Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ.Ο Άρης Βελουχιώτης κάνει Εσπερινό με τη Γερόντισσα Ευπραξία στην Ιερά Μονή Καλάμου Αττικής





«Ευχόμενος από μέσης καρδιάς ο Πανάγαθος Θεός ημών Κύριος Ιησούς Χριστός να ευλογήσει έτσι ώστε το κείμενο που ακολουθεί να γίνει αιτία συνεκτική για το έθνος. Σας προτείνω να το αναγνώσετε με προσοχή και δυνατή προοπτική απόφαση υψίστης εθνικής συνοχής».
Γέρων Νεκτάριος Μοναχός
Αγιορείτης


Ηγουμένη στην Ιερά Μονή Καλάμου

Βρισκόμαστε γύρω στο 1930. Η Γερόντισσα Ευπραξία, αφού εγκατέλειψε, κάτω από τις συνθήκες που προαναφέραμε, τη μετάνοιά της για να βρεθεί όπου την οδηγήσει ο Θεός, βρίσκεται ηγουμένη στην Ιερά Μονή του Καλάμου με μερικές υποτακτικές. Πριν πάει η ίδια στη Μονή αυτή οι βοσκοί της περιοχής καταπατούσαν τα χωράφια και τους χώρους της Μονής. Η Γερόντισσα ζήτησε από αυτούς να απομακρυνθούν και όπως ήταν φυσικό αντέδρασαν και μίλησαν άσχημα στη Γερόντισσα και κάποια ένας από αυτούς ήλθε στη Μονή οπλισμένος θέλοντας να τη σκοτώσει. Σήκωσε το όπλο και τη σημάδεψε, την ώρα που εκείνη προσευχόταν στον καλό Θεό να τη σώσει. Πριν όμως προλάβει να πατήσει τη σκανδάλη παρέλυσε το χέρι του, το όπλο έπεσε καταγής και ο βοσκός γύρισε στο χωριό και στο σπίτι του παράλυτος. Την άλλη μέρα ήλθε μαζί με την οικογένειά του και πολλούς χωριανούς στο Μοναστήρι και ζητούσε από τη Γερόντισσα να τον συγχωρήσει γι’ αυτό που πήγε να κάνει και να παρακαλέσει το Θεό να τον κάνει πάλι καλά. Έτσι και έγινε. Αυτή ως ανεξίκακη παρακάλεσε το Θεό να κάνει καλά το βοσκό, τον παρ’ ολίγον δολοφόνο της. Πράγματι σε λίγο, το παράλυτο χέρι επανήλθε στην πρότερα κατάσταση. Όλοι απορούσαν για τη δύναμη της προσευχής αυτής της Γερόντισσας.

Ακολούθησε ο πόλεμος του ’40. Δύσκολα χρόνια, γεμάτα φόβο και πείνα. Οι υποτακτικές της γερόντισσας Ευπραξίας άρχισαν να γκρινιάζουν και να της λένε ότι θα φύγουν από το Μοναστήρι να πάνε στον κόσμο να βρούνε τροφή. Εκείνη τις παρακαλούσε να μη φύγουνε και συγχρόνως τις νουθετούσε να έχουν πίστη στην πρόνοια του Θεού. Τις έλεγε ότι δυνατός είναι ο Θεός να τις θρέψει. Αυτές όμως μπρος στο φάσμα της πείνας ολιγοπίστησαν και αποφάσισαν να φύγουνε από το Μοναστήρι για να μην πεθάνουν της πείνας.

Έτσι και έγινε, εντός ολίγου εγκατέλειψαν την Μονή. Η Γερόντισσα προσευχόταν για αυτές με πολύ θέρμη καθώς δεν γνώριζε ούτε που θα πήγαιναν. Πολύ αργότερα έμαθε ότι όλες πέθαναν από την πείνα, ενώ η ίδια παραμένοντας στο Μοναστήρι και ελπίζοντας απόλυτα στην πρόνοια του Θεού επέζησε.

Έκλαψε το χαμό τους, αλλά ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει τι θα κάνει στη ζωή του.

Πέρασαν ένα-ένα τα χρόνια της κατοχής και την κατοχή διαδέχθηκε ο εμφύλιος.

Μια ημέρα, έτσι όπως ήταν μόνη στο μοναστήρι, είδε να έρχονται οι στρατιώτες. Δεξιοί, του Ζέρβα. Του υποδέχθηκε. Εκείνοι ζήτησαν να φάνε και να κοιμηθούν στο Μοναστήρι και η Γερόντισσα δεν αρνήθηκε. Τους παρέθεσε τράπεζα με ό,τι είχε και τους έβαλε να κοιμηθούν. Την επόμενη ημέρα αφού την ευχαρίστησαν έφυγαν. Το απόγευμα κατέφθασαν οι αριστεροί, ο Άρης Βελουχιώτης με την ομάδα του.


Άρης Βελουχιώτης 1905-1945, 
στέλεχος του ΚΚΕ και ηγέτης του ΕΛΑΣ
Ο Άρης της λέγει:
- Γερόντισσα έχουμε πληροφορίες ότι φιλοξένησες τους Δεξιούς.
- Ναι παιδί μου, του απαντά η Γερόντισσα.
- Το παραδέχεσαι λοιπόν;
- Ναι παιδί μου, έφαγαν και κοιμήθηκαν να ξεκουραστούν το βράδυ που μας πέρασε.
- Και πού είναι λοιπόν, από πού έφυγαν, προς τα πού πήγαν, ρώτησε ο Άρης Βελουχιώτης.
- Από ‘δω σήμερα το πρωί.
- Και πού πήγαν;
- Αυτό δεν το ξέρω παιδί μου.
- Θα μας φιλοξενήσεις και μας γερόντισσα, όπως έκανες με τους άλλους;
- Βεβαίως παιδί μου. Για μένα, όλοι είσαστε παιδιά του Θεού και εγώ σας αισθάνομαι αδελφούς μου. Δεν μου αρέσει αυτό που γίνεται. Άδικα χύνεται αδελφικό αίμα, ο Θεός να μας ελεήσει.

Η συμπεριφορά της Γερόντισσας τον εντυπωσίασε. Θαύμασε την ειλικρίνειά της, την ευθύτητα, τη φιλοξενία και την αφοβία της. Της λέγει λοιπόν:

- Άκου Γερόντισσα και εγώ πιστεύω στο Θεό και ξέρω από Ακολουθίες της Εκκλησίας. Πάμε μαζί στην Εκκλησία να κάνουμε τον Εσπερινό.

Πράγματι οι δυο τους, ο Άρης και η Γερόντισσα, έκαναν Εσπερινό με ακροατές τους στρατιώτες του Άρη. Έμειναν εκεί, έφαγαν, ξεκουράστηκαν, κοιμήθηκαν και το πρωί εγκατέλειψαν τη Μονή, αφού ευχαρίστησε θερμά ο Άρης και φεύγοντας της είπε:

- Γερόντισσα, ζήτησέ μου κάτι να κάνω για σένα. Έχω εξουσία. 

Τότε η Γερόντισσα του είπε:
- Δεν έχω ανάγκη από τίποτε. Για όλα με φροντίζει ο Κύριος, μόνο εάν θες πες αυτούς τους βοσκούς να μην ξαναπατήσουν τα χωράφια και τους χώρους της Μονής.


Της το υποσχέθηκε με όλη του την καρδιά και έκτοτε, ουδεμία ενόχληση είχε από τους κατοίκους της περιοχής.  


Από το βιβλίο «Γερόντισσα Ευπραξία, Βίος και Πολιτεία Οικογένειας Μπρούλη», συγγραφέας Μοναχή Θεοφιλία, σελ.48-51, Α’ έκδοση Ιανουάριος 2015, Ιερά Μονή Αγίου Μηνά, Περιχώρα-Δράμα 

http://geron-nektarios-o-agioritis.blogspot.gr/2015/05/blog-post_27.html

ΣΤΟΠ ΚΑΡΕ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ

Χιλιάδες πιστών προσκύνησαν το ιερό σκήνωμα του θαυματουργού Αγίου Ιωάννη.

MIA ZΩΗ ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ Π. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΑΡΒΟΥ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΕΡΟΣ Β





MIA ZΩΗ ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ Π. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΑΡΒΟΥ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΕΡΟΣ Β


Σύλληψης


Αμέσως μετά την αποφοίτηση του, ό π. Ιουστίνος ορίστηκε κοσμήτορας και του ανατέθηκε ή έκδυσε ενός περιοδικού που υπηρετούσε την κομμουνιστική προπαγάνδα τής Ρουμανίας. Ό π. Ιουστίνος όμως αρνήθηκε να διδάξει τήν αθεΐα στους μαθητάς του καί άντ’ αυτού δίδασκε τις χριστιανικές και εθνικές αξίες. Έτσι, τρεις μέρες αφ’ ότου είχε αναλάβει τη θέση αυτή, συνελήφθη στις 14 Μαΐου στις 3 το πρωί. Πέντε άνδρες τής Ρουμανικής μυστικής αστυνομίας εισέβαλαν ξαφνικά στο δωμάτιό του με προβολείς και τον οδήγησαν στην αυλή, όπου τον έβαλαν μέσα σ’ ένα μαύρο αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια. Προς μεγάλη του έκπληξη ό π. Ιουστίνος βρήκε εκεί πολλούς επιφανείς “Ρουμάνους- δικηγόρους, ιερείς, καθηγητές κ.λπ.. 

Που θα τούς πήγαιναν όμως; Επί μιάμιση ώρα το αυτοκίνητο περιφερόταν όπλα γύρω από τήν πόλη, χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τούς κρατουμένους, με σκοπό να τούς εκφοβίσουν. Στη συνέχεια τούς ανέβασαν στο πατάρι του κτηρίου, όπου υπήρχαν κι άλλοι κρατούμενοι, καί τούς υποχρέωσαν να είναι ξαπλωμένοι μπρούμυτα κάτω στο πάτωμα. Τούς φρουρούσαν -εκτός από ειδικούς φρουρούς- καί σκύλοι, πού βρίσκονταν στα πόδια καί στο λαιμό τους, έτοιμοι να τούς μπήξουν τά αιχμηρά τους δόντια σέ περίπτωση πού θα κινούνταν έστω καί λίγο. Οι φωνές τών Ρώσων φρουρών «Μην κινείσαι, αλήτη» ηχούσαν στα αυτιά τών κρατουμένων κ’ έτσι θα τούς προσφωνούσαν για τά επόμενα 17 χρόνια τής ζωής τους «αλήτη τού έθνους».


Οι ανακρίσεις άρχισαν το Μάιο καί τελείωσαν τον Αύγουστο. Προσπαθούσαν μέσω τών ανακρίσεων να παγιδεύσουν αθώους κάνοντάς τους απανωτές ερωτήσεις. Μέσα στο δωμάτιο υπήρχαν 70 κρατούμενοι χωρίς να μπορούν να έχουν μεταξύ τους επικοινωνία. Συνήθως έβαζαν ανάμεσα τους και κάποιους προδότες, για να έχουν τη δυνατότητα να επιβαρύνουν τη θέση τών κρατουμένων καί για να έχουν επί πλέον ενοχοποιητικό υλικό εις βάρος τους σέ περίπτωση συνεννοήσεως για «τυχόν επανάσταση».


Όταν τελείωσαν οι ανακρίσεις στη Ρουμανία, οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στην SUCEAVA, όπου συνεχίστηκαν οι ανακρίσεις, οι ξυλοδαρμοί, τά ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια. Οι κρατούμενοι υποχρεώθηκαν να υπογράψουν ότι δήθεν ήταν εγκληματίες και έτσι κατέληξαν να καταδικαστούν σέ 15 χρόνια φυλάκιση. Ήταν πολλοί οι αθώοι πολίτες που πέθαναν στις φυλακές, μιας καί στη Ρουμανία επικρατούσε ένα κλίμα εκφοβισμού καί ήταν πολλοί πού βρίσκονταν φυλακισμένοι χωρίς κανένα λόγο, με τη ρετσινιά του «προδότη», του «εχθρού τού κράτους» και τού «ληστή», για να φανούν επιτυχημένες οι αρχές τής Ρουμανίας στις αρχές τής Μόσχας. Τά χρόνια εκείνα ήταν σατανικά, όλες οι δυνάμεις τού σατανά είχαν εξαπολυθεί εναντίον τών Χριστιανών, εναντίον μιας ολόκληρης κοινωνίας.



Ή δίκη στη SUCEAVA


Αργότερα, το 1948, έγινε ή δίκη τού π. Ιουστίνου στη  SUCEAVA μέσα στη φυλακή κατά τις βραδινές ώρες. Καταδικάστηκε σέ 12 χρόνια φυλάκιση και καταναγκαστικά έργα για πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι φυλακισμένοι ήταν πάνω από 30 χρονών. Όσο περνούσε ό καιρός οι φυλακισμένοι κατάλαβαν, ότι οι Αμερικανοί δεν θα έρχονταν να τούς ελευθερώσουν καί έτσι άρχισαν να συμβιβάζονται με τις συνθήκες. Συνειδητοποίησαν, ότι οι άθλιες καί ταπεινές συνθήκες τής φυλακής ήταν πραγματικά μια πηγή απαθείας.


 Ό ίδιος ό π. Ιουστίνος διηγείται, ότι εκείνη ή περίοδος τής φυλακίσεώς του ήταν περίοδος περισυλλογής, ηρεμίας καί αναζητήσεως του εσωτερικού του κόσμου. Μέσα από τήν ταλαιπωρία βρήκε πνευματική παρηγοριά. Τότε κατάλαβε τήν εξάρτηση του από το θεό, το ότι δεν είναι μόνος του καί το ότι μεγαλώνει καί ωριμάζει κανείς πνευματικά ανακαλύπτοντας το σκοπό τής ζωής μέσα από τις δοκιμασίες καί τούς πειρασμούς. Υπέφερε το μαρτύριο με χαρά, προσφέροντάς το ώς εξιλέωση
των δικών του αμαρτιών άλλα  ^ καί του έθνους του. Έμαθε να προσεύχεται αληθινά μέσα στις
κακουχίες καί τά βασανιστήρια.

Σημειώνει επί πλέον ό π. Ιουστίνος ότι, αν κάποιος θέληση να ψάξει στις φυλακές του pitesti, τής aiud καί τής gherla, θα βρει λίγο πιο κάτω από τήν επιφάνεια του εδάφους ιερά λείψανα μαρτύρων, που είναι ή απόδειξη τής άγιότητος αυτών τών ανθρώπων πού πέθαναν μαρτυρικά για τήν αγάπη του Χριστού. Επίσης έλεγε ότι, αν σηκώνεις το βάρος πού έχει εναποθέσει ό Θεός στους ώμους σου με συνετό τρόπο, με το πέρασμα του χρόνου αυτό αγιάζει, καθαρίζει καί φωτίζει τήν ψυχή καί σπάζει τις πύλες του σκότους μέσα σου.

AIUD


Τον Αύγουστο του 1949 ό π. Ιουστίνος μεταφέρθηκε στις φυλακές τής , AIUD  γνωστές και ώς «φρούριο του θανάτου», μέσα σ’ ένα βαγόνι τραίνου μαζί με άλλους 130 φυλακισμένους κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Τον έκλεισαν σ’ ένα κελί με άλλους δύο κρατουμένους, ακολουθώντας το φοβερό εξοντωτικό πρόγραμμα έπα-νεκπαιδεύσεως μέσα από φρικτά βασανιστήρια. Για τρεις μήνες οι κρατούμενοι έτρωγαν μόνο κρεμμύδια και λάχανο, υπομένοντας το κρύο, τά βασανιστήρια, τήν πείνα, τούς ξυλοδαρμούς, τήν έλλειψη ύπνου, φωτός και επικοινωνίας, αλλά και καθαρού αέρα. Πολλοί, μή αντέχοντας oλα αυτά, πέθαιναν μέσα στις φυλακές. ΟΙ φρουροί έβαφαν μαύρους τούς τοίχους τών κελιών, για να γίνεται εύκολα αντιληπτή οποιαδήποτε γραφή ποιημάτων, περικοπών Ευαγγελίων ή ακόμη και τής θ. Λειτουργίας, γιατί ανάμεσα στους φυλακισμένους ήταν οι πιο διανοούμενοι, ενάρετοι και επιφανείς άνδρες τής 'Ρουμανίας.



Ό π. Ιουστίνος περιγράφοντας τις απάνθρωπες συνθήκες κρατήσεως σημειώνει- «Όλοι οι φυλακισμένοι βρίσκονταν κάτω από τήν προστασία τής Θείας Προνοίας. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς τις συνθήκες κρατήσεως. Είχαν φτάσει σέ τέτοιο σημείο αδυναμίας, πού κρατιούνταν από τούς τοίχους για να περπατήσουν. Συνέχεια τούς μετακόμιζαν από κελί σέ κελί, για να αποφευχθούν οι φιλίες μεταξύ τών φυλακισμένων. Αν δεν έκαναν υπακοή στις αυστηρές εντολές τών φρουρών, τότε τούς μετέφεραν σέ τελεία απομόνωση για πέντε μέρες σ’ ένα υγρό κελί χωρίς παράθυρα, με τσιμεντένιο πάτωμα, δίνοντάς τους να πιουν ελάχιστο νερό το βράδυ. Τά σώματα τών νεκρών ρίχνονταν στην όχθη του ποταμού καί έτσι δημιουργήθηκε ό ομαδικός τάφος γνωστός ώς «το φαράγγι τών σκλάβων». Οι φρουροί έμπηγαν στην καρδιά του νεκρού ένα μαχαίρι, για να είναι βέβαιοι ότι είχαν πεθάνει καί δεν θα προσπαθούσαν να διαφύγουν. Τότε άρχισαν να διαρρέουν στη Δύσι πληροφορίες για τήν κατάσταση καί ή Αμερική ξεκίνησε να ασκεί πιέσεις στη "Ρουμανική κυβέρνηση. Ή αντίδραση τών 'Ρουμανικών αρχών ήταν ή άμεση εκτέλεση τών φυλακισμένων.



BALA SPRIE



Το 1952 ό π. Ιουστίνος στέλνεται στο BALA SPRIE
 σ’ ένα ορυχείο αλατιού. Ό Κύριος τον προστάτευσε να μην πάει στις φοβερές φυλακές του ΡITESTI. Ή δουλειά του ήταν να σέρνει ένα βαγονέτο καί να βαδίζει πολλά χιλιόμετρα κάθε μέρα. Όλοι οι φυλακισμένοι ήταν άνθρωποι με ήθος•ιερείς, καθηγηταί, φιλόσοφοι, συγγραφείς, αγρότες. 


Δούλευαν με καλή διάθεση, φωνάζοντας ό ένας τον άλλο, «πάτερ, φέρε μου ένα σφυρί», «πάτερ, φέρε το τάδε», «καθηγητά, βοήθησέ με». Όταν το αντιλήφθησαν αυτό οι φρουροί, τούς απαγόρευσαν να φωνάζουν ό ένας τον άλλο με το oνομά τους καί τούς κρέμασαν ταμπέλλες με αριθμούς.
Όμως οι φύλακες είχαν μείνει έκθαμβοι από το ήθος τους καί κάποιες φορές τούς έφερναν πρόσφορα καί κρασί για να τελεσθεί ή θεία Λειτουργία. Μια φορά μάλιστα έφεραν 10 λίτρα κρασί στη φυλακή καί κοινώνησαν 4.000 - 5.000 άνδρες. Όταν το ’μαθαν αυτό οι αρχές, άλλαξαν αμέσως τούς φρουρούς.


Οι συνθήκες τής δουλειάς στο ορυχείο ήταν πολύ δύσκολες. Οι πιο δυνατοί σήκωναν τά βαρειά εργαλεία μέσα σέ θερμοκρασίες 95-104GF (35- 40οC, αναπνέοντας με μεγάλη δυσκολία λασπωμένοι, βρώμικοι καί δουλεύοντας σέ βάθος 1.300 ποδιών (39 μέτρων) κάτω από τήν επιφάνεια τής γης. Το νερό περιείχε μεγάλη ποσότητα αλατιού, με αποτέλεσμα, όταν έπεφτε πάνω στο δέρμα, να προκαλεί φουσκάλες, οι όποιες στη συνέχεια δημιουργούσαν πληγές, έβγαινε το δέρμα καί έμοιαζαν σαν λεπροί. Το 1953 το φαγητό τους περιορίστηκε στο 1/4 απ’ αυτό πού συνήθως έτρωγαν καί ή δουλειά υποχρεωτικά αυξήθηκε για τον κάθε φυλακισμένο.


Ένα βράδυ, ενώ ό π. Ιουστίνος ξεκουραζόταν, είχε ένα όραμα. Είδε στην άκρη του τούνελ μια ακτίνα φωτός, πού άκολουθώντας την έφτασε 200 μέτρα από το σπίτι πού είχε γεννηθεί. Πήρε θάρρος καί το αποκάλυψε στους συμφυλακισμένους του λέγοντας, ότι δεν θα πεθάνουν στη φυλακή.


Το 1954 ό π. Ιουστίνος μεταφέρθηκε στο cherla , στις φυλακές για πολιτικούς κρατουμένους, κι από ’κει σέ διάφορες άλλες φυλακές. Το 1956 oλες οι φυλακές έκαναν απεργία πείνας για 40 μέρες. Μετά από αυτό ό π. Ιουστίνος μεταφέρθηκε πάλι στις φυλακές τής aiud για τά επόμενα τέσσερα χρόνια. Ή θέα του θανάτου βρισκόταν συνεχώς μπροστά του καί θεωρούσε τήν κάθε μέρα ώς δώρο του Θεού για τη μετάνοιά του.



Μετά από 12 χρόνια φυλακίσεως, βρήκαν τον σταυρό του π. Ιουστίνου, τον όποιο έκρυβε στη μπότα του, καί τον έσπασαν μπροστά στα μάτια του, πετώντας τον στο πάτωμα. Τον οδήγησαν στην απομόνωση δίνοντάς του ελάχιστο αλατισμένο νερό καί ελάχιστο ψωμί. Το 1960 είχε εκτελέσει τήν ποινή τών 12 χρόνων φυλακίσεως, αλλά επειδή στις ερωτήσεις τών ανακριτών για το τί σκόπευε να κάνη μόλις απελευθερωθεί απάντησε, ότι θα συνέχιζε να υπηρέτη τήν Εκκλησία, αντί να τον αφήσουν ελεύθερο, του επέβαλαν άλλα τέσσερα χρόνια εγκλεισμού καί καταναγκαστικών έργων στις φυλακές τής peripravas.


[από το περιοδικό ORTHODOX WORD, τ. 292/Ιεπτ.-Όκτ.

2013, μετάφρασις I. Mονή Αγίου Αυγουστίνου Φλωρίνης]

ΟΙ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΑΛΑΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΛΥΚΕΡΙΟΥ ΕΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ. 1891-1985


«Θαύμα» στις Λιβανάτες έπειτα από όραμα γυναίκας






Ανθρώπινο σκελετό έφερε στην επιφάνεια το όραμα μιας γυναίκας στις Λιβανάτες κάνοντας πολλούς να μιλούν για θαύμα.
Η Μητρόπολη κρατά αποστάσεις οι κάτοικοι όμως της περιοχής ήδη μιλούν για οστά Αγίου. Η είδηση έγινε αμέσως γνωστή στην περιοχή όταν η γυναίκα επέστρεψε συγκλονισμένη από το ξωκλήσι του Αι Γιώργη του Φουστανελά όπου οδηγήθηκε μετά από όνειρο.
Με περίσκεψη χειρίζεται το θέμα η Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδας με τον κ. Νικόλαο να υποστηρίζει ότι είναι πολύ νωρίς να μιλήσει κάποιος για θεϊκό σημάδι ή όχι.
Η έρευνα είναι σε πλήρη εξέλιξη είπε ο κ. Νικόλαος, προσθέτοντας ότι θα υπάρξει ανακοίνωση προσεχώς, αφού μελετηθούν όλα τα στοιχεία , αρχής γενομένης από την ιστορία που χαρακτηρίζει το μικρό εξωκκλήσι, όπου βρέθηκαν τα οστά.


ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.-ΕΠΙΛΟΓΟΣ-



ΕΠΙΛΟΓΟΣ



Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει καί να α-ναφέρει κάποιος γεγονότα καί καταστάσεις πνευματικών μορφών, πού αγωνίστηκαν καί ε-όρτασαν σέ τόσο μεγάλα πνευματικά μέτρα καί μάλιστα, όταν ό ίδιος δεν κατέχει τά ανάλογα βιώματα καί τήν αρετή.
Ωστόσο ηχούν ακόμη τά λόγια τής μακαριστής γερόντισσας όταν ή ίδια διερωτήθηκε: «Τί είναι παράδεισος;» Καί τότε συνειδητοποίησε ότι παράδεισος είναι αυτό: Έσκυψε το κεφάλι της, έκανε το σημείο του Σταυρού καί είπε: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.



Διακόπηκε προσωρινά το τεραστίας σημασίας έργο τους, καθώς βοηθούσαν αρκετούς ανθρώπους υλικά καί πνευματικά σ’ όλη τήν Ελλάδα. Κι ενώ τά μαρτυρικά σώματά τους, κείτονταν μέσα στο κελί, πού είσήλθαν βίαια οι κακούργοι καί τά άφησαν κακοποιημένα, το φρόνημα τους όμως ήταν στον ουρανό, αφού ποτέ στη ζωή τους δεν φρόντισαν για τά σώματά τους, αλλά πάντοτε τήν νέκρωση τού Κυρίου Ιησού Χριστού είχαν αποτυπωμένη στο σώμα τους, για να ζωοποιηθούν στην άλλη ζωή.



Πέρασαν τήν ζωή τους ευαρεστώντας τον Θεό, ζώντας ίσάγγελη ζωή με αδιάλειπτη προσευχή καί στολίζοντας τις ψυχές τους με αρετές. Πρόσθεσαν με το μαρτυρικό τους θάνατο αρετή πάνω στην αρετή καί κατετάγησαν πλέον στο χώρο τών οσίων παρθένων καί μαρτύρων, αφού δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία για το μοναχό από το να τελειώσει τη ζωή του μέσα στο κελί του, καί πάνω στο διακόνημά του καί, το κυριότερο, έχοντας τήν πίστη του σέ Εκείνον.



’ΑΣ προσευχηθούμε, τά πνευματικά αυτά ά- αναστήματα τής σημερινής εποχής πού έχουμε ώς πρότυπα, καί πού ό Θεός μάς αξίωσε να συναντήσουμε καί να γνωρίσουμε, να μάς ενδυναμώσουν στην πίστη στον ένα καί αληθινό Θεό Πατέρα, τον Υιό καί το Άγιο Πνεύμα. ’ΑΣ πρεσβεύουν για τήν σωτηρία μας, όταν ό Κύριος μάς καλέσει κοντά Του, καί τότε όλοι μαζί να υμνούμε καί να ευφραινόμαστε στην χαρά τού Άναστάντα Ιησού Χριστού, ατενίζοντας τήν δόξα Του, στη Βασιλεία πού ετοίμασε ό Θεός γι’ αυτούς πού Τον αγαπούν.



Αγαπητέ αναγνώστη,
αν έχεις βοηθηθεί στη ζωή σου από τήν Παναγία Άρτοκωστά, καί έχεις να καταθέσεις κάποιο θαυμαστό γεγονός ή κάποια αξιομνημόνευτη μαρτυρία για τήν μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα, ή τήν αδελφή Μακαρία, θα είμαι βαθύτατα ευγνώμων αν στείλεις ή επικοινωνήσεις με επιστολή ή τηλεφωνικώς προς δόξα τού Αγίου Τριαδικού Θεού καί εις μνημόσυνο τών μακαριστών μοναζουσών στην διεύθυνση:
Ιερομόναχος Άμφιλόχιος Κοντός Χοννη - Άργος Τ.Κ 21200 Κινητό 6947280309
ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ


 Ιερομόναχος π. Άμφιλόχιος Κοντός
2014 Ναύπλιον. Τηλ. κιν. 6947280309
Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» Σπαρτάκου 6, Συκιές 566 26 Θεσσαλονίκη Τηλ.: 2310212659. Φάξ: 2310207340




ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.- Θαυμαστές εξ ουρανού ενισχύσεις 9





Θαυμαστές εξ ουρανού ενισχύσεις



Ή κυρία Κ.Μ. πριν τρία έτη, καί ενώ ή γερόντισσα είχε φύγει από τη ζωή για τήν όντως ζωή, τήν είδε να είναι με ένα μικρό μωρό καί να τις εξηγεί: Τούτο το παιδί θα το ονομάσουμε Ζωή.



Ή ίδια, όπως εκθέτει, δεν γνώριζε τίποτα για τήν εγκυμοσύνη τής νύφης της, μετά όμως το πέρασμα τοΰ χρόνου καί τη γέννηση τής μικρής εγγονής της, βρέθηκε ενώπιο της ή επαλήθευση τοΰ παραπάνω ονείρου, αφού ή μικρή ονομάστηκε Ζωή, όπως ή γερόντισσα είχε αναγγείλει.



Μετά τήν μακαρία κοίμησή της παρουσιάστηκε σέ ενύπνιο σέ κάποιο πνευματικό παιδί της καί είπε: μην δειλιάζετε σέ τίποτε, γιατί ότι καί να συμβεί τά πάντα τά επιτρέπει ό "Άγιος Θεός.
Εσείς να προσεύχεσθε συνεχώς καί να λέτε αυτό πού ψάλλομε στη Αρτοκλασία, καί τότε πολλή γλυκά έψαλλε το: «πλούσιοι πτώχευσαν καί πείνασαν, οι δέ ζητούντες τον Κύριον, ουκ έλαττωθήσονται παντός άγαθον».
*      * *



Επίσης αξίζει να μνημονεύσουμε τήν εξής μαρτυρία: πριν συμπληρωθούν οι σαράντα ημέρες για το μνημόσυνό τους, ή υποτακτική τής γερόντισσας, αδελφή Μακαρία, παρουσιάστηκε καί ανάφερε: Ή σωτηρία τής ψυχής θέλει αγώνα αδιάλειπτο, για να κερδίσουμε τον Παράδεισο, δηλαδή τήν Βασιλεία τών ουρανών.
Σέ εμφάνιση, μετά το μαρτυρικό τέλος σέ πνευματικό της παιδί, πού τήν ρώτησε πώς άντεξαν όλα αυτά, απάντησε' «πώς ήταν τόση έντονη ή χάρις τοΰ Θεού, πού δεν κατάλαβαν τίποτε...», λόγια τής Μακαρίας.
*      * *


Άπολυτίκιον Όσιομαρτύρων Ήχος γ'. Τήν ώραιότητα...

Δοχεία ώφθητε τοΰ θείου Πνεύματος, θεία αγάλματα, άνθη τής χάριτος, τών μοναχών τήν βιοτήν, τιμήσασαι θεαρέστως' όθεν καί ό Κύριος, εν Σιών προσεδέξατο’ καί ζωήν αιώνιον, εις υμάς έχαρήσατο’ Μακρίνα συν πιστή Μακαρία, χαίρετε συν Μάρτυσι Κυρίου. 


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΙΜ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ. Διάφορα διδακτικά από τήν χαριτωμένη ζωή τής Γερόντισσας Μακρίνας 8




Διάφορα διδακτικά από τήν χαριτωμένη ζωή τής Γερόντισσας Μακρίνας



Εάν ή ηγουμένη έβλεπε κάποιον σκεπτικό τον καλούσε ιδιαιτέρως για να μιλήσει μαζί του, να τον ανακουφίσει από τον πόνο του καί να προσευχηθεί γι’ αυτόν στο Θεό καί τη Παναγία. Όταν ήταν ώρα να φύγει ό επισκέπτης τοΰ έκοβε με τά χέρια της από τον κήπο τής Παναγίας ένα λουλούδι για ευλογία. 



Ήταν τόσο απλή καί ταπεινή σαν μικρό παιδί. Ή ψυχή της ήταν πλημμυρισμένη από όλα τά άνθη τοΰ Θεού καί ξεχείλιζε το άρωμά Του.
Όταν στο μοναστήρι γίνονταν αγρυπνία ή Γερόντισσα μετά τις 2:30 το μεσημέρι δεν έτρωγε τίποτε, στη δέ αγρυπνία, παρά το ότι διάβαινε το ογδοηκοστό έτος ηλικίας της, δεν κάθονταν καθόλου, αλλά διακονούσε πάντα τούς Ιερείς μέσα στο Ναό.



Πριν κάνει οποιαδήποτε κίνηση ή έργο στη μονή πάντα έκανε προσευχή για να τήν φωτίσει ή Παναγία, αφού Εκείνη επέβλεπε κάθε έργο.
Σταύρωνε ακόμη καί το τηλέφωνο προτού το σηκώσει, αφού αυτό χτυπούσε συνέχεια, όλη μέρα από όλα τά μέρη τής Ελλάδος ακόμη καί από Αμερική καί Αυστραλία, είτε να τη συμβουλευτούν ή να τήν παρακαλέσουν να προσευχηθεί για αυτούς, το όποιο έκανε πάντα πρόθυμα. Άναβε καθαρό κερί καί με το κομποσκοίνι στο χέρι εκτελούσε κάθε παράκληση πού τής είχαν κάνει. Έτσι πολλές φορές σέ θέματα υγείας ή γερόντισσα χρησιμοποιούσε ιατρικές φράσεις ίδιες με αυτές πού είχαν πει οι ιατροί -το θαυμαστό ήταν ότι ή γερόντισσα δεν είχε σπουδάσει ιατρική, καί όταν τήν έπαιρναν τηλέφωνο να τήν ευχαριστήσουν ή ίδια δεν θυμόταν τί τούς είχε πει.



Ή πόρτα τής μονής δεν έκλεινε ποτέ- ό,τι ώρα καί να πήγαινες ποτέ δεν βρέθηκε ένας να τη χτυπήσει καί να μην τοΰ ανοίξουν.
Θαυμαστό γεγονός τής Γερόντισσας


Ένας προσκυνητής ό Ε.Χ. είχε στο μυαλό του κάποιες σκέψεις πού τον απασχολούσαν. Επισκέφτηκε τήν Γερόντισσα με σκοπό να τής ά- αναφέρει, όμως ντρεπόταν να τις το πει. Τήν ώρα τής Θείας λειτουργίας έκανε προσευχή μέσα του καί παρακαλούσε τον πνευματικό του πατέρα να παρακαλέσει τήν Παναγία να φωτίσει τη γερόντισσα να τοΰ δώσει απάντηση ή ίδια. Έτσι καί έγινε, ή γερόντισσα μέσα στο ιερό όπως ή ίδια τοΰ ανέφερε είδε σα να πέρασε από μπροστά της όλη αυτή ή εικόνα, το ότι δηλαδή ό προσκυνητής παρακαλούσε τον πνευματικό του πατέρα καί αυτός τήν Παναγία για τήν αναμενόμενη λύση αυτών τών σκέψεων. Έτσι ό προσκυνητής έφυγε άναπαυμένος καί με τήν λύση πού ζητούσε.


Πολλά από τά πνευματικά της τέκνα τήν είδαν σέ ώρα προσευχής να αλλοιώνεται το πρόσωπο της, ή μορφή της ήρεμη, απλή, τά μάτια της διεισδυτικά σαν να περνούσαν μέσα στην ψυχή σου καί γίνονταν γνώστης τής καταστάσεώς σου, καί σέ βοηθούσε. Το χρώμα της λευκό κατάλευκο. Κι ή απάντηση όλων τών αποριών καί ή συμβουλή της παρμένη από τον ουρανό, από τήν ίδια τήν Παναγία, αφού ήσουν χαρούμενος καί αναπαυμένος.
* * *


Στην περίοδο πού υπήρχε συζήτηση για τον ερχομό τής Ιεράς καί θαυματουργού εικόνας τής Παναγίας Έορτακουστής από τη Βενετία στη μονή, για ευλογία καί προσκύνηση τών πιστών, αφ’ ενός εκδήλωνε τήν χαρά της, αλλά αφ’ ετέρου τήν ανησυχία της για το ότι θα έρχονταν στο μοναστήρι συνοδοί τοΰ Πάπα, δηλαδή αιρετικοί καί δεν ήθελε, διότι θυμόταν τά λόγια τοΰ 'Αγίου Μάρκου «φεύγετε τούς παπικούς ώς φεύγει τις από όφεως καί από προσώπου πυρός». Με τήν προσευχή της ματαιώθηκε.
*      * *


"Ένα χειμώνα είχαμε αποκλειστεί από τά χιόνια καί διαπιστώσαμε ότι είχε τελειώσει το ψωμί. Τήν άλλη μέρα το πρωί χτυπάει τήν πόρτα τοΰ μοναστηριού κάποιος καί μάς δίνει ένα τεράστιο καρβέλι ζεστό.
*      * *


Κάποιος προσκυνητής ό όποιος επισκεπτόταν πρώτη φορά τήν Μονή με μια παρέα συμβουλεύτηκε τη γερόντισσα για μια επιθυμία του. ’Αν καί ζούσε κοσμικά, ήθελε να γίνει μοναχός όμως σκεπτόταν αν μπορούσε ή όχι, καί ακόμη αν έπρεπε. Ή γερόντισσα τότε τοΰ λέγει- θα γίνεις καί μεγαλόσχημος μοναχός, πράγματι μετά τήν πάροδο ετών ό νέος αυτός πήρε τηλέφωνο να τήν ευχαριστήσει, διότι εκείνη τήν μέρα είχε γίνει ή κουρά του σέ μεγαλόσχημο μοναχό.
*      * *


Εάν εκτελείτε τις εντολές τοΰ Θεού Αυτός θα σάς ικανοποιεί τά αιτήματα σας πριν να τά ζητήσετε. Να έχετε Αγάπη στην καρδιά σας καί θα είσαστε μέσα στην Αγάπη τοΰ Θεού. Μην έχετε αγκάθια καί τσουκνίδες στην καρδιά σας. Καί ή Αγία Τριάδα θα έρθει καί θα κατοικήσει εκεί καί θα περπατήσει. Αυτό δεν είναι ψέμα.



Το γέλιο τοΰ κόσμου είναι ψεύτικο.


Ό Παράδεισος: «Ψαλτά είναι τά λόγια μέσα στον παράδεισο. Τά δέντρα είναι διαφορετικά εν συγκρίσει με τά έδώ. Δεν μπορεί νους να εκφράσει. Οι καρποί τών δέντρων διαφορετικοί, το κελάηδισμα τών πουλιών, (καναρινιών)». Σέ αυτό το σημείο είπε: «Να τήν αδελφή Μαρκέλλα τήν είδα μέσα στον παράδεισο. 'Ένα πουλί, ένα καναρίνι να κελαηδά πάνω σ’ ένα δέντρο καί ή αδελφή Μαρκέλλα ήταν από κάτω».



Ή γερόντισσα σέ ένα πνευματικό παιδί είχε πει: «Παιδί μου, όπως μου μιλάει, (βλέποντας τήν Παναγία μας), έτσι τά λέω. Γλυκά μου τά λέγει, γλυκά τά λέγω. Άγρια μου τά λέει, άγρια τά λέω. Καί έχω, παιδί μου, παρεξηγηθεί γι’ αυτό, διότι όταν μου τά λέγει ή Παναγία άγρια, άγρια τά λέω».
Κάποτε χάθηκε ένα παιδί καί οι γονείς το αναζητούσαν χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Αποφάσισαν τότε να πάρουν τη γερόντισσα τηλέφωνο καί να ζητήσουν τήν προσευχή της. Τότε ή γερόντισσα πήγε στο κελί της καί προσευχήθηκε στην Αγία Μαύρα. Έπειτα από λίγη ώρα χτυπά το τηλέφωνο. Ήσαν οι γονείς πού ευχαρίστησαν τη γερόντισσα, διότι βρέθηκε το παιδί. Στην ερώτηση τών γονέων τους που ήταν, είπε: δεν με βλέπατε, που εγώ είχα κρυφτεί, αλλά κάποια στιγμή μου εμφανίστηκε μία άσχημη γριά καί φοβήθηκα καί έτρεξα καί ήρθα σέ σάς.
Το παιδάκι είδε έτσι τήν Άγια Μαύρα, γιατί τήν είχαν υποβάλλει στο μαρτύριο της μέσα σέ καζάνι για να καεί.
*      * *



Ή κυρία Α.Β. είχε επισκεφτεί τη Μονή τής Παναγίας καί όπως ή ίδια γνωστοποιεί δεν είχε χρήματα στο πορτοφόλι της. Ενώ συζητούσε με τη γερόντισσα κάποια στιγμή τής έδωσε μια μικρή εικόνα τής Παναγίας Γαλακτοτροφούσσας καί τής είπε: ή Παναγία σέ αυτή τήν εικόνα τρέφει τον Κύριο καί Θεό μας. Έτσι καί σέ εσένα να τήν παρακαλείς καί ποτέ δεν θα σέ αφήσει. Ή ίδια λέγει: στην αρχή δεν κατάλαβα, αλλά μετά κατενόησα ότι ή γερόντισσα μιλούσε στην έλλειψη χρημάτων μιας καί το πορτοφόλι μου ήταν άδειο. Από τότε καί μέχρι σήμερα ποτέ ή χάρις τής Παναγίας δεν με έχει αφήσει, καί το πορτοφόλι μου είναι πάντα γεμάτο. 

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ. Γεγονότα καί ωφέλιμες διδαχές τής Γεροντίασης Μακρίνης 7





Γεγονότα καί ωφέλιμες διδαχές τής Γεροντίασης Μακρίνης



«Έχει μεγάλη σημασία ή εσωτερική καθαρότητα, τήν οποία πετυχαίνουμε με τήν απεριέργεια. Να μή μάς απασχολεί τίποτα με περιέργεια. Τί είπε ό ένας, τί έκανε ό άλλος, γιατί το είπε, πώς ενέργησε, ακόμη καί αν μάς ενόχλησε, αν μάς έπίκρανε ένα γεγονός ή μια παράδοξη συμπεριφορά. Όλη ή προσοχή μας να είναι στραμμένη στη δική μας συμπεριφορά. Χρειάζεται πολύ προσοχή καί αδιάλειπτη προσευχή. Το σώμα να βρίσκεται στη γη καί ό νους να περιπολεύει στον ουρανό».


Δεν θα πρέπει να παραλείπουμε να επισημάνουμε, πώς ή μακαριστή γερόντισσα Μακρίνα, πριν φάει, πιει ή αγγίξει κάτι ή πριν ξεκινήσει κάποιο διακόνημα έκανε πάντα το σημείο τοΰ σταυρού πάνω της καί ακολούθως σταύρωνε καί  το αντίστοιχο αντικείμενο με το όποιο καταπιανόταν.
Ακόμη έλεγε: «Υπάρχουν άνθρωποί καί σήμερα, πού ζουν στην προπτωτική κατάσταση, σέ μια ζωή αγγελικής μακαριότητας, ανώτερης αυτής τοΰ Αδάμ». Αυτήν τήν κατάσταση βίωνε καί ή μακαριστή γερόντισσα, καθώς μάς διηγείτο:



«Είδα στον ύπνο μου ένα μικρό ζώο. Διαισθάνθηκα ότι αυτό εκπροσωπούσε το κακό. Πήρα λοιπόν ένα ξύλο καί άρχισα να το χτυπάω δυνατά για να το σκοτώσω. 'Όσο όμως καί να το χτυπούσα, αυτό δεν πάθαινε τίποτα. Ήταν σαν ένα καουτσούκ. "Έτσι είναι τά πάθη μας. Είναι αδύνατον να τά ξεριζώσουμε. Μόνο ό Χριστός μπορεί να το κάνει αυτό».
*      * *


«Είχαν έρθει Πατέρες από το μοναστήρι τής Αγίας Αικατερίνης τού Σινά καί μου διηγήθηκαν το έξης γεγονός: εκεί υπάρχει ένα κανδήλι πού χρονολογείται πενήντα ετών. Τότε, όταν το γέμιζαν με λάδι, το άναβαν καί έμενε αναμμένο 24 ώρες. Σήμερα όμως το ανάβουν καί διαρκεί τρία εικοσιτετράωρα! Αυτό το γεγονός μάς δείχνει ότι ό χρόνος έχει συντομευτεί».
*      * *


«Μια χρονιά, τήν ημέρα τού Αγίου Πνεύματος, είδα να μπαίνει από το παράθυρο, μέσα στην Εκκλησία, ένα μεγάλο πουλί πού το πρόσωπο του έμοιαζε με πρόσωπο μικρού παιδιού. Το άνοιγμα τού παραθύρου ήταν πολύ μικρό καί το πουλί πολύ μεγαλύτερο. Καθώς είχε απλωμένες τις φτερούγες του, τις έβλεπα να λάμπουν σαν χρυσάφια καί τις θαύμαζα».
*      * *



«Πριν από πολλά χρόνια, μια φορά πού κοινώνησα, αισθάνθηκα να ανοίγει μια τρύπα στην καρδιά μου καί να μπαίνει μέσα ή Θεία κοινωνία. Ή καρδιά μου άρχισε να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει...! Από εκεί, άρχισε να διοχετεύεται σ’ όλο μου το σώμα, στα πνευμονία, στο συκώτι, παντού, μέχρι τά νύχια καί τά μαλλιά. Είχα ένα αίσθημα θερμότητας καί απέραντης χαράς! Αισθανόμουν ανάλαφρη σαν πούπουλο καί το πρόσωπό μου ήταν κατακόκκινο όλη τήν ή μέρα. Γι’ αυτό το λόγο, τήν ημέρα πού κοινωνάμε, δεν πρέπει να κόβουμε ούτε νύχια ούτε μαλλιά. Ήταν τήν ημέρα των Θεοφάνιων, οπότε πήρα καί αγιασμό, τον όποιον αισθάνθηκα σαν μια δροσιά σ’ όλο μου το σώμα». 

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.-«Μακαρία ή οδός, ή πορεύει σήμερον, οτι ήτοιμάσθη σοί τόπος άναπαύσεως».- 6





«Μακαρία ή οδός, ή πορεύει σήμερον, οτι ήτοιμάσθη σοί τόπος άναπαύσεως».


Ωστόσο τώρα πλέον, ή μέριμνά τους είναι να υπακούσουν σ’ αυτό πού ό Κύριος έχει επιλέξει για τήν έξοδό τους από τον επίγειο καί φθαρτό τούτο κόσμο, στις ουράνιες μονές, στα άφθαρτα καί αιώνια. Διαθέτοντας δηλαδή, ή γερόντισσα τής προσευχής, τά χαρίσματα τοΰ Αγίου Πνεύματος, το προορατικό, το διορατικό καί το ιαματικό καί με τήν παραχώρηση τής Θείας οικονομίας, πληροφορήθηκε το μαρτυρικό τρόπο εξόδου τους. Έτσι, στη ζωή τους, είχαν εφαρμογή τά λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Το έργο το όποιο έδωκάς μοι τετέλεκα, απομένει λοιπόν ό τής δικαιοσύνης στέφανος». Ώς έκ τούτου, δεν παραλείπει να προϊδεάσει τά τέκνα της ώς πνευματική μητέρα με τον παραμυθητικό λόγο: «Ό, τι γίνει, θα είναι διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού, καί μην στεναχωριέστε, μόνο να προσεύχεστε να φύγουμε με μαρτυρικό θάνατο».


Ακόμη, θα ήταν παράλειψη, να μην αναφέρουμε, ότι μιλούσε έντονα για τήν ωραιότητα τοΰ παραδείσου, αλλά καί για τις ανησυχίες της, αφού ήδη διάβαινε το ογδοηκοστό έκτο έτος τής ηλικίας της. Τώρα εμείς, έλεγε, θα μπορέσουμε ν’ αντέξουμε το μαρτύριο;


Παράλληλα, προετοιμάζονται κατάλληλα με εξομολόγηση, αλλά καί με το εφόδιο τής αιωνίου ζωής, κοινωνώντας το Σώμα καί Αίμα τοΰ Ιησού Χριστού, καί δίδοντας ώς θυσία ευπρόσδεκτο στο Θεό, το καλύτερο θυμίαμα πού κρατούσε στο Ιερό, έχοντας στην καρδιά της τά λόγια τοΰ Θεού: «Μή φοβηθήτε από τών άποκτεινόντων το σώμα, τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων άποκτεΐναι. Φοβήθητε δέ μάλλον τόν δυνάμενον καί ψυχήν καί σώμα άπολέσαι εν γεέννη» (Ματθ. 10, 28).


Πολύ σύντομα, ή πρόρρηση τής γερόντισσας, για επικείμενο μαρτυρικό θάνατο θα επαληθευτεί. Πιο συγκεκριμένα, τήν 23η προς 24η Απριλίου τοΰ 2007, Δευτέρα προς Τρίτη πρωί, αδίστακτοι κακοποιοί σπάζουν τήν πόρτα τοΰ κελιού τής Γερόντισσας καί υποβάλλουν σέ διάφορα μαρτύρια τήν Γερόντισσα Μακρίνα καί τήν αδελφή Μακαρία. Καί έτσι, τις παραδίδουν στα χέρια τοΰ Θεού, αφού κατάφεραν με μαξιλάρι να τις στραγγαλίσουν.
Ή είδηση τοΰ θανάτου, έγινε γνωστή από τά μέσα μαζικής ενημέρωσης, ακόμη καί στο εξωτερικό, κάνοντας γνωστή τήν έξοδό τους από τήν παρούσα ζωή. Τά σώματά τους, υπέστησαν ακόμη ένα μαρτύριο, καθώς μεταφέρονται στην ια-τροδικαστική υπηρεσία Αθηνών για νεκροψία - νεκροτομή, για τά αίτια τού θανάτου. Τήν Κυριακή 29η Απριλίου 2007 αποδώσαμε φόρο τιμής καί ευγνωμοσύνης στα μαρτυρικά τους σώματα. Ό κόσμος δέ ήταν ασφυκτικά πολύς.


Διακόπηκε έτσι το έργο το όποιο εκτελούσαν καί τελειώθηκαν άδίκω θανάτω, χωρίς να πάψουν τά χείλη τους να δοξολογούν τον Θεό, αφού μετά τά φρικτά βασανιστήρια, αφήνουν τήν ψυχή τους να πετάξει στα ουράνια σκηνώματα, καί να ακουμπήσει στα χέρια Εκείνου, Τον οποίο επιθύμησαν καί ποθήσανε από τη νεότητά τους.
Είσήλθαν στη Βασιλεία τού Θεού, αφού παρέμειναν πιστές καί αφοσιωμένες μέχρι θανάτου στον Θεό καί το κυριότερο, εφάρμοσαν το λόγο τού Κυρίου: «Γίνου πιστός, άχρι θανάτου». Έγιναν δηλαδή μιμητές Ιησού Χριστού, προσευχόμενες καθ’ όλην τήν διάρκεια τοΰ μαρτυρίου τους, δίνοντας ή μία θάρρος στην άλλη, ενώ επιπροσθέτους προσεύχονταν για τούς κακούργους αναφωνώντας: «Πάτερ, άφες αύτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκ. 23, 34).


Έν τέλει, έγινε ή έπαλήθευσης του λόγου: «Μηδέν φοβού ά μέλλεις παθείν..., γίνου πιστός άχρι θανάτου, καί δώσω σοι τον στέφανον τής ζωής» (’Αποκ. 2, 10).


Σήμερα, οι μακαριστές μοναχές, κοσμούν ώς πνευματικά στολίδια τον παράδεισο, μετά των δικαίων, μαρτύρων καί οσίων, αφού δέχθηκαν καί βίωσαν τήν Αγάπη τοΰ Θεού, ό όποιος τούς έδωσε, λόγω τής ευαρέσκειάς Του, το μαρτυρικό θάνατο. Εξάλλου, αυτός ό θάνατος είναι δοξαστικός, γιατί ό φυσιολογικός ή κοινός θάνατος είναι χρέος όλων των μεταπτωτικών ανθρώπων. Αυτοί όμως, πού ευαρεστούν τον Θεό, τόσο πολύ υπερβαίνουν αυτό το κοινό χρέος τοΰ φυσιολογικού θανάτου, πού φεύγουν με βίαιο καί μαρτυρικό θάνατο.



Τώρα πλέον, αντικρίζοντας τήν δόξα τοΰ Θεού, αφού δεν πέθαναν, αλλά ζουν ανάμεσα μας, παρακαλούν καί πρεσβεύουν για τη δική μας σωτηρία, τοΰ σύμπαντος κόσμου, όλων όσων τις γνώρισαν, αλλά καί όσων τις γνωρίσουν μετά τήν έξοδό τους καί θα τις επικαλούνται με πίστη καί Αγάπη. Δυνάμεθα πλέον όλοι εμείς, να προσμένουμε βοήθεια για τά προς σωτηρία αιτήματα πού πέμπουμε στον Κύριο, αφού οι μακαριστές αυτές άγιες ψυχές διαθέτουν παρρησία στον Θεό καί μπορούν να πρεσβεύουν για μάς.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.-Θαυμαστά γεγονότα πού ό Θεός πραγματώνει στη ζωή μας διά μέσου των Αγίων 5




Θαυμαστά γεγονότα πού ό Θεός πραγματώνει στη ζωή μας διά μέσου των Αγίων



Ή ζωή τής σεβαστής Γερόντισσας, ήταν δοσμένη, στο να δέχεται τον κόσμο πού ερχόταν να προσκυνήσει τήν Παναγία. Άκουγε με προσοχή τον ακροατή - προσκυνητή, καί όλους τούς ενθάρρυνε με τη συμβουλή της καί τις νουθεσίεςτης. 


Στη συνέχεια, με τήν κατ’ ιδίαν προσευχή της, «ουκ ειδών ύπνο τοις όφθαλμοΐς, ουδέ άνάπαυσιν τοις κροτάφοις», πετύχαινε τήν λύση των διαφόρων προβλημάτων πού τής είχαν αναθέσει. Ήταν ευγενής καί απέφευγε κάθε κοσμικότητα στη συμπεριφορά της. Δεν εξέφρασε το στόμα της ποτέ λόγο άπρεπή ή πικρό, ούτε κατέκρινε κάποιον.
Άναβε πάντοτε γνήσιο καθαρό κερί καί λαμπάδα, μπροστά στα εικονίσματα καί αυτό το τηρούσε από κείνη τήν ημέρα, πού καθώς έμπαινε στο ναό, άκουσε μια γλυκιά φωνή πού τής είπε: «Θέλω τά πάντα να είναι καθαρά, το λάδι καθαρό καί το κερί μου γνήσιο», καί θεώρησε ότι αυτή ήταν ή φωνή τής Παναγίας. Ακόμη έλεγε ή ίδια: «Δεν μπορείς να φανταστείς, οι φωνές πού ακούγονται από τον ουρανό, πόσο λεπτές, γλυκύτατες καί ευγενικές είναι».


Αξίζει να πούμε, ότι ένα από τά πιο σημαντικά ιερά κειμήλια πού κατείχε ή μονή, ήταν καί τεμάχιο του Τιμίου καί Ζωοποιού Σταυρού, μέσω τού οποίου πολλοί βρήκαν ασπαζόμενοι, αλλά καί σταυρώνοντάς τους ή ίδια ή γερόντισσα, τήν ίαση τής ψυχής καί τού σώματος. Ή ίδια ανέφερε: «Δύο πούλμαν επισκέφτηκαν το μοναστήρι. Με τά Άγια λείψανα σταύρωσα όλους τούς προσκυνητές καί κουράστηκαν τά χέρια μου από το βάρος τής λειψανοθήκης. Όταν έφευγαν, τούς συνοδέυσα έως τήν πόρτα. Επιστρέφοντας, αισθάνθηκα σαν κάποιος να μου έδωσε δύο δυνατά χτυπήματα με σιδηρολοστούς καί στα δύο μου χέρια, τά όποια καί παρέλυσαν, σέ σημείο πού δεν μπορούσα να κάνω το σταυρό μου. Όταν σιγά - σιγά κατάφερα να κάνω το σταυρό μου, τότε συνήλθα καί πέρασε ό δυνατός πόνος.


Από τότε κατάλαβα τήν αξία τού σταυρώματος με τά άγια λείψανα καί συνέχισα περισσότερο ακόμη, να σταυρώνω τούς διάφορους προσκυνητές. Ιδίως, ενώπιον τής θαυματουργής εικόνας τής Θεοτόκου, πού όταν ή κανδήλα της κινείτο, ήταν σημάδι, ότι ή Θεοτόκος, θα έδινε τη βοήθεια σ’ εκείνον πού με πίστη είχε έρθει να τήν παρακαλέσει».
α. Ή προσευχή τής γερόντισσας στον Άγιο Σπυρίδωνα σέ δύσκολη περίσταση τής Μονής για τήν πληρωμή τών εργατών.
Ή ίδια ανέφερε: «Είχαμε εργάτες στο μοναστήρι καί τά χρήματα είχαν τελειώσει. Δεν είχαμε να πληρώσουμε τούς εργάτες. Δεν ήξερα τί να κάνω. Πήγα λοιπόν στην εικόνα τοΰ Άγιου Σπυρίδωνα καί σαν να τον είχα ζωντανό μπροστά μου, τοΰ είπα:


Άγιε μου, μπορεί το λείψανο σου να βρίσκεται στην Κέρκυρα, αλλά εμείς έχουμε τήν εικόνα σου, το ίδιο είναι. Καί όπως τότε, πού βρέθηκες στην Α ' Οικουμενική σύνοδο καί έκανες το θαύμα, καί όπως τότε, πού έκανες το φίδι χρυσό καί βοήθησες τον φτωχό, έτσι καί σέ μάς μπορείς να κάνεις το θαύμα. Να μάς φέρεις δηλαδή χρήματα για να πληρώσουμε, αν όχι τούς εργολάβους, τουλάχιστον τούς εργάτες, πού έχουν μεγάλη ανάγκη. Καί εμείς θα αγιογραφήσουμε τήν εικόνα με τήν Α' Οικουμενική σύνοδο όπου μέσα θα είσαι καί εσύ».



Μετά από αυτή τήν προσευχή, έφυγε από  τήν σκέψη μου ή υπόθεση αυτή. Το Σάββατο, βρέθηκα με χρήματα στα χέρια μου, να πληρώνω τούς εργάτες. Δεν σκέφτηκα καθόλου που βρήκα αυτά τά χρήματα. Για να καταλάβω το θαύμα, ό Θεός επέτρεψε να περάσει από το μοναστήρι μας, ή πρώην Γερόντισσά μου, τής Λουκούς, ή οποία με ρώτησε: «Μακρίνα, εδώ βλέπω έργα, που βρήκες τά χρήματα για τά έργα αυτά;» Εγώ τότε διερωτήθηκα που βρέθηκαν τά χρήματα στα χέρια μου; «Σέ ρώτησα κάτι, γιατί δεν μου απαντάς;» Δεν ήξερα τί να απαντήσω! Τελικά, μου έλειπαν 17.000 χιλιάδες δραχμές. Τότε, πέρασε από το μοναστήρι κάποια γνωστή μας, ή οποία μου είπε: «Θα σάς αφήσω όσα χρήματα έχω στο πορτοφόλι μου». Αυτά τά χρήματα ήταν ακριβώς 17.000 χιλιάδες δραχμές.



β. Ή θεραπεία τον άλαλου παιδιού.
Στο Καρακοβούνι γεννήθηκε ένα παιδί άλαλο. Ακοή είχε, καί όταν μεγάλωσε, ή μητέρα του το πήγε σχολείο, αλλά οι δάσκαλοι δεν το δέχθηκαν. Τής συνέστησαν να το πάει στην Αγγλία, γιατί εκεί μπορούσε να θεραπευτεί. Ή μητέρα, πολύ πικράθηκε, γιατί δεν είχε τη δυνατότητα αυτή. Παίρνει όμως το παιδί καί ξεκινάει με τά πόδια για το μοναστήρι μας. Το παιδί, άλλοτε περπατούσε, άλλοτε το έπαιρνε αγκαλιά. όταν έφτασε στο μοναστήρι, μου είπε: «Γερόντισσα, μου είπαν να πάω το παιδί στην Αγγλία, αλλά εγώ το έφερα στην Παναγία».


Κάναμε προσευχή καί σταύρωσα το στόμα 
του με λαδάκι από τήν Παναγία. Το παιδί, μέχρι να φθάσει στο σπίτι του, έγινε καλά. Ή μητέρα του, για να μάς πληροφορήσει για το θαύμα, έβαλε το παιδί να μάς μιλήσει στο τηλέφωνο. Καί αυτό είπε: «Γερόντισσα, ό Χριστός που γεννήθηκε; Στο μετόχι ή στην Αρτοκωστά;»


γ. Ό νεαρός φοιτητής.
'Ένα νεαρό παιδί, πού ήταν φοιτητής στην Αγγλία, επειδή είχε πάθει υπερκόπωση από το διάβασμα, οι γιατροί τοΰ είχαν απαγορεύσει τήν συνέχεια τής μελέτης. Ήρθε στο μοναστήρι με τά πόδια, για να εκπληρώσει το τάμα του, να προσευχηθεί καί να ευχαριστήσει τήν Παναγία Αρτοκωστά, όπως έκανε αρκετές φορές κατά το παρελθόν. Προσευχήθηκε στην Παναγία να τον βοηθήσει, καί αποφάσισε να επιστρέψει στις σπουδές του, με ό,τι θυμόταν από παλιά. ’Έτσι, κάθε πρωί πού έγραφε, αισθανόταν ένα χέρι να κρατά το δικό του, καί έγραφε, χωρίς να εννοεί τί γράφει. Όταν βγήκαν τά αποτελέσματα, αρίστευσε.


Όσον αφορά στα πνευματικά ζητήματα, ή ευσεβής Γερόντισσα, συμβουλευόταν μία άγια μορφή, τον μακαριστό κυρό Αντώνιο Κόμπο. Ό ταπεινός καί σεβαστός αυτός Ιεράρχης πού δια- κρίνεται στη φωτογραφία, έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο τής Ηγουμένης καί τήν νουθετούσε ως τήν τελευτή του. Εκείνος όμως, πού καθοδηγούσε πνευματικά καί εξομολογούσε τις μοναχές τής Άρτοκωστάς ήταν ό Γέροντας Καλλίνικος. Ή αγιότητα των δύο μοναζουσών διαφαίνεται κι από το γεγονός τής άγιας ανησυχίας πού διέθεταν, αν έχουν έξαγορεύσει όλες τους τις αμαρτίες ή όχι, όταν εξομολογούνταν.


Εν τώ μεταξύ, δύο προσωπικότητες - οδοδείκτες για τήν πνευματική πρόοδο τής Γερόντισσας Μακρίνας εγκατέλειψαν τον μάταιο αυτό βίο καί μετέβησαν στην Βασιλεία των ουρανών. Πιο συγκεκριμένα, ή Γερόντισσα Μαρκέλλα, κατά σάρκα αδελφή της καί Ηγουμένη τής μονής Παναγίας Γοργοεπηκόου Νεστάνης, πρότυπο πνευματικής μητέρας, καθώς με Αγάπη καί θαλπωρή αγκάλιαζε τις συμμονάστριές της. Αφού αναχώρησε για τούς ουρανούς, βρέθηκε στο κελί της ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα, όπου μεταξύ τών άλλων έγραφε χαρακτηριστικά: «συγχωρήσατε με αδελφές μου, για ό,τι κι αν έκανα σαν άνθρωπος... καί εγώ σάς συγχωρώ». Γεγονός πού στήριζε τον χαρακτηρισμό της ώς «γερόντισσα τής συγγνώμης». Επίσης, ή συμμονάστρια τής ταπεινής Γερόντισσάς τής Ιεράς Μονής τής Άρτοκωστάς, ή αδελφή Νεκταρία, πού ή-ταν καί κατά σάρκα αδελφή της, αποχαιρέτησε καί αυτή τον μάταιο τούτο κόσμο καί αναπαύεται, «προσδοκώντας ανάσταση νεκρών καί ζωήν τήν αιώνιον».



Τώρα πλέον, ή γερόντισσα, νιώθει τήν πεποίθηση, ότι αμφότερες οι αδελφές τήν περιμένουν. Προπορεύθηκαν στην «ήτοιμασμένη Βασιλεία τού Θεού, για τούς άγαπώντας Αυτόν».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΟΥΝΑΖΟΥΣΩΝ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΙΜ. ΑΡΤΟΚΩΣΤΑΣ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ