[Η ΣΧΙΣΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΕΤΑΣΜΑΤΟΣ].

[Η ΣΧΙΣΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΕΤΑΣΜΑΤΟΣ]

 Η σκισμένη 'κουρτίνα' στο ναό και το Φως της Ανάστασης του Χριστού: το μυστικό του ανοιχτού ουρανού.

Το γεγονός, όταν τη στιγμή του θανάτου του Κυρίου Ιησού Χριστού, σκίστηκε η αυλαία στον Ναό της Ιερουσαλήμ από πάνω προς τα κάτω (Μτφρ 27:51), αναφέρεται σε σημάδια που όχι μόνο συνοδεύουν την ιστορία του Ευαγγελίου, αλλά αποκαλύπτουν το ίδιο το βάθος της οικίας-κτίμησης της σωτηρίας. Αυτή δεν είναι μια εξωτερική λεπτομέρεια, αλλά μια πνευματική κατάρρευση όλης της ιστορίας της σχέσης Θεού και ανθρώπου.

Για να καταλάβετε τη δύναμη αυτής της πινακίδας, πρέπει πρώτα να δείτε πώς ήταν η ίδια η κουρτίνα.

Στον ναό, πρώτα του Σολομώντα και μετά στον Δεύτερο ναό της Ιερουσαλήμ, η κουρτίνα χώριζε το Άγιο από τα Άγια των Αγίων. Πίσω από αυτή την κουρτίνα υπήρχε ένα μέρος της ιδιαίτερης παρουσίας του Θεού, όπου στεκόταν η Κιβωτός της Διαθήκης. Κανείς δεν μπορούσε να μπει εκεί ελεύθερος: μόνο ο αρχιερέας, και μόνο μια φορά το χρόνο, την ημέρα της εξαγνισμού, με το αίμα της θυσίας και με μεγάλο τρέμουλο. Η παραβίαση αυτής της εντολής σήμαινε θάνατο.

Το ύψος της κουρτίνας: περίπου 18–20 μέτρα (περίπου 60 αγκώνες).

Ήταν ένα τεράστιο ύφασμα - σχεδόν σαν μοντέρνο πολυώροφο κτίριο.

Πάχος: σύμφωνα με την παράδοση - γύρω από την παλάμη, δηλαδή περίπου 8-10 εκατοστά.

Κάποιες πηγές το περιγράφουν ως ένα στρωτό, πολύ πυκνό ύφασμα υφασμένο με ιδιαίτερο τρόπο.

Βάρος και δύναμη:

Η κουρτίνα ήταν τόσο βαριά και σφιχτή που ήταν αδύνατο να την σπάσει με τα χέρια - αυτό τονίζουν οι εβραϊκές παραδόσεις. Δεν ήταν "κουρτίνα" στην κατανόηση μας, αλλά μάλλον μια βαριά υφαντή ασπίδα.

Πόσοι άνθρωποι απαιτούνται:

Σύμφωνα με την παράδοση, περίπου 300 ιερείς χρειάστηκαν να μετακινήσουν ή να διατηρήσουν την κουρτίνα.

Γι' αυτό το Ευαγγέλιο επισημαίνει: σχίστηκε από πάνω προς τα κάτω - όχι από ανθρώπινη προσπάθεια, αλλά από την πράξη του Θεού. Αυτό δεν ήταν απλώς ζημιά στο ύφασμα, αλλά ένα ξεκάθαρο σημάδι της δύναμης του Θεού που δεν μπορεί να εξηγηθεί φυσικά.

Ομόφωνα βλέπουν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας ότι δεν είναι απλά μια τελετουργία, αλλά μια εικόνα της κατάστασης της ανθρωπότητας μετά την πτώση της αμαρτίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι το πέπλο σήμαινε διαχωρισμό μεταξύ Θεού και ανθρώπου, το κλείσιμο του ουρανού για την πεσμένη ανθρώπινη φύση. Ο ίδιος ο ναός μαρτυρούσε: ο δρόμος για την πληρότητα της κοινωνίας με τον Θεό δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί.

Και εδώ τη στιγμή του θανάτου του Ιησού Χριστού, συμβαίνει κάτι που δεν θα μπορούσε να γίνει από ανθρώπινο χέρι: η κουρτίνα σχίζεται από πάνω ως κάτω. Αυτό σημαίνει ότι η δράση δεν προέρχεται από τον άνθρωπο, αλλά από τον ίδιο τον Θεό.

Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων εξηγεί ότι με αυτό το σημάδι ο Κύριος δείχνει: τώρα η πρόσβαση στον Θεό είναι ανοιχτή, το φράγμα καταστρέφεται και ο άνθρωπος δεν στέκεται πλέον έξω από τα Άγια των Αγίων, αλλά καλείται να εισέλθει.

Αλλά γιατί αυτό το γεγονός λαμβάνει χώρα ακριβώς τη στιγμή του θανάτου του Χριστού;

Γιατί εδώ συνδέονται το μυστήριο του Σταυρού και το μυστήριο της σωτηρίας. Ο Χριστός πεθαίνει ως αληθινός Αρχιερέας και ως αληθινή Θυσία. Και ο θάνατός Του γίνεται η πράξη που καταστρέφει την ίδια την αιτία του χωρισμού - την αμαρτία.

Ο Απόστολος Παύλος αποκαλύπτει αυτό με εξαιρετική σαφήνεια: «έχοντας τόλμη να εισέλθουμε στο ιερό μέσω του αίματος του Ιησού Χριστού, μέσω του νέου και ζωντανού τρόπου που μας αποκάλυψε μέσω του πέπλου, δηλαδή της σάρκας Του» (Εβ. 10:19–20).

Οι Άγιοι Πατέρες εξηγούν: η κουρτίνα είναι και η εικόνα του ναού και το σώμα του Χριστού. Όταν σπάει η κουρτίνα στο ναό, είναι σημάδι ότι το σώμα του Χριστού παραδίδεται στον θάνατο, και μέσω αυτού ανοίγει ο δρόμος προς τον Θεό.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι ο ίδιος ο Χριστός είναι η Οδός, η Πύλη, ο Αρχιερέας και η Θυσία και μέσω Εκείνου γίνεται η μετάβαση από τη γη στον ουρανό. Σε Αυτόν εξαφανίζεται η ανάγκη για ένα εξωτερικό φράγμα, γιατί ο ίδιος γίνεται ένωση Θεού και ανθρώπου.

Μια σκισμένη κουρτίνα σημαίνει ότι ό,τι ήταν κρυμμένο είναι πλέον ανοιχτό. Αλλά δεν σημαίνει την απώλεια της αγιότητας, αλλά με την έννοια του δώρου της οικειότητας. Ο Θεός δεν παύει να είναι Άγιος, αλλά ο άνθρωπος έχει πρόσβαση σε αυτή την αγιότητα μέσω του Χριστού.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι με αυτό το σημάδι ο Θεός είναι σαν να συναντά έναν άνθρωπο: δεν υπάρχει πια κρυψώνα, δεν υπάρχει άλλος χωρισμός, αλλά αρχίζει μια νέα κατάσταση οικειότητας.

Ωστόσο, αυτό το γεγονός δεν έχει μόνο ιστορική αλλά και καθολική σημασία. Σηματοδοτεί το τέλος του αποκλειστικού κλεισίματος του ιερού της Παλαιάς Διαθήκης και την αρχή της Εκκλησίας ως νέου ιερού, όπου η παρουσία του Θεού λειτουργεί στις καρδιές των πιστών.

Και εδώ ανοίγει η σύνδεση με την Ανάσταση.

Μια σκισμένη κουρτίνα είναι η αρχή του ταξιδιού. Η ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι ήδη η εκδήλωση της ζωής, η οποία ζει στον ανοιχτό ουρανό. Εάν ο Σταυρός καταστρέψει ένα φράγμα, τότε η Ανάσταση εισάγει μια νέα πραγματικότητα, όπου ο θάνατος δεν έχει πλέον δύναμη, και η κοινωνία με τον Θεό γίνεται ζωή.

Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι το Πάσχα δεν είναι μόνο η νίκη επί του θανάτου, αλλά και το άνοιγμα του ουρανού στον άνθρωπο. Ο Άγιος Επιφάνιος της Κύπρου λέει ότι εν Χριστώ «ο ουρανός έγινε σπίτι για τον άνθρωπο, και ο άνθρωπος καλείται στον ουρανό. "

Κι αν κοιτάξεις πιο βαθιά, η σκισμένη κουρτίνα δεν είναι μόνο γεγονός του ναού, αλλά και εικόνα της εσωτερικής κατάστασης ενός ανθρώπου.

Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τη δική του "κουρτίνα": αμαρτία, φόβο, αποξένωση, κλειστή καρδιά. Και ο Χριστός με τον θάνατό Του σπάει και αυτό το εσωτερικό φράγμα. Αλλά την ίδια στιγμή, δίνεται στον άνθρωπο η ελευθερία: να μπει ή να μείνει έξω.

Οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν ότι η χάρη είναι ανοιχτή, αλλά απαιτεί απάντηση. Το πέπλο είναι σκισμένο, αλλά ο άνθρωπος δεν μπορεί να εισέλθει στα ανοιχτά Άγια των Αγίων αν δεν απαντήσει με πίστη, μετάνοια και ζωή σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.

Ως εκ τούτου, αυτή η εκδήλωση είναι τόσο χαρούμενη όσο και απαιτητική.

Χαρούμενη - γιατί η πρόσβαση στον Θεό είναι ανοιχτή. Απαιτητικό - γιατί τώρα είναι αδύνατο να ζεις σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Και εδώ ο Σταυρός και η Ανάσταση ενώνονται σε ένα μυστήριο.

Ο σταυρός είναι το δάκρυ της κουρτίνας. Ανάσταση είναι να ζεις στην ανοιχτή παρουσία του Θεού.

Ο σταυρός σπάει το φράγμα. Η Ανάσταση εγκαινιάζει μια νέα ζωή όπου ο άνθρωπος δεν στέκεται πλέον έξω από τα Άγια των Αγίων, αλλά καλείται να ζήσει μέσα του μέσω του Χριστού.

Και κάθε φορά που γίνεται η Ευχαριστία, η Εκκλησία μαρτυρεί αυτή την είσοδο: όχι συμβολική, αλλά αληθινή. Ο πιστός μπαίνει εκεί που η είσοδος ήταν προηγουμένως αδύνατη, γιατί ο ίδιος ο Χριστός έχει γίνει ο Δρόμος.

Και επομένως η σκισμένη κουρτίνα δεν είναι απλώς ένα σημάδι του τέλους της αρχαίας τάξης, αλλά η αρχή ενός νέου κόσμου στον οποίο ο Θεός δεν κρύβεται πλέον από τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος καλείται να ζήσει ανοιχτά ενώπιον του Θεού, υπό το φως της Ανάστασης του Ιησού Χριστέ μου.

Надежда Петрова

Kώστας Μήτσης

ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΆΡΑ!!!!!

ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΆΡΑ

 

Η διάκριση των ανθρώπων σε ευλογημένους και καταραμένους θα γίνει κατά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου σύμφωνα με τα λόγια Του, «δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου» (Ματ. κε΄, 34) και «πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι» (Ματ. κε΄, 41). Εδώ δεν λέει του πατρός μου, για τους καταραμένους. Μήπως αυτό κάτι λέει; Ασφαλώς λέει πολλά αλλά ας σημειώσουμε μόνο ένα, «ουδείς αγαθός ει μη εις ο Θεός» (Ματ. ιθ΄, 17).

Αφού λοιπόν αυτό θα γίνει κατά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου, είναι προφανές ότι στην επίγεια ζωή  δεν επιτρέπεται σε κανένα   να παίρνει τη θέση του κριτή και να χαρακτηρίζει κάποιον άλλο άνθρωπο καταραμένο και μάλιστα απ’ το Θεό.

Ο Θεός, όπως είναι γνωστό, ευλόγησε τους πρωτόπλαστους πριν την ανυπακοή τους,       «  καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε…»  (Γεν. α΄, 28). Μετά  όμως την ανυπακοή  δεν τους ονόμασε επικατάρατους, όπως ονόμασε τον όφι.· «και είπε Κύριος ο Θεός τω όφει· ότι εποίησας τούτο, επικατάρατος συ από πάντων των κτηνών και από πάντων των θηρίων των επί της γης·» (Γεν. γ΄, 14).

Από το στόμα λοιπόν του Χριστιανού πρέπει να εξέρχεται ευλογία και όχι κατάρα.

Μη νομίσει   κανείς ότι αυτός δικαιούται να δίνει κατάρες, επειδή τάχα υπερασπίζεται την πίστη στο Χριστό, γιατί   η πίστη δεν υπερασπίζεται με την μάχαιρα της κατάρας αλλά με «την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστί ρήμα Θεού» (Εφ. στ΄, 17).

Ο Απόστολος Παύλος είναι σαφής και κατηγορηματικός,  «Ευλογείτε τους διώκοντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. ιβ΄,14).

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών. 

 

Η είσοδος στον παράδεισο γίνεται με εξετάσεις;

Η είσοδος στον παράδεισο γίνεται με εξετάσεις; 

 

Γίνεται και  με εξετάσεις και άνευ εξετάσεων.

Στην πρώτη περίπτωση    οι εξετάσεις τις οποίες θα δώσουν στον Χριστό θα είναι  εάν του πρόσφεραν επί της γης κάποια υπηρεσία. Σ’ αυτούς, για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, θα πει, «δεύτε, οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου· επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με» (Ματ. κε´, 34 - 36).

 

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα θέματα των εξετάσεων  είναι γνωστά   ώστε ο κάθε ενδιαφερόμενος να ετοιμάζεται κατάλληλα, δηλαδή να υπηρετεί τον Χριστόν στα πρόσωπα των πιστών. 

Στη δεύτερη   περίπτωση, δηλαδή άνευ εξετάσεων, αυτοί είναι σε πλεονεκτικότερη θέση, γιατί γι’ αυτούς ισχύουν τα λόγια του Κυρίου, « οὐδὲ γὰρ ὁ πατὴρ κρίνει οὐδένα, ἀλλὰ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ υἱῷ,  ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν υἱόν, καθὼς τιμῶσι τὸν πατέρα. ὁ μὴ τιμῶν τὸν υἱὸν οὐ τιμᾷ τὸν πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν. ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. » (Ιω.ε´, 22 -24).

Και βέβαια οι παραπάνω αναφερόμενοι, και εξετάσεις να έδιναν όπως οι προηγούμενοι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα έμπαιναν στον παράδεισο γιατί εκπληρούν       τις προϋποθέσεις. 

Πάντως  σημασία έχει η είσοδος στον παράδεισο που είναι  το τελευταίο εκβάν,  όπως είπε ο Δημοσθένης, « Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται». 

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο πατέρας Παύλος στην Ιερά Μονή Διονυσίου κρατώντας την Τίμια κάρα Του Γέροντα Χαράλαμπος Διονυσιατου.

Ο πατέρας Παύλος στην Ιερά Μονή Διονυσίου κρατώντας την Τίμια κάρα Του  Γέροντα Χαράλαμπος  Διονυσιατου. 

Στην ιερά ανακομιδή Ιερών  λειψάνων που έγινε στο μοναστήρι. Ποιος  δεν έχει εξομολογηθεί στον πάτερ Παύλο στο  αγαπημένο μας  Μοναστήρι.

Η ασθένεια αυτής της εποχής είναι η βιασύνη. Θέλουμε τα πάντα γρήγορα, άμεσα, φθηνά, καλά και σε αφθονία. Είναι αδύνατο. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Η ασθένεια αυτής της εποχής είναι η βιασύνη. Θέλουμε τα πάντα γρήγορα, άμεσα, φθηνά, καλά και σε αφθονία. Είναι αδύνατο. Όλα τα καλά είναι δύσκολο να αποκτηθούν. Όλα τα φθηνά είναι κακά. Όλα τα άμεσα είναι κακής ποιότητας.

Μόνο η αγάπη του Θεού είναι δωρεάν. Αλλά γίνεται κατανοητή και βιώνεται μετά από πολλή προσπάθεια και μόχθο.

Στην εποχή των pixel και των swipes, ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος σε μια φυλακή μικτών σημάτων, όπου είναι γεμάτος με αποκλίνουσες εμμονές και ψευδαισθήσεις. Είναι αλυσοδεμένος στον άσεμνο και πονηρό χορό της Σαλώμης, όπως ο Ηρώδης των παλιών χρόνων, που πρόκειται να λύσει τον πιο άγιο φυσικό άνθρωπο του αιώνα.

Ένα φάρμακο;

Αποσύνδεση για λίγες ώρες την ημέρα από την ψηφιακή φυλακή. Βγαίνοντας στη φύση. Ακούγοντας τα πουλιά. Χαϊδεύοντας τον ήλιο. Μαγειρεύοντας. Μουσική. Διαβάζοντας ένα βιβλίο με ψυχή. Ένα αυστηρό πρόγραμμα προσευχής στο κελί σας. Μια επίσκεψη στην Εκκλησία την ημέρα, τουλάχιστον για ένα Πάτερ Ημών. Πάντα στον Μυστικό Δείπνο την Κυριακή. Συχνή Εξομολόγηση. Καλοσύνη. Σιωπή.

Επιτυχία.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ .(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων) . ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού.

 

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Την τρίτη Κυριακή από του Πάσχα η Αγία μας Εκκλησία τιμά την σύναξη των αγίων Μυροφόρων, ανδρών και γυναικών και μαζί τη σύναξη των αγίων Επτά Διακόνων. Η μνήμη των δευτέρων φέρνει στο νου μας το αγιασμένο κλίμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, την σημαντικότερη προφανώς ιστορική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, καθότι τότε έδυε ένας πεπαλαιωμένος και απόλυτα χρεοκοπημένος κόσμος και ανέτειλε ένας νέος, εύρωστος, ελπιδοφόρος και ανθρώπινος.  

     Οι άγιοι Επτά Διάκονοι ενσαρκώνουν το κοινωνικό μήνυμα της χριστιανικής μας πίστεως, και την διακονική διάσταση της Εκκλησίας μας, η οποία υπηρετεί τον όλο ψυχοσωματικό άνθρωπο, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, συνεχίζοντας το υπέρτατο διακονικό έργο του Σωτήρα μας Χριστού, ο Οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ.10,45).

      Οι άγιοι Απόστολοι, διαβλέποντας ένα υπαρκτό πρόβλημα στην νεαρή Εκκλησία, συγκέντρωσαν την πρωτοχριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων, λέγοντάς τους: «ουκ αρεστόν εστιν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις. επισκέψασθε ουν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας, ους καταστήσομεν επὶ της χρείας ταύτης· ημείς δε τη προσευχή και τη διακονίᾳ του λόγου προσκαρτερήσομεν. και ήρεσεν ο λόγος ενώπιον παντός του πλήθους· και εξελέξαντο Στέφανον, άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου, και Φίλιππον και Πρόχορον και Νικάνορα και Τίμωνα και Παρμενάν και Νικόλαον προσήλυτον Αντιοχέα, ους έστησαν ενώπιον των αποστόλων, και προσευξάμενοι επέθηκαν αυτοίς τας χείρας» (Πραξ.6,2-7). Το πλήθος της νεαρής Εκκλησίας εξέλεξε, χωρίς κανέναν περιορισμό, ή διάκριση, τους αγίους επτά άνδρες, να τους διακονούν. Όχι μόνο «διακονείν τραπέζαις», αλλά να είναι οι αντιλήπτορες της κοινότητας για κάθε χρεία. Έτσι γεννήθηκε μια νέα πρωτόγνωρη, στον αρχαίο απάνθρωπο κόσμο, κοινωνία αγάπης, ανέτειλε η  απαρχή του ανθρωπισμού, η οποία υπήρξε η βάση για τις κατοπινές κοινωνίες, ως τα σήμερα!

     Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από άπειρη αγάπη και μαζί τον άνθρωπο ως εικόνα δική Του (Γεν.1,26), για να βιώνει την θεία μακαριότητα. Όμως η πτώση, όχι απλά ανέστειλε τη δυνατότητα της μετοχής του στη θεία μακαριότητα, αλλά διέστρεψε τον ρου του κόσμου προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το κακό και η αμαρτία επικράτησε σε όλη τη γη, «ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πᾶς τις διανοεῖται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ πάσας τὰς ἡμέρας» (Γεν.6,5). Όλη η γη γέμισε με κακία, η ανθρώπινη κοινωνία κατέστη πραγματική κόλαση. Μίσος, αντιζηλία, εκμετάλλευση, πόλεμοι, φόνοι, αδικία κυριαρχούσαν στην ανθρωπότητα. Η αξία του ανθρώπου υποβιβάστηκε  στην κατηγορία των ζώων. Η ανθρώπινη κοινωνία δεν διέφερε από τις αγέλες των κτηνών. Η δουλεία ήταν η διαρκής φρίκη όλων των προχριστιανικών κοινωνιών. Ακόμη και σε «προηγμένες» αρχαίες κοινωνίες, όπως της Ελλάδος, οι δούλοι αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, με απόλυτα κτηνώδεις συμπεριφορές από μέρους των «ελευθέρων» κυριών τους, αποκαλώντας τους res (πράγματα). Οι Ρωμαίοι χαρακτήριζαν τις διανθρώπινες σχέσεις ως σχέσεις αγρίων θηρίων (homus homini lupus = ο άνθρωπος είναι για τον άλλο άνθρωπο λύκος!). Ειδικά στα τελευταία προχριστιανικά χρόνια η κατάσταση είχε φτάσει σε οριακό σημείο, ώστε, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο και ανθρωπιστή Σατωβριάνδο (1768-1848), αν ο

Σωτήρας του κόσμου Χριστός ερχόταν λίγα χρόνια μετά, θα έβρισκε το πτώμα της ανθρωπότητας!

      Η Ενανθρώπηση του Θεού λόγου έφερε στη γη την «καινή κτίση» (Β Κορ.5.17), τον καινούριο κόσμο, τον ανακαινισμένο από το Χριστό. Ήρθε να αναδημιουργήσει τον σεσαθρωμένο και απόλυτα παρηκμασμένο  παλιό κόσμο, να τον ανακαινίσει και να του δώσει ξανά το νόημα της δημιουργίας του. Ο απόστολος Παύλος έγραψε πως ο Χριστός ήρθε: «ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ, τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν αὐτῷ» (Εφ.1,3-10). Ήρθε να άρει την κακοδαιμονία του αμαρτωλού κόσμου και να φέρει την ειρήνη και τη συναδέλφωση των ανθρώπων, με γνώμονα την αγάπη, μια έννοια ολότελα άγνωστη στον αρχαίο κόσμο. Και βέβαια, να ελευθερώσει τον άνθρωπο από την αιχμαλωσία του Σατανά, τη δουλεία της αμαρτίας τη φθορά και το θάνατο και να τον επανενώσει με τον Δημιουργό του.     

      Η πρωτοχριστιανική κοινωνία μαρτυρεί περίτρανα την μεγάλη επανάσταση που έφερε ο Χριστός στη γη. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος ανάγεται σε αξία και χαίρει σεβασμού, χωρίς καμιά διάκριση φύλου, φυλής, οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, ως εικόνα του Θεού. Η καταφρονεμένη και απόλυτα περιθωριοποιημένη γυναίκα γίνεται ισότιμη με τον άνδρα και ο «ξένος» γίνεται οικείος. Έπαψε να είναι ο συνάνθρωπος «λύκος» και γίνεται αδελφός. Κανένας παράγων δεν μπορεί να θέσει το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο σε ανώτερη ή κατώτερη θέση στην χριστιανική κοινότητα, στην οποία κυριαρχούσε η απόλυτη ισότητα, καθότι, «οὐκ ἔνι ῞Ελλην καὶ ᾿Ιουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός» (Κολοσ.3,10).Τα πάντα έκρινε η άδολη, η έμπρακτη και θυσιαστική αγάπη. Ο κάθε χριστιανός ζούσε για τους άλλους και ταυτόχρονα έπαιρνε από αυτούς ζωή για τον εαυτό του.

       Ο απόστολος Παύλος θεωρούσε αυτή την καταπληκτική κοινωνία ως «ένα σώμα», το Σώμα του Χριστού, στο οποίο συσσωματώνονται οι πιστοί με το άγιο Βάπτισμα και γίνονται οργανικά κύτταρά Του. «Υμείς εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέλους» (Α΄ Κορ.12,27) και «καθάπερ γαρ το σώμα εν εστίν και μέλη πολλά έχει, πάντα δε τα μέλη του σώματος πολλά όντα εν εστίν σώμα, ούτως και ο Χριστός» (Α΄ Κορ.12,12). Και όπως στο ανθρώπινο σώμα όλα τα μέλη είναι απαραίτητα και άξια περιποίησης για να είναι εύρωστο, έτσι και στο εκκλησιαστικό σώμα οι πάντες έχουν θέση, αξία και ανάγκη περιποίησης. Πάνω σε αυτή την πρωτόγνωρη αρχή στηρίχτηκε και λειτούργησε ο χριστιανικός κοινωνισμός και ο πραγματικός ανθρωπισμός, σε αντίθεση με τον «εκλεκτικό» του λεγομένου ελληνορωμαϊκού κόσμου, ο οποίος δεν είχε ουσιαστική επίδραση στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, των πολυάριθμων δούλων, των ξένων, των «βαρβάρων», των γυναικών, των παιδιών, των άσημων, των φτωχών, των καταφρονεμένων, των πονεμένων και όλων των παραγκωνισμένων από την «ελίτ» των προνομιούχων!

      Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας εξισώθηκαν οι πάντες, ως μέλη Χριστού. Για πρώτη φορά παρακάθισαν στις «αγάπες», στα κοινά χριστιανικά τραπέζια, ο διάσημος, με τον άσημο, ο πρώην αφέντης με τον πρώην δούλο του, ο φτωχός με τον πλούσιο, οι άνδρες με τις γυναίκες, ο «βάρβαρος» με τον πολιτισμένο, ο φιλόσοφος με τον αγράμματο, ο εύρωστος με τον ασθενή, ο δυνατός με τον αδύνατο. Για πρώτη φορά έσμιξε στο κοινό ταμείο της κοινότητας η γενναία χορηγία του πλούσιου με την πενιχρή εισφορά του φτωχού και της χήρας, για την ανακούφιση των ενδεών. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας εφαρμόστηκε η εθελοντική κοινοκτημοσύνη των υλικών αγαθών, ώστε, σύμφωνα με τον ιερό συγγραφέα του Βιβλίου των Πράξεων ευαγγελιστή Λουκά «Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ

ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά. ὅσοι γὰρ κτήτορες χωρίων ἢ οἰκιῶν ὑπῆρχον, πωλοῦντες ἔφερον τὰς τιμὰς τῶν πιπρασκομένων καὶ ἐτίθουν παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων», ώστε «οὐδὲ γὰρ ἐνδεής τις ὑπῆρχεν ἐν αὐτοῖς» (Πραξ.4,32-34). Ως αποκορύφωμα αυτής της καταπληκτικής αγαπητικής σχέσεως στις περίφημες «αγάπες», τελούνταν η Θεία Ευχαριστία, όπου κοινωνούσαν οι πάντες το Σώμα του Κυρίου, το οποίο τους ένωνε οργανικά με το Χριστό και μεταξύ τους.

     Σύμφωνα με έγκυρες ιστορικές πηγές, ο θεσμός, τόσο των «αγαπών», όσο και της κοινοκτημοσύνης επέζησε ως το τέλος των διωγμών (αρχές 4^ου αιώνος). Ο άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς (+165) μας πληροφορεί ότι ο θεσμός λειτουργούσε και τον 2^ο μ. Χ. αιώνα και ο Τερτυλλιανός (+215) ως τον 3^ο αιώνα.      

       Οι Ιουδαίοι και Εθνικοί δεν μπορούσαν να κατανοήσουν αυτό το ξεχείλισμα της αγάπης των Χριστιανών και εκτός από το θαυμασμό, σε πολλές περιπτώσεις έφθανε και στην παρεξήγηση και τη συκοφαντία. Με περισσή χαιρεκακία έλεγαν: «Ιδού πως αγαπώνται οι Χριστιανοί!». Βλέποντας την αγάπη των Χριστιανών και τον νέο τρόπο ζωής τους, πολλοί ασπάζονταν τη νέα πίστη και εντάσσονταν στην Εκκλησία. Να αναφέρουμε εδώ την πρωτοφανή διακονική προσφορά των Χριστιανών στη φοβερή πανώλη του 250 μ. Χ. επί Δεκίου (249-251), οι οποίοι, με πρωτοφανή ηρωισμό και αυταπάρνηση, περιέθαλπαν τους ασθενείς και έθαβαν τους νεκρούς, χωρίς διάκριση χριστιανούς και εθνικούς, τους οποίους εγκατέλειπαν οι δικοί τους από το φόβο μετάδοσης της νόσου. Τότε πέθανε μεγάλο πλήθος χριστιανών εθελοντών, «παίρνοντας επάνω τους την νόσο των ασθενών συνανθρώπων τους και πεθαίνοντας εκείνοι στη θέση τους», κατά την έκφραση του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας!    

     Αλλά και μετά τους διωγμούς η κοινωνική διακονία της Εκκλησίας συνεχίστηκε αμείωτη. Στο Βυζάντιο η Εκκλησία παρείχε μια καταπληκτική κοινωνική προσφορά, λειτουργώντας χιλιάδες ιδρύματα, όπως νοσοκομεία, πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, γηροκομεία, κλπ, όταν στον προχριστιανικό κόσμο ήταν άγνωστα!

      Είναι γνωστή επίσης η κοινωνική  διακονία της Εκκλησίας στα χρόνια της τουρκοκρατίας, στην κατοχή και στους σύγχρονους καιρούς των μνημονίων, όπου εκατομμύρια άνθρωποι ζουν από αυτή. Να επισημάνουμε επίσης το γεγονός ότι η πρωτοχριστιανική κοινωνική ζωή και διακονία, ουδέποτε εγκαταλείφτηκε  από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η οποία συνεχίζεται στα ορθόδοξα κοινόβια μοναστήρια μας.

      Δυστυχώς υπάρχει και η αρνητική πλευρά του παρεφθαρμένου χριστιανισμού, όπου η διακονική διάστασή του έχει διαστραφεί. Ο δυτικός χριστιανισμός απομακρυσμένος από την αυθεντική χριστιανική διδασκαλία, υποτάχτηκε στο αντίχριστο φραγκικό φεουδαρχικό σύστημα, το οποίο βρίσκεται στην αντίποδα της χριστιανικής παράδοσης (Παπισμός) και του απάνθρωπου οικονομικού φιλελευθερισμού (Προτεσταντισμός), με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα για την κατοπινή πορεία της ανθρωπότητας, για τα οποία δεν έχουμε εδώ την ευχέρεια να αναλύσουμε. Το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι (και) αυτή η παραφθορά δίνει ισχυρά «όπλα» στους διαχρονικούς χριστιανομάχους να πολεμούν την Εκκλησία και να της προσάπτουν τη συκοφαντία ότι δήθεν αποτελεί αντικοινωνικό και μισάνθρωπο σύστημα!

     Κι ακόμα υπάρχει και η παραχάραξη του κοινωνισμού της Εκκλησίας. Τους τελευταίους αιώνες φιλοσοφικά, κοινωνικά και πολιτικά συστήματα, αποστασιοποιημένα και εχθρικά προς αυτήν, όπως λ.χ. ο άθεος ουμανισμός και ο υλιστικός μαρξισμός, επηρεασμένα από τον άθεο «ευρωπαϊκό ουμανισμό»,

επιχείρησαν να αντιγράψουν το επιτυχημένο κοινωνικό σύστημα της Εκκλησίας και να το εφαρμόσουν. Αλλά απέτυχαν οικτρά, διότι χρησιμοποίησαν τη βία για την επιβουλή του δικού τους διεστραμμένου κοινωνικού τους συστήματος, χωρίς την εσωτερική αλλαγή του ανθρώπου,. Το τραγικό τους λάθος ήταν ότι δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν πως η γνήσια κοινωνική πρόσφορά είναι προϊόν αγάπης και ελευθερίας.

     Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η μοναδική Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, βιώνει επακριβώς την βιβλική και πατερική παράδοση και συνεχίζει να διακονεί τον άνθρωπο, όπως επιτάσσει ο Χριστός, ο Οποίος μας λέει, δια του στόματος του Ιερού Χρυσοστόμου: «Εγώ είμαι πατέρας, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ σπίτι, εγώ τροφή, εγώ ρούχο, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιο, κάθε τι το οποίο θέλεις εγώ· να μην έχεις ανάγκη από τίποτε. Εγώ και θα σε υπηρετήσω· επειδή ήλθα να υπηρετήσω, όχι να υπηρετηθώ. Εγώ είμαι και φίλος, και μέλος τού σώματος, και κεφαλή, και αδελφός, και αδελφή, και μητέρα, όλα εγώ· αρκεί να διάκεισαι φιλικά προς εμένα. Εγώ έγινα φτωχός για σένα· έγινα και επαίτης για σένα· ανέβηκα πάνω στο Σταυρό για σένα· θάφτηκα για σένα. Στον ουρανό πάνω για σένα παρακαλώ τον Πατέρα· κάτω στη γη στάλθηκα για σένα από τον Πατέρα ως μεσολαβητής. Όλα για μένα είσαι συ· και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος τού σώματος. Τι περισσότερο θέλεις;» (76η Ομιλία 24,16-31. ΕΠΕ, 12, σελ. 34). 

      Η εορτή των Επτά Αγίων Διακόνων έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι, αν θέλουμε να είμαστε αληθινοί και γνήσιοι πιστοί του Χριστού, οφείλουμε να αισθανόμαστε και να είμαστε διαρκείς διάκονοι στο εκκλησιαστικό σώμα. Να συνειδητοποιήσουμε πως, η όποια καταξίωσή μας, περνά μέσα από την διακονία μας προς τους αδελφούς μας, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου μας: «ος εὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ος εὰν θέλῃ υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος» (Μαρκ.10,43-45). Οφείλουμε να ακολουθούμε τον Σωτήρα μας Χριστό (και) στην διακονία των αδελφών μας, ορίζοντας έτσι την γνησιότητά μας ως μαθητές Του: «αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐὰν ποιῆτε ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν» (Ιωαν.15,12).

    Τέλος, ας μη λησμονούμε ότι η αγαπητική, διακονική και θυσιαστική στάση μας απέναντι στους συνανθρώπους μας θα καθορίσει τη θέση μας στη Βασιλεία του Θεού. Ο Μεγάλος Κριτής μας, ο ένδοξος Κύριός μας Ιησούς Χριστός, θα μας πει: «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ.25,40) και είθε να αξιωθούμε να βρεθούμε στα δεξιά Του και να ακούσουμε την τρισμακάρια πρόσκλησή Του: «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν…» (Ματθ.25,34)!   

 

"Όχι", είπε ο πατέρας Νικολάι, "δεν ευλογώ κανέναν να πουλήσει τη γη. Η γη θα μας σώσει. Όποιος ζει στη γη θα επιβιώσει."Αρχιερέας Νικολάι Γκουριάνοφ.

 «Θα πάρω το ψωμί, αλλά μπορείτε να πάρετε πίσω τα χρήματα».

Από τα απομνημονεύματα της Αντωνίνας Ιβάνοβνα, Εκκλησία του Προφήτη Ηλία, Πσκοφ

Ενώ ήμουν εκεί, μια γυναίκα ετοίμασε ψωμί για τον πατέρα Νικόλαο και έβαλε χίλια ρούβλια κάτω από το καρβέλι. Τότε σκέφτηκε ότι δεν ήταν αρκετά και πρόσθεσε περισσότερα χρήματα. Πλησίασε τον ιερέα και του έδωσε ό,τι είχε στο πορτοφόλι της. Ο ιερέας, μη βλέποντας τι υπήρχε, είπε:

«Θα πάρω το ψωμί, αλλά μπορείτε να πάρετε πίσω τα χρήματα».

Όταν ο σύζυγός μου αρρώστησε σοβαρά και του χορηγήθηκαν αντιβιοτικά στο νοσοκομείο, δεν μπόρεσα να τον πείσω να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Έτσι ζήτησα από έναν φίλο μου να πάει στον πατέρα Νικόλαο και να ζητήσει τις προσευχές του.

Όταν ο Σούρα είπε τα πάντα στον ιερέα, διέταξε:

«Γρήγορα, γρήγορα, κοινωνήστε του! Εξομολογηθείτε και κοινωνήστε του αύριο, ή ακόμα και σήμερα!»

Αμέσως έκανα διευθετήσεις με έναν ιερέα, και ήρθε στο θάλαμο την επόμενη μέρα. Ο σύζυγός μου είχε απείχε από το κάπνισμα πριν από την άφιξή του, χάρη στις προσευχές του πατέρα Νικολάι. Μετά την εξομολόγηση και την κοινωνία, ο σύζυγός μου έζησε μόνο τέσσερις ημέρες και πέθανε. Τότε έγινε σαφές γιατί ο πατέρας Νικολάι τον είχε βιαστεί να κοινωνήσει.

Μετά τον θάνατο του συζύγου μου, πήγα να δω τον πατέρα Νικολάι. Του είπα:

"Πάτερ, τι να κάνω τώρα; Ο σύζυγός μου πέθανε."

Και ο πατέρας Νικολάι απάντησε:

"Λοιπόν, τι είδους σύζυγος είναι για εσάς; Δεν είστε παντρεμένοι στην εκκλησία, έτσι δεν είναι;"

"Όχι."

Και πώς ήξερε ότι δεν ήμασταν παντρεμένοι στην εκκλησία;..."

Προσπάθησα να συμβουλευτώ τον πατέρα Νικολάι για τα πάντα, και μια μέρα τον ρώτησα αν έπρεπε να πουλήσω τη βίλα.

"Όχι", είπε ο πατέρας Νικολάι, "δεν ευλογώ κανέναν να πουλήσει τη γη. Η γη θα μας σώσει. Όποιος ζει στη γη θα επιβιώσει."

Από το βιβλίο "Έζησε ένας ασκητής σε ένα νησί", της Ε.Α. Σμιρνόβα

Άγιος Συμεών ο Αδελφόθεος Επίσκοπος Ιεροσολύμων.

Άγιος Συμεών ο Αδελφόθεος Επίσκοπος Ιεροσολύμων

Ημερομηνία εορτής:  27/04/2018 

Τύπος εορτής:  Σταθερή.

Εορτάζει στις 27 Απριλίου εκάστου έτους.

Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Συμεων Ο Αδελφοθεος Επισκοπος Ιεροσολυμων (-12 - 107) 

Ἀδελφὰ πάσχεις, Συμεών, τῷ Κυρίῳ,

Ξύλῳ κρεμασθείς, ὡς ἀδελφὸς Κυρίου.

Ἐν ξύλῳ ἑβδόμη Συμεὼν πάγη εἰκάδι μακρῷ.

Βιογραφία

Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας από τους τέσσερις γιους του μνήστορος Ιωσήφ και αδελφός του αδελφοθέου Ιακώβου, που έγινε πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων. Μετά τη δολοφονία του Ιακώβου, επίσκοπος ανέλαβε ο Συμεών. Σ' όλη τη διάρκεια της επισκοπικής του θητείας, υπήρξε αντάξιος του αδελφού του. Η ανεξάντλητη αγωνιστικότητα του, η τέλεια αυταπάρνηση του, καθώς και το απαράμιλλο θάρρος του, κατέστησαν τον Συμεών φωτεινό πνευματικό αστέρι, δια του οποίου στηρίχθηκαν και οδηγήθηκαν πολλές ψυχές στη σωτηρία. Το εντυπωσιακότερο, όμως, χαρακτηριστικό του Συμεών ήταν το ακατάβλητο φρόνημα του. Αν και 120 χρονών γέροντας, δεν κάμφθηκε μπροστά στο μαρτύριο. Υπέστη με νεανική φλόγα το σταυρικό θάνατο το έτος 107 μ.Χ. Και η νεανική ψυχή του γέροντα Συμεών αποδήμησε κοντά στο στεφανοδότη Κύριο. Βέβαια, με το παράδειγμα του άφησε διδαχή στο ποίμνιο του την εντολή του Αποστόλου Παύλου: «Τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης» (Προς Κολασσαεΐς, γ' 2). Δηλαδή, προς τα πάνω, προς το Θεό, διευθύνετε και προσηλώνετε τις σκέψεις σας, όχι στα γήινα και φθαρτά. Διότι και ο Συμεών, αν και 120 χρονών γέροντας, από τέτοιο φρόνημα εμπνεόμενος αντιμετώπισε παλικαρίσια το μαρτύριο. Στους Παρισινούς Κώδικες βρίσκεται Ακολουθία του Αγίου Συμεών, ποίημα του υμνογράφου Θεοφάνους. (Ορισμένοι Συναξαριστές επαναλαμβάνουν τη μνήμη του και 18 Σεπτεμβρίου).

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)

Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.

Χριστοῦ σε συγγενῆ, Συμεὼν Ἱεράρχα, καὶ Μάρτυρα στεῤῥόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν πλάνην ὀλέσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα· ὅθεν σήμερον, τήν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαῖς σου λαμβάνομεν.

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τῆς ἄνω Σιών, πολίτης γενόμενος, τῆς κάτω Σιών, τὸν θρόνον ἐγκεχείρισαι· καὶ καλῶς τό ποίμνιον, ὁδηγήσας πρὸς μάνδραν οὐράνιον, ἐσταυρώθης Χριστῷ Συμεών, τό θεῖον πάθος αὐτοῦ μιμησάμενος

Χριστός Ανέστη... Ευλογημένη η μέρα σας με τις πρεσβείες του Αγίου Συμεών του Αδελφόθεου.

Η Δύναμη των Γυναικών. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Η Δύναμη των Γυναικών

Η Ανάσταση του Σωτήρος Χριστού είναι το γεγονός που συγκλόνισε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας στα θεμέλιά της, επηρεάζοντας με χάρη όχι μόνο το μέλλον του κόσμου αλλά και το παρελθόν του, προσανατολίζοντάς τον προς τον ουρανό και δίνοντάς του αιώνιο νόημα.

Όλα όσα συνέβησαν στην Παλαιά Διαθήκη έχουν τώρα μια νέα, συναρπαστική και σωτήρια κατανοησιμότητα, όλοι οι πόνοι και οι χαρές του παλιού κόσμου ήταν μέρη μιας συμφωνίας της αγάπης του Θεού για τους ανθρώπους, όλη η σοφία της γης, φαινομενικά ποικίλη και διασκορπισμένη, είχε έναν σκοπό, αυτόν της αναγγελίας της ενσάρκωσης του Θεού.

Στην αφήγηση της Ανάστασης, βλέπουμε ένα σύνολο παραδόξων που καταρρίπτουν κάθε κοσμική προκατάληψη, ακυρώνουν κάθε ανθρώπινη προβλεψιμότητα και εδραιώνουν τον αιώνα του θείου φωτός που ξεχύνεται πάνω στο σύμπαν.

Μια πτυχή, που δεν πρέπει να παραμεληθεί, αυτού του υπέρτατου οντολογικού σεισμού είναι η παρουσία των μυροφόρων γυναικών κοντά στον τάφο, η προθυμία τους να χρίσουν το σώμα του εσταυρωμένου, η λαχτάρα τους να δουν Εκείνον που ανασταίνει τους νεκρούς και τώρα κείτεται νεκρός.

Όλα όσα γνωρίζαμε για το γυναικείο φύλο, τις ανθρώπινες ιδιορρυθμίες για την αδυναμία των γυναικών, για την ευελιξία τους, για την κυριαρχία του φόβου στο γυναικείο μυαλό, ολόκληρη την πατριαρχική δόμηση του κόσμου σε δυνατούς άνδρες και αδύναμες γυναίκες, καταρρέει. Ένας κόσμος στον οποίο οι πόλεμοι, η βία, η τυραννική κυριαρχία, η υποδούλωση και η κυριαρχία, η βία και ο πλούτος, βρίσκονταν σε κατάσταση υπεροχής, βλέπει τις κατανοητές πηγές του να στερεύουν από την επιμονή ορισμένων μυροφόρων γυναικών που ξεπερνούν τον φόβο της νύχτας, τον φόβο των αυτοκρατορικών φρουρών και κάθε ανθρώπινο κίνητρο, προκειμένου να φτάσουν στον τάφο του Χριστού.

Από πού προέρχεται αυτή η δύναμη, ενώ οι Απόστολοι που είχαν παρακολουθήσει τη Μεταμόρφωση, οι νεκροί που ανασταίνονταν από τα φέρετρά τους, οι κωφοί που άκουγαν και οι τυφλοί που κραύγαζαν για τη χαρά του να βλέπουν, κείτονταν άρρωστοι από φόβο και απελπισία, κλειδωμένοι πίσω από πόρτες;

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής, η γυναίκα βιώνει έναν κόσμο που συχνά της είναι ξένος. Καθώς μεγαλώνει, το κοριτσάκι πρέπει να αναγνωρίσει την κατωτερότητά της όσον αφορά τη σωματική δύναμη, σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από άνδρες. Αργότερα, η ταπείνωση παίρνει τη μορφή φόβου για το άγνωστο, για το σκοτάδι, για τους καχύποπτους άντρες στο δρόμο, για τον βιασμό. Η γυναίκα κατανοεί την έλξη που ασκεί στο ανδρικό βασίλειο και αρχίζει να επιλέγει τις αιτίες και τις περιστάσεις στις οποίες μπορεί να θεωρηθεί κατώτερη. Οι γυναίκες αποφεύγουν τις σκοτεινές γωνιές, τη νύχτα, τη μοναξιά, το άγνωστο, ακριβώς εξαιτίας αυτού του φόβου.

Εδώ, όμως, στην άκρη του λάκκου, οι γυναίκες ποδοπατούν τον φόβο και τον πόνο του να βλέπουν τον Δάσκαλο νεκρό, τη σύγχυση και την παρεξήγηση, με μοναδικό σκοπό να δουν τον Χριστό και να χρίσουν το αγνό Του σώμα με αρωματικά μπαχαρικά.

Η πηγή αυτής της δύναμης βρίσκεται στη ζωογόνο δύναμη της γυναίκας. Η γυναίκα λαμβάνει το δώρο της ζωής στην εσωτερικότητά της, η ζωή πηγάζει από τη μήτρα, αντιλαμβάνεται το φως από μέσα της μέσω της αγάπης, αισθάνεται πώς το μωρό μεγαλώνει μέσα της, δίνει το σώμα της ως τροφή για το βρέφος, γίνεται η μήτρα της γέννησης της ζωής. Για αυτήν, το έμβρυο δεν είναι ένα εξάρτημα της ύπαρξης, αλλά ο ίδιος ο λόγος της ύπαρξής της. Αυτή η δύναμη είναι μεγαλύτερη από κάθε στρατό, είναι η δύναμη να δίνεις ζωή από την αγάπη σου και να την παρακολουθείς στην ανάπτυξή της. Τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό στη γη. Αυτοκρατορίες έχουν καταρρεύσει και μετατραπεί σε σκόνη, αλλά σιωπηλές μητέρες, που ξεφυτρώνουν με μωρά, έχουν ξεπεράσει όλες τις δυνάμεις αυτού του κόσμου. Και αυτό συμβαίνει επειδή η δύναμη να γεννάς δίνεται από τον Πατέρα των κόσμων και του σύμπαντος, ο οποίος στην ταπεινότητά Του, εμποτίζει την ζωογόνο αγάπη Του στους ανθρώπους. Για παράδειγμα, οι Ρουμάνοι της Τρανσυλβανίας, που κυριαρχήθηκαν και υποτάχθηκαν για 1000 χρόνια στη γη των πατέρων τους, έχουν αντέξει και έχουν ξεπεράσει. Δύο φορείς του Θεού έχουν συμβάλει σε αυτό: η ισχυρή πίστη στον Θεό που καταρρίπτει κάθε γήινη σύμβαση, και ο πόνος των μητέρων που γεννούν μωρά, οι οποίες έχουν διατηρήσει το έθνος προσευχόμενοι και γεννώντας.

Η παρουσία των γυναικών στον τάφο που ξεπηδά ζωή είναι η βάση ενός νέου οράματος της ιστορίας. Αυτής στην οποία τίποτα γήινο δεν έχει δικαίωμα και δεν μπορεί να σταματήσει την έκχυση της χάρης της Αναστάσεως. Η άπειρη δύναμη της αγάπης του Θεού μεταδίδεται στους ανθρώπους που γεννούν ζωή και ακυρώνει κάθε κολασμένο πρόγραμμα. Η γέννηση του παιδιού είναι τα προλεγόμενά μας και η εκπαίδευσή μας για τον παράδεισο. Η λεπτότητα και η τρυφερότητα της γυναίκας είναι οι προφήτες της επιμονής στην αγάπη, την πιστότητα και τη γέννηση. Οποιαδήποτε σύμβαση αυτού του κόσμου, που επιβάλλεται από την εξουσία, την παράδοση ή το έθιμο, πρέπει να χαθεί μπροστά στο κύμα της αγάπης του Θεού που σαρώνει όλη τη σήψη του κόσμου και τον γεμίζει με ανάσταση.

Το Πάσχα είναι πάντα χαρμόσυνο. Γιατί;

 

Χριστός ανέστη!

Το Πάσχα είναι πάντα χαρμόσυνο. Γιατί; 

Επειδή μετά από όλες τις εμπειρίες της Μεγάλης Σαρακοστής, το Πάσχα παραδίδεται ολοκληρωτικά, φέρνοντας την πληρότητα της χαράς στον άνθρωπο.

 Όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Ας εισέλθει στη χαρά του Κυρίου όποιος νήστεψε ή δεν νήστεψε!» Θυμάστε πώς ένας χωρικός νίκησε έναν κομμουνιστή ταραχοποιό; Ο τελευταίος συνέχισε να μιλάει, να μιλάει για τη φυσική επιλογή και ούτω καθεξής. Και ο χωρικός τον ρώτησε: «Επιτρέψτε μου να σας κάνω μόνο μία ερώτηση: γιατί τα πρόβατα, οι κατσίκες και οι αγελάδες τρώνε όλα το ίδιο φαγητό, ενώ άλλα τρώνε πίτα, ενώ άλλα τρώνε μπιζέλια;»

 Ο χωρικός σκέφτηκε και σκέφτηκε και είπε: «Δεν ξέρω. Πρέπει να γνωρίζετε φυσικές επιστήμες για αυτό». Τότε ο χωρικός απάντησε: «Δεν μπορείτε να απαντήσετε σε αυτή την ερώτηση. Τι θα γινόταν αν μια αγελάδα πετούσε και σε χτυπούσε στο κεφάλι με την πίτα της; Όλα είναι δημιουργήματα του Θεού, και εσύ, ένας επιστήμονας, δεν ξέρεις τι ή πώς!» Και γύρισε προς τον λαό: «Χριστός ανέστη!» Και όλοι φώναξαν: «Αληθινά ανέστη!» Έτσι ντρόπιασε ο χωρικός τον άθεο λέκτορα. 

Απλοί αγρότες νίκησαν τους άθεους ταραχοποιούς! Αλλά δεν μπόρεσαν καν να αντιμετωπίσουν τους απλούς ανθρώπους, και τότε αυτοί, οι μάρτυρες, πυροβολήθηκαν όλοι μονομιάς—στο Ασκητήριο Λεβασόφσκαγια, στο Σκοπευτήριο Μπούτοβο... Ναι, απλοί άνθρωποι, αλλά σοφοί, γιατί η σοφία προέρχεται από τον Κύριο. Το κύριο πράγμα είναι να είσαι πάντα με τον Θεό, και ο Θεός είναι εκεί που είναι η αγάπη!

Αρχιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ,
Αλεξέι Κρασόφσκι

Ο Κύριος είχε δώδεκα μαθητές, και βρέθηκε ένας Ιούδας, ενώ για εμάς, κάθε τρίτος ήταν ένας «Ιούδας».

 

Για μένα, δεν υπήρχαν κακοί άνθρωποι, αν και κι εγώ προδώθηκα από τους δικούς μας ιερείς. Αλλά, για να πω την αλήθεια, δεν προσεύχομαι γι' αυτούς. Υπήρχαν τέτοιοι στρατολογημένοι ιερείς - "ρουφήκτες", τους αποκαλούσαν. Μίλησα με έναν από αυτούς - έναν φτωχό ταλαιπωρημένο! Αυτοπυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, στην περιοχή του Πσκοφ, τον πατέρα Μιχαήλ. 

Αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι - του έδωσαν 10 χρόνια, και εκεί στρατολογήθηκε. Αυτός ήταν που έβριζε τους ιερείς.

 Και προήχθη, γραμματέας του μητροπολίτη, μετά σε αυτόν, μετά σε εκείνον. Ήταν μια τρομερή εποχή. Όλα έπρεπε να υπομείνουν, όλα με αγάπη, χωρίς κρίση! Γιατί λέμε: "Ας πλησιάσουμε με πίστη και αγάπη, για να γίνουμε μέτοχοι της Αιώνιας Ζωής"; 

Δεν είχα κακούς ανθρώπους στην ενορία μου, όλοι ήταν καλοί. Αλλά, όπως λέγεται: "Να εμπιστεύεσαι, αλλά να επαληθεύεις". Διαφορετικά, θα σε προδώσουν, όπως ο Κύριος.

 Ο Κύριος είχε δώδεκα μαθητές, και βρέθηκε ένας Ιούδας, ενώ για εμάς, κάθε τρίτος ήταν ένας «Ιούδας». Αλλά δεν ξέρω, ίσως μετανόησαν, και τότε ο Κύριος θα τους συγχωρέσει. Όλη τους η ζωή ήταν: βάσανο, βάσανο, βάσανο...! Και έπρεπε να τα υπομείνουν όλα.

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Αρχιερέας Νικολάι Γκουριάνοφ.Δεν μπορώ να βαπτίσω χωρίς διαβατήριο.

 

Δεν μπορώ να βαπτίσω χωρίς διαβατήριο.

Όλοι θυμούνται την ταπεινότητα του Γέροντα Νικολάι. Επιδεικνύοντας αυτή τη μεγάλη αρετή σε όλη του τη ζωή, διδάσκοντας την ταπεινότητα με το δικό του παράδειγμα, ο γέροντας, σύμφωνα με τις αναμνήσεις της μοναχής Βαρσανουφίας, κατοίκου του νησιού, αγαπούσε να λέει: «Η ταπεινότητα δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τίποτα, ούτε με νηστεία ούτε με προσευχή... χωρίς ταπεινότητα, δεν θα μπεις στον παράδεισο».

Η ζωή του πατέρα Νικολάι έγινε μια ζωντανή έκφραση της αρχής της «χρυσής τομής». Ακολουθούσε πάντα τη «βασιλική οδό του σταυρού του Κυρίου». Ήταν ξένος προς τα θανατηφόρα άκρα τόσο του σύγχρονου Σαδδουκαισμού, που εκπροσωπείται από τον φιλελευθερισμό, την ανεκτικότητα και την πνευματική χαλαρότητα που μεταμφιέζεται σε «αγάπη», όσο και του σύγχρονου Φαρισαϊσμού, που εκπροσωπείται από έναν ψεύτικο ζήλο για την «καθαρότητα» της Ορθοδοξίας, την αναζήτηση παντού των «ανδρείκελων» του Αντίχριστου και την καταδίκη όλων.

Υπάρχει μια γνωστή περίπτωση, κατά τη σοβιετική εποχή, το 1987, όταν ο πατήρ Νικόλαος αρνήθηκε να τελέσει το μυστήριο του Βαπτίσματος σε έναν νεαρό άνδρα που δεν είχε διαβατήριο της ΕΣΣΔ. Εξήγησε ότι, ζώντας στο σοβιετικό κράτος, θεωρούσε απαραίτητο να τηρεί τους αστικούς του νόμους! Εκείνη την εποχή, ορισμένοι Ορθόδοξοι έκαψαν ακόμη και τα διαβατήριά τους ως σύμβολο του άθεου καθεστώτος, περιφρονώντας τα σοβιετικά σύμβολα που απεικονίζονταν στα διαβατήρια ως ο Αντίχριστος. «Υπακούω στους νόμους και δεν μπορώ να βαπτίσω χωρίς διαβατήριο», είπε ο πρεσβύτερος. Πόσο ενοχλητική ήταν μια τέτοια περίληψη από τον ιερέα για το «ζηλωτικό» αυτί.

Από την άλλη πλευρά, ο πρεσβύτερος επέμενε πάντα στην πιστότητα στις αλήθειες της Ορθοδοξίας, και ενώ έδειχνε αγάπη για τους ετερόδοξους, ποτέ δεν θεώρησε πιθανό να θέσει σε κίνδυνο τα δόγματα της πίστης.

Από τα απομνημονεύματα του Επισκόπου Κυρίλλου και του Επισκόπου Μεθοδίου (Ζινκόφσκι)

«Ο Σύνδεσμος των Καιρών»

Ο πατήρ Νικόλαος δεν μου επέβαλε τίποτα.Αρχιερέας Νικολάι Γκουριάνοφ.

 

Ο πατήρ Νικόλαος δεν μου επέβαλε τίποτα.

Έφτασα με έναν άντρα που ασχολούνταν με τον Βουδισμό και ξαφνικά είπα: «Δεν το τρώω αυτό». Παρατήρησα: «Κοίτα πόσο περήφανος είναι...» Αλλά ο ιερέας είπε ήρεμα: «Μην το φας, μην το φας. Απλώς διάβασε το Ευαγγέλιο». Και αυτός ο άντρας άρχισε να διαβάζει το Ευαγγέλιο και μετά εγκατέλειψε όλη του την αίρεση...

Μια Καθολική γυναίκα φτάνει, γονατίζει και σταυρώνεται με πέντε δάχτυλα, και ο πατήρ Νικόλαος λέει τρυφερά: «Με τρία δάχτυλα» και κάνει χειρονομίες. Αλλά δεν άκουσε. Και λέει: «Υπηρέτησα στη Λιθουανία, γνωρίζω μερικούς ιερείς». Δεν είπε τίποτα περισσότερο...

Σε ένα άτομο δίνεται κάτι να δει, αλλά δεν το δέχεται και δεν υπερβαίνει την ανθρώπινη θέληση. Πόσο ασυνεπές είναι αυτό μερικές φορές με αυτό που βλέπουμε! Όταν ένας ιερέας αρχίζει να καταπνίγει τη θέληση ενός ατόμου ή να τον αναγκάζει. Ή ίσως εσύ και εγώ, μαζί με τους γείτονές μας, προσπαθούμε να αποδείξουμε το επιχείρημά μας, να επιμένουμε στο δικό μας, να πείσουμε τους άλλους, αλλά όλα αυτά καταλήγουν εις βάρος μας.

Το να βλέπεις τον Θεό σε ένα άτομο, να βρίσκεις την ηρεμία μέσα σου — αυτό δίνει στο άτομο υποστήριξη και ένα όραμα για το τι είναι η Ορθοδοξία. Η Ορθοδοξία είναι η δύναμη του Θεού, που τελειοποιείται στην αδυναμία.

🖊Από τα απομνημονεύματα του Αρχιερέα Αντρέι Λεμεσόνοκ

Βασισμένο σε υλικό από το obitel-minsk.ru

Η νουθεσία του Γέροντα Νικολάου!!!!Αρχιερέας Νικολάι Γκουριάνοφ.

 

Η νουθεσία του Γέροντα Νικολάου

Φτάνοντας στο νησί, πλησίασα την πύλη του μικρού του σπιτιού, όπου μια μεγάλη ομάδα προσκυνητών περίμενε τον γέροντα. Ξαφνικά, με κατέλαβε φόβος, κάτι που δεν έχω ξαναζήσει στη ζωή μου. Έτρεμα απότομα. Και θυμήθηκα τι είχα διαβάσει στους αγίους πατέρες: όταν υπάρχουν ακάθαρτα πνεύματα, οι δίκαιοι το νιώθουν. Νιώθοντας την κατάστασή μου, ο ιερέας, βγαίνοντας από το μικρό σπίτι, είπε ξαφνικά: «Ω, Σατανά, φοβάμαι!» Και ειπώθηκε τόσο απλά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα τόσο σοβαρό.

Και μετά έγινε αυτό. Στο νησί, με την ευλογία του γέροντα, ετοιμάστηκα για τη Θεία Κοινωνία και πήγα στη λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού. Όταν ήρθε η ώρα να πλησιάσω το Ποτήριο, ξαφνικά άκουσα καθαρά: «Σατανά, Σατανά...» και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι του Πατέρα: «Θεέ μου! Δες την ταπεινότητά μου, δες τις θλιβερές μου μέρες, δες τη θλίψη μου, και σε παρακαλώ να μην με κατηγορήσεις». Έτσι, με τη χάρη του Θεού, μέσω των προσευχών του Πατέρα, έλαβα την Κοινωνία, την οποία διαφορετικά θα μπορούσα να χάσω.

Έτσι με δίδαξε ο Πατέρας ότι ο εχθρός είναι πάντα εκεί, κοντά, εμποδίζοντας κάθε καλό, αλλά πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση και να διώχνουμε τις ακάθαρτες σκέψεις με την προσευχή. Ο Πατέρας αποκάλυψε την αμαρτία μου - την έλλειψη ταπεινότητας. Τώρα καταφεύγω συχνά στους στίχους του Πατέρα Νικολάι, και με βοηθούν να ταπεινωθώ και να αντισταθώ στις επιθέσεις του εχθρού. Ο Πατέρας Νικολάι μας υπενθύμισε ότι ο εχθρός προσπαθεί συνεχώς να μας ταπεινώσει και να μας νικήσει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μόνοι μας. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε να προσεύχομαι στον Θεό, τη Μητέρα του Θεού και όλους τους αγίους και τα ιερά λείψανα.

Από τα απομνημονεύματα της Ιράιντα Ουζίνσκαγια, Μινσκ

Σώζεσαι προσευχόμενος για τους αρρώστους.

Σώζεσαι προσευχόμενος για τους αρρώστους.

Είναι ζωτικής σημασίας να συμπάσχουμε με εκείνους που υποφέρουν και των οποίων η δύναμη μειώνεται. Να τους υπηρετούμε. Ο πατέρας Νικολάι Γκουριάνοφ είπε κάποτε: «Θα σωθείτε με τις προσευχές των αρρώστων». Είμαστε όλοι άρρωστοι και υπάρχουν πολλοί άρρωστοι γύρω μας. Και αργά ή γρήγορα, πρέπει να υπηρετήσουμε τους αρρώστους - τόσο αυτούς που είναι κοντά μας όσο και αυτούς που δεν είναι τόσο κοντά μας. Αυτό απαιτεί πολλή αγάπη και υπομονή, ταπεινότητα και, φυσικά, τη βοήθεια του Θεού...

🖊 Αρχιερέας Αντρέι Λεμεσόνοκ

«Μην παραπονιέσαι»

Μην παραπονιέσαι»

Μην παραπονιέσαι ότι

οι φίλοι σου σε εγκατέλειψαν μέσα στη θλίψη—

ο Θεός δεν θα σε εγκαταλείψει

σε αυτή τη θάλασσα της ζωής.

Φτώχεια, κακό και ασθένεια—

ο τάφος θα τα σκεπάσει όλα .

Κράτα το πνεύμα σου καθαρό—

αυτή είναι η δύναμη της αλήθειας.

Από τη συλλογή «Λόγος Ζωής» του Αρχιερέα Νικολάι Γκουριάνοφ,

Πηγή Ταλάμπα

Ημέρα των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών.Αρχιερέας Νικολάι Γκουριάνοφ.

 

Ημέρα των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών

Σήμερα, η Εκκλησία δοξάζει τους πιστούς - εκείνους που δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό στην ώρα των παθών Του. Ανάμεσά τους είναι η Μαρία η Μαγδαληνή, η Σαλώμη, η Ιωάννα, η Μάρθα και η Μαρία. Η καθεμία είχε το δικό της όνομα, τη δική της ζωή. Αλλά όλες τις ένωνε ένα πράγμα: η άφοβη και άνευ όρων αγάπη.

Και ο Γέροντας Νικόλαος είχε τη δική του μυροφόρα. Την Αικατερίνη Στεπάνοβνα. Μαμά.

Την αποκαλούσε πάντα μόνο έτσι - "Μαμά". Δεν της άρεσε η συζήτηση - ήταν ως επί το πλείστον σιωπηλή. Και συνομιλούσε με τον Κύριο στις σκέψεις της. Δεν αποχωριζόταν ποτέ το Ευαγγέλιο. Αγαπούσε το τραγούδι της χορωδίας.

Ήταν αυτή, με το ήσυχο παράδειγμά της, που μεγάλωσε τον γιο της για την Εκκλησία. Σε αυτήν οφείλει την απλότητα και το βάθος της πίστης που εξέπληξε τους πάντες. Μετακόμισαν μαζί στο νησί, φύτεψαν δέντρα μαζί και κουβάλησαν μαζί τον σταυρό.

Ο γέροντας είπε: "Όποιος δεν έχει Εκκλησία ως Μητέρα, δεν έχει Θεό ως Πατέρα". Και εμπνεύστηκε αυτή την αγάπη για την Εκκλησία ως Μητέρα του από την επίγεια μητέρα του, την Αικατερίνη Στεπάνοβνα.

Χρόνια πολλά για τη γιορτή των Μυροφόρων! Χρόνια πολλά για την ημέρα που δεν γιορτάζουμε μεγαλόστομα λόγια, αλλά την ήσυχη, καθημερινή πίστη—αυτή που στηρίζει τον κόσμο.

Χριστός Ανέστη!