Παρακλητικός Κανών εις την Οσίαν Δοσιθέαν του Κιέβου.

 

῾Οσία Δοσιθέα τοῦ Κιέβου

(25 Σεπτεμβρίου)

῾Η ὁσία Δοσιθέα τοῦ Κιέβου

Η ῾Οσία Δοσιθέα γεννήθηκε στό Κίεβο τό 1721 ἀπό εὐγενεῖς γονεῖς. ῾Η ὁσία μέ τούς γονεῖς της ἐπισκέ­φτηκαν τή Μονή τῆς ̉Αναλήψεως, ὅπου μοναχή ἦταν ἡ γιαγιά της κοντά στήν ὁποία ἔμεινε μέχρι τά ἐννέα της χρόνια. ̉Αργότερα ἐπέστρεψε στό σπίτι της ἀλλά δέν μπόρεσε νά προσαρμοστεῖ. Στά δεκαέξι της ἔφυ­γε ἀπό τό σπίτι της καί πῆγε στή Μόσχα ἀναζητῶ­ντας μοναστήρι γιά νά μονάσει. ̉Επειδή οἱ γονεῖς της τήν ἀναζητοῦσαν ἀγόρασε ἀνδρικά ρούχα καί πῆγε στή Λαύρα τῆς ῾Αγίας Τριάδος-῾Αγίου Σεργίου, ὅπου παρουσιάσθηκε ὡς Δοσίθεος. ̉Εκεῖ ἔμεινε ὡς δόκιμη τρία χρόνια, ἀλλά κάποια μέρα εἶδε ὅτι οἱ γονεῖς της ἦλθαν στό μοναστήρι καί τήν ἀναγνώρισαν. Τότε ἔ­φυγε καί πῆγε στό Κίεβο, στή Λαύρα Κιέβου - Πε­τσέρσκ, ὅπου ὅμως δέν ἔγινε δεκτή. ̉Εκεῖ γνώρισε ἕ­ναν ἀσκητή, ὁ ὁποῖος μετά ἀπό δοκιμασία, ὡς Δοσί­θεος, τήν ἔκανε ρασοφόρο μοναχό. Μετά ἀπό χρόνια ἡ Δοσιθέα κοιμήθηκε προσευχόμενη, ἐνῶ στό ἀρι­στερό της χέρι εἶχε ἕνα σημείωμα πού ἔγραφε: «Τό σῶμα μου εἶναι ἔτοιμο γιά τήν αἰώνια ζωή. Σᾶς πα­ρακαλῶ, πατἐρες, νά τό κάνετε κανονική ταφή χωρίς νά τό ἀγγίξετε», ὅπως κι ἔγινε. Τό μυστικό, ὅτι ὁ Δο­σίθεος, ἦταν γυναίκα ἀποκαλύφθηκε, ὅταν ἀργότε­ρα ἡ ἀδελφή της ἦλθε στό μοναστήρι καί πῆγε στο κοιμητήριό του ὅπου στήν φωτογραφία τοῦ μοναχοῦ Δοσιθέου ἀνεγνώρισε τήν ἀδελφή της. Τότε ὅλοι κατάλαβαν ὅτι ὁ μοναχός Δοσίθεος ἦταν γυναίκα.

   ῾Η μοναχή Δοσιθέα ἔκανε πολλά θαύματα γι̉ αὐτό ἡ Ρωσική ̉Εκκλησία τό 1993 τήν κατάταξε μεταξύ τῶν ἁγίων καί ὅρισε ἡ μνήμη της νά ἑορτάζεται στίς 25 Σεπτεμβρίου.

Παρακλητικὸς Κανὼν

 εἰς τήν ῾Οσίαν Δοσιθέαν τοῦ Κιέβου

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος), κατόπιν ὁ Χορὸς σὲ  Ἦχον δ´ λέ­γει τὸ: Θεὸς Κύριος, (τετράκις) καὶ εἴτα τὰ παρό­ντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ...

Τὴν καλιπάρθενον ἀμνάδα τοῦ Κτίστου* καΐ Ὀρθοδόξων βοηθὸν καὶ προστάτιν* ἐν κατά­νύξει κράξωμεν πιστοὶ ταπεινῶς,* ἔνδοξε, ῥῦσαι ἰκέτας σου* ἐκ παντοίων κινδύνων* σπεῦσον καὶ παρά­σχου σὺ* ὑγιείαν καὶ ῥώμην,* μὴ ἀποστρέ­ψεις íκέτας κενούς,* σὲ γάρ, Δοσιθέα, μεσίτριαν ἔχομεν.

Δόξα Πατρὶ …

  Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τοῦ Κιέβου τὸ κλέος καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοίμη­τον,* τῶν  ̉Ορθοδόξων προστάτιν καὶ ἰατρὸν τὴν ἀνάργυρον,* Δοσιθέαν τιμήσωμεν πιστοὶ* ἁ­πάντων τῶν πιστῶν καταφυγή,* τὴν παρέχουσα ἰάσεις παντοδαπᾶς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγά­ζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ  στεφανώσαντι,* δόξα  τῷ  παρέχοντι πιστοῖς* διὰ σου τὰ κρείττονα.

Καὶ νῦν …

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι,* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στασο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σούτων κιν­δύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν  ἐ­λευθέρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ,* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δει­νῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας[1]...

Τὰς χείρας μου αἴρω ἱκετικῶς* πρὸς σὲ Δοσιθέ­α,* τοῦ Κιέβου γόνος λαμπρός* εὐμένισον δέο­μαι τὸν Κτίστην,* ὅπως ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολάσεως

Παρέχεις συζύγοις ὑπομονήν,* ἐλπίδαν, ἀγά­πην,* Δοσιθέα θαυματουργέ,* διὸ σοι προ­σφεύγομεν ἱκέται* καὶ ἐξαιτούμεθα πάντες τὴν σκέπην σου.

Προσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρὸς σε, Δοσι­θέα,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος πα­ρά­σχου σῷ ἱκέτῃ,* τῶν  ̉Ορθοδόξων τὀ κλέος, δόξα καὶ καύχημα.

Θεοτοκίον.

Καρδίαν σὺ νήφουσαν, Μαριάμ,* παράσχου ἱκέ­ταις* ὡς καὶ σώφρονα λογισμόν,* ἵνα τὸν Υἱὸν Σου, Θεοτὀκε,* ἐκ μέσης καρδίας πάντες δοξά­ζωμεν. 

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβε­σον,* ἀ­γρούς, Δοσιθέα, καὶ οἰκίας* σὺ δια­φύλα­ξον,* ἵνα ὑμνοῦμεν σὲ* τὴν τοῦ Χριστοῦ  Χριστο­νύμφη* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ κα­ταφύ­γιον. 

 ̉Ορθοδόξων ἐδείχθης* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος ὡς καὶ τὸ πρό­τυπον* τῶν δὲ νοσοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χη­ρῶν ὑ­πέρμαχος* ἀκατανίκη­τος.   

 ̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων, Δοσιθέα, ἄνοιξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστιν* τούτους ὁδήγη­σον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, μάκαρ, ὑ­μνεῖσαι* καὶ λα­τρεύσαι δέομαι* σὺ καταξίωσον.   

Θεοτοκίον.

 ̉Ε κ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πά­ντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκό­νος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας θερμῶς* τὴν σὴν  βοή­θει­αν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Κόρη πα­νύμνητε.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου Δοσιθέα,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρός σε καταφεύγο­μεν* ὡς ἔχουσ­α τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θε­οτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώ­ματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα.

Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχη­τον* ἐ­δεί­χθης, σεμνή,* καὶ κόσμου καταφύ­γι­ον* ἐ­κτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Δοσιθέα πάντιμε, πρό­φθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τούς  σοι πόθῳ καὶ πίστει προσφεύγοντας.

ᾨδή δ´. Εἰσακήκοα Κύριε ...

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Δοσι­θέα πανάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπα­σι* τοῖς πόθῳ καὶ πίστει σοι προστρέχουσι.

Τοὺς πτωχοὺς σὺ προστάτευσας* ἐν τῷ βίῳ σου, Δοσιθέα ἔνδοξε,* καὶ ἡμᾶς πίστει δεόμεθα* ταῖς λιταῖς σου ποιῆσαι ἀξίωσον.

 ̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τοὺς ἱκέτας σου, Δοσιθέα ἔνδοξε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ καταφεύ­γο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Θεοδόξαστε.

Θεοτοκίον.

̉Ορθοδόξων ἐδείχθης* καταφυγή, Δέσποινα,* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάρι­στε,* τῶν ἀσθενοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προ­στά­της* καὶ χη­ρῶν ὑπέρμαχος* ἀκατανίκητος.

ᾨδή ε´. Φώτισον ἡμᾶς…

Δέχου προσευχὰς* καὶ προσάγαγε αὐτὰς ταχὺ* τῷ Πλαστουργῷ, Δοσιθέα θαυμαστή,* ἵνα δο­ξάζωμεν πάντες σέ, Θεοδόξαστε.

 

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.  

῎Εμπλησον χαρᾶς* εὐεργέτας τοῦ ἱκέτους σου* καὶ διαφύλαττε αὐτούς, Δοσιθέα,* ἐκ πάσης βλά­βης* καὶ στενώσεως σοῦ δέομαι. 

Θεοτοκίον.

῎Α χραντε, θερμῶς* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν παγίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην* ἀπαύστως, Μαριάμ, προστάτευσον.

                                            

ᾨδὴ στ´. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ …

Τὰ τέκνα τῶν  ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Κιέβου τὸ κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Δοσιθέα, πι­στῶν κατα­φύγιον. 

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Δοσιθέα, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγί­δων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διά­σω­σον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* μυροβόλε, ἡμεῖς οἱ ἀ­νάξιοι.

Νεότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σε ἱκετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι ἱκέτας ἐξ ὄγκων ποικίλων* καὶ ἐκ λοιμώξεων, κόρη, δεόμεθα* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρανῶν* καὶ τῆς γῆς καταπρά­ϋνον, εὔσημε.  

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διά­σω­ζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  Δοσιθέ­α,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρός σε καταφεύγο­μεν* ὡς ἔχουσ­α τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυσώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν Δέησις καὶ εἶτα τὸ Κοντάκιον.

Ἦχος β´. Προστασία ...

Σὺ προστάτις τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτις πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνὰς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡ­μῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου·* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,*  Δοσιθέ­α θαυμαστή, ἰσχυρὸν* τῶν  ̉Ορθοδό­ξων κατα­φύγιον.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοί. (δίς)

Στίχος:  Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατεύθυνε τὰ διαβήματά μου.

Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοί.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀ­κροά­σεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον ἁγίου Εὐαγγε­λί­ου (Κεφ. εʹ. 24-34), τὸ ἀ­νάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Τῷ καιρῶ ἐκείνω, ἠκολούθει τῷ Ἰησοῦ ὄχλος πο­λὺς καὶ συνέθλιβον αὐτόν. Καὶ γυνὴ τὶς οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος, ἔτη δώδεκα, καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑ­πὸ πολ­λῶν ἰατρῶν, καὶ δαπανήσασα τὰ παρ̉ ἑαυτῆς πά­ντα, καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα, ἀκούσασα περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλω ὄπισθεν, ἤψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ. Ἔλεγε γὰρ ἐν ἐαυτή, ὅτι καν τῶν ἱματίων αὐτοῦ ἄψωμαι, σω­θήσομαι. Καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵμα­τος αὐ­τῆς, καὶ ἔγνω τῷ σώματι, ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μά­στι­γος. Καὶ εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐπιγνοὺς ἐν ἐαυτῶ τὴν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεῖς ἐν τῷ ὄ­χλω, ἔλεγε: Τὶς μου ἤψατο τῶν ἱματίων; Καὶ ἔλεγον αὐτῶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλί­βοντά σε καὶ λέγεις, τὶς μου ἤψατο; Καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμου­σα, εἰδυία ὁ γέγο­νεν ἐπ̉ αὐτή, ἦλθε καὶ προσέ­πεσεν αὐτῶ καὶ εἶ­πεν αὐτῶ πάσαν τὴν ἀλήθειαν. ῾Ο δὲ εἶ­πεν αὐ­τή: Θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε, ὕπαγε εἰς εἰρήνην καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστι­γός σου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ ...

Ταῖς τῆς Ἀθλοφόρου,* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐ­ξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα…

Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* σὺ τοῦ Χριστοῦ χριστο­νύμφη,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέ­του σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι,* ἀρχεκά­κου τὰ τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέκτη­μαι,* οὐδὲ καταφύγιον, ἔνδοξε,* πάντοθεν πολεμούμε­νος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου,* κλέος μονα­ζόντων καὶ δόξα τῆς ῾Ρωσίας, θαυμαστή,* μὴ μου παρίδῃς τὴν δέησιν,* τὸ  συμφέρον  ποίη­σον.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

῾Ο Χορός: ̉Aμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδή ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας ...

̉Εργατῶν τοῦ Κυρίου* ἀνεδείχθης προστάτις καὶ φύ­λαξ, ἔνθεε,* καὶ  τούτοις  σὺ παρέχεις* ὑγείαν καὶ σοφίαν,* ἵνα πᾶσι κηρύττουσι* τὰ με­γαλεία Χρι­στοῦ,* Θεόφρων Δοσιθέα.

Τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος σου, Κόρη ἀξιοθαύμαστε,* παράσχου ὑγιεί­αν,* ταπείνω­σιν καὶ πίστιν,* ἵνα πάντες δοξάζω­μεν,* τὸν  ̉Αναστά­ντα Χριστόν,* εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. 

Δοσιθέα φωσφόρε,*  ̉Ορθοδόξων τὸ καύχημα καὶ κραταίωμα* ἱκέτας μὴ παρίδῃς* καὶ μὴ ἐ­γκατα­λείπῃς,* ἵνα πάντες βοῶμεν σοι·* Χαῖρε, Κιέβου βλαστέ* καί τῶν πιστῶν ἡ δόξα. 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχομαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χει­ρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.     

ᾨδή η´. Τὸν Βασιλέα ...

Τὸν Βασιλέα* καὶ Κυβερνήτην τοῦ κόσμου* ἐ­ξευ­μένισον πάντες αἰτοῦμεν,* ἵνα λυτρωθῶ­μεν* πυρὸς τοῦ αἰωνίου.

Τὰς ἀσθενείας* ἡμῶν ταχὺ θεραπεύεις,*  Δοσι­θέα, πιστῶν ἡ προστάτις,* διὸ πρός σε πά­ντες* προσφεύγουσι, Παμμάκαρ. 

Τὸν Κυβερνήτην τῆς ̉Εκκλησίας δυσώπει,* Δοσι­θέα φωσφόρε, ἀπαύστως,* ὅπως καταστεί­λῃ αἰ­ρέσε­ων τὰς φλόγας. 

Θεοτοκίον.

Σέ, Θεοτόκε,* καθικετεύομεν πάντες*  ̉Ορθοδό­ξους φὐλαττε λιταῖς σου* ἐξ ἰῶν ποικίλων*  καὶ πάσης ἄλλης νόσου.

ᾨδή θ´. Κυρίως Θεοτόκον ...

Θεόφρων Δοσιθέα,* κλέος τοῦ Κιέβου* καὶ τῶν πιστῶν καταφύγιον, κόρη ἁγνή,* τοῖς  ̉Ορθο­δό­­ξοις παράσχου* τάχος τὰ κρείττονα.

Τοὺς ὄγκους θεραπεύει* λιταῖς σου, Δοσιθέα,* ὁ Ποι­η­τὴς τε καὶ Πλάστης τοῦ σύμπαντος,* διὸ σαῖς πρεσβείαις αἰτοῦμεν* πάντες, Τρισένδοξε.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους,* μάκαρ Δοσιθέα,* ἐκ τῶν χειρῶν τῶν δαιμόνων τάχος διάσω­σον* καὶ τὴν ζωὴν εἰρηναίαν * λιταῖς σου δώρησον.

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε Μαρία,* φύλαττε ἱκέτας* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀ­χρεί­οι,* Κόρη πανύμνητε.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτό­κον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μητον* καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέ­ραν τῶν Χερου­βεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύ­νο­μεν.

Δόξα  ̉Εκκλησίας καὶ χαρμονή,* μῆτερ, ἀνεδεί­χθης* καὶ προστάτις χριστιανῶν* καὶ τῆς νέολαίας* φρουρὸς καὶ ποδηγέτης* καὶ πάντων τῶν νοσοῦ­ντων* τὸ καταφύγιον.

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πρός σε* μὴ ἐγκα­τα­λείπεις εἰς τὰς χείρας τοῦ πτερνιστοῦ,* ἀλ­λά ταῖς λιταῖς σου,* ῾Οσία Δοσιθέα,* τοῦ Πα­ραδεί­σου κάλλη* ἰδεῖν ἀξίωσον.

Κέρας ̉Ορθοδόξων Χριστιανῶν* ὕψωσον λιταῖς σου,* Δοσιθέα θαυματουργέ, καὶ παράσχου πᾶσι* ταπείνωσιν, ὑγείαν* καὶ ἀκλινὴν τὴν πί­στιν* κόρη πανύμνητε.

Πάντων τῶν νοσοῦντων ἡ ἰατρὸς,* καὶ τῶν ἐν ἀ­νάγκαις ἡ προστάτις καὶ βοηθός,* πενήτων τροφέας  καὶ πάντων ὁδοδεί­κτις,* ἐδείχθης, Δοσιθέα, καὶ καταφύγιον.

Σπεῦσον εἰς τὰς κλίνας τῶν ἀσθενῶν* καὶ τού­τοις παράσχου,* Δοσιθέα θαυματουργέ,* ἀ­κλόνητον ὑγείαν,* μετάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ Κύ­ριον ἁπάντων* αἰνεῖν ἀξίωσον.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρί­ου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι Πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρε­σβείαν,* εἰς τὸ σωθῆ­ναι ἡμᾶς.

Εἶτα ὁ Χορός τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν… ὁ ῾Ιε­ρεὺς ῞Οτι σοῦ ἐστίν… καὶ τὸ  Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος α’.  Τῆς ἐρήμου …

Τοῦ Κιέβου τὸ κλέος καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοίμη­τον,* τῶν  ̉Ορθοδόξων προστάτιν καὶ ἰατρὸν τὴν ἀνάργυρον,* Δοσιθέαν, τιμήσωμεν πιστοὶ* ἁ­πάντων τῶν πιστῶν καταφυγή,* τὴν παρέχουσα ἰάσεις παντοδαπᾶς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγά­ζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ  στεφανώσαντι,* δόξα  τῷ  παρέχοντι πιστοῖς* διὰ σου τὰ κρείττονα.

Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ἡ μικρὰ ἀπόλυσης

Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλο­μεν τὰ  κάτωθι:

 

῏Ηχος β´ ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱ­ε­ρᾶς σου εἰκόνας,* ὦ Δοσιθέα σεμνή,* δί­δου σὺ με­τάνοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτι­σμὸν καὶ ταπεί­νωσιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγ­γελον ἀ­κοί­μη­τον καὶ ὁδηγὸν ἀσφαλῆ.* Κόρη τοῦ Κιέ­βου τὸ κλέος* ὀρφανῶν ἐδείχθης προστάτις* καὶ  τῶν ἐν ἀνάγκαις  καταφύγιον.

῏Ηχος πλ. δ´.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

῏Ηχος β´.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉  εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉Αμήν

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῾Οσία τοῦ Θε­οῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δόξα Πα­τρὶ…,  Καὶ νῦν…  

Παρακλητικός Κανών εις τον Οσιον Τύχωνα τον Αγιορείτην.

 

῞Οσιος

 Τύχων ὁ ̒Αγιορείτης

 

(23 Σεπτεμβρίου)

 

῞Οσιος Τύχων ὁ ̒Αγιορείτης

̒Ο ῞Οσιος Τύχων γεννήθηκε τό 1884 στή Ρωσία. ῞Οταν ἐνηλικιώθηκε ἀφοῦ προσκύνησε διάφορα Ρωσικά Μοναστήρια πῆγε γιά προσκύνημα στούς  ̒Αγίους Τόπους κι ἀπό ἐκεί ἦλθε στό ῞Αγιον ῎Ορος. Στήν ἀρχή μόνασε στό Κελλί τοῦ Μπουραζέρι, ἀργότερα πῆγε στά Καρούλια καί τέλος στήν περιοχή τῆς Καψάλας. ̉Εκεί ἔζησε σέ μία φτωχική καλύβη ἔχοντας ὡς μοναδικό πλούτο τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τά δάκρυά του ἐπότισε τήν ἔρημο τοῦ ̒Αγίου ῎Όρους καί δίδαξε στόν ῞Άγιο Παΐσιο τά μυστικά τῆς πνευματικῆς ζωῆς. ̒Ο ὅσιος ἔγινε γνωστός γιά τήν ἀκτημοσύνη του, τήν μεγάλη του ταπείνωση καί τήν παιδική του απλότητα. Καθημερινό  ἐργόχειρό του ἦταν ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή καί οἱ πνευματικές ἐμπειρίες (ὅπως ἡ συνομιλία του μέ  ̉Αγγέλους κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας κλπ.).

   Πλῆθος προσκυνητῶν ἀναπαύθηκαν στό πετραχήλι του καί ἄκουσαν τίς συμβουλές του. Στις συζητήσεις του πάντα ἀνέφερε γιά τόν γλυκό Παράδεισο καί ἀπό τά μάτια του κυλοῦσαν δάκρυα καί δέν τοῦ ἔκανε καρδιά νά ἀσχολεῖται μέ μάταια πράγματα.

   ̒Ο ῞Οσιος κοιμήθηκε στίς 23 Σεπτεμβρίου 1968.

 

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Οσιον Τύχωνα τὸν ̒Αγιορείτην

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος) καὶ εὐθὺς ὁ Χορὸς σὲ Ἦχον δ´ λέγει τὸ: Θεὸς Κύριος,... (τετράκις) καὶ εἶτα τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.

Τῷ θεαρέστως ἐν τῷ  ῎Αθῳ βιώσαντι,* οἱ ἐν δεινοῖς καὶ συμφοραῖς νῦν προσπέσωμεν,* ἐν κατανύξι κράζοντες, ἐκ βάθους ψυχῆς,* Τύχων, βοή­θη­σον,* τοὺς σοι προστρέχοντας πίστει,* πρόφθασον καὶ λύτρωσε ἐκ παντοίων κινδύνων,* μὴ παραβλέ­ψῃς δέ­η­σιν οἰκτρὰν* τῶν προσφευγόντων τῇ σκέπῃ σου, Πά­ντιμε.

                                                                                                                                            

Δόξα Πατρὶ…

 ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τῆς ἐρήμου...

Τῆς ῾Ρωσίας τὸν γόνον καὶ τοῦ ῎Αθω τὸ κλέϊσμα* τῶν μοναζόντων τὴν δόξα ὡς καὶ πρότυπον ἅγιον,* Τύχωνα, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα βοήθειαν δαψιλῶς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ˙* δόξα  τῷ  σὲ στεφανώσαντι˙* δόξα τῷ δωρουμένῳ διὰ σοῦ, πᾶσι συγχώρησιν.

 

Καὶ νῦν … Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστα­σο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώ­ζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.^[1]

 

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δʹ. ῾Ὺγρὰν διοδεύσας…

Προσπίπτομεν πάντες ἱκετικῶς* πρὸς σὲ Τύχων μάκαρ,* καὶ αἰτούμεθα ταπεινῶς,* ὅπως ἡμῖν βοήθειαν παράσχης,* ἵνα διάγωμεν βίον φιλόθεον.

 

̒Ικέτας ἀξίωσον ταπεινῶς,* δεόμεθα πάντες,* Τύχων ἔνδοξε ἀθλητά,* ὅπως λιταῖς σου πρός τόν Κτίστην * παράσχῃ ἡμῖν τὰ τέλη ἀνώδυνα.

 

Σωτήρα ἀνθρώπων, Τύχων σεμνέ,* ἱκέτευε πάντες σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς,* ὅπως ἡμῖν

παράσχῃ εἰρήνην* ὡς καὶ βίον ἀκηλίδωτον, ῞Οσιε.

 

Θεοτοκίον.

Τούς σπεύδοντας τῇ χάρῃ σου, Μαριάμ,* μή ἐγκαταλείπεις,* ἀλλά δίδου ὑπομονήν,* πίστιν ἀκλόνητον, Παρθένε* ὡς καί ἐλπίδαν,* Θεόνυμφε Δέσποινα.

 

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τ

οῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γροὺς καὶ οἰκίας, ὅσιε Τύχων,* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵ­να ὑμνοῦμέν σε* τὸν τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πι­στῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον.

 

̉Ανυπόκριτον πίστιν θαυματουργέ, ῞Αγιε,* ἀγάπην καὶ εἰρήνην παράσχου* λιταῖς σου, ῞Οσιε,* ἵνα δοξάζωμέν σε* τὸν συμπολίτην ἀγγέλων* καὶ πιστῶν τό καύχημα,* Τύχων μακάριε.

 

Προστασίαν οὐκ ἔχω παρ̉  οὐδενός, ῞Οσιε,* διὸ σοι καταφεύγω ὁ τάλας,* Τύχων πανύμνητε,* καὶ ταπεινῶς ἐκζητῶ * τὴν σὴν βοήθειαν, πάτερ,* ἣν σὺ παράσχου, ἔνδοξε,* τάχος ἱκέτῃ Σου. 

 

Θεοτοκίον.

῾Ραθυμίας ἐργάτης,* κατέστην ὁ ἄθλιος,* διὸ πρὸς Σὲ καταφεύγω* καὶ πόθῳ δέομαι,* σπεῦσον ταχὺ, Μα­ριάμ,* καὶ σῶσον, Κόρη, ἱκέτην,* καὶ Υἱόν Σου, ῎Α­χρα­ντε, Σὺ ἐξευμένισον.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, ἱκέτας σου, μάκαρ Τύχων* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα

Ἦχος βʹ. Τὰ ἄνω ζητῶν...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον·* ἐ­λέους πηγὴ καὶ πιστῶν καταφύγιον* ἐκτενῶς βο­ῶμέν σοι,* Θεοδόξαστε Τύχων, πρόφθασον˙* καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι  ἡμᾶς* τοὺς πρὸς σὲ ἀπαύστως προστρέχοντας.

 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε,…

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,* Θαυματουργέ Τύχων, τάχος εἰρήνευσον* καὶ τὸν κλείδωνα κατεύνασον* τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεοδόξαστε.

 

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Τύχων πανευωδέστατε,* καὶ παράσχου ῥώσιν

ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νο­ὸς μου, Τύχων, ῎Αθου σέμνωμα.

 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε πανάχραντε,* τὸν υἱὸν σου σκέπε καὶ διαφύ­λαττε* καὶ τὸ στόμα μου διάνοι-ξον,* τοῦ δοξάζειν Σε Θεοκοινώνητε.

 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Δώρησον καμέ* ὑγιείαν καὶ ταπείνωσιν,* πνεῦμα συ­νέσεως καὶ φόβον Θεοῦ*, ἵνα ὑμνῶ σὲ ἀπαύ­στως, Τύχων θεσπέσιε.

 

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη, Τύχων, κοίμησον. 

 

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς, πιστῶν, Τύχων, ἡ χαρά* καὶ βιώσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.  

 

Θεοτοκίον.

῎Αχραντε, θερμῶς* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος* ἐκ τῶν παγίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ* τὸν Σὸν ἱκέτην* ἀπαύστως, Σεμνή, προστάτευσον.

 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Θανάτου τοῦ αἰφνιδίου ρῦσαι με* τὸν ἀνάξιον ἱκέ­την λιταῖς σου* καὶ ἐκ φθορᾶς καὶ ποικίλων παγί­δων* τοῦ ἀρχεκάκου ἐχθροῦ, Τύχων, μὲ λύτρωσον,* ὦ κλέος  τῶν χριστιανῶν,* ἐκ τῶν παθῶν τῶν ποικίλων σύ ῥύσαι με.

 

Νευρώσεις Σύ, ἀπελαύνεις, ῞Οσιε,* καὶ τὰς νό­σους θεραπεύεις ταχέως* καὶ ταῖς ψυχαῖς  ̉Ορθοδόξων παρέχεις,* ἀκαταπαύστως βοήθειαν ἔνδο­ξε˙* Σοῦ  δέομαι  ὁ  δυσμενής,* τῆς  ψυχῆς μου  τὰ ὄμ­ματα ἄνοιξον.

 

Προστάτην σε τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι* καὶ ἀκοίμητον φρουρὸν σὲ κατέχω,* τοὺς πειρασμοὺς ἀπελαύνεις μακρόθεν,* σὺ καὶ τὰς νόσους διώκεις ταχύτατα,* Τύχων θαυματουργέ,* τῶν  ̉Ορθοδόξων φρουρὸς  ὁ ἀκοίμητος.

 

Θεοτοκίον.

̉Ηλίου τοῦ νοητοῦ σύ, ῎Αχραντε,* ἀνεδείχθης, Θεοτόκε, μητέρα,* ὃν καθικέτευε, κόρη, ἀπαύστως* καὶ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ἐξευμένισον* δεόμεθά σου, ὦ Μαριάμ,* ἵνα λάβωμεν χάριν καὶ ἔλεος.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, ἱκέτας σου, μάκαρ Τύχων* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

                                                                    

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉  ἐσχάτων  τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. 

Ἦχος β´. Προστασία.

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος˙* μὴ παρί­δῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνὰς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου˙* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦ­σαι ἐκ τῶν κινδύνων,* ῞Οσιε Τύχων, ἰσχυρὸν* τῶν  ̉Ορθο­δό­ξων καταφύγιον.

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου  ὁ  θάνατος τοῦ  Ὁσίου αὐ­τοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου Εὐαγ­γελίου, Εἰρήνη πᾶσι.

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσα­λὴμ καὶ τῆς παρα­λίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακά­ριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάρι­οι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ σοῦ ῾Οσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με* τῶν μοναζόντων προστά­τα* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* ἀλλὰ δέξαι δέη­σιν τοῦ ἱκέτους σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέ­κτημαι* οὐ­δὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν πολεμούμε­νος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦσον, φωτοφόρε,* τὸ καύχημα καὶ κλέος τῶν πιστῶν* καί ὑγιείαν παράσχου μοι,* Τύχων ἀξιάγαστε.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου…

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν. 

 

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς

 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

̉Τοῖς ἀτέκνοις συζύγοις* σὺ παρέχεις τέκνα, πανευω­δέστατε,* διὸ καὶ οἱ ποθοῦντες υἱοὺς καὶ θυγα­τέ­ρας* σοι βοῶντες προσφεύγουσι˙* Τύχων κλέος πιστῶν* ἡμῖν παράσχου ἀπογόνους.

                                                           

̉Εκ τροχαίου ἱκέτας* σὺ προστάτευσον, Τύχων φωστὴρ λαμπρότατε,* καὶ πᾶσι τοῖς αἰτοῦσι* μετάνοιαν παρά­σχου,* ἵνα πάντες κραυγάζωμεν˙* Ὁ τῶν Πατέ­ρων ἡ­μῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἰ.

 

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, λιταῖς σου ἔνδοξε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ  γονυκλινῶς σοῦ δέονται,* τὸν Ζωο­δότην Χριστόν, εὐμένισον σύ Τύχων.

 

Θεοτοκίον.

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,* Θεοτόκε Μαρία, θερμῶς δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* ταπείνω­σιν καὶ ῥώ­σιν,* ἵνα πόθῳ κηρύττουσιν˙* τό θέλημα τοῦ Σοῦ Υἱοῦ* πανάμωμε Παρθένε.

 

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα.

Τὸν Βασιλέα καὶ Ποιητὴν τῶν ἁπάντων* καθι­κέτευε, Τύχων φωτοφόρε,* ὅπως σοῦ ἱκέτας* μετάνοιαν παράσχῃ.

 

Τοὺς ̉Ορθοδόξους ἐκ τῶν χειρῶν ἀρχεκά-κου,* καὶ ἐκ νόσων διάσωσον, Τύχων,* αἰτού-μεθα  πίστει* καὶ  πόθῳ, Χριστοδρόμε.

 

῾Η βιοτὴ σου χαρᾶς πληροῖ  ̉Ορθοδόξους* καὶ εὐφραίνει καρδίας ἁπάντων,* Τύχων μυροβόλε,* τό κλέος τῶν ἀγγέλων.

 

Θεοτοκίον.

Σὲ Θεοτόκε, τοῦ Πλαστουργοῦ τὴν Μητέρα* ἱκετεύο­μεν πάντες βοῶντες* παράσχου ἱκέταις* τὴν ἄνω­θεν εἰρήνην.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον.

 ̉Αξίωσον ἱκέτην,* Τύχων ἀθλοφόρε,* ἀκατακρί­τως λαβεῖν τὴν Μετάληψιν* τῶν μυστηρίων τῶν Θείων,* ἵνα δοξάζω σε. 

 

 ̉Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπο­μο­νὴν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀ­σφῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον. 

 

Σὺν τῇ Μητρὶ τοῦ Κτίστου* καὶ τῷ Παϊσίῳ,* παμμάκαρ Τύχων, πιστοὺς διασώσατε* ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Βελίαρ,* πάντες δεόμεθα.

 

Θεοτοκίον.

῾Ροὴν μου τῶν δακρύων* μὴ ἀποποιήσῃς,* Θεοτόκε Παρθένε, σοῦ δέομαι* καὶ ἐκ τῆς ψυχῆς μου τὴν λύπην* τάχος διάλυσον.

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Μεγαλυνάρια

῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­οτό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

 

Τὴν ῾Ελλάδα σκέπε, θαυματουργέ,*  Τύχων μυροβόλε,* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς* καί ἐκ τῶν κυ­κλοῦντων* αὐτὴν ἐχθρῶν, φωσφόρε,* διάσω­σον λι­ταῖς σου* ταῖς πρὸς τὸν ῞Υψιστον.

 

Φύλαττε τὸ σῶμα μου, θαυμαστέ,* ἀπὸ τοῦ καρκίνου* καὶ ἐκ νόσων παντοειδῶν,* ὡς καὶ τὴν ψυχὴν μου* ἐκ τῶν παθῶν, τρισμάκαρ,* Τύχων ἀθλοφόρε,* πιστῶν ἀγλάϊσμα.

 

Πᾶσαν τὴν ἐλπίδα μου, θαυμαστέ,* πρὸς σὲ ἐπιῤῥίπτω* ὁ ἀνάξιος τοῦ Θεοῦ,* διὸ σοι προσπίπτω* καὶ δέομαι ὁ τάλας* τὰ τῆς ψυχῆς μου ἔλκη τάχος θεράπευσον.

 

̉Εν ῎Αθῳ ἐβίωσας εὐλαβῶς* γόνε τῆς Ρωσίας,* Τύχων ἔνδοξε καὶ σεπτέ,* καὶ γῆν τῆς Καψάλας* διὰ πολλῶν ἀγώνων* ἡγίασας ἐσχάτως* ἔνσαρκε ῎Αγγελε.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου*  ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι Πάντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρε­σβεί­αν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

 

Εἶτα τὸ Τρισάγιον, τὸ Πάτερ ἡμῶν…, καὶ τὸ  ̉Απολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τῆς ἐρήμου...

Τῆς ῾Ρωσίας τὸν γόνον καὶ τοῦ ῎Αθω τὸ κλέϊσμα* τῶν μοναζόντων τὴν δόξα ὡς καὶ πρότυπον ἅγιον,* Τύχωνα, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα βοήθειαν δαψιλῶς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι˙* δόξα τῷ δωρουμένῳ διὰ σοῦ, πᾶσι συγχώρησιν.

 

Δέησις,  ̉Απόλυσις καί ὁ Χορὸς  ψάλ­λει:

 

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Πάντων σὺ προστάτης, ἀγαθέ,* καὶ τῶν σωτη­ρίαν ποθούντων,* σὺ εἶ ὁδηγὸς ἀπλανής,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν,* τῶν ̉Ορθοδόξων πλη­θύς,* πρεσβευ­τὴν ἀκατάβλητον* καὶ μέγαν μεσί­την,* οἱ κα­τατρυχόμε­νοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν,* κλέ­ος ἀνε­δείχθης καὶ δό­ξα,* διὸ παρὰ σοῦ Τύχων, αἰτοῦμεν* ταῖς λιταῖς σου, μάκαρ, πρὸς τὸν Κύριον.

 

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*  καὶ  λύτρωσαι  ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

 

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

῾Ο ῾Ιερεὺς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

 

̉Αμήν.

 

 

 

 

 

 

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…,  Καὶ νῦν…