Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΠΛΗΡΟΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ.( Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα του Αγιασμένου, της πόλης της Μελίτοπολης στην Ουκρανία)









Η εικόνα του αγίου δωρίθηκε στην μονή πριν από έξι χρόνια.


Ο Ιερομόναχος  Αντύπας,  όταν άρχισε να ανοίγει της γυαλί της εικόνας  έμεινε  έκπληκτος  διαπιστώνοντας  ότι η εικόνα του Αγίου  ήταν πλήρως χαραγμένο σε γυαλί, -  και το ανέφερε στη Μονή.


Πρόσφατα, κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας τη νύχτα το  γυαλί  με το εικονίδιο  το έδειξαν  στον ηγούμενο της μονής  και τον αιδεσιμότατο Λούκα Μητροπολίτη Ζαπορόζιε και Melitopol, ο οποίος είδε αυτό το θαύμα.



Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα του Αγιασμένου, της πόλης της Μελίτοπολης στην Ουκρανία

Μόλις ο Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ) ρωτήθηκε πώς εξηγεί το θαύμα ότι πολέμησε και πέρασε ολόκληρο τον πόλεμο αλώβητος.




Μόλις ο Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ) ρωτήθηκε πώς εξηγεί το θαύμα ότι  πολέμησε και πέρασε ολόκληρο τον πόλεμο αλώβητος. Ο πρεσβύτερος απάντησε ότι είχε φυλαχτεί από την προσευχή της μητέρας του, ο οποία, για  τα πολλά χρόνια πολέμου, είχε κρατήσει μια αυστηρή νηστεία για αυτόν τις Τετάρτες και τις Παρασκευές.




Σχετικά με την ίδια γυναίκα είπε για τη γιαγιά της. Η γιαγιά της  έσωσε τέσσερα από τα παιδιά της κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η κόρη και οι τρεις γιοι της πήγαν μπροστά και η γιαγιά διατηρούσε την αυστηρή νηστεία τις Τετάρτες και τις Παρασκευές καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου. Και οι τέσσερις επέστρεψαν από τον πόλεμο ζωντανοί και αβλαβείς, και συνέχισαν  να δυναμώνουν. "Μαμά", λένε τα παιδιά, "επιστρέψαμε ζωντανά. Γιατί συνεχίζεις να νηστεύεις  τώρα; " «Από ευγνωμοσύνη στον Κύριο», η γιαγιά μου απάντησε: «Δείξε μου μια οικογένεια, όπου τέσσερα  παιδία πήγαν στο πόλεμο  και όλα – γύρισαν πίσω ζωντανά.! Όχι, θα νηστεύω  και τώρα μέχρι το θάνατο, για να ευχαριστήσω τον  Κύριο. " Έτσι η γιαγιά της νήστευε  για το υπόλοιπο της ζωής της.

Η «Ορθόδοξος Χριστιανική διακονία φυλακής» στη Βόρεια Αμερική ιδρύθηκε το 1991.



 Η «Ορθόδοξος Χριστιανική διακονία φυλακής» στη Βόρεια Αμερική ιδρύθηκε το 1991.


 Ο οργανισμός «Ορθόδοξος Χριστιανική διακονία φυλακή» στη Βόρεια Αμερική συγκεντρώνει εκατοντάδες Ορθόδοξος Χριστιανούς   που με κάθε δυνατό τρόπο  βοηθούν  κρατουμένους  στις αμερικανικές φυλακές, ιδίως εκείνους  που πιστεύουν  στον Χριστό και ενδιαφέρονται για την Ορθοδοξία.


 Σύμφωνα με πρόσφατες εκθέσεις, υπάρχουν περισσότερες από 300 Ορθόδοξοι κατηχητές  στις αμερικανικές φυλακές, πολλοί έχουν ήδη βαφτιστεί, τουλάχιστον πέντε έγιναν Ορθόδοξοι μοναχοί και αρκετοί είναι αγιογράφοι. Ο οργανισμός παρέχει χριστιανική εκπαίδευση, πνευματική βοήθεια και συνομιλίες, υλική βοήθεια, ηθική υποστήριξη, την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε αυτή στα μυστήρια της Εκκλησίας. Τουλάχιστον χίλιες φυλακισμένοι ή πρώην φυλακισμένοι, άντρες και γυναίκες, έχουν γίνει ορθόδοξοι. Σχετικά με τις δραστηριότητες του PCTS λέγεται από τον εκτελεστικό διευθυντή του, τον ιερέα Stephen Pauli, ο οποίος υπηρέτησε από το 1985 έως το 2010 ως επικεφαλής σε σωφρονιστικά ιδρύματα όλων των επιπέδων.

Μια άλλη συγκλονιστική περίπτωση συνέβη το καλοκαίρι του 1996, όταν υπηρετούσα ήδη στην εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ στο Ινστιτούτο Μεταμοσχευμάτων.Ηγούμενος Anatoly (Berastau)


Μια άλλη συγκλονιστική περίπτωση συνέβη το καλοκαίρι του 1996, όταν υπηρετούσα ήδη στην εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ στο Ινστιτούτο Μεταμοσχευμάτων.

 Εξέτασα  μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων:  τον σύζυγο,  την σύζυγο και  δυο αγόρια δεκατριών και δεκατεσσάρων ετών. Και τα δύο αγόρια υπέφεραν από επιληψία και η μητέρα τους υπέστη σοβαρή σκλήρυνση κατά πλάκας. Δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει, ήταν  σε αναπηρικό καροτσάκι, μπορούσε μόνο να κινηθεί με την υποστήριξη δύο πλευρών.
Και μετά, όταν διάβασα τις προσευχές που απαιτούνται στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το μυστήριο του βαπτίσματος, που απαγορεύει το διάβολο  να έχουν την ψυχή του ανθρώπου,  τα δύο παιδιά υπέστησαν   μια επιληπτική κρίση. 

Όλοι έσπευσαν σε αυτούς και  τους είπα: "Σταματήστε. Μην φοβάστε. Τώρα θα έχουν αυτή την κατάσχεση, και θα είναι η τελευταία στη ζωή τους. "
Λοιπόν, σύντομα ήρθαν στα καλά  τους,  και σηκώθηκαν. Ήταν πριν από δέκα χρόνια. Και κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, αυτοί οι νέοι, και τώρα είναι αρκετά ενήλικοι, δεν υπήρχαν άλλες κατασχέσεις.


 Αφού βαπτισα  τα παιδιά, η μητέρα τους τα  έφερνε σε μένα. Την βάπτισα και προσφέρθηκα να την βοηθήσω να επιστρέψει στη θέση της. Και ξαφνικά λέει: "Ω, μην το κάνετε, θα πάω τώρα." Αποδείχθηκε ότι ήταν σε θέση να περπατήσει. Και κοίταξα  από το παράθυρό καθώς περπατούσε χωρίς καροτσάκι, αν και στήριζε τα χέρια της. Εγώ, ως νευρολόγος, γνωρίζω ότι αν ένα άτομο σταματήσει να περπατά με σκλήρυνση κατά πλάκας, τότε οι κινητικές ικανότητές του δεν μπορούν να αποκατασταθούν με κανένα ιατρικό μέσο. Και πάλι, βοήθησε η Θεια Πρόνοια. Και πολλές τέτοιες ιστορίες. Πολλές..

Ηγούμενος Anatoly (Berastau), επικεφαλής του κέντρου αποκατάστασης για Dushepopechitelskogo Krutitskoye, MD, Καθηγητής, Μόσχα

Από το βιβλίο Σ. Ρομανόφ «Ο Θεός με έσωσε»

Στη ζωή μου, υπήρξαν περιπτώσεις που ένιωσα καθαρά το χέρι του Θεού πάνω από τον εαυτό μου όταν ο Θεός με έσωσε και τα γεγονότα ήταν απίστευτα από την άποψη της κοινής λογικής. Ηγούμενος Anatoly (Berastau)



Στη ζωή μου, υπήρξαν περιπτώσεις που ένιωσα καθαρά το χέρι του Θεού πάνω από τον εαυτό μου όταν ο Θεός με έσωσε και τα γεγονότα ήταν απίστευτα από την άποψη της κοινής λογικής.
Κάποτε, όταν εργαζόμουν ακόμα στην ιατρική, ήμουν σύμβουλος στο Υπουργείο Υγείας της ΕΣΣΔ, κλήθηκα για υγειονομική αεροπορία στο Sukhumi της Αμπχαζίας σε ένα σοβαρά άρρωστο παιδί. Αυτό πνίγηκε, αναζωπυρώθηκε και βρισκόταν στο Ρεπουμπλικανικό Παιδικό Νοσοκομείο. Ήρθα, κοίταξα το παιδί, διάγνωση: σοβαρή υπόξινη εγκεφαλοπάθεια, θάνατος του εγκεφαλικού φλοιού. Εξέτασα ακόμα τους γιατρούς - εδώ όλα είναι ξεκάθαρα στους πνευμονολόγους  και τους νευροπαθολόγους, γιατί έπρεπε να μου τηλεφωνήσουν. Οι γιατροί ήταν  σε αμηχανία και είπαν ότι με κάλεσαν, στην πραγματικότητα, μόνο με την επιμονή των γονέων.
Ήμουν  στο Sukhumi, και μεταφέρθηκα στο Gagry, στους συγγενείς αυτού του άρρωστου παιδιού. Όταν μπήκα στην αυλή του σπιτιού τους, μια ηλικιωμένη γυναίκα με ένα μεγάλο πιάτο  βγήκε να με συναντήσει που κρατούσε  στα δύο χέρια. Όταν με είδε, άνοιξε το στόμα της με έκπληξη, , έτρεξε με τα χέρια της, άρπαξε το κεφάλι της. Το πιάτο έπεσε, έσπασε, δεν κατάλαβα τι ήταν λάθος.

 Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι όταν ένα παιδί είχε αυτό το πρόβλημα και δεν είχε βγει από το κώμα για αρκετές εβδομάδες, η γιαγιά του, είχε ένα όνειρο στο οποίο η φωνή της είπε: «Τηλεφώνησε στο  σύμβουλο της Μόσχας Ανατόλι Ιβάνοβιτς Berestova» - και βλέπει το πρόσωπό μου. Δεν ήξεραν αν υπήρχε ένας τέτοιος σύμβουλος, αλλά επέμεινε ότι με βρήκαν.
Και η αντίδρασή της στην εμφάνισή μου οφειλόταν στο γεγονός ότι εκείνη με είδε σε ένα όνειρο.
Με έπεισαν να πάρω μαζί μου το παιδί στη Μόσχα. Το πήρα, αν και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσω. Και εδώ έρχεται το απροσδόκητο: στη Μόσχα, η συνείδηση ​​επιστρέφει σε  αυτόν και τον βγάζουμε  έξω από το νοσοκομείο ως κανονικό άτομο. Ήταν το πιο πραγματικό θαύμα του Θεού.


Ηγούμενος Anatoly (Berastau), επικεφαλής του κέντρου αποκατάστασης για Dushepopechitelskogo Krutitskoye, MD, Καθηγητής, Μόσχα

Από το βιβλίο Σ Ρομανόφ «Ο Θεός με έσωσε»

Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε πού δημιουργούνται παρεξηγήσεις στή ζωή, ιδιαίτερα κατά τήν περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ (ΣΑΧΑΡΩΦ)




Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε πού δημιουργούνται παρεξηγήσεις στή ζωή, ιδιαίτερα κατά τήν περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Πρέπει όμως να μάθουμε να υπερνικούμε αυτές τις δυσκολίες, γιά να εκπληρώσουμε τον νόμο τού Χριστού πού είπε: «Άφίετε ει τι έχετε κατά τίνος, ίνα και ό Πατήρ υμών ό εν τοις ούρανοίς άφή ύμίν τα παραπτώματα υμών» .


 Με τήν ίδια πράξη, συγχωρώντας τις αμαρτίες τού αδελφού μας, εισαγόμαστε στή διαδικασία της σωτηρίας όλης της ανθρωπότητας. Κάθε φορά πού έμφανίζονται πειρασμοί ή κάποια δυσκολία -γιατί είναι αδύνατον να αποφύγουμε τις προστριβές, τη συνέπεια των περιορισμών της σαρκός μας-, οπωσδήποτε πρέπει να τα υπερνικούμε, και σε αυτό θά φανεί ή σοφία.




Μία από τις πιθανές ερμηνείες τού χωρίου: «Από δε τού ξύλου τού γινώσκειν καλόν και πονηρόν, μή φάγεσθε άπ’ αυτού» είναι ότι αυτό θά έχει ως συνεπακόλουθο τη διαίρεση όλων των ανθρώπων. Το πρώτο φοβερό έγκλημα, οπού ό Κάιν φόνευσε τον Άβελ , συνέβη ήδη στην αρχή της ιστορίας της ανθρώπινης ζωής. Ό Σιλουανός, ό ευλογημένος προστάτης μας, λέει ότι έτσι άρχισε. Και ό Αδάμ θρηνούσε, πού όλη ή ανθρωπότητα θά ζει με διχόνοια, πολέμους, αδελφοκτονίες, αμοιβαίες καταπιέσεις κλπ., καθώς όλα θά πάνε εναντίον τού νόμου της αγάπης .



ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 
ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ (ΣΑΧΑΡΩΦ)

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ

Τί είδους προετοιμασία μάς προτείνει ό Σιλουανός γιά τήν υποδοχή τού Πάσχα; ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ (ΣΑΧΑΡΩΦ)


Τί είδους προετοιμασία μάς προτείνει ό Σιλουανός γιά τήν υποδοχή τού Πάσχα;

 Όσο ισχυρότερο είναι μέσα μας το Πνεύμα, τόσο ευκολότερα ξεχνούμε κάθε πληγή και συγχωρούμε κάθε προσβολή πού μάς προκλήθηκε από τον αδελφό, και τόσο πλουσιότερα θά ξεχύνεται σε μάς ή χαρά της αιώνιας ζωής. 'Η αύτοεξουθένωση είναι μεγάλη πνευματική πράξη μπροστά στον Θεό. Ό Ίδιος ό Κύριος κένωσε τον Εαυτό Του . Διαβάζουμε λοιπόν στον πατέρα Σιλουανό τα λόγια: «ή χάρη κατοικεί στους ελαχίστους»  και όχι στους ανωτέρους. Έτσι έδωσε σε αυτόν ό Κύριος να γνωρίσει: «Όσο περισσότερο ταπεινώνεται ό άνθρωπος, τόσο περισσότερο αναλαμβάνει τον αγώνα της κενώσεως, τόσο υψηλοτέρα ανεβαίνει μπροστά στον Θεό, και τόσο περισσότερο γίνεται ικανός να προσλάβει τη μεγάλη χάρη» .


Θά ήταν αφελές να σκεφτούμε ότι ή συγκέντρωσή μας στον τόπο αυτό είναι ανθρώπινο έργο. Ό Ίδιος ό Κύριος μάς συγκέντρωσε. Και εφόσον μάς συγκέντρωσε ό Κύριος, ας μιμηθούμε τον Γέροντα Σιλουανό. Αύτός, κατά τις εορτάσιμες ημέρες στην αρχή της μοναχικής του ζωής, υπηρετούσε τούς πατέρες και τούς αδελφούς στήν τράπεζα, και σκεφτόταν γιά τήν τόσο μεγάλη ευτυχία πού τού δόθηκε: «να διακονεί αυτούς πού αγαπά ό Κύριος». Μια φορά μάλιστα, όπως γράφει, διακονώντας τούς αδελφούς στήν τράπεζα γεύθηκε γιά δεύτερη φορά τη χάρη της εμφανίσεως τού Κυρίου . Επειδή όμως, σύμφωνα με τον πνευματικό νόμο, στις υψηλές αυτές καταστάσεις δεν μπορεί να αντέξει το ανθρώπινο σώμα, δίνονται μία ή το πολύ δύο φορές κατά τη διάρκεια της ζωής, και έπειτα παραμένουν ως μνήμη και ως γνώση (με τη μορφή ανάμνησης) μέσα μας. Στήν πραγματικότητα όμως ή δύναμη της χάριτος αποχωρεί. Ό όσιος Μακάριος ό Μέγας έλεγε ότι ή άρση της χάριτος είναι αναγκαία, γιά να συνεχίσει ό άνθρωπος τήν επίγεια ζωή και δραστηριότητά του.


Όλοι σας με ακούσατε με Αγάπη. Προσπαθήστε όμως να εκπληρώσετε όλα αυτά πού σάς είπα κατά τη Νηστεία αύτή. Γιατί λέω «κατά τη Νηστεία αυτή»; Το λέω, γιατί κατά παράδοξο τρόπο τώρα επικρατεί  τεταμένη ατμόσφαιρα στον κόσμο. Και οι πιστοί και οι άπιστοι έχουν συνεχώς στο στόμα τους τούς λόγους «αποκάλυψη», «αποκαλυπτικά γεγονότα», «αποκαλυπτικές προσδοκίες». Με ποιά μορφή θά έρθει το τέλος δεν γνωρίζουμε ακόμη. Αλλά έφέτος ή ένταση είναι μεγαλύτερη από πριν. Ας προσπαθήσουμε τη Νηστεία αύτή να τήν κάνουμε νηστεία πάλης γιά εκείνο πού σάς παρακάλεσα: γιά τήν ενότητα, πού θά είναι ενότητα κατ’ εικόνα της Άγιας Τριάδος.


Γιατί ή προσευχή του Ιησού Χριστού προς τον Πατέρα, μόλις πριν από τον θάνατό Του στον Γολγοθά, περιέκλειε μέσα της το αίτημα, ή ενότητα πού υπάρχει στο Είναι τού Ίδιου του Θεού να δοθεί σε μάς; Διότι αυτό αποτελεί την ύψιστη μορφή θεώσεως του ανθρώπου.
Είναι αφελές, ωστόσο, να σκεφτόμαστε ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς πόνο, χωρίς σταύρωση. Με τα μεγάλα παθήματα, τήν υπομονή όλων των εξουθενώσεων και όλων των αδικιών, κερδίζουμε τη δωρεά της χάριτος, της αγάπης εκείνης πού αγκαλιάζει τα πάντα. Και τότε θά γνωρίζουμε τον Θεό «καθώς έστι», δηλαδή ως «Αγάπη» .


Αυτό λοιπόν πρέπει να ζήσουμε. Θά μπορούσα να σάς μιλήσω εκτενέστερα γιά το έξης παράδοξο φαινόμενο: οι άνθρωποι δεν προσέχουν τα δικά τους λάθη και κρίνουν τούς άλλους. Με τον τρόπο αυτό καταστρέφεται ή ενότητα.


Φυλαχθείτε από κάθε λογισμό εναντίον των αδελφών, γιατί κάθε τέτοιος λογισμός προκαλεί ρωγμή στον τοίχο της Μονής μας. Το είπαμε αρκετές φορές. Αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα! Επειδή, όταν σκεφτόμαστε το κακό γιά κάποιον και ύστερα βγαίνουμε από το κελί μας και τον συναντούμε, τα ίχνη της κακής αυτής σκέψεως ενεργούν.


Και τότε ό άλλος, εξαιτίας αυτού τού φαινομένου, ανταποκρίνεται με αντίστοιχο τρόπο. Και ποτέ δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε ποιος «άρχισε» πρώτος. Γι` αυτό και προσευχόμαστε: «Δώρησαί μοι τού όράν τα έμά πταίσματα». Ή απουσία της θεωρίας αυτής κάνει τον κάθε άνθρωπο να σκέφτεται ότι έχει δίκαιο και να μη διακρίνει τα δικά του λάθη.


Αυτό το κάνουν ακόμη και οι αρχιερείς και όλοι εμείς. Γι’ αυτό φυλαχθείτε από κάθε κακή σκέψη όταν είστε στο κελί σας, και τότε το «σπίτι μας» θά μένει ακλόνητο και θά κερδίσουμε τη σωτηρία μας. Άν όμως συγχωρούμε τις δικές μας αμαρτίες χωρίς να κατανοούμε τον αδελφό, τότε όλα θά καταστραφούν.


Πρόσφατα με επισκέφτηκε κάποιος νέος άνθρωπος πού ήρθε σε σύγκρουση με τη γυναίκα του. Αυτοί έχουν δύο παιδιά. Του είπα: «Ταπεινώσου, και τότε θά αποφύγουμε τήν τραγική διάλυση της οικογένειας. Και τα μικρά παιδιά θά σωθούν από τήν τραγική μορφή ζωής πού υφίστανται τα παιδιά των όποιων οι γονείς είναι χωρισμένοι». Το ίδιο ισχύει και στή δική μας οικογένεια: θά αποφεύγουμε σαν φωτιά, σαν δηλητηριώδες φίδι, κάθε ίχνος διασπάσεως. Θά οικοδομήσουμε τη ζωή μας έτσι, ώστε πραγματικά να σωζόμαστε και να αφομοιώσουμε εκείνο το δώρο τού Θεού πού έχουμε με τήν πνευματική μας έλευθερία, να συναχθούμε δηλαδή και να ζήσουμε ως μία οικογένεια.



Μιλώ ένώ πονά ή καρδιά μου και πολλά από τα λόγια μου ίσως είναι αδέξια. Ωστόσο όμως, ακούτε ό,τι σάς λέω και θά δείτε αγαθούς καρπούς στή ζωή σας. Ό όσιος Σεραφείμ τού Σάρωφ έλεγε: «Απόκτησε ειρήνη και γύρω σου θά σωθούν χιλιάδες». Είμαστε είκοσι έξι άνθρωποι. Συνεπώς, άν ό Θεός μάς βοηθήσει να νικήσουμε τα πάθη μας έδώ, και άν με τον τρόπο αυτό ό καθένας σώσει χίλιους, τότε είκοσι έξι χιλιάδες άνθρωποι θά μπουν στον Παράδεισο.


ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 
ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ (ΣΑΧΑΡΩΦ)

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ

Η Λουκία-Ελένη μας, το παιδί του Αγίου Λουκά του Ιατρού, που της επιτελεσθηκε το θαύμα πέρυσι στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας.




Η Λουκία-Ελένη μας, το παιδί του Αγίου Λουκά του Ιατρού, που της επιτελεσθηκε το θαύμα πέρυσι στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, επέστρεψε μετά από ένα χρόνο από την Ιταλία και ήρθε να ευχαριστήσει τον Άγιο μας και να προσκυνήσει τα λείψανα του! Η Λουκία μας δεν θα ξανακάνει ποτε μεταγγίσεις αίματος για να ζήσει! Μεγάλη η χάρη του και βοήθεια μας όλους! Ευχόμαστε στην μικρή μας Λουκία-Ελένη Ζάκου, μια ζωή γεμάτη υγεία και χαρές!! 

Και ο Θεός να μας αξιώσει να πάνε όλα κατ'ευχην στο έργο ανέγερσης της νέας μας εκκλησίας, Αγίου Λουκά του Ιατρού & Θαυματουργού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπολεως και Κριμαίας, στο χωριό Αγίας Βαρβάρας Λευκωσίας.


Εαν επιθυμείτε να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες για το θαυμαστό γεγονός που επιτελέσθηκε στην μικρή Λουκία-Ελένη, αλλά και να ενημερώνεστε με φωτογραφικό υλικό και όχι μόνον για τον υπό ανέγερση ιερό ναό του Αγίου Λουκά και τις εκδηλώσεις μας, μπορείτε να κάνετε LIKE στην σελίδα της εκκλησίας μας:





Χρειαζόμαστε την αγάπη και την συμπαράσταση όλων σας, σε αυτό το δύσκολο αλλά θεάρεστο έργο που προσπαθούμε να επιτελέσουμε, που είναι εις δόξαν Θεού και όχι των ανθρώπων.










Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.











Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

Τρία κορίτσια περπατούσαν κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών και βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο τρέχοντα τρένα, αλλά και τα τρία  παρέμειναν ζωντανά. Σε κοντινή απόσταση υπήρχαν δαίμονες και ισχυριζόταν θερμά:
- Δεν ρίξατε το πρώτο κορίτσι  κάτω από το τρένο; - φώναζαν σε ένα από τους δαίμονες , - η ψυχή της θα ήταν δική μας!
- Δεν μπορούσα: φορούσε ένα σταυρό!
"Γιατί το καθυστέρησες;" Το δεύτερο ήταν  χωρίς σταυρό! Φώναζαν στον άλλο.
«Ακόμη και αν δεν έχει σταυρό, είχε περάσει κάνοντας το σημείο του σταυρού».
- Λοιπόν, και το τρίτο; Το τρίτο είναι εντελώς απίστευτο!
"Αυτό είναι σωστό, ναι, η μητέρα της  καθώς  διέσχισε το δρόμο είπε:" Πήγαινε με την ευχή του Θεού και την σταύρωσε.! 

Ο ΣΥΖΥΓΟΣ. ΙΕΡΕΑΣ ΠΑΥΛΟΣ GUMEROV




Ο σύζυγος θα δώσει λογαριασμό στον Θεό όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τη γυναίκα και τα παιδιά του που ο Κύριος θα ζητήσει από αυτόν. Το να είσαι ηγέτης δεν είναι να είσαι τύραννος. Ένας πραγματικός σύζυγος δεν έχει κανένα δικαίωμα να λέει κακά πράγματα για τη σύζυγό του, αλλιώς  υπογράφει  για τον εαυτό του μια φράση: είσαι κακός σύζυγος, είσαι κακός άρχοντας του σπιτιού σου.


Ιερέας Παύλος Gumerov

РАССВЕТ НАД ЛАДОГОЙ.ПКПЦ 'Свет Валаама'


Οι δοκιμασίες των γονέων.Με τον π. Βαρνάβα Λαμπρόπουλο.


Πρόμαχος Ορθοδοξίας : 3 νέα βιβλία


Παναγία, ἡ ἐλευθερία τῶν ἐξηρτημένων…Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου


«Μην είμαστε Ειδωλολάτρες» (Παρέα της Τρίτης 24-4-2018). Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου.


Ω, συγχωρέστε, συγχωρέστε, πρώτα συγχωρέστε όλους και πάντα ... Ας ελπίσουμε ότι θα μας συγχωρήσουν. Ναι, επειδή όλοι ευθύνονται για το ένα και το άλλο. Όλοι φταίνε!  Fyodor Mikhailovich Dostoevsky

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ. Γράψτε τα πρωινά γράμματα στον ουρανό. Ξεκινήστε με "Ευχαριστώ" ...

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ. Όταν φτάσετε στο τέλος της ζωής σας, το μόνο πράγμα που θα έχει κάποιο νόημα είναι η αγάπη που δώσατε και λάβατε. Στο ταξίδι σας στον επόμενο κόσμο, το μόνο που μπορείτε να πάρετε μαζί σας είναι η αγάπη. Το μόνο πολύτιμο πράγμα που αφήνετε σε αυτόν τον κόσμο είναι η αγάπη. Τίποτα άλλο ...


ΨΑΡΑΔΕΣ ΨΥΧΏΝ....

Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ - Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ, ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ.

ΓΈΡΩΝ ΣΩΦΡΌΝΙΟΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ.

Αγιορίτισσα...Ι . ΣΚΉΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΥΕΣ.

ΜΠΗΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΡΤΑΡΑΚΙΑ ΣΟΥ ;



ΜΠΗΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΡΤΑΡΑΚΙΑ ΣΟΥ ;

ΚΑΘΕ ΑΓΙΟΣ όταν είναι ζωντανός βρίσκεται πάντα ΕΠΙ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ, διότι ως αληθινός και τίμιος είναι πάντα απρόβλεπτος και μία ωρολογιακή βόμβα για τα ανθρώπινα στεγανά καθεστώτα.(Βλ.Άγιο Αθανάσιο ,Άγιο Νεκτάριο, Άγιο Γαβριήλ εκ Γεωργίας κ.α.)
Μετά Θάνατον όμως καθίσταται εξ αντιθέτου ΑΝΑ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ αφού ως νεκρός είναι ακίνδυνος και ασφαλής για την ψευτιά αυτού του κόσμου.
Κάθε Χριστιανός λοιπόν ως μιμητής του ίδιου του αντιλεγόμενου Χριστού(Λουκ.β΄,34)   πρέπει  πάντα να είναι  και ετούτος αντιλεγόμενος ,μη προσδιορίσιμος σε ανθρώπινα καλούπια, κατηγορίες  και ομοιομορφίες   και να μην τον συλλαμβάνει κανένας πουθενά , ως αεικίνητο μέσα στην Θεϊκή απέραντη αλήθεια , πράγμα το οποίο θα τον καθιστά   πάντα απρόβλεπτο  και επικίνδυνο λαμβάνοντας μοιραίως τον δρόμο  της απόρριψης  και της αποδοκιμασίας.
Εσύ λοιπόν είσαι αντιλεγόμενος ή έχεις εξασφαλιστεί ήδη στα αεροστεγή συρταράκια  και την επιδοκιμασία των ανθρώπων  ;

π.Διονύσιος Ταμπάκης

Πήγαινε να ψάλλεις στο Πανηγύρι μου! Και μην προσβάλλεις τη Γιορτή μου με τον εγωισμό σου!…».


Καταχωρήθηκε στις 23 Απριλίου 2018
Ο μακαριστός γιατρός του Αγίου Πορφυρίου, ο καρδιολόγος Γεώργιος Παπαζάχος (1935–2001), μας διασώζει ένα συγκινητικό περιστατικό που έζησε στο Άγιον Όρος και που έχει άμεση σχέση με το θέμα μας. Διηγείται ο ίδιος:
«Κατηφορίσαμε με τον π. Ιωσήφ για τον ασθενή μου. Η καλύβα του γερο-Χρυσόστομου είναι σε απότομο και κακοτράχαλο σημείο. Τον βρήκαμε να κάθεται στο πεζούλι της στενής αυλής τους με τον υποταχτικό του. Ήταν 92 χρόνων. Συμπαθής φυσιογνωμία. Μάλλον ψηλός, με έντονα οιδήματα σφυρών. Εύκολη η διάγνωση με την πρώτη ματιά. Του φίλησα το χέρι και συστήθηκα. Συστήθηκε και εκείνος. Ήρθε νέος στο όρος. Στον κόσμο ήταν πυροσβέστης, αλλά και καλός ψάλτης. Θέλησε να προσφέρει το “χάρισμα” της φωνής του στη συνεχή δοξολογία του Θεού μέσα στο Περιβόλι της Παναγίας.
»Μπήκαμε μέσα στο καλύβι του. Ο απέναντι τοίχος του κελιού ήταν γεμάτος από ημιτελείς εικόνες του αγίου Γεωργίου. Απόρησα γι’ αυτό, αλλά δεν ρώτησα. Εκείνος με ρώτησε το βαφτιστικό μου όνομα και, όταν είπα “Γεώργιος”, με αγκάλιασε, με φίλησε και με παρακάλεσε διακριτικά να καθίσω σε ένα πάγκο δίπλα στο παράθυρο για να μου διηγηθεί μια ιστορία… Κάθισα. Από το παράθυρο φαινόταν κάτω η θάλασσα, σαν από αεροπλάνο.

»–Σου είπα ότι είχα πάθος με την “ψαλτική”. Η φωνή μου με κολάκευε κι εγώ, όπου πήγαινα να ψάλω, ζητούσα την πρωτοκαθεδρία. Οι ταπεινοί αδελφοί πάντα με αναγνώριζαν πρωτοψάλτη. Έτσι, μια χρονιά του αγίου Γεωργίου, είχαν ολονυχτία στην Αγία Άννα κι εγώ έβαλα στον τορβά μου τα μουσικά βιβλία κι έφθασα στον ναό λίγο καθυστερημένος. Όμως, άλλοι είχαν ήδη ανέβει στο ψαλτήρι και δεν μού ’διναν τη θέση του “πρώτου”. Περίμενα λίγο. Τίποτα! Τους έδωσα να καταλάβουν …“ότι ήρθα”, αλλά αυτοί συνέχιζαν να ψάλλουν τα δικά τους. Άρχισα να θυμώνω και να ταράσσομαι.
“Γιατί ήρθα;”, σκέφτηκα, “για δεύτερος ή για τρίτος; Εγώ λαμπαδάριος ή δομέστιχος; Ή εγώ πρώτος ή θα φύγω!”. Και, δυστυχώς, ο εγωισμός με οδήγησε στο δεύτερο. Μάζεψα τα βιβλία μου και επιδεικτικά έφυγα. “Να μάθετε ποιος είμαι!…”, είπα μέσα μου. Σε καμιά ώρα έφθασα στο κελί μου, στενοχωρημένος “έως θανάτου”. Άφησα τον τορβά μου, κάθισα στον πάγκο που κάθεσαι τώρα, γιατρέ. Ήμουν ιδρωμένος και κατάκοπος. Ράκος ψυχικό. Με πήρε ο ύπνος.
Και τότε, μου συνέβη κάτι θαυμαστό. Δεν ξέρω αν ήταν όραμα ή όνειρο. »Βρέθηκα κάτω στον αρσανά των Κατουνακίων και ήταν βαθύ σκοτάδι. Μόνο τα κύματα ακούγονταν. Σε λίγο άκουσα κουβέντες και μια βάρκα που πλησίαζε. Μόλις που διακρινόταν. Κωπηλατούσαν 6-8 στρατιώτες και ένας Αξιωματικός στεκόταν όρθιος. Η στολή του δεν έμοιαζε με τις στολές των δικών μας αξιωματικών. Η βάρκα ακούμπησε στον αρσανά. Φοβήθηκα. Ακούστηκε στην ησυχία η φωνή του Αξιωματικού:
»–Κατεβείτε και φέρτε τον μέσα στη βάρκα!
»Εγώ αντέδρασα και μαζεύτηκα.
»–Όχι, όχι!… Εγώ είμαι καλός άνθρωπος!…, είπα. Εγώ ήρθα στο Όρος να καλογερέψω. Δεν είμαι κλέφτης!… Μη με πιάσετε!…
»–Έλα μέσα!… Έλα μέσα!…
»Ακούστηκε σταθερή η φωνή του Αξιωματικού. Με πήραν μαζί τους και η βάρκα κατευθύνθηκε προς τον αρσανά της Αγίας Άννης. Δεν μίλαγε κανείς. Σκοτάδι γύρω. Μαύρη η θάλασσα. Δεν μίλαγε κανείς. Φοβήθηκα πολύ. Δεν τολμούσα να κοιτάξω τα πρόσωπά τους, ούτε να τους ρωτήσω. Μόνο όταν φθάσαμε στην Αγία Άννα, μου μίλησε αυστηρά ο Αξιωματικός:
«–Πήγαινε να ψάλλεις στο Πανηγύρι μου! Και μην προσβάλλεις τη Γιορτή μου με τον εγωισμό σου!… Πήγαινε!… Σ’ αγαπώ!…»
»Τότε κατάλαβα ποιος ήταν: ήταν ο ίδιος ο άγιος Γεώργιος! Ξύπνησα τρομαγμένος και έβαλα τα κλάματα. Δάκρυα μετανοίας για την απαίσια διαγωγή μου. Κοίταξα το ρολόι. Προλάβαινα. Αν έτρεχα, προλάβαινα πριν τελειώσουν. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Της επιστροφής του ασώτου. Στον δρόμο παρακαλούσα τον άγιο Γεώργιο να με συγχωρέσει. Τέτοιο αμάρτημα που έκανα απόψε!… Να χαλάσω την ατμόσφαιρα του πανηγυριού!… Να παγώσω τις καρδιές των συνασκητών μου με το πάθος μου!…
–Συγχώρησέ με, άγιέ μου, τον ανάξιο μοναχό!…
»Έφθασα πριν τελειώσουν. Μόλις μπήκα στον ναό, ξαφνιάστηκαν όλοι. Στάθηκα κάτω από τον πολυέλεο και φώναξα με δάκρυα:
»–Συγχωρέστε με, αδελφοί μου!
»Και έκανα εδαφιαίες μετάνοιες προς τα τέσσερα σημεία του ναού. Έκλαιγαν οι αδελφοί, έκλαιγα κι εγώ. Με το “Δι’ ευχών” αγκάλιασα έναν-έναν όλους και συγχωρεθήκαμε.
Ήταν η πιο έντονη μέρα της ζωής μου…».
Φαίνεται ότι η ταπείνωση ξαναχτίζει ό,τι γκρεμίζει ο εγωισμός· την αγάπη και το χαμόγελο μέσα μας και γύρω μας…
«Πολλάκις την υμνωδίαν εκτελών, ευρέθην την αμαρτίαν εκπληρών•
τη μεν γλώττη άσματα φθεγγόμενος,
τη δε ψυχή άτοπα λογιζόμενος•αλλ’ εκάτερα διόρθωσον, Χριστέ ο Θεός, δια της μετανοίας, και σώσόν με».
Παρακλητική, Γ’ Ήχος, Όρθρος Δευτέρας, Β’ Απόστιχο των αίνων.]

Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκταρίου (Αντωνόπουλου): «Ψαλώ τω Θεώ μου ή τω εαυτώ μου;» –Η ψαλτική τέχνη ως διακονία και χάρισμα– Κεφ. 7ο, σελ. 75.
Εκδόσεις «Επιστροφή», Ναύπλιο, Δεκέμβριος 2015.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Άγιος Γεώργιος Κουδουνάς στην Πρίγκηπο ΤΟΥΡΚΊΑ. 23/04/2018


Ό διάβολος βρίσκει γρήγορα δουλειά σε οκνηρά χέρια, αλλά ένας άγγελος βρίσκει γρήγορα εργασία στους φιλόπονους και επιμελείς. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ.



Ό διάβολος βρίσκει γρήγορα δουλειά σε οκνηρά χέρια, αλλά ένας άγγελος βρίσκει γρήγορα εργασία στους φιλόπονους και επιμελείς.


Στον κόσμο αυτό της συνεχούς κινήσεως και της συνεχούς μεταβολής, ό άνθρωπος επιβάλλεται να είναι απασχολημένος, είτε το θέλει είτε όχι, παράγοντας έργο, είτε καλό είτε άσχημο. Ό άνθρωπος πού μένει αργός, σε ακηδία, στην πραγματικότητα δεν είναι τεμπέλης. Είναι ένας φιλόπονος εργάτης τού διαβόλου! Ένα αργό σώμα και μια αργή ψυχή είναι το πιο κατάλληλο χωράφι γιά να σπείρει και να καλλιεργήσει ό διάβολος.


Ό άγιος Αντώνιος ό Μέγας λέει ότι ή σάρκα χρειάζεται να δουλαγωγείται και να αφοσιώνεται σε επίμοχθο έργο. Ό άγιος Έφραίμ ό Σύρος συμβουλεύει: «Δίδαξε τον εαυτό σου να εργάζεται, ώστε να μη χρειαστεί να διδαχθεί την επαιτεία».



Όλοι ανεξαιρέτως οι άγιοι Πατέρες τονίζουν την αναγκαιότητα της εργασίας γιά τη σωτηρία της ψυχής τού ανθρώπου. Οι απόστολοι και όλοι οι άγιοι μάς δίνουν παράδειγμα συνεχούς και ολοκληρωτικής πνευματικής και σωματικής εργασίας. Το γεγονός ότι ό άνθρωπος πού μένει αργός, εξαιτίας της φυγοπονίας του, δεν επιμηκύνει τη, ζωή του πάνω στη γη, άλλα απεναντίας την συντομεύει, φαίνεται καθαρά από τα παραδείγματα μακροημερεύσεως πολλών άγιων, πού υπήρξαν οι μεγαλύτεροι και πλέον φιλόπονοι ανάμεσα στους εργάτες τού κόσμου.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Ρώτησαν κάποτε ένα μοναχό: τι κάνετε τόσες ώρες μέσα στην Εκκλησία, δε βαριέστε;




Ρώτησαν κάποτε ένα μοναχό: τι κάνετε τόσες ώρες μέσα στην Εκκλησία, δε βαριέστε;

Κι εκείνος απάντησε: εσύ τι έκανες εννιά μήνες στη μήτρα της μάννας σου; Τίποτα. Ήσουν εκεί και τρεφόσουν με το μητρικό αίμα. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς.

Είμαστε εδώ και τρεφόμαστε από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. 

Από το σώμα και το Αίμα του Χριστού. Γιατί η Εκκλησία είναι η Μάνα που μας τρέφει.

Η φιλόστοργη Μάνα.

Η πνευματική καρδιά απ’ την οποία διαχέεται το αίμα και κρατιούνται ζωντανά τα παιδιά της.

Η Εκκλησία είναι σώμα. Δεν είναι κόμμα. Είμαστε μέλη. Δεν είμαστε οπαδοί. Σώμα ένα με κεφαλή το Χριστό. Πονάει ένα μέλος και πονάμε όλοι. Δοξάζεται ένα μέλος και δοξαζόμαστε όλοι. Οικογένεια μία είναι η Εκκλησία: Οι Ζώντες, – όσοι είμαστε μέσα στην Εκκλησία και όσοι βογγάνε έξω απ’ αυτήν…

– Αυτοί που έφυγαν…, οι αδελφοί μας οι Κεκοιμημένοι. Κι αυτοί που ακόμα δεν ήρθαν… Οι αγέννητοι.., τα παιδιά των παιδιών μας, τα δισέγγονα και τα τρισέγγονα, όσοι θα μπουν στην Εκκλησία και όσοι θα βογγάνε έξω απ’ αυτήν. Οικογένεια μία. Γι’ αυτό στην Εκκλησία δεν εορτάζουμε αλλά συνεορτάζουμε. Δεν νηστεύουμε αλλά συννηστεύουμε. 
Δε στενάζουμε αλλά συστενάζουμε. Δεν προσευχόμαστε αλλά συμπροσευχόμαστε. Συλλειτουργούμε και συλλειτουργούμαστε. Σώμα ένα είμαστε.

Οι γιαγιάδες μας το ήξεραν καλά αυτό. Ήξεραν ότι πρώτα ανήκουμε στην Εκκλησία και μετά στον εαυτό τους. Πρώτα στην Εκκλησία και μετά στο σπίτι τους. Γι’ αυτό συμμετείχαν στις ανάγκες της. Στο χτίσιμο της Εκκλησίας, στο στρώσιμο, στον έρανο, στις νηστείες, στους εσπερινούς, στα Μυστήρια, στη Λειτουργία. Οι παλιοί άνθρωποι ήξεραν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, γιατί άλλος δρόμος βγάζει σε άλλο τέρμα. Γνώριζαν ότι η σωτηρία είναι μόνο μέσα στο Καράβι του Χριστού που όσα κύματα και όσες θύελλες κι αν το χτυπούν , δεν καταποντίζεται.

– Γέροντα, τα παιδιά μας κοιμούνται στην Εκκλησία, μήπως να μη τα φέρνουμε;

– Στο Καράβι να είναι κι ας κοιμούνται, επέμενε ο Γέροντας Πορφύριος.

Η Εκκλησία, το Σκάφος του Χριστού!
Το Σώμα του Χριστού!
Το Στόμα του Χριστού!

Η Κιβωτός που μπαίνεις μέσα και σώζεσαι!
Αλήθεια, έχουμε βαθιά και ορθή γνώση του τι είναι η Εκκλησία;

Είναι μόνο για τις Κυριακές και τις γιορτές ή μπολιάζει όλο το βίο μας;
Είναι μόνο για ορισμένες ηλικίες ή αγκαλιάζει όλο τον άνθρωπο από τα πρώτα μέχρι τα έσχατα;

Τι περιμένουμε απ’ Αυτήν;

Τι θέλουμε να μας δώσει και τι της χρωστάμε;

Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι είναι η Εκκλησία και τι της οφείλουμε;

Οι Πατέρες λένε πως η Εκκλησία είναι ένα μεγάλο Νοσοκομείο που εφημερεύει σε εικοσιτετράωρη βάση, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Ένα Νοσοκομείο που εφημερεύει για όλους. Για ασφαλισμένους και για ανασφάλιστους. Για πλούσιους και για άπορους. Για επώνυμους και για ανώνυμους και περιθωριακούς ανθρώπους. Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νόσημα όσο βαθύ, όσο λοιμώδες και όσο θανατηφόρο κι αν είναι.

Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο μπαίνεις άρρωστος και βγαίνεις υγιής, όπως η αιμορροούσα. Μπαίνεις διώκτης και βγαίνεις Απόστολος, όπως ο Παύλος. Μπαίνεις αμαρτωλός και βγαίνεις άγιος, όπως η αγία Μαρία η Αιγυπτία. Μπαίνεις λύκος και βγαίνεις αρνί, όπως ο άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας.


Μπαίνεις πτώμα εν αποσυνθέσει και ανίστασαι τετραήμερος, όπως ο Λάζαρος! Γιατί στην Εκκλησία δεν υπάρχει θάνατος. Δεν υπάρχουν νεκροί. Η Εκκλησία είναι η χώρα των Ζώντων όπου υπάρχει Ζωή και περίσσεια Ζωής, δηλαδή ο Χριστός!

ΠΑΤΗΡ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΕΡΤΖΑΝΗΣ.

ΣΤΑΡΕΤΣ ΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.



Η προσευχή είναι η μεγαλύτερη δύναμη που αλλάζει τη μοίρα του ανθρώπου. Δεν υπάρχει δύναμη σε αυτή τη γη που να επηρεάζει την ανθρώπινη ζωή περισσότερο από την προσευχή.

Shiarhimandrit eli (nozdrin)

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΆΓΙΟ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ ΜΑΡΚΟ. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ.





Πτερωθεις τω Πνεύματι,


ό Μάρκος ό Ευαγγελιστής πέταξε στην Αίγυπτο, σαν μέλισσα μελιτοφόρος και ή Αίγυπτος γεύτηκε το γλυκό μέλι του Χριστού, τη γλυκύτητα της 'ζώσης γνώσεως.


Οι άνθρωποι εκθαμβώθηκαν από τον Χριστό: πώς ενανθρωπίστηκε και έστερξε, με τη θεία στοργή Του γιά τον κόσμο.


Πώς εκκένωσε Εαυτόν χάριν της σωτηρίας του ανθρώπου και πώς Ανέστη εν δόξη και κραταιά δυνάμει.


«'Ώς τώρα πορευόμασταν μέσα στο πυκνό σκοτάδι!», είπαν οι Αιγύπτιοι, 


«τώρα όμως ό ήλιος ανατέλλει για εμάς- ας ευφρανθούμε, άνθρωποι, αυτή τη λαμπρή ημέρα!».


Ό Μάρκος πότισε την υπέροχη πνευματική συγκομιδή του με το αίμα του.


Χάρη σ' αυτό, όλα τα είδωλα συντρίφτηκαν- και ή Αίγυπτος βαπτίστηκε: ή γη των Φαραώ έγινε ό λειμώνας του Θεού, ή Αποστολική Εκκλησία.  


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Ό άγιος Αννιανός, Δεύτερος Επίσκοπος Αλεξάνδρειάς



Όταν ό άγιος Μάρκος αποβιβαζόταν από το πλοιάριο πού τον μετέφερε και πάτησε το πόδι του στην ξηρά, στη γη της Αλεξάνδρειάς, σχίστηκε το ένα σανδάλι του. Τότε είδε έναν υποδηματοποιό και τού έδωσε το σανδάλι να το επισκευάσει. Ένώ μάνταρε το σανδάλι, ό τσαγκάρης τρυπήθηκε βαθιά με τη βελόνα στο αριστερό του χέρι. Το αίμα ανέβλυζε και ό άνθρωπος ούρλιαζε άπ' τον πόνο. Τότε ό 
Απόστολος του Χριστού πήρε λίγο χώμα, το ανέμειξε με το σάλιο του και άλειψε με αυτό το πληγωμένο χέρι• αίφνης, το χέρι αποκαταστάθηκε πλήρως. Έκθαμβος από το θαύμα ό τσαγκάρης προσκάλεσε στην οικία του τον Μάρκο.



Ό Άννιανός, έτσι ονομαζόταν ό τσαγκάρης, άκουσε το κήρυγμα του Αποστόλου και βαπτίστηκε μαζί με όλους τους οικιακούς του. Τέτοια ήταν ή αρετή του Άννιανοΰ και ό ζήλος του για το έργο του Θεού, ώστε ό Απόστολος τον χειροτόνησε επίσκοπο. Έτσι ό άγιος αυτός άνθρωπος έγινε ό δεύτερος επίσκοπος της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειάς (σ.τ.μ. 1ος αί.).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Ό άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.




Ό Μάρκος ήταν συνοδοιπόρος και βοηθός του Αποστόλου Πέτρου, ό οποίος τον αποκαλεί υιό του στην Α' Επιστολή του -όχι κατά σάρκα υιό, άλλα κατά πνεύμα (Α' Πέτ. 5,13).

Ένώ ό Μάρκος βρισκόταν στη Ρώμη με τον Πέτρο, οι πιστοί τον παρακάλεσαν να καταγράψει προς χάριν τους τη σωτήρια διδασκαλία του Κυρίου Ιησού Χριστού, τα θαύματα και τη ζωή Του. Έτσι έγραψε ό Μάρκος το άγιο Ευαγγέλιό του, το όποιο ό Απόστολος Πέτρος είδε και μαρτυρεί γιά την αλήθεια του.

Ό Μάρκος ορίστηκε επίσκοπος από τον Πέτρο και άπεστάλη γιά να κηρύξει στην Αίγυπτο. Συνεπώς ήταν ό πρώτος κήρυκας του Ευαγγελίου και ό πρώτος Επίσκοπος Αίγυπτου. Ή Αίγυπτος βρισκόταν ολοκληρωτικά βυθισμένη στο βαθύ σκότος του παγανισμού, της ειδωλολατρίας, της μαντείας και της μαγείας. Με τη. βοήθεια τού Θεού ό άγιος Μάρκος κατόρθωσε να σπείρει τον σπόρο της διδασκαλίας τού Χριστού σε όλη τη Λιβύη και την Πεντάπολη.

 Από την Πεντάπολη ό Ευαγγελιστής Μάρκος πήγε στην Αλεξάνδρεια, καθοδηγούμενος από το πνεύμα του Θεού.


Στην Αλεξάνδρεια κατόρθωσε να ιδρύσει την Εκκλησία τού Θεού, να χειροτονήσει επισκόπους, ιερείς και διακόνους, και όλους να τούς εδραιώσει στερρώς στην άγια Πίστη. Επιμαρτυρούσε τη διδασκαλία τού Ευαγγελίου με πολλά και μεγάλα θαύματα.

Όταν ό κυβερνήτης της πόλεως άρχισε να τον καταζητεί, μετά από απειλές πού εκτόξευσαν οι ειδωλολάτρες ότι τάχα βλασφημούσε εναντίον της ειδωλολατρικής πίστης τους, ό Μάρκος διέφυγε ξανά στην Πεντάπολη. Εκεί εξακολούθησε το έργο του της ενδυναμώσεως της Εκκλησίας. Ύστερα από δύο χρόνια επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, προς μεγάλη τέρψη των πιστών πού, εν τω μεταξύ, ό αριθμός τους είχε ραγδαία πολλαπλασιαστεί.

Τότε οι παγανιστές συνέλαβαν τον Μάρκο αλυσοδεμένο τον έσερναν πάνω στο αιχμηρό λιθόστρωτο, κραυγάζοντας: «’Άς σύρουμε το βόδι στο μαντρί!». Καταπληγωμένος και αιμόφυρτος ό άγιος ευαγγελιστής ρίχτηκε στη φυλακή, όπου ευθύς αμέσως τού παρουσιάστηκε άγγελος εξ ουρανού και τον ενθάρρυνε. Τότε εμφανίστηκε και ό ίδιος ό
Κύριος και του είπε: «Ειρήνη Σοι, Μάρκε, Εύαγγελιστά Μου!». Ό Μάρκος αποκρίθηκε: «Ειρήνη Σοι, Κύριέ Μου Ιησού Χριστέ!».

Την άλλη μέρα οι θηριώδεις δήμιοι έβγαλαν τον Μάρκο από τη φυλακή και τον έσυραν πάλι στους δρόμους της πόλεως, κραυγάζοντας το ίδιο σύνθημα: «’Άς σύρουμε το βόδι στο μαντρί!». Εξουθενωμένος από το μαρτύριο ό άγιος ψιθύρισε: «Κύριε, στα χέρια Σου παραθέτω το πνεύμα μου».

Ό Μάρκος εξέπνευσε και ή ψυχή του μετέβη στην όντως ζωή. Τα άγια λείψανά του έθαψαν με τιμές οι Χριστιανοί και έκτοτε έχουν προσφέρει την ’ίαση σε πολλούς ανθρώπους, ανά τούς αιώνες, πάσχοντες από ποικίλες ασθένειες και πάθη.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Γέρων Νίκων:Mου είπε ο ίδιος ο δαιμονισμένος ότι τον αντιμετώπισε Ο Άγιος Παΐσιος.


من ضريح القديس جاورجيوس اللابس الظفر في اللد وتظهر السلاسل التي قيد بها


«ВЕЛИКОЕ падение»


Ο κόσμος κουράστηκε να ακούει λόγια | Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός


Για την Ανάσταση του Χριστού.

ΆΝΕΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΎ.

ΘΑΥΜΑΣΤΌ ΓΕΓΟΝΌΣ ΜΕ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΓΕΏΡΓΙΟ.

Έλεγα σήμερα να σας διηγηθώ το διπλό θαύμα του αγίου Γεωργίου σ'ένα φίλο μου. 

Αλλά, μου είπε καλύτερα να πω μόνο το ένα απ'τα δύο, καθώς το άλλο είναι αρκετά προσωπικό... Οπότε, θα σας πω μόνο το ένα -το βασικό:
Αυτός ο φίλος μου είναι άνθρωπος με πολλές, πολλές δυσκολίες. Έχει περάσει στη ζωή του ένα σωρό δυσκολίες και προβλήματα: υγείας, 
οικογενειακά, επαγγελματικά... Αλλά πριν λίγους μήνες αισθάνθηκε ένα δυνατό πόνο στο λαιμό του. Πήγε στο γιατρό και έπειτα από σειρά εξετάσεων, τα αποτελέσματα βγήκαν κατακεραυνωτικά: καρκίνος!
Ο σωματικός πόνος πλέον άρχισε να γίνεται πιο δυνατός, ο φίλος μου δυσκολευόταν αρκετά να μιλήσει. Όμως, πιο πολύ ήταν ψυχικά καταβεβλημένος. Γιατί τα προβλήματα που είχε ήδη ήταν πολλά... 
Είχε "γονατίσει" ψυχολογικά. Μάταια, προσπαθούσαμε να τον παρηγορούμε οι κοντινοί φίλοι. Η σχέση του με την εκκλησία ήταν τυπική. 
Όμως, όταν πήγαινε, του άρεσε να κάθεται δίπλα σε μια τοιχογραφία του αγ.Γεωργίου. 
Τον πήγαμε ένα απόγευμα στην εκκλησία της γειτονιάς του. Κάθισε στην καρέκλα και παραπονεμένος κοιτούσε προς τον άγιο. Εμείς, διακριτικά, απομακρυνθήκαμε. 

Έπειτα, από λίγο τον πήραμε και επιστρέψαμε ο καθένας στο σπίτι του.
Έπειτα από 2 μέρες, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα πρωινό. Ήταν ο φίλος μου. Και μου λέει:
- Δε θα το πιστέψεις!
- Τι έγινε; του λέω
- Χτες βράδυ είδα ένα όνειρο τόσο ζωντανό. Σα να ήταν αληθινό!
- Για πες μου, λοιπόν! του είπε γεμάτος αγωνία.
- Είδα ότι καθόμουν στο κρεβάτι μου στεναχωρημένος. Θυμόμουν όλα τα προβλήματα που έχω και τον καρκίνο και δε μπορούσα να παρηγορηθώ με τίποτα. Σε κάποια στιγμή ακούω ποδοβολητά αλόγου.
Κοιτάζω και βλέπω έναν νεαρό καβαλάρη ντυμένο στρατιωτικά να έρχεται προς το μέρος μου. 
Φτάνοντας σε μένα, με κοιτούσε σοβαρά,σχεδόν αυστηρά, και -χωρίς να σταματήσει το άλογό του- όταν έφτασε στο σημείο που καθόμουν, έκανε μια κίνηση σα να αρπάζει κάτι και μου λέει: "Αυτό είναι δικό μου". 
Και συνέχισε καλπάζοντας και σε λίγο εξαφανίστηκε.
- Είσαι σίγουρος ότι είναι κάτι σημαντικό; του λέω. Γιατί τα όνειρα συνήθως δεν είναι άξια σημασίας.
- Ναι, μου λέει. Ξύπνησα σχεδόν απότομα, επειδή ένιωσα τράνταγμα και το άλογο σα να πέρασε ξυστά δίπλα μου. Αισθάνθηκα, σου λέω, τον αέρα απ'την ταχύτητα του αλόγου!
- Χμ... Περίεργα μου τα λες, του λέω.

Αμέσως πηγαίνω απ'το σπίτι του, τον βάζω στο αυτοκίνητο και πάμε στο γιατρό του στο νοσοκομείο. Λέει στο γιατρό του:
- Γιατρέ, να ξανακάνουμε εξετάσεις. 
- Μα γιατί; Δεν υπάρχει λόγος.
- Όχι, θέλω να κάνουμε! Νιώθω πολύ καλύτερα. (σσ: Δεν του είπε τίποτε για το όνειρο).

Πράγματι, κάνανε τις εξετάσεις. Ο γιατρός επέστρεψε συγκλονισμένος με το χαρτί των αποτελεσμάτων στα χέρια του.

- Αυτό είναι απίστευτο!
- Τι εννοείς γιατρέ;
- Τέρμα ο καρκίνος! Λες και κάποιος τον αφαίρεσε με μαγικό τρόπο!! Απίστευτο!

Περιττό να σας πω τη συνέχεια.... Χαρές, κλάματα ευτυχίας, αγκαλιές... 
Ο άγιος Γεώργιος είχε κάνει το θαύμα του. Από εκείνη τη μέρα και μετά, ο φίλος μου έχει αλλάξει απίστευτα: έχει μια πηγαία αγάπη προς όλους, 
βοηθάει τους πάντες, προσεύχεται και όλα τα προβλήματά του (που παραμένουν άπειρα) δεν αρκούν για να του πάρουν το χαμόγελο και την ελπίδα που φωτίζει το πρόσωπό του.

Για μένα το θαύμα, δεν ήταν μόνο η θεραπεία του. Ήταν και η ολοκληρωτική μεταστροφή της ψυχής του! 

Αυτά ήταν τα γεγονότα. Τον ευχαριστώ πολύ θερμά που μου επέτρεψε να τα μοιραστώ μαζί σας σήμερα!