Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Όταν πέφτεις να σηκώνεσαι ξανά!!


“ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ ΞΑΝΑ”… 

ΟΜΙΛΙΑ π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ....

ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΗ. Πώς μπορείς να συναντήσεις το Χριστό μες την καρδιά σου, όταν δεν γνώρισες ποτέ την αποτυχία και την απόρριψη όπως Εκείνος;

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΛΓ. 12 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2019.ΟΣΙΟΥ ΣΥΜΕΏΝ ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΘΕΟΛΌΓΟΥ.







ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ... Φταίμε.

" Φταίμε όλοι... διοτι καταργήσαμε τόν Θεό... Στήν θέση τής ’Εκκλησίας βάλαμε τίς στοές, αντικαταστήσαμε τό Γάμο μέ συμβολαιογραφική πράξη.. Τήν Μάνα μέ τήν τηλεόραση... τά παιδιά μέ τά σκυλιά... τόν πνευματικό μέ τά μέντιουμ, τήν Λειτουργία μέ κολυμβητήρια, φροντιστήρια, τήν προσευχή μέ γιόγκα, τήν Νηστεία μέ δίαιτες καί τον Χριστόν μέ τον χρυσό...

Ετσι άδειασε ή ψυχή μας... "

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΝΑΝΤΙΕΖΝΤΑ Γεύση παραδείσου στην καρδιά της Ρωσίας..



Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΝΑΝΤΙΕΖΝΤΑ
Γεύση παραδείσου στην καρδιά της Ρωσίας.
Του πατρός Νεκταρίου Αντωνοπούλου.
Ηγουμένου Ιεράς Μονής Σαγματά


Ήταν 10 Ιουνίου του 2000, παραμονή της εορτής του αγίου Λουκά του ιατρού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Βρισκόμουν στον ναό της Αγίας Τριάδος Συμφερουπόλεως για τον πανηγυρικό εσπερινό και τον όρθρο. Ανάμεσα στους χιλιάδες προσκυνητές διέκρινα μία ηλικιωμένη μεγαλόσχημη μοναχή. Ήταν ή Γερόντισσα Ναντιέζντα (Ελπίδα) από την Σεβαστούπολη. Από την πρώτη στιγμή με εντυπωσίασε ή μορφή της και ή καλοσύνη της. Οι συγγενείς της πού την συνόδευαν μου είπαν ότι ή γερόντισσα ήταν πνευματικό παιδί του αγίου Λουκά. Την ξαναείδα την επόμενη χρονιά στην Σεβαστούπολη. Μιλήσαμε λίγο περισσότερο και κατάλαβα ότι πρόκειται για πνευματικό θησαυρό. Δυστυχώς ό χρόνος με πίεζε και δεν είχα την δυνατότητα να μείνω περισσότερο. Την αποχαιρέτισα λέγοντας ότι, αν θέλει ό Θεός, την επόμενη χρονιά θα την επισκεφθώ στο σπίτι της.


Πράγματι τον Ιούνιο του 2002 την επισκέφθηκα στην κατοικία της. Μένει στο ισόγειο μιας παλιάς πολυκατοικίας. Το μικρό διαμέρισμα της αποτελείται από ένα δωμάτιο, ένα στενό διάδρομο και μία μικρή κουζίνα, ανήλιο και απεριποίητο, σε άθλια κατάσταση, όπως άλλωστε και όλη ή πολυκατοικία. Ή γερόντισσα μένει με την κόρη της και την εγγονή της. Ό τοίχος πάνω από το κρεβάτι της είναι καλυμμένος από εικόνες και στην γωνία υπάρχει ένα τραπεζάκι με ακοίμητο καντήλι.
Μας υποδέχθηκε όλο χαρά: «Καλώς ορίσατε! Τι μεγάλη ευλογία είναι αυτή, να έρθετε σε μένα την αμαρτωλή...». Πήρε από το τραπέζι ένα και μοναδικό πορτοκάλι και μου το έδωσε.
«Το φύλαγα για σένα», συνέχισε.
«Ξέρεις πριν από ένα μήνα ήμουν πολύ άσχημα. Άρχισαν να με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου, έπεσε ή πίεση μου και κατάλαβα ότι σύντομα θα φύγω για το μεγάλο ταξίδι. Ήρθε ό ιερέας και με κοινώνησε, αποχαιρέτισα τους δικούς μου και περίμενα. Κάποια στιγμή όμως θυμήθηκα τα λόγια σου και την υπόσχεση σου. Παρακάλεσα τότε τον άγιο Λουκά και του είπα: «Άγιε μου Λουκά, ό π. Νεκτάριος μου είπε ότι σε ένα μήνα θα έρθει να με δει. Αν θέλεις, άφησε με να ζήσω μέχρι τότε και μετά ας φύγω. Πράγματι ό άγιος με άκουσε, οί δυνάμεις μου επανήλθαν, ή πίεση ανέβηκε και τώρα είμαι καλά». Την άκουσα με έκπληξη και κάπως αμήχανα της είπα: «Μα και εγώ ήθελα να σε δω ζωντανή». Πολύ χαριτωμένα απάντησε. «Και εγώ 
προσπαθούσα να ζήσω».


Την ρωτήσαμε για την ζωή της.
«Γεννήθηκα το 1906. Έζησα πάρα πολλά στην ζωή μου. Φτώχεια, πείνα, δυστυχία, επαναστάσεις, πολέμους...».
Να σημειώσουμε εδώ ότι ή Σεβαστούπολη ανήκει σε εκείνες τις πόλεις πού έχουν ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα. Λίγο μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, ξέσπασε ό εμφύλιος πόλεμος μεταξύ «Λευκών» και «Κόκκινων», ό όποιος κράτησε σχεδόν τέσσερα χρόνια. Εκατομμύρια οί νεκροί και περισσότερα τα άλλα θύματα και οί τραυματίες. Ή πλέον αιματηρή φάση αυτού του πολέμου έλαβε χώρα στην Κριμαία. Μετά την αποχώρηση των «Λευκών», οί σφαγές έφτασαν στο απόγειο τους. Μέσα σε ενάμισι μήνα εκτελέστηκαν περίπου 50.000 άνθρωποι. Ειδικά ή Σεβαστούπολη έζησε ημέρες φρίκης και γι' αυτό ονομάστηκε «πόλη των κρεμασμένων». Ή κεντρική λεωφόρος ήταν γεμάτη πτώματα. Όσους συνελάμβαναν τους κρεμούσαν στους δρόμους, για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό, ενώ σε όλη την πόλη κυριαρχούσαν αφίσες με το σύνθημα «θάνατος στους προδότες».



Στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ή Σεβαστούπολη δοκίμασε και πάλι την
φρίκη του πολέμου. Το μέρος είναι στρατηγικής σημασίας και οί δυο αντίπαλοι πολέμησαν λυσσαλέα και είχαν αμέτρητους νεκρούς. Ή Σεβαστούπολη κράτησε για 249 ήμερες και όλο αυτό το διάστημα βομβαρδίστηκε ανελέητα. Όταν σταμάτησαν οί μάχες, μόνον επτά κτήρια είχαν μείνει όρθια, ή υπόλοιπη πόλη είχε ισοπεδωθεί.



Ή γερόντισσα συνέχισε: «Πρώτα ζήσαμε την φρίκη του εμφυλίου πολέμου. Ήμουν μικρό κορίτσι τότε και ή πόλη μας έζησε πολλές δυστυχίες. Χύθηκε πολύ αίμα τότε. Στην δεκαετία του '30 παντρεύτηκα και απέκτησα δυο κορίτσια. Σε λίγο ξέσπασε ό Β' Παγκόσμιος πόλεμος και ό άνδρας μου έφυγε για το μέτωπο. Οί Γερμανοί τον συνέλαβαν αιχμάλωτο και έμεινε αρκετό καιρό στα γερμανικά στρατόπεδα. Μετά τον πόλεμο οί αιχμάλωτοι επέστρεψαν, αλλά όχι στα σπίτια τους, τους έστειλαν στην Σιβηρία Πράγματι αυτή ήταν ή παράλογη πολιτική του Στάλιν. Οί ταλαίπωροι Ρώσοι αιχμάλωτοι, όσοι βέβαια επέζησαν από τις κακουχίες των γερμανικών στρατοπέδων, θεωρήθηκαν από τον Στάλιν μολυσμένοι από το «μίασμα του καπιταλισμού» και γι' αυτό θα έπρεπε να υποβληθούν σε «αποτοξίνωση» και αντικαπιταλιστική θεραπεία. Έτσι λοιπόν οδηγήθηκαν όλοι στα στρατόπεδα του Γκουλάγκ! Τον άνδρα μου δεν τον ξαναείδα. Δεν άντεξε στις κακουχίες και πέθανε εκεί. Με μεγάλες δυσκολίες μεγάλωσα τα δυο μου παιδιά. Μόνη μου παρηγοριά και ελπίδα ήταν ή πίστη στον Θεό. Από μικρή ήμουν στην εκκλησία και αυτό με στήριξε. Ας είναι δοξασμένο το όνομα Του».




Γνωριμία με τον άγιο Λουκά



Γνώρισα τον άγιο Λουκά το 1951 και αυτή ή γνωριμία ήταν ή μεγαλύτερη ευλογία στην ζωή μου. Για δέκα χρόνια του έφτιαχνα τα πρόσφορα της Θ. Λειτουργίας και δεν έχανα τα κηρύγματα του. Τον επισκεπτόμουν στο γραφείο του, μιλούσαμε συχνά και πολλές φορές φάγαμε μαζί. Μας βοήθησε πολύ αλλά και όλο τον κόσμο. Ό ίδιος πολλές φορές έμεινε νηστικός για να ταΐζει τους άλλους. Ό άγιος Λουκάς φαινόταν αυστηρός, όμως δεν ήταν. Όταν τον πλησίαζα έβλεπα έναν γλυκύτατο άνθρωπο, γεμάτο αγάπη. Όλοι τον αγαπούσαμε και τον θεωρούσαμε πατέρα μας. Παρόλο πού ή κατάσταση ήταν δύσκολη -ή Εκκλησία ήταν υπό διωγμό και κινδυνεύαμε να χάσουμε τις δουλειές μας- τρέχαμε κοντά του για να ακούσουμε τα κηρύγματα του. Άλλα και όταν τελείωνε ή Θ. Λειτουργία δεν φεύγαμε, τον περιμέναμε και τον ακολουθούσαμε μέχρι το σπίτι του. Όταν φτάναμε, εκείνος γύριζε όλο αγάπη και μας ευλογούσε. Όταν ή κόρη μου ήταν μικρή, είχε πρόβλημα με την σκωληκοειδίτιδα και οι γιατροί συνέστησαν εγχείριση. Την πήγα στον άγιο Λουκά, την εξέτασε και μας είπε: «Όχι, να μην κάνει εγχείριση, δεν είναι τίποτα». Πράγματι από τότε δεν την ξαναενόχλησε. Θυμάμαι ότι τον είχα δει λίγες μέρες πριν από την κοίμηση του. Ήταν στο κρεβάτι του, πολύ αδύναμος, δεν μπορούσε καλά - καλά να μιλήσει. Μόνο κάτι μου ψιθύρισε και πήρα την ευχή του. Στην κηδεία του ήμουν παρούσα. Τα δυο βράδια πού παρέμεινε το σκήνωμα του στο ναό ήμουν εκεί και του διάβαζα το ψαλτήρι. Το δεύτερο βράδυ, καθώς διάβαζα το ψαλτήρι, τον είδα μπροστά μου ολοζώντανο. Καθόταν λίγο πιο πέρα κοντά σε ένα τραπέζι. Έμεινα άφωνη.
Την ημέρα της κηδείας του έγινε μεγάλη μάχη με τους αστυνομικούς, πού δεν μας επέτρεπαν ούτε να μεταφέρουμε το λείψανο του από τον κεντρικό δρόμο ούτε να ψάλλουμε. Δεν θα ξεχάσω το έξης καταπληκτικό γεγονός: Όταν δίναμε την μάχη με τους αστυνομικούς πάνω από το φέρετρο του, εμφανίστηκαν στον ουρανό χιλιάδες περιστέρια πού έκαναν κύκλους και τιτίβιζαν. Ακολούθησαν όλη την εκφορά του αγίου Λουκά στον κεντρικό δρόμο μέχρι το κοιμητήριο. Ή διάρκεια ήταν περίπου τρεισήμισι ώρες. Όλη αυτή την ώρα ψάλλαμε το «Άγιος ό Θεός» και τα περιστέρια μας ακολουθούσαν. Όταν φτάσαμε στο κοιμητήριο, τα περιστέρια κάθισαν πάνω στην στέγη της εκκλησίας. Σαν τελειώσαμε και αρχίσαμε να αποχωρούμε, τα περιστέρια πέταξαν τιτιβίζοντας και κανείς ποτέ δεν τα ξαναείδε. Ήταν χιλιάδες περιστέρια και το γεγονός αυτό προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Ακόμη και οι «άθεοι» προβληματίστηκαν.


Όλα τα πνευματικά του παιδιά είχαν πεισθεί ότι επρόκειτο περί αγίου. Δεν είχαμε καμιά αμφιβολία και ότι του ζητούσαμε στην προσευχή μας, μας το έδινε. Από τότε με επισκέφθηκε κάποιες φορές. Την τελευταία φορά πού ήρθε πρόσεξα ότι το ράσο του είχε λίγες λάσπες. Το καθάρισα και του είπα: «Δεσπότη μου, πού λερώθηκες; Άλλη φορά να προσέχεις...».
Μας ήλθε στο μυαλό ή προτροπή του Χριστού να γίνουμε σαν τα παιδιά και θαυμάσαμε την απλότητα και την αμεσότητα της.
Ή κούρα
«Ή κούρα μου έγινε το 1997. Ήθελα από πολύ καιρό να γίνω μοναχή, αλλά δεν δινόταν ή ευκαιρία. Τελικά, αυτή μου την επιθυμία την πληροφορήθηκε ό Μητροπολίτης μας κ. Λάζαρος, ό όποιος έδωσε και την ευλογία να γίνει ή κούρα. 


Δεν πήγα σε μοναστήρι, γιατί δεν υπάρχει κάποιο εδώ κοντά. Επιπλέον είμαι πολύ μεγάλη σε ηλικία και γι' αυτό αποφάσισα να μείνω εδώ. Χωρίσαμε το δωμάτιο στην μέση με την κόρη μου (και δείχνοντας το κρεβάτι και τις εικόνες συνέχισε) από εδώ είναι το μοναστήρι και (δείχνοντας το κρεβάτι της κόρης της απέναντι) από εκεί είναι ό κόσμος.
Ή μέρα μου περνάει με προσευχή. Τι 
άλλο να κάνω; Μοναχή είμαι. Παλιότερα διάβαζα όλη την ημέρα πολλές παρακλήσεις και τους χαιρετισμούς στην Παναγία. Τώρα δεν βλέπω σχεδόν καθόλου, ούτε ακούω καλά. Μου διαβάζει ή κόρη μου και τις υπόλοιπες ώρες κάνω κομποσχοίνι. Το 'ίδιο και την νύχτα, γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ πολύ. Λέω την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με την αμαρτωλή». Προσεύχομαι για τον Δεσπότη μας, για τους ιερείς, για τους μοναχούς μας αλλά και για όλο τον κόσμο. 

Προσεύχομαι και για εσένα να σε έχει ό Θεός καλά. Σταμάτησε για λίγο και μετά συνέχισε: «Ξέρεις σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη, αλλά και πολύ λυπημένη. Αύριο είναι της Αναλήψεως και ό Χριστός μας θα φύγει. Χαίρομαι πού θα αναληφθεί στους ουρανούς, αλλά πάλι λυπάμαι πού θα φύγει... Εγώ ήθελα να μείνει! Άλλα οπού να 'ναι θα φύγω κι εγώ, είμαι πλέον άχρηστη. Να μην τους κουράζω και τους ενοχλώ».
Στο σημείο αυτό επενέβη ή κόρη της: «Ή μητέρα μου όλο αυτό μου λέει. Όμως είναι ένας άνθρωπος πού ποτέ δε με κούρασε. Δεν είναι καθόλου απαιτητική, ούτε πού μας ενοχλεί. Για ποιο λόγο να φύγει; Είμαστε τόσο αγαπημένες και περνάμε τόσο όμορφα μαζί. Κάνουμε την προσευχή μας, διαβάζουμε τους βίους των αγίων. Τι άλλο θέλουμε;».


Πέρασε αρκετός καιρός. Τον Οκτώβριο του 2003 την επισκεφθήκαμε και πάλι με μία ομάδα νέων παιδιών από την Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας. Το μικρό δωμάτιο γέμισε ασφυκτικά, οί περισσότεροι δεν χωρούσαν και έμειναν στον διάδρομο. Ή χαρά της γερόντισσας ήταν πολύ μεγάλη. «Μεγάλη χαρά μου δίνετε. Ήρθατε τόσοι άνθρωποι σε μένα! Ευχαριστώ πού με θυμηθήκατε. Σαν πουλάκια από τον ουρανό ήρθατε, σαν άγγελοι».


Μεταξύ των άλλων μας διηγήθηκε και δυο περιστατικά, από αυτά πού συναντάει κανείς μόνο στα παλιά συναξάρια, πού δείχνουν την μεγάλη της καρδιά. «Πριν από μερικά χρόνια πήγαινα με την κόρη μου στην εκκλησία. Στον δρόμο βρήκαμε ένα μικρό παιδί ρακένδυτο. Το ρωτήσαμε από που είναι και που μένει. Το παιδί ήταν εγκαταλελειμμένο, δεν είχε ούτε γονείς, ούτε σπίτι. Του είπα: «Θέλεις να έρθεις να μείνεις μαζί μας»; Δέχθηκε και έτσι πήραμε το παιδί στο σπίτι και το κρατήσαμε τρία-τέσσερα χρόνια. Αργότερα βρέθηκαν κάποιοι συγγενείς από την Βύνιτσα, πολύ μακριά από εδώ και πήραν το παιδί μαζί τους.
Δυστυχώς τώρα δεν έχουμε επικοινωνία με το παιδί. Δεν μας πήρε τηλέφωνο, ούτε μας έστειλε γράμμα. Δεν πειράζει, ας είναι καλά το παιδί, ας το έχει καλά ό Θεός. Εμείς αυτό μπορούσαμε να κάνουμε και το κάναμε».
Θαυμάσαμε την αρχοντιά της. Ή ψυχή πού γνωρίζει να αγαπάει, να προσφέρει και να θυσιάζεται δεν παραπονιέται για την οποία τυχόν αχαριστία, ούτε απαιτεί την μόνιμη εξάρτηση του άλλου. Παρόμοιο είναι το δεύτερο περιστατικό.



«Μία συγγενής μας έμεινε έγκυος. Επειδή δυσκολευόταν οικονομικά αποφάσισε να κάνει έκτρωση. Την παρακάλεσα να μην κάνει κάτι τέτοιο. Ήταν ανένδοτη. Έλεγε ότι δεν μπορούσε να το μεγαλώσει. Έπεσα στα πόδια της, την παρακάλεσα με δάκρυα και της έλεγα ότι θα κάνει ένα έγκλημα, θα σκοτώσει έναν άνθρωπο. Δεν άλλαξε γνώμη και τότε της είπα ότι αφού δεν μπορείς να το μεγαλώσεις, θα μου το δώσεις, θα το υιοθετήσω και θα το μεγαλώσω εγώ. Έτσι πείστηκε. Το παιδί γεννήθηκε και το πήραμε σπίτι μας. Σήμερα είναι 14 χρονών».
Έτσι ή μικρή Άννα μεγαλώνει στο σπίτι της γερόντισσας. Πρόκειται για ένα πολύ καλό και πρόθυμο κορίτσι, πού ζει χάρη στην αγάπη της αγιασμένης γιαγιάς της. Το αξιοθαύμαστο είναι τι ή γερόντισσα Ναντιέζντα όχι μόνο δεν είναι πλούσια, αλλά παίρνει σύνταξη πείνας. Μόλις έξι εύρώ τον μήνα και άλλα τόσα ή κόρη της. Τα χρήματα δεν φτάνουν για να ζήσουν, αλλά ή γερόντισσα είναι απόλυτα παραδομένη στο θέλημα του Θεού.
Καθίσαμε κοντά της πάνω από μια ώρα. Το χαμόγελο ήταν μόνιμο στα χείλη της και ό λόγος της ένα ξεχείλισμα χαράς. 

Δεν ακούσαμε κανένα παράπονο, μόνο δοξολογία του Θεού. Ή μορφή της ήταν γεμάτη αγάπη και καλοσύνη. Τα μάτια της βλέπουν ελάχιστα, τα μάτια της ψυχής της όμως είναι ορθάνοιχτα ΄Στα χέρια της γύριζε συνεχώς το κομποσχοίνι και κάθε τόσο ψιθύριζε την ευχή του Ιησού.
Φεύγοντας μας γέμισε ευχές: «Να πάτε στην ευχή του Θεού και της Παναγίας. Ό φύλακας άγγελος να είναι μαζί σας. Ό άγιος Λουκάς να είναι κοντά σας. Γράψτε μου τα ονόματα σας και την πόλη σας, για να προσεύχομαι για όλους σας και για τους δικούς σας. Τώρα πού θα φύγετε θα κάνω παράκληση στην Παναγία την Οδηγήτρια να σας οδηγεί και να πηγαίνει μπροστά στον δρόμο σας».


Παρόλο πού ήταν καταβεβλημένη ζήτησε επίμονα από την κόρη της να την βοηθήσει να βγει μέχρι έξω για να μας αποχαιρετίσει. Κάθισε στην πόρτα και με δάκρυα στα μάτια μας σταύρωνε συνεχίζοντας τις ευχές. «Ό φύλακας Άγγελος να είναι μαζί σας. Ή Παναγία ή Οδηγήτρια να είναι οδηγός σας».
Μία ώρα κοντά της ήταν μία γεύση Παραδείσου.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ 2002

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΆ.

Υπάρχει πάντα χαρά στη ζωή ενός μοναχού. Το κύριο πράγμα είναι ότι η καρδιά καίγεται για ολόκληρο το σύμπαν, για ολόκληρο τον κόσμο ... Όλα αυτά είναι η Ανάσταση. Μπορείτε μόνο να ζήσετε στην κατάσταση της πληρότητας της Ανάστασης ... "

Ιερομόναχος Αναστάσιος (Τοπούσης)

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ...

Όπως όταν δίνεις το αίμα σου χαίρεσαι που θα σωθεί μια ζωή .... έτσι δώσε και πνεύμα Άγιο για να σωθεί μια ψυχή ....

ΕΊΠΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ...




Τα πνευματικά κρεμαστάρια της ζωής μου με θλίβουν .... σαν αυτά που κάνει η αλεπού όταν δεν τα φτάνει . 
Ο γλυκός ''καρπός'' που μπορεί να απολαύσει ο καθείς με εφαλτήριο το φιλότιμο που πηγάζει απο την αληθινή αγάπη του για τον Κύριό μας.  
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό .

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Αν είσαι.....

Αν ... είσαι με τον Θεό απο ιδιοτέλεια ... είναι σαν να έχεις φίλους για τα λεφτά σου . Και αυτό αποτελεί μια ανεξομολόγητη βαθιά κρυμμένη αίσθηση .Αν όμως εσύ δίνεις στους φίλους σου παραβλέποντας αυτό το αγκάθι , τότε κι ο Θεός θα δίνει σε σένα παραβλέποντας την ιδιοτέλεια σου .

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ...


Όλα διακυβεύονται στη στιγμή .... η αδυναμία ... η μετάνοια ... η συγχώρεση, και τέλος η Σωτηρία μας.

Κύριε , εγώ ως άνθρωπος αμαρτάνω ... Εσύ ως Θεός συγχώρεσε με ...  Άγιος Ιωάννης Ο Χρυσόστομος.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019

Αδέλφια !!! Τό μόνο πού σώζει είναι η ενωμένη μέ τόν Χριστό οικογένεια!Μεέ τόν γ, Γαβριήλ Κοβιλιάτη.


Η παθολόγος Ηγουμένη της Αιτωλοακαρνανίας!





Η παθολόγος Ηγουμένη της Αιτωλοακαρνανίας!
___
Η Γερόντισσα Παρασκευή, αφού εκτελέσει τα καθήκοντά της στην Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Παραβόλα, παίρνει την ιατρική τσάντα της και πάει στην πόλη, για να εξετάσει και να φροντίσει τους ασθενείς


Ο Θεὸς φανερώνεται μέσα από πολλά. Εμείς μπορούμε να Τον διακρίνουμε πολὺ καλὰ μέσα απὸ τὴν καλοσύνη των ανθρώπων. Δεν διηγούνται μόνο οι ουρανοί τη Δόξα του Θεού. Ο Κυρηναίος σηκώνει τον σταυρό του Χριστού και μαθητεύει η ανθρωπότητα στην καλοσύνη.
Τα πρωινά η Γερόντισσα Παρασκευή, ηγουμένη της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Παραβόλα της Αιτωλοακαρνανίας, εκτελεί τα πνευματικά της καθήκοντα και στη συνέχεια αποχαιρετά προσωρινά τις συνασκήτριές της, μοναχές Φανουρία και Αγνή, παίρνει την ιατρική της τσάντα και κατεβαίνει στην κοντινή πόλη να ασκήσει τα καθήκοντά της ως γιατρός.


Με το ράσο


Οι ασθενείς των κοντινών χωριών αλλά και όσοι έρχονται από μακρύτερα έχουν συνηθίσει την παθολόγο που με το ράσο της, φορώντας τον σταυρό της, έχοντας την εικόνα της Παναγίας πίσω της στον τοίχο του ιατρείου και μικρό απότμημα του λειψάνου του Αγίου Λουκά του Ιατρού και Ομολογητού, τους εξετάζει και τους δίνει την ανάλογη θεραπεία και φροντίδα.


Τη Γερόντισσα τη συναντήσαμε στο μετόχι του μοναστηριού στο χωριό Δρυμώνας, πρόσφατη δωρεά στην Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού. Στο μετόχι δεσπόζουν δυο παρεκκλήσια αφιερωμένα στην Παναγία την Προυσιώτισσα και στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Η θέα από το αρχονταρίκι είναι δυνατά παρηγορητική. Γύρω παντού έλατα. Κάτω δεσπόζει η λίμνη Τριχωνίδα και γύρω της διακρίνονται σχεδόν όλα τα παραλίμνια χωριά. Το μάτι φτάνει ως την Πελοπόννησο και αχνοφαίνεται στα νοτιοδυτικά το Ιόνιο. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, το κέρασμα στην τράπεζα πλούσιο για τους προσκυνητές. Εκεί βρήκαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με την ηγουμένη για το πάντρεμα στη μοναχική ζωή της του αναχωρητισμού με την άσκηση του λειτουργήματος της ιατρικής. Δεν δίστασε με απλότητα ν’ αναφέρει ότι τελώντας εν υπακοή στον Ποιμενάρχη της Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά και με τη βοήθεια του Θεού και των αδελφών της, δεν εγκατέλειψε το λειτούργημα της ιατρικής. Το ασκεί μαζί με τους μοναχικούς της κανόνες ως «εργόχειρο» και διακόνημα και όλα κυλούν με κόπο αλλά και πνευματικές χαρές. Η Γερόντισσα Παρασκευή πρόσθεσε:




Δώρο Θεού
- Όλα αυτά που αναφέρατε είναι ταυτόχρονα κλίσεις του ανθρώπου και κλήσεις του Θεού.
Την κλήση, το κάλεσμα για τη σωτηρία μας, το λαμβάνουμε όλοι μας και ο καθένας με την προαίρεσή του. Το ότι ακολούθησα την Ιατρική επιστήμη πάλι το θεωρώ κάλεσμα του Θεού και δώρο και έτσι προσπαθώ να το βλέπω ταπεινά και απλά χωρίς να θεωρώ ότι κάνω κάτι το ιδιαίτερο, άλλα είναι κάτι που χαρίστηκε. Ως φοιτήτρια ήθελα να προσφέρω, όπως θέλουν και πολλοί νέοι όταν ξεκινούν τη ζωή να δίνουν και να ανακουφίζουν τον πάσχοντα άνθρωπο. Όσο μεγάλωνα, μεγάλωνε και η επιθυμία για αυτή την προσφορά…

- Πότε σας επισκέφτηκε η κλήση για τη μοναχική ζωή;


- Σκεφτόμουν πριν 30 χρόνια περίπου την αφιέρωση γενικότερα, γιατί δεν είχα γνωρίσει ακόμα μοναχές ή μοναστήρια, είχα γνωρίσει αφιερωμένα πρόσωπα που δίνονταν ολοκληρωτικά στον Θεό μέσω της Ιεραποστολής και είχα συνδέσει και εγώ την Ιατρική επιστήμη με το δόσιμο και την Ιεραποστολή και ταυτόχρονα την ολοκληρωτική αφοσίωση στον Θεό. Μέσα μου σιγά σιγά ωρίμαζα και έβλεπα ότι αυτό που με εξέφραζε περισσότερο με ανέπαυε και με βοηθούσε πνευματικά ήταν καθαρά η μοναχική ζωή.





«Ήθελα να μπορώ να ανακουφίζω και να θεραπεύω τους ανθρώπους»
- Ωστόσο την ενασχόληση με την Ιατρική επιστήμη τη νιώθατε κι αυτή ως δώρο Θεού;


- Ναι, είχα διάθεση από μικρό παιδάκι, διάβαζα και μελετούσα. Είχα μια ευαισθησία γύρω από τα θέματα της υγείας και ήθελα να μπορώ να ανακουφίζω τους ανθρώπους γύρω μου και να τους θεραπεύω. Αυτό το ένιωσα και κατά τη διάρκεια των χριστιανικών κατασκηνώσεων που κάναμε, όπου, πριν καν μπω στην Ιατρική, τα χρόνια εκείνα της δεκαετίας του ΄80, εκτελούσα χρέη γιατρού στην κατασκήνωση και αυτό μου άρεσε πάρα πολύ, με γέμιζε αυτή η προσφορά και τελικά με τη βοήθεια του Θεού προχώρησα. Τελείωσα τις σπουδές στην Αθήνα, έκανα αγροτικό ιατρείο σε ένα χωριό κοντά στο Αγρίνιο, έμεινα τρία χρόνια εκεί και ξεκίνησα μετά την ειδικότητα της παθολογίας, πάλι στην Αθήνα.


«Παρότι αγαπούσα πολύ την Ιατρική, ήμουν διατεθειμένη, εννοείται, να την εγκαταλείψω, γιατί περισσότερο από όλα αγάπησα τον μοναχισμό»
- Γιατί παθολογία;


- Η παθολογία πάντα με συνάρπαζε, γιατί παρακολουθεί σφαιρικά τον άνθρωπο όπως είναι, ως μια ολότητα. Σύμφωνα με τη Ιπποκράτεια προσέγγιση αλλά και κατά την Ορθόδοξη Θεολογία και Πατερική προσέγγιση, ο άνθρωπος είναι ένα σύνολο και πολύ περισσότερο ένα ψυχοσωματικό ον, στο οποίο όταν πάσχει η ψυχή, επηρεάζει το σώμα. Έτσι προσπαθώντας να αποκτήσουμε ψυχοσωματική υγεία οφείλουμε να δίνουμε σημασία στην καρδιά τι αισθάνεται, στο νου τι λογισμούς κάνει αλλά και στο σώμα τι συμπτώματα παρουσιάζει!





«Όταν πάσχει η ψυχή μας, επηρεάζεται το σώμα. Έτσι, προσπαθώντας να αποκτήσουμε ψυχοσωματική υγεία, οφείλουμε να δίνουμε σημασία στην καρδιά, τι αισθάνεται, στον νου, τι λογισμούς κάνει, και στο σώμα, τι συμπτώματα παρουσιάζει»
- Τα πράγματα δηλαδή που επιτρέπουμε να μας αγχώνουν μπορούν να μας οδηγήσουν σε ασθένεια;

- Βεβαίως, πολλές αιτίες των ασθενειών είναι τα άγχη, οι στεναχώριες, οι θλίψεις, οι εσωτερικές συγκρούσεις, και κυρίως τα πάθη και τα λάθη μας. Οπότε δίνοντας σημασία και ψάχνοντας να βρούμε τα γενεσιουργά αίτια, προσεγγίζουμε καλύτερα και την ασθένεια και την θεραπεία της.
- Κατασταλάζοντας στην ειδικότητα της παθολογίας και ασκώντας εν συνεχεία την ιατρική στον πάσχοντα αδελφό, αποκτήσατε εμπειρία όχι μόνο ως γιατρός αλλά και ως ένας παρατηρητής της πνευματικής και σωματικής κατάστασης των ανθρώπων που πέρασαν από κοντά σας. Όλα αυτά ήταν αίτια για να στραφείτε στον μοναχισμό;
- Πράγματι, αυτό με βοήθησε περισσότερο, γιατί παρατηρώντας τον πεπτωκότα άνθρωπο, τις ασθένειές του αλλά και τα πάθη του, πήρα την απόφαση να βοηθήσω πρώτα τον εαυτό μου εντατικότερα πνευματικά κατά το «Ιατρέ θεράπευσον σεαυτόν» και στη συνέχεια τον συνάνθρωπο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόνο μέσα στην Ορθοδοξία ο Χριστός, παρουσιάζεται ως Θεραπευτής, ως Ιατρός και η Εκκλησία ως νοσοκομείο, ως θεραπευτήριο.
- Υπήρξε κάποτε η αμφιβολία ότι η άσκηση της Ιατρικής στον κόσμο, ίσως εμπόδιζε τον σκοπό για τον οποίο γίνατε μοναχή;
- Αφού ολοκλήρωσα επί πέντε χρόνια την ειδικότητα και άνοιξα το ιατρείο, λίγο μετά το 2006 εγκατασταθήκαμε στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο χωριό Παραβόλα. Ήμουν δόκιμη. Ξέρετε ο υποτακτικός δεν πρέπει να κάνει μόνος του τίποτα, οφείλει να μην έχει δικό του θέλημα, να παίρνει ευλογία για όλα γιατί πάντα υποκρύπτεται ο κίνδυνος του εγωισμού, της υπερηφάνειας. Παρότι αγαπούσα πολύ την ιατρική, ήμουν και διατεθειμένη εννοείται να την εγκαταλείψω, γιατί περισσότερο απ’ όλα αγάπησα τον μοναχισμό.


- Δεν σας πέρασε απ’ το μυαλό τότε πως ο κόπος και η τόση μελέτη θα πήγαιναν χαμένα;
- Ναι εξωτερικά φαίνεται χαμένος κόπος κάτι τέτοιο αλλά ουσιαστικά είναι εμπειρία ζωής. Σίγουρα θα ήταν χρήσιμο το κομμάτι της σπουδής της ιατρικής και της γνώσης της προσέγγισης του ασθενή. Θα με βοηθούσε να φροντίσω κάποιους ανθρώπους, είτε τις μοναχές στο μοναστήρι είτε όποιον προσκυνητή όπως κάνουν αρκετοί μοναχοί και μοναχές ιατροί μέσα στο μοναστήρι τους. Δηλαδή δεν θα πήγαινε χαμένη η γνώση και η εμπειρία. Ωστόσο το κάναμε θέμα προσευχής και ο τότε πνευματικός ήθελε να κρατήσουμε το ιατρείο και εγώ έκανα υπακοή. Μπορεί να το επιθυμούσα αλλά δεν τολμούσα να το πω και δεν θα το έκανα, το είχα απωθήσει.


- Πώς είναι να ελευθερώνεται ο άνθρωπος από το θέλημά του, ιδιαίτερα όταν έχει κάνει τόσο κόπο να αποκτήσει κάτι;
- Μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά η προσευχή μου ήταν “Κύριε γνώρισόν μοι οδόν εν η πορεύσομαι” και «γεννηθήτω το θέλημά Σου». Κάποτε, όταν ήμουν φοιτήτρια στα τελευταία έτη, ο μακαριστός Πνευματικός μας π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος μου είπε: “Παιδί μου εμείς δεν είμαστε σαν τον Αβραάμ, τον Ιακώβ και τους προφήτες που θα ακούμε τη φωνή του Θεού. Θα κάνουμε προσευχή κι εμάς θα μας μιλάει ο Θεός μέσω των γεγονότων”. Αυτό το είχα κρατήσει και πάντα έκανα προσευχή να με φωτίζει ο Θεός και να μου δείχνει το δρόμο. Όταν κάτι το δέχεσαι ως δώρο Θεού, λες «Χριστέ μου δική Σου είμαι, δικός Σου είμαι, δικό Σου είναι κι αυτό το δώρο, τα παιδιά δικά Σου είναι, η επιστήμη δική Σου είναι, τ’ αγαθά δικά Σου είναι, μου τα δίνεις, Σου τα αντιπροσφέρω» και έτσι το δύσκολο γίνεται εύκολο.





- Πορεύεστε στον μοναχικό σας βίο, συγχρόνως διατηρείτε και το ιατρείο. Πώς καταφέρνετε να μην εξαντλούνται οι σωματικές και ψυχικές υπομονές;
- Είναι φυσικό να υπάρχει κούραση σωματική, διότι ο κόσμος που έρχεται στον γιατρό -το ξέρετε, το ζείτε και σεις ειδικά τη σημερινή εποχή- μαζί με το πρόβλημα και το ενόχλημά του θα πει και τον πόνο του τον ψυχικό. Όπως είπαμε και πριν, πολλά συμπτώματα είναι σωματοποιημένα οπότε πάμε και στα βαθύτερα αίτια, τα συζητάμε και χρειάζεται να βάλεις ψυχή για να βοηθήσεις τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Ωστόσο είναι γεγονός ότι το άγχος μεταδίδεται. Με ειλικρίνεια θα έλεγα πως οι άνθρωποι που έρχονται στο ιατρείο όσοι είναι πολύ αγχωμένοι, το μεταδίδουν σαν ηλεκτρική ενέργεια και εσύ οφείλεις να το διώξεις. Ούτε μέσα σου να μπει, αλλά και να δώσεις ελπίδα στον άλλο. Με την ευχή, τον κανόνα τον μοναχικό, τις ακολουθίες και τη μελέτη δεν φαίνεται η κούραση. Φεύγει.
- Σ’ εκείνες τις στιγμές πώς βεβαιώνεστε ότι αυτό που προτείνετε στον ασθενή είναι και το σωστό;
- Πάντα ζητώ από τον Θεό να με φωτίζει να κάνω το θέλημα του. Οτιδήποτε κάνω να είναι για τη δόξα Του, για τη σωτηρία των ψυχών και λέω πάντα: “Θεέ μου αν δεν μπορώ να κάνω κάτι καλό, τουλάχιστον να μην κάνω κακό και αν δεν μπορώ να ωφελήσω να μη βλάψω. ”
- Μετά από τη συζήτηση, την εξέταση και τη θεραπεία που θα προτείνετε ως γιατρός καθώς και την πνευματική κατάσταση που προσπαθείτε να δημιουργείτε μέσα στο ιατρείο, με τους ασθενείς, διακρίνετε κάποια αποτελέσματα;
- Ναι, με τη Χάρη του Θεού έτσι φαίνεται. Βέβαια αυτό μόνο ο Θεός το ξέρει, αλλά οι άνθρωποι δείχνουν αναπαυμένοι και ανακουφισμένοι και εμείς παίρνουμε κουράγιο να συνεχίσουμε.
«Πολλές αιτίες των ασθενειών είναι τα άγχη, τα πάθη και τα λάθη μας!»


«Έχω πάντα στην τσάντα μου το ιερό λείψανο του Αγίου Λουκά και το πηγαίνω κάθε πρωί στο ιατρείο. Όσοι έρχονται το προσκυνούν»
- Επικαλείστε στην προσευχή σας τον Άγιο Λουκά Επίσκοπο Κριμαίας, τον Ιατρό; Μοναχός και γιατρός ο ίδιος, συγγενεύει η προσπάθειά σας προς τους ανθρώπους.


- Είναι μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας αλλά και της σύγχρονης Ιατρικής. Όταν διάβασα τον βίο του με συγκλόνισε και απέκτησα μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του και του έλεγα μάλιστα: “Εσύ Άγιε, μπορείς να με καταλάβεις, επειδή ταυτόχρονα είχες και τις δύο ιδιότητες δηλαδή ήσουν και γιατρός και μάλιστα καθηγητής και ερευνητής κάτω από δύσκολες συνθήκες και τελούσες και τα Αρχιερατικά σου καθήκοντα υπό διωγμόν, στην άθεη Ρωσία. Εγώ ασκώ τα ταπεινά μοναχικά μου καθήκοντα και τέλος πάντων κάνω μια ισχνή μαρτυρία με το ράσο στον σύγχρονο κόσμο”.



Κάποτε είχα γνωρίσει σε ένα συνέδριο για τον Άγιο Λουκά, τον Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας τον κ. Λάζαρο. Έκτοτε γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία, πολύ περισσότερο όταν έγινα μοναχή, να αποκτήσουμε στο μοναστήρι για ευλογία, παρηγοριά και θεία φώτιση, αν μας καταδεχόταν ο Άγιος, απότμημα του Ιερού Λειψάνου Του. Ένα διάστημα που κάναμε ιδιαίτερη προσευχή γι’ αυτό, συζητούσαμε με τις αδερφές να συντάξουμε ένα γράμμα προς τον Αρχιεπίσκοπο Κριμαίας να το δώσουμε για μετάφραση στα Ρωσικά για να γίνει πιο αποδεκτό. Ερευνούσαμε για κάποιο μεταφραστικό κέντρο και τότε χτυπάει τη πόρτα της Μονής ένας νέος από το διπλανό χωριό συνοδευόμενος από έναν Ιεροδιάκονο Ρώσο, ο οποίος εκείνη την εποχή επισκέφτηκε τη Μητρόπολη, με σκοπό να βρει κάποιον χώρο να μονάσει. Αμέσως ήρθε ο λογισμός να απευθυνθούμε σε εκείνον για τη μετάφραση. Πήρα την ευλογία από τον Μητροπολίτη και Πνευματικό μας Πατέρα, τον Σεβασμιώτατο κ. Κοσμά. Το γράμμα μεταφράστηκε στα Ρωσικά και στάλθηκε. Παρότι θεωρούταν κάπως απίθανο -είχα μέσα μου όμως μια ελπίδα- ήρθε ένα φαξ που έλεγε ότι έγινε δεκτό το αίτημά μας και πώς θα παραλαμβάναμε το απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Λουκά. Τότε παίρνοντας πάλι ευλογία από τον Σεβασμιότατο, εξουσιοδοτήσαμε τον επισκέπτη μας Ρώσο Ιεροδιάκονο κάνοντάς του τα έξοδα του ταξιδιού προκειμένου να παραλάβει το Ιερό Λείψανο. Έκτοτε το έχω πάντα στην τσάντα μου και το πηγαίνω κάθε πρωί στο ιατρείο και το επιστρέφω το μεσημέρι και λέω: «Άγιέ μου εσύ ξέρεις από φυλακές και εγκλεισμούς που σε έχω μέσα στην τσάντα, ξέρεις από εξορία, ξέρεις από τον ανθρώπινο πόνο, ξέρεις από ιατρική. Αν θέλεις κάνε το θαύμα.» Έτσι τον επικαλούμαι και οι άνθρωποι προσκυνούν το λείψανό του, όσοι βέβαια θέλουν.




Πίσω μου στον τοίχο του ιατρείου, έχω μια μεγάλη εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας που δεσπόζει. Χαίρομαι που πολλοί άνθρωποι με το που μπαίνουν στο γραφείο μου και ειδικά την πρώτη φορά, έχουν ένα δέος στο πρόσωπό τους και αρκετοί κάνουν τον σταυρό τους. Άλλοι πάλι πριν χαιρετήσουν εμένα πάνε και προσκυνούν την Παναγία και αυτό μας δίνει δύναμη, χάρη, ευλογία και ξεκούραση, γιατί όλα τα αναθέτουμε έτσι στον Μεγάλο Ιατρό και Θεραπευτή, στην Παναγία μας τη Γιάτρισσα και στις πρεσβείες του Αγίου Λουκά και των άλλων ιαματικών Αγίων.


«Τι πιο ωραίο από το να χαιρόμαστε τα χαρίσματα του άλλου σαν να είναι δικά μας»
- Τι κατά τη γνώμη σας νιώθετε ότι εισπράττει ένας σύγχρονος άνθρωπος που είτε έρχεται στο ιατρείο σας για ιατρικούς λόγους είτε στο μοναστήρι σας για πνευματικούς, βλέποντάς σας με το ράσο και την ιατρική ιδιότητα;


- Βλέπει ότι και εμείς είμαστε άνθρωποι της εποχής μας, ότι έχουμε «ανοιχτό πνεύμα» πάντα μέσα στα ορθόδοξα μοναχικά πλαίσια. Σήμερα για παράδειγμα στο Άγιο Όρος είναι γεμάτα τα μοναστήρια από μορφωμένους νέους με πτυχία και διδακτορικά. Αυτό συμβαίνει και σε πολλά άλλα μοναστήρια στην Ελλάδα και όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Γίνεται κατανοητό λοιπόν ότι μπορεί να συνδυάσει κανείς την θύραθεν παιδεία και γνώση με την πνευματική ζωή και τη Θεολογία όπως έκαναν και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι ήταν οι επιστήμονες της εποχής τους. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο.
Είναι πολύ θαυμαστό το γεγονός ότι μέσα στην Εκκλησία η οποία είναι σώμα Χριστού και όλοι είμαστε μέλη Του, ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Τι πιο ωραίο από το να χαιρόμαστε με τα χαρίσματα του άλλου σαν να είναι δικά μας! Από την άλλη, να πονάμε και να λυπούμαστε με μια αστοχία, ή πτώση του αδερφού σαν να είναι δική μας και αυτή. Επιπλέον, δεν είναι ταπείνωση να έχουμε ένα χάρισμα και να το συνθλίβουμε, να μη παραδεχόμαστε ότι το έχουμε γιατί τάχα δεν αξίζει, αυτό κατά βάθος είναι εγωισμός, ενώ αν το πάρουμε απλά ότι “ναι το έχω αυτό γιατί είναι χάρισμα, είναι δώρο Θεού” και αφού είναι χάρισμα για ποιο λόγο να υπερηφανευτούμε;

Και πτυχίο Θεολογίας


- Κάνατε σπουδές στη Θεολογία, αυτό πότε έγινε; 
- Μόλις τώρα τελείωσα τις σπουδές μου στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αυτό έγινε πάλι κατόπιν υπακοής, στις αδελφές της Μονής αυτή τη φορά. Χαριτολογώντας και όχι μόνο, λέω: «Από την Παθολογία στη Θεολογία!»


Αυτή άλλωστε είναι η πορεία κάθε μοναχού και κάθε αγωνιζόμενου πιστού, να θελήσει να θεραπευτεί από τα πάθη του με τη βοήθεια της καθημερινής μετάνοιας, της ασκητικής της Ορθόδοξης Παράδοσης και των μυστηρίων της Αγίας μας Εκκλησίας για να μπορέσει να αποκτήσει με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος υγιή σχέση με τον Τριαδικό Θεό, ζωντανή σχέση με τον Θεάνθρωπο Χριστό.


Το εύχομαι ταπεινά σ΄ εσάς και σε όλους τους αναγνώστες της Ορθόδοξης Αλήθειας, ευχηθείτε παρακαλώ και εσείς για την ελαχιστότητά μου και το μοναστηράκι μας.
__________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 18.09.2019

Φωτο από την Πανήγυρη του Αγίου Αμφιλοχίου στην Ι. Μονή Ευαγγελισμού Πάτμου εχθές 19 Σεπτεμβρίου




Περπατώντας στα μονοπάτια του Αγίου Όρους στην Αγία Άννα, βρίσκεις διάφορα και σημαντικά μηνύματα!