Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Τι ευλογία!τα εννέα αδέλφια απο την Κρήτη με το τραγούδι καννελόριζα στο Ιερό Κάθισμα Δολών Μάνης 1


Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων το ιερό σκηνωμα του στην εκκλησία San Giovanni Elemosinario_ San Giovanni Bragora στην Βενετία ... Εορτάζει 12 Νοεμβρίου


Το Σύμπαν του Γιάννη Μητράκα


ΚΑΚΙΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΣΤΑΣΗ ΑΚΡΟΑΤΡΙΑΣ


Η ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ


Μαρτυρίες εθελοντών της ιεραποστολής μας στην Ουγκάντα (Αύγουστος 2018)


«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει 2019»: π. Λίβυος - π. Σπυρίδων Τσιμούρης


Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ


Духовная беседа в Оптиной пустыни от 29 сентября 2019 г. Иером. Димитрий (Волков)


Η κουλτούρα της αυτοδικαίωσης και το τέρας του ναρκισσισμού (10 Νοε 2019)


Βατοπαιδινοί - Απολυτίκιο Αγ. Πατέρων


Πατρικὲς νουθεσίες σ’ ἕνα φιλόλογο ἱερέα… (10.11.2019)


Please pray for the Christians of Chile!

ΠΑΤΉΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΌΠΟΥΛΟΣ.

ΓΈΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ...

(Luke 14:12-14)




“When you give a dinner or a supper, do not ask your friends, your brothers, your relatives, nor rich neighbors, lest they also invite you back, and you be repaid. But when you give a feast, invite the poor, the maimed, the lame, the blind. And you will be blessed, because they cannot repay you; for you shall be repaid at the resurrection of the just.” (Luke 14:12-14)

There is a bit of irony in this statement because our Lord made it to the guests He was currently dinning with. Yet, Jesus is NOT telling us that we cannot have family dinners or invite our friends to a party, rather He is using an exaggeration to make a point.

In this world our relationships are often governed either by the law of reciprocity (giving to those who, in kind, give back to us) or are “transactional” (those based upon our gaining something such as prestige, acceptance, social status, or a feeling of self-worth). Thus, Jesus’ comment was aimed at combating pride with the weapons of love and humility.

True rewards, renumerations, and blessing come from extending ourselves to others without expecting anything in return.

Fr. John

“Do not touch, do not taste, do not handle…” (Colossians 2:21)






“Do not touch, do not taste, do not handle…” (Colossians 2:21)

One of the most appealing things about Orthodox Christianity is its strict adherence to the theology, doctrine, and truth which has been handed down to us since the time of the Apostles. Thus, maintaining these ancient Holy Traditions and ordinances is what sets us apart from the rest of mainstream Christianity which has either added or detracted from the True Faith.

Sadly, in the murky waters of an ever-changing and [devolving] Protestant world, there are those who, not unlike the Pharisees, are glad to embrace any way of life which offers clear, bright, distinct lines of demarcation. They misinterpret voluntary observances which were meant to keep us corralled and “separated” from the world, into mere rules and regulations to follow as a method to salvation. Thus, such rigorous adherence makes them feel as if they are making advances in their spiritual lives. Yet a faith which simply focuses on the details of things you're allowed, or not allowed to touch or eat is not a Christian reality, because following a bunch of rules or regulations cannot make you holy, nor will it make God love us any more than He already does. Such blind adherence constitutes “legalism,” a practice Jesus Christ came to destroy and abolish.

Fr. John

Σολζενίτσιν : «Η αθεΐα, το πρώτο βήμα για τα γκουλάγκ»





Πριν από περισσότερο από μισό αιώνα, ενώ ήμουν ακόμα παιδί, θυμάμαι να ακούω ορισμένους ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τις μεγάλες καταστροφές που έπληξαν τη Ρωσία: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό, γι' αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια και όλα αυτά τα χρόνια διάβασα εκατοντάδες βιβλία, συγκέντρωσα εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες και έχω ήδη συγκεντρώσει οκτώ τόμους της δικής μου προσπάθειας να κατανοήσω τα ερείπια που άφησε η αναταραχή αυτή. Αλλά αν μου ζητηθεί σήμερα να διατυπώσω όσο το δυνατόν πιο σύντομα την κύρια αιτία της καταστροφικής επανάστασης που αφάνισε περίπου εξήντα εκατομμύρια από τον λαό μας, δεν θα μπορούσα να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια παρά να επαναλάβω: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Επιπλέον, τα γεγονότα της ρωσικής επανάστασης μπορούν να γίνουν αντιληπτά τώρα, στα τέλη του αιώνα, σε σχέση με τα γεγονότα που συνέβησαν στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό που προκύπτει εδώ είναι μια διαδικασία παγκόσμιας σημασίας. Και αν μου ζητηθεί να προσδιορίσω εν συντομία το κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρου του εικοστού αιώνα, και εδώ δεν θα ήμουν σε θέση να βρω τίποτα πιο ακριβές και μεστό από το να το επαναλάβω για άλλη μια φορά: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό.

Οι αποτυχίες της ανθρώπινης συνείδησης, που στερήθηκαν τη θεϊκή της διάσταση, αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα σε όλα τα μεγάλα εγκλήματα αυτού του αιώνα. Το πρώτο από αυτά ήταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και πολλά από τα σημερινά μας προβλήματα μπορούν να αναχθούν σε αυτόν. Ήταν ένας πόλεμος (η μνήμη του οποίου φαίνεται να ξεθωριάζει) όταν η Ευρώπη, γεμάτη υγεία και αφθονία, έπεσε σε ένα οργίλο ξέσπασμα αυτο-ακρωτηριασμού, που δεν μπορούσε παρά να χάσει τη δύναμή της για έναν αιώνα ή περισσότερο και ίσως για πάντα. Η μόνη πιθανή εξήγηση για τον πόλεμο αυτό είναι μια ψυχική έκλειψη μεταξύ των ηγετών της Ευρώπης λόγω της χαμένης συνειδητοποίησης μιας Ανώτατης Αρχής πάνω τους. Μόνο μια άθεη πικρία θα μπορούσε να παρακινήσει φαινομενικά χριστιανικά κράτη να χρησιμοποιήσουν δηλητηριώδη αέρια, ένα όπλο τόσο προφανές πέρα από τα όρια της ανθρωπότητας.

Το ίδιο ελάττωμα, το ελάττωμα μιας συνείδησης που δεν έχει τη θεϊκή διάσταση, εκδηλώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Δύση ενέδωσε στον σατανικό πειρασμό της «πυρηνικής ομπρέλας». Ο σημερινός κόσμος έχει φτάσει σε μια φάση που, σε προηγούμενους αιώνες, θα είχε περιγραφεί με την κραυγή: "Αυτή είναι η Αποκάλυψη!"

Ο Ντοστογιέφσκι προειδοποίησε ότι «μεγάλα γεγονότα θα μπορούσαν να έρθουν επάνω μας και να μας βρουν πνευματικά απροετοίμαστους». Αυτό ακριβώς συνέβη. Και προέβλεψε ότι "ο κόσμος θα σωθεί μόνο αφού έχει καταληφθεί από τον δαίμονα του κακού".


Στο παρελθόν, η Ρωσία γνώριζε μια εποχή που το κοινωνικό ιδεώδες δεν ήταν η φήμη ή ο πλούτος ή η υλική επιτυχία, αλλά ο ευσεβής τρόπος ζωής. Τότε, η Ρωσία ζούσε μέσα σε έναν Ορθόδοξο Χριστιανισμό ο οποίος παρέμεινε πιστός στην Εκκλησία των πρώτων αιώνων. Η Ορθοδοξία εκείνη την εποχή ήξερε πώς να διαφυλάξει τον λαό της κάτω από το ζυγό μιας ξένης κατοχής που διήρκεσε πάνω από δύο αιώνες, ενώ παράλληλα απέκρουε τα ανόητα χτυπήματα από τα ξίφη των δυτικών σταυροφόρων. Κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων η ορθόδοξη πίστη στη χώρα μας έγινε μέρος του ίδιου του τρόπου σκέψης και της προσωπικότητας του λαού μας, των μορφών της καθημερινής ζωής, του ημερολογίου εργασίας, των προτεραιοτήτων σε κάθε επιχείρηση, της διοργάνωσης της εβδομάδας και του έτους. Η πίστη ήταν η δύναμη που διαμόρφωνε και ενοποιούσε το έθνος.

Αλλά τον 17ο αιώνα η ρωσική Ορθοδοξία αποδυναμώθηκε σοβαρά από ένα εσωτερικό σχίσμα. Τον 18ο αιώνα, η χώρα κλονίστηκε από τους βίαιους επιβαλλόμενους μετασχηματισμούς του Πέτρου, οι οποίοι ευνόησαν την οικονομία, το κράτος και το στρατό εις βάρος του θρησκευτικού πνεύματος και της εθνικής ζωής. Και μαζί με αυτό, η Ρωσία αισθάνθηκε το πρώτο αίμα του κοσμικού χαρακτήρα, το δηλητήριο του οποίου διαπέρασε τις μορφωμένες τάξεις κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και άνοιξε το δρόμο προς τον μαρξισμό. Τον καιρό της επανάστασης, η πίστη είχε σχεδόν εξαφανιστεί στους κύκλους των μορφωμένων Ρώσων. Αλλά και μεταξύ των αμόρφωτων, η υγεία της απειλούνταν.

Ήταν πάλι ο Ντοστογιέφσκι που παίρνοντας το παράδειγμα από τη Γαλλική Επανάσταση και το φανερό μίσος κατά της Εκκλησίας είδε ότι «η επανάσταση έπρεπε αναγκαστικά να αρχίσει με τον αθεϊσμό». Αυτό είναι απολύτως αληθές. Αλλά ο κόσμος δεν είχε ξαναγνωρίσει ποτέ μια αθεΐα τόσο οργανωμένη, τόσο στρατιωτικοποιημένη και επίμονα κακόβουλη όπως αυτή που ασκήθηκε από τον μαρξισμό. Μέσα στο φιλοσοφικό σύστημα του Μαρξ και του Λένιν και στην καρδιά της ψυχολογίας τους, το μίσος κατά του Θεού ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη, πιο θεμελιώδης από όλες τις πολιτικές και οικονομικές τους προσδοκίες. Ο μαχητικός αθεϊσμός δεν είναι απλώς τυχαίος ή περιθωριακός για την κομμουνιστική πολιτική. Δεν είναι μια παρενέργεια, αλλά ο κεντρικός του άξονας.

Στην δεκαετία του 1920 στην ΕΣΣΔ είδαμε μια αδιάσπαστη πομπή θυμάτων και μαρτύρων μεταξύ του Ορθοδόξου κλήρου. Δύο μητροπολίτες εκτελέστηκαν, ένας από τους οποίους, ο Βενιαμίν της Αγ. Πετρούπολης, εξελέγη με τη λαϊκή ψήφο της μητρόπολής του. Ο ίδιος ο πατριάρχης Τύχων πέρασε από τα χέρια της GPU Cheka και πέθανε ύστερα κάτω από ύποπτες συνθήκες. Αρχιεπίσκοποι και Επίσκοποι έχασαν τη ζωή τους. Δεκάδες χιλιάδες ιερείς, μοναχοί και μοναχές, οι οποίοι πιέστηκαν από τους Τσεκιστές να αρνηθούν το Λόγο του Θεού, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν σε κελιά, στάλθηκαν σε στρατόπεδα, εξορίστηκαν στην έρημη τούνδρα του απώτατου βορρά ή βρέθηκαν να τριγυρνάνε στους δρόμους σε μεγάλη ηλικία χωρίς φαγητό ή καταφύγιο. Όλοι αυτοί οι Χριστιανοί μάρτυρες πέθαναν για την πίστη. Οι περιπτώσεις αποστασίας ήταν λίγες. Σε δεκάδες εκατομμύρια λαϊκών, εμποδίστηκε η πρόσβαση στην Εκκλησία και τους απαγορεύθηκε να αναθρέψουν τα παιδιά τους στην πίστη: πιστοί γονείς αποξενώθηκαν από τα παιδιά τους και ρίχτηκαν στη φυλακή, ενώ τα παιδιά αρνήθηκαν την πίστη με απειλές και ψέματα ...

Για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όταν έπρεπε να συγκεντρώσει δύναμη για τον αγώνα ενάντια στον Χίτλερ, ο Στάλιν υιοθέτησε κυνικά μια φιλική στάση προς την Εκκλησία. Αυτό το παραπλανητικό παιχνίδι, που συνεχίστηκε στα επόμενα χρόνια από τον Μπρέζνιεφ με τη βοήθεια επιδείξεων βιτρίνας, δυστυχώς τείνει να ληφθεί στα σοβαρά στη Δύση. Ωστόσο, η ανθεκτικότητα με την οποία το μίσος κατά της χριστιανικής θρησκείας έχει τις ρίζες του στον κομμουνισμό μπορεί να κριθεί με το παράδειγμα του πιο φιλελεύθερου ηγέτη τους, του Χρουστσόφ: διότι αν και έκανε πολλά σημαντικά βήματα για την επέκταση της ελευθερίας, ο Χρουστσόφ αναζωπύρωσε ταυτόχρονα τη φρενήρη λενινιστική εμμονή με την καταστροφή της θρησκείας.

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν περίμεναν: ότι σε μια χώρα όπου οι εκκλησίες έχουν ισοπεδωθεί, όπου ένας θριαμβευτικός αθεϊσμός έχει ξεσπάσει ανεξέλεγκτα για τα δύο τρίτα του αιώνα, όπου ο κλήρος είναι απόλυτα ταπεινωμένος και στερημένος από κάθε ανεξαρτησία, όπου αυτό που έχει απομείνει από την Εκκλησία ως θεσμός είναι ανεκτό μόνο για χάρη της προπαγάνδας προς τη Δύση, όπου ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι στέλνονται σε στρατόπεδα εργασίας για την πίστη τους και όπου, μέσα στα ίδια τα στρατόπεδα, όσοι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν το Πάσχα τιμωρούνται με εγκλεισμό στην απομόνωση - δεν μπορούσαν να υποθέσουν ότι κάτω από αυτόν τον κομμουνιστικό οδοστρωτήρα, η χριστιανική παράδοση θα επιβίωνε στη Ρωσία. Είναι αλήθεια ότι εκατομμύρια συμπατριώτες μας έχουν καταστραφεί πνευματικά από τον επίσημα επιβληθέντα αθεϊσμό, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά εκατομμύρια πιστών: μόνο οι εξωτερικές πιέσεις τους εμποδίζουν να μιλάνε ανοιχτά, αλλά, όπως συμβαίνει πάντα σε εποχές διωγμών και δοκιμασιών, η επίγνωση του Θεού στη χώρα μου έχει μεγάλος βάθος.

Κι εδώ βλέπουμε την αυγή της ελπίδας: δεν έχει σημασία πόσο αφηνιασμένος εφορμά ο κομμουνισμός με τανκς και ρουκέτες, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες που επιτυγχάνει στην κατάληψη του πλανήτη, είναι καταδικασμένος να μην καταστρέψει ποτέ τον Χριστιανισμό.

Τώρα, βέβαια, οι αθεϊστές δάσκαλοι στη Δύση φέρνουν στη νεότερη γενιά ένα πνεύμα μίσους. Και εδώ πάλι βλέπουμε το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας διαδικασίας να δίνει τα ίδια αποτελέσματα, και για άλλη μια φορά για τον ίδιο λόγο: Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τον Θεό.

Στις αδικαιολόγητες ελπίδες των δύο τελευταίων αιώνων, οι οποίες μας έφεραν στο χείλος του πυρηνικού και μη πυρηνικού θανάτου, μπορούμε να προτείνουμε μόνο μια στερεά αναζήτηση για το στοργικό χέρι του Θεού, το οποίο απαρνηθήκαμε.

Όλος ο κόσμος βρίσκεται στην δίνη ενός ανεμοστρόβιλου. Αλλά είναι κατά τη διάρκεια δοκιμασιών όπως αυτές που εκδηλώνονται τα υψηλότερα χαρίσματα του ανθρώπινου πνεύματος. Αν χάσουμε αυτόν τον κόσμο, η ευθύνη θα είναι μόνο δική μας.


ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.





Geronda Aimilianos : "Sais-tu pourquoi Dieu a mis tes yeux à cet endroit ?"


Père Nikon - Montrez-moi votre foi à partir de vos œuvres.


Του Αγίου Χρυσοστόμου σήμερα και οι μνήμες ζωντανεύουν




Του Αγίου Χρυσοστόμου σήμερα και οι μνήμες ζωντανεύουν

Είμαστε ευγνώμονες στο Θεό που μας οδήγησε κοντά σ' αυτούς τους Γέροντες, τον π. Χρυσόστομο, τον π. Γεράσιμο, αλλά και τον π. Ιερόθεο Σουρβάνο.



Με τον π. Γεράσιμο πηγαίναμε πάντοτε, εμείς οι Αργοστολιώτες σε αγρυπνίες στο μοναστήρι της Παναγίας της Αγριλιώτισσας στη Σάμη, ιδιαίτερα του Αγίου Χρυσοστόμου και στην απόδοση της εορτής του Σταυρού, όταν ψάλλονταν και οι Χαιρετισμοί του Τιμίου Σταυρού. Η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός μεταξύ αυτών των πατέρων, που στόλιζαν την Κεφαλονιά, δημιουργούσε εμπειρίες ανάτασης και στους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω τους, ιδιαίτερα όταν, πλήρεις χάριτος μετά από Θεία Λειτουργία, είχαν και “λόγον αγαθόν” να σου πουν. Λοιπόν, μια διήγηση απομαγνητοφωνημένη του π. Χρυσόστομου για την Παναγία την Αγριλιώτισσα θα έχουμε τη χαρά να μοιραστούμε μαζί σας:

Εδώ, καλά μου παιδιά, ήταν δάσος, λόγγος, όπως λέμε εδώ κεφαλονίτικα. Μακρά, απέναντι στο βουνό βρίσκονταν τσοπάνηδες με τα κοπάδια τους. Ήταν τρεις τσοπάνηδες, άσχετοι συγγενείας, δυο άντρες και μία γυναίκα. Έβλεπαν αυτοί οι άνθρωποι, κατ' επανάληψη, τακτικά, ένα φως, κάπου εδώ. Μια, δυο φορές, πέντε, δέκα, τους κίνησε την περιέργεια. Αποφάσισαν να έλθουν κοντά να δουν τι συμβαίνει, από πού προερχόταν αυτό το φως. Το φως δεν ήταν ψηλά στον ουρανό, ούτε στο έδαφος, αλλά σε κάποιο μικρό ύψος από το έδαφος.


“Τι φως είναι αυτό; Μήπως κάποιο θεϊκό φως; Εδώ κάτι συμβαίνει. Μήπως κρύβεται κάτι; Για να δούμε, έχει να μας πει κάτι αυτό το φως;” έλεγαν μεταξύ τους . Άρχισαν να ψάχνουν μέσα στους θάμνους, και συγκεκριμένα μέσα στο θάμνο μιας αγριελιάς στον τόπο ετούτο. Εδώ βρισκόταν η αγριλίδα. Μέσα στα ξηρά σάπια φύλλα της αγριλίδας, λοιπόν, βρίσκουν ένα εικονισματάκι μικρό, τριπρόσωπο, με την εικόνα του Κυρίου μας, της Παναγίας μας και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.


Αντιλαμβάνεστε τι χαρά ένιωσαν και οι τρεις και ιδιαίτερα αυτός που το πρωτοβρήκε. Το έβαλε στον κόρφο του και το πήγε στο σπίτι του. Το τοποθέτησε στα εικονίσματά του.. Την άλλη μέρα το πρωί ξύπνησε για να πάει στα ζώα του στο βουνό. Ασφαλώς, θα ήταν άνθρωπος ευσεβής και γι αυτό θα έλαβε και τη χάρη να βρει το εικονισματάκι αυτό. Θέλησε, λοιπόν, να κάνει την προσευχή του ο άνθρωπος . Πήγε στα εικονίσματα του, αλλά δεν βρήκε εκεί το εικονισματάκι. Ανησύχησε, λέει στα αδέλφια του: “Μήπως κάποιος από εσάς πήρε το εικονισματάκι που βρήκα χθες;” Όχι, δεν το είχαν πάρει.



Έφυγε ο άνθρωπος στενοχωρημένος που δεν υπήρχε το εικονισματάκι στο σπίτι. Ξανά στα ζώα εδώ στο βουνό απέναντι. Το βράδυ όμως βλέπει ξανά φως στο σημείο εδώ. Δεν ήτο όμως δυνατόν να σκεφτεί εκείνο το οποίο είχε συμβεί. Άνθρωποι είμεθα και τα θαύματα τα βλέπομεν πολύ αργά ... Συμπτώσεις, λέμε πολλές φορές. Και όμως είχε συντελεστεί το θαύμα. Μετά από δυο τρεις μέρες αποφάσισε να έλθει ξανά στο σημείο όπου έβλεπε το φως και βρήκε ξανά το εικόνισμα. Το πήγε στο σπίτι, αλλά την επομένη πάλι το ίδιο, το έχασε το εικόνισμα. Ήρθε ξανά εδώ στα ζώα του, το βράδυ πάλι είδε το φως.. Έρχεται και κοιτάζει, βλέπει το εικόνισμα στο ίδιο σημείο. Οπότε τότε δεν το πήρε, αλλά πήγε στο χωριό και είδε τον πνευματικό του. Του εξήγησε ακριβώς τι συνέβαινε και ζήτησε τη συμβουλή του για το τι έπρεπε να κάνει. Τότε αυτός του είπε:
“Παιδί μου, να δοξάζεις το Θεό που σε αξίωσε και βρήκες το εικονισματάκι αυτό, αλλά άφησε το εκεί που το βρήκες, Πήγαινε φτιάξε ένα καλυβάκι και βάλε το εικόνισμα. Βάλε και ένα καντηλάκι και όταν περνάς από εκεί, άναβε το καντηλάκι”.
Πράγματι έτσι έκανε. Το είπε και στους άλλους συντρόφους του, που το είχαν βρει μαζί, τους τσοπάνηδες και έφτιαξαν ένα καλυβάκι και το έβαλαν μέσα. Δεν πέρασε πολύς καιρός που ο άνθρωπος εκείνος το σκέφτηκε διαφορετικά:
“Ο Θεός με αξίωσε και βρήκα το εικόνισμα αυτό. Δεν ήταν μικρό πράγμα, να το πηγαίνω στο σπίτι και αυτό να γυρίζει εδώ μόνο του. Άρα ο Θεός είναι κάπου εδώ κοντά μας, και κοντά σε μένα και κοντά στο εικόνισμα”.


Αποφάσισε, λοιπόν, και λέει στα αδέλφια του:
“Ξέρετε, παιδιά, μια που ο Θεός μού έδωσε τη χάρη και βρήκα το εικόνισμα, θα πάω κι εγώ να μείνω εκεί. Θα φτιάξω ένα καλύβι να μένω εκεί και μια και θα έρχεστε και εσείς για το κοπάδι να μου φέρνετε κι εμένα λίγο ψωμάκι”.


Όπως αντιλαμβάνεστε, είναι δύσκολο να φεύγει κανείς από το σπίτι του και να λέει πάω στην ερημιά να ζήσω μόνος μου. Όσο και να είναι ευσεβείς, αυτοί που μένουν πίσω δεν βλέπουν τα πράγματα τόσο ρόδινα όπως τα βλέπει εκείνος. Εν πάση περιπτώσει ήρθε, έφτιαξε ένα καλυβάκι και έμενε εδώ κοντά στο εικόνισμα.


Δεν πέρασε πολύς καιρός και οι άλλοι δύο σύντροφοί του αποφάσισαν να τον μιμηθούν στην ασκητική ζωή του. Ήρθαν, λοιπόν, κι αυτοί, έφτιαξαν τις καλύβες τους και άρχισαν να ζουν ως μοναχοί.
Αυτό συνέβη περί το 1700, η ανεύρεση της εικόνας και η δημιουργία της πρώτης οικογένειας, της πρώτης ομάδας των καλογήρων. Δεν ανεγνωρίσθη ως μοναστήρι από την αρχή. Η αναγνώριση έγινε από τη Μητρόπολη αργότερα το 1721. Αρχικά ήταν μια εκκλησιά εδώ στ' Αγρίλια και πήρε την ονομασία Παναγία η Αγριλιώτισσα, αφού όπως είδατε βρέθηκε σε μια αγριλιά....


Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

https://www.facebook.com/868968116483905/photos/a.869350409779009/2462139167166784/?type=3&theater

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV.






Το παράδειγμα της ζωής των άλλων ανθρώπων έχει ισχυρή επιρροή στην καρδιά και τη θέλησή μας. Το παράδειγμα της ζωής των αγίων μας εκδηλώνει ζήλια για σωτηρία, επιδίωξη αρετής και πνευματικής ζωής και μας διδάσκει πώς να εκπληρώσουμε τις εντολές του Θεού.


ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV.

- α!!! εκείνος Χρυσόστομος, εγώ βρομόστομος...............






Ένα πρωινό πριν καμιά 30ριά χρόνια (γύρω στο ’90), στην εξώπορτα ενός στρατιωτικού κτιρίου μια ομάδα μερικών στρατιωτικών, το πρωί τα λέγανε. Ο υποδιοικητής της μονάδος, χωρίς κανέναν λογικοφανή λόγο, έβριζε. Κι αυτό κι εκείνο… Σε μια στιγμή, ένας αξιωματικός τον ρωτάει:
- Χρήστο, γιατί βρίζεις;
- δεν ξέρω έτσι μου έρχεται… χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο.

- ξέρεις ποιος άγιος γιορτάζει σήμερα;
- όχι, ποιος;
- ΑΝ θέλεις να δεις, πήγαινε στο ημερολόγιο που το γράφει, δες το και πέσμου αν σου λέει κάτι.

Πράγματι, πηγαίνει για ένα λεπτό μέσα στο γραφείο και επανερχόμενος, λέει:

- Ανακομιδή λειψάνων αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου (+27 Ιαν) , αλλά δεν μου λέει τίποτα….

Μετά από λίγη ησυχία και αφού πέρασε κανένα δίλεπτο, αναφωνεί με έκπληξη ανακάλυψης:

- α!!! εκείνος Χρυσόστομος, εγώ βρομόστομος

Αγάπη για τον Θεό . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV. Αγάπη για τον Θεό .





Αγάπη για τον Θεό .


Η  αγάπη είναι δώρο του Θεού. Ο Άγιος Απόστολος Παύλος λέει: "Η αγάπη του Θεού χύθηκε στις καρδιές μας με το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε" (Ρωμ.5.5). Ένα άτομο είναι υποχρεωμένο να προετοιμαστεί για την αποδοχή αυτού του δώρου καθαρίζοντας την καρδιά, το μυαλό και το σώμα του. Αυτός που επιδιώκει να αναπτύξει μια αγάπη του Θεού στον εαυτό του χωρίς να καθαρίζει τον εαυτό του, είναι κοντά στην αυτό-εξαπάτηση.


ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV.

Ένας χριστιανός είναι υποχρεωμένος να προσευχηθεί για τους γείτονές του, και όχι μόνο. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV.





Ένας χριστιανός είναι υποχρεωμένος να προσευχηθεί για τους γείτονές του, και όχι μόνο. Ένας χριστιανός πρέπει να προσευχηθεί για τα δικά του πνευματικά και σωματικά οφέλη. Στη χριστιανική αγάπη του, είναι υποχρεωμένος να αναγκάσει τον εαυτό του να προσευχηθεί για άλλους ανθρώπους, να ζητήσει από τον Θεό για έλεος τόσο στην προσωρινή όσο και στην αιώνια ζωή, επειδή όλοι οι Χριστιανοί έχουν ένα πνευματικό σώμα που έχει  Ένα Επικεφαλής  τον  Κύριο Ιησού Χριστό και φωτίζεται από το Ένα Πνεύμα του Θεού. Όπως και στο σώμα όλα τα μέλη νοιάζονται το ένα το άλλο, έτσι στο πνευματικό σώμα της Εκκλησίας, όλα τα μέλη της πρέπει να δείχνουν την ίδια φροντίδα στην προσευχή. Έτσι, κάθε Χριστιανός πρέπει να προσευχηθεί για τις αρχές, για τους ποιμένες  των εκκλησιών, για συγγενείς, εχθρούς  φίλους και όλους τους χριστιανούς εν γένει.


ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV.

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV.





ΠΟΙΟΤΗΤΑ


Με όλες τις δυσαρέσκειες και τα προβλήματα, πρέπει να διατηρείται πάντα  την ηρεμία σας και να είστε  φιλικός και φιλόξενος σε όλους.
Αυτή η εσωτερική διάθεση της ψυχής πρέπει να εκφράζεται και εξωτερικά - σε όλες τις λέξεις και πράξεις. Μια τέτοια διαρκή διάθεση του πνεύματος και της εξωτερικής του έκφρασης είναι η πραότητα.

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ MASLOV.

Ένα σημάδι της απιστίας είναι μια αλλοτριωμένη ζωή. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (MASLOV).


Πώς ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλαβε το χάρισμα της κατανόησης των θείων Γραφών!




Πώς ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλαβε το χάρισμα της κατανόησης των θείων Γραφών!

Στο μοναστήρι που μόναζε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ήταν ένας Γέροντας, Σύρος την καταγωγή ο οποίος ήταν ιδιαίτερα ενάρετος. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τον εκτιμούσε πολύ, τον είχε ως πρότυπο του στην αρετή και προσπαθούσε να τον μιμηθεί.
Κάποτε, ενώ ο Γέροντας αυτός προσευχόταν, είδε ένα όραμα κατά τα μεσάνυκτα το οποίο και να το πει κάποιος είναι δύσκολο, αλλά είναι και φοβερό γι’ αυτούς που θα το ακούσουν. Εντούτοις, η διήγηση αυτή προσφέρει ευφροσύνη, τόσο σ’ αυτόν που την λέει όσο και σ’ αυτόν που την ακούει.
Είδε, λοιπόν, ο Σύρος Γέροντας έναν λευκοφόρο άντρα, ο οποίος κατέβηκε από τον ουρανό και ήταν φοβερός στην όψη και στο χέρι του κρατούσε ένα χαρτί τυλιγμένο. Ο λευκοφόρος αυτός άντρας στάθηκε μπροστά στον Ιωάννη, ο οποίος προσευχόταν εκείνη την ώρα.
Ο Άγιος, μόλις τον είδε, έπεσε κάτω από τον φόβο του και εκείνος αφού τον σήκωσε του είπε:
– Μην φοβάσαι αλλά να έχεις θάρρος!

Ο άγιος, τότε, τον ρώτησε να του πει ποιος είναι, και αυτός του απάντησε:
– Με έστειλε σε σένα ο Θεός και δέξου αυτό που σου δίνω. Είμαι ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής Ιωάννης και πάρε αυτό το χαρτί. Από σήμερα θα ανοιχθεί η διάνοια σου για να καταλαβαίνεις και να εννοείς όλη την θεία Γραφή.

Ο Άγιος του απάντησε πως:
– Εγώ δεν είμαι άξιος τέτοιας χάριτος.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αφού τον ευλόγησε, κάνοντας σ’ αυτόν το σημείο του σταυρού, τον φίλησε, του έδωσε θάρρος και ανελήφθη.

Μετά από αυτό, ο ενάρετος και διορατικός αυτός Γέροντας, ήταν για πολλές μέρες έκπληκτος και συνεσταλμένος με το όραμα που είδε. Όταν το αντιλήφθηκαν κάποιοι άλλοι μοναχοί, τον ρώτησαν και έμαθαν τι του συνέβη αλλά και την αιτία της οπτασίας.
Ο μακάριος αυτός Γέροντας τους είπε και αυτό:
– Κρατείστε σιωπή γύρω από το θέμα αυτό, για να μη το μάθει και ο ίδιος και για να αποφύγει την τιμή των ανθρώπων, αναχωρήσει από το μοναστήρι μας.
Οι μοναχοί κατεπλάγησαν και αυτοί από την φοβερή αυτή διήγηση και ανέμεναν και οι ίδιοι να δουν πώς θα εξελιχθεί η ζωή του Ιωάννη, πιστεύοντας ότι θα συμβούν μεγάλα και παράδοξα πράγματα στην ζωή του.
Και, πράγματι, όπως είναι γνωστό πολλά, μεγάλα και παράδοξα γεγονότα συνέβησαν στην ζωή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, ενώ όπως μπορούν να μας διαβεβαιώσουν και πολλοί άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας, αποτελεί και τον σημαντικότερο ερμηνευτή των Γραφών!

Διασκευή από τον Μεγάλο Συναξαριστή της Εκκλησίας. Διασκευή Στέλιος Κούκος.

ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΎΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΎΝΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.





Το κοινό σημείο συνάντησης μοναχών και λαϊκών θα μπορούσε να είναι η υπομονή και η αναφορά όλων των ζητημάτων στον Θεό. Δεν είναι όμως, κυρίως διότι όσοι ζούμε στον κόσμο δεν έχουμε υπομονή ή στην καλύτερη περίπτωση έχουμε μια ανάμειξη υπομονής και γκρίνιας. Δεν είναι ότι οι του κόσμου δεν έχουμε προβλήματα - κάθε άλλο. Μια οικογένεια συνήθως έχει πολύ περισσότερα προβλήματα απο ό,τι ένας μοναχός. Αλλά είτε πιστεύουμε ότι κάποτε αυτά θα εκλείψουν είτε θυμόμαστε τον Θεό αποσπασματικά και σπασμωδικά. Αν αναφέραμε όλη τη ζωή μας στον Θεό, με αφορμή ακριβώς τα τόσα προβλήματα, δεν θα υπήρχε απόσταση μεταξύ μοναχικής και έγγαμης ζωής, τηρουμένων πάντα των διαφορετικών όψεων αυτών των δύο δρόμων.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Γέροντας Γαβριήλ.


Αν κάθε χίλια χρόνια παίρνουμε έναν κόκκο άμμου και τον πετάμε κάποια στιγμή θα τελειώσουν σε όλον τον πλανήτη ενώ η αιωνιότητα που μας περιμένει δεν τελειώνει ποτέ,για αυτό σας εύχομαι να πάτε όλοι στον παράδεισο αιωνίως.
Γέροντας Γαβριήλ.

ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ....




Εκείνο που συχνά αγνοούμε είναι η πολύ κοπιαστική εργασία των μοναχών. Στη νέα Σκήτη ιδιαίτερα, η εργασία από τα νεαρά καλογέρια είναι και βαριά και συνεχής. Νομίζει συχνά κανείς ότι η καλογερική είναι μια σειρά πνευματικών ασκήσεων. Ακολουθίες, νηστεία, υπακοή, κομποσχοίνι. Αμ δε. Ανέβα κατέβα μισή ώρα εκατοντάδες σκαλιά από τον αρσανά στο πιο ψηλό κελί, οικοδομικές εργασίες, μπετά, καθαριότητα χιλιαδυό... Κι όλα αυτά ενταγμένα μέσα στο πνευματικό πρόγραμμα. Υπό αυτές τις συνθήκες όντως βαριά η καλογερική... Η φωτογραφία προς παραμυθία...

Το ραντεβού των 5 παρά 5 ακριβώς.




Το ραντεβού των 5 παρά 5 ακριβώς.

Κάθε απόγευμα στις 5 παρά τέταρτο ξεκινάμε από το σπίτι για τον πλησιέστερο ναό. 10 λεπτά περπάτημα και είμαστε ήδη στο αναλόγιο για τον εσπερινό. Στα μέσα της διαδρομής οφείλω να αφιερώσω περί το μισό λεπτό στο καθιερωμένο ραντεβού. Ο μικρός μου φίλος, ο γενναίος κτηνοτρόφος που σέρνει ίσα με δέκα αγελάδες, ισχνές, με κέρατα που ξεπερνούν το μπόι του, με περιμένει κοιτώντας επίμονα το χωματόδρομο. Δεν έχει ρολόι, μάλλον αγνοεί την υπάρξή του. Μάλλον το στομάχι του να του θυμίζει το πότε περνάω. Μόλις με δει, τρέχει. Ευγενικά απλώνει το χέρι, και παίρνει ότι του δώσω. Πολλές φορές τα καταναλώνει με το περιτύλιγμα. Ειδικά τις τσίχλες. Τα μάτια του γυαλίζουν στη θέα της συμπυκνωμένης ζάχαρης. Ίσως είναι η μοναδική τροφή της ημέρας. Στο τέλος πάντα μου αρπάζει το χέρι για να το φιλήσει. Όχι γιατί ειναι χριστιανός, πάρα γιατί νιώθει ευγνωμοσύνη. Και πάντα το τραβώ προτάσσοντας το μάγουλο μου. Κάπως έτσι, με λίγο γλυκό σάλιο στα γένια μου διαβάζω καθημερινά τα γράμματα του Εσπερινού. Και νιώθω ειλικρινά ευτυχισμένος. Δόξα Τον!



Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

There once was a girl who was tormented day and night by a demon. Her family had taken her to various doctors without being able to effectively help her.







There once was a girl who was tormented day and night by a demon. Her family had taken her to various doctors without being able to effectively help her.

Even priests have not been able to help her. And the demon, often dense, talked through the girl and assured everyone that all their efforts were in vain and that only the "Nightmare" could pull him out of the girl's body.

At some point the relatives of the young woman decided to turn to Saint Nectarios. So one day, they took the girl and went to venerate the tomb of the Saint at the monastery of Aegina.

As soon as they approached the tomb, the evil spirit began shouting through the girl "My Nightmare, My Nightmare". The evil spirit that had taken over the girl's body was afraid of this "Nightmare".

The next day, at work, the girl fell unconscious. When she woke up after a few minutes, she was free from the evil spirit.

Saint Nectarios had done another miracle:

When they opened the tomb of the Saint (after his repose it was opened several times), they found that his nails had grown as if he were alive.

Saint Nectarios had done another miracle:






There once was a girl who was tormented day and night by a demon. Her family had taken her to various doctors without being able to effectively help her.

Even priests have not been able to help her. And the demon, often dense, talked through the girl and assured everyone that all their efforts were in vain and that only the "Nightmare" could pull him out of the girl's body.

At some point the relatives of the young woman decided to turn to Saint Nectarios. So one day, they took the girl and went to venerate the tomb of the Saint at the monastery of Aegina.

As soon as they approached the tomb, the evil spirit began shouting through the girl "My Nightmare, My Nightmare". The evil spirit that had taken over the girl's body was afraid of this "Nightmare".

The next day, at work, the girl fell unconscious. When she woke up after a few minutes, she was free from the evil spirit.

Saint Nectarios had done another miracle:

When they opened the tomb of the Saint (after his repose it was opened several times), they found that his nails had grown as if he were alive.

The pilgrim Nikolay Rebrov tells the following:

The pilgrim Nikolay Rebrov tells the following:


“Optina didn’t have a hotel back then, and the pilgrims spent the night in the church. One pilgrim laid a mattress just under the icon of the Mother of God, but he did not get a blanket, and he could not sleep from the cold. And then the Nun came up to him in the middle of the night and covered him with a warm scarf. He woke up in the morning, looking for someone to give the handkerchief to, and suddenly he would run. He ran to me, jumped on one leg and ran around me three times. I was taken aback: “Brother, what’s wrong with you?” And he says overjoyed: “I was lame! Do you understand? And now I can run and jump. ” They sent this pilgrim to the elder, and the elder said that this nun was the Mother of God herself. ”

Μητροπολίτης Βενιαμίν (Fedčenkov).




Όλοι είναι ίσοι ενώπιον του Θεού: ο βασιλιάς και ο πολεμιστής, πλούσιος και φτωχός,  ο ευγενής και άπορος · ο Θεός δεν βλέπει το πρόσωπο, αλλά στην καρδιά.


Μητροπολίτης Βενιαμίν (Fedčenkov).


Στη φωτογραφία: Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν στο κελί του στη Μονή της Μόσχας.

Ιερέας Παύλος Gumerov...........





Ένας πραγματικός άνθρωπος πρέπει να είναι σε θέση να σχεδιάζει, να βλέπει, να πλένει και να μαγειρεύει. Δεν είναι απαραίτητα να το κάνετε κάθε μέρα, κάθε οικογένεια έχει τις δικές της ευθύνες, αλλά πρέπει να είστε σε θέση να το κάνετε αυτό ...

Ιερέας Παύλος Gumerov.

Από το βιβλίο "Να είσαι πατέρας".





Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι έχουν γονείς, έχουν στήριγμα. Έχουν ανθρώπους για τους οποίους μπορούν να απευθύνονται για συμβουλές. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν θα αρνηθούν ποτέ την αγάπη τους, τη ζεστασιά τους.

Από το βιβλίο "Να είσαι πατέρας".

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ .....





«Όποιος αρχίζει να οικοδομεί την οικογενειακή ζωή, θα περάσει από περιόδους ικανότητας. Εξάλλου, δεν υπάρχει έτοιμη ευτυχία ... Η ευτυχία πρέπει επίσης να καλλιεργηθεί υπομονετικά και με πολλές προσπάθειες και στις δύο πλευρές».

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ -

Ο ιερέας Σέργιος Nezhbort...........





Μερικές φορές πρέπει να συμφωνείτε με αυτά που υπάρχουν  και να αποδεχτείτε τις συνθήκες της ζωής που είναι τώρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος έχει κάνει κάποιο λάθος κάπου. Πιθανότατα, πρέπει να ζήσεις ακριβώς αυτή την περίοδο της ζωής σου . Και πρέπει να ζείτε με αξιοπρέπεια: να μην υποχωρήσετε, να μην φοβάστε και να μην ξεφύγετε, ούτε να απελπιστείτε αλλά να παραμείνετε στον Θεό.



Ο ιερέας Σέργιος  Nezhbort

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα......





Ο Χριστός μας εργάστηκε ως ξυλουργός και ταυτόχρονα μέσα του προσευχόταν. Μας δίδαξε ότι πρέπει να εργαζόμαστε διπλά, υλικά και πνευματικά, διότι διπλοί είμαστε, φέρουμε ψυχή και σώμα.
Όταν ο άνθρωπος εργάζεται διπλά ευλογεί την εργασία του, κυρίως όταν είναι χειρωνακτική. Μια νοικοκυρά για παράδειγμα, τι ωραία θα ήταν όταν μαγειρεύει, να λέει και την ευχή " Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με". Το φαγητό θα γίνει νοστιμότερο...Είναι αποδεδειγμένο πειραματικά αυτό το πράγμα...
Όταν κάποιος έχει μάθει να εργάζεται διπλά, νοερά, ο νους του γίνεται πηγή εφευρέσεως πολλών Θείων νοημάτω και συντάσσει π.χ. ένα γράμμα ευκολότερα και πιο ευλογημένα.
Όταν όμως εργαζόμαστε μόνο υλικά και αφήνουμε το νου μας ανενεργό, έρχεται τότε ο διάβολος και μας δίνει υλικό για εργασία, με ένα σωρό αμαρτωλούς λογισμούς. Και από την εμπειρία σχεδόν όλων μας, ο νους μας θα πάει 95% στα σαρκικά, τα υπόλοιπα θα είναι κατακρίσεις, μελαγχολία, άγχος και κατάθλιψη για το μέλλον και το παρελθόν μας και απελπισία και ακηδία για την μέχρι τώρα πολιτείας μας. Αυτός θα είναι ο κύκλος των λογισμών μας.
Ας δώσουμε λοιπόν παράλληλα με την εργασία μας δουλειά και στο νου μας, για να αποφύγουμε ένα σωρό σκοτούρες και αμαρτήματα και να είναι οι λογισμοί μας αγγελικοί και ουράνιοι...


Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ.....





Το άγιο όρος σού δίνει κάτι μυστικό που μάλλον έχει να κάνει με την προσευχή, την καθημερινή τέλεση της θείας λειτουργίας και τη χάρη της Παναγίας. Δεν ακούς υψηλή θεολογία, δε βλέπεις να υπάρχουν βιβλία θεολογικά που διαβάζεις στον κόσμο. Μπορεί μάλιστα να ακούσεις λόγο για θαύματα περισσότερο από όσο μπορείς να αντέξεις και ακόμη μια απολυτότητα περί της σωτηρίας μόνο των ορθοδόξων - αμφίβολη συχνά κ αυτή. Ωστόσο φεύγεις πνευματικά ανανεωμένος, με ζωντάνια και διάθεση για νέα αρχή. Η ζωντανή σχέση των μοναχών με τον Θεό, η αφοσίωσή τους στις εντολές του Θεού, η φιλοξενία και η αγάπη τους σε καθηλώνουν. Φεύγω για μια ακόμη φορά με ευγνωμοσύνη για το περιβόλι της Παναγίας και για την πολύ καλή παρέα των φίλων συμπροσκυνητών.

Δεν πρέπει να βιώνουμε όλες τις εκκλησιαστικές εορτές στις καρδιές μας ως γεγονός που συνέβη εδώ και πολύ καιρό, ...............







ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ


Δεν πρέπει να βιώνουμε όλες τις εκκλησιαστικές εορτές στις καρδιές μας ως γεγονός που συνέβη εδώ και πολύ καιρό, αλλά σαν να είμαστε άμεσοι συμμετέχοντες σε αυτό το γεγονός, επειδή το έργο της σωτηρίας μας δεν συνέβη μόνο μία φορά, αλλά γίνεται όλο και περισσότερο πάνω σε όλους μας και με τη συμμετοχή μας .