Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2021

HOW TO MAKE YOUR PRAYER FRUITFUL Igumen Nikon (Lazaru)

 



Igumen Nikon is the abbot of the Athonite Kellia of St. Spyridon, which belongs to New Skete, and a disciple of Elder Ephraim of Philotheou and Arizona.

 

https://pravoslavie.ru/sas/image/103587/358737.p.jpg?mtime=1617714562   

 

All the virtues prepare us for union with God. This is the goal of our lives—union with God, or theosis as theologians express it. All the virtues… However, something miraculous happens with prayer! Prayer unites us with God, not simply preparing us for union with Him. Therefore, we must prepare ourselves to meet God, paying heed to how we will appear before God. This is important. It’s not nothing.

 

We’re not saying that prayer is a purely spiritual activity, relating only to the soul. No! An educated man once told me:

 

“What difference does it make how I stand at prayer? What matters is how my soul appears.”

 

Yes, but there’s something neither he nor I knew, and this is a very important truth that a saint of the Church discovered: The soul simulates the body. The soul assumes the pose of the body. We can’t sit in the lotus position as the Hindus do and say: “Lord, Jesus Christ, have mercy on me.” No. Let us stand arms crossed, and let us sign ourselves with the sign of the holy Cross and pray.

 

The body must also learn to pray, not just the soul. Let us keep this in mind, to put it into practice. For example, we don’t always feel well, we don’t always want to pray: Perhaps we’re tired, or indifference to prayer has washed over us, or perhaps it’s a temptation from the devil, who brings us to a state of misery, sadness, and spiritual dryness. What should we do then if we don’t want to pray?

 

Then we cross ourselves and say: “Lord, Jesus Christ, have mercy on me.” We prostrate to the ground and rise again: “Lord, Jesus Christ, have mercy on me!”—a prostration, and again we rise up. “Lord, Jesus Christ, have mercy on me!”—and again we prostrate and again we get up. And the body pulls the soul along with it. The soul will also begin to make prostrations. The soul will also begin drop down and rise up together with the body. We thereby prepare ourselves to stand properly in prayer. That’s the first thing. Now let’s turn to the second.

 

Before we begin to pray, let us forget all the evil we’ve endured from others. If we remember about someone offending us during prayer, our prayer will be in vain. Let us not remember evil! Let us fight for this every day, our whole life, and especially during prayer. Do you know what the Fathers say? He who remembers evil commits suicide—he kills himself. Therefore, let us forget any evil that has been done to us.

 

One Church Father says that he who prays and remembers evil is like the man who sows on a rocky place. As many roots as will grow from a seed sown among rocks, so much fruit will the prayer of a man who remembers evil bring.

 

What do we say in the Lord’s Prayer? “And forgive us our debts, as we forgive our debtors.” Do we understand what we’re saying? We pray to God to forgive us to the extent that we ourselves forgive, that He would forgive us as we forgive. Think about what we’re saying! We pray to Him to forgive us and to do so to the extent that we ourselves forgive. Woe to us!

 

That’s why what I said to you is so important: That we stand up properly (the first stage of preparation) and forget any evil that others have done to us (the second stage). Then we will begin to pray. Let us ever be attentive to these points.

 

And what do we begin our prayer with? Let us always start with thanksgiving. Above all, let us thank God! Before we do or say anything, let us give thanks to God first of all.

 

What should we thank Him for? With everything that’s going on around us, with everything we endure, with all the diseases we have? What for? Think about it! Do we have any reason to be grateful to Him? We usually look at what we’re lacking. And we do well to fight for it, to achieve it. But have we ever thought about how much we already have? For example, why did God give us these eyes? What, did He owe us something? Have we ever thanked God that we can see? And why do we need to see? Couldn’t we have been born blind? What did we do to receive this gift? Absolutely nothing! We were born with sight. We didn’t even begin to do anything to deserve this gift of sight. Have we ever thanked God that we can see?

 

The holy Apostle Paul says we should thank God for everything (cf. 1 Thess. 5:18). He is referring here also to the unpleasant things that happen to us. Thank God for everything! We have reached such ungodliness that we don’t even thank God for His gifts. And we still think we’re good Christians! So let us see what we lack; let us pray to God to fulfill our desires. But let us thank Him for what we have already received.

 

God draws the grateful to Himself with love—those who have learned to say: “Glory to Thee, O Lord!”—and immediately fulfills their requests. God quickly grants the petitions of the grateful, because He knows that they will not separate themselves from Him. But God is slow to fulfill the desires of the ungrateful who haven’t learned to say: “Glory to Thee, O Lord!”, who don’t thank God for His gifts. The ungrateful ones, who haven’t learned to say: “Glory to Thee, O Lord!”, pray and pray, but God is slow to respond to their petitions. And He does it intentionally, to keep them in prayer as long as possible, to keep them close to Him as long as possible.

 

So, do we want God to hear us? Then let us begin with: “Glory to Thee, O Lord! I thank Thee, O Lord, that I can see and hear, that I have a home, I have clothes to wear, I have a bed to sleep on, that I have friends, that I can talk, and hear!” Then we will move on to the second stage of prayer—confession. We confess our sins before God—God knows them, but that we might realize them ourselves, because we love to forget what we’ve done. And we always see ourselves as better than we are. That’s why we don’t accept criticism from others.

 

Thanksgiving is followed by confession, and then petitions: “Lord, I want this, I want that. Help me succeed here. Help me achieve this.” And let us not forget that Christ Himself admonishes us: Ask, and it shall be given you (Mt. 7:7).

 

Igumen Nikon (Lazaru)

Translation by Jesse Dominick

 

Pravoslavie.ru

 

4/21/2021

Endure Patiently

 

 


To be humble, it means that you believe, because of your sins, that you are worthy of being treated unfairly, to be humiliated, and to be falsely accused. To be gentle and meek, it means that you endure patiently all injustice and wrongdoings against you. And on top of this to pray for your enemies and everybody who treats you unfairly.

 

St. John of Kronstadt

 

***

 

Everything can be treated

 

When you live without Christ, then you live in melancholy, sadness, stress, grief, and sorrow. You don’t live. You don’t live right. Then all kind of problems and anomalies appear in your body. Everything is affected, your glands, your liver, your stomach, etc. The best medicine is to devote yourself to Christ. Then everything is treated and everything is starting to work correctly. The love of God is changing everything, purifies and corrects them all and sanctifies your entire body.

 

Saint Porphyrios the Kapsokalyvite

 

 

 

 

Everything is taken care of by God

 




It’s not owing to his own abilities that man can be cured. It is God who heals. You should feel that your entire being is full of sin, full of darkness. If, however, you resort to God, the Lord takes away the sin, the passions, the darkness and the disease as well; He heals man and provides the light. But you need to stand before God like this: “Whatever the cost may be, my God, make me humble and let me truly repent. Make me come back to you, see the sin and turn to you, who are the light and salvation”. If you speak like this, God saves you.

 

***

 

When  someone renounces himself and goes against his will he, then, has nothing to take care of and is no longer afraid. Everything is taken care of by God.

 

 Archimandrite Symeon Kragiopoulos (+)

Απ' ότι κάνεις για τον Θεό, τίποτε δεν πάει χαμένο

 


Δεν γνωρίζω αν άλλη χριστιανική χώρα, όπως η Ελλάδα μας, έχη τόσα εξωκλήσια. Εξωκλήσια είναι τα εκκλησάκια που βρίσκονται έξω από πόλεις και χωριά. Αυτά τα εκκλησάκια ήταν σημεία ευλαβικής αναφοράς και παρηγοριάς για τον ανθρώπου της υπαίθρου.

 

Είχαν αγιάσματα με ιαματικά ύδατα. Είχαν άγιες εικόνες, που δάκρυζαν, χτυπούσαν, μιλούσαν, θαύματα ενεργούσαν. Ήταν αποκούμπια του πονεμένου και κουρασμένου ανθρώπου.

 

Αυτά ήταν γι’ αυτούς τα νοσοκομεία, τα καταφύγια στον πόνο και τις στενοχώριες της πικρής ζωής.

 

Ήταν κτισμένα έπειτα από κάποιο όνειρο, κάποια οπτασία ή κάποιο τάμα. Οικοδομήθηκαν από φτωχούς χειρώνακτες, τις περισσότερες φορές με τους δικούς τους κόπους. Αρχιτέκτων ήταν η βαθιά τους ευλάβεια, γι’ αυτό και ήσαν όμορφα, γουστόζικα.

 

Η κάθε γωνιά και η κάθε πέτρα έχει τοποθετηθεί με μεράκι. Και οι άνθρωποι που τα συντηρούν και ανάβουν τα κανδηλάκια και τα ευτρεπίζουνε στο διάβα του χρόνου είναι όμορφοι, ευλαβείς, προσηνείς.

 

Διηγείτο ο γερ-Αργύρης από το Αγιονέρι Κοζάνης πως ο Άγιος Αθανάσιος έχει αγίασμα και πολλές ιάσεις επιτελεί. Ένας νέος, που στα μικρά του χρόνια άναβε με την μητέρα του τα καντήλια του Αγίου Αθανασίου, πήγε στην Αμερική για μια καλύτερη τύχη.

 

Εκεί παρέλυσαν τα κάτω άκρα του.

 

Οι γιατροί καμμιά βοήθεια δεν του προσέφεραν. Μια ευλογημένη νύχτα βλέπει στον ύπνο του έναν αρχιερέα με κατάλευκα γένια.   – Παιδί μου, με γνωρίζεις; Είμαι ο άγιος Αθανάσιος από το Αγιονέρι. Έλα και σ’ εμένα κι εγώ θα σε γιατρέψω.

 

Πράγματι, επέστρεψε στην Ελλάδα, έκανε Λειτουργία στον Άγιο Αθανάσιο, κρέμασε τις πατερίτσες του στην εικόνα κι από τότε βαδίζει χωρίς καμμιά δυσκολία.   Ο ίδιος διηγείτο ακόμη: – Πήγα κάποτε ν’ ανάψω τα καντήλια του Αγίου.

 

Όταν έφθασα με το γαϊδουράκι μου στην πόρτα, ψάχτηκα και διαπίστωσα πως ξέχασα τα κλειδιά. Η πόρτα βαρειά, ξύλινη με γύφτικους μεντεσέδες.   Τι να έκανα; Το πήγαιν’ έλα από το χωριό δεν ήταν εύκολο.

 

Την ώρα που πήγα να κρεμάσω το λαδικό στο καρφί του τοίχου της εκκλησίας ακούστηκε δυνατός κρότος. Άνοιξε η πόρτα!

 

Όταν τελείωσα τις προσευχές μου και την αποστολή μου, με τον ίδιο τρόπο έκλεισαν οι πόρτες και έφυγα για το σπίτι μου, κρατώντας αναμμένη την δάδα της πίστεως. Το φως το πήρα από το καντηλάκι του αγίου Αθανασίου, γι’ αυτό δε μου έσβησε ποτέ.

 

Αυτή η επίσκεψη στο ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, παρ’ όλο που δεν συναντούσε μήτε ψάλτη μήτε παπά μήτε ιεροκήρυκα, καλλιέργησε την ψυχή του, τράνεψε την πίστη του και του προσέδωσε βαθειά ευλάβεια.

 

Στον πόλεμο του ’40 πολέμησε στην πρώτη γραμμή. Ο βασιλιάς Παύλος τον παρασημοφόρησε. Έχασε όμως όλη του την πτέρνα.

 

Όταν ησύχασαν τα πράγματα, τον προέτρεπαν να περάση επιτροπή για σύνταξη και απαντούσε ο άνθρωπος του Θεού:   – Αν πάρω χρήματα, θα χάσω ότι κέρδισα: Εγώ, παιδιά μου, έβλεπα την Παναγία. Σώθηκα από βέβαιο θάνατο. Δεν λύγισα. Δεν φοβήθηκα. Αυτά είναι τα παράσημά μου.

 

Απ’ ότι κάνει κανείς για τον Θεό, τίποτε δεν πάει χαμένο. Ο άνθρωπος δεν χαριτώνεται μόνον με την διδαχή, αλλά και με κάθε ευσέβεια που δεν καταντά ευσεβισμός.

 

Και το καντήλι και το κερί και το λιβάνι και το πρόσφορο και ο άρτος γίνονται μάννα ουράνιο που θρέφει την ψυχή. Μακάρι να μη λείψουν από κανένα ορθόδοξο σπίτι. Αμήν.

 

 

 

Πηγή: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας». Ι. Μ. Δοχειαρίου, Άγιον Όρος.

 

 

Τhe man in Christ is a true person


 

Why  don’t people come to an understanding? Why can’t they find the truth? Why does everyone want to have it his own way? The answer is because they don’t start frοm God. There is this worm, this poison within man: the turn towards himself, towards egocentricity, towards self-love.

 

The more man believes in God, the more he is redeemed from self-love, egocentricity and egoism. And then, everything is splendid and there is no problem at all.

 

There is no problem indeed. There is no problem in attitude or miscommunication and no problem in relationships, either. But when is there not a problem? When? When man is redeemed in Christ and is a true person. And when, as a true person, he does not lose himself among other people, nor does he want to eliminate, devalue and embitter them.

 

 Archimandrite Symeon Kragiopoulos (†)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ


 

…] Πρόκειται για εμπνευσμένο κήρυγμα που εκφωνήθηκε στον καθεδρικό ναό του Βελιγραδίου περίπου το 1935, αλλά έχει διαχρονική ευεργετική απήχηση και σήμερα. Μας αφορά άμεσα και προσωπικά όλους, διότι χωρίς την συνεχή μετάνοιά μας αδυνατούμε να πετύχουμε πνευματική εν Χριστώ τελείωση, την συγχώρηση των αμαρτιών μας, και την σωτηρία μας.

Η όλη γλαφυρή και περιεκτική ομιλία του Αγίου θυμίζει ομιλίες Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου. Ας την προσέξουμε προς επίτευξη ειλικρινούς μετανοίας και λυτρώσεώς μας από τα φοβερά και μεγάλα δεινά που επισωρεύουν οι πολλές αμαρτίες μας στους αμετανοήτους αμαρτωλούς, και γενικότερα σε λαούς και έθνη που εργάζονται την ανομία, ασέβεια και κάθε πονηρία. […]

 

(Απόσπασμα από το σημείωμα του εκδότη που περιέχεται στο βιβλίο)

 

 

 

https://stinkrini.gr/agioi-kai-gerontes-rosias-servias/gia-tin-metanoia-kai-tin-empistosyni-ston-theo/


ΟΜΙΛΙΑ ΠΕΡΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ


 


ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ

ΑΓΙΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΙΚΟΝΙΟΥ

 

Στην εποχή μας παρατηρούμε γενική αποστασία από το άγιο θέλημα του φιλάνθρωπου Θεού μας που ξεπερνά, δυστυχώς, τους ασεβείς της εποχής του Νώε και τους ασελγείς των κατοίκων των Σοδόμων και Γομμόρων, και μάλιστα μετά Χριστόν.

 

Η πνευματική χρεωκοπία και παραλυσία μας επέφερε σκλήρυνση καρδιάς, και αμαρτάνουμε χωρίς τύψεις και χωρίς αληθινή μετάνοια.

 

Και εφ’ όσον δουλεύουμε στα φθοροποιά πάθη, μένοντες σκλάβοι της τυραννικής αμαρτίας, τα ποικίλα δεινά όχι μόνον θα παραμένουν αλλά και θα προσαυξάνουν, λόγω των αμαρτωλών επιλογών μας.

 

Η αμαρτία, αγαπητοί, μας χωρίζει από τον Θεό, ενώ η μετάνοια μας ενώνει και μας καθιστά οικείους του Θεού και βρισκόμεθα κάτω από την παντοδύναμη προστατευτική κηδεμονία του.

 

Το να προσκρούση κανείς δια της αμαρτίας προς τον Θεό αποτελεί την μεγαλύτερη συμφορά· η δε πολυποίκιλη κρίση που μαστίζει παγκοσμίως τις ανθρώπινες κοινωνίες με αποκορύφωμα το οικονομικό, μπορεί να εξελιχθή σε αναρχία και τελικά και σε τρίτο παγκόσμιο καταστροφικό πόλεμο, κατά παραχώρηση Θεού προς αναχαίτιση του κακού, τιμωρία των ασεβών και σωφρονισμό των καλοπροαιρέτων ανθρώπων.

 

Λόγω που δημιουργήθηκαν δυσμενείς καταστάσεις σε χιλιάδες συνανθρώπους και στην Ελλάδα μας, εξ αμαρτιών μας και πολλοί είναι αθωράκιστοι πνευματικά από ζωντανή πίστη και ελπίδα στην πρόνοια του Θεού, έχουμε πλήθος αυτοκτονιών και απώλεια αθανάτων ψυχών.

 

Προκειμένου λοιπόν να παρηγορηθούν πονεμένες δοκιμαζόμενες ψυχές, οι εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, εκδίδουν τα δύο αυτά ενισχυτικά κείμενα Αγίων της Εκκλησίας μας σε ένα τεύχος προς ματαίωση των αυτοκτονιών και επιστροφή στον φιλόστοργο Θεάνθρωπο Ευεργέτη και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, την μόνη ασφαλή καταφυγή, προστασία και σωτηρία μας.

 

Εις αυτόν και μόνον ας εναποθέσουμε τις ελπίδες μας, εις την Υπεραγία Θεοτόκο και εις τους Αγίους της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, επιτελούντες παράλληλα τα χριστιανικά μας καθήκοντα, δηλαδή την τήρηση των εντολών του Ευαγγελίου, τον πνευματικό φιλότιμο αγώνα, την μετάνοια και μυστηριακή ζωή.

 

Η ελπίδα μας ας είναι ο Ουράνιος Πατήρ, η καταφυγή μας ο Υιός, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, και η σκέπη μας το Πνεύμα το Άγιο, η πάντοτε δοξαζομένη Αγία Τριάς.

 

Μόνη ελπίδα η επάνοδος στην πίστι! Και πράγματι, αυτή σώζει κάθε φορά το έθνος θαυματουργικά… […]

 

(Απόσπασμα από το σημείωμα του εκδότη που περιέχεται στο βιβλίο)

 

https://stinkrini.gr/agioi-kai-gerontes-rosias-servias/omilia-peri-aisiodoxias-na-min-apelpizetai-kanenas-oudepote-kai-gia-otidipote/

 


Το έπος του 1940. Ιερά παρακαταθήκη για τους Έλληνες και τον κόσμο όλο.

 


Το έπος του 1940.

Ιερά παρακαταθήκη για τους  Έλληνες και τον κόσμο όλο.

Μια ένδοξη ημέρα ξημερώνει. Ημέρα Ιστορική και λαμπερή. Ημέρα γραμμένη εις τις χρυσές δέλτους της ελληνικής και παγκοσμίου Ιστορίας. Ημέρα μνήμης και θυσίας υπέρ πίστεως και πατρίδος. Υπέρ της ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Από τις πλέον ένδοξες σελίδες της ελληνικής Ιστορίας γράφτηκαν εκείνη την περίοδο. Μιλάμε για το ηρωικό έπος του 1940, το οποίο γράψανε με αίμα και γενναιότητα οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας στα κακοτράχαλα και χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου.

Πάντα ο ελληνισμός απεχθάνετο τον όγκο και τη δύναμη της ύλης. Περιφρονούσε την ποσότητα και ήταν υπέρ της ποιότητος. «Ου εν τω πολλώ  το ευ αλλά εν τω πολλώ τω ευ»(αρχαίο ρητό). Μη ξεχνάμε την απάντηση των αρχαίων μας προγόνων, που δώσανε όταν πληροφορήθηκαν ότι οι Πέρσες είναι πάρα πολλοί και με τα δόρατά των θα καλύψουν τον ήλιο, «θα πολεμήσουμε υπό σκιάν». Τέτοιους προγόνους έχουμε, τέτοιοι ήταν και οι γεννήτορες ημών την εποχή του 40. Δεν λογάριασαν την υλική υπεροχή του περιβόητου άξονα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η είσοδος της Ελλάδος εις τον πόλεμο εκείνο ήταν αναπόφευκτη. Οι Ιταλοί προκαλούν την Ελλάδα με τον τορπιλισμό της Έλλης στο λιμάνι της Τήνου, την ημέρα που άπασα η Ορθοδοξία γιορτάζει την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μεγίστη πρόκληση στον ευσεβή Ελληνικό Λαό. Η Ελλάς δεν απάντησε στην πρόκληση και προετοιμάζεται για τα επερχόμενα.

Η Γερμανία του Χίτλερ και η Σοβιετική Ένωση συνάψανε συμμαχία. Ο όρος Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης ή Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ (επίσημα: Γερμανοσοβιετική Συνθήκη) χαρακτηρίζει το σύμφωνο μη επίθεσης που υπέγραψαν στις 23 Αυγούστου 1939 στη Μόσχα ο Υπουργός Εξωτερικών της ναζιστικής Γερμανίας Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ (Joachim von Ribbentrop) και ο Υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής ΈνωσηςΒιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότοφ (Вячесла́в Миха́йлович Мо́лотов). Την συνθήκη αυτή επικύρωσε το Ανώτατο Σοβιέτ, οκτώ ημέρες μετά, στις 31 Αυγούστου. Ο άξονας θέλει να κατακτήσει τον κόσμο. Έχοντας τα νώτα του καλυμμένα.

Η Ιταλία του Μουσολίνι θεωρεί την μικρή σε έκταση Ελλάδα εύκολο θύμα. Τη θεωρεί ευκολοδιάβατο διάδρομο για να περάσει και να προωθήσει τα σχέδια του άξονος Ιταλίας-Γερμανίας. Δίνει εντολή στον πρεσβευτή της εις την Ελλάδα να ζητήσει την άνευ όρων παράδοση της πατρίδος μας. Ας αφήσουμε τον πρεσβευτή της Εμμανουέλε Γκράτσι να μας περιγράψει τα ιστορικά γεγονότα, όπως ο ίδιος τα έζησε και βίωσε και ας αφήσουμε εις την άκρη τους εθνομηδενιστάς και απόντας των εθνικών και Ιστορικών εκείνων στιγμών.

Το ιστορικό «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου 1940: Ο Εμμανουέλε Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην χώρα μας, το 1940, συμπρωταγωνιστής κι αυτός της ιστορικής εκείνης νύχτας της 28/10/1940 στο βιβλίο του, που το ονομάζει με μια πρωτοφανή οξυδέρκεια για το μέλλον του καθεστώτος Μουσολίνι: «Η αρχή του τέλους – η επιχείρηση κατά της Ελλάδος» Εστία. 1980, σελ. 285, γράφει τα εξής: Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον. Ο φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του εσωτερικού της οικίας. Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά, που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με άφησε να περάσω. Μου έσφιξε το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε ένα μικρό φτωχικό σαλόνι του σπιτιού. Μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις 3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να του εγχειρίσω προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφον της Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της 28/10/1940. Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε:

-Μεταξάς: Λοιπόν έχουμε πόλεμο.

-Γκράτσι: Όχι απαραίτητα Εξοχότατε. Η ιταλική κυβέρνηση ελπίζει ότι θα δεχθείτε την αξίωσίν της και θ’ αφήσετε τα ιταλικά στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα στρατηγικά σημεία της χώρας.

-Μεταξάς: Και ποια είναι τα στρατηγικά αυτά σημεία, περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις;
-
Γκράτσι: Δεν είμαι εις θέσιν να σας είπω, Εξοχότατε. Η Κυβέρνησίς μου δεν με ενημέρωσε… Γνωρίζω μόνον ότι το τελεσίγραφο εκπνέει εις τας 6 το πρωί.

-Μεταξάς: Εν τοιαύτη περιπτώσει η διακοίνωσις αυτή αποτελεί κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.

-Γκράτσι: Όχι, Εξοχότατε. Είναι τελεσίγραφον.

-Μεταξάς: Ισοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου.

-Γκράτσι: Ασφαλώς όχι, διότι πιστεύω ότι θα παράσχετε τας διευκολύνσεις, τας οποίας ζητεί η κυβέρνησίς μου.

-ΜεταξάςΟΧΙ! Ούτε λόγος δύναται να γίνη περί ελευθέρας διελεύσεως. Η Ιταλία, η οποία δε μας παρέχει καν τη δυνατότητα να εκλέξωμε μεταξύ πολέμου και ειρήνης, κηρύσσει ουσιαστικώς τον πόλεμον εναντίον της Ελλάδος. (μετά από μια σύντομη παύση).

-Μεταξάς: Πολύ καλά λοιπόν, έχομεν πόλεμον.

Και συνεχίζει ο Γκράτσι στο βιβλίο του:

Με συνόδευσε στην έξοδο υπηρεσίας από την οποία είχα μπεί και όταν ήμασταν στο κατώφλι μου είπε:

«Vous etes le plus forts» (είσθε οι πιο ισχυροί). Αν στη μακρά σταδιοδρομία μου στην υπηρεσία του κράτους υπήρξε ποτέ μια στιγμή κατά την οποία εμίσησα το δικό μου (επάγγελμα), μια στιγμή κατά την οποίαν το καθήκον του αξιώματος μου μου φάνηκε σταυρός και όχι μόνο θλιβερός, αλλά και ταπεινωτικός, η στιγμή αυτή ήταν όταν άκουσα εκείνα τα αποκαρδιωμένα λόγια που πρόφερε ο πρεσβύτης εκείνος, που είχε καταναλώσει ολόκληρη τη ζωή του αγωνιζόμενος και υποφέροντας για την χώρα του και που, και κατά την υπέρτατη εκείνη στιγμή, προτιμούσε να διαλέξει για την πατρίδα του το δρόμο της θυσίας και όχι το δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό και βγήκα από το σπίτι του.
Ο Μεταξάς στο προσωπικό του ημερολόγιο με μεγάλην συντομίαν, περιγράφει ως εξής την συνάντησίν του αυτήν με τον πρέσβη της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι την νύχτα της 28/10/1940.


28 Οκτωβρίου, Δευτέρα.

Νύχτα στις 3 με ξυπνούν. Έρχεται ο Γκράτσι – Πόλεμος – Ζητώ Νικολούδη Μαυρουδή – Αναφέρω Βασιλέα – Καλώ Πάλαιρετ και ζητώ βοήθειαν Αγγλίας – Κατεβαίνω στις 5 – Υπουργικόν Συμβούλιον – Όλοι πιστοί και Μαυρουδής – Όλοι πλην Κύρου – Βασιλεύς περιφορά μαζί του – Φανατισμός του λαού αφάνταστος – Μάχαι στα σύνορα Ηπείρου – Βομβαρδισμοί – Σειρήνες – Αρχίζουμε και τακτοποιούμεθα – ο Θεός βοηθός !!!

Πηγή: hellas-orthodoxy.blogspot.com (Από το βιβλίο «Ο πόλεμος της Ελλάδος 1940-41», Θ. Παπακωνσταντίνου)

Εντός ολίγων ωρών, ξεκίνησε η ιταλική επίθεση, ενώ ο Μεταξάς απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, στο οποίο κατέληγε με τα εξής λόγια: « Ὅλον τό Ἔθνος ἄς ἐγερθῆ σύσσωμον. Ἀγωνισθῆτε διά τήν Πατρίδα, τάς γυναίκας, τά παιδιά σας καί τάς ἱεράς μας παραδόσεις. Νύν ὑπέρ πάντων ὁ ἀγών».

Ο Βρετανός Πρωθυπουργός  Ουΐνστων Τσώρτσιλ γράφει μεταξύ  άλλων

 

προς Πρωθυπουργόν Ελλάδος κ. Ι. Μεταξά

Λονδίνο 28 Οκτωβρίου 1940

            Αι απειλαί και αι εκφοβιστικαί προσπάθειαι της Ιταλίας απεδείχθησαν ανίσχυροι προ του ηρέμου θάρρους σας. Δι΄ ο και προσέφυγεν αύτη εις απρόκλητον επίθεσιν κατά της πατρίδος σας, αναζητούσα εις αβασίμους κατηγορίας την δικαίωσιν της επαισχύντου πράξεώς της.
Θα σας παράσχωμεν πάσαν δυνατήν συνδρομήν, θα πολεμήσωμεν μαζί σας τον κοινόν εχθρόν και μαζί θα μοιρασθώμεν την νίκην μας.

Ο Ελληνικός Λαός ξυπνά από τις σειρήνες και πληροφορείται το μέγα γεγονός. Η μικρή Ελλάδα κονταροχτυπιέται με την Ιταλία του Μουσολίνι . Ο Λαός ξεχύνεται εις τους δρόμους, επικροτώντας το ΟΧΙ του πρωθυπουργού του Ιωάννη Μεταξά. Ξεχνά και λησμονεί τις πολιτικές του και ιδεολογικές διαφορές του με τον Μεταξά που κυβερνά τον τόπο, χωρίς την λαϊκή εντολή. Προέχει η πατρίδα, Ελλάδα, και η Ορθοδοξία. Τρέχει να καταταγεί εθελοντής και να πολεμήσει στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου με το χαμόγελο στα χείλη, όπως το διαλαλεί η φωνή της Σοφίας Βέμπου. Κανένας δεν μένει αδρανής ή αμέτοχος αυτού του τρελού πανηγυριού. Νέοι και νέες, έμποροι, πλούσιοι και πτωχοί, γραμματιζούμενοι και αγράμματοι, όλοι τρέχουν να προσφέρουν το δυνατόν ο καθένας των για την πατρίδα. Οι γυναίκες στις πόλεις πλέκουν τη φανέλα του στρατιώτη, οι ηρωικές γυναίκες της Πίνδου μεταφέρουν στους γερασμένους ώμους των πυρομαχικά στους στρατιώτες. Εθελόντριες στελεχώνουν  τα νοσοκομεία για την περιποίηση των τραυματιών.

            Οι φαντάροι μας, τα νιάτα της πατρίδος μας, πολεμούν και νικούν τις σιδερόφρακτες δυνάμεις του Μουσολίνι. Με την ιαχή «αέρα» ο Έλληνας φαντάρος νικά κατά κράτος τις μεραρχίες της Ιταλίας και ελευθερώνει ελληνικές περιοχές και η ελληνική σημαία κυματίζει υπερήφανα και ο εθνικός ύμνος σκορπάει ρίγη υπερηφάνειας και συγκινήσεως. Οι στρατιώτες μας «βλέπουν» να τους οδηγεί στην νίκη η υπέρμαχος στρατηγός, η Υπεραγία Θεοτόκος. Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας. Οι πολεμιστές της εποχής πολλές εμφανίσεις έχουν καταγράψει της υπερμάχου στρατηγού και διηγηθεί στα παιδιά των και εις τα εγγόνια των. Οι διηγήσεις αυτές έχουν περάσει στην συνείδηση του Ελληνικού Λαού.

            Η Γερμανία του εθνοσοσιαλιστή Χίτλερ η σύμμαχος της Ιταλίας του φασίστα Μουσολίνι επιτίθεται κατά της πατρίδος μας. Οι στρατιώτες αμύνονται μετά αυτοθυσίας αλλά εις το τέλος κάμπτονται και η Ελλάδα τελεί υπό κατοχή.

            Ο Έλληνας δεν προσκυνάει κανένα θνητό και για αυτό αντιστέκεται και οργανώνει αντάρτικο, οργανώνει την εθνική αντίσταση. Δεν σκύβει το κεφάλι του. Πρώτη αντιστασιακή ομάδα που κήρυξε την ένοπλη αντίσταση εναντίον των κατακτητών ήταν ο ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του στρατηγού Ναπολέοντος Ζέρβα. Ακολούθησαν πολλές άλλες ομάδες και οργανώσεις ένοπλης αντίστασης, με την πλέον πολυπληθή το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Πολλοί συμπατριώτες μας πατριώτες θυσίασαν τη ζωή τους ή πότισαν με αίμα τον ένοπλο αντιολοκληρωτικό αγώνα των Ελλήνων για να ζούμε εμείς, σήμερα, ελεύθεροι και να έχουμε Δημοκρατία και ελευθερία. Πολέμησαν κάθε χρώματος και απόχρωσης φασισμό και τους συμμάχους αυτών.

            Πολέμησαν, έχυσαν το αίμα τους , πότισαν το δέντρο της Δημοκρατίας και της Λευτεριάς. Για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Και με Δημοκρατία.

            Αιωνία, ας είναι μνήμη των ηρωικώς μαχόμενων και πεσόντων που πότισαν το δένδρο της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας εις την Ελλάδα και εις την Ευρώπη.

Μυργιώτης  Παναγιώτης

Μαθηματικός

«Αν δεν έχεις δει ακόμα τον Ιούδα μέσα σου, τότε δεν είσαι ακόμα Χριστιανός»... Απόσπασμα. Πατήρ Teodore Gignadze.

Αναφέρει προσκυνητης :


Αναφέρει προσκυνητης : Πριν αρκετά χρόνια βρισκόμαστε με τον πατέρα μου τον ξάδελφό μου κα και το κουμπάρο μου στην Ιερά Μονή Ιβήρων. Αποφασίσαμε να πάμε στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου που βρισκόταν στο πίσω μέρος της χερσονήσου. Ήταν το έτος 1990 εποχή που το Άγιον Όρος ήταν με πολλή λίγους δρόμους πολλά μονοπάτια και λίγες πινακίδες που έδειχναν τους προορισμούς. Ξεκινησαμε λοιπόν εκείνο το πρωινό ήταν Οκτώβριος και ο καιρός πολύ καλός. Αρχίσαμε λοιπόν να ανεβαίνουμε τα μονοπάτια. Περάσαμε από την Μονή Φιλοθέου Καρακαλου και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε προς την κορυφογραμμη για να πέσουμε στην πίσω πλάγια. Πρέπει να περπατούσαμε τουλάχιστον τρεις ωρες. Ο πατέρας μου ήταν τότε εξήντα χρόνων και τα πήγαινε περίφημα. Φτάσανε λοιπόν σε ένα σημείο πριν την κορυφογραμμη όπου μπροστά μας υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα διαφορετικά μονοπάτια. Χωρίς πινακίδες βεβαία. Πλήρη αδιέξοδο. Πράγματι. Όλο αυτό το διάστημα δεν είχαμε συναντήσει κανένα άλλον προσκυνητή να περνά από αυτά τα μονοπάτια. Σταματήσαμε λοιπόν σε αυτήν την διασταύρωση και έπρεπε να σκεφτούμε τι δρόμο έπρεπε να ακολουθήσουμε. Έπρεπε να πάρουμε την σωστή απόφαση. Ειμασταν ήδη κουρασμένοι και μια λάθος απόφαση θα μας οδηγούσε σε αδιέξοδο. Προσευχηθηκαμε στην Παναγία να μας δείξει το σωστό δρόμο. Και τότε έγινε το θαύμα. Ξαφνικά από την άκρη ενός από τους τέσσερις δρόμους βλέπουμε να έρχεται ένας καλόγερος. Περπατούσε γρήγορα.Ειχε Ένα ντουρβα στον ώμο. Μας πλησίαζε. Ευλογησον πάτερ είπαμε Ο Κύριος απάντησε. Θέλουμε την βοήθεια σας. Έχουμε μπέρδεμα μεγάλο. Θέλουμε να πάμε στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου αλλά δεν ξέρουμε ποιο δρόμο να πάρουμε. Και φυσικά μας έδειξε ποιος είναι ο σωστός δρόμος για να κατέβουμε. Και έφυγε γρήγορα προς άλλη κατεύθυνση. Πόσο η Παναγία φροντίσει τους προσκυνητές της. Περπατήσαμε άλλες τρεις ώρες μέχρι να φτάσουμε πολύ κουρασμένοι στην Μονή. Ήταν ένας άθλος για εμάς. Όμως δεν ξεχνάμε ποτέ αυτό το θαυμαστό γεγονός της Παναγίας σε εμάς. 

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2021

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεανθρώπου καὶ ὁ μηδενισμὸς τοῦ ἀνθρώπου

 



Ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὴν συνεκτικὴν καὶ ἑνοποιὸν χάριν 

τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, 

φθείρεται καὶ ἀποσυντίθεται καὶ «λεγεωνοποιεῖται», 

ὅπως λέγει τὸ Εὐαγγέλιον (Μάρκ. 5, 9, 15),

καὶ ὅπως ἀναγκάζεται ἐκ τῆς τραγικῆς πραγματικότητος 

νὰ τὸ ὁμολογήσῃ καὶ ἀκουσίως ἡ ψυχανάλυσις 

καὶ ὁ σύγχρονος ὑπαρξισμός. 


Ἡ διεκδίκησις τῆς «αὐτονομίας» καὶ τῆς «ἐλευθερίας» 

τοῦ ἀνθρώπου ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπον Χριστὸν 

(καὶ συχνὰ ἡ ἀναζήτησις τῆς «ἐλευθερίας» εἰς τὸ «Μηδὲν») 

καταντᾶ νὰ εἶναι πλέον ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον 

(καὶ ὄχι διὰ τὸν ἄνθρωπον), ἐκφυλισμὸς δηλαδή, 

ἢ μᾶλλον ἀνθρωποκτονία καὶ αὐτοκτονία τοῦ ἀνθρώπου, 

ὅπως καὶ ὁ διάβολος ὑποσχεθεὶς εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν «θέωσιν» 

ἀπέβη ἀνθρωποκτόνος ἐξ ἀρχῆς (Ἰωάν. 8, 44). 


Τὴν τραγικὴν μοίραν τῆς χωρὶς Χριστὸν «ἐλευθερίας» καὶ 

«αὐτονομίας» τοῦ ἀνθρώπου μαρτυρεῖ 

ὁ βαθὺς ψυχαναλυτὴς καὶ ὑπαρξιστὴς Ντοστογιέφσκυ, 

καὶ ἀκόμη πρὶν ἀπ’ αὐτὸν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, 

ὁ ὁποῖος τοιαύτην «ἐλευθερίαν» ὀνομάζει μὲ τὸ πραγματικόν της 

ὄνομα «κακίαν», «δουλείαν» καὶ «φθοράν»: 

«Ὡς ἐπικάλυμμα ἔχοντες τῆς κακίας τὴν ἐλευθερίαν», 

καὶ «ἐλευθερίαν αὐτοῖς ἐπαγγελλόμενοι, 

αὐτοὶ δοῦλοι ὑπάρχοντες τῆς φθορᾶς» (2 Πέτρ. 2, 16, 19).


Μακαριστοῦ Ἐπισκόπου πρ. Ζαχουμίου καὶ Ἑρζεγοβίνης κυροῦ Ἀθανασίου Γιέβτιτς

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεανθρώπου καὶ ὁ μηδενισμὸς τοῦ ἀνθρώπου

Τεῦχος 340, Ὀκτώβριος 2021

Δημήτρη Μαυρόπουλου π. Ἀθανάσιος Γιέβτιτς ἢ στὸν ἀστερισμὸ τοῦ Ντοστογιέφσκυ

 



Στὸ τέλος τῆς Λειτουργίας 

ἄφησε τὸν ἱερέα νὰ κάνει τὴν ἀπόλυση

καὶ ὁ ἴδιος ἄρχισε νὰ κατευθύνεται 

πρὸς τὸν ἀρχιερατικὸ θρόνο, 

ὅπου ὅμως στὰ δύο σκαλοπάτια του 

κάθονταν μικρὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα 

σηκώθηκαν γιὰ νὰ ἀποχωρήσουν. 

Τὰ προέτρεψε νὰ παραμείνουν 

καὶ κάθησε δίπλα τους, 

στὸ σκαλοπάτι τοῦ παραθρόνιου, 

πιάνοντας κουβέντα μαζί τους.


Σὲ λίγο [...] ἄρχισε νὰ ἀπεκδύεται 

τῆς ἀρχιερατικῆς του στολῆς

ἀποθέτοντας τὰ ἄμφια 

στὰ χέρια τῶν μικρῶν παιδιῶν. [...]


Ἕνα παιδὶ τῆς θείας Βασιλείας ἦταν καὶ ἔτσι πολιτευόταν. 

Πρῶτα ζοῦσε ὡς παιδὶ καὶ ἔπειτα ἄκουγε 

τὸν ἐπιβεβαιωτικὸ λόγο τοῦ Κυρίου 

«ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, 

οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».


Δημήτρη Μαυρόπουλου

π. Ἀθανάσιος Γιέβτιτς ἢ στὸν ἀστερισμὸ τοῦ Ντοστογιέφσκυ

Τεῦχος 340, Ὀκτώβριος 2021

«Πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε καλοί, γιατί συνεχίζουμε για πάντα με τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μας». Ο ηγούμενος Θαδδαίος από τη Vitovnița

Την εποχή που μαρτύρησε ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία, «νεανίας απαλός»(22), χωρίς καν να έχει φθάσει στην ανδρική ηλικία, όπως σημειώνει ο Παλαμάς συγκρίνοντάς τον με τον βασιλέα Δαβίδ(23).

 



Την εποχή που μαρτύρησε ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία, «νεανίας απαλός»(22), χωρίς καν να έχει φθάσει στην ανδρική ηλικία, όπως σημειώνει ο Παλαμάς συγκρίνοντάς τον με τον βασιλέα Δαβίδ(23). Η εξωτερική ομορφιά του προσώπου του ήταν μεγάλη, αλλά δεν μπορούσε να συγκριθεί με την εσωτερική και αθέατη ομορφιά που έκρυβε μέσα στην ψυχή του, την οποία όμως ο Θεός είδε και τον κατέστησε κατοικητήριό του(24). 


~ Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς 

Πηγες:

22. PG 151, 540 B. 

23. PG 151, 540 C. 

24. PG 151, 540 B- C.