ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ. Εὐχὴ τοῦ Βλεμμύδου.Εἰς τὴν τρίτην Ὥραν.

 

Κύριε ἁμαρτάνων οὐ παύομαι, φιλανθρωπίας αξιούμενος οὐ γινώσκω νίκησόν μου τὴν πώρωσιν, μόνε αγαθε και ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Κύριε καὶ τὸν φόβον σου πτοοῦμαι, καὶ τὸ πονηρόν ποιεῖν οὐ παύομαι· τίς ἐν δικαστηρίῳ τὸν δικαστὴν οὐ πτοείται, ἢ τὶς ἰαθῆναι βουλόμενος, τὸν ἰατρὸν παροργίζει ὡς καγω.

Μακροθυμε Κύριε, ἐπὶ τῇ ἀσθενείᾳ μου σπλαγχνίσθητι και ελεησον με.

Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε, καὶ δοξάζομέν σε

οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος· τὴν πόλιν τὴν ἄσειστον, τὸ τεῖχος τὸ

ἄρρηκτον, τὴν ἀρραγῆ προστασίαν, καὶ καταφυγὴν τῶν

και των ψυχων ημων.

 Εὐχὴ τοῦ Βλεμμύδου

Δέσποτα Παντοκράτορ· ὁ ὑπεράναρχος καὶ ὑπέρζωος καὶ ὑπέρθεος νοῦς ὁ Πατήρ ἡ ὑπερώνυμος ὑπερύπαρξις· ἡ ἀΐδιος καὶ κρυφία καὶ ὑπὲρ νοῦν πηγὴ τῶν ζωηρρύτων καὶ ἀρχιφώτων πηγῶν τῆς ἀγαθότητος καὶ τῆς δόξης· ὁ στηρίζων ἄκρα οὐρανοῦ ἐν ἀφάτῳ ἰσχύι τοῦ παναγίου σου Πνεύματος, διὰ τοῦ παντουργοῦ σου Υἱοῦ καὶ Λόγου ὡς οἶδας αὐτός· καὶ μετεωρίσας τὴν γῆν ἐπ᾽ οὐδενός, καὶ νέφεσιν ἐνειλίξας τὴν ἄβυσσον· ἡ ὑπὲρ ἔννοιαν ἀγαθότης· ἡ ἀπειροτάτη φιλανθρωπία· ὁ Θεὸς πάσης παρακλήσεως καὶ ἐλπίδος· ὁ τῷ Πνεύματί σου τῷ ἁγίῳ πρότερον μὲν τὰς δυνάμεις τῶν οὐρανῶν στερεώσας, ἔπειτα δὲ αὐτὸ τοῖς ἁγίοις σου ἀποστόλοις ἐν εἴδει πυρὸς ἐκχέας ἐπὶ σωτηρία τοῦ γένους ἡμῶν· ὁ τὸ μέγα καὶ φρικτὸν τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν εὐδοκήσας τελεσιουργηθῆναι μυστήριον διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν· ὁ ὑφ᾽ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δυσφημούμενος καὶ μὴ ὀργιζόμενος· καταφρονούμενος καὶ ἀνεχόμενος· ἀθετούμε καὶ μακροθύμως φέρων· καὶ πάντα παρέχων ἡμῖν οὕτως οὖσι, πλουσίως εἰς ἀπόλαυσιν· πάντας εἰς μετάνοιαν ἀγαγεῖν βουλόμενος· ὁ πᾶσαν τὴν κτίσιν εὐεργετῶν ἀεὶ τῷ ἐλέει σου· καὶ τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου, πλουσίας τοῖς πιστῶς ἐπικαλουμένοις σε παρέχων τὰς δωρεάς.

Αὐτὸς πανάγαθε Δέσποτα πρόσδεξαι κἀμοῦ τὰς δεήσεις τοῦ ἀχρείου δούλου σου, τοῦ εἰς σὲ καὶ μόνον ἐλπίζοντος.

Οἴκτειρόν με καὶ τῷ σῷ φόβῳ πᾶσαν μου ἀσφάλισαι τὴν ζωήν.

Ἀφάνισον τῶν ἁμαρτιῶν μου τὰ πονηρὰ φορτία· φώτισόν μου τὰ ὄμματα τῆς ψυχῆς.

Τὰς σάρκας μου ἅγνισον· τὴν διάνοιάν μου συνέτισον· τὴν καρδίαν μου ταπείνωσον.

Ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα.

Θοῦ φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.

α. εἰς τέλος ἀχθῆναι, ἐνεργηθῆναι, νὰ ἔλθῃ εἰς πέρας · β. βλασφημούμενος

Ῥῦσαι με ἀπὸ παντὸς ἔργου μωμητοῦν καὶ λογισμού βεβήλου.

Ενίσχυσόν με ἀποστρέφεσθαι λογισμῷ βεβαίῳ πάση ςἡδύτητος γεηρᾶς.

Ευόδωσόν με διανύσαι τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν.

Ελκυσόν μου πρὸς οὐρανὸν τὸ φρόνημα.

Δός μοι δάκρυα μετανοίας ἵνα πενθῶ διὰ τὰς πρότερον γινομένας μοι ἀνομίας.

Ἐνίσχυσόν με εἰς δοξολογίαν σὴν καὶ τοῦ μονογενούς σου Υἱοῦ καὶ τοῦ παναγίου καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος.

Καταξίωσόν με ταῖς ἀρεταῖς ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἐν οὐρανῷ πολιτεύεσθαι.

Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις, ἔνδυσαί με θώρακα ἰσχυρόν, τὴν

μέχρι τέλους ὑπομονήν.

Καὶ στήριξον Κύριε τὴν σαθρότητα τῆς ὀλισθηρᾶς μου προαιρέσεως ἑστῶτος ἐνώπιον τῆς ἁγίας δόξης σου, καὶ ἀπεκδεχομένου τὸ παρὰ σοῦ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.

Ὅτι τὸ ἔλεός σου Δέσποτα, μέγα καὶ κραταιὸν ἐπὶ πάντας τοὺς ἐλπίζοντας ἐπὶ σέ· πέποιθα ἐπὶ τὸ ἔλεός σου οὐκ ἔχω ποῦ ἀτενίσαι πλὴν τοῦ ἐλέους σου· τὸ ἔλεός σου κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου ἐστί· τὸ ἔλεός σου διαπαντὸς ἀντιλάβοιτό μου· τὸ ἔλεός σου καταδιώξαι με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου· τὸ ἔλεός σου προφθάσοι με· ἐν τῷ οὐρανῷ τὸ ἔλεός σου· πλήρης ἡ γῆ τοῦ ἐλέους σου.

Ῥῦσαι με Κύριε ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς ἀοράτων καὶ ὁρατῶν δυσμενῶν, ἀπὸ παντὸς κινδύνου ψυχικοῦ καὶ σωματικοῦ· ἀπὸ πάσης με αἰσχύνης τῆς ἐκ τῶν παθῶν, εἰς τὸ παντελὲς ἐλευθέρωσον.

Πρόσδεξαί μου πάσας τὰς προσαγομένας σοι δοξολογίας καὶ αἰνέσεις καὶ δεήσεις ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, καὶ δόξασον ἐν ἐμοὶ τὸ πανάγιόν σου ὄνομα.

Περίφραξόν με δυνάμεσιν ἱεραῖς, ὡς ἂν ἐντεῦθεν κατοχυρούμενος καὶ ὑπ' αὐτῶν σοφιζόμενος τὰ συνοίσονται, πάσαις μὲν πολεμίων βολίσιν, ἄτρωτος διαμένω· ἐν πάσῃ δὲ γνώσει, καλῶς καὶ ἀνεπιλήπτως διάγω· πᾶν νόημα, πάντα λόγον, πᾶσαν πρᾶξιν μου, πρὸς τὸ σὸν πανάγιον κατευθύνων θέλημα, κατὰ πάντα στοιχῶν τοῖς σωτηρίοις νόμοις σου.

Σοῦ γάρ ἐστι τὸ ἔλεος, σοῦ τὸ κράτος, σοῦ ἡ δύναμις καὶ σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμομεν σὺν τῷ μονογενεῖ σου Υἱῷ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ καὶ ζωοποιῷ σου ἀγαθῷ  Πνεύματι· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Καὶ αὖθις ἡ Εὐχὴ αὕτη

Δέσποτα Θεὲ Πάτερ Παντοκράτορ, Κύριε Υἱὲ μονογενες

μία δύναμις, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν· καὶ οἷς ἐπίστασαι κρίμασι, σῶσον με τὸν ἀνάξιον δοῦλον σου, ὅτι εὐλογητὸς εἰ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Εἰς τὴν τρίτην Ὥραν. ΕΥΧΗ. ΘΗΚΑΡΑΣ.

Εἰς τὴν τρίτην Ὥραν

Πλύνον με τοῖς δάκρυσί μου Σωτήρ, ὅτι ῥερύπωμαι ἐν

πολλαῖς ἁμαρτίαις· διὸ κραυγάζω σοι· ἥμαρτον, ἱλάσθητί

μοι ὁ Θεὸς καὶ ἐλέησόν με.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον

Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους σου φύλαττε εὐλο

γημένη Θεοτόκε, ἵνα σε δοξάζωμεν τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν

Τὸ Κύριε ἐλέησον κ' μετανοίας ζ'· καὶ ἡ

Εὐχὴ

Εὐχαριστοῦμεν σοι Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ· ὁ αὐτοτελὴς προτέλειος καὶ ὅλος διόλου παντέλειος καὶ ὑπερτελὴς Θεός· ὁ συνάναρχος καὶ σύνθρονος καὶ συναΐδιος τῷΠατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι· ὁ τὰ πάντα πληρῶν καὶ ὑπὲρ ἅπαντα ὢν καὶ συνέχων τὰ πάντα· καὶ ἐπὶ ἀφθαρσίαν τοῦ παντὸς ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ γενέσθαι καταδεξάμενος, τέλειος Θεὸς ὢν καὶ τέλειος ἄνθρωπος διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν γενόμενος.

Εὐχαριστοῦμεν σοι μόνε Υπερεύσπλαγχνε ὅτι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἀνέλαβες, τὰς νόσους ἡμῶν ἐβάστασας, τῆς πλάνης ἡμᾶς ἐξήρπασας, τῆς υἱοθεσίας ἡμᾶς ἠξίωσας καὶ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν δούλων σου ἠνέσχου παθεῖν.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὁ εὐτελὴς ἐγὼ καὶ ἀνάξιος δοῦλος σου, ὅτι κατηξίωσάς με καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ προσελθεῖν καὶ δοξολογῆσαι τὸ πανάγιον ὄνομά σου, ἐν ᾗ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κατέπεμψας ἐπὶ τοὺς ἁγίους σου μαθητὰς καὶ ἀποστόλους ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, διαμερίζων αὐτοῖς τὴν δωρεὰν καὶ τὴν χάριν σου. Αὐτὸς οὖν Δέσποτα προσκυνητέ, παράσχου καμοὶ τὴν αὐτὴν εὐλογίαν, ἵνα διὰ ψαλμῶν καὶ ὕμνων καὶ δεήσεων, ἐξιλεούμενός σε τὸν ἀγαθὸν Δεσπότην, ῥυσθῶ τῶν ἀποκειμένων μοι δικαίως δι᾽ ἃ ἐπλημμέλησα, δι' ὧν σε παρώργισα τιμωριῶν, καὶ τῶν ἐπηγγελμένων σοι τύχω ἀγαθῶν.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὅτι ἠξίωσάς με τὸν σφόδρα ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον ὑπὸ τὸν χρηστόν σου γενέσθαι ζυγόν· καὶ ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν κοσμικῶν πραγμάτων καὶ τοῦ βαθυτάτου ζόφου τῆς ἀγνοίας ἐρρύσω με.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὅτι καὶ ἔτι ἁμαρτάνοντα, οὐδὲ οὕτως ἀποστρέφῃ, ἀλλ' ὡς ἀγαθὸς πατήρ, καὶ πλέον τῶν γεννητόρων μου, τὸ πρὸς ἐμέ σου φίλτρον ἐπιδεικνύεις προμηθούμενός μου ἀεὶ καὶ κηδόμενος.

Εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἐλευθεροῖς με ἀεὶ ἐκ τῶν ποικίλων παγίδων τοῦ ἐχθροῦ· καὶ τεθλιμμένον παρακαλεῖς, καὶ πενθοῦντα παραμυθῇ· καὶ φωτίζεις τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς διανοίας μου, καὶ τρέχοντα ἐπὶ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα ὑπαλείφεις· καὶ χαυνούμενον ἐπιστηρίζεις, καὶ τιτρωσκόμενον ἐξιᾷν· καὶ κατερραγμένον ἀνορθοῖς, καὶ πρὸς αὐτὸν τὸν πυθμένα μέλλοντα πίπτειν προφθάνων ἐξαιρῇ.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε ὅτι πολλὰ καὶ ὑπὲρ ἀξίαν τὰ ἐλέη σου ἃ ἐποίησας καὶ ποιεῖς εἰς ἐμὲ τὸν ἀνάξιον, ὧν οὐκ ἤμην ἄξιος καὶ ἃ οὐ προσεδόκων ἰδεῖν.

Ὑπὲρ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν, εὐλογῶ, προσκυνῶ, δοξολογῶ σε καὶ εὐχαριστῶ τῇ ἀγαθότητί σου ὅτι ἐρρύσω τὴν ψυχήν μου ἐκ μυρίων θανάτων, τοὺς πόδας μου ἐξ ἀπείρων ὀλισθημάτων, καὶ τοὺς ὀφθαλμούς μου ἐκβάλλεις διὰ τῆς βίας ἀπὸ πικρῶν δακρύων.

Νῦν οὖν Βασιλεῦ αἰώνιε, ὁ δι' ἄκραν εὐσπλαγχνίαν ἐκ τοῦ Πατρὸς ἀποσταλεὶς ὅθεν οὐκ ἐχωρίσθης· καὶ σαρκωθεὶς ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου διὰ τὸ σῶσαι τὸ γένος ἡμῶν, ἀπόσμηξον πάντα σπίλον ἀπὸ τῆς ψυχῆς μου, καὶ ῥῦσαι με ἀπὸ ὑψηλοφροσύνης καὶ ὑπερηφανείας.

Δός μοι στῆναι κατὰ τοῦ διαβόλου ἐρηρεισμένον τῇ πίστει, τῇ διανοίᾳ στερρόν, ταῖς αὐτοῦ τέχναις ἀνάλωτον, πρὸς πάντα πόλεμον ὑπὲρ τοῦ ὀνόματός σου εὔζωνον.

Καὶ μὴ παραχωρήσῃς τὴν ψυχήν μου τοῖς πάθεσι σαλευθῆναι, μηδὲ τὸ ταμεῖον μου παρακινηθῆναι τῆς ἐπαινετῆς εὐσταθείας, μηδὲ λογισμῶν ἀστασίαις κατασεισθῆναι, μήδ' ἐνθυμήσεων πονηρῶν ὁμίχλῃ καταχλυωθῆναι, μηδὲ περιέργοις ἀνθρώποις καὶ πονηροῖς ἐπικοινωνεῖν, καὶ μηδοπωσοῦν προσπάθειαν ἔχειν πρὸς τὴν ἐνταῦθα ζωήν· ἀλλὰ τῇ πρὸς τὴν σὴν ἀγαθότητα ἐνηδύνεσθαι ἀγάπῃ, καὶ μόνοις τοῖς προστάγμασί σου ἀκολουθεῖν.

 Καὶ ἀξίωσόν με ἀκατάκριτον παραστῆναι τῷ φρικτῷ καὶ ἀδεκάστῳ σου βήματι, πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων.

Ὅτι ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος ὑπάρχεις Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Αρχή τής Τρίτης Ώρας. ΘΗΚΑΡΑΣ

Ἀρχὴ τῆς τρίτης Ωρας

Εἰς τὸ τρίτον Κάθισμα

Μετὰ τὴν πρώτην Δόξαν

Στιχηρά, ἦχος δ'

Ἤθελον δάκρυσιν ἐξαλείψαι, τῶν ἐμῶν πταισμάτων

Κύριε τὸ χειρόγραφον, καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς μου, διὰ μετανοίας εὐαρεστῆσαι

Πολεμει τὴν ψυχήν μου· Κύριε, πρὶν εἰς τέλος ἀπόλωμαι

σῶσον με. σοι· ἀλλ' ὁ ἐχθρὸς ἀπατᾷ με καὶ πολεμοι 

Δέσποτα Κύριε τοῦ ἐλέους, δωρεάν με οἴκτειρον ὡς τὸν

άσωτον· δίδου μοι δάκρυα μετανοίας, δαψιλῶς θρηνεῖν μου τὰ παραπτώματα· Δημιουργὲ τῶν ἁπάντων διὰ παντὸς πρόστηθία μοι· Κύριε, πρὶν εἰς τέλος ἀπόλωμαι σῶσον με.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον

Ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἀναγκῶν ἡμῶν, Μήτηρ Χριστοῦ

τοῦ Θεοῦ, ἡ τεκοῦσα τὸν τῶν ὅλων ποιητήν, ἵνα πάντες

κράζωμέν σοι· χαῖρε ἡ μόνη προστασία τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ασκητική

Ακολουθία

Εὐχὴ

Ελθὲ τὸ πάνσεπτον, τὸ παντουργόν, τὸ παντοκρατές Πνεῦμα τὸ παντεπίσκοπον, τὸ ὑπέρσοφον, τὸ ὑπερδύναμον· τὸ παντοδύναμον, τὸ ἀναλλοίωτον, τὸ ἄτρεπτον τὸ ἀπερίγραπτον, τὸ ἀκατάληπτον, τὸ ἀκατανόητον· τὸ ἀνεξιχνίαστον, τὸ ἀπειρόδωρον, τὸ ἀπειράγαθον· τὸ πληρωτικὸν τοῦ παντὸς κόσμου κατὰ 

δὲ τοῦ παντὸς κατὰ τὴν δύναμιν· ἡ αὐτοζωὴ καὶ πηγὴ

τὴν οὐσίαν, ἀχώρητον ζωῆς· ἡ αὐτοσοφία καὶ πηγὴ τῆς σοφίας· ἡ αὐτοδύναμις καὶ πηγὴ τῆς δυνάμεως· ὁ πανάγαθος καὶ πανοικτίρμων Θεός.

Ἐλθὲ πάντων τῶν μελλόντων σωθῆναι ἡ ἀληθινὴ

προσδοκία.

Ἐλθὲ ὁ μόνος πρὸς μόνον· ὅτι μόνος εἰμὶ ὡς ὁρᾷς.

Ἐλθὲ καὶ ἐνσκήνωσον ἐν ἐμοὶ καὶ καθάρισόν με ἀπὸ

πάσης κηλίδος· καὶ συντήρησόν με ἀπὸ πάσης προσβολῆς καὶ ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου.

Εὐλογοῦμεν σε, ὑπερύμνητε παμβασιλεῦ ὑπεράγαθε·

ὅτι παρὰ σοῦ ἐστιν ἡμῖν τὸ εἶναι, τὸ ἀναπνεῖν, τὸ φρονεῖν,

τὸ γινώσκειν Θεὸν σὲ τὸ πανάγιον Πνεῦμα· καὶ τὸν ἄναρχον Πατέρα καὶ τὸν μονογενῆ τούτου Υἱόν.

Εὐλογοῦμεν σε, ὅτι ἐκ σοῦ ἐστὶν ἡμῖν κατανοεῖν κάλλος

οὐρανοῦ, ἡλίου δρόμον, σελήνης κύκλον, ἀστέρων εὐκο-

σμίαν, καὶ τὴν ἐν τούτοις πᾶσι εὐαρμοστίαν τὲ καὶ διάφορον κίνησιν.

Εὐλογοῦμεν σε, ὅτι ἐκ σοῦ ἐστὶν ἡμῖν κατανοεῖν ὡρῶν

ἐναλλαγήν, μεταβολὰς καιρῶν, μεταβολὰς ἀνέμων, ἐνι-

αυτῶν περιόδους.

Εὐχαριστοῦμεν σοι, ὅτι ἐκ σοῦ ἐστὶν ἡμῖν βασιλείαν

οὐρανῶν ἐλπίζειν, ἀγγέλων ἰσοτιμίαν, δόξης θεωρίαν· νῦν

μὲν ὡς ἐν ἐσόπτροις τὲ καὶ αἰνίγμασι, μετ' οὐ πολὺ δὲ τὴν

τελεωτέραν τὲ καὶ καθαρωτέραν.

Εὐχαριστοῦμεν σοι, ὅτι σὺ παρέχεις ἡμῖν γεωργίας τροφάς, τέχνας, νόμους, ἕξεις, ἀρετάς, πολιτείας.

Ποία γλῶσσα λαλήσει τὰ σὰ μεγαλεῖα Δέσποτα, τὰ

ὑπὲρ λόγον καὶ ἔννοιαν μεγάλα καὶ θαυμαστά;

Σὺ καθαρότητος καὶ ἁγιότητος, ἀέναος πηγὴ καὶ ἀκάματος· σοφίας τὲ καὶ δυνάμεως, ὑπερπληθὺς ἄβυσσος, απειρός τε καὶ ἀκατάληπτος· ζωῆς καὶ ἀθανασίας, ἀμέτρητόν τε καὶ ἀπεριόριστον πέλαγος· γνώσεως καὶ συνέσεως, ἀκένωτος καὶ ἀμείωτος θησαυρός· ἀγαθωσύνης καὶ

εὐσπλαγχνίας, παγκόσμιον ταμιεῖον καὶ ἀδαπάνητον.

Σὺ τοῖς προφήταις ἐνέπνευσας· καὶ τὰ ἐσόμενα προκα-

τήγγειλαν καὶ τὴν τοῦ μονογενοῦς σάρκωσιν προεκήρυξαν.

Σὺ πρὸς τὴν κεχαριτωμένην Μαρίαν ἐπιφοιτῆσαν, τὴν

ὡρισμένην πρὸ τῶν αἰώνων Μητέρα γενέσθαι Θεοῦ, τὴν

ἐκλελεγμένην ἐκ πασῶν γενεῶν ὡς ἄχραντον καὶ ὑπέραγνον· καὶ τὴν πανίερον ταύτης νηδύν, οἰκητήριον τοῦ Λόγου καὶ Θεοῦ κατεσκεύασας καὶ συνεδημιούργησας αὐτῷ τὸ αὐτοῦ πανάγιον πρόσλημμα.

Σὺ τῷ Χριστῷ Λόγω συνῆς ὡς ὁμοφυὲς αὐτῷ καὶ ὁμό-

τιμον, καὶ τῆς θεοσημείας συνειργάζου τὰ ἐξαίσια· μετὰ δὲ

τὸ ἀνελθεῖν αὐτὸν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθίσαι θεοπρεπῶς μετὰ τῆς προσληφθείσης οὐσίας ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς ἀδιαστάτως ὡς Θεός, ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς καὶ τοὺς ἐποίησας ἐν σημείοις.

ἀποστόλους ἐλήλυθας ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, καὶ λόγου καὶ σοφίας καὶ θάρσους αὐτοὺς ἐνεφόρησας· καὶ δυναμε, καὶ ἀναγαγεῖν ἐκ βυθοῦ παραπτώσεων ἑκουσίων 

Σοῦ τοίνυν δέομαι· σοὶ προσπίπτω· σὲ ἱκετεύω, ἐμοὶ

 καὶ καμφθῆναι τῷ δούλῳ σου καὶ ἐν χρηστότητι ἐπισκέψασθαί ἀγνώστων ὧνπερ οὐ συνιῶ· ἀπὸ παντός με καθᾶραι μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος· ἁγιάσαι, σοφίσαι, συνετίσαι· πρὸς πᾶσαν γνῶσιν ὁδηγῆσαι σωτήριον, ἀνδρεῖον ἀναδεῖξαι καὶ ἀνένδοτον ἐν τοῖς πάθεσι, πάσης ὑπεναντίας δυνάμεως ἰσχυρότερον· ἐνδῦσαι με σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, πραότητα, μακροθυμίαν, ἀλήθειαν, εὐθύτητα, σιωπήν· καὶ τὸ θεμέλιον πασῶν τῶν ἀρετῶν, τὴν ἐγκράτειαν· ἄξιον τῆς δόξης σου καταστῆσαι με ναόν· ἡγεμονικὸν ἐν ἐμοὶ εἶναι, φρουρητικὸν καὶ πάντων τῶν πλουσίων σου δωρεῶν παρεκτικόν.

Σὺ γὰρ ἡ τελεσιουργία πάντων τῶν ἀγαθῶν, καὶ σοὶ

τὸν ὕμνον, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ κατὰ χρέος προσά-

γωμεν· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν

αἰώνων. Ἀμήν.

Πρόβατον εἰμὶ τῆς λογικῆς σου ποίμνης, καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω τὸν ποιμένα τὸν καλόν· ζήτησόν με τὸν πλανηθέντα ὁ Θεὸς καὶ ἐλέησόν με.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ. Εὐχαριστία τῇ Κυριακῇ, Δευτέρᾳ καὶ Πέμπτη ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Εὐχαριστία τῇ Κυριακῇ, Δευτέρᾳ καὶ Πέμπτη

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Τῇ Κυριακῇ, τῇ Δευτέρᾳ καὶ τῇ Πέμπτῃ

Προοίμιον μετ᾿ Εὐχῆς

Τα ἐλέη σου Κύριε εἰς τὸν αἰῶνα ἄτομαι. Εὐφρανθήσομαι καὶ ἀγαλλιάσομαι τῷ ὀνόματί σου ὕψιστε, ἐν τῷ ἀποστραφῆναι τὸν ἐχθρόν μου εἰς τὰ ὀπίσω.

Ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου τῆς δρόσου τῆς χάριτός σου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου.

Φώτισον τὴν βέβηλον καὶ σκοτεινὴν καρδίαν μου Δέσποτα, καὶ ἐνίσχυσόν μου τὸν ῥᾴθυμον νοῦν σὺν τῷ ἀθλίῳ μου σώματι, ἀνυμνεῖν τολμῶντος κατὰ δύναμιν τοὺς οἰκτιρμούς σου καὶ τὰ θαυμάσιά σου.

Καὶ δώρησαί μοι τῷ ἀχρείῳ καὶ ἀναξίῳ δούλῳ σου ἀνδρείαν πνευματικὴν ἐν ὑπομονῇ καὶ λογισμὸν ἀκαταίσχυντον, ὅπως ἀόκνως καὶ ἀπροσκόπως ἰσχύω ἀνύειν τὴν λειτουργίαν μου· ὅτι πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθεν ἐστὶ καταβαῖνον ἡμῖν ἐκ σοῦ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων.

Δ

Ὕμνος εὐχαριστήριος μετὰ τὴν τετάρτην Ὠδὴν

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου μόνε ἀγαθέ· ἀκατάληπτε, ἀκατανόητε, ἀνεξερεύνητε, τρισάγιε Κύριε Παντοκράτορ· ὁ μεταστήσας ἡμᾶς ἐκ τῆς πλάνης τοῦ φθορέως διαβόλου, καὶ φωτίσας ἡμᾶς ἐσκοτισμένους ὄντας τῇ

Εἰς τὴν τετάρτην Ὠδὴν

Απλάνῃ, καὶ δοὺς προστάγματα σωτηρίας εἰς ἀπόλαυσιν τῶν μελλόντων αἰωνίων σου ἀγαθῶν.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ δοὺς ἡμῖν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι· ὁ διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας χαρισάμενος ἡμῖν τὴν υἱοθεσίαν, καὶ μετόχους ἡμᾶς ποιήσας τοῦ ὀνόματός σου τοῦ ἁγίου.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ μὴ θέλων τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν· ὁ μὴ παρορῶν τὸν ἁμαρτάνοντα, ἀλλὰ θέμενος αὐτῷ ἐπὶ σωτηρίαν μετάνοιαν· ὁ θέλων πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.

Διαδοχή

Δεῦτε πάντες οἱ λελυτρωμένοι διὰ τοῦ Κυρίου οὓς ἐλυτρώσατο ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν· καὶ ἐκ τῶν χωρῶν συνήγαγεν ἡμᾶς ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν καὶ βορρᾶ καὶ θαλάσσης, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῷ.

Ασωμεν καὶ δοξάσωμεν τὰς δυναστείας αὐτοῦ· μεγαλύνωμεν τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ· ὅτι ἐκραταιώθη τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐφ' ἡμᾶς, καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Στιγμὴ πρώτη.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ τῶν ἀγαθῶν ἀπάντων Θεός, ἡ τῆς ἀειζωίας καὶ τῆς δόξης πηγήν ὁ ἀόριστος καὶ ὑπεράναρχος καὶ ἀνέκφραστος νοῦς· ὁ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Πατὴρ καὶ τοῦ παναγίου Πνεύματος προβολεύς· ὁ ἐπισκεψάμενος ἐν ἐλέει και οἰκτιρμοῖς τὴν ταπείνωσιν ἡμῶν· ὁ λάμψας φῶς σωτηρίας διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μονογενούς σου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ χαρισάμενος ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις τὴν μακαρίαν κάθαρσιν· ὁ τὴν δωρεὰν τοῦ παναγίου καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος τοῖς ἁγίοις σου καταπέμψας ἀποστόλοις εἰς ἐπίγνωσιν καὶ φωτισμὸν τοῦ παντος κόσμου· ἔτι τῷ βίῳ καὶ ἡμῖν ἀγαθοπρεπῶς εἰς κλῆρον ἀναφαίρετον τοῖς πιστοῖς ἀεὶ παρέχων.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ τοῦ Πατρὸς Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος, τὸ ἀκένωτον πέλαγος τῆς εὐσπλαγχνίας· ὁ διὰ τὴν ἄφατόν σου φιλανθρωπίαν σε αυτὸν τῷ πεσόντι ἑνώσας ἀτρέπτως, καὶ μέχρι παθῶν ἀπαθῶς ὑποκύψας· ὁ εἰς "Αδου καταβὰς καὶ μοχλοὺς ἡμῖν αἰωνίους συντρίψας· καὶ τοῖς μὲν κάτω καθειργμένοις, ἄνοδον ὑποδείξας· τὸν δὲ ἀρχέκακον καὶ βύθιον δράκοντα σειραῖς ζόφου δεσμεύσας ἐν ταρτάρῳ, καὶ ἐν πυρὶ ἀσβέστῳ διὰ τῆς ἀπειροδυνάμου σου κατασφαλισάμενος ἰσχύος· ὁ χειραγωγήσας τὸ γένος ἡμῶν πρὸς τὸ φῶς· καὶ τῇ θνητῇ φύσει, ζωὴν αἰώνιον δωρησάμενος.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· τὸ πανάγιον Πνεῦμα τὸ πληροῦν ἀγγέλους, τὸ ἁγιάζον δυνάμεις, τὸ συνέχον τὰ σύμπαντα· τὸ ὅλον ἐν σεαυτῷ ὄν, καὶ εἰς πᾶσαν τὴν κτίσιν διαιρούμενον, καὶ διανέμον ὡς βούλει τὰ χαρίσματα· τὸ ἐμπνέον προφήταις, τὸ ἐνισχύον βασιλεῖς, τὸ ζωοποιοῦν τοὺς νεκρούς· τὸ ἐνεργοῦν τὰ χαρίσματα τῶν ἱαμάτων, τὸ καταρτίζον δικαίους, τὸ σεμνῦνον σώφρονας

Εἰς τὴν τετάρτην οδην

Τὸ υἱοθετοῦν τοὺς ἠλλοτριωμένους, τὸ ὅλον ἑκάστῳ ἐνοιχοῦν, καὶ ὅλον μένον μετὰ Θεοῦ· τὸ ὅλον ἐν οὐρανοῖς ὂν καὶ τὴν γῆν πληροῦν, καὶ πανταχοῦ πεφυκὸς καὶ οὐδαμοῦ περιεχόμενον.

Διαδοχή

Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ καὶ πανάγιος· καὶ μεγαλοπρεπὴς ἡ δόξα τῆς βασιλείας σου·

Ὁ τὸν κόσμον οὕτως ἀγαπήσας, ὥστε τὸν Μονογενῆ σου Υἱὸν δοῦναι ἡμῖν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Ὃς κατηύγασε καὶ ἐφώτισε τὰς καρδίας ἡμῶν, καὶ ἀνεγέννησεν ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν, καὶ εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον διὰ τῆς αὐτοῦ τριημέρου ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως.

Τριαδικὸν

Μίαν σε φύσιν ἀνυμνῶ τὴν τρισήλιον τῆς θεότητος ἔλλαμψιν·

Τρία σε περὶ τὸ ἓν πρόσωπα μέλπω μοναρχικῶς ἀπαστράπτοντα

Τρισυπόστατόν σε καὶ ἀπαράλλακτον δοξάζω μορφὴν μίαν.

Στιγμὴ δευτέρα.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ διαφόρους τρόπους σωτηρίας ὑποδείξας ἡμῖν· ὁ προσκαλεσάμενος ἡμᾶς εἰς τὴν ἀνεκλάλητον καὶ ἁγίαν βασιλείαν σου· ὁ ἀγαθότητι νικῶν τὴν ὑπερβάλλουσαν κακίαν ἡμῶν· ὁ καὶ τὴν ἐπιστροφὴν παρέχων ἡμῖν, καὶ ὑπανοίγων ἑτοίμως καὶ ἱλαρῶς τὰ φιλάνθρωπα σπλάγχνα σου παντὶ τῷ ἐπιστρέφοντι καὶ γνησίως μετανοοῦντι σοι.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε ὁ βραδὺς εἰς ὀργὴν καὶ ταχὺς εἰς βοήθειαν· ὁ ἐγείρων ἀπὸ γῆς πτωχὸν καὶ ἀπὸ κοπρίας ἀνυψῶν πένητα· ὁ ἐλεῶν μετ᾽ ἐπιεικείας καὶ σῴζων μετὰ σοφίας καὶ ὑπερορῶν ἀνομίας καὶ ἀδικίας.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ ποθῶν ἰδεῖν μετάνοιαν ἁμαρτωλοῦ καὶ χαίρων ἐπὶ διορθώσει ψυχῆς· ὁ συγχωρῶν ἡμῖν τῇ μετανοίᾳ τὰ ἄπειρα πταίσματα καὶ χάριτι δικαιῶν· ὁ πάντων τὴν ἐπιστροφὴν ἀναμένων τε καὶ ποιῶν.

Διαδοχή

Ἐξομολογησάσθωσάν σοι Κύριε τὰ ἐλέη σου καὶ τὰ θαυμάσιά σου τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων· καὶ θυσάτωσάν σοι θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἐξαγγειλάτωσαν τὰ ἔργα σου ἐν ἀγαλλιάσει.

Ὑψωσάτωσαν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου, ὅτι ἀγαθὸς καὶ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος τὸ ἔλεός σου.

Αἰνοῦμεν σε, εὐλογοῦμεν σε, προσκυνοῦμεν σε· εὐχαριστοῦμεν σοι, δοξολογοῦμεν σε Τριὰς ἁγία, ὁ Θεὸς δόξα σου.

Ὅτι Θεὸς ἐλέους καὶ φιλανθρωπίας ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναξίοις χείλεσι καὶ αἴνεσιν καὶ εὐχαριστίαν, πρὸς δὲ καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι· τῇ μιᾷ θεότητι, τῇ μιᾷ δυνά-λμει, τῇ μιᾷ βασιλείᾳ· τῷ μόνῳ ὑπερανάρχῳ καὶ ὑπερουσίῳ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων ἐν Τριάδι Θεῷ, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ σῶσον με (γ΄)

Κύριε ἐλέησον (γ)

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

[Καὶ εὐθὺς τὴν πρώτην Εὐλόγησιν (βλ. σελ. 186)]

ΩΔΗ ΠΕΜΠΤΗ

Προσευχὴ Ἠσαΐου τοῦ προφήτου.

Ἠσαΐου πρόρρησις, εὐχὴ τὸ πλέον.

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν.

κ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς σὲ ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς.

Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής· πᾶς, ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσει· ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν

Κυρίου.

Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν· γνόντες δέ, αἰσχυνθήτωσαν.

Ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται.

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν· πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν.

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς· Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν.

Οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι· διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας καὶ ἦρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν.

Πρόσθες αὐτοῖς κακὰ Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις

Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου· ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου τῆς γῆς ἡμῖν.

Καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν, καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραγεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου καὶ ἐτέχομεν πνεῦμα σωτηρίας, ὃ ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς. Οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Διὰ τὸν φόβον σου Κύριε ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν, καὶ ὠδινήσαμεν,

Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.

Βάδιζε λαός μου, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖον σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου· ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ

Αγόμενος πάλιν ἐντεῦθεν, λέγε πρῶτον Τρισάγιον, τὸ Κύριε ἐλέησον (ιβ'). Δόξα,

Καὶ νῦν. Εἶτα τὸν Ὕμνον τοῦτον·

Δ

Ὕμνος εἰς τὰ Τυπικά

Δόξα τῇ ἀρχετύπῳ καὶ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου αγαθότητι· ἡ ὑπὲρ ἅπαντα ὑπερανάρχως καὶ ὑπερουσίως

ὑπεριδρυμένη παναγία Τριάς· ἡ μία καὶ ἁπλῆ καὶ ὑπερπλήρης θεαρχικωτάτη θεότης· ἡ ὑπὲρ αἰτίαν ὑπερφυῶς προτέλειος καὶ ὑπερτελὴς αὐτοτελεταρχία· ἡ ἄναρχος ἀρχὴ

πασῶν ἀρχῶν ὑπερεξηρημένη, καὶ ἀναίτιος οὐσία πασῶν οὐσιῶν ὑπεριδρυμένη, καὶ οὐσίας παράγουσα καὶ τὰς ἀπὸ τῶν οὐσιῶν ἐκβάσεις.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἐπι-

κρατὴς καὶ προκατάρχουσα πάντων ἑνωτικὴ καὶ συγκρατικὴ καὶ ἐρωτικὴ δύναμις· τὰ μὲν ὑπέρτερα κινοῦσα ἐπὶ πρόνοιαν τῶν καταδεεστέρων, τὰ δὲ ὁμόστιχα πάλιν εἰς κοινωνικὴν ἀλληλουχίαν, καὶ ἐπ᾿ ἐσχάτων τὰ ὑφειμένα πρὸς

τὴν τῶν κρειττόνων ἐπιστροφήν· ἡ πάντα θεωμένη καὶ

πάντα περιθέουσα, καὶ ἐπὶ πάντα ἐκτεταμένη ἄναρχος καὶ ἀτελεύτητος τῶν ἁπάντων πρόνοια· ἡ πάντων ἑνωτικὴ καὶ ἀρχισυνάγωγος καὶ συμπληρωτικὴ καὶ συστατικὴ εἰρήνη.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου

ἀγαθότητι ἡ ἀπειρόφωτος καὶ ἀπειρομεγέθης καὶ ἀπειροδύναμος, οὐσιο.

ποιός τε καὶ ζωοποιὸς καὶ σοφοποιός, πάντων αἰτία και ἀποπληρωτικὴ ἀποπεράτωσις· ἡ ὑπὲρ πᾶσαν ὑπεροχικώς

ἀγαθότητα ἁπλῆ, αὐτοκίνητος, αυτενέργητος, προοῦσαν πάντων καὶ ὑπεροῦσα· ἐξ ἧς πᾶσα ἀγαθὴ πρόοδος και

ἐρωτικὴ κίνησις· ἡ ἁπλῆ καὶ πηγαία ζωή τε καὶ δόξα και δύναμις, καὶ σοφία καὶ εἰρήνη καὶ πρόνοια, καὶ ἀεὶ κατὰ  αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχουσα· ἡ μόνη τῶν καλῶν τε καὶ τῶν ἀγαθῶν παντελὴς παγκτησίαν καὶ ἀμετάπτωτος βεβαιότης.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ὁ ὑπερούσιος ἥλιος Πατήρ· τὸ ἀκατάληπτον καὶ φρικτὸν καὶ ἡδύτατον ὄνομα, τὸ παντὸς ὑπεριδρυμένον ὀνομαζομένου ὀνόματος· ἄβυσσος οὐσίας, λόγου, σοφίας, δυνάμεως, θεότητος, φωτός· πηγὴ ἀγαθότητος, γεννητικὴ καὶ προβλητική.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ὁ ὑπερούσιος ἥλιος Υἱός, Λόγος ἄβυσσος· ἡ οὐσιώδης καὶ ζῶσα εἰκὼν τοῦ ἀοράτου Θεοῦ· ἡ καταρκτικὴ τῆς τῶν ἁπάντων

ποιήσεως· τελεία ὑπόστασις ἐκ τελείας ὑποστάσεως, γεννωμένη ἐκ τοῦ Πατρὸς ὡς οἶδας αὐτός.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ὁ ὑπερούσιος ἥλιος τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, Πνεῦμα ἄβυσσος· ἡ ἐκφαντορικὴ τοῦ κρυφίου τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀγαθότητος δύναμις τοῦ Πατρός· τὸ τελεσιουργὸν τῆς τῶν ἁπάντων ποιήσεως· τελεία ὑπόστασις ἐκ τελείας ὑποστάσεως, ἐκπορευομένη ἐκ τοῦ Πατρὸς ὡς οἶδας αὐτός.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἐν τρισὶ

τελείαις ὑποστάσεσι γνωριζομένη καὶ πιστευομένη· ἀσυγχύτως ἡνωμέναις καὶ ἀδιαστάτως διαιρουμέναις· μία καὶ ἁπλῆ καὶ ἀμερὴς ἔλλαμψις καὶ ἐνέργεια, πανταχοῦ οὖσα ἐν τοῖς μεριστοῖς ἀμερίστως ποικιλλομένη· καὶ πάντα τὰ μεριστὰ ἐφαρμόζουσα.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἄκτι

στις παγκρατορία, ἡ αὐτοϋπεράναρχος μακαριότης, ἡ ἀπερινόητος ἀοριστία· ἡ ὑπὲρ ἔννοιαν κρυφιότης, ἡ μόνη τῶν πάντων στάσις καὶ κίνησις· ἡ παντὸς κόσμου καὶ ὅρου καὶ θεσμοῦ καὶ τάξεως διανέμησις· ἡ πᾶσιν ἑκάστῳ τὰ τῆς οἰκείας φύσεως συστατικὰ διανέμουσα· ἡ συνέχουσα θεοπρεπῶς τὰ πάντα καὶ περιέχουσα καὶ ἀνακαινίζουσα καὶ

ἐπαρκοῦσα· καὶ πᾶσαν συνοχὴν ἀσφαλιζομένη, μηδεμιᾷ καταλήψει ἢ τόπῳ ἢ χρόνῳ περιεχομένη.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἐπιβάλλουσα ἡμῖν τὰς γλυκείας ὠδῖνας τοῦ θείου σου καὶ παντοκρατορικοῦ ἔρωτος· τὸ κάλλος τὸ ὑπὲρ πᾶν κάλλος ἁπλοῦν, ἀγαθόν, ἵλεον· τὸ ὄντως ὑπερθαύμαστον καὶ ἀξιέβαστον καὶ ἀκόρεστον· σφοδρῶς μὲν καθαπτόμενον τῆς τετρωμένης ψυχῆς, λόγῳ δὲ δηλωθῆναι ἀδύνατον· ἡ τρέφουσα νοητῶς καὶ ἁγιάζουσα καὶ ἐνισχύουσα πάντας τοὺς

ἐπὶ τὴν σὴν ἀγαθότητα ἱερῶς ἀναγομένους καὶ τῆς οἰκειας δόξης μετόχους ποιοῦσα.

ΕΥΧΉ ΤΥΠΙΚΏΝ.ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14.ΑΙΩΝΑ.

Εὐχὴ καὶ Ὕμνος

Εὐχὴ

Ελέησον με ο Θεός κατά τό μέγα έλεος σου τὸν καθ'  Εικάστην ἡμέραν καὶ ὥραν σε παροργίζοντα τῇ τῶν σεπτῶν ἐντολῶν σου παραβάσει· καὶ διὰ τὴν ἀμέλειάν μου

καὶ τὴν ὀκνηρίαν μου καὶ διὰ τὴν ἀθέτησιν τῆς καρδίας μου

καὶ μὴ ἐάσῃς με ταῖς πονηραῖς μου πράξεσι συναποθανεῖν·

μηδὲ τῷ ἀρχεκάκῳ καὶ φθονερῷ λυμεῶνι ἐπίχαρμα γενέσθαι.

Ἀλλὰ χρῆσαι ἱκετεύω τῇ ἀσυγκρίτῳ σου χρηστότητι

ἐπὶ τὸν ἄθλιον ἐμέ, καὶ πάντα τὰ διὰ πάσης μου τῆς ζωῆς

καὶ μέχρι τῆς παρούσης ὥρας πλημμεληθέντα μοι, ἐν πράξεσιν ἢ ἐν ῥήμασιν ἢ ἐν νοήμασιν, ἢ ἐν διαθέσεσιν, ἄνες,

ἄφες, συγχώρησον· εἴτε οὖν ἡδονῇ δελεασθεὶς πολυτρόπως

ἡμάρτηκα, εἴτε κοσμικαῖς ἐπιθυμίαις ταῖς πάνυ βλαβεραῖς

ἐξαπατηθεὶς ἐνδιέτριψα, εἴτε ὀργῇ κινηθεὶς καὶ θυμῷ

ἀλόγῳ τινὰ τῶν ἀδελφῶν μου λελύπηκα, εἴτε διὰ τῆς γλώττης μου ποικίλαις καὶ ἰσχυραῖς ἑάλων παγίσιν· εἴτε

διά τινος τῶν αἰσθήσεών μου ἢ καὶ διὰ πασῶν, ἑκὼν ἢ ἄκων, εἰδὼς ἢ ἀγνοῶν, ἐκ συναρπαγῆς ἢ μελέτης ἀφρόνως

ὠλίσθησα, εἴτε πονηροῖς διαλογισμοῖς καὶ ματαίοις τὸ συνειδὸς κατεμόλυνα, εἴτε τινὶ τρόπῳ ἐξήμαρτον ὑπὸ προλήψεων καὶ συνηθείας τυραννούσης με φαύλης, σύγγνωθι καὶ ἄφες μοι ἅπαντα ὑπεράγαθε καὶ πανοικτίρμον Κύριε, καὶ

ἀξίωσόν με τὸ ἑξῆς τοῦ βίου μου ἐν μετανοίᾳ διανύσαι καὶ

κατανύξει διηνεκεῖ, ἐν τηρήσει τῶν ἁγίων σου προσταγμάτων.

Χάρισαί μοι ἀπὸ τοῦ νῦν προθυμίαν καὶ ἰσχὺν εἰς τὸ ποιεῖν τὸ θέλημά σου τὸ ἀγαθὸν καὶ τέλειον, ἵνα τῆς ζοφερᾶς καὶ φθοροποιοῦ κακίας διὰ φωταυγοῦς καὶ ζωηφόρου μετανοίας ἀπαλλαγείς, κεκαθαρμένος ὀφθῶ τῇ φιλανθρωπίᾳ σου ὁ ἀνάξιος, καὶ ἀκαταγνώστως ἀνυμνῶ διὰ

παντὸς καὶ μεγαλύνω τὴν βασιλείαν σου· πάντοτε, νῦν καὶ

ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΑΡΧΉ ΕΣΠΕΡΙΝΟΎ ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14.ΑΙΩΝΑ.

Ἀρχὴ τοῦ Ἑσπερινοῦ

Εἰς τὸ ἕβδομον Κάθισμα

Μετὰ τὸ ὅλον Κάθισμα τὸ Τρισάγιον

Στιχηρά, ἦχος πλ. δ'

Όταν τίθωνται θρόνοι καὶ ἀνοίγωνται βίβλοι καὶ Θεὸς εἰς κρίσιν καθέζηται, ἢ ποῖος φόβος τότε, ἀγγέλων παρι σταμένων ἐν φόβῳ καὶ ποταμοῦ πυρὸς ἕλκοντος; Τί γένωμαι

τότε ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ῥᾴθυμος Κύριε; Ὅταν δὲ ἀκούσω καλοῦντος σου τοὺς εὐλογημένους τοῦ Πατρὸς εἰς

τὴν βασιλείαν, ἁμαρτωλοὺς δὲ ἀποπέμποντος εἰς κόλασιν,

πῶς ὑποστήσομαι ὁ ἁμαρτωλὸς τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἀπόφασιν; Ἀλλὰ μόνε φιλάνθρωπε Σωτήρ, ὁ βασιλεὺς τῶν

αἰώνων, πρίν με τὸ τέλος φθάσει, διὰ τῆς μετανοίας ἐλέησον καὶ διάσωσόν με.

Οἴμοι τάλαινα ψυχή, ἕως πότε τῶν κακῶν οὐκ ἐκκόπτῃ, ἕως πότε τῇ ῥᾳθυμίᾳ κατάκεισαι; Τί οὐκ ἐνθυμῇ τὴν

φοβερὰν ὥραν τοῦ θανάτου, τί οὐ τρέμεις ὅλη τὸ φρικτὸν

βῆμα τοῦ Σωτῆρος; Ἆρα τί ἀπολογήσῃ ἢ τί ἀποκριθήσῃ;

Τὰ ἔργα σου παρίστανται πρὸς ἔλεγχόν σου, αἱ πράξεις

σου ἐλέγχουσι κατηγοροῦσαι. Λοιπὸν ὦ ψυχή, ὁ χρόνος

ἐφέστηκε· δράμε, πρόφθασον· κλαῦσον, βόησον· ἥμαρτον

Κύριε ἥμαρτόν σοι· δέξαι με μετανοοῦντα ὡς τὸν ἄσωτον

υἱὸν καὶ σῶσον με.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον

Ἐγὼ Παρθένε ἁγία Θεοτόκε τῇ σκέπη σου προστρέχων, οἶδα ὅτι τεύξομαι τῆς σωτηρίας· δύνασαι γὰρ Αγνήbβοηθῆσαι μοι.

Τέλος τῆς Ἀσκητικῆς Ἀκολουθίας

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ.ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14.ΑΙΩΝΑ.

Δοξολογία τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

Προοίμιον μετ' Εὐχῆς

Το Κύριε· οὐδὲ γὰρ αἱ ἄυλοι τάξεις κατ' ἀξίαν ὑμνεῖν σε ἰσχύουσι· πλὴν ὡς ἐφικτὸν κατὰ χρέος τολμῶντες ἐκ πίστεως, προσφέρομεν καὶ ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ θνητοὶ τὰς ἐκ τῶν θείων τάσδε γραφῶν συνειλεγμένας αἰνέσεις

σου.

Πρόσδεξαι οὖν φιλάνθρωπε Δέσποτα ὥσπερ δῶρον τὴν μικρὰν ταύτην αἴνεσιν ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ ἀναξίου δούλου σου, καὶ παράσχου μοι χάριν καὶ ἱλασμὸν ἁμαρτιῶν.

Παράσχου μοι καὶ πρὸς τὴν τῶν ἁγίων σου ἐντολῶν τήρησιν τὸν νοῦν μου ἐνασχολεῖσθαι, ἵνα ἰσχύω ὑμνεῖν ἐν ἀληθείᾳ καὶ μεγαλύνειν τὰς δυναστείας σου, καὶ ἵνα ἐπὶ τὴν ἐμὴν ἔχης ἐπιβλέπειν ταπείνωσιν.

Στερεωθήτω ἡ καρδία μου ἐν Κυρίῳ· ὑψωθήτω κέρας μου ἐν Θεῷ μου· εὐφρανθήσομαι καὶ ἀγαλλιάσομαι ἐν τῷ

ὑμνεῖν καὶ δοξάζειν τὸν Κύριον.

Ὕμνος μετὰ τὴν τρίτην Ὠδὴν

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ὢν εἷς καὶ μόνος ἐν Τριάδι κατὰ φύσιν ἀεὶ κυρίως Θεός· ὁ ὅλου τοῦ εἶναι ὑποστάτης καὶ ἀρχηγός, καὶ τοῦ δύνασθαι εἶναι δοτὴρ καὶ ἰθυντὴρα καὶ ὑπερδύναμος ἵδρυσις· ὁ ἐπὶ Νῶε καταρράκτας τοῦ οὐρανοῦ διάρας”, καὶ τῆς ἄνωθεν ἀβύσσου τοὺς θησαυρούς ἀνοίξας, καὶ πᾶσαν τὴν ὑφήλιον κατακλύσας κτίσιν· ὁ βρέξας πῦρ εἰς γῆν Σοδόμων καὶ καταφλέξας αὐτοὺς διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν· ὁ δι᾽ εὐχῆς Ἐζεκίου ἐν μιᾷ ῥοπῇ ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδων ἀοράτως στρατιὰν ἀποκτείνας.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ἄβυσσον γεώσας καὶ τὸν Ἰσραὴλ ἀβρόχως διαπεράσας, καὶ τὴν Φαραὼ πανστρατιὰν ἐν ταύτῃ βυθίσας· ὁ τὸ παφλάζον πῦρ τῆς χαλδαϊκῆς καμίνου εἰς δρόσον μεταποιήσας, καὶ τοὺς ὁσίους σου παῖδας ἀφλέκτους διατηρήσας, μηδεμιᾶς τριχὸς αὐτῶν τοῦ

πυρὸς τολμήσαντος ἅψασθαι· ὁ θυμοὺς θηρῶν ἀγρίων πραΰνας τῷ Δανιὴλ σφαδάζοντας πρὸς βοράν, καὶ τὰ στόματα τούτων ἐμφράξας ἀοράτῳ δυνάμει καὶ πεσόντας προσκυνεῖν τὸν δίκαιον τούτους παρασκευάσας.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμοὺς μεταστρέψας εἰς αἷμα· ὁ ἐν ἐρήμῳ τῷ Ἰσραὴλ ἄφθονον τροφὴν τὸ μάννα ἐπομβρήσας, καὶ ἐξ ἀκροτόμου πέτρας ποταμοὺς ὑδάτων ἐκρεύσας· ὁ ζωοποιῶν τὸν προφήτην ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς θαλάσσης τριημερεύσαντα καὶ ἀναπέμπειν εὐχὰς ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους αὐτὸν ἐνισχύων.

Διαδοχή

Σὺ Κύριε τῇ ἀρρήτῳ σου δυνάμει τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων ἀνεκλείπτους ποιεῖς, καὶ τὰς δυνάμεις τοῦ πυρὸς ἀσβέστους ποιεῖς, καὶ τῷ ἀφανεῖ ἀέρι ζωογόνον δύναμιν περιτίθης· τῷ πυρὶ τὲ τὸ καίειν, καὶ τῇ χιόνι τὸ ψύχειν, καὶ τοῖς ζῴοις τὸ ἀναπνεῖν παρέχεις.

Σὺ τὴν νοερὰν ψυχὴν πρὸς τὸ γεῶδες σῶμα δεσμεύεις,καὶ ἐκτρέπεις σκιὰν θανάτου εἰς αἰώνιον ζωήν, καὶ εἰς δρόσον τὸ πῦρ μεταβάλλεις, καὶ εἰς γῆν ξηρὰν τὰ ὕδατα μεταστρέφεις καὶ πάντων τῶν στοιχείων πάσας μετατρέπεις τὰς φύσεις.

Τριαδικὸν

Θεὲ τρισάγιο παντοκράτορ

Ενιαία τρισυπόστατε κυριότης·

Τριλαμπούς θεότητος αἴγλη μία· κυριαρχία ἄναρχε καὶ πανάγαθε, τελεταρχική", ἀγαθουργὲ καὶ ἀόριστες.

Στιγμὴ πρώτη.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ καθαιρῶν δυνάστας ἀπὸ θρόνων, ταπεινοὺς δὲ ἀνυψῶν καὶ κλείζων· ὁ ἐν ἀπόροις πόρους εὑρίσκων, ἀνακαλύπτων βαθέα ἐκ σκότους, διάγων βουλευτὰς αἰχμαλώτους· ὁ τόξα συντρίβων δυναστῶν, καὶ θυρεοὺς καὶ ὅπλα κατακαίων· ὁ βλέμματι μόνῳ τὰ πάντα καταφλέξαι δυνάμενος.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ τὸν μεγάλα καυχώμενον ἐξαλείφειν τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, δι᾿ ἀσθενείας σαρκὸς δεικνύων γελοῖον τε καὶ παιζόμενον· ὁ ἐξάγων πεπεδημένους ἐν ἀνδρείᾳ· τῶν δὲ ὑπερηφάνων τῇ διανοίᾳ, διασκορπίζων τὰς καρδίας· ὁ ταπεινῶν ὡς τραυματίαν ὑπερήφανον λογισμόν, καὶ ἐν τῷ βραχίονι τῆς δυνάμεώς σου διασκορπίζων τοὺς ἐχθρούς σου, ἀπολεμήτους ἀπεργαζόμενος τοὺς σοὺς ἐραστάς.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ συνέχων ἐν τῇ χειρί σου τὰ πέρατα τῆς γῆς καὶ τὸν γῦρον τῆς θαλάσσης καὶ τὸν κύκλον τοῦ οὐρανοῦ· ὁ κινῶν τὸν οὐρανὸν ἐν τῷ ἐπιβλέπειν τὰς δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, καὶ τὴν γῆν ποιῶν τρέμειν ἐν τῷ ἐπιβλέπειν ἡμᾶς· ὁ ὕδατα θαλασσῶν ἐφ᾽ ὕψους αἴρων, καὶ ἐπ᾿ οὐδενὸς ἐφαπλῶν, καὶ εἰς σταγόνας διασκεδάζων καὶ ἀρδεύων τὰ σύμπαντα.

Διαδοχή

Σὺ Δέσποτα τῇ ἀφράστῳ σου δυνάμει, ἐνιδρύεις ταῖς νεφέλαις τὰ ὕδατα, καὶ θεμελιοῖς τὴν γῆν ἐν τοῖς ὕδασι, καὶ περισφίγγεις πρὸς ἁρμονίαν ἀλλήλων τὰ πάντα στοιχεία.

Σὺ ἀποστέλλεις ἀπορρήτως τὰς ἀστραπάς· σθένος δὲ βροντῆς σου, τίς οἶδε;

Σὺ πάντων αὐτοπέρας καὶ αὐτομέτρον καὶ αὐτοειδοποιός, πάντα πρὸς ἑαυτὸν ἀοράτῳ δυνάμει περιστρέφων· αὐτὸς μένων ἐν σεαυτῷ ἐν ἀκινήτῳ ταυτότητι, καὶ οὐδέν ἐστι τῶν ὄντων μὴ ἔχον τὴν παρὰ σοῦ δύναμιν.

Στιγμὴ δευτέρα.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ τὰ πολυόμματα Χερουβὶμ καὶ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφὶμ καὶ πάντα τὰ τῶν ἀγγέλων τάγματα τῇ ἀρρήτῳ καὶ παντοδυνάμῳ ἰσχύι σου κτίσας τὴν ἀκατάπαυστον δοξολογίαν βοᾶν σοι “ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος”· ὁ ἄρρητος λόγῳ παντί, καὶ ἀκατανόητος νῷ παντί, καὶ ὑπὲρ λόγον ἰσχυρός· οὔτε νοούμενος, ὡς ὑπὲρ τὸ νοεῖσθαι ὤν· οὔτε λεγόμενος, ὡς ὑπὲρ τὸ λέγεσθαι· ὁ καὶ ἑτέρας ἀπείρους τε καὶ ἀλλοίας δυνάμεις πασῶν τῶν οὐσῶν δυνάμεων μόνῳ νεύματι παραστῆσαι δυνάμενος.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ἐκ μὴ ὄντων ποιήσας πάντὰ τὰ ὄντα, καὶ φύσιν ἰδίαν δοὺς ἑκάστῳ τούτων, καὶ τὰς δοθεῖσας ἀμείβων φύσεις ὡς βούλει· ὁ προέχων καὶ ὑπερ κατὰ δύναμιν ὑπερούσιον καὶ ἀπεριόριστον· ὁ πᾶσι τοῖς οὖσι ἔχων καὶ συνέχων τὰ σύμπαντα, ὁρατά τε καὶ ἀόρατα, τὸ εἶναι, ἀφθόνῳ χύσει ἐλέους καὶ περιουσίᾳ ὑπερβαλλού στοιχεῖα πρὸς τὴν ἀλλήλων φιλίαν καὶ κοινωνίαν· καὶ αὖθις δυναμῶν τὰ διακεκριμένα πρὸς τὸ εἶναι κατὰ τὸν οἰκεῖον ἑκάστῳ ὅρον καὶ λόγον ἀσύγχυτα καὶ ἀσύμφυρτα. καὶ ὑπὲρ πᾶσαν αὐτοδύναμιν, καὶ ὑπὲρ τὸ δύνασθαι καὶ

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ μόνος ὢν ἀπειροδύναμος αὐτοῦ τοῦ εἶναι δύναμις· τοῖς πᾶσιν ὁμοῦ τε καὶ τοῖς καθ' ἕκαστον, καὶ πάσης τῆς ὁπώσποτε καὶ οὔσης καὶ ἐπινοουμένης δυνάμεως, μόνος ὑποστάτης καὶ συνοχεύς· μήτε ἀριθμῷ ὅλως, μήτε τινὶ ὅρῳ περιγραφόμενος· ὁ εἰς τὸ ἀπειροπλάσιον θεοπρεπῶς ὑπερβαίνουσαν πάντα τὴν ποιητικὴν ἔχων δύναμιν, μόνῃ τῇ ῥοπῇ τοῦ πανσθενοῦς σου θελήματος· ὁ πάσης γλώττης τε καὶ ἐννοίας καὶ παντὸς ἐπαινοῦντος λόγου, ἀπειράκις ὑπάρχων ὑπερεπέκεινα, καὶ πάσης γνώσεως διὰ παντὸς ἀνεπίδεκτος.

Διαδοχή

Φόβῳ σοι παρίσταται τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ, τρόμῳ σοι λατρεύουσι πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, ἐκ τῆς · ἀνεκλείπτου δυνάμεώς σου τὸ εἶναι ἀμεταπτώτως ἔχουσαι κατὰ πάσας αὐτῶν τὰς νοερὰς καὶ ἀθανάτους ἀεικινησίας· τῷ σῷ παντοδυνάμῳ λόγῳ οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν, καὶ τῇ ἐμπνεύσει τοῦ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος,

πᾶσα ἡ δύναμις αὐτῶν.

Σὺ εἶ μόνος ἰσχυρός, θαυμαστός, παντοκράτωρ· σοὶ πρέπει αἶνος, σοὶ πρέπει ὕμνος, σοὶ πρέπει δόξα· σοὶ μόνῳ πρέπει κράτος, μεγαλοπρέπεια καὶ ὑπὸ ἁπάντων προσκύνησις, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι τῇ μια θεότητι, τῇ μιᾷ δυνάμει, τῇ μιᾷ βασιλείᾳ· τῷ μόνῳ ὑπερανάρχῳ καὶ ὑπερουσίῳ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων ἐν Τριάδι Θεῷ· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας

τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ σῶσον με (γ)

Κύριε ἐλέησον (γ)

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἀρχὴ τοῦ Ὄρθρου!!!! ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ,

Ἀρχὴ τοῦ Ὄρθρου

Μετὰ τὸ Τρισάγιον, τὸ Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου. Δόξα. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ,

Καὶ νῦν, Προστασία φοβερά. Τὸ Κύριε ἐλέησον (ιβ'). Δόξα τῇ ἁγίᾳ καὶ ὁμοουσίῳ καὶ ζωοποιῷ. 

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ (γ'). Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις (β').

Εἶτα τὸν Ὕμνον τοῦ φιλοσοφωτάτου

καὶ ὁσιωτάτου Νικηφόρου τοῦ Βλεμμύδου

Κύριεο  μόνος ἀγαθός, ὁ ἐν Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ

Πνεύματι πάσῃ κτίσει ἀνευφημούμενος, εἷς καὶ μόνος Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ὅριον τῆς σῆς ἀγαθότητος.

Σὺ μόνος δι᾿ ἀγαθότητα, καὶ τὴν σύμπασαν κτίσιν βουλήματι μόνῳ παρήγαγες· τὴν νοητήν, τὴν αἰσθητήν, τὴν μικτήν.

Σὺ μόνος, ὁ τὸ πᾶν συνέχων καὶ συντηρῶν, ὁ τοῦ παντὸς προνοούμενος, ὁ τὸ πᾶν διακυβερνῶν.

Σὺ τῶν ὅλων ἐπόπτης, ἐννοιῶν πασῶν θεατής, καὶ πρὶν ἢ πρώτως κινηθῆναι, ταύτας ἐξεπιστάμενος.

Ἀϊδίως τὰ πάντα εἰδώς, καὶ ὅσα μήπω γεγένηται.

Τὸ πᾶν πληρῶν, τὸ πᾶν περιέχων, ὑπὲρ τὸ πᾶν ὢν καθ᾿ ὕψος ἀδιεξίτητον.

Σὺ μόνος ὄντως ὢν καὶ τοῦ εἶναι πηγή· καὶ ὄντως ζωὴ καὶ ζωῆς χορηγός· καὶ ὄντως φῶς καὶ φωτὸς παροχούς.

Σὺ μόνος δυνατὸς καὶ τῆς δυνάμεώς σου μέτρον οὐκ ἐπινοηθήσεται.

Σὺ μόνος σοφὸς καὶ ἡ τῆς σοφίας σου ἄβυσσος ἀκατάληπτος καὶ ἀνέκφραστος.

Σὺ μόνος ἐλεήμων ἀεὶ καὶ δίκαιος ἀεὶ καὶ τὸ τοῦ ἐλέους σου πέλαγος ἄπειρον· καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὑπερέξοχος.

Σὺ μόνος αὐτοαλήθεια καὶ σφόδρα πιστὸς ἐν τοῖς λόγοις σου.

Σὺ μόνος Κύριος καὶ βασιλεὺς τοῦ παντός· πάντα

ποιῶν, πάντα μετασκευάζων τῇ παντοκρατορικῇ ἐξουσία σου.

Σὺ μόνος ὁ αὐτὸς ὢν ἀναλλοίωτος, ἄτρεπτος, ὑπερανῳκισμένος ἁπάσης μεταβολῆς· ὡσαύτως ἔχων καὶ μένων ἀεί.

Σὺ μόνος Ἅγιος, αὐτοαγιότης, καὶ ἁγιωσύνης ἁπάσης δοτήρ.

Σὺ μέγας ὑπὲρ λόγον· καὶ πᾶν ὑπεροχικὸν ὄνομα, κατόπιν τῆς σῆς μεγαλειότητος φέρεται.

Σὺ μόνος Θεὸς ἄναρχος, ἀτελεύτητος, αἰώνιος καὶ προαιώνιος, καὶ πάντων τῶν αἰώνων δημιουργός.

Τίς ἱκανὸς ἀναγγεῖλαι τὴν αἴνεσίν σου, ὑπερθαύμαστε ἀπερινόητε Δέσποτα;

Περιδεῶς αἰνοῦσιν Ἄγγελοι, Αρχάγγελοι καὶ Ἀρχαὶ

τὴν ὑπεράρχιον Δεσποτείαν σου· καὶ διαπρύσιοι μὲν εἰσὶ θεολόγοι, καὶ ἀσίγητοι καὶ ἀκάματοι· πλήν, ἀτονοῦσι ἀξίαν ἐκτελέσαι τὴν αἴνεσιν. Πῶς γὰρ ἐξαγγελοῦσιν ἅπαντα τὰ θαυμάσιά σου, ἀρχὴν ἀριθμοῦ μὴ ἔχοντα; Πῶς τὴν ἀνέφικτον δόξαν σου διηγήσονται; Πῶς τὰ ἐξαίρετά σου θεολογήσουσιν;

Ἐξουσίαι, Δυνάμεις καὶ Κυριότητες εὐφημοῦσαι τὸ

κράτος σου τὸ ὑπέρθεον, ἀγωνιῶσι καὶ πεφρίκασιν· καὶ ἄπαυστον μὲν καὶ ἀνένδοτον τὴν εὐφημίαν προσάγουσιν, οὐχ ὅσην δὲ καὶ οταν χρεών· οὐ γὰρ ἔχουσι Θρόνοι, Χερουβίμ, Σεραφὶμ τῇ τῆς σῆς βασιλείας ἀστέκτῳν λαμπρότητι, τὸν ὕμνον διακεκράγασι μετὰ θάμβους, μετ᾽ ἐκπλήξεως, σύντονον καὶ ἀδιάλειπτον, ἀλλὰ πολύ λειπόμενον τοῦ προσήκοντος· ποῖος γὰρ ὕμνος ἐκ ποίας ουσίας

τῷ ὑπερουσίῳ καὶ ὑπερυμνήτῳ προσαρμοσθήσεται;

Πάντα τὰ νοερὰ καὶ οὐράνια καὶ ἱερὰ πολυαρίθμητα

τάγματα καὶ συστήματα, σὺν φόβῳ, σὺν τρόμῳ, σὺν

ἐκστάσει, δοξολογεῖ τὴν βασιλείαν σου ἠπειγμένως καὶ ἀκατασχέτως· οὐ μὴν κατάλληλον τῇ σῇ μεγαλοπρεπείᾳ ποιήσασθαι τὴν δοξολογίαν ισχύει σοι. 

Πᾶσαν γὰρ αἴνεσιν, εὐφημίαν, ὕμνησιν, δοξολογίαν, ἐγκόσμιον ὁμοῦ τε καὶ ὑπερκόσμιον, εἰς ταὐτὸ συνεληλυθυῖαν, ἐπιτεταμένην καὶ

ὑπὲρ ὅλην ἰσχύν, ἀμυθήτως ὑπερβαίνει καὶ ἀποσότοις

ὑπερβολαῖς τὸ τῆς ἀπροσίτου σου δόξης μέγεθος.

Κύριε οἶδα μέν, ὅτι γῆ καὶ σποδὸς εἰμὶ καὶ ὅλος πλημμέλεια· πλὴν διὰ τοὺς ὑπερπληθεῖς σου οἰκτιρμούς, ἐπειδὴ

πλάσμα σου εἰμὶ κἀγὼ ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀνάξιος, πόθῳ τολμῶ αἰνεῖν σε τὸν ποιητήν μου· καὶ σὺν ἐξομολογήσει καθικετεύειν σε, καὶ βοᾶν ἐνώπιόν σου μετὰ τοῦ θεσπεσίου Δαυΐδ.

Κύριε τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με, πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ' ἐμέ.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΏΝΑ.Ευχές είς τό Μεσονυκτίου. Ύμνος Τριαδικόςσὺν Εὐχῇ εἰς τὸ Μεσονυκτικὸν.

- Ύμνος Τριαδικός

σὺν Εὐχῇ εἰς τὸ Μεσονυκτικὸν

Λέγεται δὲ εἰς τὴν ἀρχήν,

μετὰ τὸ εἰπεῖν τὸ Τρισάγιον,

ἢ μετὰ τὸ Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν καὶ ἔτι μετὰ τὸ Τρισάγιον.

Ἐκ τῶν δογμάτων τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου

Ἐκλογὴ καὶ σύνταξις Θηκαρά Μοναχοῦ

Δόξα τῇ ἀπειροτάτη καὶ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ ὑπερούσιος καὶ ὑπέρθεος καὶ ὑπεράρχιος

ἐναρχικὴ παναγία Τριάς, ἡνωμένως ἐν τρισὶν ὑποστάσεσιν

διακρινομένη· καὶ ἡ ἕνωσις, ὑπὲρ νόησιν· ἡ πάντα ὑπὲρ

ἔννοιαν ὑπερβάλλουσα ἁγιότης, ἡ πάντων δεσπόζουσα κυριότης, ἡ πάντων ὑπερκειμένη βασιλεία· ἡ πάντων ἀρχὴ

ὑπεράρχιος, καὶ ἀπειρία πάσης ἀπειρίας, καὶ πάντων πέρας ὑπερτελές· ἡ πάντα ἐν σεαυτῇ περιέχουσα κατὰ μίαν

ὑπερουσίως ἀπειρίας ἁπλότητα.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ ὑπέρζωος καὶ ζωοποιὸς καὶ ἀϊδίως ὑπερεκβλύζουσα ζωαρχική

ἀνερμήνευτος ὑπεραστράπτουσα δόξα· ἡ μία καὶ ἁπλῆ καὶ ἁπλουστάτη ζωή· ἡ ἄφραστος" καὶ ἀνείκαστος και

ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσα καὶ ἐπὶ πάντα ἐκτεταμένη πηγαία δύναμις, ἀκωλύτως ἐπὶ πάντα χωροῦσα καὶ ἐνεργοῦσαν καὶ μέχρι μερισμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἁρμῶν

μυελῶν διικνουμένη· καὶ κριτικὴ ἐνθυμήσεων καὶ ἐννοιῶν καρδίας.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ

σου· ἡ αὐτο

ϋπέρσοφος πηγαία καὶ ἀποπληρωτικὴ καὶ ὑπερπλήρης σου

σοφία· ἡ μία τῶν ὅλων ἀγαθοποιὸς καὶ παναίτιος, ὑπεροχικῶς ἐκπεφασμένη καὶ ἀφανὴς πρόνοια· ἡ ὑπὲρ πᾶσαν ὑπερβαλλόντως ἀγαθότητα ἀγαθαρχική, πηγαία καὶ παναίτιος αὐτοϋπεράγαθος ἀγαθότης· ἡ ἑνοειδὴς καὶ ἀδιαίρετος ζωὴ καὶ δόξα καὶ δύναμις καὶ σοφία καὶ ἀγαθότης καὶ πρόνοια.

Στιγμὴ πρώτη.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου, ὁ Πατήρ· ἡ ῥίζα καὶ ἡ πηγὴ τῆς ὑπερουσίου θεότητος καὶ τῆς

δόξης· ὁ πάσης ὁρατῆς τε καὶ ἀοράτου κτίσεως ποιητής· ἡ ἀναίτιος καὶ πανταίτιος ἀρχή, ἀϊδίου γεννῆτορ Υἱοῦ καὶ

οὐσιωδῶς Πνεύματος ἁγίου πηγή.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· ὁ ἐνυπόστατος Λόγος τοῦ Θεοῦ· ἡ ὑφεστῶσα σοφία καὶ δύναμις αὐτοῦ· δι' οὗ τὰ πάντα

ἐγένετο τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ γῆς, τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰ νοούμενα· εἴτε Χερουβὶμ εἴτε Σεραφὶμ εἴτε Θρόνοι, εἴτε

Κυριότητες εἴτε Δυνάμεις εἴτε Εξουσίαι, εἴτε Αρχαὶ εἴτε

Αρχάγγελοι εἴτε Ἄγγελοι· εἰκὼν τοῦ ἀοράτου Πατρός,

ισότυπος, συναΐδιος, ὁμοούσιος αὐτῷ· ταὐτοθελής, ταὐτοενεργής, ταὐτοδύναμος.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου, τὸ πανάγιον Πνεῦμα· τὸ Κύριον, τὸ θεοποιοῦν, τὸ οὐσιοποιοῦν

πᾶσαν κτίσιν· τὸ ζωαρκές", τὸ παντοκρατές· τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον καὶ ἐν τῷ Υἱῷ ἀναπαυόμενον· καὶ μεταλαμβανόμενον παρὰ πάσης τῆς κτίσεως· τὸ σῷζον καὶ τὸ ἁγιάζον· τὸ ναοποιοῦν σεαυτῷ τοὺς ἀξίους τῆς σῆς σωτηριώδους ἐπιδημίας· δι᾿ οὗ πᾶσα φωτοποιὸς χάρις τοῖς

ἀνθρώποις ἐκκέχυται, καὶ πᾶσα πρόρρησις καὶ σοφία.

Στιγμὴ δευτέρα.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα· ἡ ἐν Τριάδι μονάς· ἡ ἐν ἀλλήλαις τῶν θεαρχικῶν ὑποστάσεων ἀκίνητος ἵδρυσις,

ὁλικῶς ὑπερηνωμένη καὶ οὐδενὶ μέρει συγκεχυμένη· ἡ

ἀνείδεος ἐν τοῖς εἴδεσιν ὡς ὑπὲρ εἶδος οὖσα, καὶ ὑπερπλήρης ἐν τοῖς πλήρεσιν ὡς ἀπεριόριστος· ὑπὲρ τὰ ὁρώμενα,

ὑπὲρ τὰ ἀόρατα· ἄποσος, ἀπήλικος, ἀσύνθετος· ἁπλῆ, ἀπερίληπτος, ἀΐδιος· ἄτρεπτος, ἄφθεγκτος, ἀπερινόητος.

.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ δημιουργοῦσα τὰ πάντα καὶ ζωοῦσα καὶ δυναμοῦσα· καὶ τελεσιουργοῦσα καὶ συνέχουσα· καὶ ἀνακαινίζουσα καὶ προμηθουμένη· ἡ πᾶσι τοῖς ἁγίοις σου ἑνιαίως τὸ θεουργὸν φῶς σου μεταδιδοῦσα, καὶ ἀναλόγως ἐλλάμπουσα, καὶ 

καλοῦσα καὶ ἐνηδύνουσα· πάντων ὁρῶσα καθαρῶς τοὺς τῶν τελουμένων λόγους· εὐθαρσοῦσα τὲ καὶ φαιδρύνουσα τοὺς

ἐπὶ τὴν σὴν χρηστότητα νουνεχῶς ἀνατεινομένους.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ τῶν κινουμένων κατά τινα ἀνίερον σάλον ἵδρυσις ἱερὰ καὶ τῶν ἑστηκότων ἀσφάλεια· ἡ τῶν ἀποπιπτόντων ἐκ τῆς ἰδίας περὶ τὸ καλὸν ἐνεργείας, ἀνάκλησις καὶ ἀνάστασις· τῶν δὲ παραφθειρόντων τὸ κατὰ φύσιν, ἀνακαινισμὸς καὶ ἀναμόρφωσις· καὶ τῶν ἐπ' αὐτοῖς ἀναγομένων, ὁδηγὸς καὶ ἀναστατικὴ χειραγωγία· ὁ ἀπερίγραπτος καὶ ὑπερούσιος καὶ

παντοκράτωρ τρισήλιος εἷς καὶ μόνος Θεός· ὁ πᾶσαν τὴν

τῶν ὄντων φύσιν διαμορφώσας· ὁ μόνος αἴτιος τοῦ εἶναι τὰ πάντα καὶ τοῦ εὖ εἶναι ἔχειν· ὁ κρατῶν ἁπάντων τοὺς οἴακας καὶ ἄγων ὡς βούλει.

Εὐχὴ

Ἐξομολογοῦμαι σοι Κύριε ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· κλίνω

γόνυ σώματος καὶ ψυχῆς· ἐξαγορεύω σοι τῷ Θεῷ μου τὰς ἀνομίας μου. Πρόσδεξαί μου τὰς δεήσεις· καὶ δώρησαί μοι

τῷ ἁμαρτωλῷ πένθος πενθῆσαι ἐμαυτόν, ἵνα μὴ κλαύσω

εἰς αἰῶνας αἰώνων ανόνητα.

Ὅτι πᾶσαν ἁμαρτίαν ὁ ἄθλιος εἰργασάμην· ὅτι κατεμόλυνά μου καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν· καὶ πολλάκις μετανοεῖν ὑποσχόμενος, τοσαυτάκις τοῖς αὐτοῖς περιέπεσον.

Εἰς τὸ Μεσονυχτικόν

Εὐκοπώτερον σταγόνες ὑετοῦ ἀριθμηθήσονται, ἢ τῶν ἐμῶν ἁμαρτιῶν ἡ πληθύς· πᾶσαν μου αἴσθησιν ὁ τάλας καὶ πᾶν μέλος ἐμίανα, ἔφθειρα, ἠχρείωσα· μίαν καὶ μόνην καταφυγὴν Κύριε ἔχω, τὴν σὴν φιλανθρωπίαν.

Διὸ δυσωπῶς τὴν ἀνείκαστόν σου ἀγαθότητα· συγχώρησόν μοι πάντα τὰ πλημμελήματά μου, οἷα καὶ ὅσα ἐν ὅλῃ τῇ ζωῇ μου ἐξήμαρτον, ἅτινα καθ᾽ ἕκαστον ὁ ἀλάθητος οἶδε σου ὀφθαλμός.

Πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων, ὅτι εὐλογητὸς εἰ εἰς τοὺς

αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΏΝΑ.Ευχές είς τό Μεσονυκτίου. Εὐχὴ ἑτέρα τοῖς αἱρουμένοις.Η ἑκάστην ἡμέραν ἐξομολογούμενος καὶ καθένα.

Εὐχὴ ἑτέρα τοῖς αἱρουμένοις

Η ἑκάστην ἡμέραν ἐξομολογούμενος καὶ καθένα.

Ἀλλὰ δέδοικα και τρέμω Κύριέ μου Κύριε, μήπως και ἁμαρτάνων, τὴν μακροθυμίαν σου διεγείρω πρὸς ἀγανάκτησιν· καὶ τίς ὑποίσει Κύριε τὸν θυμόν σου;

Οἴμοι, οἴμοι, ὅτι πονηρᾷ συνηθείᾳ, καὶ μὴ θέλων ὁ τάλας, ἀεὶ ὡς δοῦλος δεσπόταις ὑποτάσσομαι ταῖς ἡδοναῖς, ταῖς δυσωδίαν καὶ ἁμαρτίας ὀσμὴν ἀποζούσαις καὶ ταῖς πικρίαν αἰώνιον προξενούσαις.

Καὶ τὸν δοθέντα μοι πρὸς ἐργασίαν καιρὸν οὐ μόνον ἀνέτως βιῶ, ἀλλὰ καὶ ἐν γλωσσαλγίαις, ἐν φλυαρίαις, ἐν γαστριμαργίαις, ἐν πάθεσιν, ἐν ἀνθρωπαρεσκείαις, ἐν παροργισμοῖς, ἐν κενοδοξίαις, ἐν ψεύδεσι· λόγῳ μετανοῶ, καὶ

τοῦ ἁμαρτάνειν οὐ παύομαι· ἐξομολογοῦμαι τὰς ἁμαρτίας μου, καὶ πάλιν ταῖς αὐταῖς ἐπιμένω.

Ἐπεὶ οὖν ὑπεράγαθε Δέσποτα πάντας τοὺς προσερχομένους σοι διὰ μετανοίας ἐλεεῖς καὶ πάντας οἰκτείρεις ὡς ἔργα τῆς σῆς δεξιᾶς, οὕτω καὶ αὐτὸς παρὰ τῆς μεγάλης σου φιλανθρωπίας τὴν σωτηρίαν ἐπιμελῶς ζητῶ.

Επίστρεψόν με Κύριε ἕνεκεν τοῦ ἐλέους σου· μετὰ γὰρ συντριβῆς καὶ ταπεινώσεως δέομαι, μὴ ἐξουθενώσῃς.

Ικανώς σε παρεπίκρανα ἐξ ἀπροσεξίας· ἡδυνθείην τῇ χάριτί σου ἐκ φιλανθρωπίας.

Ικανῶς σε παρώργισα τὸν ἐμὸν σωτῆρα καὶ λυτρωτήν· φώτισόν με τῇ χάριτι τοῦ παναγίου σου Πνεύματος.

Δώρησαί μοι διόρθωσιν, καὶ τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς μου, ἀναμάρτητον καὶ εἰρηνικὸν βράβευσόν μοι.

Φύλαξόν με ἀπὸ πάσης ἀντικειμένης ἐνεργείας· βοήθησόν μοι καὶ σωθήσομαι· καὶ μελετήσω ἐν τοῖς δικαιώμασί σου διὰ παντός.

Ἐγὼ Δέσποτα θαρρῶν εἰς τὴν φιλανθρωπίαν σου, οὐ παύσομαι τοῦ ἐπιρρίπτειν ἐμαυτὸν εἰς τὰ ἐλέη σου· ὅπως κτίσῃς ἐν ἐμοὶ σωφροσύνην σταθηρὰν ἀπὸ τῆς γαστριμαργίας μικρῶν τε καὶ μεγάλων, γαλήνην τῶν ψυχικῶν καταστάσεων, ἀπάθειαν ἀκύμαντον· ἵνα μὴ πάλιν καταπίπτω εὐκόλως εἰς ἁμαρτίαν, ἀλλ' ἐν ἀληθείᾳ εὐλογῶ καὶ δοξάζω σε πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, τὸν ἕνα ἐν Τριάδι Θεόν, ὃν ὑμνεῖ καὶ δοξάζει πᾶσα ἡ κτίσις, ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΩΔΉ ΈΚΤΗ.ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΏΝΑ.

Εὐχαριστία τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

ΩΔΗ ΕΚΤΗ

Προσευχὴ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Ἐκ θηρὸς ἐκραύγαζεν Ἰωνᾶς, λέγων.

Ὡς τὸν προφήτην Ἰωνᾶν σῶσον ἡμᾶς, Κύριε.

Ε βόητα ἐν θλίψει μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου, καὶ εἰσήκουσε

κοιλίας κραυγῆς μου ἤκουσας φωνῆς μου.

Ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης, καὶ ποταμοὶ ἐκύκλωσάν με.

Πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ' ἐμὲ διῆλθον.

Κἀγὼ εἶπον· Ἀπῶσμαι ἐξ ὀφθαλμῶν σου· ἄρα προσθήσω τοῦ ἐπιβλέψαι με πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου;

Περιεχύθη μοι ὕδωρ ἕως ψυχῆς μου, ἄβυσσος ἐκύκλωσέ με ἐσχάτη

Ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμὰς ὀρέων, κατέβην εἰς γῆν, ἧς οἱ μοχλοὶ αὐτῆς κάτοχοι αἰώνιοι.

Καὶ ἀναβήτω ἐκ φθορᾶς ἡ ζωή μου πρὸς σέ, Κύριε ὁ Θεός μου.

Ἐν τῷ ἐκλείπειν ἐξ ἐμοῦ τὴν ψυχήν μου, τοῦ Κυρίου ἐμνήσθην

καὶ ἔλθοι πρὸς σὲ ἡ προσευχή μου πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου.

Φυλασσόμενοι μάταια καὶ ψευδῆ, ἔλεον αὐτοῖς ἐγκατέλιπον.

Ἐγὼ δὲ μετὰ φωνῆς αἰνέσεως καὶ ἐξομολογήσεως θύσω σοι· ὅσα

ηὐξάμην ἀποδώσω σοι εἰς σωτηρίαν μου τῷ Κυρίῳ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

Προοίμιον εὐχαριστήριον

Εξομολογήσομαί σοι Κύριε ὁ Θεός μου ἐν ὅλῃ καρδίᾳ

τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα· ὅτι τὸ

ἔλεός σου μέγα ἐπ' ἐμὲ καὶ ἐρρύσω τὴν ψυχήν μου ἐξ Αδου κατωτάτου.

Τίς ἱκανὸς κατ᾽ ἀξίαν ὑμνῆσαι τὴν ὑπὲρ νοῦν πρὸς ἡμᾶς

εὐσπλαγχνίαν σου, φιλάνθρωπε Δέσποτα;

Πῶς ἂν ὁ τάλας ἐγὼ ἐπὶ μνήμης ἄξω ποτὲ καὶ διηγήσωμαι τὰς πρὸς ἐμὲ τὸν ἁμαρτωλὸν ἀνεκδιηγήτους εὐεργεσίας σου;

Ποίᾳ γλώσσῃ δυνηθῶ ἐξομολογήσασθαι τὰ ἀναρίθμητά σου ἐλέη τὰ εἰς ἐμὲ τὸν ἀνάξιον;

Εὐχαριστία μετὰ τὴν ἕκτην Ὠδὴν

(Τὸ πρῶτον κεφάλαιον ἐκ δευτέρου λεγέσθω)

Εὐχαριστῶ σοι μόνε ἀγαθέ, μόνε φιλάνθρωπε, μόνε

μακρόθυμε, τρισάγιε Κύριε Παντοκράτορ· ὅτι μεγάλα καὶ ἀναρίθμητα πταίσαντα οὐκ εὐθέως με ἐθανάτωσας·

ἀλλ' ἐμακροθύμησας μέχρι τοῦ νῦν, ἀναμένων τὴν ἐμὴν μετάνοιαν.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι ἐπλεόνασας ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν μα-λκροθυμίαν σου καὶ τὴν ἀγαθότητά σου· καὶ οὐ παρέδωκάς

με τοῖς ἐχθροῖς μου εἰς τέλος διὰ τὰς ἀνομίας μου, τοῖς ζητοῦσιν ἀεὶ κατασπᾶσαι με εἰς τὸ τοῦ Αδου βάραθρον.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι διὰ τὴν πολλήν σου φιλανθρωπίαν καὶ ἄφατον ἀγαθότητα, ἐκ μυρίων ἀναγκῶν καὶ

θλίψεων ἐρρύσω με· καὶ τῆς τῶν δαιμόνων πλάνης· καὶ τῆς

τῶν ἀνθρώπων ἐπηρείας.

Διαδοχή

Ὅταν ἀναμνησθῶ τῶν ἀπὸ γενέσεώς μου εὐεργεσιών σου Κύριε, πόσων κινδύνων πολλάκις ἐρρύσω με, πόσοις

τὲ κακοῖς ὑπέπεσον, καὶ ποσάκις ἐν πλημμελείαις ἑκουσίως

ὠλίσθησα καὶ οὐ παρεδόθην κατὰ τὸ δίκαιον, δι᾽ ἃ προειλόμην, τοῖς ὀλεθρίοις καὶ πονηροῖς πνεύμασι εἰς ἀπώλειαν· ἀλλὰ μακροθύμως ὡς φιλάνθρωπος Δεσπότης παρεῖδες

μου τὰ ἀναρίθμητα πλημμελήματα, καὶ διεφύλαξας με την

ἐμὴν ἐκδεχόμενος ἐπιστροφήν· καὶ πῶς τοῖς ἐχθροῖς σου δι'

ἀπείρων πονηρῶν πράξεων ἑκουσίως με δουλεύοντα αὐτὸς

διέτρεφες, καὶ παντοίως ἦσθα προνοῶν ἐμοῦ, ἐξαίρω τῆς

σῆς μακροθυμίας τὴν ἄβυσσον· ἀνακηρύττω τὴν ἄμετρόν σου φιλανθρωπίαν· μεγαλύνω τὴν ἄπειρόν σου ἀγαθότητα.

Τριαδικὸν

Τριὰς ὁμοούσιε καὶ ἀδιαίρετε·

Κυριότης μία τρισσολαμπής·

Ακατάληπτε μία καὶ μόνη κυριαρχία τρισήλιε.

Στιγμὴ πρώτη.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι οὐκ ἐβδελύξω καὶ παρεῖδες

με τὸν ἐναγῆ καὶ παμβέβηλον καὶ πάσης αἰσχρουργίας

δοῦλον ἐν τῷ κόσμῳ ἐν ἀγνωσίᾳ τυγχάνοντα· ἀλλὰ διὰ μό-

νην ἀγαθότητα, οἷς οἶδας κρίμασιν, ἐξελέξω με· καὶ ἀπὸ

τοῦ κόσμου χωρίσας, πρὸ προσώπου τῆς ἁγίας δόξης σου

ἔστησας.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ἀνθ' ὧν ἐθαυμάστωσας ἐπ᾿ ἐμὲ

τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον, τὰ ἐλέη σου καὶ τοὺς οἰκτιρμούς σου· ὅτι ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου, καὶ

ἐν πᾶσι προενοήσω μου· συνετήρησάς με καὶ ἐκυβέρνησας

διὰ μόνην τὴν σὴν χρηστότητα.

Εἰς τὴν ἕκτην Ὠδὴν

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε, εἰ καὶ μὴ τυγχάνω αὐτάρκης

πρὸς εὐχαριστίαν τῶν ἀπείρων σου εὐεργεσιῶν· ὅτι ἐφώτισάς με καὶ ἐδίδαξας ἐκ τῶν λόγων τοῦ Πνεύματος τὴν ὁδὸν

τῆς σωτηρίας· ὅτι ἠξίωσάς με, τὸν μεμολυσμένον καὶ ἠχρειωμένον, εὐχὰς καὶ θυσίας ἀναπέμπειν σοι ἕνεκεν τῶν

ἀμέτρων μου ἁμαρτημάτων· καὶ ὅτι ἀνέχῃ ἀνυμνεῖσθαι καὶ

παρ᾿ ἐμοῦ τοῦ βδελύγματος.

Διαδοχή

Ἃ ἐποίησάς μοι μεγαλεῖα ὁ Θεός, τί ἀνταποδώσω σοι;

Ὅτι τῷ ἀγαθῷ νεύματι τῆς βασιλείας σου εἰς ὁδὸν σωτηρίας ὡδήγησάς με· καὶ φίλτρον μοναδικοῦ βίου τῇ καρδίᾳ μου ἐνέθηκας· καὶ μετὰ χαρᾶς, τοῦ κόσμου καὶ τῆς

αὐτοῦ ἀπάτης ἀποστῆναι με ἐνεδυνάμωσας.

Καὶ ἀγγελικῷ σχήματι τῆς ἀσκητικῆς τάξεως κατεκόσμησας· καὶ συναριθμηθῆναι τοῖς προβάτοις τῆς ποίμνης

σου κατηξίωσας· καὶ ἐν τῇ νομῇ τῆς θείας διδασκαλίας σου

πλουσίως διέθρεψας.

Ἃ ἐποίησάς μοι μεγαλεῖα ὁ Θεός, τί ἀνταποδώσω σοι;

Στιγμὴ δευτέρα.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι διὰ τὸ ἀνάξιόν μου καὶ λίαν

ἐμπαθές, μετὰ τὸ λαβεῖν με τὴν ἐπίγνωσιν, οὐχ ὑπερεῖδες·

οὐδὲ ἐγκατέλιπες ὡς θέμις ἦν τὴν ἐμὴν ἀχρειότητα· ἀλλὰ

διὰ τὸ φιλάνθρωπόν σου καὶ λίαν συμπαθές, οὐ διέλιπες

εὐεργετῶν με καὶ προνοούμενος τὸν ἄξιον πάσης κολάσεως.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι μυριάκις πεπτωκότα με ἀνέστησας, σφόδρα ἡμαρτηκότα ἠλέησας· αἰχμαλωτισθέντα

ἐλυτρώσω, πλανηθέντα ἐπανήγαγες· καὶ ἀπ᾿ αὐτοῦ τοῦ φάρυγγος τοῦ διαβόλου καταπεπομένον· ἐκ προαιρέσεως, μυριάκις με ἐξέσπασας.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὑπὲρ πασῶν τῶν εἰς ἐμὲ τὸν ἀνάξιον ἀπείρων εὐεργεσιῶν σου· ὑπὲρ ὧν οἶδα καὶ οὐκ οἶδα·

ὑπὲρ τῶν φανερῶς καὶ ἀφανῶς, τῶν ἐκ πρώτης μου ἡμέρας καὶ μέχρι τῆς παρούσης.

Διαδοχή

Ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ, τί εἴπω πρὸς τὸ πέλαγος τῶν σῶν οἰκτιρμῶν; Πῶς θαυμάσω τὴν ἄβυσσον τῆς σῆς ἀγαθότητος; Ἐπὶ τούτῳ γὰρ μεγάλη σου ἡ φιλανθρωπία Κύριε· ὅτι

καὶ ἀναξίους ἡμᾶς ὄντας, καλεῖς· καὶ ἀπολλυμένους, ἐκζητεῖς· καὶ ἀπεγνωσμένους, παρακαλεῖς.

Ἐμοὶ γὰρ ἀπολλυμένῳ ὄντι ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις μου, καὶ

σχεδὸν ἀπεγνωσμένῳ ὡς μηδὲν ἀγαθόν μοι ποιήσαντι,

ἀλλὰ καὶ μυριάκις ἐνώπιόν σου πλημμελήσαντι, ἐν ἀκαθαρσίαις τε σαρκὸς καὶ ἐν ἄλλαις ἀναριθμήτοις κακίαις

ἀναστραφέντι, οὐ κατὰ τὰς ἀνομίας μου ἐποίησας· οὐδὲ

κατὰ τὰς ἁμαρτίας μου ἀνταπέδωκας· ἀλλὰ καὶ ἀπείρους

δωρεὰς καὶ χάριτας εἰς σωτηρίαν μοι ᾠκονόμησας.

Ὑπὲρ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν, ἀνυμνώ,

εὐλογῶ, δοξολογῶ σε καὶ εὐχαριστῶ τῇ ἀγαθότητί σου˙

ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν

ἀναξίοις χείλεσι καὶ αἴνεσιν καὶ εὐχαριστίαν, πρὸς δὲ καὶ

προσκύνησιν ἀναπέμπω, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ

ἁγίῳ Πνεύματι· τῇ μιᾷ θεότητι, τῇ μιᾷ δυνάμει, τῇ μιᾷ

βασιλείᾳ· τῷ μόνῳ ὑπερανάρχῳ καὶ ὑπερουσίῳ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων ἐν Τριάδι Θεῷ· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ

καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Στιγμὴ τρίτη.

Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ σῶσον με (γ΄).

Κύριε ἐλέησον (γ).

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν τοῦ ὕπνου ῥαθυμίαν δια

σκεδάσας ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ ἀξιώσας ἡμᾶς τοῦ καὶ ἐν

ταύτῃ τῇ ὥρᾳ ἐπάραι τὰς χεῖρας ἡμῶν καὶ ἐξομολογεῖσθαί

σοι ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου

Πρόσδεξαι τὰς ἑωθινὰς λατρείας ἡμῶν, τὰς δοξολογίας,

τὰς αἰνέσεις, τὰς εὐχαριστίας, τὰς εὐλογήσεις, τὰς δεήσεις·

καὶ χάρισαι ἡμῖν Δέσποτα πίστιν ἀκαταίσχυντον, ἐλπίδα

βεβαίαν, ἀγάπην ἀνυπόκριτον.

Εὐλόγησον ἡμῶν εἰσόδους καὶ ἐξόδους, πράξεις, ἔργα,

λόγους, ἐνθυμήσεις· καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ἀγρύπνως καὶ

ἐγρηγόρως καταντῆσαι εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας, αἰνοῦντας

καὶ εὐλογοῦντας τῆς σῆς ἀφράστου δυνάμεως τὴν ἀγαθότητα, ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Τὸ Κύριε ἐλέησον (γ΄).

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.