Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

ΓΙΑ ΑΥΤΟΎΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΣΧΈΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ.

Ο NOVALIS ΒΆΖΕΙ ΣΤΟ ΣΤΌΜΑ ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟΥ.

O STALIN ΔΙΗΓΉΘΗΚΕ...

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ.

Η ΚΑΤΑΙΓΊΔΑ...

3-2-2020. Φάνης ΜΑΛΚΙΔΗΣ Δρ. Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών. "Ελληνισμός: Υποταγή ή Αντίσταση


ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΙΣ ΠΟΣΙ ΜΟΥ Άγιοι Μαρκιανός και Πουλχερία οι βασιλείς (17 Φεβρουαρίου)


Christians In Montenegro Protest Against Regime's Attempts To Confiscate All Orthodox Churches!


ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ 2ο


Τσαγκάρης Παν.: Τα Θρησκευτικὰ στις Θερμοπύλες της ιστορίας τους, 9/2/020


Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ ΤΟ 1182 (B')


ΠΩΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;


Κοιμόμουν μόνο τρεις ώρες.


"Χαίροις τῶν Ἀθηνῶν ἡ Δορκάς"[ Αύριο η μνήμη της Πολιούχου των Αθηνών ] Painting by: Ε. Doukas

Επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του Γέροντα Γαβριήλ Κοβιλιάτη στο Μέγαρο παλαιάς Βουλής, 05/02/2020


Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2020

Γέροντα ,είχε πέσει στα γόνατα και έκλαιγε με αναφιλητά!!!Αφιερωμένο στους προσκυνητές του Αγίου Όρους.Διαβάζει π,Νεκτάριος Κοβιλιάτης Ιερόν Κάθισμα Δολών Μάνης.


Εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια, 6/2/2019 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΑΣΗ


Père Athanasios Mytilinaios - La honte pendant la confession


Predică la duminica Sf. Grigorie Palama - Despre Sf. Euharistie


Sfânta Împărtășanie este centrul vieții noastre


ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Όταν διαβάσεις τους χαιρετισμούς την Παναγίας, ακόμη και το βράδυ, νιώθεις σαν να ξημερώνει .... γιατί έτσι είναι, άλλη η μέσα ζωή κι άλλη η έξω ....

Οι ορθόδοξοι της Ενορίας μας στο Κολόν της Βενεζουέλας δέχονται βιταμίνες για να βοηθούν στην σωματικές δυνάμεις τούς.

Sonra İsa şöyle bir mesel anlattı: iki oğlu olan bir adam varmış.




Sonra İsa şöyle bir mesel anlattı: iki oğlu olan bir adam varmış. Günlerden bir gün oğullarından genç olanı adama ‘baba bana hakkıma düşeni ver, gideyim kendi hayat yoluma çekeyim’ demiş ve hakkına düşeni alıp birkaç gün sonra herşeyini toplayıp o ülkeden ayrılmış gitmiş. Gittiği yerlerde serserice yaşayıp nesi varsa nesi yoksa harcamış, telef etmiş. Üstüne üstlük, durum öyleyken bulunduğu diyarda kıtlık da baş göstermiş, genç adam yiyecek de bulamamaya başlamış. Mecburen o ülke yaşayanlarının birinin domuz çiftliğinde domuz çobanlığı yapmaya koyulmuş. Durumu o kadar içler acısıymış ki o domuzlara verilen keçi boyunuzlarından yemeyi bile azu eder hale gelmiş... ama onu bile kendisine vermeye niyetli kimse yokmuş ortalıkta.

İşte o zaman kalbinde uyanıp ‘babamın işinde çalışan çırakların bile ziyadesiyle yiyecek ekmekleri oluyor, ben ise buralarda açlıktan ölüyorum’ diye iç çekmiş. ‘Bundan tezi yok, babamın evine dönüyorum, ona baba hem Yüceler’e karşı hem de sana karşı günah işledim, artık oğlun diye addedilmeye hakkım yok, lütfen beni de çıraklarından biri olarak yanına al diyeceğim’ şeklinde düşünerek kalkmış, dönüş yoluna düzülmüş.

Dönüş yolunda, uzaklardan henüz görünmüşken, babası yaklaşanın oğlu olduğunu farketmiş, koşmuş, büyük bir coşkunlukla kucaklamış, bağrına basmış, öpmüş onu. Oğlu ise ‘baba’ demiş ‘ben hem Yüceler’e karşı hem de sana karşı günahta bulundum, artık oğlun addedilmeye hakkım yok’. Ama babası etraftaki çalışanlarına ‘durmayın, hemen o eskiden burdayken giydiği giysisini getirin, giydirin kendisine, eline yüzük takın, ayaklarında da ayakkabı olsun... oğlum ölüydü dirildi, kayıptı bulundu’ deyip besili dananın kurban edilmesi, masa ve şölen kurulması için emir vermiş.

O esnada babanın büyük oğlu tarladaki işinden dönüyormuş. Uzaktan evdeki sevinç ve coşku atmosferinin seslerini duyduğunda etrafta çalışan çocuklardan birine ne olduğunu sormuş. Çocuk da ‘kardeşin eve döndü, sağlam dönebildi diye baban besili danayı kurban etti, şölen kurdu’ demiş. Olanları öğrenen büyük oğul öfkelenmiş ve eve girmem diye diretmeye başlamış. Bunu gören babası ise dışarı çıkıp içeri gelmesi için kendisini çağırmaya, ikna etmeye çabalamış. Büyük oğul ‘ben senin emrinde yıllarca çalışıyorum, tek bir kere sözüne karşı gelmedim ama sen arkadaşlarımla sevineyim, şölen kurayım diye bir oğlak bile vermedin… oysa şimdi kendisine verdiklerini fuhuşlarda, berbatlıklarda israf etmiş olan ufak oğlun döndü diye koca besli danayı kurban ediyorsun’ diye hayıflanıyormuş. Babası ise ‘oğlum’ demiş ‘sen her zaman benleydin, neyim varsa neyim yoksa senindi hep, şimdi sevinmemiz olayı kutlamamız gerekiyor, kardeşin ölüydü dirildi, kayıptı bulundu’.

(Luka 15.11-32)

... ... ...

Hristiyan dünyasında ‘Serseri Oğul’ meseli Yeni Ahit metinlerinde İsa Mesih’in anlatmış olduğu meseller arasında en çok bilinenlerdendir. Dünyevilik batağına batmışların Tanrı’ya dönüşünü, Tanrı’nın kendilerini şefkat dolu bir baba olarak nasıl beklediğini resmeder. Tövbe eden, derin bir özeleştiriye cesaret edip bencillik ve düşkünlüğünün farkındalığına varan, gafleti üzerinden silkeleyenin Yaradan katında nasıl büyük bir sevinç ve coşkuyla kabul edileceğinin altını çizer.

Tabi, anlatının bir de ikinci kısmı vardır ki çok ilginçtir: İnsanların gözünde ‘Baba’nın ‘evi’nden hiç ayrılmamış, dindar ve erdemli olarak addedilmişlerin aslında Baba’ya ve O’nun zihniyetine ne kadar yabancı, ne kadar kibirli ve kendilerine övgü ile dolu olabileceklerine son derece isabetli bir benzetmeyle işaret eder. Zaten İnciller’deki anlatılar boyunca İsa’nın başlıca eleştirisi dindarlık ve erdem kisvesi altında gizlenmiş bencilliğe karşıdır. Zamanın İsraili’nin kendilerini dinin muhafızları olarak gören önde gelenlerince küfürle suçlanıp çarmıha gerilmeye mahkum edilmesinin başlıca nedeni de budur.

Ortodoks Kilise’nin takviminde meselin anı günü Diriliş bayramının (Paskalya’nn yani) yaklaşık elli gün süren büyük oruç süresinin arifesindeki haftaya yerleştirilmiştir. Öyle bir tarihe yerleştirilmiş olması manidardır elbette: oruç süresi bir 'dönüş', bir 'asla rücu' yoluna düzülüş çabası olarak görülür.

Meseldeki benzetme hepimizi, tüm insanları, ilgilendiren bir benzetmedir (zaten Yeni Ahit anlatıları evrenselliği olan anlatılardır, ırk, renk, millet demeden tüm insanlara hitab ederler).

Söz konusu anı gününde Hristiyanlar bazen ‘bugün isim günümüzü kutluyoruz’ diye aralarında şakalaşırlar. İnsanlar olarak hepimiz az veya çok ‘serseri oğullar’ız, hepimizin varoluşsal kökümüzle (Yaradan ile yani) acilen irtibat sağlama ihtiyacımız vardır nitekim.

(Görsel 19uncu asrın ikinci yarısı ve 20nci asrın başlarında yaşamış Eugene Burnand adlı isimli İsviçreli ressamın söz konusu meselle ilgili bir resimlendirmesinden.)

_____________
Dimitri Lalushi

ΟΙ ΩΡΕΣ.........






~ΟΙ ΩΡΕΣ

Νύχτωσε, και περιδιαβαίνω σιωπηλός το σπίτι.
Παρατημένα κομποσχοίνια στο γραφείο,
στο σαλόνι, στην κρεβατοκάμαρα,
-αφημένα θές επίτηδες-
που σιωπηλά αναμένουν την ύστερη προσευχή.

Οι εικόνες εκκρεμούν στους τοίχους,
η Καινή Διαθήκη σφραγισμένη από καιρό,
φαντάζει σαν να θέλει να μου μιλήσει μα,
της κρατώ το στόμα κλειστό γιατί ενοχλεί.
Άφωνοι Άγιοι που καρτερούν να τους προσέξω,
ο Κύριος με βλέμμα που δηλώνει συμπόνοια
για το άσωτο παιδί Του, περιμένοντας την επιστροφή μου,
η Παναγιά η Φανερωμένη έτοιμη να σπεύσει προς ικεσία,
κι ο Βαπτιστής να επιθυμεί να με βαπτίσει
και πάλι στα νερά του Ιορδάνη.

Περνούν οι ώρες
και βαθαίνει κι άλλο το σκοτάδι.

Κι εγώ ο τάλας ν ' αναρωτιέμαι
γιατί με τόσο πείσμα αρνούμαι
ν ' απλώσω το χέρι μου
σ ' Εκείνον που μ ' αγάπησε μέχρι Σταυρού.

~Κυριάκος Δοσαράς

“Θεέ μου, πάρε με!” (παιδαγωγική μεταθανάτια ἐμπειρία)





“Θεέ μου, πάρε με!” (παιδαγωγική μεταθανάτια ἐμπειρία)

Πόσοι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές δεν το λένε! Οι περισσότεροι όμως δε γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία κι ότι αποτελεί έλλειψη υπομονής κι ελπίδας στη βοήθεια του Θεού.
Το ακόλουθο όμως περιστατικό , το βεβαιώνει ξεκάθαρα.
Το διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και συναίσθηση ένας σεβαστός ιερέας, ο οποίος έχει πνευματικά παιδιά και στην επαρχία και στην Αθήνα.

Είπε: «Εγώ, αφ’ ότου έγινα ιερέας , με κυνήγησε η συκοφαντία (το σύγχρονο μαρτύριο) . Πότε με τον έναν τρόπο , πότε με τον άλλον, με πίκραιναν και με καταρράκωναν πολλοί, με ψευδείς κατηγορίες. Αυτό γινόταν επανειλημμένα. Τόσο πόνεσα και τόσο κουράστηκα , που λύγισα κι αρκετές φορές είπα: “Θεέ μου, πάρε με!”. Και τελικά , με πήρε!...”.

“Όσοι τον άκουγαν έμειναν κατάπληκτοι να τον κοιτούν , σκεπτόμενοι πόση ενοχή έχουν όσοι κατηγορούν, ιδίως τους ιερωμένους… Πόση αμαρτία συσσωρεύουν στην ψυχή τους, ιδίως όταν σπρώχνουν σε απελπισία τις ψυχές που κατηγορούν! Λες και τους εξουσιοδότησε ο Θεός να κρίνουν τον κόσμο…
Ο σεμνός κληρικός συνέχισε την αφήγησή του, λέγοντας:

“’Έπαθα ανακοπή καρδιάς. Μου συνέβη στην Αθήνα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν εν μέσω γνωρίμων και πνευματικών τέκνων μου. Αμέσως με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να ξεκινήσουν την καρδιά, αλλά δεν έγινε τίποτα. Στο τέλος είπαν: “Δε γίνεται τίποτα με τον παππούλη∙ πάρτε τον στο νεκροτομείο!”.
Εγώ τώρα, και τι δεν έζησα τις έξι αυτές ώρες που ήμουν νεκρός! Κατ’ αρχάς, ένιωθα τον Άγγελό μου να με συντροφεύει κι να με περιβάλει προστατευτικά σε μια πορεία, που στην αρχή ήταν κάπως δύσκολη, αλλά αμέσως μετά ανοδική, προς ένα θεσπέσιο, γλυκύτατο φως. Κατά τη διαδρομή, πολλά κακά πνεύματα φώναζαν επιθετικά και με κατηγορούσαν . Μια από τις κατηγορίες ήταν η εξής:


- Πού τον πας; Αυτό; Ήταν φιλοχρήματος. Ενώ είχε υποσχεθεί ακτημοσύνη, είχε χρήματα δικά του…! Ο άγιος Άγγελος όμως τους απέκρουε κι έλεγε:


- Αυτό δεν είναι αλήθεια! Τα χρήματα που είχε ήταν του Μοναστηριού και τα διαχειριζόταν.
Τελικά φθάσαμε σ’ ένα μέρος που φαινόταν να είναι σύνορο δύο περιοχών. Εκεί άκουσα τον εξής διάλογο που έκανε ο Άγγελός μου με την Υπεραγία Θεοτόκο. Άκουσα μάλιστα και τη γλυκύτατη , αλλά κάπως αυστηρή φωνή Της. Ο Άγγελός μου έλεγε:


- Υπεραγία Θεοτόκε, να οδηγήσω τον παππούλη στη Βασιλεία του Υιού Σου;

Εκείνη απάντησε:

- Όχι! Γιατί έχει κάνει μια σοβαρή αμαρτία.

- Τί αμαρτία, Δέσποινά μου; Ο παππούλης ήταν καλός (άρχισε να με υπερασπίζει, ενώ ένιωθα τα δάκρυά του να πέφτουν ζεστά πάνω στον τράχηλό μου! ) , έχτισε Μοναστήρι, βοήθησε ψυχές να σωθούν…
- Αυτό είναι αλήθεια, απάντησε η Θεοτόκος. Αλλά, δεν έκανε υπομονή στον αγώνα που είχε, κι έλεγε στον Υιό μου πάρε με και πάρε με. 

Λοιπόν, πήγαινέ τον πίσω, να τελειώσει με υπομονή τον αγώνα του και μετά θα εισέλθει στη Βασιλεία του Υιού μου.
Καθώς γυρίζαμε με τον άγιο Άγγελο, είδα τον Παράδεισο και την Κόλαση. Αυτά που γράφουν τα βιβλία του Θεού, είναι αλήθεια! Τα είδα με τα μάτια μου!...


Όταν φθάσαμε στο νοσοκομείο , με αποστροφή μπήκα στο νεκρό παγωμένο σώμα μου. Έκανα οκτώ ώρες για να κινήσω τις πρώτες κλειδώσεις των δαχτύλων των χεριών μου! Απ’ το παίξιμο των βλεφάρων μου αντιλήφτηκε τη νεκρανάστασή μου πρώτη η αδελφή μου, κι αναστατώθηκε όλο το νοσοκομείο.


Σιγά-σιγά συνήλθα κι από τότε προσέχω και κάνω υπομονή αδιαμαρτύρητα σε ό,τι επιτρέπει η αγάπη του Θεού. Πρέπει να κερδίσουμε τον Παράδεισο , αδελφοί μου, πρέπει με την υπομονή μας να κερδίσουμε την ψυχή μας!”

Αυτά είπε ο παππούλης και με τα τελευταία λόγια η φωνή του κόπηκε απ’ τη συγκίνηση…

Από το βιβλίο: «Μηνύματα από τον Ουρανό»
Έκδοσις Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας
Δωρίδα 2005

Η προβληματική χρήση του διαδίκτυο και ο ρόλος της οικογένειας. Δανάη Ράφτη Ψυχολόγος MSC


ΑΠΟ ΤΗ ΓΛΑΣΚΩΒΗ, ΣΧΟΛΙΑ ΝΕΑΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ


π. Νικ. Λουδοβίκος: Η αγάπη ως βία.


ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ;


ΤΑ ΑΧΑΛΙΝΩΤΑ ΓΕΛΙΑ, ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΣΤΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ


ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: α) ΠΟΣΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ; β) ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΙΟΘΕΣΙΑ;


Fr. Peter Heers: Boundaries of Salvation.


"Παράδεισος, η Βασιλεία των Ουρανών" του π Κωνσταντίνου Μαλτέζου


Orthodox Christians pour from the Mountains to join the City Processions - Montenegro


Духовная беседа в Оптиной пустыни от 8 декабря 2019 г. Иером. Димитрий (Волков)


Проповедь иеромонаха Саввы в Неделю о блудном сыне


Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2020

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΓ. ΓΕΡΑΣΙΜΟ - ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ.









Οι 24 ΩΡΕΣ επιστρέφουν στους Αγίους Τόπους και συγκεκριμένα στη Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη στην έρημο της Ιεριχούς με αναζητήσεις και ερωτήματα γι' αυτό το κεφάλαιο της ορθοδοξίας και του Χριστιανισμού.

Ένα κατανυκτικό επεισόδιο με πρωταγωνιστές τον Γέροντα Χρυσόστομο και τον Κύπριο Πατέρα Κυριακό για τους οποίους έχουν λεχθεί τόσα πολλά από τις χιλιάδες πιστών από Κύπρο και Ελλάδα που σπεύδουν να τους συναντήσουν αναζητώντας τη βοήθεια του Αγίου Γερασίμου.

Οι 24 ΩΡΕΣ θα ξεναγηθούν στα απόκρυφα της Μονής που αποτελεί μια όαση μέσα στην έρημο και θα ακούσουν ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι όπως αναφέρουν στον Κωνσταντίνο Κωνσταντίνου βίωσαν το δικό τους θαύμα σε στιγμές δύσκολες και στιγμές απελπισίας.

Άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν στενή σχέση με την εκκλησία και οι οποίοι όπως μαρτυρούν στις 24 ΩΡΕΣ έζησαν ανεξήγητα γεγονότα τα οποία σημερα αποδίδουν στη χάρη του Αγίου Γερασίμου και του Θεού.

Ο Γέροντας Χρυσόστομος θα μιλήσει και για τα ακραία φυσικά φαινόμενα που μαστίζουν τον πλανήτη μας, τις αρρώστιες, τους πολέμους και τις τουρκικές προκλήσεις, γεγονότα τα οποία όπως υποστηρίζει αποτελούν επιβεβαίωση των γραφών για τα "ύστερα του κόσμου".

Πέραν της ξενάγησης σε όλα τα σημαντικά σημεία της Μονής, μαζί με τον πατέρα Κυριακό οι 24 ΩΡΕΣ θα βρεθούν στα βάθη της ερήμου για να δουν το σπήλαιο της Μαρίας της Αιγυπτίας που σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση έζησε εκεί για δεκαετίες ολόκληρες.

Σε αυτό το ιδιαίτερο επεισόδιο, θα μάθουμε και για τον αγώνα που γίνεται σε αντίξοες συνθήκες για τη διατήρηση των Πανάγιων Προσκηνυμάτων.

24 ΩΡΕΣ στον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη, Σάββατο 22 Φεβρουαρίου, 21:15 από τον Alpha Κύπρου.

ΑΠΟ ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ...ΙΕΡΕΑΣ 25/1/2020 Β' ΚΥΚΛΟΣ


Re the story of the Prodigal Soon, here's a short chapter from my book, "The Ladder of the Beatitudes"




Re the story of the Prodigal Soon, here's a short chapter from my book, "The Ladder of the Beatitudes":

. . . for they shall be comforted.

The key word in Greek, panakalein, means not only to be comforted or consoled but finding an ally or helper. It also signifies being invited to a banquet. Panakalein has still another meaning in classical Greek: to exhort or encourage. In the plays of Aeschylus, it was used to describe troops cheering each other on as they went into battle. For Aristotle, the verb meant exciting and energizing the mind. In this beatitude, the word suggests the very opposite of a grudging pardon or conditional forgiveness.

This is forgiveness such as the father of the Prodigal Son showered on the son whom he feared he had lost forever. Having demanded and been given his share of the inheritance, the boy had left home and lived a wasteful life until he was reduced to attending pigs, as low a calling as a pork-abhorring Jew could imagine. Finally, finding himself living with hogs and sharing their food, he decided to go home, not expecting pardon — he realized he had forfeited all filial rights — but hoping his father might allow him to live among the servants. The father saw his repentant son in the distance, ran out to meet him, embraced him, kissed him, welcomed him home, replaced his rags with fine clothing, gave him a golden ring, and had a feast prepared, “for this son of mine was dead and is alive again. He was lost and is found.” (Luke 15:24)

It’s a complex drama. The boy had squandered a large part of the family fortune and, in a society in which the family unit was far stronger than it tends to be in our own, brought shame not only on himself but on his household. He had left behind a desolate father and, if she was still alive, a grieving mother, as well as a brother who may well be glad the other has left. One can hear the boy muttering “to hell with them all” as he slams the door on his way to “freedom.” There was nothing the parents could do but pray for him.

Jesus gives few details about the son who fled from his home except the say he had lived a dissolute life, wasting his inheritance. One can take the words literally and think of people we know who have done more or less the same thing. Better yet, we can find ourselves in the Prodigal Son even if we haven’t yet landed in the gutter. In fact so much that we do is wasteful — time wasted, talents wasted, opportunities wasted.

We can also glimpse ourselves in the “good” brother who never left home and has lived by the rules. Far from sharing in his father’s joy, he is furious, wishing his father would punish rather than welcome and forgive.

“Home” in the parable is a metaphor for the kingdom of God, which we are meant to receive but have fled from in every possible way, while the parable’s father represents God the Father, who gives each of us various gifts — our “inheritance” — aware that he will lose us from time to time but is ready to welcome us the moment we turn back toward our home, the kingdom of God. “Repentance” translates the Greek word metanoia, literally turning around, doing an about-face. God’s welcome is the consolation we receive by embracing repentance. The consolation given is like a banquet of joy: the discovery that the smallest repentant gesture on my part can open a flood of divine mercy.

ΤΟΥ ΑΣΏΤΟΥ.

ПРЕМИЕРА НА ФИЛМА „СВЕТЕЦЪТ СВЕТКАВИЦА"


Πολυτεκνία σημαίνει ν' αφήνεσαι γενναιόδωρα σε μια συνεχή γιορτή π Νεκτάριος Κοβιλιάτης Σοφία Χατζή.


Η Χίος τίμησε τον Όσιο Άνθιμο εν Χίω τον Θαυματουργό


"Ο Άγιος Λάζαρος ο ΦΙΛΟΣ του ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ" ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΤΡΟΣ ΙΣΗΔΟΡΟΥ ΑΓΙΟΡΙΤΗ, ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ" ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ!!!!!


«Το μαρτυρικό Ήθος των Αγίων» - Παρέα της Τρίτης, 11 Φεβρουαρίου 2020


A simple recipe for happiness (Mother Siluana)


16 Φεβρουαρίου 2020, Κυριακή του Ασώτου, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, στην τράπεζα της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ εξήγησε και ερμήνευσε την σήμερα αναγνωσθείσα παραβολή του Ασώτου Υιού.


π. Αθανάσιος Μητιληναίος - Κυριακή Του Ασώτου


Πάτερ αγαθέ | Τριώδιο, Κυριακή του Ασώτου | Δ. Παπαγιαννόπουλος


ΙΖ΄ ΛΟΥΚΑ - Επιστροφή - π.Νικηφόρος


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ.Π. Παναγιώτης στο Γενέσι Τρικάλων Κυριακὴ ΙΖ´ Λουκᾶ (Ἀσώτου) Άγιος Πάμφιλος και οι συν αυτώ Μάρτυρες Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα. Τὴν δωδεκάριθμον, Μαρτύρων φάλαγγα, ἀνευφημήσωμεν, ἐνθέοις ἄσμασι, Πάμφιλον Παῦλον Σαμουήλ, Οὐάλεντα καὶ Ἠλίαν, Ἱερεμίαν, Σέλευκον, Δανιὴλ καὶ Πορφύριον, Ἰουλιανὸν ὁμοὺ Ἠσαΐαν Θεόδουλον αὐτοὶ γὰρ τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων, πάσιν ἠμὶν ἐξιλεοῦνται.


Βουλγάρικη ταινία για τον Άγιο Εφραίμ της Νέας Μάκρης με ελληνικούς υπότιτλους




Στις 18 Φεβρουαρίου στο Σινεμά «Ντομ να Κίνοτο» (Σπίτι του Κινηματογράφου) στην Σόφια θα παρουσιαστεί η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Ο Άγιος – αστραπή» για τον Άγιο Εφραίμ της Νέας Μάκρης που έζησε τον 14ο αιώνα. Η ταινία είναι του δημοσιογράφου Άγγελ Μπόντσεβ ο οποίος είναι και συγγραφέας βιβλίων με θρησκευτικό περιεχόμενο. Η πρεμιέρα θα είναι στα βουλγάρικα αλλά στις 19 και 20 Φεβρουαρίου θα ακολουθήσουν προβολές με ελληνικούς υπότιτλους. Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στα Τρίκαλα και 14 χρονών αναγκάστηκε να κρυφτεί από τα στρατεύματα του σουλτάνου Βαγιαζίτ στο Μοναστήρι «Ευαγγελισμός Θεοτόκου» κοντά στην Αθήνα. Έζησε εκεί 27 χρόνια μέχρις ότου μαρτύρησε μετά την καταστροφή του μοναστηριού από τους Οθωμανούς. ​

Έπαθα σοκ όταν είδα να παίρνουν το νερό της βάπτισης για να ξεδιψάσουν!






Μια ξενάγηση στον τόπου όπου επιχειρεί να βιώσει το όνειρό του μας κάνει ο Επίσκοπος Τολιάρας και Ν. Μαδαγασκάρης Πρόδρομος, ο οποίος μιλά για τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει καθημερινά.
___
Οι άνθρωποι σήμερα υποτιμήσαμε το όνειρο και δώσαμε αξία στη λογική του life style. Εκεί χωράει το φαίνεσθαι, κάποιες ευφάνταστες σπουδές, μια προσοδοφόρα εργασία, το στυλ, ο σύγχρονος ακτιβισμός, τα ταξίδια και γιατί όχι και ένας Θεός όλων των θρησκειών. Πόσοι μπόρεσαν να ξεφύγουν από το life style; Γνωρίσαμε έναν νεαρό Επίσκοπο που από νωρίς αδιαφόρησε για έναν τόσο ανώφελο αστικό ορθολογισμό. Κουρασμένος και ταλαιπωρημένος από πολύωρες πτήσεις από τη Νότιο Μαδαγασκάρη μέχρι την Ελλάδα, ο Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Πρόδρομος, αποδέχτηκε την πρόσκλησή μας να μας ξεναγήσει στον τόπο που επιχειρεί να βιώσει τ’ όνειρό του.
Του ζητήσαμε να παρακολουθήσουμε μαζί από την αρχή τα βήματά του κι εκείνος ξαναθυμάται μέσα από τη διήγηση, τις νεανικές του αγωνίες και αποφάσεις:
Ξεκίνησα από τη Μονή Αγίων Αναργύρων η οποία βρίσκεται στην Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασιάς και Σπάρτης στα Τζίντζινα. Σε ηλικία 18 ετών πήγα εκεί και έζησα για 15 χρόνια ως μοναχός και ιερέας. Πάντα υπήρχε αγάπη για την εξωτερική ιεραποστολή. Πέρασε ο καιρός και ήρθε η κατάλληλη στιγμή όπου βρέθηκα πριν πέντε χρόνια και διακόνησα κοντά στον Μητροπολίτη Καμερούν Γρηγόριο. Ωστόσο κλήθηκα ξανά στη Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης στη Μονή της μετανοίας μου για ένα χρονικό διάστημα και τον Νοέμβριο του 2017 προς έκπληξή μου, η σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας με εξέλεξε ως επίσκοπο της επισκοπής Νοτίου Μαδαγασκάρης. Η Μαδαγασκάρη υπήρχε σαν ενιαία μητρόπολη και βλέποντας ο Πατριάρχης μας τις ποιμαντικές ανάγκες και επειδή η Μαδαγασκάρη είναι 8 φορές όσο η Ελλάδα, η δε επισκοπή Τολιάρας και νοτίου Μαδαγασκάρης είναι όσο 3,5 Ελλάδες, καταλαβαίνετε το μέγεθος αλλά και την ανάγκη, έπρεπε η χώρα να χωριστεί ποιμαντικά.
Πιστεύετε ότι η κλίση και η απόφαση που είχατε πάρει να μπλεχτείτε με την ιεραποστολή άξιζε τον κόπο;
Αγαπούσα πάντοτε την ιεραποστολή. Όταν βρέθηκα στο Καμερούν και διακονούσα στη μητρόπολη ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, γιατί όντως το όνειρό μου γινόταν πραγματικότητα. Και είναι πάρα πολύ όμορφο οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή μας να εκπληρώνουμε τα όνειρά μας. Πέρασα τις πιο όμορφες στιγμές στη ζωή μου εκεί.


Είστε στην αρχή μιας μεγάλης προσπάθειας. Σας προκαλεί δέος αυτό;
Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας μάς λέει ότι το μέλλον της ορθοδοξίας μάλλον κρύβεται στην Αφρική. Μπορεί να μας ξενίζει λίγο αλλά επειδή η εκκλησία πάντα έχει να μας δώσει ένα ασκητικό φρόνημα, το οποίο εμείς το έχουμε λίγο αφήσει στην άκρη, ας σκεφτούμε ότι στην Αφρική οι άνθρωποι από τις συνθήκες και μόνο ζουν ασκητικά…
Η επισκοπή είναι μεγάλη σε έκταση όπου υπάρχουν μόνο 15 ιερείς ιθαγενείς, οι οποίοι διακονούν. Συνολικά έχουμε 70 κοινότητες, με εκκλησίες, εκ των οποίων οι 20 είναι κτισμένες. Οι υπόλοιπες 50 είναι αχυροκαλύβες. Ένας ιερέας την Κυριακή λειτουργεί στον κεντρικό ναό και όλη την υπόλοιπη εβδομάδα περιφέρεται στα διπλανά χωριά που πολλές φορές μπορεί και να απέχουν 3 ώρες δρόμο. Εγώ πολλές φορές βρίσκομαι αντιμέτωπος με τις προσκλήσεις που δεχόμαστε να ιερουργήσουμε και δεν τους προλαβαίνω.
«Το μέλλον της Ορθοδοξίας μάλλον κρύβεται στην Αφρική. Μπορεί να μας ξενίζει λίγο, αλλά, επειδή η Εκκλησία πάντα έχει να μας δώσει ένα ασκητικό φρόνημα, ας σκεφτούμε ότι εκεί, από τις συνθήκες και μόνο, ζουν ασκητικά»
Ποια είναι η τακτική που ακολουθείται για τη διδασκαλία αυτών των ιθαγενών που έχουν τον δικό τους πολιτισμό και την πολύτιμη αξία τους σαν άνθρωποι κι ας μην είναι χριστιανοί;
Εμείς μεταφέρουμε το μήνυμα του ευαγγελίου αλλά σεβόμαστε και την κουλτούρα των ανθρώπων που ζουν εκεί και τα πιστεύω τα οποία έχουν. Συνεπώς, ποτέ δεν θα πάμε σε ένα χωριό από μόνοι μας να πούμε ότι αυτό που πιστεύουν είναι λάθος και πρέπει να το αλλάξουν. Αυτά μου το δίδαξε ο δάσκαλός μου ο μητροπολίτης Καμερούν Γρηγόριος. Ο Θεός όμως βλέπει αυτήν την προσπάθεια και μιλάει μέσα στις ψυχές των πολύ απλών ανθρώπων και αντί να πηγαίνουμε εμείς, πάντοτε έρχονται αυτοί. Έρχεται λοιπόν μια ομάδα από κάποιο χωριό που έχει μαζέψει τις υπογραφές των υπολοίπων έχοντας πάρει και την έγκριση από τον αρχηγό του χωριού και μας λένε ότι έχουν ακούσει για εμάς και θα ήθελαν να γνωρίσουν την ορθόδοξη εκκλησία και να μας ακολουθήσουν.
Τελούμε τις βαπτίσεις σε ποτάμια και θάλασσες. Το νερό στη Νότια Μαδαγασκάρη είναι πολύ μολυσμένο από ένα πλάσμα σαν γυμνοσάλιαγκα που γεμίζει μικρόβια το νερό, μπαίνει στο αίμα του ανθρώπου και μπορεί να τον σκοτώσει. Οπότε ακόμα και στη βάπτιση αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε εμφιαλωμένο νερό. Σε ναούς μακριά από ποτάμια και θάλασσες φέρνουμε με το αμάξι ένα μεγάλο βαρέλι με νερό.
Η περιοχή της Τολιάρας είναι τόσο νότια που έχει πρόβλημα ξηρασίας. Την πρώτη φορά που είχα πάει είχα πάθει σοκ. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να πάρουν το νερό της βαπτίσεως και να το χρησιμοποιήσουν, να το πιούν για να ξεδιψάσουν.
Το μεροκάματο στη Ν. Μαδαγασκάρη είναι 1 ευρώ. 1 μπετόνι 20 κιλών που κουβαλάνε κάποιοι από τα ποτάμια κοστίζει 0,50 λεπτά.

Το μήνυμα του ευαγγελίου που εμείς αντιλαμβανόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, γίνεται αντιληπτό στους ιθαγενείς του νέου ποιμνίου σας με τον ίδιο;
Δεν το αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο. Παίζουν ρόλο πολλά. Για παράδειγμα
στο Βόρειο Καμερούν που διακονούσα 4 χρόνια δεν υπάρχει κρασί. Η έννοια του κρασιού δεν τους λέει κάτι. Υπάρχει το κρασί που βγαίνει από ένα δικό τους τοπικό προϊόν που είναι περισσότερο σαν μπύρα. Δεν υπάρχει η έννοια του ψωμιού. Δεν ξέρουν το αλεύρι, δεν υπάρχει το σιτάρι. Επομένως εμείς όταν προσπαθούμε να μεταφέρουμε το μήνυμα του ευαγγελίου εννοείται ότι θα τους μιλήσουμε μέσα από τη δική τους ζωή, παράδοση, κουλτούρα. Οι Αφρικανοί είναι συνδεδεμένοι με τη μουσική και με τον χορό. Εμείς στην πρώτη ιερατική σύναξη που κάναμε στη Ν. Μαδαγασκάρη στη μητρόπολή μας κουβεντιάζοντας με τους ιερείς μού εξομολογήθηκαν ότι το ποίμνιο περιμένει ανυπόμονα και δυσφορούν μέχρι να τελειώσει ο όρθρος για να μπούμε στη Θεία Λειτουργεία που ψάλλουν όλοι μαζί. Και ρώτησα πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε αυτό. Υπάρχει μέσα στον όρθρο η έννοια της μουσικής; Να το πάρουμε με τον παραδοσιακό τρόπο. Και μου είπαν: «Αυτό περιμένουμε. Εδώ και πολλά χρόνια». Με αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι εκδηλώνονται και ενώνονται με τον Θεό.
Ο Ορθόδοξος Ιεραπόστολος ενδύθηκε τον Χριστό από νήπιο. Η παράδοσή αιώνων, όπως και η κοινωνική του συναναστροφή στην Ελλάδα, μπορεί να τον δυσκολέψει να κατανοήσει και να προσαρμοστεί στις ιδιαιτερότητες ενός άλλου λαού, ώστε να επιτελέσει το έργο στο οποίο προτίθεται να αφιερώσει όλη του την ζωή;
Μερικές φορές εμείς στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχουμε ένα σοκολατάκι και πολλές φορές στεκόμαστε στο περιτύλιγμα και δεν εμβαθύνουμε μέσα στην πίστη μας που είναι κάτι άλλο τελικά, ιδιαίτερα αν πρέπει να μεταδοθεί σε αυτούς τους λαούς. Τις πιο εμπνευσμένες ακολουθίες και τη βαθιά αίσθηση παρουσίας Θεού τα έχω ζήσει σε αφρικανικά κράτη. Προσεύχονται όλοι μαζί. Και όταν είμαστε στη Θεία Λειτουργία όλα είναι κοινά. Δεν είναι ατομικά. Εμείς πολλές φορές στους δικούς μας ναούς κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Ωστόσο τα πάντα είναι γύρω από αυτήν την κοινή λατρεία ακόμα και ο γάμος, η βάπτιση ακόμα και ο σαραντισμός. Εμείς στην Αφρική τα τελούμε κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Οι Αφρικανοί έχουν αυτήν τη συνήθεια, να ζουν όλοι μαζί πράγματα και όχι ο καθένας χωριστά.


Συνηθίζουμε οι πολίτες της δύσης να σχολιάζουμε αρνητικά την υλική βοήθεια που προσφέρουν οι ιεραποστολές στους ιθαγενείς των χωρών της Αφρικής, παρατηρώντας ότι πρόκειται για ένα είδος ανταλλαγής: Σου δίνω για να γίνεις Ορθόδοξος.
Η εκκλησία δρα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο και θα σας αναφέρω κάποια περιστατικά. Βρεθήκαμε σε ένα από τα νοσοκομεία της Ν. Μαδαγασκάρης και βρήκαμε έξω στην πόρτα μια γυναίκα η οποία έκλαιγε απαρηγόρητη έχοντας τα δίδυμα παιδιά της στην αγκαλιά της. Την πλησιάσαμε, ρωτήσαμε τι έγινε και μας είπε ότι τα παιδιά ψήνονται στον πυρετό. Καταλάβαμε ότι μάλλον είχαν νοσήσει από ελονοσία. Ανέφερε ότι την έδιωξαν οι γιατροί, γιατί δεν είχε τρόπο να πληρώσει. Την πήραμε μαζί μας μέσα στους γιατρούς, τους είπαμε να παρέχουν τις υπηρεσίες που χρειάζεται και ότι θα πλήρωνε το αντίτιμο η ορθόδοξη εκκλησία. Έτσι έγινε και νοσηλεύτηκαν για 3 ημέρες. Μετά από μια εβδομάδα θα τελούσαμε τις βαπτίσεις. Την ώρα που επρόκειτο να αναχωρήσουμε για να πάμε προς τη θάλασσα εμφανίζεται στο ιεραποστολικό κέντρο η γυναίκα με τα δίδυμα και λέει: «ήρθα να σας ευχαριστήσω και να σας πω ότι τα παιδιά μου οφείλουν χάρη σε εσάς, άρα ανήκουν στην ορθόδοξη εκκλησία. Πού πάτε;». Της απαντήσαμε ότι πάμε να κάνουμε βαπτίσεις και λέει «Α, τότε να πάμε να τα βαπτίσουμε!». Τα δίδυμα ονομάστηκαν Κοσμάς και Δαμιανός. Ήταν ένα θαύμα, δεν ήταν τυχαίο γεγονός, το ότι βρεθήκαμε τη συγκεκριμένη στιγμή εμείς μπροστά της. Η Εκκλησία έγινε μητέρα τους. Ναι, όπως παρατηρήσατε πολλοί λένε «πάντα περιμένουν οι Αφρικανοί από εσάς;». Μα πάντα ένα παιδί όσο και να ενηλικιωθεί, η φροντίδα της μάνας του έχει μεγάλη αξία.


Πώς αντέχετε να βλέπετε καθημερινά την ένδεια και τα βάσανα μεγάλων και μικρών;
Είχα την ευκαιρία στη ζωή μου να προέρχομαι από αγροτική οικογένεια και να μπορώ να νιώσω λίγο την κατάστασή τους. Πολλά παιδιά αναγκάζονται να μην πάνε στο σχολείο και να προσπαθούν να βοηθήσουν την οικογένειά τους βόσκοντας τις περισσότερες φορές τα ζώα που έχουν ή δουλεύοντας στα χωράφια. Κάποτε επισκεφτήκαμε ένα χωριό και επιστρέφοντας μας είχαν μείνει ελάχιστες καραμέλες. Συνάντησα δυο αδερφάκια και σταμάτησα να τους τις δώσω. Το βλέμμα αυτών των παιδιών και τα λόγια τους νομίζω ότι δεν θα τα ξεπεράσω. Μου είπαν: «Αύριο το πρωί πάλι». Από το πρωί μέχρι τις 5 η ώρα που τους συναντήσαμε εμείς δεν είχαν φάει και δεν είχαν πιει τίποτα. Και μας παρακάλεσαν το επόμενο πρωί να ξανασυναντηθούμε. Γιατί; Για μια καραμέλα. Και αυτό που μου κάνει εντύπωση στη Ν. Μαδαγασκάρη είναι ότι τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι που μας βλέπουν στο δρόμο μας ζητούν νερό. Εμείς σαν επισκοπή ανοίγουμε πηγάδια και ο αείμνηστος επίσκοπος Νεκτάριος έχει δημιουργήσει κάποιες δεξαμενές.
«Η συμπεριφορά τους αλλάζει όταν ο λευκός που τους απευθύνει τον λόγο είναι Έλληνας»
Η αποικιοκρατία των Γάλλων στην περιοχή έχει επηρεάσει τη συμπεριφορά των ντόπιων απέναντι στους λευκούς συνεργάτες του Ιεραποστολικού κλιμακίου;
Υπάρχει δυσπιστία. Στην Μαδαγασκάρη, οι Γάλλοι με την αποικιοκρατία για να μπορέσουν να επιβληθούν σκότωσαν 3 εκατομμύρια Μαλαγκάσι. Οπότε στη Ν. Μαδαγασκάρη αρνούνται πάρα πολύ να μιλήσουν και να μάθουν τα γαλλικά. Ακόμα και στα σχολεία και στα πανεπιστήμια διδάσκονται την τοπική διάλεκτο. Για εμάς έχει μια δυσκολία αυτό το πράγμα. Βέβαια θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο γιατί πρωτοσύγκελος της επισκοπής μας είναι ο πατήρ Πολύκαρπος ο οποίος προέρχεται από το Άγιον Όρος. Μόναζε 17χρόνια στη σκήτη της αγίας Άννης και βρίσκεται τα τελευταία 10 χρόνια στη Ν. Μαδαγασκάρη. Έχει μάθει την τοπική διάλεκτο. Και αυτό με διευκολύνει πολύ γιατί εγώ κατέβαινα με τη γνώση των γαλλικών, αλλά ούτε το ‘καλημέρα’ δεν καταλαβαίνουν. Ή μπορεί να το καταλαβαίνουν και να μην απαντούν. Η συμπεριφορά τους όμως αλλάζει όταν ο λευκός που τους απευθύνει τον λόγο είναι Έλληνας. Γιατί συνειδητοποιούν ότι είμαστε κάτι άλλο και χαίρονται που δεν πήγαμε για να διεκδικήσουμε κάτι δικό τους.


Πώς σκέφτεστε το μέλλον στην επισκοπή σας;
Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα ιεραποστολικό κέντρο στο οποίο θα λειτουργεί ένα σεμινάριο. Γιατί υπάρχουν αρκετά παιδιά που θέλουν να γίνουν ιερείς, κατηχητές αλλά δεν έχουν τις γνώσεις. Υπάρχουν κιόλας οι αποστάσεις οι τεράστιες οπότε πρέπει να δημιουργηθεί ένα κέντρο με δυνατότητα φιλοξενίας αυτών των παιδιών ή κάποιων ανθρώπων που από την Ελλάδα ίσως, να έχουν την καλή διάθεση να προσφέρουν και να βρεθούν εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα. Υπάρχει μόνο ένας ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και δίπλα σε αυτόν ένα σπίτι με ένα οικόπεδο. Από εκεί θα ξεκινήσουμε.
* * *
Η κίνηση είναι στοιχείο ζωής στη Δημιουργία. Όσο η Εκκλησία κινείται, η αναπνοή της θα εμψυχώνει όλο και περισσότερους. Στην ακινησία όλα λιμοκτονούν. Στην Επισκοπή Τολιάρας και Ν. Μαδαγασκάρης, η κίνηση εντάθηκε μέσα από έστω λίγα πρόσωπα που οδηγούν όμως σε μια δυναμική πορεία ένα απομακρυσμένο ποίμνιο που δεν το ξέχασε ο Θεός.
__________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ 12.02.2020