Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 17 Μαΐου 2022

Μόνον Σύ, Κύριε, γνωρίζεις…Πατριάρχης Παῦλος τῆς Σερβίας




 Ο διάκονος που συνόδευε τον Πατριάρχη Παύλο της Σερβίας στις εξόδους του στο Βελιγράδι διηγείται για το μάθημα που πήρε από αυτόν, καθώς πήγαιναν σε μια εκκλησία στη γειτονιά Banovo Brdo– Μπάνοβο Μπρντο. 

Ρώτησε τον Πατριάρχη: «Με τι θα πάμε, με το αυτοκίνητο” ;
 “Όχι, με το λεωφορείο”! είπε ο Πατριάρχης κατηγορηματικά. 
“Αλλά το λεωφορείο είναι πάντα γεμάτο και η ζέστη είναι αποπνιχτική. Δεν είναι καν κοντά.”
 
” Έτσι θα πάμε “, 
 του είπε κοφτά ο Πατριάρχης.
«Παναγιώτατε», είπε ο διάκονος σε μια προσπάθεια να τον πείσει, «είναι καλοκαίρι και οι άνθρωποι πηγαίνουν για μπάνιο
  στο μικρό νησί της Tsigalia και η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι σχεδόν γυμνοι . Είναι σωστό;”
 «Πάτερ», είπε ο Πατριάρχης ήσυχα, ” ο καθένας βλέπει ό, τι θέλει. “

Ο πατριάρχης αρνούνταν πολλές φορές να πάρει και το μισθό του και αρκούνταν στη σύνταξη που είχε ως πρώην επίσκοπος Ράσκα και Πρίζρεν.Τα ρούχα του και τα παπουτσια του τα διόρθωνε μόνος…Του έμεναν και χρήματα από τη μικρή του σύνταξη τα οποία έδινε στους φτωχους και σε άλλες αγαθοεργείες.
Διηγούνται κάποιοι ότι όταν οι ιεράρχες ζητησαν το 1962 αυξηση μισθών ο Παύλος-επίσκοπος τότε-είπε έκπληκτος:’’Γιατί να γίνει αύξηση αφου δε μπορουμε να ξοδεψουμε ούτε αυτά που έχουμε;

ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΝΕΑ ΜΑΣ ΠΑΛΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ.



ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΝΕΑ ΜΑΣ ΠΑΛΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ

Οσο μπορειτε να μην παρακολουθητε και διαβαζετε τα νεα και τις ειδησεις.


-Και ψεμματα 99% γραφουν

-Και ταραζομαστε! 

-Και διασκορπιζεται ο νους μας απο την προσευχη. 




ΑΛΛΩΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ασχολουμαστε με τους ισχυρους αρχοντες του κοσμου τουτου και με  ολο το συνοθύλευμα;;;;;



Αυτοι ασχοληθηκαν με τα προβλήματα μας; 



Γιατι εμεις ασχολουμαστε με τα δικα τους;



Τους βαλαμε εμεις στα προβληματα μας;
Γιατι μας βαζουν αυτοι στα δικα τους;



Ας κοιτάξουμε τις δικες μας μαχες που ωφειλουμε να δωσουμε και μην κοιτατε αλλου.
  

ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ

The Mother of God is Our True Mother Elder Cleopas Ilie of Sihastria Monastery




 …God would have destroyed the world long ago, as the divine Fathers say, for the many sins with which men anger Him, but as the Mother of God wrapped Jesus Christ and swaddled Him in the manger, so now she binds the anger of God and stops Him from destroying mankind.For the Mother of mercy and grace does not want God to destroy the souls of men, for she knows that were the anger of God to wax hot, it would destroy the entire world that has become the abode of so much sin and evil.

We have a kind and merciful Mother there in Heaven.

She has gone there to ever look upon the needs of the poor, the prayers of widows, upon beggars, the imprisoned, the persecuted, the suffering, the sick. There she became a Mother helping everyone in trouble—all who are oppressed and all who love her and call upon her help with their whole hearts. We have a most blessed Mother in Heaven, the Mother of mercy and grace, who ever prays for the entire Church of Christ and every child of the Church of Christ individually.

Blessed and thrice blessed is every Christian who keeps an icon of the Most Holy Theotokos in their house and reads an akathist, moleben, and other prayers to the Mother of God every day. There is none in Heaven nor on Earth more powerful, save the Holy Trinity, than the Mother of God, who is mighty in helping us.

Blessed are those Christians who, after the Holy Trinity, honor the Mother of God with all their hearts, and wherever they go, say: “Lord Jesus Christ, Son of God, through the prayers of Thy Most Pure Mother and all Thy saints, have mercy upon me, a sinner.”

I’ll tell you one story so you see what a speedy helper the Mother of God is for those who have her as Mother and who venerate her as the Mother of God the Word, and how close she is to those who believe in her and ever call upon her for help.

There was a woman, a widow, whose husband died when she was still young, leaving her alone with two small children. The poor woman also had a farm. But she revered God and the Most Holy Theotokos, with an icon of her with the God-Child in her embrace. And she taught her children from an early age to bow before the icon, to pray the Lord’s Prayer, the Creed, and at least the shortest prayers to the Mother of God for a start. And the children would ask like babes—which they were:

“Mama, who is that on the icon?”

And she would tell them:
“It’s your Mama, your true Mama.”

“Aren’t you our mama?”

She would say:
“No, your true Mother is in Heaven, and she is called the Mother of God.”

“And Who is this Child she is holding in her arms?” they would ask.

“That is our Lord Jesus Christ, Who created us and was carried in the womb of the Mother of God. She gave birth to Him by the Holy Spirit, and He was both God and perfect man.”

Thus this poor mother taught her children who the Mother of God is, and she taught them with her whole heart that the Mother of God is their true Mother. Therefore, the children, rising in the morning, even before speaking with their mother, would run to the Mother of God, make several prostrations, pray the Lord’s Prayer and prayers to the Mother of God, honoring her according to the strength of their childish understanding.

One day this poor woman had to go work the harvest in the field, and there was no one to leave the children with. It was her custom to lock the children up in the house when she left them. She called the children, left them something to eat, and said:

“You stay home alone. I’m going to work—I have a lot to reap.”

And the children asked:
“Who are we staying with?”

“You’ll stay with our Mother,” she said, pointing to the icon of the Mother of God, before which a lampada was burning.

Then she said:
“Your Mother will be with you and protect you, and you be smart and pray if you get in trouble. Call out to her, for she will protect you!”

The children believed their mother that they wouldn’t be left alone, but with their Heavenly Mother, and the poor woman hastened off to her work in the field. The children prayed, but their minds went from one thing to another, without stopping on a single thought.

So they forgot their mother’s advice. They prayed for a while, then started playing games and started playing with fire. As I said, the mother locked them in the house so they wouldn’t go outside and get lost, knowing that she probably wouldn’t be home for at least half a day.

And when the children started playing with fire, the house itself caught fire. Seeing their household items catch fire—rugs and whatever else they had—and when they saw that the whole house was burning and that there was no one to come to put it out, since it was summer time and everyone was at work, they ran to the icon of the Mother of God, picked it up with their little hands, and shouted:

“Mama, don’t leave us!”

And—O, thy wonders, O Mother of God!—the entire house burned down, but the fire did not touch the wall where the icon of the Most Holy Theotokos was hanging, with the children clinging to it!

Someone brought the woman news of it in the field.

“Oh, woman, your house has burned down!”

And this poor thing said:
“Oh, woe is me, I left my children at home!”

The one who told her didn’t know about the miracle that occurred with the children, but only told her: “Run—I heard it’s your house!”

Hearing this, and knowing that she locked her children in the house, she took off running, and her heart was about ready to leap out of her chest from running and from fright. And when she reached the outskirts, she asked:
“Did my house burn down?”

“Yes,” they answered her, “your house burned down. They saw a huge fire, and people ran to put it out, but the house had already burned down.”

And she cried out:
“Mother of God, how could you leave my children? I left them with you!”

Sobbing and wailing, she ran like a madwoman. When she arrived, she saw people standing and looking at the glorious miracle: The entire house had burned down, but the wall with the icon of the Theotokos stood untouched, and the children were holding the icon and crying, “Mama, Mama!”

Seeing this, the poor woman dashed through the fire to the icon of the Mother of God and fervently thanked the Mother of God that her babies, whom she had entrusted to her, were kept alive and healthy.[7]

 

I have told you this to show you that whoever venerates the Theotokos as their Mother and patroness enjoys her protection, as well as their children, and cattle, and all their possessions. Have this faith always, and may the Akathist and prayers to the Mother of God never cease in your home, and no matter what sorrows or misfortunes befall you, call upon the Mother of God with all your heart, and she will surely come with her speedy help, with her most holy and most powerful prayers.

Know that there isn’t a soul under Heaven that could place its hope in the Mother of God and be thoroughly put to shame. By her prayers, it will have peace, comfort, shelter, and refuge in this age, and at the moment of death, the mercy of the Mother of God will not leave it. And on the day of the Judgment, the Most Holy Mother will kneel before her Most Holy and Sweetest Son, our God Jesus Christ and say: “My Lord God and Son, this tormented soul, even if it has sinned, has always entreated me to pray to Thee. Forgive it, have mercy, and show it mercy.”

Thus, by the prayers of the Most Holy Theotokos, we will find mercy in this age, and at the hour of death, and on the day of the Judgment.
Amen!

 

From the book, Predici la Sărbătorile de peste an [Feast-day Homilies]. Editura Christiana, 2001.
Archimandrite Cleopa (Ilie)
Translated by Jesse Dominick

 

Γερόντισσα Γαβριηλία . Λόγια αγάπης





 Μας προφυλάγουν οι Άγγελοι. Το έχω παρακολουθήσει αυτό. Είναι σαν να βάζουν γύρω-γύρω μας μια προστασία. Το λέμε κάθε βράδυ στο Απόδειπνο… “Τείχισον ημάς αγίοις Αγγέλοις σου ίνα τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι και οδηγούμενοι καταντήσωμεν εις την ενότητα της Πίστεως”. Ξέρεις τι σπουδαίο είναι αυτό; Να μην σου φεύγει ποτέ η πίστη; Να είναι μόνιμη;

Τρία πράγματα χρειάζονται: Πρώτον Πίστις. Δεύτερον Πίστις. Τρίτον Πίστις.

Γινόμαστε το αντικατόπτρισμα του Ουρανού με το Γενηθήτω το Θέλημά Σου ως εν Ουρανώ και επί της Γης.

Οταν έχεις βαθειά επιθυμία να κάνεις πάντα το Θέλημα του Θεού, ο Θεός θα σου το αποκαλύψει. Αυτό ζητεί. Να στείλουμε το χέρι μας να πιάσει την Χάρη Του, και η Χάρη Του να μας οδηγήσει και το Άγιο Πνεύμα Του να μας φωτίσει. Και τότε, είναι ένας Παράδεισος πάνω στη Γη! Και να μην έχεις αμφιβολίες αν είναι-δεν είναι το Θέλημα του Θεού. Γιατί όταν έχεις αμφιβολίες, δεν γίνεται σωστή η δουλειά. Κι ύστερα μην ξεχνάς ότι σου το κάνει φανερό όταν δεν είναι Θέλημά Του, γιατί τότε κλείνει όλες τις πόρτες.

Όταν πιστέψεις βαθειά, με όλη σου την ψυχή, θα αισθανθείς την Παρουσία Του Θεού, τόσο δυνατή, σαν να είναι μία πραγματικότητα. Και τότε πιά δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο. Θα δώσεις το χέρι σου στο Χέρι Του κι όπου σε πάει, … θα πάς!
Για τους ανθρώπους μπορεί να είσαι τρελλός. Για τους ανθρώπους μπορεί να είσαι επιπόλαιος, παράξενος.
 Πολλοί θα σε κρίνουνε. «Σήμερα είναι εδώ κι αύριο εκεί», θα λένε…
Αλλά
 καλύτερα να σε κρίνουν οι άνθρωποι, παρά ο Θεός μια μέρα…
Όταν ακούσεις την Φωνή Του να σου ζητεί κάτι κι εσύ πεις όχι για να μην κακοφανεί σε ανθρώπους, αυτό θα είναι πολύ τρομερό.

Να μην εναντιονόμαστε στο θέλημα του Θεού. Εκείνος είναι ο μαέστρος της ζωής μας. Εκείνος γνωρίζει καλύτερα από εμάς.

Να μην θέλεις ποτέ τίποτε, παρά μόνο το Θέλημά Του και να δέχεσαι με αγάπη τα κακά που σου έρχονται.

Η μέριμνα είναι γι’ αυτούς που δεν έχουν Πίστη.

Όταν αγαπάς τον Κύριο, τότε έχεις υπομονή στο Άγιο Θέλημα Του. Αν έχεις όμως υπομονή χωρίς αγάπη , τότε είσαι σαν στρατιώτης του Χίτλερ. Μόνο …;

Η Αγάπη είναι πάντα στο Σταυρό αφού ο Χριστός είναι πάνω στο Σταυρό.

Όχι μιά γνώση που μαθαίνεις, αλλά μιά γνώση που παθαίνεις. Αυτή είναι η Ορθόδοξη Πνευματικότητα.

***

Είναι μεγάλη πλάνη να νομίζεις ότι με την προσπάθειά σου μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο. Ποτέ. Με την ζωή σου, μπορεί. Με την προσπάθεια, την ομιλία, την αντίθεση και με όλα αυτά, ποτέ, η πάρα πολύ σπάνια.

Η αλλαγή, θα γίνει όταν έρθει η Ώρα του Θεού. Εάν εσύ αλλάξεις τον εαυτόν σου και γίνεις το ζωντανό παράδειγμα αυτού που θέλεις ν’ αλλάξεις, το ιδεώδες του, και σε δει ευτυχισμένη, τότε θ’ άλλαξει. Όταν προσεύχεται κανείς για έναν άνθρωπο, αυτό είναι εντάξει. Αλλά, όταν προσπαθεί να τον αλλάξει, όχι. Αυτό είναι μόνο στο Χέρι του Θεού. Ο Θεός έχει το Πρόγραμμά Του για την ζωή του καθενός μας. Για όλους. Εμείς είμεθα ελεύθεροι.

Δεν ξέρουμε όμως ότι Εκείνος ξέρει τι θα κάνουμε. Εκείνος τα ξέρει όλα. Ξέρει την πορεία μας μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής. Εμείς δεν την ξέρουμε. Κι αν Μ. μου, προσπαθήσουμε τον εαυτό μας, να ενώνουμε περισσότερο με τον Θεό, τότε δεν θα έχουμε ανάγκη να κάνουμε τίποτε. Γιατί αυτομάτως θα γινόμαστε παράδειγμα σ’ αυτούς που θα θέλαμε να δούμε στο Δρόμο Του.

***

                                                                                                                                 

Μόνο οι κομπλεξικοί θέλουν πάντα να επιβάλλονται…

Η πείρα μου με δίδαξε ότι κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν, παρ΄ όλη τη θέληση και την αγάπη, η βοήθεια έρχεται μόνον όταν έρθει η Ώρα του Θεού, από τον Έναν.

Δεν πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις για τους άλλους. Να το αφήνουμε στους Αγγέλους, κι αυτοί βρίσκουν πάντα την καλύτερη λύση.

Αγαπώ με όλη μου τη ψυχή κάποιον θα πει προσεύχομαι γι’ αυτόν. Όποιος έχει την εμπειρία αυτή είναι στο Παράδεισο…

Αν δεν κάνω μια κακή πράξη, είναι που δεν θέλω να «λυπήσω» τον Θεό. Όχι επειδή Τον τρέμω. Γιατί Τον αγαπώ. Δεν είμαι αιχμάλωτος του Θεού. Ούτε έχω «παραδωθεί», όπως γίνεται σ΄έναν πόλεμο. Θέλω να προσφέρω κάθε μέρα τον εαυτό μου. Με όλη μου την αγάπη και όλο μου το θέλημα, τώρα που είμαι ζωντανή, σήμερα κι όχι να είμαι ένα πτώμα υπακοής μόνο. Μπορώ να το κάνω κι εκείνο, αλλά θα είμαι ένα πτώμα. Του λέω: «Θέλω αυτό που θέλεις, Θεέ μου». Δεν μπορώ να το αισθανθώ αλλιώς. Έτσι και με τους ανθρώπους.

Η αγάπη και η προσευχή μπορούνε να τραντάξουν τον κόσμο όλο! Όχι σεισμοί! Όχι καταποντισμοί!
Ο Θεός όταν μας έπλασε, μας φύσησε και την Πνοή Του.
 Η Πνοή αυτή του Θεού είναι η Αγάπη.
Παύουμε ν΄ αγαπούμε; Παύουμε να ζούμε. Χωρίς Πνοή, δεν μπορούμε.
Λοιπόν, όταν αγαπάς τον έναν και δεν αγαπάς τον άλλον, θα πει ότι δεν αγαπάς κανέναν. Κατάλαβες τι γίνεται;

Η αγάπη, είναι κάτι που μας δίνεται από τον Θεό. Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη. Η αγάπη που δίνουμε στους άλλους, είναι από την Πηγή, πάει σ’ αυτούς και φεύγει πάλι πίσω, στην Πηγή. Η αγάπη όμως δεν μπορεί να έχει μέτρο. Είναι απεριόριστη. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, χαίρει με το καλό, λυπάται με την αδικία, ποτέ δεν εκπίπτει.
Κι όπως σου έχω πει πολλές φορές,
 άμα δίνεις όλη σου την αγάπη σ’ έναν άνθρωπο, κι εκείνος δεν τη δεχτεί, η αγάπη αυτή θα γυρίσει σε σένα πίσω. Ο Κύριος αυτό λέει: άμα πας σ’ ένα σπίτι, δώσε του την ειρήνη. Αν δεν την δεχτούν, η ειρήνη θα γυρίσει σε σένα. Ότι ό,τι γίνεται με το Καλό, και ό,τι ευχόμεθα και ό,τι ευλογούμε, ξαναγυρίζει σε μας και ό,τι το ίδιο γίνεται και με το Κακό…
Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε φοβερά! Ούτε να σκεφθούμε ενάντια! Γιατί θα κάνουμε ζημιά στον εαυτό μας.
 Κατάλαβες πώς γίνεται; 

Μη στερείς τους άλλους από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι, από τον άρτο της ζωής που σου προσφέρει ολόκληρον ο Κύριος. Όλοι πεινούν και διψούν για αγάπη, σαν τον Λάζαρο που τρεφόταν από τα ψιχία που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου.

Δεν πρέπει να ξεχνάτε το εξής. Όσο προχωράτε στην πνευματική ζωή, τόσο θα βλέπετε να έρχονται οι ατελείς. Για να σας κάνουν ακόμα πιο τέλειους. Είναι Απεσταλμένοι του Θεού.
Έτσι θα τους υποδεχθείτε, γιατί
 ο καθένας τους έρχεται εν Ονόματι Του. Άλλος για να σας διαπαιδαγωγήσει.
Άλλος για να σας αγαπήσει.
Άλλος για να σας παρηγορήσει.
Άλλος για να σας πειράξει.
Εφόσον
 ΟΛΑ γίνονται, είτε από παραχώρηση, είτε επειδή έτσι το θέλει ο Κύριος…
Όταν το δεις αυτό, γίνεται τόσο ενδιαφέρουσα η ζωή!
 Και προχωράς κοιτάζοντας κάθε στιγμή πότε θα γίνει το Θαύμα, πότε θα γίνει η Συνάντησις, πότε θα γίνει το Μοίρασμα, πότε θα γίνουν όλα… τα πάντα!

Στη ζωή μας, στην αρχή έχουμε ανάγκη από την παρουσία κάποιου άλλου προσώπου αγαπητού ή φιλικού. Όσο προχωρούμε, ο Ένας, ο Θεός, μάς γεμίζει με την Αγάπη και την Χαρά Του τόσο ώστε Κανένας να μην χρειάζεται πιά. Όλα αυτά τα κάνει στην αρχή η ψυχή γιατί ακόμα δεν ξέρει Ποιον αγαπά και θαρρεί πως είναι εκείνος ο άνθρωπος…

Ο Θεός, όταν πρέπει, στέλνει κάποιον κοντά μας. Όλοι είμαστε συνοδοιπόροι.

Η γλώσσα του Θεού είναι η σιωπή.

Η ομιλία μπρος και μέσα στην Ομορφιά είναι περιττή. Ταράζει την αρμονία.

Δεν πρέπει να συζητάς για απόντες.

Από την κουταμάρα καλύτερη η βουβαμάρα …; Η δύναμη του σκότους περιμένει ευκαιρία. Ας μη μιλούμε, για να μην μετανοιώνουμε.

Οταν αρχίζει μία συζήτηση που πάει να εξελιχθεί σε καβγά, ο ένας από τους δύο, εάν είναι του Θεού άνθρωπος, πρέπει να σωπάσει και να λέει μέσα του Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς … Σε δύο λεπτά σταματούν όλα.

Ένα πράγμα που δεν είναι ωραίο ούτε να το ξανασκεφτείς ούτε να το πεις σε κανένα …;

Όσο συζητάμε ένα γεγονός, τόσο αυτό μένει στην ζωή μας, ενώ κανονικά θα έφευγε στήν ώρα του …;

Η Αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων βρίσκεται στις πολλές κουβέντες και στις συζητήσεις.

Ο Ιησούς Χριστός έδωσε την χρυσή τομή: και μόνος και μαζί με τους άλλους.

Η αλληλογραφία είναι ο μόνος τρόπος που συνδυάζει μοναξιά και συντροφιά.

Την ώρα της κρίσεως και του προβλήματος, μην ανοίξεις το στόμα σου. Μην πεις τίποτε γιατί θα το μετανιώσεις χίλιες φορές. Πες το στους Αγγέλους να το πάνε στα Πόδια του Κυρίου και ζήτησέ Του Άγγελον Ειρήνης για να ειρηνεύσεις.

Αυτά που λέμε μένουν στην Αιωνιότητα.

Ο κόσμος είναι φτωχός σε αγάπη. Όλοι ψάχνουν την αγάπη, αλλά όταν τους πλησιάζει, δεν την αναγνωρίζουν γιατί ποτέ τους δεν την αισθάνθηκαν. Φτωχέ Κόσμε !!

Κάθε τόπος μπορεί να γίνει τόπος Ανάστασης.
Φτάνει να
 ζεις την Ταπείνωση του Χριστού.

 

 

«Προχώρα …στο δρόμο του Χριστού»

 




 

-       Η Αλεξάνδρα Εμελιάνοβνα Κασεβάροβα θυμάται πως ο αρχιερέας Λουκάς είχε βοηθήσει την αδελφή της όχι μόνο να θεραπευτεί ,αλλα και να βρει το δικό της δρόμο προς την εκκλησία.

-       Από ηλικία τριών ετών ο αδελφή μου Σεραφείμα Εμελιάνοβνα Ακίμουσκινα είχε πόνο στο γόνατο του δεξιού ποδιού της , για πολλά χρόνια έκανε θεραπεία , αλλά τίποτε δεν τη βοηθούσε , έτσι αρχίσαμε να συζητάμε για τον ακρωτηριασμό.  Το 1946 κατόρθωσα να με δεχτεί ο άγιος Λουκάς. Με το που βγήκε από το γραφείο του, κοίταξε όλους τους ασθενείς και παρά το ότι ήταν πολλοί αυτοί που τον περίμεναν, είπε αμέσως ποιους πρόκειται να χειρουργήσει. Μεταξύ αυτών ήταν και η αδελφή μου.

»Για να κανονίσουμε το χρόνο και το χώρο διεξαγωγής της εγχείρησης , έπρεπε να πηγαίνω πολλές φορές στο σπίτι του αρχιερέα στην οδό Κομσομόλσκαγια. Ο Άγιος με συμβούλευσε να γίνει η εγχείριση στο νοσοκομείο του σιδηροδρόμου, όπου ήταν πολύ καλύτερες συνθήκες , όπως είπε ο ίδιος, ήταν πιο καθαρό το νοσοκομείο σε σχέση με τα υπόλοιπα… Ο Σεργκέι Νικολάγιεβιτς Γκλαγόλιεφ, ο αρχίατρος του νοσοκομείου έδωσε την άδεια για διεξαγωγή της εγχείρησης.

»Η εγχείριση έγινε το χειμώνα. Ο αρχιερέας χειρούργησε το δεξί γόνατο της αδελφής μου, τα καθάρισε όλα από το πύον και μετά πριόνισε το κόκκαλο σε βάθος 3 εκατοστών. Η εγχείριση ήταν επιτυχής. Αποδείχθηκε πως αντί για φυματίωση του οστού , διάγνωση σύμφωνα με την οποία θεράπευαν την αδελφή μου έως τότε, ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς διέγνωσε οστεομυελίτιδα. Τη δεύτερη μέρα η αδελφή μου εμφάνισε ένα οίδημα και ο γιατρός που την παρακολουθούσε είπε πως το πρόβλημα εμφανίστηκε λόγω της αμέλειας του καθηγητού Βόινο-Γιασενέτσκι. Είχε δηλώσει πως από τα γένια του Δεσπότη κατά την διάρκεια της εγχείρισης έπεσε τρίχα, την οποία κι έραψαν μέσα στο γόνατο. Όλο το παρουσιαστικό του γιατρού αυτού έδειχνε απέχθεια στο πρόσωπο του Αγίου, παρόλα αυτά όμως, η αδελφή μου στάθηκε γρήγορα στα πόδια της και την ίδια χρονιά πέρασε στο παιδαγωγικό ινστιτούτο.

»Μετά την εγχείριση η Σεραφείμα Εμελιάνοβνα ήρθε να δει τον Άγιο ο οποίος της είπε:

-       Σε θεράπευσα, τώρα πρόκειται να σε διδάξω.

Και της έδωσε τις δύο φωτογραφίες του σε μία από τις οποίες έγραψε:

” Έγινε δυνατό το πόδι σου, Σίμα. Προχώρα λοιπόν, χωρίς να κουτσαίνεις, στο δρόμο του Χριστού και να προσεύχεσαι για μένα που σε θεράπευσα”

Αρχιεπίσκοπος Λουκάς, 19 Μαΐου 1946

 

Πηγή: «ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ

Στους τόπους που έζησε, με τους ανθρώπους  που τον γνώρισαν

ΡΩΣΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ ΜΟΣΧΑ ΤΑΜΠΩΦ ΟΔΗΣΣΟΣ»

ΑΡΧΙΜ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ενας νεαρός ρώτησε τον παππού του:




 Ένας νεαρός ρώτησε τον παππού του:

- Παππού, πώς έζησες στο παρελθόν χωρίς τεχνολογία:

Χωρίς υπολογιστές

Χωρίς ίντερνετ

Χωρίς δράμα

Χωρίς τηλεοράσεις

Χωρίς καιρό

Χωρίς αυτοκίνητα

Κανένα κινητό τηλέφωνο;

 

Ο παππούς απάντησε:

- Όπως ζει η γενιά σου σήμερα:

Χωρίς προσευχές

Χωρίς συμπόνια

Δεν υπάρχει σεβασμός

Χωρίς εκπαίδευση

Καμία προσωπικότητα

Καθόλου ντροπή

Δεν υπάρχει σεμνότητα ′′

Δεν υπάρχει ειλικρίνεια

Εμείς, οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μεταξύ 1940-1980, ήμασταν ευλογημένοι...

Η ζωή μας είναι η ζωντανή απόδειξη.

 

👉 Ενώ παίζουμε και κάνουμε ποδήλατα, ποτέ δεν φορούσαμε κράνος.

 

Πριν το σχολείο, μετά παίζαμε μέχρι το σούρουπο, δεν βλέπαμε ποτέ τηλεόραση.

 

Παίξαμε με πραγματικούς φίλους, όχι με εικονικούς φίλους.

 

👉 Αν διψάγαμε, ήπιαμε νερό από τη βρύση, και όχι μεταλλικό νερό

 

👉 Δεν αρρωστήσαμε ποτέ γιατί μοιραστήκαμε το ίδιο ποτήρι χυμό με τέσσερις φίλους.

 

Ποτέ δεν πήραμε βάρος τρώγοντας πλάκες ζυμαρικών κάθε μέρα.

 

👉 Τίποτα δεν συνέβη στα πόδια μας παρά την περιπλάνηση με γυμνά πόδια.

 

Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ συμπληρώματα διατροφής για να παραμείνουμε υγιείς.

 

Φτιάχναμε τα δικά μας παιχνίδια και παίζαμε μαζί τους.

 

Οι γονείς μας δεν ήταν πλούσιοι. Αγάπη έδωσαν.. όχι το υλικό.

 

Δεν είχαμε ποτέ κινητό τηλέφωνο, DVD, κονσόλα παιχνιδιών, Xboxvideo gamePCinternetchat, αλλά είχαμε πραγματικούς φίλους.

 

👉 Επισκεφτήκαμε τους φίλους μας χωρίς να είμαστε καλεσμένοι και μοιραστήκαμε και απολαύσαμε το φαγητό μαζί τους.

 

Οι γονείς ζούσαν κοντά για να εκμεταλλευτούν τις οικογενειακές στιγμές.

 

👉 Μπορεί να είχαμε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αλλά μπορείτε να βρείτε πολύχρωμες αναμνήσεις σε αυτές τις φωτογραφίες.

 

👉 Είμαστε μια μοναδική και πιο κατανοητή γενιά, γιατί είμαστε η τελευταία γενιά που άκουσε τους γονείς της...

Και είμαστε και εμείς οι πρώτοι που αναγκάστηκαν να ακούσουν τα παιδιά τους.

 

Είμαστε μια περιορισμένη έκδοση!

Εκμεταλλεύσου μας. Μάθετε από εμάς.

Είμαστε ένας θησαυρός που προορίζεται να εξαφανιστεί.

 

Ένας πνευματικός καθρέπτης – Βοηθητικό φυλλάδιο εξομολογήσεως

 



ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

ΟΛΟΙ είμεθα αμαρτωλοί. Δεν υπάρχει κάτω στη γη άνθρωπος, πού δεν άμαρτάνει. Όποιος λέει ότι δεν έχει αμαρτήματα, αυτός είνε μεγάλος ψεύτης. Όλοι έχουμε αμαρτήματα, και μάλιστα πολλά.

Αμαρτάνουμε με όλες μας τις αισθήσεις. Αμαρτάνουμε με τα μάτια, με τα αυτιά, με τη γλώσσα, με τα χέρια, με τα πόδια, με το μυαλό, με την καρδιά. Κάθε μέρα πολλές φορές παραβαίνουμε το θέλημα του Θεού. Πολλά τα αμαρτήματα μας. Και καθώς τα σκεπτόμαστε, πολλές φορές μας πιάνει απελπισία. Ο διάβολος μας αποθαρρύνει. Νομίζουμε ότι δεν υπάρχει τρόπος να φυγή το βάρος τους από πάνω μας. Αλλ’ όσα κι αν ειναι, δεν υπερβαίνουν την αγάπη του Θεού. Πόσο μας αγαπά ο Θεός! Συγχωρεί όλα τα αμαρτήματα μας, αρκεί να τα εξομολογηθούμε με ειλικρίνεια και με συντριβή. Γι’ αυτό μην απελπίζεσαι. Ό,τι κι αν έχης κάνει, συγχωρείται, αρκεί να πάς στον πνευματικό και να έξομολογηθής με αληθινή μετάνοια, με συντριβή, και με πίστι ότι το «Αίμα Ιησού Χρίστου καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας». Για να διευκολύνουμε τους χριστιανούς μας στο μυστήριο της Εξομολογήσεως, τυπώσαμε το μικρό αυτό φυλλάδιο. Αναφέρει τα σπουδαιότερα αμαρτήματα, πού συνήθως κάνουμε. Διάβασε το φυλλάδιο αυτό και σημείωσε ποιά από τα αμαρτήματα αυτά έχεις κάνει και εξομολογήσου τα με ειλικρίνεια. Σκέψου μήπως έχεις κάνει και τίποτε άλλο, πού δεν αναγράφεται εδώ.

 

Α’. Αμαρτήματα προς τον Θεό

Πιστεύεις στο Θεό, στην Άγια Τριάδα, στη Θεότητα του Χριστού, στην εκκλησία, στα μυστήρια της; Πιστεύεις ότι υπάρχει παράδεισος και κόλασι; Πιστεύεις ότι με το μυστήριο της Εξομολογήσεως δίδεται η άφεσι των αμαρτιών;

Μήπως βλασφήμησες το όνομα του Χριστού, της Παναγίας, του Σταυρού, των Αγίων;

Μήπως άκουσες άλλους να βλασφημούν και δεν διαμαρτυρήθηκες, αλλά στάθηκες απαθής;

Μήπως γόγγυσες εναντίον του Θεού για ωρισμένες θλίψεις πού σε βρήκανε και είπες λόγια ασεβή;

Μήπως μίλησες με ασέβεια για τα θέματα της θρησκείας ή κορόϊδεψες πρόσωπα και πράγματα της Εκκλησίας;

Μήπως ωρκίστηκες, και μάλιστα ψεύτικους όρκους, σε δικαστήριο ή οπουδήποτε άλλου;

Πηγαίνεις κάθε Κυριακή πρωί στην εκκλησία ή απουσιάζεις χωρίς να ύπάρχη σοβαρώτατος λόγος;

Μήπως εργάζεσαι την Κυριακή χωρίς να ύπάρχη σοβαρός λόγος, ή ταξιδεύεις το πρωί της Κυριακής;

Διαβάζεις καθημερινά την Άγια Γραφή, πού είνε ο λόγος του Θεού;

Προσεύχεσαι πρωί και βράδυ και στο τραπέζι όταν κάθεσαι να φας, ή μήπως τρως και κοιμάσαι χωρίς προσευχή;

Νηστεύεις τις μέρες πού ορίζει ή Εκκλησία μας (Τετάρτες, Παρασκευές, Σαρακοστές κ.τλ.);

Έχεις στο σπίτι σου εικονοστάσι ή ντρέπεσαι να κρέμασης εικόνα στο σπίτι ή να κάνης το σταυρό σου;

Μήπως κατέφυγες σε μέντιουμ, μάγισσες, χαρτορρίχτρες, καφετζοϋδες;

Προσπαθείς να κοινωνής τακτικά ή αμελείς και κοινωνείς 3-4 φορές το χρόνο, κι αυτές ανεξομολόγητος;

Μήπως έχεις προλήψεις και δεισιδαιμονίες;

Αγαπάς, ευγνωμονείς και δοξάζεις πάνω άπ’ όλα το Θεό;

«Πάτερ, ήμαρτον είς τον ούρανόν και ενώπιον σου»

 

Β’. Αμαρτήματα προς τον πλησίον

Μήπως βρίζεις και λες λόγια προσβλητικά;

Μήπως συκοφαντείς και κατηγορείς άδικα;

Μήπως έχεις φιλονεικήσει με άλλους και δεν μιλιέστε;

Μήπως έκλεψες ξένα πράγματα ή αδίκησες άλλους και βρίσκεστε στα δικαστήρια;

Μήπως χειροδίκησες ή κτύπησες ή έκανες κανένα άλλο κακό σε άλλους;

Μήπως πίκρανες και στενοχώρησες άδικα άλλους;

Μήπως βλέπεις με μάτι φθονερό;

Μήπως αισθάνεσαι μέσα σου μίσος, κακία και αντιπάθεια για ωρισμένα πρόσωπα;

Σέβεσαι τους μεγαλύτερους και μάλιστα τους ιερείς;

Δείχνεις αγάπη και συμπόνια στους φτωχούς και σ’ εκείνους πού υποφέρουν; Επισκέπτεσαι αρρώστους και θλιμμένους;

Μήπως παρέσυρες στην αμαρτία ή διέφθειρες άλλους;

Σέβεσαι τους γονείς σου και φροντίζεις γι’ αυτούς ή τους έχεις εγκαταλείψει με αστοργία;

Μήπως εϊσαι περίεργος ή καχύποπτος;

Είσαι τίμιος και συνεπής στην εργασία σου;

Μήπως στέλνεις άλλους στο Διάβολο ή μουτζώνεις;

Μήπως δείχνεις αχαριστία στους ευεργέτες σου;

Μήπως κατακρίνεις ή περιφρονείς ή υποβιβάζεις τον άλλο;

Βλέπεις και σέβεσαι κάθε συνάνθρωπο σου σαν πλάσμα και παιδί του Θεού;

Για τους εγγάμους:

Είστε αγαπημένοι με το (ή με τη) σύζυγο σου;

Φροντίζεις για την οικογένεια σου;

Μήπως δεν τηρείς το νόμο της τεκνογονίας και δεν κάνεις παιδιά, ενώ μπορείς να κάνης;

Μήπως έπεσες στο αμάρτημα της πορνείας ή της μοιχείας, ή μήπως έχεις σχέσεις αμαρτωλές με άλλο πρόσωπο και καταπατάς τη συζυγική πιστι;
«Το αίμα Ιησού Χριστού καθαρίζει υμάς από πάσης αμαρτίας»

 

Γ’. Αμαρτήματα προς τον εαυτό σου

Μήπως έκανες καμμιά αισχρή και ανήθικη πράξι;

Μήπως βλέπεις αισχρά έργα στον κινηματογράφο, στό θέατρο ή στην τηλεόρασι;

Μήπως διαβάζεις αισχρά ή αντιχριστιανικά βιβλία και περιοδικά;

Μήπως μεταμφιέσθηκες ή συνηθίζεις να ντύνεσαι άσεμνα; Αν είσαι γυναίκα, μήπως ντύθηκες ανδρικά ή ρούχα προκλητικά και σκανδάλισες με την εμφάνισί σου; Αν είσαι άνδρας, μήπως έχεις χίππυκη ή έξαλλη έμφάνισί;

Μήπως παίζεις χαρτιά ή άλλα τυχερά παιχνίδια;

Μήπως χορεύεις έξαλλους και αμαρτωλούς χορούς σε νυχτερινά κέντρα ή πάρτυ;

Μήπως τραγουδάς αισχρά ή έξαλλα τραγούδια ή σου αρέσει να τα ακούς από το ραδιόφωνο ή το μαγνητόφωνο;

Μήπως λες ψέμματα;

Μήπως πηγαίνεις σε γήπεδα και παρακολουθείς με φανατισμό ποδοσφαιρικούς αγώνες και τσακώνεσαι για ποδοσφαιρικές ή άλλες ομάδες;

Μήπως θυμώνεις, κι όταν θυμώνης λες λόγια βρωμερά και σκληρά ή κάνεις βίαιες ενέργειες;

Μήπως έμπλεξες με κακές παρέες;

Μήπως μεθάς ή καπνίζεις ή φθείρεις με άλλο τρόπο την υγεία σου (π.χ. ναρκωτικά);

Μήπως μελαγχολείς και απελπίζεσαι;

Μήπως έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου και υπερηφανεύεσαι και καυχησιολογείς;

Μήπως είσαι φιλάργυρος, πλεονέκτης και προσκολλημένος στην ύλη;

Μήπως είσαι πεισματάρης και ισχυρογνώμων;

Μήπως είσαι λαίμαργος ή τεμπέλης;

Μήπως υποκρίνεσαι;

Ελέγχεις τις αισθήσεις σου (τι βλέπεις, τι ακούς κ.τ.λ.), τη φαντασία σου, τις επιθυμίες σου;

Σέβεσαι τον εαυτό σου βλέποντας τον σαν ένα ναό του Θεού;

 

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναύσω υμάς»