Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ Ήφαιστος έναντι Φωστήρα κ' Τάταυλα έναντι Πέρα






ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
Ήφαιστος έναντι Φωστήρα κ'
Τάταυλα έναντι Πέρα

Κυριακή, 19 Αυγούστου 1923, στην Πόλη

Στην Σμύρνη επίσης, από τον Μπουρνόβα ξεκίνησαν όλες οι αθλητικές δραστηριότητες και ήταν το κέντρο του Αθλητισμού της πόλης. Είχε κατασκευαστεί και στάδιο πριν το 1900 και σε αυτό γίνονταν τα πρώτα χρόνια οι Πανιώνιοι Αγώνες. 
Πριν το 1900 είχε τρεις αθλητικούς συλλόγους: τον Ορφέα, τον Ερμή και τον αγγλικό ΑΟ Μπουρνόβα. 

Ο Μπουρνόβας, η Πρινόβαρις, ήταν εκκλησιαστική κτήσις της Αγ Σοφίας στη Σμύρνη. Από εκεί ήταν το τραγούδι "Παποράκι" του Καλατζή που τραγουδούσαν οι λιποτάκτες και οι επιστρέφοντες του στρατού το 1922,  που λέγεται ότι πήγαινε όπου καθείς ήθελε.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Τα Άγια των Αγίων - Ο Ναός του Σολομώντος Ο τόπος των Εισοδίων της Θεοτόκου


Επίσκεψη προσκυνητών στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων 11/2017


Αγρυπνία στον Πανάγιο Τάφο Τρίτη 14/1 Νοεμβρίου 2017


Πανηγυρικός Εσπερινός Αγίου Γεωργίου Εβραϊκής - Ιεροσόλυμα 2017


Orthodox Patriarch of Moscow receives President Putin in New Jerusalem Monastery


Treasures of the Church: the Orthodox Medical Outreach in Guatemala


«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει... 2017»: π. Διονύσιος Κατερίνας


Αρχιμανδρίτης Ανδρέας Κονάνος (2η ομιλία).: «Ο Χριστός είναι οξυγόνο»,


ΕΟΡΤΙΑ 2017 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ.


Για Περισσοότερες Πληροφορίες

Επιλέξτε τον ακόλουθο σύνδεσμο:


Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Και τα πάθη του Χριστού είναι πάθος Αγάπης. Πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Είναι πάθος αγάπης. ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ.





Όντως   δυστυχώς... Ξέρετε τώρα, μιλάμε και το παρατηρώ και σήμερα και άλλες φορές αλλά και σήμερα, που σας έχω δει σε εκπομπές που είχα την τιμή να θυσιάσω και ήσασταν καλεσμένος στο ραδιόφωνο -αν και εμείς θεωρώ ότι είμαστε καλεσμένοι και μιλάμε μαζί σας γιατί μας καλείτε σε μία όμορφη συνάντηση που  έχει πολύ Χριστό μέσα και είναι πολύ όμορφο- βλέπω έναν άνθρωπο πάντοτε παθιάζεται με αυτά που λέει. Είναι ωραίο πράγμα να παθιάζεσαι.




ΆΜΑ  τα αγαπάς, παθιάζεσαι. Είναι πάθος αγάπης. Και τα πάθη του Χριστού είναι πάθος Αγάπης. Πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Είναι πάθος αγάπης. Υπάρχουν και πάθη κακά. Αλλά αυτό είναι πάθος αγάπης, το απαθές πάθος. Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό. Σίγουρα παθιάζεσαι. Διότι το μέσα με το έξω συμπίπτουν και βγαίνει : τα έξω αυτό. Όπως λέει: «Ο παράς και ο βήχας δεν κρύβονται». Έτσι και η αγάπη δεν  κρύβεται. Παίρνεις μια αφορμή και το λες. Λες, μιλάς γι’ αυτό το πράγμα και το  μεταδίδεις. Και πείθεται μετά και ο άλλος γιατί είναι το βίωμα. Άλλο το βίωμα » άλλο η θεωρία. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει: «Η ορθοδοξία δεν είναι θεολογία  είναι αίσθημα, βίωμα. Το αισθάνομαι». Άλλο το συναισθάνομαι και άλλο το αίσθημα. Το αίσθημα έρχεται απ’ έξω. Σαν αγέρι και σε συνεπαίρνει. Το συναίσθημα είναι  καλό αλλά είναι και το «εγώ» μας μέσα. Και αν είναι χαλασμένο το «εγώ» μας, είναι χαλασμένο και το συναίσθημα. Αυτή είναι η διαφορά αισθήματος και συναισθήματος. 



Πολύ μεγάλη υπόθεση. «Είναι αίσθημα...» λέει ο άγιος Γρηγόριος «... η θρησκεία μας, η Ορθοδοξία μας και δεν είναι θεωρία». Αυτός που πιστεύει, είναι ως παθών θεία. Έχει πάθει τα θεία. Τα ζει τα θεία, δηλαδή. Τα αισθάνεται. Τα μετουσιώνει και μεταδίδει, και είναι πιο πειστικός.



Μίλαγα προχθές με μια παρέα, είχαμε μια κουβέντα και λέγαμε για κάποιο σύγχρονους γέροντες, κάποιες μορφές αγιασμένες. Και η κουβέντα περιοριστή -είχε και εσάς μέσα- σε πέντε-έξι ανθρώπους από το Άγιον Όρος και τον γέρον Νεκτάριο τον Βιτάλη. Ανάμεσα στους χιλιάδες ιερείς, γιατί περιοριζόμαστε < πέντε, έξι, εφτά, δέκα, δεκαπέντε το πολύ πρόσωπα;
Αυτούς ξέρουμε.



Τους ξέρουμε, αλλά μήπως όμως δεν υπάρχουν και κάποιοι άλλοι;


Υπάρχουν και άλλοι που δεν τους ξέρουμε και υπάρχουν και άλλοι που ξέρουμε κ οι οποίοι είναι τυπικοί ιερείς μόνο. Και οι τυπικοί όμως κάνουν την δουλειά του Την λειτουργία δεν την κάνει ο παπάς, την κάνει ο Χριστός. «Ό προσφέρων κ προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος». Με προσφέρουν, είμαι ο ιερέας και ο προσφερόμενος, είμαι το θύμα. Και ο διαδιδόμενος και εκείνος που μεταλαβαίνει τους δούλους είναι ο Χριστός με το κρατερό Του χέρι, και πολύ πριν αρχίσει ο παπί την λειτουργία ζητάει το χέρι του Χριστού από τον Θεό, να τον βοηθήσει να κάν την Θεία Λειτουργία. Το χέρι. Ο Χριστός δεν μπορεί να κάνει το ίδιο. Θεός και προσδεχόμενος ως Θεός. Αυτός δέχεται και την θυσία. Τα διαβάζετε τις Κυριακές, ωραία που είναι αυτά! Πάρα πολύ ωραία. Έτσι. Αλλά και διαδιδόμενος. Με το χέρι  δικό μας κοινωνεί και τους ιερείς ο Χριστός και τους πιστούς με το παντοδύναμο χέρι Του. Τι ωραία τα λόγια πριν την Θεία Κοινωνία! Τι ωραία!




Είπε ο Αντώνης για κάποιους ανθρώπους που τους θεωρούμε σημαντικούς γέροντα.  Μεγάλο πράγμα να σε λένε γέροντα και να είσαι γέροντας, έτσι;




Ο γέροντας με την απόλυτη έννοια είναι ο παλαιός των ημερών, ο Χριστός. Και εμείς  κάνουμε την δουλειά του γέροντα. Και στο όνομα του γέροντα Χριστού, κάνουμε όλα το έργο μας. Όλο το έργο είναι εξειργασμένο. Δηλαδή το κάνει ο Χριστός. Το έχει κάνει και το κάνει ο Χριστός. Εμείς τι κάνουμε; Δανείζουμε το χέρι μας, το στόμα μας στο Θεό και «ό ίερεύς...» λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «... σχήμα έστηκε». Και
σημαίνει «σχήμα έστηκε»; Εικονίζει τον Χριστό. Είναι στην θέση του Χριστού. Τα ιερά του παπά είναι η σάρκωση του Ιησού. Γι’ αυτό και όταν οι παλαιοί ήταν άρρωστοι, τι έκαναν; Έβγαζαν τα άμφιά τους οι παπάδες και τα ακουμπούσαν επάνω τους. Είναι η σάρκωση του Χριστού και άμα έχεις πίστη, γίνονται σημεία και τέρατα. Η πίστη λείπει σήμερα. Και άμα πήγαινε και έβλεπε ο Χριστός ότι δεν τον θέλανε, δεν έκανε πολλές δυνάμεις. «Ούκ έποίησε πολλές δυνάμεις γιά τήν άπιστία αύτών». Λένε για τον άγιο Γρηγόριο τον Ε', όταν ήτανε στην Οδησσό, ότι είχε κάνει αμέτρητα θαύματα. Είχαν γεμίσει με αφιερώματα οι πιστοί και στην Λάρνακα και τα γύρω μέρη. Εδώ που ήρθε, επειδή είναι δικός μας, δεν κάνει κανένα θαύμα. Όχι ότι δεν μπορεί. Μπορεί. Δεν το ζητάει κανένας και δεν είναι κανένας άξιος να λάβει το θαύμα των αγίων, ένεκα της απιστίας. Μεγάλα πράγματα αυτά.



Κουβεντιάζετε με πολλούς ανθρώπους και με τους σύγχρονους «ασώτους υιούς» εδώ στα Εξάρχεια, σίγουρα. Έχετε πολλή άνεση στον λόγο και λέτε και πολύ ωραία πράγματα. Ειλικρινά το λέω. Κάτι που σας έφερε σε πολύ δύσκολη θέση, κάποια στιγμή, υπάρχει, πατέρα Ανανία; Κάτι που σας δυσκόλεψε, γιατί δεν δυσκολεύεστε εύκολα. Αυτό είναι βέβαιο (γέλια).



Ξέρετε, η κακή πρόθεση με δυσκολεύει πολύ. Μόνο ο αμαρτωλός δεν με δυσκολεύει. Ούτε ο άπιστος με δυσκολεύει. Ήρθε μια φορά ένας άπιστος εδώ, με ρώτησε αν απορούμε να μιλήσουμε και του είπα ότι βέβαια μπορούμε, γιατί και σένα κάποιος σε έφτιαξε και εμένα κάποιος με έφτιαξε. Και καθίσαμε και μιλήσαμε. Στο τέλος, μου φίλησε και το χέρι και τον ρώτησα να μου πει τον λόγο. Και μου είπε ότι αξίζει τον μετά από όσα είπαμε και του είπα. Θεατρίνοι της απιστίας είναι οι περισσότεροι. Έχουνε  λόγους που επικαλούνται την αθεΐα τους κλπ. Δεν γίνεται αλλιώς. Είναι θεατρίνοι της απιστίας.



Άλλωστε εσείς λέτε και συγγνώμη που το αναφέρω εγώ τώρα. Συμπληρωματικά το λέω, ότι δεν υπάρχει άθεος.


Όχι, δεν υπάρχει άθεος. Μόνο θεατρίνοι της απιστίας. Υποκρίνονται τους άθεους για κάποιον λόγο. Θέλουν κάτι άλλο να καλύψουν ή κάποια κομπίνα να σκαρώσουν και ό,τι άλλο θέλουνε. Και θέλουνε να το παίξουνε σύγχρονοι, μοντέρνοι, μάγκες.
Είναι και ο εγωισμός τους.




Το σπουδαιότερο είναι αυτό. Το λέει ο Παπαδιαμάντης στον Λαμπριάτικο Ψάλτη: Μερικοί επικαλούνται την αθεΐα και κάνουν τους Ευρωπαίους. Εμείς δεν είμαστε άξιοι να κάνουμε τους Ευρωπαίους.Έχουμε πατρίδα ορθόδοξη, την Ελλάδα μας. Και έχουμε τόσους πατέρες και προπάτορες, τον Κολοκοτρώνη κ.λπ. που πρέπει να ντρεπόμαστε να κάνουμε ό,τι κάνουν οι Ευρωπαίοι, γιατί αυτοί δεν έχουν. Έχουν γεράσει. Και περιμένουν κάποιον! Περιμένουν τον Γκοντό αυτοί, όπως λέει ο Σάμιουελ Μπέκετ.





Αυτοί είναι τα ορφανά. Περιμένουνε κάποιον από την Ελλάδα. Θα τον στείλει ο Κύριος. Κάτι θα γίνει. Δεν μας άφησε ποτέ ο Χριστός. Μας το είχε πει λίγο πριν αναληφθεί, ότι θα είναι μαζί μας όλες τις ημέρες της ζωής μας μέχρι το τέλος του αιώνος, μέχρι το τέλος του κόσμου. Λέει ψέματα ο Χριστός; Όχι. Γιατί άμα έλεγε ψέματα, δεν θα έλεγε την αλήθεια. Οπότε, ισχύει αυτό. Και τώρα ακόμη έχει το σχέδιό Του, το πρόγραμμά Του. Έχει την αγάπη Του. Και την φανερώνει σιγά-σιγά. Και μας στηρίζει. Σε ποιόν στηριζόμαστε με τόσα που γίνονται; Ποιος μας κρατάει; Κάτι γίνεται. Και όπως έλεγε και η Παναγία στον άγιο Παΐσιο: «Εγώ θα φυλάω τα σύνορα της πατρίδος και εσύ να παρηγορείς τους πονεμένους αυτής της ζωής». Και το κάνει η Παναγία. Φυλάει τα σύνορα. Αλλιώς θα είχαν ορμήσει. Έτοιμοι είναι να ορμήσουν. Αν μπήκαμε τώρα στην ενωμένη Ευρώπη και φύγουμε τώρα, θα χτυπάνε τα σύνορα της ενωμένης Ευρώπης. Έστω και αν δεν μας θέλει η Ευρώπη, και λεφτά θα μας δώσουν και τα σύνορα της Ευρώπης θα φυλάξουν, από το ’81 που λέγανε:«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Και κάποιος μου είπε: «Πάτερ, τι λένε αυτοί;» και ένας του απήντησε: «Εμείς...» είπε «... παιδί μου, θα τους δώσουμε, που δεν έχουμε τίποτα». Του λέω: «Την Ορθοδοξία την έχουμε;». Μου λέει: «Ας δώσουν όλα τα λεφτά αυτοί. Η Ορθοδοξία είναι όλα τα λεφτά. Τα άλλα τα λεφτά είναι συμβατικά».






Ο Κίσινγκερ, νομίζω, έλεγε ότι τον Έλληνα πρεπει να τον χτυπήσεις στην γλώσσα του, στην ιστορία του και στην θρησκεία του.




Στις ρίζες του. Προσπαθεί να τον ξεριζώσει. Χτυπάνε την Εκκλησία μας, που είναι μαζί με την πατρίδα μας. Δεν άνοιξαν οι πύλες του Αδη που κατέβηκε ο Χριστός και τι έκανε Εκείνος; Πήγε και ανέστη και άφησε ανοικτές τις πύλες του Άδη. Ανοιχτές. Το βλέπουμε εδώ στην εικόνα της Αναστάσεως. Δεν μπορεί να βυθιστεί το πλοίο του Ιησού που είναι η Εκκλησία. Δεν μπορεί. Γι’ αυτό έλεγε ο άγιος Πορφύριος: «Όταν έχετε μια μεγάλη στεναχώρια, να σκέφτεστε το δυσκολότερο στην ζωή μας, που είναι η Ανάσταση του Χριστού». Δεν μπορεί να το κάνει κανείς άλλος. Δεν μπορούσε κάποιος άλλος να αναστήσει τον εαυτό του. Ανέστησε τον Εαυτό του και έγινε και Θεός. Απέθανε ως άνθρωπος και ανέστη ως Θεός. Γι’ αυτό και από συνήθειο δεν πίστεψαν στην Ανάσταση. Ήταν προκατειλημμένοι. Και όχι μόνο ο Θωμάς αλλά και οι άλλοι. Και πήγαν, πήραν τα πλοία από τους κυβερνήτες να κάνουνε την δουλειά τους, σου λέει: «Πάμε τώρα, τελείωσε». Γιατί δεν πίστευαν, δεν είχανε δει κάποιον να ανασταίνει τον εαυτό του.


 Είχαν δει θαύματα, τον Χριστό να ανασταίνει τον Λάζαρο ή και άλλα θαύματα που αναφέραμε. Τον προφήτη Ηλία, τον προφήτη Ελισαίο να ανασταίνουν πεθαμένους, αλλά κάποιον όμως να αναστήσει τον εαυτό του δεν είχαν δει. Γι’ αυτό και αυτοί ήταν προκατειλημμένοι. Που λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο 20ό κεφάλαιο. «Ούδέπω γάρ ήδεισαν τήν γραφήν δτι δει αύτόν έκ νεκρών άναστήναι». Δεν κατάλαβαν ότι έπρεπε να γίνει Ανάσταση. Παρότι τους το προείπε.Ήταν ο νους τους πωρωμένος. Δεν είχε γίνει αυτό. Το έκανε ο Ιησούς, που ήταν Θεάνθρωπος. Απέθανε ως άνθρωπος και ανέστη δια πνεύματος αιωνίου δια της θεότητός Του.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ . Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΟΥ

Να μιλήσουμε λίγο για τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί μέσω των έργων και του βίου τους; Παπαδιαμάντης, Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης. Βλέπω εδώ να έχετε αυτές τις φωτογραφίες.







Να μιλήσουμε λίγο για τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί μέσω των έργων και του βίου τους; Παπαδιαμάντης, Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης. Βλέπω εδώ να έχετε αυτές τις φωτογραφίες.




Προπάτορές μας...


Γιατί συγκεκριμένα αυτές τις προσωπικότητες; Μάλιστα μεταξύ των αγίων;



Ο άγιος Πορφύριος έλεγε μια φορά: «Αν θα πάτε στον παράδεισο, μην παραξενευτείτε αν θα δείτε εκεί τον Κολοκοτρώνη». Αναφέρω ένα παράδειγμα. Γιατί αυτός καθώς και οι άλλοι ήρωες του ’21 είναι στον παράδεισο. Αυτοί θυσίασαν την ζωή τους για  την πίστη και το Γένος, για την πατρίδα, για την Εκκλησία, για τον πλησίον, για τους ανθρώπους... και δεν αγαπάνε μόνο τους Έλληνες αυτοί, αγαπάνε και τους Αλβανούς και τους Τούρκους. Τα ’χανε με τους αρχηγούς και τους οπλαρχηγούς τους για να φαίνονται δυνατοί. Από εκεί και πέρα στους απλούς ανθρώπους ήταν φιλάνθρωποι. Γιατί είχαν ακριβώς αυτό που είχε κυρίως και κατεξοχήν και ο Κολοκοτρώνης. Τρία πράγματα είχε ο Κολοκοτρώνης: Πρώτον ήταν φιλόθεος, αγαπούσε τον Θεό. Όταν ήταν εξόριστος το 1805 με τους κλεφταρματολούς του Μόριά κ.λπ. στα «Απομνημονεύματά» του γράφει: «Ήμουν μόνος στο βουνό με τον Θεό». Δεύτερον ήταν φιλόπατρις. Για την πατρίδα του τα έκανε όλα! Τα έδινε όλα! Και στην φυλακή τον έβαλαν στο τέλος και σε θάνατο τον καταδίκασαν... και τι έκανε ο Κολοκοτρώνης; Μόνο καλό έκανε. Η μεγαλύτερη αρετή που έχει ο Κολοκοτρώνης δεν είναι η πολεμική του αντρεία αλλά η μεγαλοψυχία του. «Τα παλιά, τα περασμένα, τα ρίχνω στη θάλασσα και αρχίζω από την αρχή», όπως έλεγε. Τι ωραία! Νερό και αλάτι... Τρίτον ήταν φιλάνθρωπος. Δεν ήταν το να δώσει ελεημοσύνη στον φτωχό μόνο, αλλά να αγαπάει τον άνθρωπο, όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Τον πλησίον του. 



Τι σημαίνει «πλησίον»; Αυτός είναι που είναι από το ίδιο χώμα και από την ίδια δημιουργική πνοή. Πλησίον είναι πας άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγάλο. Και ο Καποδίστριας το ίδιο έλεγε και ο Παπαδιαμάντης το ίδιο και όλοι οι Ήλοι. Είχαν αγάπη στον Θεό! Για του Χριστού την πίστη την αγία πολέμησε. Γιατί στα χρόνια της τουρκοκρατίας δεν υπήρχε πατρίδα. Την πατρίδα την είχε πάρει αγκαλιά η Εκκλησία.
Να πολεμήσω για του Χριστού την πίστη. Δεν έρχεται όμως όλο αυτό έτσι λίγο σε αντίθεση: Έλα ο χριστιανός που πρέπει να αγαπάω όλο τον κόσμο, να σηκώσω  τον Μουσουλμάνο που με απειλεί, να σκοτώσω τον Εβραίο που με απειλεί, και μετά να πάω να κοινωνήσω;



Όχι, δεν είναι έτσι. Το «ου φονεύσεις» ισχύει για όλους. Είναι κωδικοποίηση• ο δεκάλογος του φυσικού δικαίου. Μόνο αυτό αν τελούσαμε σήμερα, δεν χρειάζονται νόμοι. Έχουμε γεμίσει νόμους. Πολυνομία και... παρανομίες... (γέλια) Είναι κωδικοποίηση του φυσικού δικαίου. Και όπως μας έλεγε ο μακαρίτης ο Μουρατίδης ο δάσκαλος που μας έκανε το αστικό δίκαιο, το «ου φονεύσεις» ισχύει και γι’ αυτόν του έρχεται να σε φονεύσει. Όχι μόνο για σένα. Οπότε κάνεις άμυνα. Και ο Χριστός -κάνε άμυνα στον Πόντιο Πιλάτο, όταν τον χτύπησε ο δούλος. Του λέει: «Για πες μου, γιατί με χτυπάς; Αν έκανα κακό, για ποιό κακό; Ειδάλλως, γιατί το κάνεις;». Είναι φυσικό δικαίωμα. Είναι λογικό δικαίωμα. Γιατί ο Κύριος έλεγε στον δούλο του: «Εγώ σε έφτιαξα και σου έδωσα και λογική. Αν δεν κάνεις χρήση της λογικής, με χτυπάς χωρίς να φταίω, δεν το βλέπεις;». 


Τι ωραία που τα λέει ο Χριστός! Και όταν έσφαλλαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, στον ναό πήρε και το μαστίγιο, το φραγγέλιο και τους εβγαλε έξω. Και μία παρατήρηση: τα περιστεράκια που ήταν μέσα στα κιβώτια δεν τα κλώτσησε. Εξέρχετο το κέρμα των πιστών και γέμισε ο κόσμος λεφτά. Τι λέει; «Άλλοτε ταύτα έντεΰθεν». «Πάρτε τα από εδώ αυτά, πηγαίνετέ τα έξω». Πού είναι η φιλοζωική  εταιρεία να δούνε πόσο στοργή και αγάπη έδειχνε ο Χριστός για τα ζώα; Τι ωραία φέρεται ο Χριστός! Σε όλα τα πράγματα! Σε όλα τα μεγέθη! Έτσι, λοιπόν, πολεμάμε υπέρ πίστεως και πατρίδος, διότι πρέπει να υπερασπιστούμε και την πίστη και την πατρίδα και τους άλλους.


 Μάλιστα οι Έλληνες ποτέ δεν πολέμησαν να πάρουν την πατρίδα κανενός. Υπερασπίζονταν την δική τους, και όπως το λέει η Ιστορία: «Ετούτο το χώμα που είναι εδώ, εμείς είμαστε από εδώ βγαλμένοι. Είμαστε γηγενείς. Δεν πήραμε ποτέ την πατρίδα κανενός». Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Μην κοιτάτε τώρα οι διεθνιστές και οι άλλοι, τα λένε όπως τα θέλουνε. «Μαλάτα και γαλάτα» έλεγε η μητέρα μου. Όπως τα θέλουν, όπως τους συμφέρει. Αν το ψάξεις λίγο βαθύτερα, πάει εκεί πέρα. Μάλιστα, στην Παλαιά Διαθήκη είχε παραγγείλει ο Θεός στον Σαούλ, τον πρώτο Βασιλιά, να φονεύσει τους Φιλισταίους γιατί ήταν Κρητικοί άποικοι. Ήταν οι Αχαιοί στην Κρήτη, μετά πήγαν οι Δωριείς και τους ξετόπισαν. Και πήγαν απέναντι αυτοί, στην Παλαιστίνη.





Είναι οι σημερινοί Παλαιστίνιοι;


Ναι. Είπε λοιπόν στον Σαούλ ο Θεός να φονεύσει και να ξεπαστρέψει τους Φιλισταίους, να ησυχάσει ο κόσμος. Εκείνος τι έκανε; Αυτό που κάνουνε μερικοί σήμερα, τάχα. Τους λυπήθηκε. «Αθώους, θα τους σκοτώσω;». Μπορεί να είναι για καλό τους, και, στην άλλη ζωή να τους αντιμετώπιζε αλλιώς ο Θεός αυτούς που θα σκοτωνόντουσαν άδικα ή δίκαια μάλλον. Λέει κάτι ο Θεός και εμείς πρέπει να το κάνουμε. Γιατί ο Θεός είναι ο απόλυτος Δημιουργός, και να αδικήσει κάποιον ο θεός εδώ, έχει άλλο τρόπο να τον δικαιώσει. Τα σχέδια του Θεού είναι ανεξιχνίαστα. «Άνεξιχνίασται αί βουλαί τού Κυρίου». Δεν ξέρουμε. Νομίζουμε ότι ξέρουμε και δεν ξέρουμε. Κάνουμε υπακοή. Εντάξει, μπορεί να πούμε και μιά κουβέντα και να το εξηγήσουμε και να το κουβεντιάσουμε, δεν απαγορεύεται αυτό. Αλλά από εκεί και πέρα, μην είμαστε απόλυτοι σε όλα τα ζητήματα αυτά. Και λέμε ότι εμείς είμαστε αρχηγοί και ότι εμείς ξέρουμε. Αστό, ρε παιδί μου. Σε ό,τι ξέρουμε, ας βάλουμε και ένα «χι», έλεγε παλιά ένας καθηγητής από το Δημοτικό. Και ζήτα και την γνώμη και για κάτι άλλο. Και άμα είναι το ίδιο, εσύ είσαι σίγουρος γι’ αυτό που σκέφτεσαι. Και άμα δεν είναι ίδιο, διορθώνεσαι και γίνεσαι καλύτερος. Είναι πολλά στην μέση.
Κάνετε συχνά αναφορές στο όνομα του Χριστού. Συζητάγαμε τις προάλλες που γυρνάγαμε από κάπου και λέγαμε ότι ακούμε πολλούς κήρυκες σε κηρύγματά τους να μην αναφέρονται ούτε μία φορά στο όνομα του Χριστού. Υπάρχει ορθόδοξη πίστη χωρίς την αναφορά στο όνομα του Χριστού; Για ποιον λόγο γίνεται; Το έχετε παρατηρήσει εσείς;



Το έχω. Γιατί δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστό. Εσύ άμα αγαπάς την γυναίκα σου και τα παιδιά σου, εκατό φορές θα πεις τα ονόματά τους. Δεν υπάρχει το ομόλογο στοιχείο. Μιλάνε έτσι, ότι ο Χριστός ήταν κάποιος, ως θεωρία. Πρέπει να τον αγαπάς τον άλλον. Πραγματικά. Να τον έχεις μέσα σου και να σε έχει μέσα του. Έτσι λέει η
Γραφή. Τότε αλλάζει το πράγμα. Εκείνοι μιλάνε έτσι και δεν πείθουν και κανέναν. Μην νομίζεις ότι πείθουν και κανέναν.


Το παρατηρήσαμε και εμείς. Μας κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι δεν ακούς να μιλάνε για τον Χριστό. Και όχι μόνο εκεί. Ακόμα και σε βιβλία που διαβάζεις, δήθεν πνευματικών ανθρώπων -«εντός εκτός και επί τα αυτά» της Εκκλησίας- δεν βλέπεις καμία αναφορά. Και αναρωτιέσαι πού μπορεί να αναφέρονται. Ποιο μπορεί να είναι το σημείο αναφοράς τους;





Ο εαυτός τους. «Αύτοείδωλον έγενόμην τοις πάθεσι» λέει ο άγιος Ανδρέας στον Μεγάλο Κανόνα. «Ελάτρεψα τον εαυτό μου». Αυτό είναι η πτώση. Άφησαν τον Θεό οι πρωτόπλαστοι, την υπακοή και την σχέση που είχανε, και περιορίστηκαν στον εαυτό τους, και κλείστηκαν στον εαυτό τους. Αυτό είναι ο εγωισμός. Κλείστηκαν στον εαυτό τους, και από εκεί και πέρα έγιναν αυτιστικοί που λέει σήμερα η ψυχιατρική κ.λπ. και αυτό είναι η μεγαλύτερη καταδίκη. Και το μεγαλύτερο κακό δεν είναι το να είσαι απλά μόνος σου και να πιστεύεις στον Θεό, αλλά το να έχεις υπαρξιακή μοναξιά. Να μην αισθάνεσαι ούτε τον θεό, ούτε τον πλησίον, ούτε κανέναν. Εκεί από ένα  τραγουδάκι: «Και μαζί και μόνος ίδιος είναι ο πόνος».



(Γέλια δημοσιογράφων)


Αυτό ακριβώς. Η υπαρξιακή μοναξιά είναι χειρότερη από όλα. Να μην έχεις τον Θεό σου. Να είσαι «ώς άθεος έν τώ κόσμω», που λέει ο απόστολος Παύλος. Αυτό ακριβώς! Έχασαν τον Θεό τους οι άνθρωποι εκεί στον παράδεισο και τα έχασαν όλα. Τα έχασαν όλα! Μεγάλη υπόθεση. Αλλά ο Θεός δεν θέλει να είμαστε κοντά του με το ζόρι. Γι’ αυτό λέει: «Όστις θέλει όπίσω μου έλθειν». Έδωσε ελευθερία στον άνθρωπο. Και την τηρεί την ελευθερία. Το αυτεξούσιο, αυτό ακριβώς είναι. Η ελευθερία. Να θέλει κάτι ή να μην θέλει. Μπερδεύεται καμιά φορά η ελευθερία. Γιατί υπάρχει ελευθερία η ιδεολογική και υπάρχει και η πραγματική. Ιδεολογική, θα πει, το να διαλέξεις το είδος της δουλείας σου (γέλια). Γίνονται και αυτά. Και για αληθινή, να διαλέξεις την άνωθεν ελευθερία, που είναι ο Χριστός. «Έάν ούν ό υιός ύμάς έλευθερώση, όντως έλεύθεροι έσεσθε». «Εάν ο Υιός του άνθρωπου σας ελευθερώσει, θα είστε πραγματικά ελεύθεροι». Όπως το είπε ένας Ρώσος φιλόσοφος: «Ελευθερία σημαίνει το να είσαι ελεύθερος από τα πάθη και από το κακό». Αυτό είναι ελευθερία. Να είσαι ελεύθερος από αυτά. Γιατί αυτά είναι αρρώστια, είναι καρκίνος, είναι κακό, είναι σκλαβιά, είναι ό,τι θέλετε. Είναι αλλοτρίωση που λέει ένας φιλοσοφικός ορισμός Αποξενώνεσαι από τα «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» και είσαι «ώς άθεος έν τω κόσμω». Ξένος και έρημος...





Ας πούμε, πάτερ μου, ότι ήταν απέναντι σας ένας άθεος και σας έλεγε: «Πάτερ μου, καλά τα λέτε -μιας και μιλήσαμε πιο πριν και για το κήρυγμα- πώς είναι δυνατόν, όμως, άνθρωποι ιερείς σαν εσάς, που πέρασαν όλη τους την ζωή μέσα στην Χριστόσκονη, να μην μιλάνε γι’αυτόν; Αν δεν το κάνετε εσείς, από μένα τι περιμένετε;



Γι`  Αλήθεια είναι αυτό, δεν το κάνουμε, γιατί δεν έχουμε την ομόλογη σχέση με τον ς, ' φιλάνθρωπο Χριστό. Δεν έχουμε την ομόλογη σχέση. Οι άγιοι το κάνανε αυτόν.  Είχαν την μνήμη του Χριστού. Θυμόντουσαν πάντα. Γι’ αυτό λέει και ο άγιος εί ! Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Περισσότερο να μνημονεύεις τον Θεό παρά να αναπνέεις». «Μνημονευτέον γάρ τού Θεού μάλλον ή άναπνευστέον» λέει επί λέξει. Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό. Προερχόμεθα από Εκείνον και πηγαίνουμε σε Εκείνον. Όταν έχουμε Εκείνον και έχουμε καλή σχέση, τα έχουμε όλα! Είναι αυτό που λέει ο απόστολος Παύλος. Εμείς οι Απόστολοι είμεθα ως «μηδέν έχοντες καί τα πάντα κατέχοντες». Τα έχουμε όλα γιατί έχουμε τον Θεό. Και άμα έχεις τον Θεό, έχεις και τα του Θεού. Αμα είσαι ο ιδιοκτήτης μιας πολυκατοικίας, έχεις όλη την πολυκατοικία για παράδειγμα. Έτσι είναι. Τα έχουμε όλα! Και όλα μας τα δίνει ο Κύριος και όλα μας τα προσφέρει ο Κύριος και αν καμιά φορά στερεί και κάτι, το κάνει για καλό μας. Μας δοκιμάζει εμάς  να δει τι θα κάνουμε. Υπάρχει και αυτό. Μια φορά πήγε ένας αξιωματικός στον Δαυίδ τον Βασιλιά και του λέει: «Βασιλιά μου, ο τάδε στρατηγός σας βρίζει». Και περίμενε ι του πει τι βρίζει, τι λέει... και τι του είπε ο Δαυίδ και τον κούφανε; «Καλά κάνει και με βρίζει ο στρατηγός αυτός». «Γιατί, βασιλιά μου;». «Ο Θεός τον έβαλε να με ραΐζει για να δει ο Θεός, εγώ ο Δαυίδ, που θεωρούμαι σπουδαίος, πώς θα αντιδράσω». 

 Υπάρχει και αυτό. Όχι μόνο αυτό, αλλά υπάρχει και αυτό και είναι σημαντικό ακόμα ! | και αυτό. Οπότε τι λέει ο Δανιήλ στους Ψαλμούς; «Αυτόν που ερχόταν λαθραία και  μόνο κατηγορούσε τον πλησίον, τον πέταγα έξω». Αυτό σημαίνει εκδιώκω, τον βγάζω έξω. -Φύγε κύριε, δεν θα μου πεις εσύ τίποτα για τον άνθρωπο».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ . Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΟΥ



ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΑΝΤΑΜΑ - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ


Saint John and the orphans

Ο π. Χρυσόστομος στον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη.... ο λόγος του πραγματικός και επίκαιρος ......


''Μανουήλ Πανσέληνος'' μία ταινία του Γιώργου Βερδάρη. (ENG)


ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ:ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΕΣΤΗΣΑΝ ΟΙ ΑΧΡΑΝΤΟΙ ΠΟΔΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (Kοντά στην οδό του Μαρτυρίου) ΕΚΠ.16


Ποιμαντική στον σύγχρονο κόσμο. Με τον π. Χαράλαμπο (Λίβυο) Παπαδόπουλο


Η Περπέτουα ....



Η Περπέτουα συμμάζεψε το σχισμένο φόρεμα επάνω της, μάζεψε τα  μαλλιά της, που ήταν λυμένα. Γιατί μια μάρτυς δεν πρέπει να πεθάνει με ξέπλεκα τα μαλλιά, όπως όταν κανείς πενθεί, αφού είναι ήμερα χαρμόσυνη γι’ αυτήν. Έτσι όπως την είδαν άφοβη και αλύγιστη ξέσπασαν σε μίσος τα πλήθη έξαλλα και την έβγαλαν από την πόρτα των Ζώων, όπως έλεγαν μια πόρτα της Καρχηδόνος


Emperor Constantine I The Great addressing the citizens of Rome in the Roman Forum # November,312 AD

Απότμημα της αγίας Κάρας του Ευαγγελιστή Ματθαίου ,φυλάσσεται στην δεύτερη έδρα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στο Κάιρο.

ΠΑΤΉΡ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΜΠΑΤΣΑΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΊΑ.


Χθες περισσότερο αλλά και σήμερα, είδα αναρτήσεις που λεν ότι δεν έχει αξία να νηστεύεις από τροφές αν δεν νηστεύεις από τα πάθη και άλλα τέτοια σχετικά.
Θα μας επιτρέψετε να εκφράσουμε κάπως διαφορετική άποψη. Κάθε αρετή έχει τον μισθό της και κάθε πάθος έχει τον αγώνα του.
Η άσκηση της αρετής της νηστείας είναι μία γενική, σωματική, αρετή, και είναι βοηθητική γιά όλες τις άλλες αρετές.
Αγωνιζόμαστε και ο Θεός βοηθάει. Νηστεύουμε και σιγά σιγά κόβουμε και τα άλλα πάθη.
Αλλά η νηστεία είναι απολύτως απαραίτητη στον πνευματικό αγωνιστή.
Το να μην μπορείς να κόψεις κάποιο άλλο πάθος, όπως την πολυλογία ακόμα και την κατάκριση, δεν σημαίνει ότι θα σταματήσεις την νηστεία. Όχι.
Εμείς θα νηστεύουμε, με ταπείνωση και επίγνωση και θα ζητούμε από τον καλό Θεό να μας βοηθήσει να ελαττώσουμε και να κόψουμε σιγά σιγά ή και μαχαίρι, και τα άλλα πάθη.
Καλόν αγώνα, αδελφοί μου. Καλή Σαρακοστή. Ο Χριστός, η χαρά, να μας ενισχύει. ΑΜήν.

Πριν και μετά.

Πριν και μετά.....

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΆ.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ ΣΤΗΝ ΓΗ.

Πῶς μπορεῖ τὸ αἰώνιο νὰ συμπορεύεται μὲ τὸν χρόνο;;

Πῶς μπορεῖ τὸ αἰώνιο νὰ συμπορεύεται μὲ τὸν χρόνο;

 Πῶς τὸ ἀπόλυτο νὰ προσαρμοστεῖ μὲ αὐτὸ ποὺ παρέρχεται; 
Πῶς ἡ βασιλεία  τῶν Οὐρανῶν νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὸ βασίλειο τοῦ κόσμου καὶ τὸ ἀκριβὸ νὰ φιλιώσει μὲ τὸ φτηνό;

 Ἐὰν ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται (Α´ Ἰω. ε´ 19) πῶς μποροῦμε νὰ περιορίσουμε τὸ αἰώνιο ἀγαθὸ καὶ νὰ τὸ ὑποστηρίζουμε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ κακοῦ, νὰ ἐνισχύουμε τὸ οὐράνιο φῶς μὲ τὶς καπνογόνες φλόγες ποὺ βγάζει τὸ κάρβουνο καὶ τὸ πετρέλαιο;

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Αναφέρατε την λέξη αγάπη. Παρόλα αυτά οι σχέσεις των ανθρώπων δεν βλέπω να διακατέχονται από την αγάπη. Γιατί συμβαίνει αυτό, πατέρα Ανανία;





Αναφέρατε την λέξη αγάπη. Παρόλα αυτά οι σχέσεις των ανθρώπων δεν βλέπω να διακατέχονται από την αγάπη. Γιατί συμβαίνει αυτό, πατέρα Ανανία; Δηλαδή, βλέπουμε ότι παρότι ζει στην καρδιά του ανθρώπου ο Χριστός, έχει μια ροπή προς την κακία. Γιατί;



Ρέπει εκ νεότητος η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά. Αφού «έπεσε». Τώρα αυτή η πτώση, δεν ξέρουμε ακριβώς τι είναι. Είναι ένα μυστήριο κατά τους Πατέρες. «Έπεσε» ο άνθρωπος και τα έχασε όλα. Γι` αυτό ονομάζεται στην εκκλησιαστική υμνολογία ο άνθρωπος το μέγα τραύμα. Η μεγάλη πληγή, όπου μεγάλη πληγή είναι ο άνθρωπος. 



«Έπεσε» και τα έχασε όλα ο άνθρωπος. Ξέχασε ποιος είναι και ποια
είναι η αιτία της δημιουργίας του. Ποιος είναι ο προορισμός του. Έπεσε στην λήθη και έρχεται ο αφέντης ο Χριστός και κάνει άρση αυτής της λήθης! Και αυτό είναι ι αλήθεια. Έπεσε στην λήθη, δεν ήξερε. Δεν ήξερε ο άνθρωπος! Έπαθε... εγκεφαλική διάσειση και μετά αμνησία. Και είναι δύσκολο μετά αυτό το πράγμα. Έχει πάθει μεγάλη  ζημιά ο άνθρωπος με την πτώση. Τόσο μεγάλη που τον θρήνησε ο Θεός! Και λέει στην Παλαιά Διαθήκη -στην Γένεση- ότι μεταμεληθώ ο Θεός στο ότι εποίησε τον άνθρωπο. Μετάνιωσε γιατί έκανε τον άνθρωπο. Ο Θεός στενοχωρήθηκε πάρα πολύ με την πτώση του Αδάμ και της Εύας. Στην αρχή στενοχωρήθηκε με την πτώση του εωσφόρου. Στο 14ο κεφάλαιο του Ησαΐα λέει πώς έπεσε ο δυνατός. Γιατί το πρώτο κτίσμα του Θεού είναι ο εωσφόρος. Και «έπεσε!». Και πήρε μαζί του και το 1/3 των αγγέλων. Και μετά έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο για να αναπληρώσει τον άλλον κόσμο Γι` αυτό έγινε.


 Μετά την πτώση των εωσφόρου έγινε η δημιουργία του ανθρώπου. Κα τον κατάλαβε ο διάβολος τι σκοπό είχε ο Θεός και γιατί τον έφτιαξε από χώμα. Γιατί ο διάβολος «έπεσε» από την υπερηφάνεια. Τον έφτιαξε από χώμα για να είναι ταπεινός ο άνθρωπος. Είναι πολύ σπουδαίο! «Καλύτερα να κάνεις μια αμαρτία και να φας χώμα παρά να κάνεις μια αρετή και να νομίσεις πως είσαι ο Θεός» λέει ο άγιος Νεκτάριος. Βέβαια• να φάει χώμα. Τον έφτιαξε από χώμα. Στην μία του υπόσταση, στο ένα του συστατικό. Το άλλο συστατικό ήτανε η πνοή, η ανάσα του Θεού, το φύσημα του Θεού, που λέει ο Κολοκοτρώνης. «Το φύσημα τού Θεού είναι διπλούν γάρ τούτο το ζώον»; που λέει ο άγιος Χρυσόστομος. Ζώον με την έννοια της ζωής. Είναι και από την Γη και από τον Ουρανό αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας, που λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και το έχει βάλει και στο Άξιον έστί ο Ελύτης, ο οποίος Ελύτης διάβαζε τους Πατέρες.


 Εμείς δεν διαβάζουμε. Έστειλε εδώ την κυρία που ήταν μαζί του και διάβαζαν φιλοσοφικά. «Πήγαινε, Σοφία, πήγαινε στον παππούλη και πάρε ένα χαρτί να σου δώσει τα βιβλία της Εκκλησίας, να γράφεις ωραίες εκφράσεις και ωραίους τίτλους και τα υπόλοιπα που έχω εκεί πέρα, να τα τυπώσεις και να τα φέρεις να τα εντάξουμε στην ποίησή μου». Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας. Γιατί ο άνθρωπος είναι και μικρός και μέγας. Μικρός από την χωμάτινη υπόστασή του, όπου Αδάμ σημαίνει χωματένιος, και μέγας κατά την θεϊκή του κατασκευή. Αφού είναι κατ’ εικόνα Θεού. Το κατ’ εικόνα στην ψυχή αναφέρεται.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ . Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΟΥ

ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΑΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ. Η ΜΕΡΙΜΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΧΟΣ....





Κατά μία έννοια, ναι. Αυτό λέει ο Χριστός. Υπάρχει ο επιούσιος άρτος• «δός ήμίν σήμερον»• τους κόβεται η μέριμνα. Σήμερα κιόλας. Το αύριο θα μεριμνήσει για τα δικά του. Το λέει ο Χριστός: «... ή γάρ αύριον μεριμνήσει τά έαυτής». «Ού γάρ οϊδασι τί ποιοϋσι». Δεν ξέρεις τι θα σου δώσει η αυριανή ημέρα. «Αστό σε μένα». «Τρώγεται» ο Χριστός να τον εμπιστευόμαστε. Καταλαβαίνετε τι θα πει: κυριολεκτικά «τρώγεται». Να τον εμπιστευόμαστε και να είμαστε ήσυχοι και αμέριμνοι, όχι άεργοι. Η μέριμνα είναι το άγχος. Η εργασία είναι χαρά. Άλλο η δουλειά. Δημιουργεί στον άνθρωπο πολλά μεγαλεία• και ψυχικά και σωματικά. Μας ωφελεί ψυχικά και σωματικά και ωφελούμε και τους άλλους με την εργασία. Και προσφέρουμε και στους άλλους από την εργασία μας και με την εργασία μας. Άλλωστε ο Χριστός τι είπε στους ανθρώπους της εποχής; 



«Ό πατήρ μου έως άρτι έργάζεται, κάγώ έργάζομαι». «Μέχρι τώρα που μιλάμε, ο Πατέρας μου δουλεύει για την διακυβέρνηση του κόσμου κ.λπ. και εγώ εργάζομαι...». Όλη η θεότητα βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο Ιησού. Οπότε εργάζεται ο Κύριος και ακόμη εργάζεται. Και θα εργάζεται εις τους αιώνας των αιώνων προσφέροντας στους ανθρώπους την αγάπη Του. Όταν πάμε στην άλλη την ζωή, εκεί λέει ότι θα έχει αφήσει ο Κύριος τους «τύπους» και τις πληγές του σταυρού ανοιχτές για να μας πείθει εις τους αιώνας των αιώνων το πόσο μας αγάπησε και μας αγαπά.


 Ο άνθρωπος αφού έχασε τον παράδεισο, δεν εμπιστεύεται τίποτα. Ούτε τον εαυτό του ούτε τον Θεό του. Γι’ αυτό και ο Θεός ζητάει την πίστη εκείνων που Του ζητούσανε βοήθεια. «Πιστεύεις ότι μπορώ να το κάνω αυτό; Αμα το πιστεύεις κατά την πίστη σου, ας γίνει». Έτσι γιατί έχασε την εμπιστοσύνη του στον Θεό. Αμα κλονιστεί η εμπιστοσύνη, χάνονται και όλα τα άλλα μετά. Και η αγάπη χάνεται και η ελπίδα χάνεται και τα πάντα χάνονται. Η πίστη είναι το σπουδαιότερο, να ξέρετε. Έχω σχέση εμπιστοσύνης και άμα λειτουργεί αυτή η σχέση εμπιστοσύνης, ο άνθρωπος θεραπεύεται. Θεραπεύεται κατά πάντα.



Στον φούρνο να πάμε να πάρουμε κάτι, τι ενεργούμε και πράττουμε; Σχέση εμπιστοσύνης, γιατί αν ξέραμε ότι ο φούρναρης μέσα στο ψωμί είχε βάλει δηλητήριο, δεν θα το παίρναμε. Το παίρνουμε και εμπιστευόμαστε τον φούρναρη ή οποιονδήποτε. Ασκούμε πίστη, ασκούμε σε πολλά μεγέθη πίστη. Και η πίστη είναι τα φώτα της παρούσης ζωής. Έκρυψε τα μάτια ο Κύριος γιατί είχαμε και τα μάτια μας πριν την  πτώση. Που ήταν το δέντρο εις όρασιν και καλόν εις βρώσιν, και μας τα πήρε τα μάτια και μας είπε: «Δεν θα περπατάς πια με τα μάτια» αλλά «έστι δε πίστις έλπιζομένων ύπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ού βλεπομένων (Έβρ. 11,1)». Ελέγχουμε πράγματα με την πίστη τα οποία δε βλέπουμε και τα παίρνουμε ως αληθινά. Ελέγχω την κατάσταση» σημαίνει ότι φωτίζω την κατάσταση. Τα δεχόμαστε ως αληθινά. Όπως θα έκανε και Αβραάμ, και όταν πήγε εκεί Τον βρήκε. Τότε θα πάμε στον Κύριο και θα 


Τον βλέπατε -καθώς εστί», που λέει και ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Δεν θα χρειάζεται πια πίστη. Θα  λείπει  μόνο η αγάπη. Ούτε ελπίδα χρειάζεται, γιατί η ελπίδα μας είναι ο Χριστός. Η  ελπίδα ταυτίστηκε με εμάς. Δηλαδή έληξε η θητεία της, κατά κάποιον τρόπο, και της ,πίστεως και της ελπίδος. Η αγάπη όμως μένει. Τα τρία ταύτα. Η αγάπη μένει. Είναι μεγάλη υπόθεση η αγάπη. Η αγάπη είναι ο Θεός. Είναι το μυστήριο. Το ρήμα «αγαπώ» αρχίζει από το [α] και τελειώνει στο [ω]. Είναι το Α και το Ω της ζωής του ανθρώπου. Και ο Θεός αυτήν ακριβώς την αγάπη προσφέρει στα όντα. Και όλοι και όλα την αγάπη ζητάνε. Και ο Βίκτωρ Ουγκώ στους Αθλίους τι γράφει; «Αν είσαι άνθρωπος, γίνε αγάπη, και θα έσβηνε ο ήλιος αν δεν υπήρχε κάποιος να αγαπά». Ο Θεός τον ήλιο οδηγεί πού να ανατείλει και πού να δύσει. Τα ποιηματάκια που βλέπαμε στο Δημοτικό. Και ο ήλιος ξέρει την δύση αυτού. Ξέρει ο ήλιος πού να πάει. Και δεν λέει στον Θεό: «Δεν πάω». Όχι, πάει, ακολουθεί. Είναι νομοτέλεια. Είναι νόμοι. Ο άνθρωπος όμως επειδή έχει το αυτεξούσιο, μπορεί να πει και όχι στον Θεό. Ο μόνος που μπορεί να πει «όχι» στον Θεό. Όπως το λέει στον Ιώβ. «Αποστάτω μου» λέει ο άνθρωπος στον Θεό. «Φύγε από κοντά, δεν σε θέλω, δεν θέλω να σε ξέρω. Δεν θέλω να γνωρίζω το θέλημά Σου». 


Καμία σχέση. Είναι η ελευθερία που έχει και που μόνο ο άνθρωπος έχει αυτή την ελευθερία. Τα άλλα όλα όντα λειτουργούν κάτω από μία νομοτέλεια. Είναι πολύ σπουδαία και συγκινητικά όλα αυτά. Γι’ αυτό και η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων και των άλλων  είναι τρισμέγιστη, άπαιχτη, ανίκητη.




Απόλυτη ελευθερία;



Όχι, απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει. Απόλυτη ελευθερία έχει μόνον ο Θεός. Εμείς έχουμε την ελευθερία, αυτή την αναφορά προς τον Θεό. Απόλυτος σημαίνει αυτός ο οποίος είναι λυμένος από όλα τα κέντρα αναφοράς. Και απόλυτο κέντρο αναφοράς είναι μόνον ο Θεός. Εμείς έχουμε κέντρο αναφοράς τον Θεό. Είτε τον αρνούμεθα είτε τον πιστεύουμε, το ίδιο είναι. Όπως είχα πει και σε μία εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου, που είχα πάει καλεσμένος: «Πίστη και απιστία τα χωρίζει μονάχα ένα [α]». Και μου είπε: «Δεν το είχα σκεφτεί». «Ενα άλφα να βάλεις μπροστά, γίνεται απιστία. Άμα πάρεις το άλφα από μπροστά, γίνεται πίστη». Τους άρεσε πάρα πολύ αυτό. Η πίστη είναι μεγάλη υπόθεση.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ . Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΟΥ

Ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ σιωπὴ τοῦ ἁγίου Νεκταρίου.Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου


Patriarch of Belgrade visits Families of the Martyred and Kidnapped Orthodox Christians of Kosovo


ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΩΣ ΡΗΓΜΑ.




Τὸ διαζύγιο ὡς ρῆγμα…..

Κορναράκης ‘Ιωάννης (Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν)

Τὸ διαζύγιο ὡς ρῆγμα στὴν ἑνότητα τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου
Τὸ διαζύγιο, ὡς γεγονὸς διαρρήξεως μιᾶς, πρωταρχικῆς σημασίας γιὰ τὴν ὑπαρξιακὴ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου, συζυγικῆς διαπροσωπικῆς σχέσεως, πλήττει τὴν ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, σὲ μία σειρὰ ἁλυσιδωτῶν σχέσεων ἀτόμων ἐμπλεκομένων, οὕτως ἢ ἄλλως, συγγενικῶς μὲ τοὺς ἀρχικοὺς συντελεστὲς τῆς διαρρήξεως αὐτῆς!

Στὸ μυστήριο τοῦ γάμου πραγματώνεται μυστηριακῶς ὁ σκοπὸς τῆς θείας οἰκονομίας, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, στὴν ἀρχικὴ προπτωτική του εἰκόνα. Τὸ ἀνδρόγυνο, στὸ γάμο, ἐξεικονίζει τὴν τέλεια ἀπὸ τὴν ἄποψη τοῦ ἐν λόγῳ σκοποῦ, ἀνθρώπινη διαπροσωπικὴ ἑνότητα στὴ μονάδα δύο προσώπων! Μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει στὴν ὀντολογικὴ πληρότητα τῆς ἀρχικῆς του εἰκόνας, ἐφόσον, μὲ τὸ μυστήριο αὐτό, ὁ ἄνθρωπος ὑποστασιάζεται πλέον ὡς «μονὰς» («καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν») στὴ δυάδα τῶν συζυγικῶν προσώπων γίνεται «ἀνδρὸγυνος»! Οἱ σύζυγοι ἑνώνονται, στὸ μυστήριο τοῦ γάμου εἰς ἀνδρόγυνο!



Στὴν περίπτωση αὐτή, ὁ μεταπτωτικὸς Ἀδὰμ ἐπιστρέφει στὴν ἑνότητα τοῦ ἑαυτοῦ του, μέσω τῆς ἀναπλασθείσης διὰ τῶν δημιουργικῶν χειρῶν τοῦ Θεοῦ, πλευρᾶς του καὶ συμπληρώνεται, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τὸ κενό, τὸ ὁποῖο κατέλυσε ἡ ἀποσπασθεῖσα αὐτὴ πλευρά του, μὲ τὸ θεῖο δῶρο τῆς θεραπείας τῆς μοναξιᾶς του («Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον»)• τὴ γυναίκα!




Ἐξάλλου, ἀτενίζοντας τὸ πρόσωπο τῆς γυναίκας ὁ μεταπτωτικὸς Ἀδὰμ ἀναγνωρίζει τὸν ἑαυτὸ του («τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου»), καὶ ἀποδέχεται τὴν ἀλήθεια τοῦ ἀποστολικοῦ λόγου, ὅτι «Οὕτως ὀφείλουσιν οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶν τὰς ἑαυτῶν γυναίκας ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα. Ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναίκα ἑαυτὸν ἀγαπᾶ»! (Ἐφεσ. ε’ 28) Ἡ ἑνότητα αὐτὴ ἀνδρὸς καὶ γυναικός, στὸ μυστήριο τοῦ γάμου, σημειοδοτεῖ τὴν χαρισματικὴ ἢ μυστηριακὴ ὀντολογικὴ ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γενικῶς προσώπου. Ὁ γάμος καταφάσκει τὴν μυστηριακὴ σχέση τῶν δύο συζύγων, ὡς ἀπόδειξη τῆς πραγματώσεως τοῦ σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας, στὸ κεφάλαιο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου διὰ τοῦ γάμου!




Ἀλλὰ τὸ διαζύγιο δὲν διασπᾶ μόνο τὴ συζυγικὴ ἑνότητα καὶ τὴ σχέση δύο μόνον προσώπων. Τὸ διαζύγιο μπορεῖ νὰ γίνει αἰτία καὶ πηγὴ πολλῶν μελλοντικῶν, συνεχῶν, διασπάσεων, καὶ ἐκλύσεων ψυχικῶν διαταραχῶν σὲ ὅλα τὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἐνδεχομένως θὰ ἐμπλακοῦν, οὕτως ἢ ἄλλως, στὸ μεγάλο κύκλο ἀνθρωπίνων, διαπροσωπικῶν σχέσεων, ἀπορρεουσῶν ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ἀφετηρία δύο διαζευγμένων γονέων.
Ἐὰν δηλ. ὁ ἕνας πρώην σύζυγος ἢ καὶ ἀμφότεροι, προχωρήσουν σὲ νέο γάμο μὲ ἄλλα πρόσωπα, τότε οἱ ἀρνητικὲς ποικίλες συνέπειες τῆς ἀρχικῆς συζυγικῆς διαστάσεως, θὰ περάσουν ἀσφαλῶς στὶς νέες συγγενικὲς σχέσεις, ἐξ αἵματος ἢ ἐξ ἀγχιστείας, οἱ ὁποῖες θὰ δημιουργηθοῦν ἐνδεχομένως μὲ τοὺς νέους αὐτοὺς γάμους. Λ. χ. ἐνδεχομένως, μὲ νέους γάμους τῶν ἤδη διαζευγμένων συζύγων, θὰ προκύψουν ἴσως πατριοὶ καὶ μητρυιὲς καὶ ἑτεροθαλεῖς ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι θὰ γίνουν ἀποδέκτες τῶν ἀρνητικῶν συνεπειῶν τοῦ ἀρχικοῦ διαζυγίου.


Ἔπειτα εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ παιδιὰ διαζευγμένων γονέων μὲ ψυχικὰ τραύματα ἀπὸ τὶς σχέσεις τῶν γονέων τους καὶ κυρίως ἀπὸ τὸ διαζύγιο, θὰ μεταφέρουν ἀργότερα στὴ δική τους συζυγικὴ σχέση, τὶς ἐμπειρίες τῶν τραυμάτων αὐτῶν, μὲ ἀποτέλεσμα ὄχι λίγες φορές, τὶς διαταράξεις καὶ τῆς δικῆς τους συζυγικῆς σχέσεως! Γενικῶς ὅμως εἶναι συνήθως ἀπρόβλεπτες οἱ καταστροφικὲς συνέπειες ἑνὸς διαζυγίου, στὸν μέλλοντα χρόνο, ποὺ ὁ κύκλος τῶν συγγενικῶν προσώπων, θὰ διευρύνεται μὲ νέους ἐπιγόνους, σχετιζομένους μὲ τοὺς συντελεστὲς τοῦ ἀρχικοῦ-πατρογονικοῦ διαζυγίου!


Ἡ πτώση τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου στὴν τραγωδία τοῦ διαζυγίου καὶ τῆς διασπάσεως τοῦ συζυγικοῦ ζεύγους σὲ μονάδες, σημαίνει ἀσφαλῶς διάλυση καὶ ἀπώλεια τῆς ἀρχέγονης θεουργικῆς ἑνότητος τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου στὴν εἰκόνα τοῦ ἑνός!


Ἐξάλλου οἱ διαστάσεις τῆς τραγωδίας αὐτῆς ὁριοθετοῦνται σίγουρα στὴν ἀναίρεση, μὲ τὸ διαζύγιο, ὄχι μόνο τῆς μυστηριακῆς ἀναπλάσεως τῆς ἐν λόγῳ εἰκόνας διὰ τοῦ γάμου ἀλλὰ καὶ τῆς διὰ τῆς «ἀρχιτεκτονίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (ἅγ. Μάξιμος Ὁμολογητὴς) οἰκοδομηθείσης «κατ’ οἶκον ἐκκλησίας»!



Ἕνα διαζύγιο συντρίβει μίαν ἐκκλησία! «Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν»; (Α’ Κορ. γ’ 16).


Προθανάτεια ὁμολογία τοῦ Μητροπολίτου Μάνης κυροῦ Χρυσοστόμου


Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Τήν 8η Νοεμβρίου, ἑορτή τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί ὅλων τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων ἀσωμάτων, κοιμήθηκε ὁ Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη Μητροπολίτης ἐπί Ἀρχιεπισκοπείας Σεραφείμ καί μάλιστα ἦταν ἡ τελευταία ἐκλογή τοῦ μακαριστοῦ ἐκείνου Ἀρχιεπισκόπου.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κορακίτης, πρίν γίνει Μητροπολίτης, ἦταν γνωστός σέ ὅλους μας, διότι ἐφημέρευε στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Εἰρήνης ὁδοῦ Αἰόλου, πού ΄ἦταν ὁ πρῶτος Μητροπολιτικός Ναός τῶν Ἀθηνῶν, καί ὑπηρετοῦσε ὡς Γραμματεύς στά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Γνωρίζαμε ὅλοι τήν εὐλάβειά του, τό ταπεινό του φρόνημα, τήν εὐγένεια τοῦ χαρακτήρα του, τόν ἀρχοντικό τρόπο ἐκφράσεώς του, ἀλλά καί τόν ἐκπληκτικό τρόπο μέ τόν ὁποῖον χειριζόταν τήν ἑλληνική γλώσσα, πού ὁμοίαζε μέ τήν γλώσσα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.


Προσωπικά ἐκτιμοῦσα τόν τότε Ἀρχιμ. Χρυσόστομο Κορακίτη, ὅταν ὑπηρετοῦσα στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν ὡς Ἱεροκήρυξ καί Διευθυντής Νεότητος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί συνεργαζόμασταν γιά διάφορα ποιμαντικά θέματα τῆς ἁρμοδιότητός μου.

Ὅταν γίναμε καί οἱ δύο Ἀρχιερεῖς, σέ μιά συνοδική περίοδο συμπέσαμε ὡς Συνοδικοί Σύνεδροι καί ἔβλεπα τά χαρίσματά του, καθώς ἐπίσης τόν ὡραῖο τρόπο μέ τόν ὁποῖον διατύπωνε τίς ἀπόψεις του, μέ τήν χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, πού τό ἔκανε ἀνεπιτήδευτα. Στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδή μᾶς χώριζε μόνον ἕνας χρόνος ἐκλογῆς καί χειροτονίας μερικές φορές ἤμασταν πολύ κοντά στά συνοδικά ἕδρανα καί χαιρόμουν τόν τρόπο καί τόν λόγο μέ τόν ὁποῖον σχολίαζε τά θέματα πού συζητούσαμε. Εἶχε βαθειά πίστη καί εὔστοχη κρίση.

Ὡς Μητροπολίτης ἐργάσθηκε ἀθόρυβα στήν μικρή του Μητρόπολη, ἀπέφευγε συστηματικά τίς ἄσκοπες ἐπισκέψεις σέ ἄλλες Μητροπόλεις γιά ἀρχιερατικά Συλλείτουργα, κρατώντας ἔτσι τήν παλαιά παράδοση τῶν Ἱεραρχῶν.

Ἐκεῖνο, ὅμως, πού ἔκανε σέ πολλούς ἐντύπωση ἦταν ὁ τρόπος τῆς κοιμήσεώς του. Ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο αὐτό κατά τήν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας, τήν ἑορτή τῶν ἁγίων Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ, ἐνῶ ἦταν ἐνδεδυμένος τά ἀρχιερατικά του ἄμφια, κατά τήν εὐχή τῆς ἀναφορᾶς, μετά τήν ἐκφώνηση τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ «λάβετε φάγετε…», «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…», γονατιστός μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα. Ὅλα αὐτά εἶναι ἄκρως συμβολικά.

Μέ τόν τρόπο αὐτό πέρασε στήν οὐράνια θεία Λειτουργία. Ἀφοῦ ἡ θεία Λειτουργία πού τελοῦσε στούς Ναούς ἦταν ἰδιαίτερος τρόπος ζωῆς του, σέ αὐτήν τήν στάση ἡ ψυχή του πέρασε στόν ἄλλο τρόπο ζωῆς, πρός τό οὐράνιο Συλλείτουργο. Εἶδα πολλές φορές τήν συγκεκριμένη στιγμή πού γονάτισε μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα καί αἰσθάνθηκα βαθειά συγκίνηση.

Τό πλέον ἐντυπωσιακό ἦταν ὅτι πρίν κοιμηθῆ ἔδωσε τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του. Εἶπε μέ τόν ἰδιαίτερο τρόπο τῆς φωνῆς του καί στεντορείᾳ τῇ φωνῇ τό «Σύμβολον τῆς Πίστεως» «Πιστεύω εἰς ἕναν Θεόν…», πού εἶναι ἀπόφαση τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων Α’ καί Β’, τονίζοντας μερικές χαρακτηριστικές φράσεις του.

Στήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο, ὅπως γίνεται καί σέ κάθε χειροτονία Ἐπισκόπου, ἔδωσε τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, καί ἀνέγνωσε τό «Σύμβολο τῆς Πίστεως». Αὐτό εἶναι τεκμήριο ὀρθοδοξίας κάθε Ἐπισκόπου καί διαβεβαιώσεως ἐνώπιον Κλήρου καί λαοῦ ὅτι θά ποιμάνη τό ποίμνιό του μέσα ἀπό αὐτήν τήν προοπτική. Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης Χρυσόστομος ἀξιώθηκε ἀπό τόν Θεό νά κάνη τό ἴδιο καί κατά τήν τελευταία θεία Λειτουργία τῆς ζωῆς του καί ἀμέσως μετά τήν ὁμολογία αὐτή «πέταξε» ἡ ψυχή του στόν οὐρανό. Ἄρχισε τήν ἀρχιερατική διακονία του μέ τήν ὁμολογία τῆς πίστεως καί τήν περάτωσε μέ αὐτήν. Τήν ἡμέρα τῆς χειροτονίας του τέλεσε γιά πρώτη φορά τήν θεία Λειτουργία καί ἐκοιμήθη κατά τήν ὥρα τῆς τελευταίας Λειτουργίας του.

Μέ τόν τρόπο αὐτό ἔδειξε ὅτι τήρησε ὅσα ὑποσχέθηκε κατά τήν χειροτονία του, δέν «ἔπαιζε» μέ τά ἱερά καί ὅσια τῆς Ἀρχιερωσύνης. Γιατί δέν χειροτονεῖται ὁ Ἐπίσκοπος – Ἀρχιερέας γιά νά εἶναι ἕνα θρησκευτικό σύμβολο, οὔτε γιά νά συμβάλη μέ τούς πολιτικούς ἄρχοντες στήν διατήρηση τῆς ἑνότητας τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, οὔτε βέβαια γιά νά ὑπηρετήση κοινωνικά καί πολιτιστικά τήν κοινωνία, ἀλλά γιά νά ὁμολογῆ τήν πίστη του στό μυστήριο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας, τό μυστήριο τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τήν προσδοκία τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καί τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Τό ἀκόμη πιό ἐκπληκτικό ἦταν ὅτι ἐνῶ συνήθιζε νά ὁμιλῆ κατά τήν διάρκεια τοῦ «κοινωνικοῦ», ἐκείνη τήν ἡμέρα, κατά ἰδιαίτερο τρόπο, θέλησε πρίν τήν ἐκφώνηση τοῦ «Πιστεύω» νά διατρανώση τήν θεολογική καί ἐκκλησιαστική ὁμολογία του γιά νά τήν ἀφήση, χωρίς βέβαια νά τό γνωρίζη, ὡς παρακαταθήκη στό ποίμνιό του, σέ μᾶς τούς Ἐπισκόπους, τούς Κληρικούς καί σέ ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶπε τά ἑξῆς:

«Ἐπειδή, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τούτους τούς καιρούς πολλά παράδοξα καί περίεργα παρουσιάζονται ἀπό τήν new age, τήν νέαν τάξιν πραγμάτων, τήν παγκοσμιοποίησιν, ὅπως βλέπετε ὁδεύομεν –καί σχετικά συνέδρια ἔχουν γίνει– καί πρός τήν πανθρησκείαν. Προσπαθοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους καί τίς θρησκεῖες νά τίς κάνουν ἕναν ἀχταρμά, ἕνα κουρκούτι, μιά ρώσικη σαλάτα, πῶς νά τό πῆ κανείς;

Ἀλλά ποιός τούς ἔχει πεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία καί ὁ Χριστιανισμός εἶναι θρησκεία; Καί ἐμεῖς πού τό λέμε καμμιά φορά, «ἡ θρησκεία μου», κάνουμε λάθος. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε θρησκεία, τίς θρησκεῖες τίς φτιάχνουν οἱ ἄνθρωποι: ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδας, ὁ Ζωροάστρης, ὁ Ζαρατούστρας, ὁ Κομφούκιος, ὁ Σαλαμούστρας καί δέν ξέρω ποιός. Ἐμᾶς εἶναι ἡ ἐξ ἀποκαλύψεως διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος σάν ἐμᾶς καί μᾶς ἀπεκάλυψε τήν ἀλήθεια περί τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Οὔτε κἄν μέ τίς ἄλλες δύο μονοθεϊστικές, πού τίς λένε, θρησκεῖες, τόν Ἰουδαϊσμόν καί τόν Μουσουλμανισμόν, δέν συγγενεύομεν, διότι αὐτοί δέν παραδέχονται τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ οὔτε τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ ἰδικός μας Θεός, λοιπόν, εἶναι Τριαδικός, ὁ Θεός Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Πνεῦμα. Ἄρα ὑπάρχει διαφορά. Ὡσαύτως καί ὁ Μουσουλμανισμός τό ἴδιο κάθε ἄλλο, παρά παραδέχεται τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Συνεπῶς διαφέρει ἡ ἰδική μας πίστις.

Θά παρακαλέσω, λοιπόν, τό κάνουμε σέ ὅλους τούς ναούς, ἐδῶ εἰς τήν Μάνην μας, ἡ ὁποία πάντοτε βροντοφωνοῦσε τήν ἀλήθειαν. Αὐτό βλέπω πάλι σήμερα διά πολλοστήν φοράν καί αὐτός ὁ Ναός ἐδῶ τῆς Ἀρεοπόλεως ἔχει μίαν ἰδιαιτέραν μυστικοπάθειαν καί χάριν, ἴσως γιά ὅλα αὐτά τά φοβερά τά ὁποῖα τελεσιουργήθηκαν. Πού ἀπό δῶ, ὅπως ξέρετε οἱ πατέρες μας –καί προχθές ὁ Δήμαρχός μας ἦταν εἰς τήν Κρήτην– καί ἐκεῖ ὑπάρχουν λείψανα καί κόκκαλα Μανιατῶν, γιατί δέν ἔλειψαν ἀπό κανένα πόλεμον, ὁ ὁποῖος διεξήχθη καθ’ ἅπασαν τήν Ἑλλάδα, ἔτρεχαν πρῶτοι νά δώσουν τό «παρών» καί ἐνεψύχωναν καί τούς ἄλλους. Σήμερα μοῦ τά διηγεῖτο ὁ κ. Κυριάκος ὁ ἱεροψάλτης πού εἶχε πάει μαζί ἀκολουθώντας καί μοῦ ἔλεγε ἐκεῖ καί μέ πῆραν τά δάκρυα ἀπό αὐτά πού μοῦ ἐδιηγεῖτο, ὅτι σώζονται τά λείψανα τῶν πολεμιστῶν μας. Γι’ αὐτό αὐτός ὁ ναός ἔχει μίαν ἰδιαιτέραν χάριν, διότι ἐδῶ ἦρθαν καί κάνανε τήν δοξολογία καί ἀπό ἐδῶ ξεκίνησαν καί τόν κάναν τόν Ἰμπραήμ κι ἀκόμα τρέχει καί ἀπό κεῖ πού βρίσκεται, ὅπου καί νά βρίσκεται.

Λοιπόν, θέλω καί τό ἔχω εἰσαγάγει καί τό λέμε ὅλοι καί τό βροντοφωνοῦμε, ὅλοι μαζί τό Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας: «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν...»».

Δέν χρειάζεται ἰδιαίτερος κόπος γιά νά ἀποκωδικοποιήση κανείς τά ἰδιαίτερα σημεῖα τῶν σκέψεών του.

Ἀπό τά λόγια αὐτά φαίνεται ὅτι ὁ μακαριστός Ἱεράρχης ἤθελε νά στιγματίση τό φαινόμενο τῆς παγκοσμιοποίησης στήν θρησκεία, νά καυτηριάση τήν «πανθρησκεία», ἀλλά καί νά κρίνη τήν προσπάθεια ἀποδυνάμωσης τῶν παραδόσεων τοῦ γένους μας. Ἐπί πλέον ἤθελε νά ὁμολογήση τήν πίστη του στόν Τριαδικό Θεό, στήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, στήν Ἐκκλησία πού εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ὅπως καταγράφεται στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καί τήν μέλλουσα ζωή.

Μέσα ἀπό αὐτήν τήν προοπτική ἐνέταξε καί τήν ἀναφορά του στούς ἀγῶνες τῶν Ὀρθοδόξων Μανιατῶν. Γι’ αὐτό προέτρεψε νά «βροντοφωνάξουν» ὅλοι μαζί στόν ἱστορικό ἐκεῖνο Ναό τό «Σύμβολο τῆς Πίστεως».

Προφανῶς στόν νοῦ του ἐκείνη τήν ὥρα, ἐπειδή ἦταν ὄντως παραδοσιακός Ἱεράρχης, ὑπῆρχαν οἱ ἐνέργειες Κληρικῶν καί Θεολόγων πού ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά ὑποβιβάζεται ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στό ἐπίπεδο μιᾶς θρησκείας ἤ στό ἐπίπεδο μιᾶς Χριστιανικῆς Ὁμολογίας, κατά ἕνα συγκρητιστικό τρόπο, μέσα ἀπό τήν προοπτική τοῦ σχετικισμοῦ.

Ὁ λόγος του αὐτός ἀσφαλῶς ἦταν μιά ἀντίδραση στίς προσπάθειες «τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους», κατά τόν λόγο του, νά ἀποδυναμώσουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἐκφράζονται μέ «σχετικά συνέδρια», μέ τήν πορεία «πρός τήν Πανθρησκείαν», ἀφοῦ ὅλες «τίς θρησκεῖες τίς κάνουν ἕναν ἀχταρμᾶ, ἕνα κουρκούτι, μιά ρωσική σαλάτα». Προφανῶς μεταξύ τῶν ἄλλων εἶχε ὑπ’ ὄψη του καί τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὅπως διδάσκεται ἀπό φέτος στά Σχολεῖα.

Καί ἀφοῦ ἔκανε αὐτήν τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του, ὕστερα ἀπό ἐλάχιστα λεπτά κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ, γονατιστός μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα καί παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Χριστό, τόν ὁποῖον ἀγάπησε στήν ζωή του.

Θεωρῶ ὅτι ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος μέ τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς του καί τήν κοίμησή του μέσα στόν Ναό, κατά τήν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, δίδαξε ὅλους μας, κυρίως ἐμᾶς τούς Ἐπισκόπους, νά δίνουμε μέ σθένος τήν ὁμολογία τῆς πίστεώς μας, ὅπως ἔχει καταγραφῆ ἀπό τούς Πατέρες στίς Οἰκουμενικές Συνόδους, καί ὅπως τήν ὁμολογήσαμε πρό τῆς χειροτονίας μας σέ Ἐπίσκοπο.

Ἐπίσης, ἡ ἀναφορά του στό ὅτι μερικοί –«δυνάμεις τοῦ σκότους»– προσπαθοῦν νά κάνουν τίς θρησκεῖες «ἕνα ἀχταρμά, ἕνα κουρκούτι, μιά ρωσική σαλάτα», πρέπει νά μᾶς προβληματίση σοβαρά γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πού διδάσκεται στά Σχολεῖα, τό ὁποῖο εἶναι ὄντως ἕνα συγκρητιστικό καί τελικά καί ἀντισυνταγματικό μάθημα. Ἡ Ἱεραρχία θά ἔπρεπε νά παραμείνη στήν πρώτη ἀπόφασή της (Μάρτιο 2016) γιά τό θέμα αὐτό καί νά μή φανῆ ὅτι συμφώνησε μέ ἕνα τέτοιου εἴδους μάθημα Θρησκευτικῶν.

Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης μᾶς δίδαξε νά ἀποφεύγουμε τούς βερμπαλισμούς, τίς διπλωματίες σέ θεολογικά καί ἐκκλησιαστικά ζητήματα, καί νά ὁμολογοῦμε αὐτό πού εἶναι ἡ βάση τῆς πίστεώς μας καί περιλαμβάνεται στό «Σύμβολο τῆς Πίστεως», ζώντας ὅμως μέ τό κενωτικό ἦθος στό ὁποῖο μᾶς μυεῖ ἡ θεία Εὐχαριστία.

Τελικά ἐκεῖνο πού μᾶς ἔδειξε εἶναι ὅτι «δέν μποροῦμε νά παίζουμε μέ τήν αἰωνιότητα».

Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ, παραδοσιακοῦ καί ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου Μάνης κυροῦ Χρυσοστόμου.

Νοέμβριος 2017


Πηγή Εκκλησιαστική Παρέμβαση [ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ]