Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

(Domenicano Tondi, Glossa. La lingua greca del Salento, Ed. Cretesi, 1935)

«Greci siamo, ma da tremila anni in Italia stiamo… greco parliamo, ma non perché siamo stranieri, ma perché siamo la più vecchia gente del luogo.»

(Domenicano Tondi, Glossa. La lingua greca del Salento, Ed. Cretesi, 1935)

Έλεγε ο χαρισματικός γεροντας Ιωάννης του Περάματος.

Έλεγε ο χαρισματικός γεροντας Ιωάννης του Περάματος. Ότι δεν μπορεί να ζει αν δεν λειτουργεί. Έχει κατανόηση το βασίλειο του Θεού μέσα στο Λειτουργικό χρόνο της Θείας Μυσταγωγιας. Από εκεί αντλεί την δύναμη του να υπάρχει. 

+ São Nikon de Optina

Apenas o próprio Senhor pode ensinar os caminhos da salvação. Ele não ensina para todas as pessoas, mas aos mansos, porque aquele que humilha o coração faz sua alma capaz de aceitar os ensinamentos divinos. É assim que o Senhor assim ensina.

+ São Nikon de Optina

ΑΓΓΕΛΟΙ στη Μονή Νικολο-Ουγγρέσκι, Ντζερζίνσκι. Ημερομηνία 22.11.2007. Ώρα 14:09. Η τοποθεσία στη Ρωσία, Περιφέρεια της Μόσχας, Dzerzhinsky, Nikolo-Ugreshsky Μονή.

ΑΓΓΕΛΟΙ στη Μονή Νικολο-Ουγγρέσκι, Ντζερζίνσκι. Ημερομηνία 22.11.2007. Ώρα 14:09. Η τοποθεσία στη Ρωσία, Περιφέρεια της Μόσχας, Dzerzhinsky, Nikolo-Ugreshsky Μονή.

Η εικόνα δείχνει πώς τέσσερις άγγελοι και δύο σταυροί εμφανίστηκαν στον τοίχο. Μπορείτε εσείς που που βλέπετε αυτή τη φωτογραφία να γίνεται ισχυρότεροι στην ορθόδοξη πίστη!

Un anciano decía.....

“Un anciano decía: «Los monjes antiguos no cambiaban fácilmente de residencia a no ser por una de estas tres causas: sí alguno estaba en contra de ellos y a pesar de hacer todo lo posible por darle gusto no podían aplacarle; si les ocurría el ser alabados por mucha gente, o si caían en tentación de impureza».”

Un día los demonios acorralaron al abad Arsenio,

“Un día los demonios acorralaron al abad Arsenio, que se encontraba en su celda, y le hacían sufrir mucho. Acudieron los hermanos que acostumbraban a servirle y estando fuera de la celda le oyeron gritar al Señor, diciendo: «¡Señor, no me abandones! No he hecho nada bueno a tus ojos, pero por tu bondad, Señor, concédeme empezar a bien vivir».”

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

23 /01 /2019 ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΙΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑ.ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΌΝΑ


Hieromonk Gregory (confessor of the Kutlumush cell of the Apostle and Evangelist John the Theologian, Holy Mount Athos

The goal of monks and laity is a common one: to achieve deification. The idea that the task of a Christian is only to become better, cleaner, kinder, is due to Western influences. God wants people to reach holiness. The Church gives us everything necessary for this - Holy Communion, Repentance, Baptism and other sacraments. With their help, we are called and can become saints, not just good ones. - Hieromonk Gregory (confessor of the Kutlumush cell of the Apostle and Evangelist John the Theologian, Holy Mount Athos

Ἡ ταφή τοῦ μεγάλου ἣρωος Παύλου Μελᾶ στήν Καστοριά

Ἡ ταφή τοῦ μεγάλου ἣρωος Παύλου Μελᾶ στήν Καστοριά ἀπό τόν μεγάλο Μητροπολίτη Γερμανό Καραβαγγέλη στόν Ἱ.Ν. τῶν Ταξιαρχῶν.

"Ἐν λιγμοῖς ἀνέγνωσα τάς εὐχάς...

Κατέβρεξα τό σεπτόν σκήνος μέ πύρινα δἀκρυα καί ἀπελθών ἒπεσα ἐπί τῆς κλίνης μου,
ὃπως θρηνῶ τόν ἀοίδημον ἣρωα".

Μητρ. Γερμανός

Προέβλεπε αρχιεροσύνη..Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.






Προέβλεπε αρχιεροσύνη

Σε πολλούς αρχιερείς της Κρήτης, και όχι μόνο, πρόβλεψε τήν εκλογή τους ακόμη και όταν ήταν άπρόσμενη. Τούς νουθετούσε και τούς προέτρεπε να αγαπούν τό λογικό τους ποίμνιο και τούς κληρικούς τους.


Οί περισσότεροι βέβαια αναπαύονταν πνευματικά στο πετραχήλι του.
Κάποιος από τούς φιλόδοξους αρχιμανδρίτες πρόφθασε να ρωτήσει:
-Γέροντα, πού θά γίνω εγώ δεσπότης;
Μάλλον θεωρούσε βέβαιο ότι θά χειροτονηθεί Αρχιερέας.


Ό Γέροντας με χιούμορ τού είπε:
-Να σού ψάλλω τήν φήμη;
Και ό αρχιμανδρίτης με λαχτάρα είπε
-Ναί! ναι!

Ό Γέροντας τότε πήρε βαρύγδουπο ύφος και έψαλε:
- Δείνα ιερέως.., τού Σεβασμιότατου Μητροπολίτου της Αγιωτάτης 
Μητροπόλεως ΠΟΥΘΕΝΑ πολλά τα έτη!!!".





ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ. ΔΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΜΠΟΥΣΙΑ.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΔΕΝ ΠΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΓΗ..Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.






 Λίγα χρόνια πριν κοιμηθεί ό Γέροντας έτοιμαζόταν για τήν πανηγύρι τού Προφήτη Ηλία. Ό πατήρ Σπυρίδων ήταν ήδη μία έβδομάδα στο Μοναστήρι και βοηθούσε. Παραμονή τής εορτής τό πρωί συζητούσαν με τον Γέροντα, ό όποιος λειτουργούσε άλλά με δυσκολία:


-Τί θά κάνω, παιδί μου, πώς θά τά βγάλω πέρα, πώς θά σταθώ τόση ώρα στον θρόνο στον Εσπερινό; -Γέροντα, νά καθήσετε, έφ' όσον δέν αντέχετε.

-Τί λες, παιδί μου, νά κάτσω, ντροπής πράγματα, δέν γίνεται νά κάτσω.

-Έ, θά σέ βοηθήσει τότε ό Προφήτης Ήλίας και θά τά καταφέρεις.
Έρχεται ή ώρα τού Εσπερινού και παίρνει την θέση του ό Γέροντας, ώς Ηγούμενος τής Μονής, σέ ένα θρονάκι δίπλα στον Αρχιερατικό θρόνο. Κάποια στιγμή μία μοναχή, Τατιανή ή ή Μαρκιανή, από τήν συνοδεία τής Μονής Σωτήρος Χριστού Κουμπέ Ρεθύμνου, πού είχε έρθει για τήν πανήγυρι, λέει στον πατέρα Σπυρίδωνα:

-Πάτερ, ό Γέροντας δεν πατάει στην γή.
Ό πατήρ Σπυρίδων, λόγω τού προγράμματος τής άκολουθίας, δεν μπόρεσε νά τό διαπιστώσει εκείνη τήν στιγμή.
Τό βράδυ πού έμειναν μόνοι λέει στον πατέρα Εύμένιο.

-Γέροντα, ώρα νά πάτε νά ξεκουρασθείτε διότι αύριο έχουμε Λειτουργία τό πρωΐ, άν καί δέν σάς είδα πολύ κουρασμένο, καλά τά καταφέρατε.

-Έστειλε ό Γεροντας μου (Προφήτης Ηλιας) δύο παλληκάρια και μέ άναβαστούσανε καί δέν πατούσα κάτω καθόλου, δέν έκουράστηκα, γυρίζει καί λέει ό Γέροντας.

-Ποιοι ήταν αυτοί πού σου έστειλε;

-Οί Άγιοι Θεόδωρος παιδί μου!!! ( Οί Άγιοι τής γενέτειρας κώμης του).


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ. ΔΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΜΠΟΥΣΙΑ.


Μετέωρος στην Θεία Λειτουργία,.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.




Κάθε φορά πού γιόρταζε ό πατήρ Εύμένιος, στις 18 Σεπτεμβρίου, τού Αγίου Εύμενίου, Επισκόπου Γορτύνης, λειτουργούσε στο Μοναστήρι μαζί με άλλους ιερείς. Μιά χρονιά λειτουργούσαν μαζί με τον Γέροντα άρκετοί ιερείς μεταξύ των όποιων ό πατήρ Ιερόθεος, ό Έπανωσηφίτης, ό Διάκονος, πατήρ Παύλος, μετέπειτα ιερέας στο Ρέθυμνο, ό πατήρ Εύάγγελος άπό κοντινό χωριό καί ό πατήρ Νικόλαος, διδάσκαλος άπό τό Αμάρι. Όταν έφθασαν στον καθαγιασμό τών Τιμίων Δώρων καί άπήγγειλαν: «Τά Σά έκ τών Σών» γονάτισαν όλοι καί ό Γέροντας με τά χέρια ύψωμένα δεόμενος έπιτελούσε τον καθαγιασμό.


Ή ώρα περνούσε καί κάποια στιγμή σηκώνει τό κεφάλι του ό πατήρ Σπυρίδων καί τόν βλέπει νά είναι μέσα σέ ένα σύννεφο, λουσμένος με άσπρο φώς καί νά βρίσκεται πιο ψηλά άπό τους άλλους συλλειτουργούς. Κάποια στιγμή αντιλήφτηκε τί συνέβαινε καί ό πατήρ Ιερόθεος και έκανε νεύμα στον πατέρα Σπυρίδωνα νά μην μιλήσει. Σιγά-σιγά αντιλήφτηκαν και οι υπόλοιποι τό θαυμαστό γεγονός.

 Ό πατήρ Νικόλαος, ό Διάκονος, επειδή ό Γέροντας ήταν πολύ ώρα ακίνητος χωρίς νά μιλάει ή νά ψάλλει, ανησύχησε και φοβούμενος μήπως έχει πάθει κάτι τού λέει:
-Γέροντα, είσαι καλά;

Και μόλις τον άγγιξε, λέει ό Γέροντας:
-Αχου, παιδί μου, τί μού έκανες!

Και έπανήλθε στήν πρότερη κατάσταση.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ. ΔΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΜΠΟΥΣΙΑ.

Ταξιδεύοντας στον χωροχρόνο. Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.




Όταν έπισκέφθηκε ό Πάπας τήν Αθήνα, ό πατήρ Σπυρίδων αντιδρούσε όπως και πολλοί άλλοι.
Ό πατήρ Εύμένιος τού έλεγε:
-Από τήν στιγμή που τον έχει προσκαλέσει ό Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ό Μακαριότατος, (τότε Αρχιεπίσκοπος ήταν ό Χριστόδουλος), δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.
Τού είπε και το εξής συγκλονιστικό:
-Να ξέρεις, παιδί μου, τον Μακαριότατο τον εξομολόγησα.
-Ποιόν, Γέροντα, τον Χριστόδουλο;
-Ναί, τον Χριστόδουλο, γι' αυτό μου έχει στείλει και ευχαριστήρια.
-Πού τον εξομολόγησες, Γέροντα, στήν Αθήνα;
-Ναί, παιδί μου, στήν Αθήνα.

Ό πατήρ Σπυρίδων παραξενεύθηκε, διότι άν είχε λείψει ό Γέροντας από το Μοναστήρι του και μάλιστα γιά να πάει στήν Αθήνα, θά το ήξερε. Ρώτησε και τήν αδελφή τού Γέροντα, τήν Ιωάννα, πού ήταν συνεχώς μαζί του:

-Έφυγε καθόλου ό Γέροντας να πάει στήν Αθήνα;
Και ή απάντηση πού πήρε ήταν ότι δεν είχε φύγει από τήν Μονή.

Παραμένει μυστήριο πώς μετέβηκε στην Αθήνα ό π. Εύμένιος και εξομολόγησε τον μακαριστό Χριστόδουλο. Φυσικά ό Γέροντας με  την Θεία Χάρη πού ενοικούσε μέσα του είχε σπάσει το φράγμα τού χωροχρόνου και βρισκόταν εκεί πού ήθελε χωρίς κάν να μετακινηθεί από το Μοναστήρι του.

Από τότε, δέ, έλεγε συχνά στον πατέρα Σπυρίδωνα:
-Μέ πήρε τηλέφωνο ό Μακαριότατος και μιλήσαμε αρκετή ώρα, άφήνοντας να έννοηθεί ότι ή έπικοινωνία αύτή γινόταν πνευματικά) τώ τρόπω.





ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ. ΔΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΜΠΟΥΣΙΑ.

Όσο ανασαίνω θα διψώ! Ημερολόγιο Όρους (μέρος 3ο) - Νώντας Σκοπετέας


Ο Φτωχός Οικογενειάρχης Αντώνης, η Παναγία και ο Άγιος Παΐσιος (Διδακτική ιστορία)



Διδακτική, ψυχωφελής ιστορία-μαρτυρία σχετιζόμενη με τον Άγιο Παΐσιο.
Μπροστά από μισό περίπου αιώνα ζούσε ένας αγροφύλακας, πού τον έλεγαν Αντώνη και ήταν γνωστός σε πολλά χωριά της Κόνιτσας, ιδίως για τη μεγάλη του οικογένεια.

Είχε εννιά παιδιά, από δύο έως δέκα εφτά χρονών. Έξι ήταν κορίτσια και τρία αγόρια Ήταν άνθρωπος διαφορετικός, με ξεχωριστό ήθος και ασυνήθιστη συμπεριφορά.
Όσοι τον γνώριζαν, τον περιέγραφαν με υπερβολικά λόγια. Οι περισσότεροι τον επαινούσαν και τον συμπαθούσαν. Υπήρχαν, βέβαια, κι εκείνοι, πού τον αντιπαθούσαν, χωρίς αιτία και μιλούσαν περιφρονητικά.

Ό ίδιος, αδιαφορώντας για το τι λένε οι άλλοι, ήταν ορμητικός στη ζωή του. Απ’ τους ανθρώπους δεν ζητούσε βοήθεια Προσπαθούσε με τις δικές τους δυνάμεις να καλύπτει τις βασικές ανάγκες της οικογένειας του. Είχε το μικρό μισθό του, τα χωράφια, το κυνήγι και μερικά ευκαιριακά μεροκάματα.

Ή γυναίκα του, ή Δέσπω, ήταν απλή και προσπαθούσε να μεγαλώσει τα παιδιά της με αξιοπρέπεια, χωρίς γογγυσμούς και θορύβους. Ήταν και απερίεργη. Δεν ήθελε να μαθαίνει τι συνέβαινε στους άλλους, στα ξένα σπίτια Απέφευγε το κουτσομπολιό και τις φιλονικίες.
Ωστόσο, οί άλλοι ασχολούνταν καθημερινά με το σπίτι της. Τη σχολίαζαν με τρόπο σκληρό και τη χαρακτήριζαν καθυστερημένη, γιατί δεν έκανε εκτρώσεις. Ή Δέσπω δεν έβγαινε απ’ το σπίτι. Είχε πάντα δουλειές και ήταν μόνιμα κουρασμένη.

Ή φτώχεια της ήταν εμφανής και δικαιολογημένη. Άλλα και ή αδιαφορία των ευπόρων μεγάλη. Δεν θυμόταν ή Δέσπω ποτέ να της έχει συμπαρασταθεί κάποιος. Ούτε μια δραχμή ούτε μια καραμέλα για τα παιδιά της.

Ό Αντώνης, κάθε φορά, πού γυρνούσε απ’ τα χωριά στα οποία υπηρετούσε, κάτι είχε στον τορβά του. Οί άνθρωποι πάντα του έδιναν, γιατί τον θαύμαζαν και τον αγαπούσαν.
Τα παιδιά του άνοιγαν τον τορβά, για να δουν τι είχε μέσα Τα λουκούμια, οι καραμέλες και τα φρούτα εξαφανίζονταν αμέσως. Μερικές φορές, όταν έβρισκε ευκαιρία, τα καταβρόχθιζε μόνος του ό ζωηρός και σωματώδης Νικόλας, το τρίτο παιδί της οικογένειας.
Στο σχολείο τα παιδιά του Αντώνη και της Δέσπως ήταν καλοί μαθητές. 

Δεν αντιμετώπιζαν δυσκολίες και δεν δημιουργούσαν προβλήματα στα αλλά παιδιά ήταν κοινωνικοποιημένα και δεν είχαν απαιτήσεις. Όχι πως υποχωρούσαν συνέχεια και δέχονταν να τους κοροϊδεύουν οί άλλοι, αλλά δεν είχαν εγωισμό και πονηριά.


Ό Αντώνης ήταν αγνός άνθρωπος. Ό χαρακτήρας του τραχύς, ντόμπρος και αποφασιστικός. Αγωνιζόταν αδιάκοπα για την οικογένεια του, γι` αυτό και βρισκόταν σε διαρκή κίνηση. Όλες τις εποχές. Και το χειμώνα, πού δεν υπήρχε κανένας λόγος να τρέχει από χωριό σε χωριό για τυχόν αγροτοζημιές.


Ήθελε να γεμίζει καθημερινά τον τορβά του, γιατί καθημερινά έπρεπε να θρέφει δέκα στόματα Μια φορά το μήνα πήγαινε και στη χαράδρα του Αώου, οπού υπήρχαν πολλά γιδοπρόβατα.
Έφτανε μέχρι την τοποθεσία Μύγα περνούσε πάντα απ’ το μοναστήρι του Στομίου, οπού έκανε στάση, Ιδίως όταν γύριζε. Τότε βρισκόταν εκεί ο μοναχός Παΐσιος, νέος μοναχός, πού είχε έρθει απ’ το Άγιο Όρος.


Ό Αντώνης γνώριζε το μοναχό και συχνά του εκμυστηρευόταν ότι τον απασχολούσε. Εκείνος ήταν πρόθυμος πάντα και προσπαθούσε με πολλούς τρόπους να βοηθάει τον πολύτεκνο αγροφύλακα.
Στο μοναστήρι ο Αντώνης ήθελε να ανάβει μόνος του τα καντήλια και να προσεύχεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας για την οικογένεια του. 

Ό μοναχός Παΐσιος άφηνε τον Αντώνη ελεύθερο, γιατί γνώριζε την καλή του προαίρεση και τη βαθιά του πίστη.
Δεν μπορούσε, όμως, να εξηγήσει τον πυροβολισμό, πού άκουγε κάθε φορά, πού απομακρυνόταν απ’ το μοναστήρι ο Αντώνης. Ήξερε ότι είχε πάντα το δίκαννο κοντά του, άλλα δεν γνώριζε τι σημάδευε. Δεν τον είχε ρωτήσει, γιατί δεν ήθελε να φανεί περίεργος.


Συνεχιζόταν αυτή ή τακτική για αρκετούς μήνες. Κάποτε, όμως, ομοναχός, ετοιμάζοντας καφέ στον Αντώνη, βρήκε την κατάλληλη στιγμή και τον ρώτησε:
-Βρε Αντώνη, κάθε φορά, πού φεύγεις απ’ το μοναστήρι, ακούω και μια ντουφέκια. Τι βρίσκεις και σημαδεύεις;

Ό Αντώνης, λίγο ανήσυχος, αποκάλυψε:
—Ξέρεις, παππούλη, εγώ έχω μεγάλη οικογένεια και τα οικονομικά μου είναι λιγοστά Δεν φτάνουν ν’ αγοράσω κρέας νια τα παιδιά μου. Έτσι παίρνω κοντά και το δίκαννο κι όταν βρω κάτι στο βουνό, το σκοτώνω.
-Μα εσύ ντουφεκάς κάθε φορά, πού έρχεσαι εδώ.
-Πρέπει να στο φανερώσω, παππούλη, τι κάνω. Όταν ανάβω τα καντήλια, κάνω την προσευχή μου και ζητάω απ’ την Παναγία να με βοηθήσει να πάω στα παιδιά μου λίγο κρέας. Κι εκείνη πάντα βοηθάει. Εγώ παίρνω λάδι απ’ το καντήλι της και αλείφω κάθε φορά το στόχαστρο, πού είναι πάνω στην κάνη και όλο κάτι βρίσκω.
-Πιστεύεις ότι σε βοηθάει ή Παναγία σ’ αυτό;
-Βέβαια, παππούλη. Σε μια συγκεκριμένη μεριά, εκεί κοντά στον Ασπρόλακκο, τις περισσότερες φορές με περιμένει κάποιο αγριοκάτσικο, σταλμένο απ’ την Παναγία. Το σκοτώνω και το παίρνω.
Ό μοναχός Παΐσιος είχε μείνει κατάπληκτος απ’ αυτό, πού άκουσε. 


Ζήλευε τον Αντώνη για την πίστη του, αλλά και τον καθαρό του νου. Τον θαύμαζε, πού με την προσευχή εξασφάλιζε το κρέας των παιδιών του.
Ό Αντώνης, όταν σκότωνε το απαγορευμένο απ’ το νόμο ζώο, το σήκωνε στην πλάτη του και κατηφόριζε από ένα δικό του μονοπάτι κοντά στη όχθη του ποταμού Αώου, σ’ ένα κρυφό σημείο, οπού κανένας δεν μπορούσε να τον δει .

Ήταν δύο μεγάλες πέτρες, πού είχαν σχηματίσει μια πυραμίδα κι ένα μικρό σπήλαιο, ενώ γύρω γύρω υπήρχαν ιτιές και διάφοροι θάμνοι. εκεί ό Αντώνης έγδερνε το αγριοκάτσικο, το κομμάτιαζε και το έβαζε μέσα στους τορβάδες του.

Κι όταν εκείνος έφευγε απ’ το σπήλαιο, εμφανίζονταν οι αλεπούδες και τα τσακάλια, πού έτρωγαν ότι άφηνε ό λαθροκυνηγός. Συγχρόνως κατέβαιναν και τα κοράκια, πού ζητούσαν το δικό τους μερίδιο.

Ό Αντώνης, φορώντας την υπηρεσιακή του στολή, φορτώνονταν το κρέας, πού κάποτε έφτανε και τα είκοσι κιλά και οδοιπορούσε πολλές ώρες, για να φτάσει στο σπίτι του. Ή ικανοποίηση του ήταν βαθιά και ή ευχαριστία προς την Παναγία αδιάκοπη.

Όταν ό μοναχός Παΐσιος έφυγε απ’ το μοναστήρι του Στομίου, ό Αντώνης συνέχισε για λίγα χρόνια την ίδια διαδρομή, όσο άντεχαν οι σωματικές του δυνάμεις.
Πολύ αργότερα, συνταξιούχος πια, έμαθε ότι ό γνωστός του μοναχός Παΐσιος βρισκόταν στο Άγιο Όρος και θέλησε να τον επισκεφθεί. Ή συνάντηση υπήρξε συγκινητική. Ό φημισμένος πια μεγάλος Γέροντας θυμήθηκε τα παλιά και συμβούλεψε το γερασμένο Αντώνη:
Να διατηρήσεις την εμπιστοσύνη σου στην πρόνοια του Θεού και να ‘σαι σίγουρος ότι όλα θα πηγαίνουν καλά.

Πηγή: Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Μετα-άνθρωπος – θεολόγος Αθανάσιος Μουστάκης Ποιος είναι τελικά ο Μετα-άνθρωπος και γιατί θυμίζει τον Φρανκεστάιν


Μετα-άνθρωπος – θεολόγος Αθανάσιος Μουστάκης

 

Ποιος είναι τελικά ο Μετα-άνθρωπος και γιατί θυμίζει τον Φρανκεστάιν


Τεχνητή νοημοσύνη, ρομπότ, μετά-άνθρωπος είναι λέξεις που στο παρελθόν θα συναντούσαμε μόνο σε έργα επιστημονικής φαντασίας. Στην εποχή μας συλλαμβάνουμε αυτές τις έννοιες θεωρητικά. Διαβάζουμε για βιολογικές, ιατρικές και έρευνες τεχνολογίας που υπόσχονται μια καλύτερη βιολογική ζωή. Μεγαλώνει η ελπίδα για μια ζωή μεγαλύτερη σε προσδόκιμο. Τα νέα παιδιά και ίσως κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία παρακολουθούν τηλεοπτικές σειρές και ταινίες με ανθρώπους που με την συμβολή της τεχνολογίας μετατρέπονται σε άφθαρτα, αθάνατα όντα.
Η επιστήμη κάνει έρευνες σε αυτό τον τομέα και προοδεύει, ωστόσο αυτό θα είχε συνέπειες στην πνευματική ζωή του ανθρώπου και εδώ η εκκλησία έχει το δυνατό χέρι των γραφών και των σοφών αγίων ανθρώπων για να πιαστεί και να καθορίσει το πώς θα προσπαθήσουμε οι χριστιανοί να σταθούμε απέναντι σε αυτή την εξέλιξη. Δεν απορρίπτουμε την τεχνολογία που εξελίσσεται και μας βοηθά, αλλά θέλουμε να βάλουμε όρια στο πού τελειώνει η βοήθεια και πού αρχίζει το κατρακύλισμα στη παράνοια. Ρωτήσαμε τον κ. Αθανάσιο Γερ. Μουστάκη ο οποίος με μια ομάδα συνεργατών ερευνούν θεολογικά, ιατρικά, και ψυχολογικά τη νέα λέξη Μετά-άνθρωπος. Ο κ. Μουστάκης, θεολόγος - φιλόλογος, εκπαιδευτικός ζει και εργάζεται στη Κω με την οικογένειά του. Αρθρογραφεί στο τοπικό τύπο.
Μετα-άνθρωπος! Περίεργη λέξη κ. Μουστάκη. Πώς δημιουργήθηκε;


Πράγματι! Μία περίεργη λέξη, ένας νεολογισμός. Αποτελεί απόδοση, δεν θα έλεγα μετάφραση, των λέξεων posthuman και transhuman που κυκλοφορούν στον διεθνή χώρο προσπαθώντας να αποδώσουν την έννοια του ανθρώπου της σύγχρονης εποχής. Βέβαια, όπως κάθε νεολογισμός είναι πιθανό να μην είναι η πιο κατάλληλη και τελικά να καθιερωθεί και να επικρατήσει κάποια άλλη. Πάντως προς το παρόν κυκλοφορεί σε δύο τύπους «μετάνθρωπος» και «μετά-άνθρωπος». Προτιμώ τη δεύτερη καθώς έχω την αίσθηση ότι οι δύο αυτόνομες και ενωμένες με παύλα λέξεις αποδίδουν καλύτερα την έννοια της προσδοκίας (ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι εξελίσσεται μέρα με τη μέρα και η εξέλιξή του θα ολοκληρωθεί στο μέλλον, αποτελώντας μία μετεξέλιξη του υπάρχοντος ανθρώπου) και την κλασική έννοια του ανθρώπου (όπως τον γνωρίζουμε από τη δημιουργία και τα ιερά κείμενα της Αγίας Γραφής).
Τι εννοούμε με αυτή τη λέξη;


Μελετώντας κείμενα και αντιλήψεις από την εποχή του μύθου και εξής διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος έπλαθε με τον νου του τύπους ιδανικού ανθρώπου, ο οποίος θα ξεπερνούσε τον καθημερινό άνθρωπο, θα νικούσε τις δυσκολίες της ζωής και εν τέλει θα ζούσε αιώνια. Για να καταλάβετε τι εννοώ αρκεί να σας θυμίσω τους ημίθεους και τους ήρωες της αρχαιότητας. Όντα που δεν υπήρχαν αλλά τους έπλασαν οι πρόγονοί μας για να αντιμετωπίσουν τον θάνατο.

Τον θάνατο; Με ποια έννοια;


Το μεγαλύτερο και το μόνο αναπόφευκτο πρόβλημα για τον άνθρωπο, για κάθε άνθρωπο, είναι ο θάνατος. Κανένας μας δεν θα ξεφύγει από αυτόν. Κανένας δεν θα ζήσει αιώνια. Με τον νου και την καρδιά του ο άνθρωπος κάθε εποχής, κάθε τόπου, δεν σταμάτησε να αναζητά τρόπους να αντιμετωπίσει αυτό το ανυπέρβλητο, όπως φαίνεται πρόβλημα: με τη δημιουργία του ήρωα, του σοφού, του ανθρώπου της απόκρυφης γνώσης, του πανεπιστήμονα, του ανθρώπου της ευδαιμονίας, του υπερανθρώπου και πολλών άλλων. Στην εποχή μας, αφού δοκιμάσαμε ολοκληρωτικά καθεστώτα που προσπάθησαν να προωθήσουν τα ιδεολογήματά τους (δημιουργία μίας ξεχωριστής, Αρίας, φυλής, του ισοπεδωμένου από την κρατική κυριαρχία ανθρώπου, του κυνηγού του δυτικού ονείρου) και ζήσαμε την κίβδηλη ευδαιμονία του καταναλωτισμού (ο οποίος στην πατρίδα μας, μάλιστα, επισώρευσε απίστευτα προβλήματα) στρεφόμαστε σε μια άλλη διέξοδο.
Αγωνιζόμαστε να δημιουργήσουμε τον άνθρωπο της διεπαφής (interface), τον άνθρωπο που συνδεδεμένος με τον υπολογιστή και εκμεταλλευόμενος τις τεράστιες δυνατότητες που αυτός θα του εξασφαλίσει θα μπορέσει να αφήσει πίσω του διάφορα προβλήματα, π.χ. αδυναμίες και επίκτητες ασθένειες, να αντιμετωπίζει καλύτερα τις σύγχρονες προκλήσεις, να προσαρμόζεται ευκολότερα σε αντίξοα περιβάλλοντα, να παρακάμπτει με παρεμβάσεις ζητήματα που προκύπτουν από την υπερκατανάλωση και την καταστροφή του κόσμου μας και, επιτρέψτε μου να πω, να απομονώνει ευκολότερα όσους δεν ακολουθούν αυτή την πορεία.


Αυτός ο άνθρωπος θα έχει κάτι το ανθρώπινο ή θα έχει χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς;



Πολύ φοβάμαι ότι θα συμβεί το δεύτερο. Όταν σκέφτομαι τον μετά-άνθρωπο στον νου μου έρχεται το δημιούργημα του δόκτορος Φρανκενστάιν. Αυτού του γιατρού που γεννήθηκε από τη γραφίδα της Μαίρης Σέλλεϋ το 1818. Αν και η ιστορία είναι πολύ γνωστή θυμίζω με συντομία: ο γιατρός προσπαθεί με τη συνδρομή της επιστήμης της εποχής του να νικήσει την φθορά και τον θάνατο και να δημιουργήσει ένα πλάσμα που θα ζήσει αιώνια και θα έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις. Γυρίζει λοιπόν τα κοιμητήρια, ξεθάβει νεκρά σώματα και αφαιρεί μέλη τους. Στη συνέχεια, τα συνενώνει σε ένα νέο σώμα και χρησιμοποιώντας τη δύναμη του ηλεκτρισμού (που ήταν τεχνολογία αιχμής για την εποχή) προσπαθεί να τους δώσει ζωή. Το αποτέλεσμα, παρά τις προσπάθειες του σύγχρονου κινηματογράφου να το εξωραΐσει, νομίζω ότι ήταν απεχθές, αποκρουστικό και τρομακτικό. Το πλάσμα που δημιουργήθηκε ήταν μόνο του, φοβισμένο, άγριο και, αν και στόχο του είχε να νικήσει τη φθορά, όχι μόνο δεν πέτυχε, αλλά αντιθέτως, κουβαλούσε επάνω του εμφανέστατα τα ίχνη της σήψεως και του θανάτου.


Πράγματι, κ. Μουστάκη, όλοι μας έχουμε δει ταινίες που επιβεβαιώνουν αυτό που λέτε και νομίζω ότι ανατριχιάσαμε αντικρύζοντας το δημιούργημα του δόκτορος Φρανκενστάιν. Το ίδιο όμως είναι ο μετά-άνθρωπος;



Τηρουμένων των αναλογιών είναι το ίδιο! Βέβαια πρέπει να τονίσουμε ότι αυτή η βελτιωμένη εκδοχή του ανθρώπου είναι υποθετική. Ας μην παρασυρθεί κάποιος από τους αναγνώστες μας και νομίσει ότι τέτοιος άνθρωπος υπάρχει. Δεν υπάρχει! Πολλοί προσδοκούν ότι η πρόοδος της τεχνολογίας θα τον δημιουργήσει και ότι σύντομα θα αρχίσουμε να απολαμβάνουμε τα οφέλη του. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά.


Οι επιστήμονες δεν υπονομεύουν την ανθρωπότητα. Εργάζονται για την ανακούφισή της. Πιστεύετε ότι δεν υπάρχει όφελος από την ερευνητική αυτή προσπάθεια;


Βεβαίως υπάρχει!
Πρέπει όμως να προσέξουμε πολύ ώστε να μην αλλάξουμε την ισορροπία των σχέσεών μας, εν γένει, νομίζοντας ότι αυτά τα οφέλη είναι πανάκεια. Τα οφέλη θα επικεντρωθούν κυρίως στον χώρο της ιατρικής επιστήμης, της θεραπείας σπάνιων ασθενειών, της βελτιώσεως των προσθετικών μελών σε ανθρώπους που έχουν απωλέσει κάποιο ή κάποια μέλη τους, στην αντιμετώπιση προβλημάτων ακοής, οράσεως, αφής κ.λπ.
Ισχύει και εδώ αυτό που ισχύει σε κάθε περίπτωση που κάνουμε καλή ή κακή χρήση σε κάποιο μέσο. Φυσικά, στην περίπτωση της χρήσεως της τεχνολογίας για «βελτίωση» του ανθρώπου υπάρχουν και άλλα προβλήματα που σχετίζονται με τη δυνατότητα χρήσεως της νέας και πολύ ακριβής αυτής τεχνολογίας, με την δυνατότητα ελέγχου της από τους εκάστοτε κρατούντες, από εταιρείες που διαθέτουν την ανάλογη δυνατότητα, από ασφαλιστικές εταιρείες κ.λπ.
Πάντοτε στόχος μας πρέπει να είναι η πρόοδος σε συνδυασμό με την αύξηση της ελευθερίας μας. Η πρόοδος καθ᾿ εαυτή μπορεί να δημιουργήσει, και νομίζω ότι ήδη δημιουργεί πολλά και δυσεπίλυτα προβλήματα, όπως εν προκειμένῳ οι διάφορες τεχνικές ελέγχου του ανθρώπου που φαίνεται ότι διαρκώς κερδίζουν έδαφος.
Πολύς λόγος γίνεται για τα δικαιώματα, τα οποία μέχρι ένα σημείο ρυθμίζουν τις σχέσεις και προστατεύουν τη λειτουργία της κοινωνίας μας! Μήπως όμως ζούμε μία περίοδο υπερβολής; Μήπως μιλάμε περισσότερο από όσο είναι θεμιτό για το δικαίωμα του ανθρώπου να επιλέγει αυτό ή εκείνο, να κάνει αυτό ή το άλλο να διεκδικεί το α ή το β ; Μήπως μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε τον πλησίον ως εχθρό από τον οποίο πρέπει να προστατευτούμε; Μήπως περιχαρακωνόμαστε όλο και περισσότερο στη μοναξιά μας; Μήπως εθιζόμαστε να διεκδικούμε αντί να προσφέρουμε; Μήπως γινόμαστε όλο και περισσότερο πτωτικοί;


Ενδιαφέρουσες σκέψεις που στο μέλλον θα μας απασχολούν όλο και περισσότερο! Επί της ουσίας τι μπορούμε να αντιτάξουμε απέναντι στην προσδοκία του μετά-ανθρώπου;


Ως μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας μπορούμε να αντιτάξουμε τον λόγο και τη διδασκαλία της παραδόσεώς μας για τον άνθρωπο, τη δημιουργία του, την πτώση, τη σωτηρία και τις προοπτικές του. Μάλιστα σε αυτό μπορεί να μας βοηθήσει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης ο οποίος έχει γράψει τό «Περί κατασκευῆς τοῦ ἀνθρώπου» (PG 44.123-256) και δύο λόγους «Εἰς τό ποιήσωμεν ἄνθρωπον» (PG 44.257-277 και PG 44.277-298).

Θα μπορούσατε, όσο επιτρέπει η φύση της συζήτησής μας, να μας εκθέσετε τα βασικά στοιχεία της Ορθόδοξης Ανθρωπολογίας για τους αναγνώστες της “Ορθόδοξης Αλήθειας”;


Ευχαρίστως!
Τον άνθρωπο τον δημιούργησε ο Θεός! Κίνητρό του ήταν η αγάπη. Τον δημιούργησε θνητό (από φθαρτή ύλη) αλλά του προσέφερε την πνοή της ζωής ώστε συνδεδεμένος μαζί Του να μην γνωρίσει τον θάνατο και τη φθορά. Ο άνθρωπος λοιπόν αποτελούμενος από γήινα και θεϊκά στοιχεία δεν πέθαινε ποτέ. Ζούσε στον πανέμορφο κήπο, μέσα στην αγκαλιά του Θεού, δίχως να υφίσταται τις συνέπειες της δημιουργίας του από το χώμα. Για να είναι ολοκληρωμένη η μακαριότητά του ο Θεός του έδωσε μία εντολή που δεν έπρεπε να παραβεί ποτέ γιατί τότε θα πέθαινε: μπορούσε να απολαμβάνει όλα τα δώρα του Παραδείσου, όλους τους καρπούς του, εκτός από έναν. Εάν έτρωγε από αυτή θα πέθαινε. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος θα ήξερε ότι ήταν κοντά στον Θεό όχι γιατί έτσι έτυχε, αλλά γιατί τον αγαπούσε και τον επέλεγε. Με αυτή την εντολή ο Θεός ενεργοποίησε την ελευθερία που του είχε προσφέρει. Ο άνθρωπος, βέβαια, όπως γνωρίζουμε, προτίμησε να ακολουθήσει άλλη οδό. Παράκουσε την εντολή, απομακρύνθηκε από τον Θεό και υπέστη τις συνέπειες του θανάτου. Από την παρακοή και έπειτα η ζωή του έγινε σύμφυτη με τη φθορά, την αρρώστια και τον θάνατο, ενώ ο Θεός προσπαθεί με αγάπη και υπομονή να τον πείσει να επανέλθει στην αγκαλιά Του, να Τον γνωρίσει και να Τον αγαπήσει και πάλι. Γι᾿ αυτό έστειλε τον Υιό και Λόγο Του, ο οποίος μετά τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του έδωσε πάλι στον άνθρωπο τη δυνατότητα της σωτηρίας και την προοπτική της αιωνιότητας.


Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να «χωρέσει» ο μετά-άνθρωπος;


Ακριβώς αυτό θέλω να τονίσω: όχι δεν χωρά και δεν χρειάζεται.
Θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε ένα βιβλίο που προσφάτως θέσαμε σε κυκλοφορία με τίτλο «Μετάνθρωπος, ζώντας σ’ έναν ψηφιακό κόσμο». Σε αυτό υπάρχει μία ολοκληρωμένη πραγμάτευση του θέματος άνθρωπος-τεχνολογία-σύγχρονη επιστήμη-πρόοδος-σωτηρία. Με τους άλλους συγγραφείς του τόμου τον Δημήτριο Γερούκαλη, τον Σωτήρη Γουνελά, τον Δημήτρη Μπεκριδάκη και τον Ιωάννη Πλεξίδα διερευνούμε τις σχέσεις που προκύπτουν και προσπαθούμε να προσφέρουμε, όχι τόσο απαντήσεις όσο μία άλλη οπτική: μία οπτική που δεν θα μας εγκλωβίσει στη διελκυστίνδα αποδοχής ή άρνησης της τεχνολογίας ούτε στον διπολισμό αποδοχή ή απόρριψη της προόδου. Η πρότασή μας είναι να δούμε τα θέματα αυτά με κριτική ματιά, μέσα από την ελληνική παράδοση, μέσα από την θεολογική προοπτική της Εκκλησίας.
Μπορείτε να μας διευκρινίσετε την άποψή σας ως προς τον στόχο τον οποίο υπηρετεί η προσδοκία του μετά-ανθρώπου;


Ποιο είναι το κύριο και καίριο πρόβλημα του ανθρώπου; Νομίζω ο θάνατος. Ο μετά-άνθρωπος αναμένεται ότι ως ο άνθρωπος μετά τον άνθρωπο, ως η μετεξέλιξη του ανθρώπου, θα κατορθώσει να αντιμετωπίσει αυτό το μεγάλο και άκρως πιεστικό πρόβλημα.
Ο άνθρωπος θα γίνει ισχυρότερος, ικανότερος να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, θα μπορέσει να θεραπεύσει πολλές και σοβαρές ασθένειες και κάπου στο βάθος, πέρα μακριά, μάλλον προσδοκά ως όνειρο την προοπτική της αθανασίας.
Είναι όμως η λύση των προβλημάτων μας η δημιουργία του μετά-ανθρώπου; Είναι ο μετά-άνθρωπος το αναπόφευκτο, αλλά και επιθυμητό μέλλον μας;
Σαφώς όχι! Η ορθόδοξη προσέγγιση στο θέμα τού πόσο αναγκαία είναι η αύξηση της δύναμης και η βελτίωση των δυνατοτήτων του ανθρώπου είναι απολύτως σαφής και πολύ ιδιότυπη και εκφράζεται με την απάντηση που έδωσε ο Θεός προς τον απόστολο Παύλο όταν αυτός διαμαρτυρήθηκε για κάποιο σοβαρό χρόνιο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε: «ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου, ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενεία τελειοῦται» (Β΄ Κορινθίους 12:9).
Η δύναμη του χριστιανού δεν βρίσκεται στις βιολογικές ή στις πνευματικές ικανότητές του. Η πηγή και η αφετηρία της δυνάμεώς του είναι η χάρη του Θεού, η οποία τον στηρίζει, τον σκεπάζει και μεταμορφώνει τη ζωή του, όχι με μία ωφελιμιστική έννοια, του τύπου «ο Θεός με βοηθά να περνώ καλά στή ζωή μου, να μην έχω προβλήματα κ.λπ.», αλλά με την έννοια ότι τον συνεπαίρνει αλλοιώνοντας, ή καλύτερα μεταμορφώνοντας, όλα τα δεδομένα της πραγματικότητας όπως τη ζει κάθε ημέρα.

Είναι εφικτή κ. Μουστάκη αυτή η ελπίδα αυτή η προοπτική στη σύγχρονη εποχή; Σε μια εποχή που βλέπουμε ότι πολλά έχουν αλλάξει, πολλές συνήθειες που στήριζαν την κοινωνία και τον τόπο μας έχουν χαθεί;


Ως απάντηση κ. Χατζή στο ερώτημα αυτό έχουμε το ζωντανό παράδειγμα των παλαιοτέρων και των συγχρόνων αγίων: κατά τη διάρκεια της ζωής τους είχαν προβλήματα με την υγεία τους, με την εκκλησιαστική διακονία τους, με τους οικείους τους, με τους συμμοναστές τους κ.λπ., για να μην αναφερθούμε στις περιπτώσεις όσων εδιώχθησαν για την πίστη τους και μαρτύρησαν γι᾿ αυτή. Όμως, παρά το πλήθος των προβλημάτων διατηρούσαν αδιάσπαστη την επαφή με τον Θεό και η χάρη Του τους ενέπνεε και τους γέμιζε χαρά στον αδιάκοπο αγώνα που έκαναν για να διέλθουν από τη στενή πύλη. Οι άγιοι δεν εμπιστεύτηκαν κανένα κοσμοείδωλο και καμία συγκεκριμένη μορφή πολιτισμού. Γι' αυτό δεν εξαρτήθηκαν και δεν εξαρτώνται από δεδομένα που έρχονται και παρέρχονται μεταβαλλόμενα, αλλά στηρίζονται πάντοτε στο μοναδικό ασάλευτο θεμέλιο που είναι ο Χριστός. Παράλληλα, δεν απέρριψαν τον πολιτισμό και χαίρουν για την τεχνολογική πρόοδο όταν αυτή προσφέρει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να γίνει συνδημιουργός και να αγωνίζεται για τη σωτηρία του, τον σκοπό για τον οποίο ο Θεός του προσέφερε κυριαρχική θέση επάνω στην άλογη κτίση.



Τελικά μπορεί ο μετά-άνθρωπος να απαντήσει στα προβλήματά μας; Μπορεί να μας προσφέρει αυτό που με πόθο ζητάμε; Μπορεί να μας λυτρώσει από τον θάνατο;


Από όσα αναφέραμε και από όσα μας διδάσκει η ορθόδοξη παράδοση είναι σαφές ότι η στάση μας απέναντι στα σημαντικά προβλήματα του ανθρώπου δεν μπορεί να καθοριστεί μέσα από την ελπίδα της ανάπτυξης του μετά-ανθρώπου, διότι αυτός, ακόμη και εάν καταφέρει να μας προσφέρει κάποιες επιπλέον δεξιότητες και ικανότητες, ή εάν μας εξασφαλίσει λίγα ακόμη χρόνια ζωής, ποτέ δεν θα μπορέσει να απελευθερώσει τον πάσχοντα άνθρωπο από τα δεσμά της φθοράς. Ο σημαντικότερος αγώνας του ανθρώπου είναι ενάντια στις αρχές και τις εξουσίες του σκότους του αιώνα που ζούμε (Προς Εφεσίους 6:12). Το στοίχημα για τον άνθρωπο δεν είναι να παρατείνει μία ζωή που, τελικά, θα τον οδηγήσει στη φθορά και στον θάνατο, αλλά να ελευθερωθεί από αυτά που τον κρατούν δέσμιο σε αυτή και να μπορέσει να ζήσει, κατά κυριολεξία, ελεύθερος εν Χριστῷ. Σε αυτόν τον σκληρό και μακροχρόνιο αγώνα, βοηθός και στήριγμά του δεν είναι μόνο η επιστήμη και η τεχνολογική πρόοδος. Απαιτείται κάτι ισχυρότερο που θα τον ενώσει με την πηγή της ζωής, τον Θεό. Ο μόνος άνθρωπος, που υπερβαίνει τα μέτρα και τα δεδομένα του ανθρώπου της φθοράς είναι ο Άγιος. Αυτός που μπολιάζει την ύπαρξή του με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και της προσφέρει την αιωνιότητα. Έτσι, ο πραγματικός μετά-άνθρωπος, που διαφοροποιείται από τους άλλους προσδοκώμενους μετά-ανθρώπους και δραπετεύει από τη φθορά και τον εναγκαλισμό του θανάτου είναι ο Άγιος, γενόμενος φίλος, συνοδοιπόρος και μιμητής του Θεού.
_____________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. 29.08.2018

Metropolitan Neofytos of Morfou: "The Presence of Angels in Our Lives"


Έσπευδε πνευματικά τω τρόπω χωρίς μετακίνησιν. Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.





Ο Νίκος Πλουμιστάκης ήταν πνευματικό παιδί του Γέροντα. Άν και τον έπισκεπτόταν τακτικά στον Προφήτη Ηλία και συζητούσαν πολλά ψυχωφελή θέματα είχε τήν ιδέα ότι ό Γέροντας ήταν χαμηλού πνευματικού βεληνεκούς. Και τούτο γιατί ό πατήρ Εύμένιος ουδέποτε κόμπαζε γιά προσωπικές πνευματικές  αναβάσεις, αλλά επαναλάμβανε μυστικά το τού Παύλου: «Ό είμί τού Θεού είμί» (Α' Κορ. ιε' 10).
Μιαν ήμερα κατά τήν επίσκεψή του εκεί βλέπει τον Γέροντα να συνομιλεί με κάποιον πιστό χριστιανό, απόδημο στήν Αμερική, τον Νίκο Καβαλιεράτο. Ό Γέροντας Εύμένιος, με τήν ευγένεια πού τον διέκρινε,  τον σύστησε και στο τέλος της συναντήσεως τον παρακάλεσε νά τον μεταφέρει με το αυτοκίνητο του στο Ρέθυμνο λέγοντας:

-Πρέπει να γίνετε φίλοι και να συζητάτε πνευματικά θέματα!

Στο αυτοκίνητο κατά τήν μεταφορά ό οδηγός άκουσε τον απόδημο μας στήν Αμερική να τού λέει ότι ήλθε να επισκεφτεί τον Γέροντα στήν Κρήτη, γιατί τού ήταν πολύ υποχρεωμένος. Κάθε φορά πού είχε πρόβλημα εκείνος βρισκόταν κοντά του στήν Αμερική και τον ενίσχυε στα προβλήματα και τις δυσκολίες του.

-Όταν είχα προβλήματα πάντοτε ό Γέροντας ερχόταν και μου συμπαραστεκόταν! Έλεγε.

Ό οδηγός τα έχασε. Δεν πίστευε αυτά πού άκουγε. Γνώριζε ότι ο Γέροντας δεν έλειπε ποτέ από το Μοναστήρι του. Πώς πήγαινε στήν Αμερική και τού συμπαραστεκόταν;

Αργότερα κατάλαβε ότι επέτρεψε ό καλός Θεός να μάθει αυτά τα θαυμαστά, γιά να αντιληφτεί ότι ό Γέροντας δέν ήταν καθόλου μικρού, άλλά άντίθετα ήταν μεγάλου βεληνεκούς. Είχε χαριτωθεί από τον Θεό, και μπορούσε να σπάει το φράγμα τού χωροχρόνου πηγαίνοντας με πνευματικό τρόπο σέ όλα τα σημεία τού κόσμου, για να βοηθήσει όσους είχαν ανάγκη πραγματική, αύτήν πού ό ίδιος τήν πληροφορείτο από το Πανάγιο Πνεύμα.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ. ΔΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΜΠΟΥΣΙΑ.