Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ.

ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Έτοιμος να πεθάνει στο πλευρό των ορθοδόξων μοναχών της Λαύρας του Κιέβου,αν δεχθούν επίθεση από τους σχισματικούς του Βαρθολομαίου και του Ποροσέγκο,δήλωσε πως είναι ο διάσημος Ουκρανός Μποκέρ Αλεξάντερ Ούσικ..

Advent Meditation



As you decorate your home and tree for the Christmas holidays, keep in mind that every bulb and ornament holds a special memory of bygone years. Therefore, take a moment to remember and look back upon those precious times and people who so touched your life and rejoice in them. This is not only a wonderful way to share stories and memories with a younger generation of loved ones, but a means of relishing times spent with those now gone.

Fr. John

ΤΟΝ ΘΕΩΡΏ ΕΦΑΜΜΙΛΟ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ.

Ἡ παρακάτω μαρτυρία δείχνει καί τό μέγεθος τῆς πνευματικῆς προσωπικότητος τοῦ μακαριστοῦ ἁγίου γέροντος καί τήν μεγάλη του ταπείνωση, καθώς ἐνῶ ἦταν πάντοτε "ἀστέρας πολύφωτος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ" διακονοῦσε καί πολιτευόταν ὡς ταπεινό λυχνάρι:
[Ἒλεγε ὁ μακαριστός Γέροντάς μας, π. Γεώργιος (Καψάνης, Ἡγούμενος τῆς Ι.Μ. Γρηγορίου), πού συνδεόταν πολύ μέ τόν π. Εὐσέβιο: "Τόν θεωρῶ ἐφάμιλλο τοῦ π. Παϊσίου* (τοῦ Ἁγίου), μέ πολλά χαρίσματα πού δέν τά συναντάει κανείς εὒκολα σήμερα οὒτε σέ ἁγιορεῖτες, οὒτε σέ ἀνθρώπους ἒξω τοῦ κόσμου. Τήν φοβερή ἂσκηση, τήν νηστεία, τήν ἀγρυπνία, τήν κακοπάθεια, τήν ποιμαντική φροντίδα τῶν ψυχῶν, τήν θεολογική συγκρότηση, τήν μόρφωσι, τήν ἀγάπη γιά τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. δέν εἶναι εὒκολο νά συνδυαστοῦν ὃλα αὐτά. Ἢ ἠσυχαστής γίνεσαι ἢ κοινωνικός ἐργάτης. Αὐτός τά συνεδύασε ὃλα. Τόν χαρίτωσε ὁ Θεός λόγῳ τῆς καλῆς προαιρέσεώς του"].
(Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, Ἐτήσια Ἒκδοσις τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὂρους. Περίοδος Β΄, Ἒτος 2018, ἀρ. 43)
* Σέ μένα πού κάνω τήν ἀνάρτηση ὁ π. Γεώργιος Καψάνης, μοῦ εἶπε ( σέ κάποια ἐπίσκεψή του στόν Κουβαρᾶ Ἀττικῆς) ὃτι ὁ π. Εὐσέβιος εἶναι ἲσως καί ἀνώτερος τοῦ π. Παϊσίου (τότε δέν εἶχε ἀκομη γίνει ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ γέροντος Παϊσίου). Μοῦ ἒκανε τότε κατάπληξη. Δέν εἶχα συνειδητοποιήσει μέ ποιόν ἃγιον ἂνθρωπο μέ ἒφερε κοντά ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.


Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Μονή Σολοβέτσκι : ένας πρώην τόπος εξορίας αναβιώνει




Οδοιπορικό στη Λευκή Θάλασσα και στο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους με το επιβλητικό ανδρικό Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που το 1920 έγινε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Επιχειρούμε ένα ερευνητικό οδοιπορικό στη Λευκή Θάλασσα, κοντά στο βορειοδυτικό άκρο της Ρωσίας. Χειμωνιάτικο τοπίο, ωστόσο μιας συνεχιζόμενης άνοιξης της θρησκευτικής ζωής τα τελευταία χρόνια. Αυτό που αντικρύζει κάποιος στο νησί Σολοβέτσκι και δικαιολογεί τον προηγούμενο ισχυρισμό είναι το επιβλητικό σταυροπηγιακό ανδρικό μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, με το πανέμορφο καθολικό με τους πέντε τρούλλους, στο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, το Μπολσόι Σολοβέτσκι, όπου κατοικεί σχεδόν όλος ο πληθυσμός των νησιών που δεν υπερβαίνει τα χίλια άτομα. Ο προσκυνητής εδώ θα αντικρύσει εικόνες που αιχμαλωτίζουν το νου και τη ματιά.
Είναι ένα σύμβολο για το ρωσικό λαό και την Εκκλησία, λόγω της μακραίωνης ιστορίας του και του πρόσφατου οδυνηρού παρελθόντος στα χρόνια του Στάλιν. Τόπος εξορίας και βασανιστηρίων. Στη δεκαετία του 1920 το μοναστήρι μετατράπηκε σε ειδικό στρατόπεδο, πρώτο από ένα δίκτυο στρατοπέδων συγκέντρωσης που εμφανίστηκαν αργότερα σε όλη τη Ρωσία. Στις μέρες μας, με σχέδιο του Θεού, η μονή Σολοβέτσκι επαναλειτουργεί.


Πρώτη λειτουργία
Το χρονικό της αναβιώσεως του μοναστηριού Solovki αρχίζει το 1988. Η αποκατάσταση του ναού άρχισε τη δεκαετία του 80. Στις 20 Απριλίου 1990 πραγματοποιήθηκε η πρώτη Θεία Λειτουργία μετά από 70 χρόνια παύσης. Χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος του Αρχαγγέλου και του Μουρμάνσκ Παντελεήμονας. Τα λείψανα των ιδρυτών μοναχών Ζωσιμά, Σαββατίου και Γερμανού που έζησαν στα νησιά από το 1429 έως το 1436 μεταφέρθηκαν στο Σολόβκι και τοποθετήθηκαν στον καθεδρικό ναό τον Αύγουστο του 1992.
Οι μοναχοί - σήμερα περίπου 100 - άρχισαν παράλληλα την ανακαίνιση της μονής. Ο ηγούμενος, Αρχιμανδρίτης Πορφίρι, έχει δηλώσει ότι τα έργα αυτά ήταν απόλυτα αναγκαία. Ανάμεσα στις εργασίες είναι και η αναστήλωση και επισκευή των χαρακτηριστικών μικρών ξύλινων ναών που είναι διάσπαρτοι σε όλο το ρωσικό Βορρά.
Λένε πως στα Σολόβκι είναι εύκολο να γίνεις πιστός. Όλα συμβάλλουν σε αυτό. Οι τρούλοι της εκκλησίας που είναι ορατοί από κάθε σημείο του νησιού, ο μελωδικός ήχος από τις καμπάνες, η σκληρή ασκητική φύση και η απόσταση από τα «εγκόσμια» των μεγάλων πόλεων. Κάθε Κυριακή στο συνοικισμό είναι γιορτή. Γύρω από το μοναστήρι πραγματοποιείται λιτανεία με ψαλμούς και εκκλησιαστικά λάβαρα, ηχούν οι καμπάνες και συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι κρατώντας εικόνες.

Λιτανεία στο χιόνι
Εδώ το δριμύ κρύο, τα χιόνια και η ομίχλη επικρατούν από τον Οκτώβρη έως το Μάιο. Η Λευκή θάλασσα παγώνει μέχρι τα τείχη της μονής. Η φύση έχει απαράμιλλη ομορφιά. Τα χρώματα και τα σχήματα του ουρανού, της θάλασσας, του πάγου και της πυκνής βλάστησης εναλλάσσονται διαρκώς. Μια διαρκής δοξολογία στο Δημιουργό.
Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών καλύπτεται από δασική πεύκη, ερυθρελάτη και έλη. Επίσης υπάρχουν πολυάριθμες λίμνες, οι οποίες ενώθηκαν από τους μοναχούς, έτσι ώστε να σχηματιστεί ένα δίκτυο καναλιών.
Λίθινοι λαβύρινθοι
Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των νησιών είναι οι λίθινοι λαβύρινθοι από την παγανιστική περίοδο. Επίσης, εντυπωσιάζει το Ναυτικό Μουσείο του Σολοβέτσκι, το οποίο είναι επίκεντρο της πολιτιστικής ζωής της κοινότητας, πολλές φορές σε στενή συνεργασία με το μοναστήρι.
Για την ιστορία, αναφέρουμε ότι τους γερούς γρανιτένιους τοίχους του μοναστηριού δεν μπόρεσαν να παραβιάσουν ούτε οι Σουηδοί, ούτε οι Δανοί, ούτε ακόμη και ο πανίσχυρος αγγλικός στόλος που πολιόρκησε το μοναστήρι στη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου το 1854.
Πόλος έλξης και μέρος Αναγέννησης
Τα διάσημα πλέον Σολόβκι έγιναν ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Ρωσίας. Ο λόγος δεν είναι μόνο η παρθένα βόρεια φύση των προστατευόμενων αυτών τόπων, αλλά και η απόφαση της UNESCO να ανακηρύξει τα νησιά ως Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Το μοναστήρι τώρα έχει και πάλι το στόλο του, τα διακοσμημένα με ορθόδοξες εικόνες σκάφη που μεταφέρουν τους προσκυνητές και τους τουρίστες.
Ο πληθυσμός δουλεύει κατά κύριο λόγο για το μοναστήρι ή για τους τουρίστες και προσκυνητές που καταφθάνουν. Τα καταλύματα δεν διαθέτουν ανέσεις. Είναι κυρίως απλά χωριάτικα σπίτια με ξυλόσομπα.



Η παλαιότερη κάτοικος του νησιού
Για πολλούς τα νησιά είναι ένα μέρος αναγέννησης της παραδοσιακής ρωσικής κουλτούρας και πνευματικότητας. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ ένα μέρος των ντόπιων κατοίκων έφυγε για την ηπειρωτική χώρα, μιας και στα νησιά δεν υπήρχαν δουλειές. Τώρα όμως παρατηρείται η αντίστροφη ροή. Κάποιοι κατασκευάζουν ναυτικά σκάφη βάσει των ολλανδικών σχεδίων της εποχής του Μεγάλου Πέτρου. Άλλοι επιχειρούν να αναστήσουν ξεχασμένες τέχνες. Ράβουν παραδοσιακά πουκάμισα, πλάθουν πήλινα αγγεία, φτιάχνουν σκαλιστά από ξύλο.



Η επαγγελματίας φωτογράφος Λαρίσα Κορόμποβα μιλάει για τις επισκέψεις της στα νησιά και το μοναστήρι, και τη μετρημένη ζωή των ντόπιων.




Η φωτογράφος Λαρίσα Κορόμποβα
Με μεγάλο ενδιαφέρον να συλλέξουμε περισσότερες πληροφορίες από πρώτο χέρι, επικοινωνήσαμε με την Larissa Korobova, επαγγελματία φωτογράφο, μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών φωτογραφίας της Ρωσίας, που ζει και εργάζεται στη Μόσχα. Δέχτηκε να μας μιλήσει για τους αναγνώστες της “Ορθόδοξης Αλήθειας”, αλλά και να μας παραχωρήσει φωτογραφικό υλικό από τις επισκέψεις της στα νησιά Σολόβκι. Η Larissa έχοντας συμμετάσχει σε μεγάλης κλίμακας έργα στη Ρωσία και διεθνώς, ταξιδεύει σε όλη τη χώρα, στον Αραβικό κόσμο, στην Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα κ.α. και διατηρεί συχνή επικοινωνία με το μοναστήρι. Εργάστηκε για εκδόσεις, συμμετείχε σε εκθέσεις μεγάλων Ρωσικών Μουσείων και διοργανώνει εκθέσεις έργων της στη Ρωσία και το εξωτερικό.
1.     Ποια ήταν η πρώτη φορά που επισκεφτήκατε τα νησιά Σολόβκι και πώς θα περιγράφατε τα συναισθήματα που νοιώσατε και την αίσθηση που πήρατε από την περιοχή.
Πρώτη φορά επισκέφθηκα τα νησιά Σολοβέτσκι το 2005 σε καλοκαιρινή περίοδο. Ήταν ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα όταν έφθασα στο νησί με το τεράστιο ferry-boat και από εκεί μπορούσα να δω από μακριά τη συνεχόμενη ξηρά, με το λαμπρό μοναστήρι και τον επιβλητικό τρούλο. Ήταν κάτι σαν παραμύθι για μένα. Υπάρχει στο Ρωσικό λαό ο μύθος για τη χαμένη πόλη Kitezh Grad και μιλώντας ειλικρινά, η εικόνα που αντίκρυσα ήταν μια άμεση σύνδεση με όλα αυτά τα ακούσματα. Με δέος και απόλυτη ησυχία προσεγγίσαμε το νησί, ακούγοντας μόνο τα κρωξίματα των γλάρων.
2.     Βλέποντας το μοναστήρι του Σολοβέτσκι, θα μπορούσε κάποιος να το θεωρήσει σαν απόδειξη της πίστης του ανθρώπου προς το Θεό, αφού μπόρεσε να επιβιώσει τόσους αιώνες σε τέτοιο απομακρυσμένο και άγριο περιβάλλον. Τι λέτε γι’ αυτό;
Για κάποιον που δεν έχει κάποια πληροφόρηση για το μοναστήρι εκ των προτέρων και ξαφνικά φθάνει εκεί, είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει ότι είναι έργο ανθρώπινο. Το λέω αυτό χωρίς καμιά υπερβολή. Βλέποντας τα εκπληκτικά κτίρια στα τείχη του μοναστηριού, χτισμένα από ογκόλιθους ψηλότερους από έναν άνθρωπο, είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς πώς μπόρεσαν να γίνουν εκείνη την εποχή, χωρίς τη χρήση σύγχρονων μηχανημάτων.
3.     Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε για τους αναγνώστες μας την καθημερινή ζωή εκεί και κυρίως πείτε μας για την κοινότητα που ζει εκεί και τις σχέσεις τους με το μοναστήρι…
Ο πληθυσμός εκεί είναι λίγο λιγότερος από χίλιους κατοίκους. Στο νησί ζουν μια ήσυχη και μετρημένη ζωή. Όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Τις Κυριακές και σε μεγάλες εορτές πάρα πολλοί έρχονται στο ναό για τη Θεία Λειτουργία. Την περίοδο του καλοκαιριού φθάνουν τεράστια πλήθη προσκυνητών από όλα τα μέρη της Ρωσίας και το εξωτερικό. Το νησί πλημμυρίζει από κόσμο.
Επίσης, για τους επισκέπτες υπάρχει μεγάλη ποικιλία περιηγήσεων και εκδρομών, αφού δεν είναι το μοναστήρι το μοναδικό αξιοθέατο, αλλά και οι λαβύρινθοι, οι λίμνες, τα δάση... Εκεί ο καθένας βρίσκει κάτι ελκυστικό να επισκεφθεί. Όμως, πολύ νωρίς, από τις αρχές Σεπτεμβρίου όλα αραιώνουν. Αρχίζει το κρύο και σταματά η ναυσιπλοΐα στη Λευκή Θάλασσα. Από το τέλος του Οκτωβρίου το ταξίδι γίνεται μόνο με αεροπλάνο από το Αρχαγγέλσκ στην απέναντι ακτή. Δεν υπάρχει απευθείας πτήση από τη Μόσχα.
4.     Τι είναι οι παγανιστικοί λαβύρινθοι στα Σολόβκι; Τους έχετε επισκεφθεί; Διαβάσαμε πως η Εκκλησία δεν τους βλέπει θετικά, σαν τόπους λατρείας σε αρχαίες εποχές.
Ναι, υπάρχουν λαβύρινθοι στα Σολόβκι, οι οποίοι αναφέρονται σε αρχαίες καταγραφές. Ακόμη και σήμερα οι επιστήμονες δεν έχουν φθάσει σε συμπέρασμα για τον σκοπό δημιουργίας αυτού του δικτύου. Πιστεύεται ότι οι αρχαίοι κάτοικοι τους χρησιμοποιούσαν σαν ηλιακό ωρολόγιο. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το θέμα.
5.     Πείτε μας δυο λόγια για το μοναστήρι; Πώς ονομάζεται;
Είναι ανδρική μονή. Το όνομα του είναι Spaso-Preobrazhensky, Σταυροπηγιακή μονή, Σολοβέτσκι.
Η μονή Σολοβέτσκι ιδρύθηκε το 1436 από τον μοναχό Ζωσιμά. Όμως οι μοναχοί Γερμανός και Σαββάτιος από τη μονή Kirillo-Belozersky έζησαν στο νησί από το 1429 έως το 1436 και θεωρούνται ως συνιδρυτές της μονής.
6.     Η περίοδος των γκουλάγκ στην περιοχή, μεταξύ 1923 και 1939, περιλαμβάνεται στη μακρά ιστορία της μονής. Εκτός από τους πιστούς προσκυνητές, επισκέπτονται τον τόπο και άλλοι με σκοπό να τιμήσουν τα θύματα που είχαν φυλακιστεί ή άφησαν τη ζωή τους εκεί;
Αναμφίβολα, πάρα πολλοί έρχονται για να τιμήσουν τη μνήμη των προγόνων τους. Στη Ρωσία, σχεδόν κάθε οικογένεια έχει θύματα από τα τρομακτικά χρόνια του Στάλιν. Πάρα πολλά θύματα των γκουλάγκ.
Θεωρούμε ευχής έργο τη συνομιλία μας με τη Larissa, αλλά και την σημαντική βοήθεια στην συλλογή πληροφοριών των φίλων Κώστα Καρατζογιάννη και Χρήστου Βλάχου.

Μοναχός
Ένας εξόριστος περιγράφει τα γεγονότα, τις απάνθρωπες συνθήκες και την αιματηρή ανταρσία στα Σολόβκι.
Συνεχίζουμε την έρευνά μας για τα νησιά Σολόβκι ανατρέχοντας στην ιστορική αναφορά του Αλέξανδρου Σολζενίτσιν από τα γραπτά του, στο “αρχιπέλαγος Γκουλάγκ”. Ο Σολζενίτσιν, ιστορικός, φιλόσοφος, σε κάποια επιστολή του κατέκρινε τον Στάλιν και βρέθηκε εξόριστος σε στρατόπεδα εργασίας. Περιγράφει με ακρίβεια τα γεγονότα για τα νησιά Σολόβκι : «Να ένα καλό μέρος όπου τον μισό χρόνο δεν υπάρχει επαφή με τον έξω κόσμο. Εκεί όσο κι αν ξεφωνίζεις δεν θα σε ακούει κανείς, όσο κι αν ξεφωνίζεις, εκεί μπορείς να αυτοπυρποληθείς με την άνεσή σου!» Το 1923 μετέφεραν στο Σολόβκι κρατούμενους από την Ρωσία και τους μοίρασαν σε τρία ερημητήρια μοναστηριών.
Τρία ερημητήρια
Το ερημητήριο του αγίου Σάββα αποτελείται από δυο κτίρια του πρώην ξενώνα για τους προσκυνητές της μονής κι ένα τμήμα της λίμνης, αυτά περιλαμβάνονταν στη ζώνη του στρατοπέδου. Τους πρώτους μήνες το καθεστώς διαβίωσης πηγαίνει καλά, μερικοί συγγενείς καταφέρνουν να επισκεφθούν τους δικούς τους ανθρώπους. Φτάνει και με περιορισμό κάποια αλληλογραφία. Όμως στα μέσα Δεκεμβρίου και για έξι μήνες όταν σταμάτησε η ναυσιπλοΐα λόγω καιρού και κόπηκε κάθε επαφή με τον έξω κόσμο ο διοικητής του στρατοπέδου των Σολόβκι, Άιχμανς ανακοίνωσε μεγάλους περιορισμούς και το πιο αισθητό χτύπημα δίνεται στις 20 Δεκεμβρίου του1923: η έξοδος από τα κτίρια επιτρέπεται μόνο κατά τη μέρα, ως τις έξι το βράδυ. Αυτό για τους κρατούμενους είναι δυσβάστακτο. Κάποιοι από τους έγκλειστους αποφασίζουν να διαμαρτυρηθούν. Βγαίνουν να περπατήσουν μετά τις έξι το βράδυ. Ο επόπτης όμως του ερημητηρίου του αγίου Σάββα δίνει διαταγή και εισβάλλουν οπλισμένοι φρουροί εναντίων τους. Πυροβολούν με αποτέλεσμα να υπάρχουν έξι νεκροί και τρεις βαριά τραυματισμένοι. Ο Άιχμανς ανακαλεί τον επόπτη που έδωσε τη φονική διαταγή και του δίνουν προαγωγή.




Οι σκοτωμένοι κηδεύονται. Η χορωδία ψάλλει στην ερημιά των Σολόβκι “Πέσατε θύματα αδέλφια εσείς…” Τοποθέτησαν έναν ογκόλιθο στον τάφο τους και σκάλισαν σ’ αυτόν τα ονόματά τους. Το 1925 η πέτρα αναποδογυρίστηκε κι έκρυψαν την επιγραφή! Ο Σολζενίτσιν παραινεί «Όσοι επισκέπτεσθε τα Σολόβκι, προσπαθείστε να την βρείτε, ψάξτε καλά!» Στην εφημερίδα Πράβδα δημοσιεύτηκε στα ψιλά γράμματα η είδηση : “Οι κρατούμενοι επετέθησαν στους φρουρούς και σκοτώθηκαν έξι άτομα”. Η εφημερίδα Ρότε φάνε (κόκκινη σημαία) περιέγραψε την “ανταρσία” στα Σολόβκι. Οι κρατούμενοι όμως κατάφεραν να μην αλλάξει το καθεστώς κι επέμεναν να περπατούν και μετά τις έξι για έναν χρόνο, ολόκληρο το 1924. Ο Άιχμανς καραδοκούσε και όπως έλεγαν οι φυλακισμένοι “ο δράκος πεινασμένος ζητούσε καινούργια θύματα.” Πάλι η Μόσχα έδωσε εντολή να μην κυκλοφορούν παρά με περιορισμούς και χωρίς αλληλογραφία από τους συγγενείς τους. Υπήρχαν τρία ερημητήρια: του αγίου Σάββα, της αγίας Τριάδος και του Μουξάλμα και παρόλο που βρίσκονταν σε τρία διαφορετικά νησιά κατάφεραν να συνεννοηθούν μεταξύ τους οι κρατούμενοι και να κηρύξουν απεργία πείνας (Έπιναν μόνο νερό). Τους αρρώστους τους απάλλαξαν από την απεργία. Γράφει ο Σολζενίτσιν: «Αλλά η Μόσχα και ο Άιχμανς μπορούσαν να περιμένουν: Αυτοί ήταν χορτάτοι και κανείς δεν ενδιαφερόταν για τους απεργούς που πείναγαν, ούτε φυσικά οι εφημερίδες της πρωτεύουσας. Ένα ερμητικό κλειστό φράγμα σιωπής κάλυπτε ήδη ανελέητα την ιστορία μας». Κανείς δεν ενδιαφερόταν για τις πολικές θερμοκρασίες και την απομόνωση των εξαντλημένων ανθρώπων, άρρωστων χωρίς γιατρό, από τον έξω κόσμο καθώς δεν σάλπαρε κανένα πλοίο για έξι μήνες. Ήταν επιτυχία και μόνο που οι φρουροί τούς άφηναν να κόβουν καυσόξυλα από το δάσος, για να ζεσταθούν. Ένα χρόνο αργότερα τους πήραν από τα Σολόβκι και τους μετέφεραν στην ηπειρωτική χώρα, όπου θα ζούσαν ακόμη χειρότερα καθώς θα τους έκλειναν σε κελιά και απομονωτήρια με λουκέτο.
Η αναγέννηση και η καμπάνα που χτύπησε ύστερα από 70 ολόκληρα χρόνια



Η αδελφότητα του μοναστηριού
Σχεδόν επτά δεκαετίες αργότερα, το σκηνικό έχει αλλάξει και ο σημερινός ιστορικός θα μιλήσει για μια ουσιαστική αναγέννηση στο πολιτικό σκηνικό αλλά κυρίως στην Εκκλησία του Βορρά:
Το 1988, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία μπήκε στη δεύτερη χιλιετία της ιστορικής της ύπαρξης. Οι εορτασμοί που έλαβαν χώρα στις αρχές του Ιουνίου σε όλες τις επισκοπές της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σηματοδότησαν την αρχή της δημιουργίας θρησκευτικών κοινοτήτων σε διάφορα μέρη της χώρας, την αναβίωση εκκλησιαστικών ενοριών και μοναστηριών. Μετά από 70 χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας η άθεη κυβέρνηση διεξήγαγε πόλεμο με την Ορθοδοξία, οι πιστοί της τότε μεγάλης Σοβιετικής Ένωσης άρχισαν να αναθαρρούν. Στα Σολόβκι από τις 19 Αυγούστου 2007, πραγματοποιούνται ιερές ακολουθίες στον Καθεδρικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος την περίοδο του καλοκαιριού, συνήθως από τον Ιούλιο έως το τέλος Αυγούστου και τις αρχές Σεπτεμβρίου.
Θυσιάστηκαν
Περίπου 60.000.000 άνθρωποι εκείνης της σκοτεινής εποχής και του πονεμένου τόπου εξορίας στη Ρωσία θυσιάστηκαν στον βωμό μιας παράνοιας. Σήμερα αυτές οι ιστορίες έχουν τελειώσει και αποτελούν πικρή μνήμη και παράδειγμα προς αποφυγή παγκοσμίως. Ο πόνος και η βία αποτελούν σκάνδαλο για τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Είναι αδύνατο να απαντηθεί το γιατί έγιναν όλα αυτά, στα Σταλινικά γκουλάγκ, όπου όπως έλεγαν οι κρατούμενοι μια μέρα που δεν συνέβαινε κάτι άσχημο ήταν μια ευτυχισμένη μέρα. Στην εξορία των Σολόβκι σήμερα χτυπά η καμπάνα και 100 μοναχοί προσεύχονται για τον εξόριστο από τον παράδεισο άνθρωπο, ώστε να μην είναι μόνο μία η ευτυχισμένη μέρα του, αλλά η αιωνιότητά του.
___________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 12.12.2018

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΙΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩN!!! Με τον γέροντα Γαβριήλ Κοβιλιάτη Ιερόν Κάθισμα Δολών Μάνης.


ΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΥ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ


Σύλλογος Ιεροψαλτών Πιερίας "Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω"


East meets Far East: Orthodoxy in Korea


Testimonies of people who met St Paisios


π. Σπυρίδων Βασιλακος ΕΟΡΤΙΑ 2018 " Αντλώντας δύναμη και ελπίδα από τον αγώνα της ζωής επιφανών και αφανών"


ΥΜΝΟΙ - ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ από την Χορωδία του Ιερού του Προσκυνήματος εν Κερκύρα (8.12.2018)


Αυτά τα Χριστούγεννα ας αγκαλιάσουμε τον συνάνθρωπο μας! Διαβάζει π,Νεκτάριος Κοβιλιάτης Ιερό Κάθισμα Δολών Μάνης.


ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ Η ΠΙΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ π Στέφανος Αναγνωστόπουλος


ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ. π Ιωνάς Μούρτος .


ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΜΑ ΓΕΝΕΙ ΔΕΝ ΠΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΧΑΤΖΗ


Περί οικονομικής κρίσης Σοφία Χατζή 13/01/2011


Το Ταξί της έγινε ένας σύγχρονος άμβωνας, Μοναχή Πορφυρία 07/02/2011


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ


Πατήρ Ανδρέας Κονάνος. Με την αυτογνωσία αγαπάς φιλάνθρωπα



Μια φορά σε ένα μοναστήρι είχα δει δύο μοναχούς να τσακώνονται ποιο ταψί θα προτιμήσουν για να πλύνουν τα χόρτα. Οι μοναχοί είναι άνθρωποι κι αυτοί. Και έρχονται στιγμές που τσακώνονται, όπως όλοι μας. Δεν τσακώνονται, βέβαια, για το γήπεδο, τη μόδα, την πολιτική. Εχουν άλλα θέματα. Αλλά και πάλι... τσακώνονται! Στα γήπεδα φωνάζουν, βρίζουν.

Εμείς οι χριστιανοί βγάζουμε τα πάθη μας αλλιώς. Πιο ευπρεπώς. Λεπτά θέματα αυτά. Αν δεις την αλήθεια του εαυτού σου και το παραδεχτείς, αρχικά σου έρχεται να καταρρεύσεις. Προσεγγίζοντας όμως την αυτογνωσία με τον Χριστό, αρχίζεις να αγαπάς πιο πολύ. Τον ίδιο τον εαυτό σου, αρχικά. Γίνεσαι πιο καταδεκτικός και φιλάνθρωπος. Και βγάζεις μια επιείκεια στον πιο κοντινό σου: Εσένα.

Ερχεται μια αυτοπαραδοχή και μια αποδοχή του εαυτού μου. Συμφιλίωση με τον εαυτό μου. Συμφιλιώνομαι. Αναγνωρίζω ότι αυτός είμαι. Κι αν αποκτήσω αυτή την αυτογνωσία και συμφιλιωθώ αγαπητικά με τον εαυτό μου, τότε θα αγαπώ και το παιδί μου πιο φιλάνθρωπα. Και θα έχω επιείκεια. Διότι θα σκέφτομαι: «Οπως είναι το παιδάκι μου, έτσι είμαι κι εγώ». Συχνά τσακωνόμαστε με τα παιδιά μας. Λέμε ότι έχουν ξεφύγει. Μα κι εμείς έχουμε ξεφύγει. Ολοι είμαστε φευγάτοι. Ολοι δεν πάμε καλά και κάπου σκαλώνουμε. Απλώς εμείς οι μεγαλύτεροι το καμουφλάρουμε όλο αυτό και δεν φαίνεται.

Οποιος μπαίνει στην Εκκλησία και σταδιακά γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα πίσω από τη βιτρίνα και το «δήθεν» της πρώτης εντύπωσης, διαπιστώνει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι στα περισσότερα. Μιλάμε για πολλές ομοιότητες, φίλε μου! Αν καταλάβεις ότι τελικά παντού οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, τότε γίνεσαι επιεικής προς όλους. Μου έλεγε ένας γνωστός: «Μπήκα στην Εκκλησία και νόμιζα ότι θα βρω τέλεια πράγματα. Και τελικά βρήκα... ανθρώπους». Αυτός που μου το είπε δουλεύει στην τράπεζα. «Κι όπως στην τράπεζα, πάτερ, συμβαίνουν τσακωμοί, “μαχαιρώματα”, κατακρίσεις, διπλωματίες, πισώπλατες κινήσεις, παρασκήνια, ε, αυτά βρήκα και στην εκκλησία της γειτονιάς μου!» Ετσι μου είπε.

 Μια άλλη κυρία, του Φιλοπτώχου, βρίσκεται στο εξωτερικό. Κάθε λίγο μου γράφει μηνύματα και τραβάει τα μαλλιά της: «Δεν αντέχω άλλο. Θα χάσω την πίστη μου. Κλονίζομαι με όλα αυτά που βλέπω. Δεν το πιστεύω ότι όλα αυτά τα ζω μέσα στην ενορία μου». Ετσι γράφει. Γιατί όλα αυτά; Γιατί είμαστε άνθρωποι. Παντού. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Οπου κι αν πας. Είμαστε άνθρωποι, με τα προβλήματα και τις αδυναμίες μας. Ομως κάθε φορά που παραδεχόμαστε αυτή την αλήθεια γινόμαστε πολύ καλοί. Γλυκαίνει ο χαρακτήρας μας. Συμφιλιωνόμαστε με την αλήθεια της ύπαρξής μας. Και είμαστε έτοιμοι να πούμε: «Οπως εσύ, αδελφέ μου, έτσι κι εγώ. Σ' αγαπώ. Συγχώρεσέ με και σε συγχωρώ κι εγώ».

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου 
 δύσκολα...» των εκδόσεων Αθως

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα. Σε κάθε ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με'', είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου.

Όταν ένας άνθρωπος λέει: ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με'', ξέρετε τί κάνει; Παράγει ενέργεια, παράγει Χάρη Αγίου Πνεύματος και την θέτει σε δράση. Διατάσσει αυτή την ''φωτιά'' της Θείας Χάριτος, της απανταχού της γης, να ενεργήσει. Και πώς ενεργεί; Τους μεν αγγέλους χαροποιεί, τους δε δαίμονες λυπεί και φλογίζει. Είναι για τα δαιμόνια μια επιπλέον κόλαση. 
Σε κάθε ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με'', είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου (γι' αυτό και ανταποδίδει τα πυρά) και θα ακούγεται εις τους αιώνας των αιώνων, όχι επειδή έχουμε εμείς τη Χάρη, αλλά διότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αυθυπάρχουσα ενέργεια και Χάρη και έχει τόση δύναμη, όση δύναμη και Χάρη έχει η Θεότητά Του! 
Η Χάρη αυτή ενεργεί ουσιωδώς, αρκεί να πληρούνται από εμάς, οι εξής προϋποθέσεις: α) συχνή μυστηριακή ζωή β) να έχουμε συγχωρεμένους όλους τους ανθρώπους γ) να διάγουμε αγνή ζωή στο σώμα και στην ψυχή δ) να έχουμε πνευματικό οδηγό και ε) να κάνουμε με τάξη και πρόγραμμα τα καθημερινά πνευματικά μας καθήκοντα, σε χώρο ήσυχο και κατανυκτικό.
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Ὁ Ἁγιορείτης Μοναχὸς Κοσμᾶς (1952-2010)


     Ὁ Μοναχὸς Κοσμᾶς, κατὰ κόσμον Ἀνδρέας Παπαπέτρου, γεννήθηκε στὴν στὸ Γκρίμποβο στὶς 10 Μαρτίου 1952. Οἱ γονεῖς του Γεώργιος καὶ Δήμητρα ἦταν ἄνθρωποι ἁπλοὶ μὲ βαθιὰ πίστη στὸν Θεό. Ὁ νεαρὸς Ἀνδρέας διακρινόταν ἀπὸ μικρὸς γιὰ τὴν ἔφεση στὰ γράμματα. Τελείωσε ἀριστοῦχος στὴν πατρίδα του τὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο. Εἰσῆλθε στὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν καὶ πῆρε τὸ πτυχίο του μὲ ἄριστα συνεχίζοντας μὲ μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὴν Ρώμη.
     Ἤδη ἀπὸ τὴν νεότητά του διακρινόταν γιὰ τὸ εὐρὺ καὶ ἀνήσυχο πνεῦμα του, τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦσε νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἀπὸ μία ζωὴ συμβατικὴ καὶ «συνηθισμένη». Ἔψαχνε γιὰ τὸ ἀπόλυτο, γιὰ πληρότητα ζωῆς καὶ ἐλευθερίας. Διαβάζοντας τοὺς βίους τῶν Ἁγίων καὶ γνωρίζοντας ἐνάρετους μοναχούς, πόθησε νὰ ἀκολουθήσει τὴν ζωή τους, μία ζωὴ κοντὰ στὸν Θεό, ἀπερίσπαστη, ἀσκητική, μὲ προσευχὴ καὶ ἐγκράτεια.
     Ἔτσι, ἐγκαταλείποντας τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου, πῆρε τὴν μεγάλη ἀπόφαση καὶ τὸ 1984 , σὲ ἡλικία 32 ἐτῶν, πῆγε στὸ Ἅγιο Ὄρος, στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας, ὅπου μετὰ ἀπὸ ἑνάμιση χρόνο, στὶς 17 Ἰανουαρίου 1986 ἔγινε μοναχὸς παίρνοντας τὸ μοναχικὸ ὄνομα Κοσμᾶς. Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ὀνόματος δὲν ἦταν τυχαία. Προστάτη του Ἅγιο θεωροῦσε τὸν ἁγιορείτη Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, ὁ ὁποῖος μέσα σὲ πολὺ δύσκολες συνθῆκες, κατὰ τὰ μέσα τοῦ 18ου αἰῶνα μπόρεσε, ξεκινώντας ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ μεταλαμπαδεύσει τὴν φλόγα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό, πρὸς τὰ περισσότερα μέρη τῆς τουρκοκρατούμενης τότε Ἑλλάδας. Χάρις στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τοῦ ἁγιορείτου νέου ἱερομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ παρέμεινε χριστιανικὸ καὶ ὀρθόδοξο.
     Μέσα στὴν Μονὴ τῆς Μεγίστης Λαύρας παρέμεινε ὁ π. Κοσμᾶς ὡς μοναχός ἑνάμιση χρόνο. Φλεγόμενος ἀπὸ τὸν πόθο τῆς ἡσυχίας, καὶ ἀφοῦ ἀσκήθηκε ἄλλο ἑνάμιση χρόνο στὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐγκαταστάθηκε τὸ 1989 στὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Βασιλείου-Ὁσίου Θεοφίλου Μυροβλύτου στὴν ἐρημικὴ περιοχὴ τῆς Καψάλας , στὰ ὅρια τῆς Μονῆς Παντοκράτορος μέσα σὲ αὐστηρὴ ἄσκηση καὶ κακοπάθεια. Εἶχε ἰδιαίτερο σύνδεσμο μὲ τὸν γνωστὸ ἁγιορείτη ἐνάρετο Γέροντα Παΐσιο. Ὅταν ὁ π. Κοσμᾶς εἶχε συναντήσει τὸν π. Παΐσιο, τότε αὐτός, δίχως νὰ τὸν γνωρίζει, τὸν κοίταξε καὶ τοῦ εἶπε: «Τί ὡραῖος τόπος ποὺ εἶναι ἡ Καλαβρία π. Κοσμᾶ!». Ὁ π. Κοσμᾶς ἀπόρησε, καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισε μὲ πιὸ πολὺ ζῆλο νὰ ἐνδιαφέρεται καὶ νὰ μελετᾶ. Καρπὸς τῶν μελετῶν του ὑπῆρξε ἡ ἔκδοση τοῦ πρωτοτύπου κειμένου μὲ νεοελληνικὴ μετάφραση τοῦ Βίου τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ τοῦ Γραμματικοῦ τὸ 1992  καθὼς καὶ τοῦ πρωτοτύπου κειμένου τοῦ Βίου τοῦ Ὁσίου Ἠλία τοῦ Νέου (τοῦ Σικελιώτου), μὲ εἰσαγωγὴ καὶ μετάφραση στὰ νέα ἑλληνικὰ καὶ παράλληλη μετάφραση στὰ ἰταλικὰ ἀπὸ τὸν Stefano dell’ Isola, τὸ 1993 .
     Μὲ ἐνέργειες τοῦ π. Κοσμᾶ τελέσθηκε στὶς 2.5.1993 θεία Λειτουργία στὸν παλαιὸ μικρὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στὸν Ἱέρακα τῆς Καλαβρίας ποὺ ἦταν κλειστὸς γιὰ αἰῶνες. Παρόντος τοῦ ἰδίου, ὁ Καλαβρὸς φιλόλογος Domenico Minuto ἀνέγνωσε στὰ ἰταλικὰ λόγο τοῦ π. Κοσμᾶ ποὺ ἄρχιζε ὡς ἑξῆς: «Ἤρθαμε ἐδῶ ἀπὸ τὴν ἀπέναντι στεριὰ ἀκολουθώντας τοὺς ἴδιους δρόμους ποὺ ἔκαναν οἱ εἰκόνες τῆς Παναγίας, μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες, ἡ Ὁδηγήτρια (Madona d’ Istria) τοῦ Ἱέρακος, ἔφθασε ἐδῶ κάτω στὸ γιαλό. Τὶς ἴδιες διαδρομὲς ἔκαναν καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Καλαβρίας, ποὺ πήγαιναν ὅπου τοὺς ὁδηγοῦσε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἄλλωστε αὐτὴ ἡ θάλασσα περισσότερο μᾶς ἑνώνει, παρὰ μᾶς χωρίζει»  .
     Αὐτὸ τὸ ἴδιο Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ὁδήγησε τὸν π. Κοσμᾶ, μετὰ ἀπὸ μία σύντομη παραμονὴ στὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, νὰ μεταβεῖ τὸν ἑπόμενο χρόνο, Φθινόπωρο τοῦ 1994, στὴν Καλαβρία ὅπου παρέμεινε γιὰ 11 συνεχόμενα χρόνια μέχρι τὸ τέλος τοῦ 2005. Ἔχοντας τὴν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ του ἐγκαταστάθηκε στὰ ἐρείπια τοῦ μοναστηριοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεριστοῦ στὸ Μπιβόντζι . Ἀνεστήλωσε τὸν ἐρειπωμένο ναὸ μὲ πολλοὺς κόπους, ζώντας σὲ συνθῆκες ἰδιαίτερα δύσκολες. Ἀναφέρει σὲ ἕνα σχετικὸ κείμενο: «Μόλις πρωτοῆρθα νὰ μείνω μέσα στὰ ἐρείπια τοῦ Μοναστηριοῦ γοητεύθηκα ἀπὸ τὴν ἐρημιὰ... ἐπιθυμοῦσα ν᾿ ἀκουστοῦν ξανὰ οἱ ψαλμωδίες μας, ἡ ἑλληνικὴ λαλιά...» . Ἔγραφε ἐξομολογητικά: «Θυμοῦμαι νοσταλγικὰ τὰ πρῶτα χρόνια στὸ μοναστήρι, ὅταν ἡ ἐκκλησία ἦταν ξεσκέπαστη, ὅπου φώλιαζε ὁ γκιώνης. Χωρὶς νερό, χωρὶς ἠλεκτρικό. Ὅμως ἡ χάρη τοῦ ἁγίου ἦταν ἐμφανής... Προτίμησα τὸ ρόλο τοῦ καντηλανάφτη κι ὄχι τοῦ ἱεραποστόλου. Ἐδῶ ἔζησαν πολλοὶ ἅγιοι...» .
     Γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἰταλία ἀναφέρει ἐπιγραμματικὰ ὁ π. Κοσμᾶς: «τρεῖς εἶναι οἱ παράγοντες ποὺ ἐπέτρεψαν καὶ προκάλεσαν τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ πρῶτος ἦταν ἡ ἔντονη ἐπιθυμία μερικῶν πεφωτισμένων, οἱ ὁποῖοι ἀνέπτυξαν σχέσεις μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἰδιαίτερα μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὁ δεύτερος εἶναι ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει ἄνετη καὶ ἀπρόσκοπτη κίνηση μεταξὺ τῶν πολιτῶν τῶν κρατῶν-μελῶν της... Ὁ τρίτος παράγοντας εἶναι ἡ ἀποϊεροποίηση τοῦ Δυτικοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος ἐναγωνίως ἀναζητᾶ τὸ ἱερό... Ἡ παρουσία μας σ᾿ ἕναν τόπο ποὺ εἶχε τραφεῖ μὲ φιλοκαλικὰ κείμενα κατὰ τὸ παρελθὸν εἶναι εὐπρόσδεκτη καὶ προκαλεῖ ποικίλες συζητήσεις, καλὲς περιέργειες καὶ ἐνδιαφέρουσες ἀναζητήσεις» .
     Γιὰ τὸ ἔργο τοῦ π. Κοσμᾶ στὴν Ἰταλία ὑπάρχουν σίγουρα πολλοὶ ἄνθρωποι μὲ πλούσιες προσωπικὲς ἐμπειρίες ποὺ θὰ εἶχαν πολλὰ νὰ ποῦν γιὰ τὸν ταπεινὸ μοναχό, τὸν διακονητὴ τῶν Ἁγίων, γιὰ τὴν ἀνιδιοτελῆ καὶ γεμάτη ἀγάπη προσφορά του σὲ ὅλους ἀδιακρίτως.
     Μερικοὺς μῆνες μετὰ τὴν ἄδικη καὶ ὀδυνηρὴ ἀπομάκρυνση τοῦ π. Κοσμᾶ ἀπὸ τὴν Ἰταλία, ἐπανῆλθε στὴν Καψάλα τὸ καλοκαίρι τοῦ 2006 καὶ συγκεκριμένα στὴν Καλύβη τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου. Στὸ ἱστορικὸ αὐτὸ ἐξάρτημα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παντοκράτορος ἔζησαν κατὰ τὸ παρελθὸν σπουδαῖες προσωπικότητες ὅπως ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ἅγιος Μακάριος Κορίνθου καὶ ὁ ἅγιος Νήφων ὁ Χίος. Στὴν
ταπεινὴ αὐτὴ Καλύβη, τῆς ὁποίας ἦτο Γέρων , ἄφησε τὴν τελευταία του πνοὴ στὶς 12 Δεκεμβρίου 2010 (Ν.Η.).
     Μέχρι τέλους, ὁ πόθος καὶ ἡ ἀγάπη του γιὰ τοὺς ἀδελφούς του στὴν Ἰταλία ἔφλεγε τὴν καρδιά του. Πρόσφατα ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τοῦ ἐμπιστεύθηκε καὶ πάλι τὴν ὑπόθεση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεριστοῦ, ἡ ὁποία γιὰ τὸν π. Κοσμᾶ ἦταν τὸ ἔργο τῆς ζωῆς του. Τοῦτο ἀπετέλεσε μιὰ ἠθικὴ δικαίωση γι᾿ αὐτόν, ἂν καὶ δὲν πρόλαβε νὰ δεῖ τὴν πλήρη
ἀποκατάστασή του .
     Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τελευταῖα του κείμενα τολμᾶ νὰ ἀναφέρει ἐξομολογητικά ἀλλὰ καὶ προφητικά: «Ὅλες οἱ ὀμορφιὲς τοῦ κόσμου τούτου μοῦ ἄφησαν ἕνα κατακάθι πίκρας καὶ μαρασμοῦ... Πέρα ἀπὸ ἕνα ξεφάντωμα, πέρα ἀπὸ μιὰ αἰσθητικὴ ἀπόλαυση, πέρα ἀπὸ μιὰ ὕψιστη σαρκικὴ ἡδονή, ὁ Θεὸς μᾶς περιμένει πάντα στὴν ἄλλη ὄχθη ὅταν ἀποκαμωμένοι ἀπὸ τὸ ἀνικανοποίητο νιώθουμε τὴν παγερὴ μοναξιά μας... Πάντα ἀνοίγει ἕνα παράθυρο σκοτεινὸ ἀλλὰ ἀληθινὸ καὶ μᾶς δείχνει ἂν θέλουμε νὰ δοῦμε τὰ πράγματα διαφορετικά. Μὴ φοβηθεῖς τέτοια παράθυρα οὔτε νὰ σβήσης ἀπὸ τὴ μνήμη σου ἕναν αἰφνίδιο θάνατο ἑνὸς συμπολίτη σου γιατὶ θὰ χάσης ἕνα πολύτιμο ὀπτικὸ πεδίο. Οἱ ἀτυχίες εἶναι κοντά, ἕτοιμες νὰ ἀνοίξουν ρῆγμα στὴν τσιμεντένια αὐτοπεποίθησή μας. Μέσα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ «ἀπαίσια» ρήγματα φθάνει ὁ Θεὸς ποὺ σέβεται κι ἀγαπᾶ τὴν μοναξιά μας. Τίποτε ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν ἀπελπισία» . Καὶ σὲ ἕνα ἄλλο κείμενό του ἐπίσης ἀναφέρει: «Ἀναλογίζομαι τὸ ἔργο τοῦ Κυρίλλου καὶ τοῦ Μεθοδίου, τὸ ὁποῖο ἐξωτερικὰ ἀπέτυχε ἀλλὰ εἶχε μακροχρόνιες ἐπιπτώσεις. Ἀναλογίζομαι τὶς ταπεινώσεις καὶ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστησαν».
     Πράγματι, ὁ συμπολίτης καὶ συμμοναστής μας π. Κοσμᾶς δὲν θὰ πρέπει νὰ σβήσει ἀπὸ τὴν μνήμη μας. Ὁ αἰφνίδιος θάνατός του μᾶς ἀνοίγει ἕνα πολύτιμο ὀπτικὸ πεδίο. Τὸ ἔργο του, πιστεύουμε, θὰ ἔχει μακροχρόνιες ἐπιπτώσεις. Ἄναψε τὸ κεράκι τοῦ ἁγιορειτικοῦ μοναχισμοῦ καὶ τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως μετὰ ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες στὴν Ἰταλία, καὶ τώρα, ἐλεύθερος στὸν οὐρανό, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ κάθε πόνο, λύπη καὶ στεναγμό, συνεχίζει τὴν ἀποστολή του: νὰ εὔχεται γιὰ τοὺς ἀδελφούς του ποὺ τόσο ἀγάπησε.
     Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ Κοσμᾶ μοναχοῦ!
     Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του!

(π.Θεόφιλος Παντοκρατορινός)

ΓΝΏΣΗ

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Όταν επιλέγετε μια γυναίκα, πρέπει να καταλάβετε ότι γι 'αυτή τη γυναίκα πρέπει να είστε έτοιμοι να πεθάνετε. Επισκόπου Παντελεήμονα (Σάτοβ).






Όταν επιλέγετε μια γυναίκα, πρέπει να καταλάβετε ότι γι 'αυτή τη γυναίκα πρέπει να είστε έτοιμοι να πεθάνετε. 

Επισκόπου Παντελεήμονα (Σάτοβ).

Γέρων Παύλος.Εάν το παιδί δεν υπακούει και συμπεριφέρεται άσχημα, υπάρχει ένας λόγος.




Εάν το παιδί δεν υπακούει και συμπεριφέρεται άσχημα, υπάρχει ένας λόγος. Ίσως παρατηρεί στο σπίτι του ή έξω από  άσεμνες σκηνές  ή ακούει ανάρμοστες συνομιλίες. Όσο για το πνευματικό, βοηθάμε τα παιδιά κυρίως όχι με εξαναγκασμό, αλλά με το προσωπικό μας παράδειγμα.

Σήμερα είχα επισκέπτες: δύο μικρά κορίτσια - ένα από τα τρία και τα άλλα τέσσερα χρόνια - με τους γονείς τους, πολύ ευσεβείς ανθρώπους. Πόση χαρά μου έδωσαν αυτά τα ψιχουλια! Ήταν σαν τους αγγέλους. Κάθισαν το ένα δίπλα στο άλλο, κάλυπταν τα γόνατά τους με το στρίφωμα των φορεμάτων. Πόση ταπεινοφροσύνη είχαν, πόσο σεβασμό! Και όλα από αυτά που είδαν οι γονείς τους. Βλέποντας ότι οι γονείς έχουν αγάπη, σεβασμό μεταξύ τους, συμπεριφέρονται προσεκτικά, προσεύχονται και κάνουν κάτι τέτοιο, τα παιδιά σφραγίζουν όλα αυτά στην ψυχή τους. Αυτός είναι ο λόγος που λέω ότι αν οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους ευλάβεια, αυτή θα είναι η καλύτερη κληρονομιά που μπορούν να αφήσουν γι 'αυτούς.

 Γέρων Παύλος

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.Κάθε σπόρος μεγαλώνει:




ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.

Κάθε σπόρος μεγαλώνει: η κακοτυχία προκαλεί ατυχία, η αγιότητα πολλαπλασιάζει την αγιότητα και ένα μεγάλο δέντρο μεγαλώνει από ένα μικρό φύτρο αγάπης, από τους καρπούς των οποίων γεννιούνται αρκετές γενιές. 

Στα περιοδικά και τις ταινίες, η "εικόνα του γάμου" είναι πάντα ένα νέο, όμορφο ζευγάρι που μόλις "ξεκίνησε" τη ζωή του γάμου με ένα μακροχρόνιο φιλί.




Στα περιοδικά και τις ταινίες, η "εικόνα του γάμου" είναι πάντα ένα νέο, όμορφο ζευγάρι που μόλις "ξεκίνησε" τη ζωή του γάμου με ένα μακροχρόνιο φιλί. Αλλά θυμάμαι πως κάποτε, σε μια ωραία φθινοπωρινή μέρα, είδα ένα ηλικιωμένο και προφανώς φτωχό ζευγάρι να κάθεται σε έναν πάγκο σε έναν δημόσιο κήπο στο Παρίσι. Καθόταν σιωπηλά, κρατώντας τα χέρια, και έτσι απολάμβαναν τόσο το αχνό φως και τη ζεστασιά αυτής της φθινοπωρινής βραδιάς. Ήταν σιωπηλοί, οι λέξεις μιλούσαν, τα πάθη αφανίστηκαν, οι καταιγίδες εξασθενούσαν. Η ζωή ήταν πίσω, αλλά ήταν εδώ και τώρα - σε αυτή τη σιωπή, με αυτό το φως, σε αυτή τη ζεστασιά, σ 'αυτά τα σιωπηλά ενωμένα χέρια. Ήταν μια ζωή έτοιμη για αιωνιότητα, ώριμα για χαρά. Και αυτό για πάντα έμεινε για μένα η εικόνα του γάμου, της πραγματικά ουράνιας ομορφιάς ...

Protopresbyter Alexander Schmemann.

"Άγιος Σπυρίδων, ο Θαυματουργός" Μητρ. Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ & Αλεξανδρουπόλεως κ.κ. Άνθιμος


Putin Unveils Solzhenitsyn Monument On Russian Writer’s 100th Birthday: He Was A True Patriot!


ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, Ο ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ (Ομιλία Κων/νου Θύμη, 8.12.2018)


Ο αρχιερέας Νικολάι Μόγιλνι. Η ανθρώπινη ζωή είναι η δημιουργικότητα.



Η ανθρώπινη ζωή είναι η δημιουργικότητα.
Και στην κουζίνα - δημιουργικότητα, και πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου - δημιουργικότητα.
Η οικογένεια είναι επίσης δημιουργικότητα, και αν αρχικά δεν την αντιμετωπίζετε ως ένα είδος βάρους, αλλά αρχίζετε να υπηρετείτε, να δημιουργήσετε, θα έχετε κάποια στιγμή ένα έργο τέχνης.
 Μια μέρα συνειδητοποιείτε ότι ο Θεός έχτισε αυτό το σπίτι με τα χέρια σας.
Και κατά τη διάρκεια της κατασκευής αποκτήσατε οι ίδιοι αξιοσημείωτες ιδιότητες - υπομονή, πρώτα απ 'όλα.

Ο αρχιερέας Νικολάι Μόγιλνι.

Ἡ ὁμολογία καὶ ὁ ἱερὸς θυμὸς τοῦ ἁγίου Νικολάου (6.12.2018)


ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.Όποιος έχει περισσότερη χάρη και δυναμη , είναι υποχρεωμένος να στηρίξει τον γείτονά του.



ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.

Όποιος έχει περισσότερη χάρη και δύναμη , είναι υποχρεωμένος να στηρίξει τον γείτονά του.

Chronicles of the Desert Ep.1: "Anthony in the Tombs"


Ἡ ἀγάπη στὴν Ἁγία Τριάδα τῆς ἁγίας Βαρβάρας καὶ τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ 4 12 201


Αναστασία Βολκοβσσκάγια, "Γράμματα στον Έλις".




Θυμηθείτε ότι ο άγγελος σας είναι πάντα εκεί που σας κοιτάζει μέσα από τα μάτια των παιδιών που δεν ξέρουν τη θλίψη, μέσα από τα μάτια των ηλικιωμένων που έχουν μάθει τη σοφία μέσα από τα μάτια, των  ανθρώπων που σας αγαπούν. Και επίσης, ξέρεις ότι ένας άγγελος ζει και στα μάτια σου, και κάποιος τον ψάχνει και τον περιμένει ...

Αναστασία Βολκοβσσκάγια,
"Γράμματα στον Έλις".

Ο θανατος και η αγαπη. -- π. Νικων Ιερομοναχος --


Υποδοχή Παναγίας Κοσμοσώτειρας στον Άγιο Ελευθέριο οδού Αχαρνών


ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΙΣ ΠΟΣΙ ΜΟΥ Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός, επίσκοπος Τριμυθούντος Κύπρου


Ο Δρ Shinichi Suzuki είπε κάποτε:





Ο Δρ Shinichi Suzuki είπε κάποτε: «Όταν γυρίσεις σπίτι, βάλτε τα παιδιά σας μπροστά σας και κοιτάξτε τα πρόσωπά τους, θα διαβάσετε ολόκληρη την ιστορία της συζυγικής σας σχέσης». Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις λέξεις.
Δεν είναι απαραίτητο να κάνετε κάτι ιδιαίτερο για την προώθηση της πρώιμης ανάπτυξης του παιδιού σας. Το καλύτερο πράγμα που πρέπει να αρχίσουμε είναι να δημιουργήσουμε μια αρμονική σχέση μεταξύ των  συζύγων και μια ευχάριστη ψυχολογική ατμόσφαιρα στο σπίτι.
Ibuka Masaru,


Πανήγυρις Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου 2018.Ιερόν Ησυχαστήριον Ἁγίου Πορφυρίου Γέρακα Ξάνθης


From Mount Athos to your Home Parish


Οι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν για ώρες..... ο Ιερέας John Pavlov.



Οι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν για ώρες σχετικά με το ποδόσφαιρο, τα θέρετρα, τα αστέρια κινηματογράφου, τα αυτοκίνητα και τα ελαστικά, τι συμβαίνει στον κινητήρα και πώς να το καταστήσουν τέλειο. Και για το τι συμβαίνει στην ψυχή τους, αυτό που συμβαίνει στον εαυτό τους - δεν το σκέφτονται καθόλου και δεν θυμούνται ...


 ο Ιερέας John Pavlov.

Ο γέροντας ρωτήθηκε αν ένας άντρας μπορεί να αγαπάει δύο γυναίκες ταυτόχρονα;





Ο γέροντας  ρωτήθηκε αν ένας άντρας μπορεί να αγαπάει δύο γυναίκες ταυτόχρονα;

- Για να αγαπάς - όχι, αλλά για να εξαπατάς - ναι!

Orthodox Church brings One True Faith to Africa


Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν).Κατά τη διάρκεια της νηστείας,...........



Κατά τη διάρκεια της νηστείας, η επίθεση της σκοτεινής δύναμης εντείνεται, οπότε ετοιμάστε την ψυχή σας για τις δοκιμασίες. Η νευρικότητα πρέπει να ξεπεραστεί με σιωπή ... Πρέπει να ομολογήσεις την αδυναμία σου ενώπιον του Θεού και να ζητήσεις τη βοήθεια Του.

Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν).