Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Η ακεραιότητα τοῦ π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου.Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πατέρα τους. Το βενζινάδικο.

 




Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πατέρα τους


Τήν ἐποχή ἐκείνη, καί συγκεκριμένα στις 15 Απριλίου τοῦ 1977, κατά τήν ἑορτή τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ἐγκαταστάθηκαν οἱ πρῶτοι μοναχοί στο νεόδμητο, περίδοξο, Ἱερό Ἡσυχαστήριο τῆς Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνας, τό ὁποῖο θεμελιώθηκε το 1976 ἀπό τόν τότε Μητροπολίτη Ὕδρας, Σπετσῶν καί Αἰγίνης, φιλάγιο καί φιλακόλουθο κ.  Ἱερόθεο.

Τήν ἑπόμενη χρονιά, Μάιο του 1978, ὁ Πολυνείκης συνόδευσε τόν πατέρα τους μέ τή σύζυγό του, στό Ἱερό Ἡσυχαστήριο. Ἐκεῖνος ἦταν ἤδη καλύτερα στην ὑγεία του καί ὅταν εἶδε τά ἔργα τοῦ γυιοῦ του, πού μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ εἶχαν προχωρήσει, χάρηκε καί συγκινήθηκε πολύ.

Εὐχαρίστησε τά παιδιά του, καί ὁ Πολυνείκης τούς

ἔφερε πίσω στήν Ἀθήνα. Ὁ πατέρας τους ἐκοιμήθη στις 24 Ἰουλίου 1980, σέ ἡλικία 72 ἐτῶν.

Ἐπίσης, σ' αὐτό τό σημεῖο, ἐπειδή ταιριάζει στή χρο-νολογική σειρά καί εἶναι διδακτικό, ἄς θυμηθοῦμε ἕνα ἀκόμη περιστατικό. 

Αυτό συνέβη στα χρόνια ἐκεῖνα τῶν ἐργασιῶν πού γίνονταν γιά τήν ἀνοικοδόμηση τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου.

Κάπου κοντά στην Κόρινθο, εἶχε συμβεῖ ἕνα ἀτύχημα,σε ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ π. Επιφανίου.

Ἕνας κύριος, πού ἐκεῖ κοντά εἶχε βενζινάδικο, προσφέρθηκε να τους βοηθήσει. Καί πραγματικά, ἡ βοήθειά του ἦταν πολύ οὐσιαστική. Ὁ π. Επιφάνιος δέν τό ξέχασε ποτέ αὐτό. Καί εἶχε πεῖ στόν ἀδελφό του, ὅπως καί στά πνευματικά του παιδιά, ὅταν πηγαίνουν στο Μοναστήρι να φροντίζουν νά ἔχουν βενζίνη μέχρι την Κόρινθο, οὕτως ὥστε νά γεμίζουν το ρεζερβουάρ τους στο συγκεκριμένο βενζινάδικο, εἰς ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης στόν ἄνθρωπο πού τόσο πρόθυμα τούς εἶχε βοηθήσει. Καί ὅλοι τό θυμόντουσαν αὐτό καί τό ἔκαναν, ὅπως καί ὁ Πολυνείκης.

Εἰδικά ἀργότερα, ὅταν γινόταν τό μνημόσυνο τοῦ π. Ἐπιφανίου, μερικές φορές χρειαζόταν ἀρκετή ὥρα νά περιμένει κανείς γιά νά βάλει βενζίνη. Ὅμως εἶχαν τήν ὑπομονή καί περίμεναν.

Καί ἔτσι, ὁ π. Ἐπιφάνιος πού ποτέ δέν ξεχνοῦσε τίς εὐεργεσίες, βοηθοῦσε τόν ἄνθρωπο αὐτόν καί μετά τήν κοίμησή του.

Καί τά πνευματικά του παιδιά βέβαια, ὅπως καί ὁ ἀδελφός του, μέ πολλή προθυμία τό ἔκαναν αὐτό. Διότι ἔτσι τούς εἶχε διδάξει ὁ π. Επιφάνιος, που συχνά ἀκούγαμε νά μᾶς λέει: «Παιδιά μου, δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε τίς εὐεργεσίες τῶν ἀνθρώπων».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ. 

ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ- ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ.

ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ . ΑΘΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2025

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ 2025.

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ Πολυνείκη . Ἡ ἀκεραιότητα τοῦ π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου.






 Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ Πολυνείκη

Ἡ ἀκεραιότητα τοῦ π. Επιφανίου




Βρισκόμαστε στα τέλη του 1975 καί τή διακυβέρνηση τῆς χώρας ἔχει ἀναλάβει ὁ μακαρίτης Κωνσταντίνος Καραμανλῆς.

Τήν περίοδο εκείνη ἤμουν νιόπαντρος καί εἶχα μεταβεί στο διαμέρισμα ὅπου διέμενε, ἔναντι ἐνοικίου, γιά νά τόν μεταφέρω μέ τό αὐτοκίνητό μου σέ Νοσοκομεῖο, μέ σκοπό τήν ἐξομολόγηση κάποιου ἀσθενοῦς. Εκείνη τη στιγμή, χτυπάει τό τηλέφωνό του καί στήν ἄλλη ἄκρη της γραμμῆς εἶναι κάποιος ἐπιφανής Υπουργός της τότε Κυβερνήσει μέ τόν ὁποῖο διατηροῦσε φιλικούς δεσμούς, ἀπό τή δεκαετία  ἐπιχειρηματολογία του, ὡς εἰσηγητή του Σχεδίου Νόμου του 1960 καί τόν ὁποῖο είχε βοηθήσει πάρα πολύ στην γιὰ τὸ «Ἀμετάθετο τῶν Ἐπισκόπων», πού εἶχε ψηφιστεί τότε ἀπό τή Βουλή τῶν Ἑλλήνων. Χωρίς περιστροφές, ὁ Υπουργός τοῦ ζητᾶ μήπως ἐπιθυμεῖ κάποιο συγγενικό του πρόσωπο, τοῦ πατρός Επιφανίου ἐννοεῖται, να τοποθετηθεί στο Δημόσιο, συγκεκριμένα στο ὑπουργεῖο τό ὁποῖο διευθύνει. 


Ἡ σύζυγός μου, ἐκείνη τήν περίοδο ἀναζητοῦσε ἐργασία

ἔχοντας ἀρκετά προσόντα.


 Ἡ ἀπάντηση τοῦ μακαριστοῦ π. Επιφανίου πρός τόν ὑπουργό ἦταν: «Σᾶς εὐχαριστῶ θερμά γιά τήν ἀγάπη σας, ἀλλά ἀπαράβατη ἀρχή μου εἶναι νά μήν τοποθετοῦνται ἄτομα κατ' ἐξαίρεση στο Ἑλληνικό Δημόσιο, πόσο μᾶλλον ὅταν πρόκειται για στενά συγγενικά μου πρόσωπα». Κλείνοντας το τηλέφωνο, μοῦ ἀνέφερε τό περιεχόμενο τῆς συνομιλίας τους κι ἐγώ μέ τή σειρά μου τόν ρώτησα: «Πῶς δέν σκέφτηκες τη σύζυγό μου καί νύφη σου;».



Ἡ ἀπάντησή του σταθερή και κρυστάλλινη: «Πολυνείκη μου, τόσο μικρό καί εὐτελῆ θεωρεῖς τόν ἀδελφό σου;» καί συνέχισε: «Να δώσει ἡ Θεοφανία ἐξετάσεις στους διαγωνισμούς πού κατά περιόδους προκηρύσσονται κι ἂν κριθεῖ ἱκανή, νά διοριστεῖ. Δέν θά “λουστοῦμε ἀδελφέ μου αὐτά πού κοροϊδεύουμε».

Αγαπητοί ἀδελφοί, προς στιγμήν σοκαρίστηκα μέ τήν ἀπάντησή του, ἀλλά γρήγορα συνῆλθα καί γιά μιά ἀκόμη φορά, θαύμασα τήν ακεραιότητά του. Σημειωτέον, ἐάν τότε συμφωνοῦσε ὁ π. Επιφάνιος, σήμερα ἡ σύζυγός μου θά ἦταν συνταξιοῦχος τοῦ Δημοσίου.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ. 

ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ- ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ.

ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ . ΑΘΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2025

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ 2025.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ








Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ

ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ

Ο αείμνηστος Πολυνείκης Θεοδωρόπουλος μας είχε παραχωρήσει πολλά καί ἐνδιαφέροντα περιστατικά, που φωτίζουν ἄγνωστες πτυχές τῆς ἁγίας βιοτῆς τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ του, π. Επιφανίου.

1. Συμπαράσταση Ἱερομονάχου σέ ἐμπερίστατο κατά σάρκα συγγενῆ του. Ἔτος 1964. Διηγεῖται ὁ Πολυνείκης

Ἔχει ἤδη «περάσει» ἕνας καί πλέον χρόνος ἀπό τήν κοίμηση τῆς μητέρας μας καί ὁ πατέρας μας, δειλά-δειλά,ἀναφέρεται στήν ἐπιθυμία του να ξαναπαντρευτεῖ. Μετά ἀπό λίγους μῆνες ἀναζητήσεών του, βρίσκεται ἡ κατάλληλη γυναίκα. Ἀπό τήν πρώτη συνάντησή τους, τοῦ ξεκαθαρίζει τή θέση της μέ ἀπόλυτη εἰλικρίνεια, λέγοντάς του πώς δέχεται να προχωρήσει μαζί του σέ γάμο, ἀρκεῖ νά τακτοποιήσει τίς εὐθύνες πού ἔχει ἔναντι τῆς οἰκογενείας του.

Ὁ ὑποφαινόμενος βρίσκεται στην τρυφερή ηλικία τῶν δεκαέξι ἐτῶν καί ἡ ἀνατροφή του ἀποτελεῖ τό ὑπ' ἀριθμόν ἕνα πρόβλημα γιά τή σύναψη τοῦ γάμου. Εἶναι περίοδος Καλοκαιριοῦ καί τά σχολεῖα ἔχουν διακοπές. Ὁ π. Ἐπιφάνιος ζητᾶ ἀπό τή θεία Ἀλεξάνδρα, «ν' ἀνεβοῦμε» στην Αθήνα, ὅπου ἐδῶ καί μερικά χρόνια διέμενε ὁ ἴδιος, προκειμένου να συζητήσουμε, καί εἰ δυνατόν, νά ἐπιλύσουμε το ζήτημα πού ἔχει παρουσιασθεῖ, ἱκανοποιῶντας παράλληλα καί τήν ἔντονη ἐπιθυμία τοῦ πατέρα μας για δεύτερο γάμο.

Στο σημεῖο αὐτό, καλό εἶναι ν' αναφερθῶ στή θέση τοῦ π. Ἐπιφανίου, σχετικά μέ τό νά ξαναπαντρευτεῖ ὁ πατέρας μας.

Ὡς ἄνθρωπος ἰδιαίτερης ποιότητας φρονοῦσε, ὅτι καλό θά ἦταν, ὁ πατέρας μας να παραμείνει πιστός στη μνήμη τῆς γυναίκας του και μητέρας μας, ἀσχολούμενος παράλληλα μέ ἔργα εὐποιΐας και πνευματικῆς προαγωγῆς, ἀλλά ἀφοῦ διαπίστωσε ὅτι ὁ πατέρας ἦταν ἀνένδοτος σχετικά με τον δεύτερο γάμο του, προτιμοῦσε, σεβόμενος ἀπόλυτα τήν ἐλευθερία του -καί αὐτό τό «πέρασε» καί στά ὑπόλοιπα μέλη τῆς οἰκογένειάς μας- τόν πατέρα μας νυμφευόμενο, παρά να διάγει ἄλλη ζωή, μακράν τῶν ἐντολῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Τόν ἐπισκεφθήκαμε μαζί μέ τή θεία Ἀλεξάνδρα, στο διαμέρισμα τῆς ὁδοῦ Μακεδονίας 24, τό ὁποῖο πρόσφατα εἶχε νοικιάσει.



Μετά τά ἀπαραίτητα καλωσορίσματα, ξεκίνησε ἀμέσως νὰ ἀναφέρεται στο παραπάνω θέμα καί ἀπευθυνόμενος σέ μένα, μοῦ εἶπε: «Ἄκου ἀδελφέ μου, διακαῶς ἐπιθυμοῦσα ἡ θεία μας Ἀλεξάνδρα νά ἔλθει μόνιμα κοντά μου και πιστεύω ὅτι ἡ ποθητή μέρα “ἔφθασε”». Καί συνέχισε: «ἡ θεία θ᾽ ἀποτελέσει τό ἀκρογωνιαῖο καί πολύτιμο θεμέλιο τῆς ἰδιότυπης οἰκογένειας, που σκέπτομαι να δημιουργήσω με τη βοήθεια τοῦ Θεοῦ, στην πολυκατοικία ὅπου διαμένω», ἐννοῶντας προφανῶς τούς πολλούς φοιτητές πού κατέκλυσαν ἀρκετά σύντομα, σχεδόν ὅλα τά ὑπόλοιπα διαμερίσματα τῆς πολυκατοικίας, συνθέτοντας ἔτσι ἕνα οικοτροφείο,

«Σχετικά μέ σένα, Πολυνείκη μου, μπορεῖς νά ἔλθεις να συγκατοικήσουμε. Σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι θά ἱκανοποιήσω  -μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ· ὅλες τίς ἀπαραίτητες ἀνάγκες σου, γιά τήν ἄνετη διαβίωσή σου, μα κυρίως θέ προσφέρουμε ἡ θεία κι ἐγώ, ἀγάπη καί στοργή, πού τόσο ἔχεις ἀνάγκη, μετά τον μεγάλο πόνο πού ἔνοιωσες μέ τήν ἐκδημία τῆς μητέρας μας», καί συνέχισε ὁ π. Ἐπιφάνιος:

«Θα σεβαστῶ ἀπόλυτα την προσωπικότητά σου, ἀλλὰ πάντοτε να θυμᾶσαι ὅτι ὁ ἀδελφός σου εἶναι κληρικός και δεν δύναται νά ἱκανοποιεῖ ἐπιθυμίες σου, ὅπως π.χ. παρακολούθηση κινηματογραφικῶν καί θεατρικῶν παραστάσεων, ἐξόδους σε ταβέρνες κ.λπ.», κι ἔκλεισε τή συζήτηση λεγοντάς μου, «ἡ τελική ἀπόφαση ἀδελφέ μου εἶναι δική σου».

Ήταν τόσο πειστικός ὁ λόγος του καί τόσο καθαρό τό βλέμμα του, πού αὐτοστιγμεί ἀπάντησα: «σ᾿ εὐχαριστῶ ἀδελφέ μου γιά τήν ἀγάπη σου». Καί πρόσθεσα: «θά μείνω κοντά σας». Καί σκύβοντας, φίλησα το χέρι του μέ εὐγνωμοσύνη.

Κλείνοντας, θά ἤθελα νά τονίσω ὅτι τό μεγαλεῖο τοῦ ἀνδρός λαμβάνει ἀκόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, ἄν σκεφθεῖ κανείς ὅτι τά ἔσοδά του ἦσαν πενιχρότατα. Ὡς κληρικός, οὐδέποτε ἔλαβε μιά δραχμή, οὔτε ὡς μισθόν οὔτε ὡς «τυχηρόν».

Τά λιγοστά ἔσοδά του προήρχοντο ἐκ τῶν συγγραφικῶν του δικαιωμάτων ἀπό τά μεγάλης κυκλοφορίας βιβλία του, καί βεβαίως σ' αὐτά θά προσετίθετο καί ἡ μικρή σύνταξη τῆς θείας μας Ἀλεξάνδρας.



2. Ἡ ἀνησυχία τῶν παιδιῶν γιά τή θεία Ἀλεξάνδρα



Το 1968 ὁ Πολυνείκης πῆγε στρατιώτης. Ἡ θεία ἦταν στενοχωρημένη και πολύ σκεπτική. Δέν εἶχε καθόλου διάθεση.

Τα παιδιά (οἱ φοιτητές που διέμεναν στήν ἴδια πολυκατοικία), το παρατήρησαν καί ανησύχησαν. Ρώτησαν τόν π. Επιφάνιο γιά νά μάθουν, ἄν ἔχει κάτι ἡ θεία:

«Γέροντα, δέν τή βλέπουμε καλά τή θεία Ἀλεξάνδρα καί ἀνησυχοῦμε. Εἶναι καλά στήν ὑγεία της;» Καί ὁ π. Ἐπιφάνιος ἀπάντησε χαμογελώντας: «Μήν ἀνησυχείτε παιδιά μου. Καλά εἶναι ἡ θεία. Ἔχει ἁπλῶς Πολυνεικίτιδα». Καί ἐκεῖνα μέ ἀπορία ξαναρώτησαν: «ΔηλαδήΓέροντα, τί ἐννοεῖτε;» Ὁ π. Ἐπιφάνιος τούς ἐξήγησε:

«Καλά μου παιδιά, ὁ Πολυνείκης πῆγε στρατιώτης, τῆς λείπει πολύ τῆς θείας, τόν ἔχει ἔννοια και στενοχωριέται.

Μήν ἀνησυχεῖτε, στήν ὑγεία της εἶναι καλά».

Αὐτά εἶπε ὁ π. Επιφάνιος καί καταλαβαίνουμε ὅτι τά παιδιά θα προσπαθοῦσαν νά τῆς κάνουν παρέα εναλλάξ, γιά νά τῆς συμπαραστέκονται και να καλύπτουν ἕνα μέρος τοῦ «κενού».

Ἄλλωστε ἡ θεία ἦταν ἡ πιό καλή παρέα γιά ὅλους μας. Ἡ εὐφράδειά της, ἡ σοφία της, οἱ πολύτιμες συμβουλές της ἀλλά καί τό χιοῦμορ της, μᾶς εἵλκυαν καί θέλαμε να εἴμαστε δίπλα της καί νά τήν ἀκοῦμε.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ. 

ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ- ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ.

ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ . ΑΘΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2025

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ 2025.

Είπε γέρων": Ο κόσμος είναι μια καμπάνα που έχει κάποια ρωγμή: αντί για ήχο βγάζει πλατάγιασμα "


 

Διαβάζουμε.

«Σε κάποια σύναξι ή γερόντισσα Μακρίνα ἀνέφερε: "Μοῦ πέρασε ἀπό τό νοῦ ἡ σκέψι ὅτι, ὅταν ὁ Κύριος εἶπε: Πορεύομαι ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν (Ιω 14, 2), ἤθελε νά ἀνυψώση τήν πεπτωκυΐαν άνθρωπνη φύσι ἐντός τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἤθελε νά ἑτοιμάση τόπο γιά μᾶς στήν καρδιά τοῦ Πατρός" 


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026




Είχα την ευλογία να γνωρίσω τον σεβάσμιο Ιερομόναχο και πνευματικό πατέρα Γρηγόριο Σίμωνος Πέτρας.


☘️ Είχα την ευλογία να γνωρίσω τον σεβάσμιο Ιερομόναχο και πνευματικό πατέρα Γρηγόριο Σίμωνος Πέτρας, ο οποίος ήταν για ένα διάστημα ο πνευματικός μου πατέρας στα πρώτα βήματα της χριστιανικής μου ζωής. Του εξομολογούμουν όταν βρισκόταν στην Αθήνα, στην εκκλησία της «Αγίας Σκέπης» στα Πετράλωνα. Όσοι τον γνώριζαν μιλούσαν γι' αυτόν με μεγάλο σεβασμό, λέγοντας ότι διατήρησε πιστά την Παράδοση, την τάξη της Εκκλησίας και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας. Ήταν ένας πατέρας γεμάτος αγάπη και διάκριση, συμβουλεύοντας ευγενικά όλους όσους ζητούσαν την ευλογία του. Πολλοί έλεγαν ότι είχε και το χάρισμα της διορατικότητας, φωτισμένος από τον Θεό για να κατανοεί την κατάσταση και την κλήση κάθε ανθρώπου. Το βίωσα κι εγώ αυτό όταν μου είπε ότι το θέλημα του Θεού για μένα ήταν η μοναστική οδός και ότι δεν ήμουν φτιαγμένος για την εγκόσμια ζωή.

❤️ Συχνά λέγεται ότι όσοι δεν άκουσαν τις συμβουλές του πατέρα Γρηγορίου αργότερα αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες στη ζωή. Αυτό θύμιζε τη διδασκαλία του μακάριου Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτικου, ο οποίος τόνισε τη σημασία της υπακοής, λέγοντας ότι ο ηγούμενος είναι το στόμα μέσω του οποίου μιλάει ο Θεός. Όσο ο άνθρωπος παραμένει στην υπακοή, λαμβάνει χάρη και ευλογία. Αλλά όταν πέσει σε ανυπακοή, η χάρη φεύγει και εμφανίζονται δοκιμασίες. Κατάλαβα αυτή την αλήθεια από πρώτο χέρι. Αν και έφτασα ως μοναχός στο Άγιο Όρος και ήμουν πολύ κοντά στο να ενδυθώ την μοναστική κάστα, δεν μπόρεσα να παραμείνω σε πλήρη υπακοή. Δεν άντεξα το σκληρό πρόγραμμα και την αυστηρή τάξη της αγιορειτικής ζωής και επέστρεψα στον κόσμο, όπου τα πράγματα άρχισαν να χειροτερεύουν.

🙏 Η μοναστική ζωή είναι δύσκολη και ο ζήλος της αρχής δεν είναι αρκετός. Απαιτεί υπομονή, σταθερότητα, αυταπάρνηση και αποκοπή της δικής του θέλησης. Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να μην ακολουθεί τις δικές του σκέψεις και να μην κρίνει βιαστικά τα λάθη των άλλων, ούτε καν του πνευματικού του πατέρα. Συχνά, ο εχθρός χρησιμοποιεί φαινομενικά καλές σκέψεις για να βγάλει έναν άνθρωπο από την υπακοή, κάνοντάς τον να πιστεύει ότι γνωρίζει καλύτερα από αυτούς που τον καθοδηγούν. Γι' αυτό, οι Άγιοι Πατέρες έθεσαν πάνω από κάθε διάκριση, την «βασιλική οδό», προστατευμένη τόσο από την υπερβολική σκληρότητα όσο και από την πνευματική αμέλεια και χαλάρωση. Είθε ο Αγαθός Θεός, δια των προσευχών του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, του Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτη και του Πατέρα Γρηγορίου του Σιμωνόπετρας, να μας φωτίσει, να μας ενδυναμώσει στην υπακοή, την υπομονή, τη μετάνοια, την ταπεινότητα και τη διάκριση, οδηγώντας μας στο δρόμο της σωτηρίας. Αμήν.

MUNTELE ATHOS 

ΠΕΡΊ ΑΓΆΠΗΣ.


«- Η αληθινή αγάπη προς τον πλησίον όχι μόνο δεν αποκαλύπτει τις αδυναμίες του πλησίον της, αλλά, αντίθετα, προσπαθεί, όσο το δυνατόν περισσότερο, να τις κρύψει κάτω από το κάλυμμα της από τα μάτια όλων των ανθρώπων.»

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος


ΕΛΕΓΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ....




«Ἔλεγε ο Ἅγ. Παΐσιος ὅτι, ὅταν οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἐξέθεταν τα βάσανά τους, ἔνοιωθε το στόμα του να γεμίζη πίκρα. Αντίθετα ὅταν κάποιος ἀπό ἐκείνους πού τόν συμβουλεύονταν τοῦ ἀνέφερε κάποια λύσι στα προβλήματά του καί στή ζωή του κάποια θετική τροπή, ἔνοιωθε "σάν νά τόν κέρναγαν ένα κομμάτι χαλβά"».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026



Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑ. Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΓΑΒΟΣ.

 

 


 

Η εκκλησία στην Αντιόχεια

19Οι χριστιανοί που είχαν διασκορπιστεί από τα Ιεροσόλυμα, μετά το διωγμό που ακολούθησε το λιθοβολισμό του Στεφάνου, έφτασαν ως τη Φοινίκη, την Κύπρο και την Αντιόχεια. Σε κανέναν δεν κήρυτταν για το Χριστό παρά μόνο στους Ιουδαίους. 20Ανάμεσά τους ήταν και μερικοί Κύπριοι και Κυρηναίοι, που είχαν έρθει στην Αντιόχεια και κήρυτταν στους ελληνόφωνους Ιουδαίους το χαρμόσυνο μήνυμα, ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριος. 21Η δύναμη του Κυρίου ήταν μαζί τους, και πολλοί ήταν εκείνοι που πίστεψαν και δέχτηκαν τον Ιησού για Κύριό τους.

22Οι ειδήσεις γι’ αυτά έφτασαν και στην εκκλησία των Ιεροσολύμων· έτσι έστειλαν το Βαρνάβα να πάει στην Αντιόχεια. 23Αυτός, όταν έφτασε εκεί και είδε το έργο της χάριτος του Θεού, χάρηκε και τους συμβούλευε όλους να μένουν αφοσιωμένοι στον Κύριο με όλη τους την καρδιά. 24Ο Βαρνάβας ήταν άνθρωπος αγαθός και γεμάτος Άγιο Πνεύμα και πίστη. Έτσι, πολύς κόσμος προστέθηκε στους πιστούς του Κυρίου.

25Ύστερα ο Βαρνάβας πήγε στην Ταρσό για να αναζητήσει το Σαύλο. Όταν τον βρήκε, τον έφερε στην Αντιόχεια. 26Εκεί συμμετείχαν στις συνάξεις της εκκλησίας για έναν ολόκληρο χρόνο και δίδαξαν πολύν κόσμο. Επίσης στην Αντιόχεια για πρώτη φορά ονομάστηκαν οι μαθητές του Ιησού «χριστιανοί».

27Εκείνες τις μέρες κατέβηκαν από τα Ιεροσόλυμα προφήτες στην Αντιόχεια. 28Ένας απ’ αυτούς, που τον έλεγαν Άγαβο, προανάγγειλε με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ότι θα πέσει σ’ όλη την οικουμένη μεγάλη πείνα, πράγμα που έγινε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κλαύδιος. 29Οι χριστιανοί στην Αντιόχεια αποφάσισαν να στείλουν βοήθεια στους αδερφούς που κατοικούσαν στην Ιουδαία, ό,τι μπορούσε ο καθένας. 30Αυτό κι έκαναν: έστειλαν τη βοήθειά τους με το Βαρνάβα και το Σαύλο στους πρεσβυτέρους των Ιεροσολύμων.

 

 

 


 

 

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΓΑΒΟΣ

Ὁ Ἀπόστολος Ἄγαβος, ὁ Προφήτης, εἶναι γνωστός ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, καί προεφήτευσε περί τῆς συλλήψεως τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ ὁποίου πῆρε τή ζώνη καί, ἀφοῦ ἔδεσε μ᾿ αὐτήν τά χέρια του καί τά πόδια του, λέγοντας τά ἑξῆς προφητικά λόγια: «Αὐτά λέγει τό Ἅγιο Πνεῦμα· τόν ἄνδρα, στόν ὁποῖο ἀνήκει αὐτή ἡ ζώνη, θά τόν δέσουν στά ῾Ιεροσόλυμα οἱ ᾿Ιουδαῖοι ἔτσι, ὅπως εἶμαι τώρα δεμένος ἐγώ, καί θά τόν παραδώσουν στά χέρια τῶν εἰδωλολατρῶν Ρωμαίων». Ὁ ἴδιος προεφήτευσε καί περί του μεγάλου λιμοῦ στήν Ἱερουσαλήμ. Ἔπειτα ὁ Ἀπόστολος Ἄγαβος ἐκήρυξε τό Εὐαγγέλιο σέ διάφορα μέρη καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 10.Πέτρος και Κορνήλιος.Η ομιλία του Πέτρου στο σπίτι του Κορνήλιου. Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους εθνικούς.






Πέτρος και Κορνήλιος



1Στην Καισάρεια ζούσε ένας εκατόνταρχος, που λεγόταν Κορνήλιος και υπηρετούσε στη στρατιωτική μονάδα, η οποία ονομαζόταν «Ιταλική». 

2Ήταν ευσεβής και είχε προσχωρήσει στην ιουδαϊκή κοινότητα μαζί με όλη την οικογένειά του. Έδινε πολλές ελεημοσύνες και προσευχόταν συνεχώς στο Θεό. 

3Μια μέρα, γύρω στις τρεις το απόγευμα, είδε καθαρά σε όραμα έναν άγγελο του Θεού να μπαίνει στο σπίτι του, να τον πλησιάζει και να του λέει: «Κορνήλιε!» 

4Αυτός τον κοίταξε τρομαγμένος και είπε: «Τι είναι, Κύριε;» Ο άγγελος του είπε: «Οι προσευχές σου και οι ελεημοσύνες σου ανέβηκαν μπροστά στο Θεό, κι ο Θεός δε σε ξεχνάει.

5Τώρα λοιπόν στείλε στην Ιόππη ανθρώπους να καλέσουν εδώ κάποιον Σίμωνα, που λέγεται και Πέτρος. 

6Αυτός φιλοξενείται σε κάποιον Σίμωνα βυρσοδέψη, που έχει το σπίτι του κοντά στη θάλασσα».

7Όταν έφυγε ο άγγελος που μιλούσε στον Κορνήλιο, αυτός φώναξε δύο από τους υπηρέτες του και ένα στρατιώτη ευσεβή, απ’ αυτούς που ήταν στην υπηρεσία του·

8τους τα διηγήθηκε όλα και τους έστειλε στην Ιόππη.

9Την άλλη μέρα, ενώ εκείνοι ακόμα οδοιπορούσαν και κόντευαν να φτάσουν στην πόλη, ο Πέτρος ανέβηκε στο υπερώο γύρω στο μεσημέρι για να προσευχηθεί. 

10Εκεί πείνασε και ήθελε να φάει. Ενώ ετοίμαζαν το φαγητό, είδε σε έκσταση ένα όραμα: 

11Είδε πως άνοιξε ο ουρανός και ένα πράγμα σαν μεγάλο σεντόνι, με δεμένες τις τέσσερις άκρες, κατέβαινε στη γη. 

12Μέσα σ’ αυτό υπήρχαν όλα τα τετράποδα της γης, τα θηρία, τα ερπετά και τα πουλιά του ουρανού. 

13Μια φωνή τότε του είπε: «Σήκω, Πέτρο, σφάξε και φάγε». 

14Ο Πέτρος όμως απάντησε: «Ποτέ, Κύριε! Αφού ποτέ στη ζωή μου δεν έφαγα κάτι απαγορευμένο ή ακάθαρτο». 

15Η φωνή τού μίλησε για δεύτερη φορά: «Αυτά που ο Θεός καθάρισε, εσύ μην τα θεωρείς ακάθαρτα». 

16Αυτό έγινε τρεις φορές, κι ύστερα, αυτό που έβλεπε εξαφανίστηκε στον ουρανό.

17Καθώς ο Πέτρος σκεφτόταν και απορούσε τι να σήμαινε το όραμα που είδε, οι απεσταλμένοι του Κορνήλιου είχαν ρωτήσει και είχαν βρει το σπίτι του Σίμωνα και τώρα στέκονταν μπροστά στην εξώπορτα. 

18Φώναξαν δυνατά και ζητούσαν να μάθουν αν φιλοξενούσαν εκεί το Σίμωνα που λεγόταν και Πέτρος.

19Κι ενώ ο Πέτρος γύριζε ακόμη στο νου του το όραμα, του είπε το Άγιο Πνεύμα: «Τρεις άντρες σε ζητούν.

20Κατέβα αμέσως και πήγαινε μαζί τους χωρίς κανένα δισταγμό, γιατί τους έχω στείλει εγώ». 

21Ο Πέτρος κατέβηκε, πλησίασε τους άντρες και τους είπε: «Εγώ είμαι αυτός που ζητάτε. Για ποιο λόγο ήρθατε εδώ;» 

22Αυτοί απάντησαν: «Ο Κορνήλιος, ο εκατόνταρχος, ένας άνθρωπος ευλαβής, που λατρεύει το Θεό και εκτιμάται από όλον τον ιουδαϊκό λαό, πήρε εντολή από έναν άγγελο του Θεού να στείλει να σε καλέσει στο σπίτι του και ν’ ακούσει από σένα αυτά που έχεις να του πεις».

23Ο Πέτρος κάλεσε τους απεσταλμένους στο σπίτι και τους φιλοξένησε. Την άλλη μέρα πήρε το δρόμο μαζί τους. Τον συνόδευαν και μερικοί από τους αδερφούς που έμεναν στην Ιόππη.

24Την παραπάνω μέρα έφτασαν στην Καισάρεια. Ο Κορνήλιος στο μεταξύ τους περίμενε, κι είχε μαζέψει στο σπίτι τούς συγγενείς του και τους πιο στενούς του φίλους. 2

5Όπως έμπαινε ο Πέτρος, έτρεξε ο Κορνήλιος να τον προϋπαντήσει· έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε. 

26Ο Πέτρος τον σήκωσε λέγοντας: «Σήκω πάνω. Κι εγώ άνθρωπος είμαι». 

27Μιλώντας μαζί του, μπήκε στο σπίτι, όπου βρήκε πολλούς μαζεμένους. 

28«Εσείς ξέρετε», τους λέει, «ότι δεν επιτρέπεται από το νόμο σ’ έναν Ιουδαίο να συναναστρέφεται έναν μη Ιουδαίο ή να μπαίνει στο σπίτι του. Εμένα όμως μου έδειξε ο Θεός ότι κανέναν άνθρωπο δεν πρέπει να τον θεωρούμε μολυσμένο ή ακάθαρτο. 

29Γι’ αυτό και ήρθα χωρίς αντιρρήσεις όταν στείλατε να με καλέσετε. Πέστε μου, λοιπόν, για ποιο λόγο με καλέσατε εδώ;» 

30Τότε ο Κορνήλιος του αποκρίθηκε: «Πριν από τρεις μέρες, νήστευα από το πρωί ως αυτή την ώρα. Στις τρεις το απόγευμα προσευχόμουνα στο σπίτι μου, όταν είδα κάποιον να στέκεται μπροστά μου με ρούχα που λάμπανε

31και να μου λέει: “Κορνήλιε, ο Θεός άκουσε την προσευχή σου και πρόσεξε τις ελεημοσύνες σου. 

32Γι’ αυτό στείλε στην Ιόππη να φωνάξεις το Σίμωνα που λέγεται και Πέτρος. Αυτός φιλοξενείται στο σπίτι του Σίμωνα του βυρσοδέψη, κοντά στη θάλασσα. Όταν θα ’ρθεί, θα σου πει τι πρέπει να κάνεις”.

33Αμέσως τότε εγώ έστειλα και σε κάλεσα, κι έκανες καλά που ήρθες. Τώρα, λοιπόν, όλοι εμείς είμαστε συγκεντρωμένοι ενώπιον του Θεού, για ν’ ακούσουμε όλα όσα σ’ έχει διατάξει ο Θεός να μας πεις».





Η ομιλία του Πέτρου στο σπίτι του Κορνήλιου.


34Ο Πέτρος τότε έλαβε το λόγο και είπε: «Αλήθεια, τώρα καταλαβαίνω ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις, 

35αλλά δέχεται τον καθένα, σ’ όποιον λαό κι αν ανήκει, αρκεί να τον σέβεται και να ζει σύμφωνα με το θέλημά του.

36Έστειλε στον ισραηλιτικό λαό το λόγο του κι έφερε το χαρμόσυνο άγγελμα της ειρήνης μέσω του Ιησού Χριστού, που είναι ο Κύριος των πάντων.

37Εσείς έχετε μάθει για το γεγονός που διαδόθηκε σ’ όλη την Ιουδαία, αρχίζοντας από τη Γαλιλαία, μετά το βάπτισμα που κήρυξε ο Ιωάννης. 




38Μάθατε για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, που τον έχρισε ο Θεός με Άγιο Πνεύμα και με δύναμη. Παντού όπου πέρασε, ευεργετούσε και γιάτρευε όλους όσους κατατυραννούσε ο διάβολος, γιατί ο Θεός ήταν μαζί του.

39Εμείς είμαστε μάρτυρες για όλα αυτά που έκανε, και στην ύπαιθρο της Ιουδαίας και στην Ιερουσαλήμ. Αυτόν τον θανάτωσαν καρφώνοντάς τον στο σταυρό. 

40Ο Θεός όμως την τρίτη μέρα τον ανέστησε, κι έκανε να τον δουν αναστημένον

41όχι όλος ο λαός, αλλά οι μάρτυρες που ο Θεός τούς είχε διαλέξει από πριν, δηλαδή εμείς, που φάγαμε και ήπιαμε μαζί του μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς. 

42Αυτός μας έδωσε εντολή να κηρύξουμε στο λαό και να μαρτυρήσουμε ότι αυτός είναι ο ορισμένος από το Θεό κριτής των ζωντανών και των νεκρών.

43Όλοι οι προφήτες βεβαιώνουν γι’ αυτόν, ότι καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν θα λάβει μέσω αυτού τη συγχώρηση των αμαρτιών του».





Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους εθνικούς.


44Ενώ ακόμη ο Πέτρος έλεγε αυτά τα λόγια, κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα πάνω σε όλους όσοι άκουγαν το κήρυγμα. 

45Οι πιστοί που προέρχονταν από τους Ιουδαίους και είχαν έρθει μαζί με τον Πέτρο, έμειναν κατάπληκτοι βλέποντας να δίνεται και στους εθνικούς πλούσια η δωρεά του Αγίου Πνεύματος. 

46Γιατί τους άκουγαν να μιλούν γλώσσες και να δοξάζουν το Θεό. 

47Τότε ο Πέτρος είπε: «Ποιος μπορεί να εμποδίσει να βαφτιστούν με νερό αυτοί, που έλαβαν το Άγιο Πνεύμα όπως κι εμείς;» 

48Διέταξε, λοιπόν, να βαφτιστούν στο όνομα του Κυρίου. Τότε τον παρακάλεσαν να μείνει μαζί τους μερικές μέρες.


Ὁ Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής μακάριζε Ιδιαίτερα τούς ύποτακτικούς λέγοντας:




 «Ὁ Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής μακάριζε

Ιδιαίτερα τούς ύποτακτικούς λέγοντας: “Παιδί μου, ἐμεῖς μέ τό Γερο-Ἀρσένιο γιά νά γευθοῦμε αὐτά τά οὐράνια ἀγαθά, χύσαμε στήν ἄσκησι ἄφθονο αἷμα.

Ἐσεῖς μόνο μέ μία ἐπιμέλεια στήν ὑπακοή ἀπολαμβάνετε ἴση χάρι μέ μᾶς. Κρατᾶτε, τέκνα μου, τήν ὑπακοή μέ ὅλη σας την ψυχή" »




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026



ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ. Εὐχὴ τοῦ Βλεμμύδου.Εἰς τὴν τρίτην Ὥραν.

 



Κύριε ἁμαρτάνων οὐ παύομαι, φιλανθρωπίας αξιούμενος οὐ γινώσκω νίκησόν μου τὴν πώρωσιν, μόνε αγαθε και ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.


Κύριε καὶ τὸν φόβον σου πτοοῦμαι, καὶ τὸ πονηρόν ποιεῖν οὐ παύομαι· τίς ἐν δικαστηρίῳ τὸν δικαστὴν οὐ πτοείται, ἢ τὶς ἰαθῆναι βουλόμενος, τὸν ἰατρὸν παροργίζει ὡς καγω.

Μακροθυμε Κύριε, ἐπὶ τῇ ἀσθενείᾳ μου σπλαγχνίσθητι και ελεησον με.


Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε, καὶ δοξάζομέν σε

οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος· τὴν πόλιν τὴν ἄσειστον, τὸ τεῖχος τὸ

ἄρρηκτον, τὴν ἀρραγῆ προστασίαν, καὶ καταφυγὴν τῶν

και των ψυχων ημων.



 Εὐχὴ τοῦ Βλεμμύδου

Δέσποτα Παντοκράτορ· ὁ ὑπεράναρχος καὶ ὑπέρζωος καὶ ὑπέρθεος νοῦς ὁ Πατήρ ἡ ὑπερώνυμος ὑπερύπαρξις· ἡ ἀΐδιος καὶ κρυφία καὶ ὑπὲρ νοῦν πηγὴ τῶν ζωηρρύτων καὶ ἀρχιφώτων πηγῶν τῆς ἀγαθότητος καὶ τῆς δόξης· ὁ στηρίζων ἄκρα οὐρανοῦ ἐν ἀφάτῳ ἰσχύι τοῦ παναγίου σου Πνεύματος, διὰ τοῦ παντουργοῦ σου Υἱοῦ καὶ Λόγου ὡς οἶδας αὐτός· καὶ μετεωρίσας τὴν γῆν ἐπ᾽ οὐδενός, καὶ νέφεσιν ἐνειλίξας τὴν ἄβυσσον· ἡ ὑπὲρ ἔννοιαν ἀγαθότης· ἡ ἀπειροτάτη φιλανθρωπία· ὁ Θεὸς πάσης παρακλήσεως καὶ ἐλπίδος· ὁ τῷ Πνεύματί σου τῷ ἁγίῳ πρότερον μὲν τὰς δυνάμεις τῶν οὐρανῶν στερεώσας, ἔπειτα δὲ αὐτὸ τοῖς ἁγίοις σου ἀποστόλοις ἐν εἴδει πυρὸς ἐκχέας ἐπὶ σωτηρία τοῦ γένους ἡμῶν· ὁ τὸ μέγα καὶ φρικτὸν τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν εὐδοκήσας τελεσιουργηθῆναι μυστήριον διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν· ὁ ὑφ᾽ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δυσφημούμενος καὶ μὴ ὀργιζόμενος· καταφρονούμενος καὶ ἀνεχόμενος· ἀθετούμε καὶ μακροθύμως φέρων· καὶ πάντα παρέχων ἡμῖν οὕτως οὖσι, πλουσίως εἰς ἀπόλαυσιν· πάντας εἰς μετάνοιαν ἀγαγεῖν βουλόμενος· ὁ πᾶσαν τὴν κτίσιν εὐεργετῶν ἀεὶ τῷ ἐλέει σου· καὶ τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου, πλουσίας τοῖς πιστῶς ἐπικαλουμένοις σε παρέχων τὰς δωρεάς.

Αὐτὸς πανάγαθε Δέσποτα πρόσδεξαι κἀμοῦ τὰς δεήσεις τοῦ ἀχρείου δούλου σου, τοῦ εἰς σὲ καὶ μόνον ἐλπίζοντος.

Οἴκτειρόν με καὶ τῷ σῷ φόβῳ πᾶσαν μου ἀσφάλισαι τὴν ζωήν.

Ἀφάνισον τῶν ἁμαρτιῶν μου τὰ πονηρὰ φορτία· φώτισόν μου τὰ ὄμματα τῆς ψυχῆς.

Τὰς σάρκας μου ἅγνισον· τὴν διάνοιάν μου συνέτισον· τὴν καρδίαν μου ταπείνωσον.

Ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα.

Θοῦ φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.

α. εἰς τέλος ἀχθῆναι, ἐνεργηθῆναι, νὰ ἔλθῃ εἰς πέρας · β. βλασφημούμενος


Ῥῦσαι με ἀπὸ παντὸς ἔργου μωμητοῦν καὶ λογισμού βεβήλου.

Ενίσχυσόν με ἀποστρέφεσθαι λογισμῷ βεβαίῳ πάση ςἡδύτητος γεηρᾶς.

Ευόδωσόν με διανύσαι τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν.

Ελκυσόν μου πρὸς οὐρανὸν τὸ φρόνημα.

Δός μοι δάκρυα μετανοίας ἵνα πενθῶ διὰ τὰς πρότερον γινομένας μοι ἀνομίας.

Ἐνίσχυσόν με εἰς δοξολογίαν σὴν καὶ τοῦ μονογενούς σου Υἱοῦ καὶ τοῦ παναγίου καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος.

Καταξίωσόν με ταῖς ἀρεταῖς ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἐν οὐρανῷ πολιτεύεσθαι.

Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις, ἔνδυσαί με θώρακα ἰσχυρόν, τὴν

μέχρι τέλους ὑπομονήν.

Καὶ στήριξον Κύριε τὴν σαθρότητα τῆς ὀλισθηρᾶς μου προαιρέσεως ἑστῶτος ἐνώπιον τῆς ἁγίας δόξης σου, καὶ ἀπεκδεχομένου τὸ παρὰ σοῦ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.

Ὅτι τὸ ἔλεός σου Δέσποτα, μέγα καὶ κραταιὸν ἐπὶ πάντας τοὺς ἐλπίζοντας ἐπὶ σέ· πέποιθα ἐπὶ τὸ ἔλεός σου οὐκ ἔχω ποῦ ἀτενίσαι πλὴν τοῦ ἐλέους σου· τὸ ἔλεός σου κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου ἐστί· τὸ ἔλεός σου διαπαντὸς ἀντιλάβοιτό μου· τὸ ἔλεός σου καταδιώξαι με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου· τὸ ἔλεός σου προφθάσοι με· ἐν τῷ οὐρανῷ τὸ ἔλεός σου· πλήρης ἡ γῆ τοῦ ἐλέους σου.

Ῥῦσαι με Κύριε ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς ἀοράτων καὶ ὁρατῶν δυσμενῶν, ἀπὸ παντὸς κινδύνου ψυχικοῦ καὶ σωματικοῦ· ἀπὸ πάσης με αἰσχύνης τῆς ἐκ τῶν παθῶν, εἰς τὸ παντελὲς ἐλευθέρωσον.


Πρόσδεξαί μου πάσας τὰς προσαγομένας σοι δοξολογίας καὶ αἰνέσεις καὶ δεήσεις ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, καὶ δόξασον ἐν ἐμοὶ τὸ πανάγιόν σου ὄνομα.

Περίφραξόν με δυνάμεσιν ἱεραῖς, ὡς ἂν ἐντεῦθεν κατοχυρούμενος καὶ ὑπ' αὐτῶν σοφιζόμενος τὰ συνοίσονται, πάσαις μὲν πολεμίων βολίσιν, ἄτρωτος διαμένω· ἐν πάσῃ δὲ γνώσει, καλῶς καὶ ἀνεπιλήπτως διάγω· πᾶν νόημα, πάντα λόγον, πᾶσαν πρᾶξιν μου, πρὸς τὸ σὸν πανάγιον κατευθύνων θέλημα, κατὰ πάντα στοιχῶν τοῖς σωτηρίοις νόμοις σου.


Σοῦ γάρ ἐστι τὸ ἔλεος, σοῦ τὸ κράτος, σοῦ ἡ δύναμις καὶ σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμομεν σὺν τῷ μονογενεῖ σου Υἱῷ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ καὶ ζωοποιῷ σου ἀγαθῷ  Πνεύματι· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Καὶ αὖθις ἡ Εὐχὴ αὕτη

Δέσποτα Θεὲ Πάτερ Παντοκράτορ, Κύριε Υἱὲ μονογενες

μία δύναμις, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν· καὶ οἷς ἐπίστασαι κρίμασι, σῶσον με τὸν ἀνάξιον δοῦλον σου, ὅτι εὐλογητὸς εἰ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.


Εἰς τὴν τρίτην Ὥραν. ΕΥΧΗ. ΘΗΚΑΡΑΣ.




Εἰς τὴν τρίτην Ὥραν


Πλύνον με τοῖς δάκρυσί μου Σωτήρ, ὅτι ῥερύπωμαι ἐν

πολλαῖς ἁμαρτίαις· διὸ κραυγάζω σοι· ἥμαρτον, ἱλάσθητί

μοι ὁ Θεὸς καὶ ἐλέησόν με.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον


Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους σου φύλαττε εὐλο

γημένη Θεοτόκε, ἵνα σε δοξάζωμεν τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν

Τὸ Κύριε ἐλέησον κ' μετανοίας ζ'· καὶ ἡ


Εὐχὴ

Εὐχαριστοῦμεν σοι Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ· ὁ αὐτοτελὴς προτέλειος καὶ ὅλος διόλου παντέλειος καὶ ὑπερτελὴς Θεός· ὁ συνάναρχος καὶ σύνθρονος καὶ συναΐδιος τῷΠατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι· ὁ τὰ πάντα πληρῶν καὶ ὑπὲρ ἅπαντα ὢν καὶ συνέχων τὰ πάντα· καὶ ἐπὶ ἀφθαρσίαν τοῦ παντὸς ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ γενέσθαι καταδεξάμενος, τέλειος Θεὸς ὢν καὶ τέλειος ἄνθρωπος διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν γενόμενος.

Εὐχαριστοῦμεν σοι μόνε Υπερεύσπλαγχνε ὅτι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἀνέλαβες, τὰς νόσους ἡμῶν ἐβάστασας, τῆς πλάνης ἡμᾶς ἐξήρπασας, τῆς υἱοθεσίας ἡμᾶς ἠξίωσας καὶ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν δούλων σου ἠνέσχου παθεῖν.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὁ εὐτελὴς ἐγὼ καὶ ἀνάξιος δοῦλος σου, ὅτι κατηξίωσάς με καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ προσελθεῖν καὶ δοξολογῆσαι τὸ πανάγιον ὄνομά σου, ἐν ᾗ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κατέπεμψας ἐπὶ τοὺς ἁγίους σου μαθητὰς καὶ ἀποστόλους ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, διαμερίζων αὐτοῖς τὴν δωρεὰν καὶ τὴν χάριν σου. Αὐτὸς οὖν Δέσποτα προσκυνητέ, παράσχου καμοὶ τὴν αὐτὴν εὐλογίαν, ἵνα διὰ ψαλμῶν καὶ ὕμνων καὶ δεήσεων, ἐξιλεούμενός σε τὸν ἀγαθὸν Δεσπότην, ῥυσθῶ τῶν ἀποκειμένων μοι δικαίως δι᾽ ἃ ἐπλημμέλησα, δι' ὧν σε παρώργισα τιμωριῶν, καὶ τῶν ἐπηγγελμένων σοι τύχω ἀγαθῶν.



Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὅτι ἠξίωσάς με τὸν σφόδρα ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον ὑπὸ τὸν χρηστόν σου γενέσθαι ζυγόν· καὶ ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν κοσμικῶν πραγμάτων καὶ τοῦ βαθυτάτου ζόφου τῆς ἀγνοίας ἐρρύσω με.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὅτι καὶ ἔτι ἁμαρτάνοντα, οὐδὲ οὕτως ἀποστρέφῃ, ἀλλ' ὡς ἀγαθὸς πατήρ, καὶ πλέον τῶν γεννητόρων μου, τὸ πρὸς ἐμέ σου φίλτρον ἐπιδεικνύεις προμηθούμενός μου ἀεὶ καὶ κηδόμενος.

Εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἐλευθεροῖς με ἀεὶ ἐκ τῶν ποικίλων παγίδων τοῦ ἐχθροῦ· καὶ τεθλιμμένον παρακαλεῖς, καὶ πενθοῦντα παραμυθῇ· καὶ φωτίζεις τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς διανοίας μου, καὶ τρέχοντα ἐπὶ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα ὑπαλείφεις· καὶ χαυνούμενον ἐπιστηρίζεις, καὶ τιτρωσκόμενον ἐξιᾷν· καὶ κατερραγμένον ἀνορθοῖς, καὶ πρὸς αὐτὸν τὸν πυθμένα μέλλοντα πίπτειν προφθάνων ἐξαιρῇ.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὅτι πολλὰ καὶ ὑπὲρ ἀξίαν τὰ ἐλέη σου ἃ ἐποίησας καὶ ποιεῖς εἰς ἐμὲ τὸν ἀνάξιον, ὧν οὐκ ἤμην ἄξιος καὶ ἃ οὐ προσεδόκων ἰδεῖν.

Ὑπὲρ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν, εὐλογῶ, προσκυνῶ, δοξολογῶ σε καὶ εὐχαριστῶ τῇ ἀγαθότητί σου ὅτι ἐρρύσω τὴν ψυχήν μου ἐκ μυρίων θανάτων, τοὺς πόδας μου ἐξ ἀπείρων ὀλισθημάτων, καὶ τοὺς ὀφθαλμούς μου ἐκβάλλεις διὰ τῆς βίας ἀπὸ πικρῶν δακρύων.



Νῦν οὖν Βασιλεῦ αἰώνιε, ὁ δι' ἄκραν εὐσπλαγχνίαν ἐκ τοῦ Πατρὸς ἀποσταλεὶς ὅθεν οὐκ ἐχωρίσθης· καὶ σαρκωθεὶς ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου διὰ τὸ σῶσαι τὸ γένος ἡμῶν, ἀπόσμηξον πάντα σπίλον ἀπὸ τῆς ψυχῆς μου, καὶ ῥῦσαι με ἀπὸ ὑψηλοφροσύνης καὶ ὑπερηφανείας.

Δός μοι στῆναι κατὰ τοῦ διαβόλου ἐρηρεισμένον τῇ πίστει, τῇ διανοίᾳ στερρόν, ταῖς αὐτοῦ τέχναις ἀνάλωτον, πρὸς πάντα πόλεμον ὑπὲρ τοῦ ὀνόματός σου εὔζωνον.

Καὶ μὴ παραχωρήσῃς τὴν ψυχήν μου τοῖς πάθεσι σαλευθῆναι, μηδὲ τὸ ταμεῖον μου παρακινηθῆναι τῆς ἐπαινετῆς εὐσταθείας, μηδὲ λογισμῶν ἀστασίαις κατασεισθῆναι, μήδ' ἐνθυμήσεων πονηρῶν ὁμίχλῃ καταχλυωθῆναι, μηδὲ περιέργοις ἀνθρώποις καὶ πονηροῖς ἐπικοινωνεῖν, καὶ μηδοπωσοῦν προσπάθειαν ἔχειν πρὸς τὴν ἐνταῦθα ζωήν· ἀλλὰ τῇ πρὸς τὴν σὴν ἀγαθότητα ἐνηδύνεσθαι ἀγάπῃ, καὶ μόνοις τοῖς προστάγμασί σου ἀκολουθεῖν.


 Καὶ ἀξίωσόν με ἀκατάκριτον παραστῆναι τῷ φρικτῷ καὶ ἀδεκάστῳ σου βήματι, πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων.

Ὅτι ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος ὑπάρχεις Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.