Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

ΕΊΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. Όλοι βιώνουμε μια "πανούκλα".

Όλοι βιώνουμε μια "πανούκλα". Όχι ιογενή, παρά ψυχογενή. Την "πανούκλα" του φόβου. Την ψευδαίσθηση του θανάτου ως παρουσία εν τη απουσία του. Από αυτή την πανδημία οποίος σωθεί, Σώζεται!

ΤΑ ΜΩΡΆ ΞΈΡΟΥΝ.......

Όχι στον πανικό! Ηρεμία! Δεν έσβησε ακόμα το σύμπαν! "Ζει Κύριος ο Θεός ημών, ο Θεός των Δυνάμεων"!

Όχι στον πανικό! Ηρεμία! Δεν έσβησε ακόμα το σύμπαν!
"Ζει Κύριος ο Θεός ημών, ο Θεός των Δυνάμεων"!

“ Πρέπει κανείς να βαδίζει στη μέση, πιο φιλοσοφικά από τους εντελώς άσχετους, και πιο ανθρώπινα από όσους φιλοσοφούν δίχως μέτρο!”

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

(photo: Jerusalem 1900-1920 Jaffa Gate)

ΆΓΙΕ ΙΑΚΩΒΕ ΠΌΣΟ ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΜΕ. ΒΟΉΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟΝ ΜΕΓΆΛΟ ΠΕΙΡΑΣΜΌ.




Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται η πρεσβυτέρα Μαρία Ιωάννου Χατζηθανάση – είχε μεγάλη έγνοια το ότι είχαμε τότε οκτώ παιδιά και δεν είχαμε δικό μας σπίτι. Κάθε φορά που πηγαίναμε για εξομολόγηση μας ρωτούσε: «Τι έγινε, έχομε δικό μας σπίτι;». «Όχι, Γέροντα», απαντούσαμε εμείς. «Έχομε, όμως, έναν πολύ καλό μας φίλο σπιτονοικοκύρη που δεν μας απασχολεί κιόλας». Εκείνος, όμως, την επομένη φορά ξαναρωτούσε: «Έγινε τίποτε με το σπίτι;»

Πέρασαν λίγα χρόνια και ο σπιτονοικοκύρης μας αναγκάσθηκε να το πουλήση, κι αργότερα και ο δεύτερος ιδιοκτήτης αναγκάσθηκε να το ξαναπουλήση. Μας ρώτησε αν μπορούσαμε και θέλαμε να το αγοράσωμε. Εμείς, πλέον, είχαμε χάσει την αυτάρκεια της σιγουριάς που αισθανόμασταν παλιά, και φυσικά τώρα επιθυμούσαμε πολύ να τα καταφέρναμε, μα ανθρωπίνως ήταν αδύνατο, γιατί εμείς με απίστευτη δυσκολία βγάζαμε τον κάθε μήνα, και κάτι που μας είχαν αφήσει οι γονείς μας δεν καταφέρναμε να τα πουλήσωμε παρά τις προσπάθειές μας.

Όταν το αναφέραμε στον Γέροντα, λέει στον π. Ιωάννη (σύζυγό μου): «Πάτερ μου, εσύ διακονείς τόσα χρόνια στην Αγία Παρασκευή! Θα πας στην εικόνα της και θα της πης: “Αγία μου, εγώ σε διακονώ τόσα χρόνια. Εσύ δεν μπορείς να βάλης ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μου;”. Εγώ, παιδιά μου, έτσι κάνω με τον παππού (τον όσιο Δαυίδ). Πηγαίνω στην εικόνα του και του μιλώ, να όπως μιλώ τώρα μαζί σας, και του λέω να βγη απ’ την εικόνα και να διοικήση το Μοναστήρι. Τι νομίζετε, εγώ διοικώ το Μοναστήρι; Εκείνος το διοικεί».

Ο π. Ιωάννης κάνοντας υπακοή, είπε στην Αγία μας ό,τι ακριβώς του είπε ο Γέροντας, και η Αγία άκουσε την προσευχή του Γέροντα και μέσα σε μία ακριβώς εβδομάδα πουλήθηκε ό,τι είχαμε, που τόσα χρόνια δεν βρίσκαμε αγοραστή, πήραμε και ένα δάνειο, που τελικά κάποιος χριστιανός θέλησε να μας το ξεπληρώνη κάθε μήνα, και αποκτήσαμε δικό μας σπίτι, με την δύναμη καθαρά του Θεού, που στέλνει πλούσια την Χάρη Του στους Αγίους κάθε εποχής.

Ήμουν έγκυος στο ένατο παιδί μας στο τέλος του ογδόου μήνα, όταν ανεβήκαμε στο Μοναστήρι να εξομολογηθούμε και να πάρωμε την ευλογία του γέροντος Ιακώβου. Τον τελευταίο καιρό ένας πολύ έντονος πειρασμός δειλίας για την γέννα είχε κατακυριεύσει την ψυχή μου. Του φανέρωσα τον πειρασμό μου, κι εκείνος, χωρίς να προσπαθήση να αλλάξη με νουθεσίες τον λογισμό μου, είπε μόνο δυο κουβέντες, αλλά με τόση παρρησία, που εντυπώθηκαν μέσα μου και, με την Χάρη που πλούσια ανέβλυζε, πήραν τελείως τον πειρασμό μου:

«Πρεσβυτέρα μου, μη στεναχωρείσαι· μόλις ξεκινήσουν οι πρώτοι πόνοι θα με πάρης τηλέφωνο, κι εγώ θα πάω στον παππού (στον όσιο Δαυίδ) και θα του πω: “Παππού, η πρεσβυτέρα είναι κουρασμένη, μην κάθεσαι εκεί, τρέξε και βάλε τα δυο σου χέρια (κι έκανε παράλληλα την αντίστοιχη κίνηση) και βγάλε το μωρό”».

Έφυγα πετώντας. Έφθασε η ώρα της γέννας. Ξεκίνησαν τα προειδοποιητικά συμπτώματα. Ειδοποίησα τον Γέροντα και πήγα στο μαιευτήριο. Σε λίγη ώρα ένοιωσα έναν δυνατώτερο πόνο, βούρκωσαν τα μάτια μου και παραπονέθηκα νοερώς στον Γέροντα, λέγοντάς του ότι δεν πρέπει να με ξεχάση, γιατί μου το υποσχέθηκε.

Και το θαύμα του Θεού, με την ευχή του πατρός Ιακώβου και με τα χέρια του οσίου Δαυίδ, πραγματοποιήθηκε σε μένα την ανάξια, αν και ολιγοπιστία έδειξα και ανυπομονησία. Είχα όντως την αίσθηση ότι τελείως απρόσμενα (και για τον ίδιο τον γιατρό) κάποια χέρια έβγαλαν το μωρό μου.

Όταν πέρασαν οι σαράντα ημέρες και πήγαμε να μας διαβάση την ευχή του σαραντισμού, η πρώτη του κουβέντα ήταν: «Δεν ήλθε ο παππούς, δεν έβαλε τα δυο του χέρια, πρεσβυτέρα μου;».



Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 209, 208. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

Γέροντας Ιωακείμ (Δικαίος της Ιεράς Σκήτης Προφήτου Ηλιού )και ο πατερας Φιλήμονας,προσευχόμενοι και ψάλλοντας.

Γέροντας Ιωακείμ (Δικαίος της Ιεράς Σκήτης Προφήτου Ηλιού )και ο πατερας Φιλήμονας,προσευχόμενοι και ψάλλοντας «Δέξαι, Δέσποινα, ταχέως
τας θερμάς μου ικεσίας,
και προσάγαγε Κυρίω,
Κόρη, Μήτηρ του Θεού μου
σκέδασον δε τας ενέδρας
και το θράσος του εχθρού μου,
και της υψηλής σου δείξον
αξιόν με προστασίας,
λύσον συ τας περιστάσεις
των εις Σε καταφευγόντων,
αποδίωξον τα στίφη
των εμέ καταθλιβόντων.»

USA.Η ιατρική ομάδα κάνει κύκλο για να προσευχηθούν για ασθενείς, καθοδήγηση, προστασία & να κρατήσουν τις οικογένειές τους να είναι ασφαλείς.





Παρακλητικός Κανόνας στον Άγιο Παντελεήμονα τον ιαματικό - Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος


Σταυροί μονοπατιών στην αγροτική Ρηνανία "Σταυρός πανούκλας" "Χριστέ μου έλεος"


Αποτελέσματα αναζήτησης Αποτελέσματα ιστού Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Β΄


ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ


02 المزمور السّادس Psalm 6


Μάθε να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό. Δεν ξέρει ο Θεός και ξέρεις εσύ;

Γέρων Ισίδωρος ο Τυφλός της Ιεράς Μονής Φιλοθέου: Μάθε να έχεις εμπιστοσύνη στο Θεό. Δεν ξέρει ο Θεός και ξέρεις εσύ; Αν ο Θεός στο επιτρέπει αυτό, είναι επειδή είναι προς όφελος της σωτηρίας της ψυχής σου...Τι πράγματα είναι αυτά; Για κοίτα με στο πρόσωπο. Πως με βλέπεις εμένα; Με βλέπεις δυστυχισμένο, λυπημένο; Χαρούμενο δεν με βλέπεις; Εγώ είμαι εκ γενετής τυφλός. Και δοξάζω την Παναγία γιατί έτσι κάνω λιγότερες αμαρτίες.

ΣΕ ΣΟΎΠΕΡ ΜΆΡΚΕΤ ΣΤΟ ΜΠΑΤΟΥΜΙ ΓΕΩΡΓΙΑΣ. ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΈΧΟΥΝ ΛΕΦΤΆ ΝΑ ΑΓΟΡΆΣΟΥΝ ΤΡΟΦΉ.

Ο ΓΈΡΩΝ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΤΥΦΛΌΣ Ο ΦΙΛΟΘΕΙΤΗΣ ΣΕ ΝΕΑΡΉ ΗΛΙΚΙΑ.

ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΗ. Πραγματικά πλούσιος είναι αυτός που τα παιδιά του τρέχουν πάντα για να τον αγκαλιάσουν, ακόμα κι αν τα χέρια του είναι κενά.








ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΗ.

 Πραγματικά πλούσιος είναι αυτός που τα παιδιά του τρέχουν πάντα για να τον αγκαλιάσουν, ακόμα κι αν τα χέρια του είναι κενά.

Οι άνθρωποι με κοιτούν και γελάνε, αλλά βλέπω πόσο ασήμαντος είμαι.





Όταν αρχίζω να θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο από τους άλλους, τότε βάζω το διάδημά μου στο κεφάλι μου και βγαίνω έξω ξυπόλητος. Οι άνθρωποι με κοιτούν και γελάνε, αλλά βλέπω πόσο ασήμαντος είμαι.

ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟ ΣΑΛΟΣ.