοντας βαθιά σημάδια στην ευαίσθητη ψυχή ενός παιδιού, προσδίδουν στις αφηρημένες θεολογικές αλήθειες μια πραγματική, ζωτική ποιότητα, καθιστώντας τες πιο σχετικές και κατανοητές. Ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με αυτόν τον τρόπο, εξοικειωμένο με τον Κύριο σχεδόν από την κούνια, μπορεί να ξεκινήσει το ταξίδι της ζωής με μεγαλύτερο θάρρος και αυτοπεποίθηση από ένα παιδί που δεν γνώρισε τον Κύριο στην παιδική ηλικία. Το κακό δεν μπορεί να θριαμβεύσει στην ψυχή ενός ατόμου που έχει μεγαλώσει με θρησκευτική ευλάβεια, και ακόμη κι αν ξεστρατίσει από το σωστό μονοπάτι στο μέλλον, αργά ή γρήγορα οι σπόροι της αλήθειας, που έχουν σπαρθεί μέσα του από την αγάπη των γονιών του, θα τον ξυπνήσουν από τον αμαρτωλό ύπνο του και θα τον οδηγήσουν στην χαμένη Εδέμ.
Αλλά για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους, οι γονείς θα πρέπει επίσης να βλέπουν τον γάμο τους από μια καθαρά χριστιανική οπτική γωνία. Ποια είναι η αποτυχία και η βραχύβια φύση των σύγχρονων γάμων; Ο πατέρας υποστήριξε ότι αυτό συμβαίνει επειδή, αναζητώντας την συζυγική οικειότητα, οι άνθρωποι σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, την προσωπική τους ευτυχία. Ένας άντρας βλέπει τη σύζυγό του μόνο ως μια γυναίκα που του παρέχει αισθησιακές απολαύσεις και πολύ συχνά την αντιμετωπίζει ως άνθρωπο, ως φίλη, ως μητέρα. Μια γυναίκα παντρεύεται επίσης είτε από τυφλό πάθος, το οποίο γρήγορα εξασθενεί, είτε από ευκολία. Αυτός ο εγωισμός, που έχει διαποτίσει όλα τα στρώματα της κοινωνίας μας, είναι η αιτία τόσων πολλών οικογενειακών δραμάτων και διαζυγίων. Ένας νεαρός άνδρας, είπε ο ιερέας, που θέλει να παντρευτεί πρέπει να θυμάται ότι ο γάμος είναι ένας σταυρός, ότι του παραδίδεται ένα αδύναμο, αδύναμο σκεύος - η σύζυγός του - την οποία πρέπει να αγαπά και να διαφυλάσσει για τους απογόνους του. Ο σκοπός του γάμου είναι, πρώτα και κύρια, η γέννηση και η ανατροφή των παιδιών. Για να φέρουν τον σταυρό του γάμου, ο σύζυγος και η σύζυγος πρέπει να αφήσουν στην άκρη τις εγωιστικές τους σκέψεις και να ζήσουν για και στο όνομα των παιδιών τους.
Ο Άγιος Αλέξιος Μέτσεφ (1859-1923) γεννήθηκε στη Μόσχα από έναν χορωδό. Με την ευλογία της μητέρας του, έγινε ιερέας. Υπηρέτησε για 40 χρόνια στον μικρό ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού στη Μαροσέικα, όπου καθιέρωσε καθημερινές λειτουργίες. Μετά τον θάνατο της συζύγου του και μια συνάντηση με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης, έγινε πρεσβύτερος, δεχόμενος εκατοντάδες πάσχοντες. Διέθετε το χάρισμα της διορατικότητας, παρηγορούσε τους θλιμμένους και συμφιλίωνε οικογένειες. Κατά τη διάρκεια των δύσκολων επαναστατικών χρόνων, έγινε πνευματική υποστήριξη για πολλούς. Πέθανε το 1923 και τάφηκε στο Κοιμητήριο Λαζαρέφσκογιε. Αγιοποιήθηκε το 2000 και τα λείψανά του αναπαύονται στην εκκλησία του στη Μαροσέικα.
Πολύ συχνά, οι άνθρωποι νιώθουν εγκαταλελειμμένοι από τον Θεό. Τι πρέπει να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις; Μέσω μιας πράξης πίστης, μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση αναγνωρίζοντας ότι ο Κύριος δεν μας έχει εγκαταλείψει και ποτέ δεν θα μας εγκαταλείψει. Η αγάπη Του είναι αμετάβλητη και πάντα μαζί μας. Όταν νιώθουμε εγκαταλελειμμένοι, πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι μόνο ένα συναίσθημα, και στην προσευχή μπορούμε να πούμε: «Κύριε, δεν Σε νιώθω!». Αυτή θα είναι μια αληθινή και ειλικρινής αξιολόγηση της κατάστασής μας. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε: «Κύριε, με εγκατέλειψες, με εγκατέλειψες!».
Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ (Μαμόντοφ)
Ο γάμος δεν είναι μια σύμβαση υπηρεσίας που μπορεί να διαλυθεί αν οι συνθήκες επιδεινωθούν. Είναι ένα μυστήριο στο οποίο αναλαμβάνουμε οικειοθελώς τον σταυρό της αγάπης για ένα αδύναμο άτομο.
Και αν έχουμε αποτινάξει αυτόν τον σταυρό, το καθήκον μας δεν είναι να αναζητήσουμε κάποιον να κατηγορήσουμε, αλλά να μαζέψουμε τα κομμάτια με προσευχή, για να μην πληγώσουμε τα παιδιά μας με αυτά.
Ο Θεός είναι ελεήμων.
Μπορεί να θεραπεύσει οποιαδήποτε πληγή, αλλά μόνο μια που έχουμε σταματήσει να επιδεινώνουμε συνεχώς με την αυτοδικαίωσή μας.
Θυμάμαι ένα περιστατικό από τη ζωή ενός έμπειρου ιερέα. Τον ρώτησαν: «Τι πρέπει να κάνω αν η αγάπη έχει περάσει;» Ο ιερέας απάντησε: «Τότε δεν συνέβη ποτέ. Ήταν έρωτας. Αλλά η αγάπη δεν περνάει. πεθαίνει στον Σταυρό και ανασταίνεται».
Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας δώσει τη σοφία να αγαπάμε αυτό που Εκείνος έχει ευλογήσει. Και αν έχουμε ήδη αμαρτήσει, το θάρρος να μετανοήσουμε και να αρχίσουμε να αγαπάμε εκ νέου: θυσιαστικά, ήσυχα, άνευ όρων.
Είθε ο Κύριος να μας δώσει, μέσω των προσευχών της Υπεραγίας Θεοτόκου και όλων των αγίων, αυτή τη νηφάλια σοφία.
Ιερέας Λεονίντ Μπάρτκοφ
Ένα παιδί που γεννιέται σε οποιαδήποτε οικογένεια, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι πρώτα και κύρια γιος του Θεού και, δεύτερον, γιος του ανθρώπου.
Ένα παιδί μεταδίδει αυτό το μάθημα σε όσους έχουν μάτια και αυτιά για να δουν και να ακούσουν.
Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ Μαμόντοφ
Πόσο σημαντικό είναι σήμερα να μεταδώσουμε στις νέες γυναίκες και τους νέους άνδρες ότι τα σώματά τους είναι πολύτιμα σκεύη Θείας δόξας, των οποίων η ακεραιότητα μπορεί τόσο εύκολα να καταστραφεί από την άσκοπη ελευθερία - και, αντί για την προηγούμενη δόξα τους, να γίνει ένα αξιολύπητο θέαμα ατιμίας!
Εξάλλου, μόνο στον νόμιμο γάμο η ένωση σε «μία σάρκα» όχι μόνο παρέχει την πληρότητα της επίγειας ευτυχίας, αλλά γίνεται και μια μικρή Εκκλησία - ένα πραγματικό «πανεπιστήμιο του Πνεύματος» - του οποίου οι απόφοιτοι έχουν ιδιαίτερη τόλμη ενώπιον του Θεού!
Πρωτοπρεσβύτερος Πάβελ Βελικάνοφ
Μιλάτε για κάποιο είδος αδικίας—μερικοί έχουν παιδιά, άλλοι όχι. Αλλά σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι ζουν χωρίς παιδιά, συμπεριλαμβανομένων όχι μόνο μοναχών, αλλά και σπουδαίων γυναικών και εξαιρετικών ανθρώπων! Πάρτε για παράδειγμα τη Ματρώνα της Μόσχας, την Ξένια της Πετρούπολης, τη Μαρία της Αιγύπτου και πολλούς, πολλούς αγίους. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αποστολή στη γη. Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να έχουν παιδιά. Το να έχει ή να μην έχει παιδί από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα για τον Θεό. μόνο η καθαρή μας συνείδηση και οι καλές καρδιές μας είναι σημαντικές για Αυτόν.
Ιερέας Πέτρος Γκουριάνοφ
Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Ἐμμ. Πίτερης
Ὁ π. Γιάννης γεννήθηκε στὶς 17 Ἰανουρίου τοῦ 1924 στὶς Μαργαρίτες Μυλοποτάμου ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, τοὺς Ἐμμανουὴλ καὶ Ζαχαρένια τὸ γένος τοῦ πατρὸς Ἰωάννη Τζανιδάκη. Ἦταν τό δεύτερο ἀπό τά τέσσερα παιδιά αὐτῆς τῆς εὐλογημένης οἰκογένειας. Τό ὄνομα τό πῆρε ἀπό τόν Ἱερέα παππού του - τόν πατέρα τῆς μητέρας του- πού για πολλά χρόνια ὑπηρέτησε τήν μικρή κοινωνία τοῦ χωριοῦ του. Πῆρε καί τό ὄνομα Ἀντώνιος προς τιμή του ἁγίου Ἀντωνίου πού ἑορτάζει τήν ἡμέρα τῆς γέννησής του.
Τά μαθητικά του χρόνια τά πέρασε δύσκολα καί φτωχικά, κοντά στήν ἀγαπημένη του μητέρα που μοχθεῖ και στερεῖται ἡ ἴδια γιά νά μεγαλώσει τά παιδιά της. Εκεῖ ὁ Ἰωάννης παίρνει τά πρῶτα μαθήματα ζωῆς. Τελειώνοντας τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο στὶς Μαργαρίτες ἐγγράφεται στὸ Γυμνάσιο Ρεθύμνου, ὀπου καὶ παρακολουθεῖ τὶς πρῶτες τάξεις, κατόπιν ὅμως μετεγγράφεται στὸ Γυμνάσιο Ἡρακλείου, ἀπ΄ ὅπου παίρνει τὸ Απολυτἠριο, τὸ ἔτος 1943, Ἦταν ἄριστος καὶ ἐπιμελὴς μαθητὴς καὶ εἶχε προοπτικὲς νὰ γίνει ἀκαδημαϊκός. Ἔχασε ὅμως τὸν πατέρα του τὸ 1943 καὶ ἀναγκάστηκε νὰ γυρίσει στὸ χωριὸ γιὰ νὰ συμβάλλει στήν ἀνατροφή τῶν άδελφῶν του. Ἐκεῖνα τὰ χρόνια ἐργάστηκε ὡς ἀγγειοπλάστης καὶ ταυτόχρονα ἔκανε κατ’ οἶκον κατήχηση στοὺς συγχωριανούς του ἑρμηνεύοντάς τους ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Καί μέσα στήν δοκιμασία αὐτή τῆς ἐργασίας καί τῆς προσφορᾶς ὁ Θεός κάνει ὁλοφώτεινη την παρουσία του στην ζωή τοῦ Ἰωάννη. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ προσέρχεται καί τόν φωτίζει νά ἀνακαλύψει τόν δικό του δρόμο στή ζωή. Τότε εἶναι πού ἐγκαταλείπει τήν ἰδέα νὰ γίνει ἀκαδημαϊκὸς καὶ ἀποφασίζει νὰ γίνει Ἱερέας. Διακαῶς ἐπιθυμεῖ πλέον να ὑπακούσει στήν κλήση τοῦ Θεοῦ.
Νυμφεύθηκε τὴν Κυριακὴ τὸ γένος Ματθαίου Πολυχρονάκη ἀπὸ τὰ Βεργιανὰ Μυλοποτάμου στὶς 7-7-1957 καὶ ἀπέκτησε μαζί της 5 παιδιά. Τόν Μανόλη, τόν Ματθαῖο, τόν Χαράλαμπο, τήν Ἀννα καί τήν Ζαχαρένια. Στὶς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 1957 χειροτονήθηκε Διάκονος καὶ στὶς 15 Σεπτεμβρίου 1957 Πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν τότε Ἐπίσκοπο Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου Ἀθανάσιο καὶ τοποθετήθηκε ἐφημέριος στόν ἱερὸ Ναὸ τῆς Κυρίας τῶν Ἀγγέλων. Στὶς 16 Νοεμβρίου 1961 μετατέθηκε στὴν Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου Κουμπέ.
Ἡ πολύμοχθη, θεοφιλής καί φιλάνθρωπη ἱερατική διακονία του στήν τοπική Ἐκκλησία ἐπαινεῖται δεόντως καί ποικιλοτρόπως προσκαλούμενος ταυτόχρονα να προσφέρει σ’ αὐτήν τίς πολύτιμες ὑπηρεσίες του καί ἀπό ἄλλες θέσεις εὐθύνης και προσφορᾶς. Στὶς 18 Μαίου 1968 ὁ π. Γιάννης διορίστηκε Γενικὸς Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος τῆς περιφέρειας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ἀπὸ τὸν τότε Τοποτηρητὴ, Μητροπολίτη Λάμπης Ἰσίδωρο. Στὶς 11 Ἰουνίου 1968 προήχθη εἰς τὸ «Πρωτοπρεσβυτέρου Ἐκκλησιαστικὸν Ὀφφίκιον» σὰν Πρωτοπρεσβύτερος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου μὲ τὸ δικαίωμα νὰ φέρει ἐπιγονάτιον. Στὶς 28 Αὐγούστου 1969 τοῦ ἀπονεμήθη ἡ τιμητικὴ διάκριση νὰ φέρει Σταυρὸν ἐπὶ τοῦ στήθους στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ τελετὲς ἀπὸ τὸν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης Εὐγένιο. Τὴν 1η Ἰουνίου 1970 διορίστηκε ἐκ νέου Γενικὸς Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος ἀπὸ τὸν νεοεκλεγέντα Μητροπολίτη Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου Τίτο. Στὶς 26 Μαρτίου τοῦ ἔτους 1977 τοῦ ἀπονεμήθηκε τὸ Ὀφφίκιον τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη Δημήτριο. Στὶς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους βραβεύτηκε ἀπὸ τὸν τότε Νομάρχη Ρεθύμνης Χρίστο Μπιτσάκη γιὰ τὸ «συντελούμενον Ἑλληνοχριστιανικὸν» ἔργο του. Στὶς 24 Μαίου 1999 τιμήθηκε μὲ τὸ Μετάλλιο τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης γιὰ τὴ συμμετοχή του στὸ ΕΑΜ.
Στὴ διάρκεια τῆς ἱερατικῆς διακονίας του προχώρησε στήν ἀνέγερση και ἀποπεράτωση Ἱερῶν ναῶν και στήν ἀνάδειξη προσκυφωτο 12 νημάτων. Δημιούργησε μαζί με ἄλλους ἐπιφανεῖς Ρεθυμνιῶτες, τὴν παιδικὴ στέγη «Ὁ Ἅγιος Νικόλαος» ἡ ὁποία λειτούργησε περίπου 20 χρόνια (ἕως τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’80).
Ὁ π. Γιάννης ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω στὶς 31-1-2006 στὸ Ρέθυμνο. Ὁ Θεός τόν καλεῖ πλέον κοντὰ Του στὴν οὐράνια Βασιλεἰα Του. Παραδίδει καὶ πάλι τὴν ζωή του σέ Ἐκεῖνον, ποὺ δεκαετίες πρὶν εἶδε τὴν κλίση του καὶ τὸν κάλεσε ἐργάτη τοῦ ἔργου Του.
Απόσπασμα από το βιβλίο εις τιμήν και μνήμην Ἰωάννης Ἐμμ. Κανιολάκης
ΑΓΙΟΣ
ΣΑΜΨΩΝ Ο ΞΕΝΟΔΟΧΟΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ
Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Μια
κατηγορία αγίων της Εκκλησίας μας είναι και οι Ανάργυροι και Ιαματικοί, οι
οποίοι ανάλωσαν τη ζωή τους στην ανακούφιση των πασχόντων και ενδεών ανθρώπων.
Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος
Σαμψών ο Ξενοδόχος.
Γεννήθηκε στη Ρώμη το 511 από
πλούσιους γονείς. Έλκε δε την καταγωγή του από βασιλική γενιά. Ήταν απόγονος
του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οι γονείς
του ήταν πιστοί άνθρωποι και γι’ αυτό τον μεγάλωσαν με παιδεία και νουθεσία
Κυρίου. Χάρις στην οικονομική τους ευμάρεια έδωσαν στο γιό τους σπουδαία
μόρφωση. Σπούδασε πολλές επιστήμες, αλλά μία τον κατέκτησε, η ιατρική. Κι’ αυτό διότι θα του έδινε
την δυνατότητα να ασκεί την αγάπη του στους συνανθρώπους του, τους οποίους
θεωρούσε ως εικόνες του Θεού.
Όταν αποφοίτησε ασκούσε το επάγγελμα του
ιατρού, όχι για βιοπορισμό ή για πλουτισμό, αλλά ως προσφορά στον πάσχοντα
άνθρωπο δωρεάν. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως για τους αρχαίους λαούς και
ιδιαίτερα τους Ρωμαίους, το ιατρικό επάγγελμα, θεωρούνταν παρακατιανό και γι’
αυτό το ασκούσαν κυρίως οι δούλοι και οι πληβείοι, οι φτωχοί και άσημοι. Η
ιατρική αναδείχτηκε ως υψηλό λειτούργημα από το Χριστιανισμό. Μια πληθώρα αγίων
της Εκκλησίας μας υπήρξαν ονομαστοί γιατροί και θεράπευαν τους πάσχοντες δωρεάν
και γι’ αυτό ονομάζονταν Ανάργυροι.
Ο Σαμψών εκτός από την καλή γνώση της
ιατρικής επιστήμης έλαβε από το Θεό και το χάρισμα από το Θεό να θαυματουργεί
με την επίκληση του αγίου ονόματος του Ιησού Χριστού. Χιλιάδες ενδεείς άνθρωποι
έτρεχαν σ’ αυτόν να θεραπευτούν και να ελεηθούν.
Μετά τον θάνατο των γονέων του ένοιωσε
ώριμος να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο φιλανθρωπικό του έργο. Μοίρασε τη μεγάλη
πατρική του περιουσία στους φτωχούς, ώστε πλήθος αναξιοπαθούντων να
ανακουφιστούν, να βρουν τροφή και στέγη. Η φήμη του φιλάνθρωπου γιατρού Σαμψών βγήκε
και έξω από τη Ρώμη. Ακόμα και από μακρινά σημεία της Ιταλίας έφταναν στη Ρώμη
για να βρουν γιατρειά και ελεημοσύνη από εκείνον.
Όμως η μεγάλη κοσμοσυρροή τον ενοχλούσε,
όπως και η φήμη, από ταπείνωση. Δε θεωρούσε ότι έκανε κάτι σπουδαίο, αλλά το
χριστιανικό του καθήκον, το οποίο είναι καθήκον κάθε χριστιανού. Ήθελε να είναι
αφανής και άσημος και να μην επαινείται από τους ανθρώπους. Γι’ αυτό αποφάσισε
να εγκαταλείψει τη Ρώμη και να πάει στην Κωνσταντινούπολη
για να συνεχίσει εκεί το φιλανθρωπικό του έργο.
Όταν
έφτασε στη Βασιλεύουσα εγκαταστάθηκε σε κάποιο σπίτι, ανάμεσα στους ναούς της Αγίας Σοφίας και Αγίας Ειρήνης, το οποίο μετέβαλε σε νοσοκομείο, με όσα χρήματα του
είχαν απομείνει και άρχισε να επιτελεί το θεάρεστο έργο του. Παράλληλα
επιδόθηκε στην άσκηση, στην προσευχή και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Την ημέρα
ασκούσε δωρεάν την ιατρική και το βράδυ αφιέρωνε στο δικό του πνευματικό αγώνα.
Το σπίτι του το είχε μεταβάλλει σε άμισθο ιατρείο. Η φήμη του ως Ανάργυρος
ιατρός διαδόθηκε σε όλη τη Βασιλεύουσα και για τούτο χιλιάδες ασθενείς έτρεχαν
εκεί για να βρουν θεραπεία και να πάρουν ψυχική δύναμη από αυτόν. Μοίραζε
αφειδώς στους φτωχούς και πεινασμένους της πόλεως ό, τι άφηναν προαιρετικά οι
θεραπευμένοι.
Η φήμη του έφτασε και στους άρχοντες της
Βασιλεύουσας. Ο Πατριάρχης Μηνάς (536-552) κάλεσε τον Σαμψών να
τον γνωρίσει και να τον επαινέσει για το σπουδαίο και θεάρεστο έργο του.
Βλέποντας τα σπάνια χαρίσματά του και τη βαθειά πίστη του στο Θεό, του πρότεινε
να γίνει κληρικός. Ο Σαμψών υπάκουσε και έγινε ιερέας στην ηλικία των τριάντα
ετών.
Η είσοδός του στον κλήρο του έδωσε ακόμα
περισσότερο ζήλο για τον καλό του αγώνα και την προσφορά του στους συνανθρώπους
του. Παράλληλα με τα ποιμαντικά του καθήκοντα συνέχιζε να ασκεί την ιατρική του
διακονία εντελώς δωρεάν. Πλήθος ασθενών συνέρρεαν στο ίδρυμά του για να λάβουν
σωματική και ψυχική θεραπεία.
Την εποχή εκείνη αυτοκράτορας ήταν ο Ιουστινιανός (527-565), ο οποίος κάποτε
αρρώστησε από ανίατη ασθένεια. Ζήτησε διάσημους γιατρούς από όλη την
αυτοκρατορία να τον θεραπεύσουν. Όμως δεν κατάφεραν τίποτε και ο αυτοκράτορας
στράφηκε στο Θεό. Με δάκρυα στα μάτια και ολόθερμη προσευχή παρακαλούσε το Θεό
να τον γιατρέψει. Κάποιο βράδυ είδε στον ύπνο του διάφορους γιατρούς. Ένας από
αυτούς του υπέδειξε έναν ταπεινό και σεμνό νέο ιατρό, ο οποίος, μόνος αυτός,
μπορούσε να τον θεραπεύσει. Όταν ξύπνησε έδωσε διαταγή να παρουσιαστούν μπροστά
του όλοι οι γιατροί της Κωνσταντινουπόλεως.
Δεν έμοιαζε όμως κανένας με εκείνον
που είχε δει στο όνειρό του και γι’ αυτό λυπήθηκε πολύ. Άρχισε να τον αναζητεί σε
όλη την πόλη. Κάποιος γιατρός τον πληροφόρησε για τον Σαμψών και τη δύναμη να
θεραπεύει στο όνομα του Χριστού. Διέταξε να τον φέρουν μπροστά του. Όταν τον
αντίκρισε, τον αναγνώρισε αμέσως, ήταν ολόιδιος με τον νεαρό γιατρό του ονείρου
του. Ο άγιος γιατρός προσευχήθηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, ο Θεός άκουσε
τις ικεσίες του και θεράπευσε τον ασθενή αυτοκράτορα.
Ο Ιουστινιανός από ευγνωμοσύνη θέλησε να
του δώσει χρήματα. Ο ταπεινός και αφιλοχρήματος Σαμψών δεν τα δέχτηκε, αλλά τον
συμβούλεψε να κτίσει μεγάλο νοσοκομείο για τη θεραπεία και ανακούφιση των
φτωχών ασθενών. Εκείνος δέχτηκε την πρότασή του και ανακαίνισε έναν μεγαλοπρεπή
ξενώνα, που είχε καταστραφεί από την πυρκαγιά του 532 και οργάνωσε σ’ αυτό
νοσοκομείο, δίνοντας την ονομασία: «Σαμψών
ο ξενοδόχος». Ο άγιος υπηρέτησε για πολλά χρόνια στο πρότυπο αυτό
ευαγές ίδρυμα, ευεργετώντας χιλιάδες
ανθρώπους. Το ίδρυμα αυτό επέζησε 600 χρόνια προσφέροντας ανεκτίμητο
φιλανθρωπικό έργο.
Κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθύ γήρας και το
ιερό του λείψανο τοποθετήθηκε στο ναό του Αγίου
Μάρτυρα Μωκίου. Αξιώθηκε και μετά την κοίμηση του να ευεργετεί τους
πάσχοντες, θαυματουργώντας. Η μνήμη του τιμάται στις 27 Ιουνίου.
ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ Ο ΚΟΛΛΥΒΑΣ ΚΑΙ
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Το Κολυβαδικό
Κίνημα του 18ου αιώνα
υπήρξε ένας σημαντικός ιστορικός σταθμός στην εκκλησιαστική μας ιστορία, καθ’
ότι διαδραμάτισε ισχυρό ανανεωτικό ρόλο στην Ορθοδοξία μας, η οποία ασφυκτιούσε
από τις παρεμβάσεις της αιρετικής δυτικής χριστιανοσύνης. Ένα από τα κύρια
πρόσωπα αυτού του κινήματος υπήρξε ο άγιος
Αθανάσιος ο Πάριος. Ένας μεγάλος άγιος της Εκκλησίας μας και διδάσκαλος του
Γένους.
Γεννήθηκε το 1722 στο Κώστο της Πάρου.
Ο πατέρας του ονομαζόταν Απόστολος Τούλος
και η μητέρα του Κωστιανή, οι οποίοι
του διδάξαν τη ευσέβεια και φρόντισαν να τον σπουδάσουν. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Κώστο και στη
συνέχεια φοίτησε Σχολή της Μονής Αγίου
Αθανασίου Ναούσης Πάρου ή στη Σχολή
Παναγίου Τάφου στη Σίφνο. Στα 1745,
ο ίδιος 23 χρονών πήγε στη Σμύρνη για να ανώτερες σπουδές στην
εκεί φημισμένη «Ευαγγελική Σχολή»,
για έξι χρόνια. Το 1751 πήγε στο Άγιο Όρος και γράφηκε στην περίφημη «Αθωνιάδα Σχολή», όπου δίδασκαν ο ξακουστός
δάσκαλος Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης και
αργότερα ο μεγάλος Ευγένιος Βούλγαρης.
Εκεί σπούδασε Θεολογία, Φιλολογία
και τις θετικές επιστήμες. Έχοντας
επίσης άσβεστη δίψα για μάθηση, επισκέπτονταν τις βιβλιοθήκες των Μονών και εμπλούτιζε τις γνώσεις του.
Παράλληλα βίωνε την ορθόδοξη
πνευματικότητα της αγιορείτικης ζωής και ιδιαίτερα τη Θεία Λατρεία. Εξασκούνταν
στη ρητορική και την ομιλητική για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο υπόδουλο
Γένος. Οι καθηγητές του και οι συμφοιτητές του τον θαυμάζουν. Ο Ευγένιος
Βούλγαρης τον καθιστά συνεργάτη του. Μάλιστα το έτος 1757 διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή.
Η φήμη του βγήκε και εκτός Αγίου Όρους.
Διάφορες Σχολές τον ζητούσαν για καθηγητή τους. Τα έτη 1758-1762 δίδαξε και έγινε διευθυντής της Σχολής Θεσσαλονίκης. Αλλά δυστυχώς το 1762 έκλεισε η Σχολή λόγω επιδημίας. Από εκεί πήγε στην Κέρκυρα, να συμπληρώσει τις σπουδές του κοντά στον ονομαστό δάσκαλο
Νικηφόρο Θεοτόκη. Κατόπιν, όντας ο
ίδιος 40 ετών, προκλήθηκε να διδάξει στο Μεσολόγγι
από το φίλο του Παναγιώτη Παλαμά,
στην εκεί «Παλαμιαία Σχολή» που είχε
ιδρύσει το 1760.
Στα 1771
πήρε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με την οποία διορίζονταν
διευθυντής της «Αθωνιάδας Σχολής»
στο Άγιο Όρος, ως διάδοχος του Ευγενίου Βούλγαρη. Ο Αθανάσιος δέχτηκε και ως το
1777 διέλαμψε στην ονομαστή Σχολή.
Ήταν τα πλέον γόνιμα χρόνια της ζωής του. Εκεί γνωρίστηκε με τον Μακάριο Νοταρά, μια επίσης μεγάλη
πνευματική προσωπικότητα της εποχής εκείνης και πρωτοπόρο «Κολλυβά». Αυτός τον προέτρεψε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος, ο οποίος
δέχτηκε. Ήταν 55 ετών.
Στα χρόνια εκείνα βρισκόταν σε
κορύφωση το Κολλυβαδικό Κίνημα στο Άγιο Όρος. Οι παράταξη των Κολλυβάδων
διώκονταν με πείσμα από τους αντικολλυβάδες. Αυτό λυπούσε τον Αθανάσιο και
δυσανασχετούσε για τις διώξεις τους. Ο ίδιος εντάχτηκε στο κίνημα των
Κολλυβάδων και άρχισαν οι διώξεις εναντίον του. Παραιτείται από την «Αθωνιάδα
Σχολή» και επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη
όπου δίδαξε και πάλι από το 1777 έως
το 1783. Παράλληλα κήρυττε από
άμβωνος σε διάφορους ναούς. Στα 1783
έλαβε επιστολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να αναλάβει τη διεύθυνση της Πατριαρχικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν αποδέχτηκε
τη θέση.
Στα 1786,
64 χρονών, αποφάσισε να επιστρέψει
στην πατρίδα του την Πάρο. Αλλά δεν κατόρθωσε να φτάσει στον προορισμό του.
Λόγω του ρωσοτουρκικού
πολέμου, το πλοίο, που τον
μετέφερε, αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία και αγκυροβόλησε στη Χίο για μεγάλο διάστημα. Ο Αθανάσιος αποσύρθηκε
στο «Κάθισμα» της Μονής Αγίας Τριάδος. Εκεί βυθίστηκε
στην προσευχή, την περισυλλογή και την πνευματική άσκηση, περιμένοντας να
τελειώσει ο πόλεμος.
Αλλά οι Χιώτες πληροφορήθηκαν την εκεί
παρουσία του και επειδή η Σχολή της Χίου
ήταν ακέφαλη, τον παρότρυναν να αναλάβει αυτός την διεύθυνσή της. Ο Αθανάσιος
αρνείται, διότι έχει άλλα σχέδια. Στο τέλος δέχεται, όταν του γνώρισαν τις
σχέσεις του με τον Μακάριο Νοταρά
και τη φιλία του με τον Μητροπολίτη Χίου
Γαβριήλ. Διδάσκει με πάθος στη Σχολή, στην οποία προσδίνει φήμη και κύρος.
Εκεί συγγράφει τα σπουδαιότερα έργα του, όπως τη Ρητορική Πραγματεία του Ερμογένους, την Δογματική του αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού και την Λογική του Ευγενίου Βούλγαρη.
Έμεινε στη Χίο τριάντα χρόνια, ως το 1812 και έφτασε στην ηλικία των 90
χρονών. Ζήτησε και τον απάλλαξαν από τα διδακτικά και διευθυντικά του καθήκοντα
και του όρισαν μισθό, όσο θα ζούσε. Ήρθε
ο καιρός να μεταβεί επί τέλους στην Πάρο. Όμως ο λαός της Χίου του έφραξε το
δρόμο να μην φύγει από το νησί τους. Ο Αθανάσιος υπέκυψε στη θέλησή τους, το
οποίο εξέλαβε ως θέλημα του Θεού και πήρε την απόφαση να μείνει για πάντα στη
Χίο.
Αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στα Ρεστά
Χίου, σε ένα απόμερο μέρος. Μαζί του ησύχαζαν ο μαθητής του και φίλος του Νικηφόρος και ο διάκονος Ιωσήφ από τα Φουρνά Ευρυτανίας, ο οποίος είχε χρηματίσει δάσκαλος στη Σχολή.
Εκεί ο Αθανάσιος, παρ’ όλο το προχωρημένο της ηλικίας του, ασκούνταν σκληρά,
προσευχόμενος, αγρυπνώντας και νηστεύοντας. Παράλληλα συνέχιζε το συγγραφικό
θεολογικό του έργο.
Όταν ξεκίνησε να γράφει το σύγγραμμά του «Περί της προς τον Θεόν αγίας Πίστεως και
Περί του τις εστιν η αληθινή φιλοσοφία» έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο. Όταν
συνήρθε κάπως και άρχισε ξανά τη συγγραφή, δεύτερο εγκεφαλικό, βαρύτερο, τον
ρίχνει στο κρεβάτι. Ο ίδιος αντιλαμβάνεται το τέλος της επί γης ζωής του και
προετοιμάζεται για τη μεγάλη αναχώρηση. Με νεύματα ζήτησε να κοινωνήσει των
Αχράντων Μυστηρίων και μετά μία ήμερα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, στις 24 Ιουνίου 1813. Οι συνασκητές του τον
έθαψαν στην αυλή της Μονής. Τα λείψανά του αποτεφρώθηκαν από μεγάλη πυρκαγιά
του 1822. Ανακηρύχτηκε άγιος και τιμάται στις 24 Ιουνίου, ημέρα της οσιακής κοίμησής του.
Ο άγιος Αθανάσιος σημάδεψε θετικά με την
προσωπικότητά του και το έργο του την ταραγμένη εποχή του. Υπήρξε μια σπάνια
εκκλησιαστική και πνευματική μορφή, με ακραιφνώς ορθόδοξο και ελληνοπρεπές
χαρακτήρα, φωτεινό ορόσημο και παράδειγμα μια μας σήμερα!
ΑΓΙΟΣ
ΒΑΡΒΑΡΟΣ Ο ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ
Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν προέρχονται
από πολιτισμένους λαούς, αλλά και από απολίτιστους και βαρβάρους. Άγιοι επίσης
αναδείχτηκαν και μεγάλοι κακούργοι, οι οποίοι μετανόησαν και άλλαξαν ζωή. Στην
κατηγορία αυτή ανήκει και ο άγιος Βάρβαρος
ο Μυροβλήτης.
Έζησε τον 9ο αιώνα και
καταγόταν από τα μέρη της Αφρικής. Ήταν μεγαλόσωμος, μελαψός στην όψη και
θηριώδης στο χαρακτήρα. Προφανώς το θρήσκευμά του ήταν το Ισλάμ, ή η
ειδωλολατρία. Από μικρός είχε προσκολληθεί σε μια άγρια πειρατική συμμορία, η
οποία έκανε επιδρομές σε παραλιακές περιοχές της μεσογείου, ληστεύοντας,
λεηλατώντας και σκορπίζοντας τον τρόμο και το θάνατο, όπου περνούσαν. Συχνά
λεηλατούσαν και μέρη της Ελλάδος, κύρια της Ηπείρου και της Δυτικής
Στερεάς.
Σε μια από τις εξορμήσεις της
συμμορίας βρέθηκαν στο Ξηρόμερο της
Ακαρνανίας και ανηφορίζοντας προς το βουνό Περγαντί, λήστευαν, σκότωναν και κατέστρεφαν τα χωριά της περιοχής.
Όμως οι Ακαρνάνες, οι οποίοι φημίζονταν για την ανδρεία τους, συνασπίσθηκαν και
αντέδρασαν δυναμικά. Τους έστησαν καρτέρι στο χωριό Δραγαμέστο (σημερινό Καραϊσκάκη) , όπου νίκησαν τους πειρατές και
τους σκότωσαν όλους, εκτός από έναν, ο οποίος πρόλαβε και τους ξέφυγε και
κρύφτηκε σε παρακείμενο αμπέλι. Για πολύ καιρό κρυβόταν στα γύρω απόκρημνα
μέρη, ζώντας σαν θηρίο. Για να ζήσει συνέχισε να κλέβει και να ληστεύει τους
κατοίκους, Μάλιστα οι αντίξοες συνθήκες τον έκαμαν πιο αιμοβόρο και αδίστακτο
και γι’ αυτό έγινε ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής.
Όμως ο Θεός, ο Οποίος γνωρίζει τα βάθη
της ψυχής μας, γνώριζε πως μέσα στα
κατάβαθα της ψυχής του, έκρυβε σπίθα μετάνοιας και διάθεση σωτηρίας. Γι’ αυτό
τον οδήγησε στον τόπο, όπου πράγματι βρήκε τη σωτηρία. Περιπλανώμενος στα χωριά
του Ξηρομέρου, έφτασε το χωριό Τρύφος και
στην τοποθεσία Νύσσα, όπου υπήρχε
ναός του Αγίου Γεωργίου. Είδε τον ιερέα Ιωάννη
Νικοπολίτη να μπαίνει στο ναό να λειτουργήσει και σκέφτηκε ότι ήταν
ευκαιρία να τον ληστέψει, και να σκοτώσει τον ιερέα, για να μην τον προδώσει.
Αλλά ώσπου να καταστρώσει το σχέδιό του ο ιερέας είχε προχωρήσει στη Θεία
Λειτουργία. Ο βάρβαρος ληστής μπήκε στο ναό, με άγριες διαθέσεις, αλλά εκεί τον
περίμενε μια θαυμαστή έκπληξη. Είδε τον ευλαβή λειτουργό να στέκεται μπροστά
στην Αγία Τράπεζα, να μην πατά στη γη, να τον λούζει ένα εκτυφλωτικό φως και να
του παραστέκουν δύο φωτόμορφοι νεαροί. Μια άρρητη ευωδία είχε πληρώσει το ναό
και άγγελοι έψελναν γλυκύτατες μελωδίες! Αλλά η έκπληξη συνεχίστηκε πιο
θαυμαστή. Είδε ουράνια φωτεινά όντα να κατεβάζουν από τον ουρανό ένα χαριτωμένο
βρέφος και να το τοποθετούν επάνω σε δίσκο στην Αγία Τράπεζα. Μετά τον
καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων είδε έντρομος τον ιερέα να παίρνει μαχαίρι και να
σφάζει το βρέφος και να χύνει το αίμα του σε χρυσό ποτήρι και το σώμα του να το
τοποθετεί σε χρυσό δίσκο. Μετά τη Θεία Μετάληψη είδε να ανοίγει η στέγη του
ναού και τα ουράνια όντα να μεταφέρουν
στον ουρανό ακέραιο το βρέφος!
Το θαυμαστό αυτό φαινόμενο τον συντάραξε.
Κατάλαβε ότι αυτός ο ελεεινός ληστής αξιώθηκε να γίνει θεατής θεϊκού γεγονότος,
προφανώς για τη μεταστροφή και μετάνοιά του. Χωρίς να το σκεφτεί πολύ, πήρε τη
μεγάλη απόφαση να μετανοήσει. Η καρδιά του μαλάκωσε, τα άγρια και αιμοβόρα
ένστικτά του ημέρεψαν. Πίστεψε ότι η πίστη των Χριστιανών ήταν η αληθινή πίστη
και πως ο ίδιος βρισκόταν σε πλάνη και σε κτηνώδη ζωή. Ώσπου να τελειώσει η
Θεία Λειτουργία, αναλογίστηκε την αμαρτωλή ζωή του και άρχισε να κλαίει με γοερούς
κλαυθμούς αληθινής μετάνοιας και συντριβής.
Πλησίασε έρποντας προς τον ιερέα, όπου
γονατιστός μπροστά του εξομολογήθηκε τα πολλά κρίματά του, διαβεβαιώνοντάς τον
ότι θέλει να αλλάξει πορεία ζωής και το σπουδαιότερο να γίνει χριστιανός! Ο
ταπεινός και ευλαβής π. Ιωάννης, του μίλησε με καλοσύνη και απλότητα,
διαβεβαιώνοντας τον ότι ο Χριστός δέχεται όλους τους ανθρώπους, ακόμα και τους
πλέον αμαρτωλούς, αρκεί να μετανοήσουν ειλικρινά. Πρώτη φορά άκουσε για
την αγάπη του Θεού. Τα λόγια του ιερέα
τον παρηγόρησαν και μαλάκωσαν τον ταραγμένο ψυχικό του κόσμο.
Αφού τον κατήχησε ο π. Ιωάννης, τον
βάπτισε και τον ρώτησε πιο όνομα ήθελε να του δώσει. Εκείνος του είπε: Βάρβαρος, για να του θυμίζει τον παλιό
αμαρτωλό του βίο και να βρίσκεται έτσι σε διαρκή μετάνοια. Του χάρισε και μια
Αγία Γραφή, η οποία έγινε το αγαπημένο ανάγνωσμα του νεοφώτιστου. Μάλιστα
γνώρισε στον ιερέα ότι ήθελε να γίνει μοναχός και να ζήσει ως ερημίτης.
Μετά από αυτό γύριζε από τόπο σε τόπο
και φώναζε με όλη τη δύναμη της φωνής του «Είμαι
Χριστιανός»! Ανέβαινε στα ψηλώματα και στα βράχια και επαναλάμβανε αυτή τη
φράση, να την ακούσουν όλοι! Η γοερή κραυγή του τάραζε την ησυχία της ερημιάς. Κατοικία του έκανε τις σπηλιές των γύρω βουνών
και τροφή του τα αγριόχορτα. Προσευχόταν αδιάκοπα και ξενυχτούσε θρηνώντας για
τον πρότερο αμαρτωλό του βίο. Σύντομα φάνηκαν τα σημάδια αγιότητας σ’ αυτόν. Η
φήμη του είχε διαδοθεί στη γύρω περιοχή, όπου έτρεχαν να πάρουν την ευλογία
του. Εχθροί του δεν ήταν πλέον οι άνθρωποι, αλλά οι φθονεροί δαίμονες, οι
οποίοι του είχαν κηρύξει ανελέητο πόλεμο. Είχαν εγκατασταθεί μόνιμα πέριξ του
σπηλαίου του και δεν τον άφηνα να ησυχάσει, με τους συνεχείς θορύβους,
αλαλαγμούς και ουρλιαχτά. Τον απειλούσαν και τον έβριζαν, λέγοντάς του: «γιατί μας καις; Πότε θα σταματήσεις τις
προσευχές και τις νηστείες; Γιατί ήρθες εδώ στη έρημο να μας βασανίζεις;».
Ο άγιος συνέχιζε με αδιαφορία τον πνευματικό του αγώνα, καθοδηγούμενος από τον
π. Ιωάννη. Μάλιστα για να επιτείνει την ασκητικότητά του φόρεσε βαριές
αλυσίδες, τριών πήχεων μάκρος, για να τιμήσει την Αγία Τριάδα. Τις έφερε
αδιάκοπα και για έναν άλλο λόγο, να θυμάται πως με αυτές κάποτε έδενε τα αθώα
θύματά του, αυτοτιμωρούμενος για τα εγκλήματά του.
Ζούσε σαν αγρίμι στα δάση, ντυμένος με
κουρέλια χειμώνα καλοκαίρι. Οι κάτοικοι του Τρύφου πήγαιναν συχνά για να πάρουν
την ευχή του και να τον συμβουλευτούν. Τον παρακαλούσαν να εγκατασταθεί στο
χωριό, μα εκείνος αρνιόταν κατηγορηματικά. Στο χωριό πήγαινε όταν ήθελε να
κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων.
Στη σπηλιά έζησε τρία χρόνια, όπου
καθάρθηκε και έγινε σαν άγγελος του Θεού. Κάποια στιγμή έλαβε την πληροφορία
από το Θεό ότι ήρθε ο καιρός να αφήσει τα εγκόσμια. Μια ουράνια χαρά και
αγαλλίαση πλήρωσε την ψυχή του, διότι θα αναχωρούσε για την αιωνιότητα, να
συναντήσει το Σωτήρα και Λυτρωτή της ψυχής του. Ο θάνατός του υπήρξε
σημαδιακός. Κάποιο πρωί βγήκε από τη σπηλιά του να συλλέξει χόρτα για το λιτό
φαγητό του. Όμως στην περιοχή είχαν
μεταβεί κάποιοι κυνηγοί από τη Πρέβεζα, για να κυνηγήσουν θηράματα. Διέκριναν
πίσω από τους θάμνους να κινείται κάτι ζωντανό. Νομίζοντας ότι ήταν κάποιο
θήραμα, το τόξευσαν. Όταν όμως πλησίασαν είδαν πως επρόκειτο για άνθρωπο. Ήταν
ο όσιος Βάρβαρος, ο οποίος αξιώθηκε να τελειώσει τη ζωή του με τον τρόπο που
κάποτε τέλειωνε τα θύματά του! Οι κυνηγοί πήραν το σώμα και πήγαν στο χωριό
Τρύφος, να το παραδώσουν στους κατοίκους. Εκείνοι είδαν με έκπληξη ότι ήταν ο
άγιος ερημίτης της περιοχής τους. Ήταν 23 Ιουνίου. Παρέλαβαν το άγιο σκήνωμα
και το έθαψαν με τιμές.
Από την ίδια στιγμή άρχισαν τα θαύματα.
Μια τυφλή γυναίκα, η οποία βασανίζονταν επτά χρόνια θεραπεύτηκε. Πλήθος
σωματικών και ψυχικών ασθενών
έτρεχαν
στον τάφο του αγίου και λάμβαναν τη θεραπεία τους. Ο τάφος του αγίου έρεε για
χρόνια αγιασμένο μύρο, με το οποίο χρίονταν οι πιστοί και θεραπεύονταν από
αρρώστιες. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κάλλιστος
(14ος αιώνας) και ο Ιωσήφ
Βρυένιος (15ος αιώνας) μας πληροφορούν πως με το μύρο αυτό
έχριαν οι Βούλγαροι τους βαπτιζομένους. Ο Κων/νος
Ακροπολίτης αναφέρει τη θεραπεία της κόρης του από λέπρα. Γι’ αυτό ο άγιος
πήρε το όνομα μυροβλύτης.
Το λείψανο του αγίου το άρπαξε ο Βενετός
αξιωματούχος Σκλαβούνος το 1571 και
το μετέφερε στην Ιταλία, όπου εξαφανίστηκε. Πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει
στο μικρό ιταλικό χωριό San Barbaro (Άγιος Βάρβαρος).
Το ιερό λείψανο είχε την τύχη πλήθος ιερών λειψάνων, τα οποία άρπαζαν οι
αιρετικοί παπικοί και τα μετέφεραν στη Δύση, κάνοντας απίστευτες αγοραπωλησίες
με αυτά, στους δεισιδαίμονες πιστούς τους. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας χάθηκε
και η αλυσίδα του αγίου, όταν οι τούρκοι κατέλαβαν το Ξηρόμερο.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 23 Ιουνίου,
με επίκεντρο το χωριό Τρύφος Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας, τον ομώνυμο ναό του αγίου, όπου υπάρχει ο τάφος
του.
“As He says also in Hosea: ‘I will call them My people, who were not My people’.” (Romans 9:25)
St. Paul quotes the Prophet Hosea to express the fact that God’s benevolent love, mercy, and grace extend far beyond the traditional “limited” boundaries of preconceived Jewish thought; specifically, that the Christ would only be the Messiah (Savoir) of the Jewish People instead of all of mankind – Jews and Gentiles alike – regardless of ethnicity or heritage.
In other words, God accepts all who accept Him.
Fr. John
