Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή 21 Ιουνίου 2024

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ




ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 

Δροσόρρυτη ἡμέρα παιδιὰ τοῦ Παραδείσου. 

Τί ὡραῖα ,ὅπως συλλυπούμαστε μὲ τὴν στεναχώρια τῶν ἀδελφῶν μας ὁμοίως νὰ χαιρόμασταν καὶ μὲ τὴν χαρά τους. 


Ἀλλωστε : " τὸ συλλυπεῖσθαι ἀνθρώπινον.Το συγχαίρειν ἀγγελικόν" 

Νά, καὶ ὁ Ἀπόστολος Βαρνάβας σὰν ταξίδεψε στὴν Ἀντιόχεια καὶ εἶδε τὴν προκοπὴ καὶ τὴν χάρη τῆς Ἐκκλησίας ἐκεῖ δὲν ζήλευσε ,ἀλλὰ ἐχάρη πάρα πολὺ διότι "ἥν ἀνὴρ ἀγαθὸς"( Πράξ.ια-24)

Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης 

Βρίσκει ανάπαυση η ψυχή ενός δολοφονημένου, όταν βρεθεί και καταδικαστεί ο δολοφόνος;


Βρίσκει ανάπαυση η ψυχή ενός δολοφονημένου, όταν βρεθεί και καταδικαστεί ο δολοφόνος;

Αυτή η άποψη είναι λανθασμένη, γιατί στηρίζεται σε άγνοια και όχι σε θεολογική γνώση. Η ψυχή του δολοφονημένου βρίσκει ανάπαυση μόνο κοντά στο Θεό στον Οποίον επέστρεψε μετά την έξοδό της από το δολοφονημένο σώμα της. Δε συμμετέχει τώρα η ψυχή στην έρευνα για την ανεύρεση του δολοφόνου ούτε αναπαύεται και αγάλλεται για την τιμωρία του. 

Ο Κολοκοτρώνης, όταν έπεσε στα χέρια του ο δολοφόνος του αδελφού του, δεν τον σκότωσε, αλλά του παρέθεσε γεύμα και είπε στη μάνα του, σώπα μάνα, αυτό είναι το καλλίτερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του  γιου σου.  Αυτό λέει πολλά για το τι πρέπει να λένε  και να κάνουν, και για το τι πρέπει να μη λένε και να μη κάνουν   οι  συγγενείς, μέσα στον δικαιολογημένο πόνο και  θλίψη τους. 

 Όσο για το φονιά, το λόγο έχει η ανθρώπινη δικαιοσύνη η οποία ως εξουσία είναι ταγμένη από το Θεό, όπως και κάθε άλλη εξουσία σύμφωνα με το, « Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω· οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν·»( Ρω. α’, 1).

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τό σταφύλι.


Μπορούμε να συγκρίνουμε τη ζωή του σώματος και της ψυχής με τη ζωή γεμάτη ομορφιά και μυστήριο του σταφυλιού. Θα μαραθεί και θα καταδικαστεί να σαπίσει .Η ζωή των σταφυλιών συνεχίζεται στο κρασί που λαμβάνεται από αυτά .Στο κρασί θα βρείτε ό,τι πιο πολύτιμο και αρωματικό, που δημιουργήθηκε στον καρπό του αμπελιού κάτω από την ευεργετική δράση του.
 Και όπως το κρασί δεν χαλάει, αλλά συνεχίζει να ζει τη ζωή του ακόμη και μετά το θάνατο του σταφυλιού, γίνεται καλύτερο και πιο πολύτιμο όσο μεγαλώνει, έτσι και το αθάνατο ανθρώπινο πνεύμα - και μετά το θάνατο του σώματος, του εγκεφάλου και του η καρδιά, με τη διακοπή της δραστηριότητας της ψυχής - συνεχίζει τόσο την αιώνια ζωή όσο και την απεριόριστη ανάπτυξή της προς την κατεύθυνση είτε του καλού είτε του κακού».

 - Άγιος Λουκάς της Κριμαίας

Πατέρα, πώς να απαλλαγώ από όλα τα δεινά και τα προβλήματα που με πιέζουν καθημερινά, πώς να σώσω τον εαυτό μου; Και ο Άγιος του απάντησε: Κράτα γερά τη Μητέρα του Θεού, σαν παιδί, σφιχτά κολλημένο στη μητέρα του!». Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο συντομότερος ορισμός της ελπίδας είναι: «Η σίγουρη προσδοκία των καλών πραγμάτων που υποσχέθηκε ο Θεός». Αυτός που ελπίζει στον Θεό είναι αγαπητός από τον Θεό. - Πατέρα Κλεόπα Ήλιε

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2024

Προσφέρουμε στους αναγνώστες μας ένα άρθρο του Αρχιμανδρίτη Ραφαήλ (Καρελίν) «Χριστιανισμός και Εθνικότητα», που δημοσιεύτηκε το 1999. στο βιβλίο «Χριστιανισμός και Μοντερνισμός». 3


 Συνέχεια...


Σύμφωνα με τον Βίβλο, η ανθρωπότητα χωρίστηκε σε 72 έθνη. Ωστόσο, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι η συγκρότηση λαών και εθνών είναι συνέχεια της Άλωσης, δηλαδή κακό για την ανθρωπότητα. Το κακό ήταν η συμπερίληψη των ανθρώπων στην παρόρμηση του κακού, η συνέπεια ήταν ο διχασμός και ο σχηματισμός εθνών και λαών δεν ήταν μια φυγόκεντρη, αλλά μάλλον μια κεντρομόλος διαδικασία. Στη θέση της βυθισμένης ηπειρωτικής χώρας εμφανίστηκαν νησιά, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι τα νησιά είναι κακά. Έτσι, η ανθρωπότητα έχει γίνει σαν ένα αρχιπέλαγος, το οποίο είναι ταυτόχρονα αποσυνδεδεμένο και συνδεδεμένο. Εφόσον η ανθρωπότητα βρισκόταν σε κατάσταση αναμονής για τον Σωτήρα του κόσμου και περνούσε την πικρή εμπειρία της εγκατάλειψης του Θεού, η διατήρηση της πρωτόγονης λατρείας του Θεού (από αυτούς, φυσικά, που τη διατήρησαν ακόμη) απαιτούσε κάποια προσοχή στην αντιμετώπιση με λαούς και φυλές που είχαν υιοθετήσει δαιμονικές λατρείες με τη μορφή παγανιστικών θρησκειών. Υπό αυτή την έννοια, η διαίρεση της ανθρωπότητας σε λαούς και έθνη έδωσε σε ανθρώπους που γνώριζαν ακόμη την αληθινή λατρεία του Θεού την ευκαιρία να προστατεύσουν και να προστατεύσουν τον εαυτό τους με κάποιο τρόπο από τον παγανισμό και την ειδωλολατρία, που, σαν πνευματική επιδημία, εξαπλώνονταν σε όλη τη γη. Στη Βίβλο βρίσκουμε μια απαγόρευση για τους Εβραίους να παντρεύονται ξένους, αφού εκείνη την εποχή το κακό ήταν ισχυρότερο από το καλό, και το Ισραήλ -σε μια ορισμένη ιστορική περίοδο- ήταν ο μόνος φερτής πίστης στον αληθινό Θεό (αν και γνωρίζουμε ότι άλλα έθνη παρέμειναν άνθρωποι που έχουν υψηλή αντίληψη για τον Θεό: βλέπε, για παράδειγμα, το βιβλίο του Ιώβ). Ωστόσο, οι απαγορεύσεις σήμαιναν αυτοάμυνα και όχι απομονωτισμό. Και στην ίδια τη γενεαλογία του Ιησού Χριστού, υποδεικνύονται εκπρόσωποι των Μωαβιτών και των Χαναναίων - η Ρουθ και η Ραάβ. Η εκλεκτότητα του ισραηλινού λαού δεν ήταν προνόμιο, αλλά υπηρεσία, γι' αυτό οι προφήτες κάλεσαν τον λαό με μετάνοια και ταπείνωση να είναι άξιοι αυτής της υπηρεσίας. Αλλά δυστυχώς, ήδη κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του Σωτήρος Χριστού, μέρος του ισραηλινού λαού θεωρούσε την εκλεκτότητά του ως προνόμιο. Ο Χριστός θυσίασε τον εαυτό Του για τις αμαρτίες μας, αλλά ο εξωτερικός λόγος της σταύρωσής Του ήταν ο εθνικός επαρχιωτισμός, που ήθελε να δει στον Μεσσία έναν βασιλιά παρόμοιο και με τον Σολομώντα και τον Μέγα Αλέξανδρο. Ως εκ τούτου, η διδασκαλία του Χριστού για την αγάπη προς τους εχθρούς και ότι για τον Θεό η ψυχή ενός ανθρώπου και η σωτηρία του είναι εξίσου πολύτιμα, ανεξάρτητα από το λαό ή το έθνος που ανήκει, εκλήφθηκε ως πρόκληση ενάντια στον εθνικο-ιστορικό ρόλο των Εβραίων και τους ειδικά δικαιώματα στο βασίλειο του Μεσσία. Η ετυμηγορία για τον Χριστό είναι μια ετυμηγορία για την εθνική υπερηφάνεια για την αγάπη, αλλά ταυτόχρονα - μια ετυμηγορία για τη δική του εθνική αυτολατρεία, θύμα της οποίας ήταν ο εβραϊκός λαός, διασκορπισμένος σε όλο τον κόσμο, έχοντας πιει το ποτήρι του πόνου και ταπείνωση.





Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε μια νέα πνευματική εποχή - το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους Αποστόλους, ο Κύριος έστειλε τον υποσχεμένο Παρηγορητή στη γη. Το κοντάκιο της Πεντηκοστής λέει ότι ο Κύριος, που χώρισε τα έθνη κατά την κατασκευή του Πύργου της Βαβέλ, τώρα τα ένωσε με χάρη. Η ανθρωπότητα έλαβε την υψηλότερη ενότητά της μέσω της Εκκλησίας. Σε αυτή την πνευματική ενότητα δεν υπάρχουν Σκύθες, Έλληνες και Εβραίοι (Κολ. 3:11), σε αυτήν ενώνονται οι ανθρώπινες καρδιές από τον Χριστό που αντανακλάται σε αυτές (Γαλ. 4:19). Ωστόσο, ο Κύριος δεν κατέστρεψε τα έθνη, αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν σε πνευματικό επίπεδο, χωρίς να παρεμβαίνει στην ενότητα των ανθρώπων στη μία Εκκλησία του Χριστού.

Συνέχεια...

Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν), 1999 

π. Κωνσταντίνος Μυγδάλης - Ένας γνήσιος πνευματικός πατέρας

 

π. Κωνσταντίνος Μυγδάλης - Ένας γνήσιος πνευματικός πατέρας



Της Ράνιας Γάτου στην Romfea.gr


Ποιήτριας – Δοκιμιογράφου – Εικαστικού


Ένας στοργικός Πατέρας που έλεγε τρία πράγματα: αγάπη, ταπείνωση, συγχώρεση.


Όποιος δεν αγαπά και δεν συγχωρεί, παράδεισο δεν βλέπει.


Το αριστερό κελί του Αγίου Κωνσταντίνου, όπως ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια, ευωδίαζε η υπομονή που είχε να εξομολογεί επί σαράντα χρόνια.


Τόνιζε ιδιαίτερα το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, και όλα θα τακτοποιηθούν». Διακρινόταν για την πραότητα και την ταπείνωση.


Πάντοτε έλεγε τη φράση «ηρέμησε και όλα θα περάσουν». Με τον σταυρό που είχε το Τίμιο Ξύλο σταύρωνε.


Ανέστησε το Μοναστήρι της Γοργοϋπηκόου. Είχε ησυχαστική ψυχή. Ουρές φτωχών έπαιρναν και υλική ελεημοσύνη κατά την εξομολόγηση.


Στην εξομολόγηση έβαζε το κασκόλ του Αγίου Παϊσίου στο κεφάλι και σταύρωνε συχνά.


Όταν του ανέφερε κάποιος μια αδικία, εκείνος έλεγε «Α, τον καϋμένο, να τον λυπάσθε».


Στην Καππαδοκία λειτούργησε. Αγαπούσε τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους. Έλεγε γι’ αυτούς «είναι πολύ καλοί κι αυτοί».


Ποτέ δεν κουραζόταν στην εξομολόγηση, οπουδήποτε ακόμη και στο Μοναστήρι της Γοργοϋπηκόου.


Την ώρα της εξομολόγησης με το κομποσχοίνι του έλεγε πολύ γρήγορα την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».


Το χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν ότι άκουγε πολύ και μιλούσε λίγο. Έφευγε από τον Άγιο Κωνσταντίνο αργά τη νύχτα.


Ήταν ασκητικότατος. Τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν σήκωνε στους ώμους του τον Σταυρό του Χριστού, βίωνε το Θείο Πάθος και το μετέδιδε.


Είχε ενόραση μέσα στο εξομολογητήριο. Κοινωνούσε τους πιστούς στα σπίτια τους. Είχε πνευματικά παιδιά σε όλο τον κόσμο.


Στο εξομολογητήριο χτυπούσε το τηλέφωνό του και έδινε πνευματικές συμβουλές σε πνευματικά του παιδιά που βρίσκονταν σε διάφορες χώρες.


Είχε το χάρισμα της απάθειας. Με την προσευχή του όλα τα θέματα τακτοποιούνταν. Τα πνευματικά του παιδιά είχαν μεταξύ τους ενότητα.


Δεν έκανε διακρίσεις στα πνευματικά του παιδιά. Όταν άνοιγε η πόρτα του εξομολογητηρίου, ένοιωθε κάποιος ότι ο Θεός άνοιγε αυτήν την πόρτα.


Με το μπαστουνάκι του γέροντας ανέβαινε τα είκοσι περίπου σκαλοπάτια του γυναικωνίτη του Αγίου Κωνσταντίνου πρωί και απόγευμα για να εξομολογεί ψυχές.


Είχε άρρηκτο σύνδεσμο με τα πνευματικά του παιδιά. Το πνεύμα του της αγάπης και της θυσίας το υιοθέτησε η Αδελφότητα της Μονής της Παναγίας Γοργοεπηκόου.


Το πνευματικό κέρδος των πνευματικών του παιδιών ήταν η αγάπη του Χριστού μέχρι θανάτου και η πλήρης αδιαφορία για την αμαρτία.


Ήταν πνευματικός πατέρας με γνήσιο Ορθόδοξο φρόνημα, εγκράτεια, ταπείνωση και αγνότητα. Είχε πάρα πολύ χιούμορ και έλεγε ανέκδοτα μέσα σε πνευματική ατμόσφαιρα χαρμολύπης.


Όταν κάποιος του έλεγε: «Πάτερ Κωνσταντίνε, σταυρώστε μας», εκείνος απαντούσε ερωτηματικά: «Με πόσα καρφιά;».


Όποιος στο εξομολογητήριο ασπαζόταν το χέρι του, αισθανόταν ότι ασπαζόταν λείψανο, και ευωδίαζε το χέρι.


Ήταν δια Χριστόν σαλός, αφού έκρυβε την αγιότητά του. Όταν κάποιος εξ αποστάσεως έξω από τον Άγιο Κωνσταντίνο τον καλούσε με το όνομά του «Πάτερ Κωνσταντίνε», ο Γέροντας έτρεχε προς το μέρος του καλούντα για να συνομιλήσει πνευματικά μαζί του.


Ήταν γλυκός και πράος. Πάνω από τις ανάγκες του έβαζε τις ανάγκες των πνευματικών του παιδιών. Ποτέ δεν κατέκρινε κανένα.


Στο εξομολογητήριο δεν είχε ποτέ περιέργεια ούτε ασκούσε καμία πίεση. Διείσδυε στην ψυχή του εξομολογούμενου.


Έκανε τεράστια υπομονή μέχρι κάποιος να συνέλθει από τα πάθη του. Αυτό που κατάφερε ως πνευματικός να μεταδώσει στα πνευματικά του παιδιά ήταν ο θείος έρωτας.


ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΡΑΝΙΑΣ ΓΑΤΟΥ


ΤΩΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΣ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Ξεκίνησα με δάκρυα και βόγγηξε η καρδιά μου στο Θεό και σπάραξε.


Μας ανέθρεψες, δίψασες, πείνασες, και φτώχυνες για να μας ξεκουράσεις πνευματικά!


Ήσουν ο κήπος η νηφάλιος και το τρεχούμενο νερό του Παραδείσου. 


Μας σκέπαζες ολόκληρους με τα πλατιά σου μάτια τα μεγάλα. 


Σαν ουράνιο περιβόλι κράτησες τις καρδιές μας. 


Αγαπούσες τις σπηλιές της αγνότητας, εκεί έθρεψες τις φλέβες μας.


Σαν εικόνες Αγίων Αγγέλων, ψηλάφησες τα παραθύρια των συλλογισμών μας. 


Και σήκωσες τα σκοτάδια της αμαρτίας μας στη θεϊκή ανηφόρα του Ουρανού. 


Στους ώμους σου σαν δρέπανα τα ποτάμια της αμαρτίας μας εξιλεωμένα στα μάτια του Θεού. 


Το δικό σου τέλος, Πατέρα Κωνσταντίνε, είναι η αρχή της αιώνιας ζωής


Σε ευχαριστούμε για ό,τι μας πρόσφερες!




Πώς να προετοιμάσετε έναν ηλικιωμένο για θάνατο;


 



Λανθασμένες αντιλήψεις και λάθη

Πώς να προετοιμάσετε έναν ηλικιωμένο για θάνατο; Απαντήσεις από ιερείς.
Οι πιστοί δεν είναι ξένοι στο να σκέφτονται τον θάνατο.Στην πραγματικότητα, η «ζωή του μελλοντικού αιώνα» που ανοίγει λίγο πιο πέρα ​​από το κατώφλι του θανάτου αποτελεί τον καρπό των προσευχών μας. Αλλά πώς να προετοιμάσετε έναν ηλικιωμένο, αλλά ανεκκλησιαστικό, «πιστό στην ψυχή του» για θάνατο; Τι λέξεις να βρω για να μην τρομάξετε ή προσβάλλετε, επειδή οι ηλικιωμένοι είναι συχνά πολύ ευάλωτοι; Διαφορετικά, έχει κανείς την αίσθηση ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία, η προετοιμασία για το θάνατο καταλήγει στη συσσώρευση «χρημάτων κηδείας».

Με αγάπη και προσευχή
, ο ιερέας Σέργιος Μπεγιάν:

– Η σωστή προετοιμασία για το θάνατο είναι ολόκληρη η χριστιανική μας ζωή. Αν οι συγγενείς γνωρίζουν για τη θανατηφόρα ασθένεια του συγγενή τους, τότε δεν μπορούν να τον εξαπατήσουν, πρέπει να προσπαθήσουν να τον προετοιμάσουν για εξομολόγηση, για μετάνοια, να δεχτεί στην καρδιά του ότι σύντομα θα φύγει από αυτόν τον κόσμο για έναν άλλο κόσμο. Πώς να το κάνει αυτό, πώς να εξηγήσει σε έναν άνθρωπο με μικρή πίστη την επικείμενη μετανάστευση του σε έναν άλλο κόσμο, χωρίς να του προκαλέσει απελπισία, είναι το μυστικό της αγάπης. Ένας εραστής θα βρίσκει πάντα τις σωστές λέξεις και την κατάλληλη στιγμή. Το κύριο πράγμα, πιθανώς, δεν είναι να ασκήσετε πίεση, να μην βιαστείτε, αλλά να προσευχηθείτε περισσότερο για τον πλησίον σας, δίνοντας στον Κύριο την ευκαιρία να ενεργήσει.

Μιλήστε για τη χαρά της επικοινωνίας με τον Θεό,
Ιερέας Dimitry Shishkin:

- Είναι σημαντικό να προσευχόμαστε από καρδιάς για ένα άτομο για να καταλάβουμε τι ακριβώς και πώς πρέπει να «δημιουργούμε και να μιλάμε» σε σχέση με αυτόν. Η κρυμμένη ζωή της ψυχής ενός ανθρώπου είναι ένα μυστήριο κρυμμένο στον Θεό και δεν μπορείτε να βοηθήσετε την υπόθεση της σωτηρίας μόνο με τις καλές σας προθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Άγιος Παΐσιος λέει ότι είναι μεγάλος εγωισμός να νομίζεις ότι μπορείς να διορθώσεις τους άλλους. Αλλά αν προσευχόμαστε ειλικρινά για έναν άνθρωπο, αν επιζητούμε την εκπλήρωση του θελήματος του Θεού γι' αυτόν και θέλουμε να συμμετάσχουμε στο έργο της σωτηρίας του, τότε ο Κύριος σίγουρα θα τον βοηθήσει, θα τον κάνει να καταλάβει και να νιώσει όταν έρθει η στιγμή που χρειαζόμαστε να ενεργήσει? θα στείλει ανθρώπους που θα ενεργήσουν ως μεσολαβητές, και τελικά θα κατευθύνουν την καρδιά του γηραιότερου ανθρώπου να αναζητήσει την αιώνια ζωή στον Θεό. Αλλά, τελικά, αυτό είναι το κύριο πράγμα.

Δεν πρόκειται καν για «προετοιμασία για θάνατο», όπως μου φαίνεται. Αυτός ο τρόπος να θέσετε την ερώτηση είναι πιο κατάλληλος για ένα συνειδητά θρησκευόμενο και εκκλησιαστικό άτομο - δεν θα τρομάξετε ή θα εκπλαγείτε μιλώντας για θάνατο. Αλλά για ένα άτομο που απέχει ακόμα πολύ από τη θρησκευτική και την εκκλησιαστική ζωή, ίσως είναι πιο σημαντικό να μιλήσει για αυτή τη ζωή, για το ύψος και την πληρότητά της, για τη χαρά της κοινωνίας με τον Θεό. Και για τα μέσα κοινωνίας με αυτή τη ζωή: για την εγκάρδια προσοχή, για τη μετάνοια και την προσευχή, για την εξομολόγηση και την κοινωνία. Τότε, ίσως, με τη χάρη του Θεού, η ανθρώπινη ψυχή θα ανοίξει και θα στραφεί στον Δημιουργό και θα θρηνήσει και θα κλάψει για τις αμαρτίες της, και ο Κύριος να διαχειριστεί τα υπόλοιπα.

Το θαύμα της σταύρωσης18 Ιουνίου 2024 ..Περιοχή Volyn. σ. Shklin

«άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και η ορμή του προφήτη»Το νέο τεύχος της «Σύναξής» μας (αρ. 170).



«άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και η ορμή του προφήτη»

Το νέο τεύχος της «Σύναξής» μας (αρ. 170). 

Παραθέτω το ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ και στη συνέχεια τα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ.

[Το εξώφυλλο: έργο του Μάξιμου Βασίλιεβιτς, Σέρβου επισκόπου  στις ΗΠΑ].
……………………………………………………………......................................................

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Κ Ο

Με την ορμή του προφήτη

Στις 2 Μαΐου 2010 ανακηρύχθηκε άγιος ο Σέρβος ιερομόναχος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894–1979) και ημέρα μνήμης του ορίστηκε η 14η Ιουνίου. Ως θεολόγος ο π. Ιουστίνος είχε γίνει γνωστός στον εκκλησιαστικό και θεολογικό χώρο πολλών χωρών – οπωσδήποτε της Ελλάδας από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Με την θεολογία του και την στάση ζωής του συνέβαλε εξαιρετικά στη διαμόρφωση όχι μόνο θεολογικής οπτικής, αλλά και του εκκλησιαστικού τοπίου, πράγμα το οποίο είναι έκδηλο στην γήινη πατρίδα του, αλλά έχει αποτυπώματα και ευρύτερα στον Ορθόδοξο κόσμο.

Όσα χάρισε στους ανθρώπους μελετώνται, εμπνέουν, ερμηνεύονται ακόμη – 130 χρόνια φέτος από την γέννησή του και 45 από την κοίμησή του. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήταν η ορμητικότητα και συχνά η οξύτητα με την οποία διατύπωνε την αποφασιστικά φιλάνθρωπη θεολογία του, ορμητικότητα και οξύτητα όπως αυτή που συναντάμε σε προφήτες σαν τον Ηλία, για τον οποίον ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είχε γράψει ότι «εμέθυε τω ζήλω» [1]. Έτσι, στις δεκαετίες που έχουν σωρευτεί, φαίνεται ότι η βαθιά σκέψη του (που διατυπωνόταν με πλούσιους –συχνά αδιανόητους– νεολογισμούς και με κατηγορηματικές εκφράσεις) άλλους τους προσκαλεί σε εμβαθύνσεις, άλλους όμως τους κρατά σε μια επιδερμική ανάγνωση: σε αβαθή αντιδυτικισμό και σε απόρριψη του διαλόγου. Η σεβαστική σπουδή λοιπόν του πνευματικού πλούτου του αγίου Ιουστίνου του Νέου και η διεισδυτική κατανόησή του είναι κυριολεκτικά χρειαζούμενο εργόχειρο σήμερα.

Χαρακτηριστικό αυτού του ζητήματος είναι ο εκτενής σχολιασμός στον οποίο είχε προβεί ο Παναγιώτης Νέλλας το 1971 (δέκα χρόνια πριν εκδοθεί η Σύναξη) για το εμβληματικό βιβλίο του π. Ιουστίνου Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, το οποίο είχε κυκλοφορήσει στα Ελληνικά το 1969. Αισθανόμενοι το ειδικό βάρος αυτού του σχολιασμού, και έχοντας κατά νου και συζητήσεις μας με τον Παναγιώτη, τον αναδημοσιεύσαμε στην Σύναξη το 2011 (τ. 118, σσ. 68-78). Σημειωτέον ότι καθένας τους παρακολουθούσε με αγάπη το έργο του άλλου, σε κάποια μάλιστα επιστολή του ο π. Ιουστίνος αναφέρθηκε στον εν λόγω σχολιασμό του Νέλλα (βλ. στο παρόν αφιέρωμα την ενότητα με επιστολές του αγίου).

Η ματιά του Παναγιώτη Νέλλα ήταν ξεκάθαρα θετική για το βιβλίο, ουσιαστικά για την όλη συμβολή του π. Ιουστίνου. Ταυτόχρονα όμως έκανε με λεπτότητα κάποιες κριτικές επισημάνσεις, οι οποίες και έχουν αποδειχτεί διορατικές σε σχέση με τις τροχιές των θεολογικών μας πραγμάτων. Έγραφε, ανάμεσα σε άλλα, ο Νέλλας:  

«Το βιβλίον εδημιούργησε πολλάς συζητήσεις, συχνά δε και παρεξηγήσεις. Η πυκνότης του ύφους και η απολυτότης των θέσεών του το καθιστούν εις πολλούς δυσνόητον και εις άλλους, όσον αφορά εις μερικά τουλάχιστον σημεία του,  “αποκρουστικόν”» (σ. 68).
«Κατ’ αρχάς το βιβλίον κρίνει την σύγχρονον ζωήν. Η σκληρότης η οποία υπάρχει εις μερικάς σελίδας, ο σαφής και διάχυτος αντιευρωπαϊσμός του πρέπει να θεωρηθούν υπό το πρίσμα αυτό [...]. Η σκληρότης αύτη είναι πράγματι αδυσώπητος. Απέχει όμως πολύ από του να οφείλεται εις ένα απλούν συντηρητισμόν. Παρουσιάζεται τεκμηριωμένη και έλλογος, συγγενεύουσα περισσότερον προς την ευαγγελικήν και αγιοπατερικήν θεραπευτικήν παιδαγωγίαν παρά προς τον τυφλόν φανατισμόν. Καλείται συνεπώς ο αναγνώστης να μη προσκόψη εξωτερικώς επ’ αυτής, αλλά να προσπαθήση να φθάση εις την αιτίαν της, η οποία θα του αποκαλύψη ίσως μέχρι ενός σημείου και την αιτίαν της συγγραφής του βιβλίου» (σ. 71).
«Όπως ο Άρειος –ευλαβής κατά τα άλλα και με αγάπην δια τους ανθρώπους- , ούτω και ο σύγχρονος ουμανιστικός Χριστιανισμός έχει στοιχεία θετικά και μερικώς αξιέπαινα. Η περικλειόμενη όμως εις αυτόν αίρεσις  είναι τόσο κεντρική, ώστε κινδυνεύει να αλλοιώση και να ανατρέψη εκ βάθρωβν ολόκληρον το οικοδόμημα της Εκκλησίας. Δια τούτο και ο π. Ιουστίνος, θέτων τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, προσπαθεί, αξιολογών τας λεπτομερείας ως λεπτομερείας, να επισημάνη την κεντρικήν πληγήν [...]. Αυτό είναι, εάν κατανοούμεν ορθώς, το παιδαγωγικόν και θεραπευτικόν νόημα του ευαγγελικού και προφητικού χαρακτήρος σκληρότητός του» (σ. 72).
«Είναι όμως ανάγκη να διατυπωθή δια μερικά σημεία του βιβλίου και μία επιφύλαξις. Πρόκειται δια την απορίαν, την οποία δημιουργεί η απολυτότης με την οποίαν καταδικάζεται, εις τα πρώτα κυρίως μελετήματα του βιβλίου, ο προ και εκτός Χριστού άνθρωπος. [...] Η άθεος ζωή είναι όντως χάος, η ζωή όμως καθ’ εαυτήν ημπορεί βεβαίως να μη είναι φως, δεν είναι όμως ούτε χάος και έρεβος. Γνωρίζομεν εξ άλλου ασφαλώς ότι η προ Χριστού παιδεία του Σωκράτους, όπως και η εκτός Χριστού παιδεία του  Gandi δεν είναι “ζούγκλα”...» (σ. 75˙ χωρίς τον Χριστό όμως –συνεχίζει– είναι καταδικασμένα σε μαρασμό και θάνατο). [...] «Παρακαλείται συνεπώς ο σύγχρονος και μη εξοικειωμένος με την πατερικήν σκέψιν αναγνώστης να μη προσκόψη εις μερικάς σκληράς τυχόν εξωτερικάς λέξεις, αλλά να προσπαθήση να φθάση εις την ουσίαν του βιβλίου και εκεί να επιμείνει. Παρακαλείται δε και ο συντηρητικός και “παραδοσιακός” μαχητής να υποβληθή εις τον κόπον να κατανοήση την πραγματική σκέψιν του συγγραφέως και να μη μετατρέπη ευκόλως το βιβλίον εις οπλοστάσιον φανατικού συντηρητισμού... Η διπλή αυτή παράκλησις ισχύει κυρίως, όσον αφορά εις την κατανόησιν του κατ’ εξοχήν δυσκολονόητου άρθρου, του αφιερωμένου εις την Β΄ σύνοδος του Βατικανού, “Σκέψεις περί του ‘αλαθήτου’ του ευρωπαίου ανθρώπου”» (σ. 76).
«Αποτελεί δε   αναμφισβητήτως έλλειψιν σεβασμού προς τον συγγραφέα της το να την μετατρέψη κανείς [την φράση του π. Ιουστίνου περί τριών πτώσεων στην ιστορία του ανθρώπου: του Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα] εις σύνθημα αντιδυτικόν» (σ. 77). «Ο λόγος είναι σκληρός. Είναι όμως σωστικός. Τουλάχιστον υπό την έννοιαν ότι αποκαθαίρει την ατμόσφαιραν και φωτίζει το πρόβλημα» (σ. 78).
«Βεβαίως είναι ανάγκη να λεχθή ότι και εις το σημείον αυτό επραγματοποιήθησαν κατά τας τελευταίας δεκαετίας εις την δύσιν βήματα σημαντικά. Τα βήματα αυτά άφησαν έκδηλα τα ίχνη των και εις την Β΄ σύνοδον του Βατικανού. Ο π. Ιουστίνος διαλόγος πρακτικούς δεν είχε την δυνατότητα να παρακολουθήση εκ του σύνεγγυς την σύνοδον και να ίδη τας συγκεκριμένας αναζητήσεις των συγκεκριμένων ανθρώπων, να ψηλαφίσει τα ίχνη. Αυτό δε είναι εκείνο, το οποίον δημιουργεί την εντύπωσι, και εις μερικάς περοπτώσεις την βεβαιότητα, ότι μερικαί άξιαι πάσης αναγνωρίσεως και επαίνου δυτικαί εκκλησιαστικαί προσπάθειαι και πραγματικότητες αγνοούνται εις την εσωτερικήν ποιότητά των και, κατά συνέπειαν, αδικούνται» (σ. 78). 

Το αφιέρωμά μας λοιπόν, κρατώντας, κατά κάποιον τρόπο, το νήμα του Παναγιώτη Νέλλα επικεντρώνει σε αυτή την δουλειά που χρειαζόμαστε: Στην λεπτή και διεισδυτική ανάγνωση των κόπων του αγίου Ιουστίνου, με διάκριση, ευγνωμοσύνη και ψηλάφιση εκείνων των μειζόντων κριτηρίων της πίστης, στα οποία όλοι υποκείμεθα και όλα υπόκεινται [2]. 

Το τεύχος (το οποίο ευτυχεί να αποτυπώνει την μαρτυρία μαθητών του αγίου, και μαθητών των μαθητών του) ανοίγει με την παρουσίαση του βίου και του έργου του αγίου Ιουστίνου, από τον π. Ντούσαν Ντιάκοβιτς. Κατόπιν μια σειρά μελετημάτων φωτίζει πλευρές της θεολογίας του, ακριβώς πάνω σε στασιαζόμενα ζητήματα. Ο επίσκοπος Ιγνάτιος Μίντιτς μαζί με τον αρχιδιάκονο Ζλάτκο Μάτιτς, καθώς και ο μακαριστός επίσκοπος Αθανάσιος Γιέβτιτς εξηγούν την θέση του απέναντι στον Οικουμενισμό. Το κείμενο του επισκόπου Ειρηναίου Μπούλοβιτς επαναλαμβάνει συζητήσεις του με τον άγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη για την ορμητικότητα του Σέρβου αββά. Ο Διονύσιος Σκλήρης ερμηνεύει την σκέψη του αγίου Ιουστίνου όχι ως απόρριψη, αλλά ως γονιμοποίηση των αιτημάτων της Δυτικής νεωτερικότητας. Ο Βλάντιμιρ Τσβέτκοβιτς επιχειρεί αποκρυπτογράφηση της στάσης του απέναντι στην Ευρώπη και ο Σταύρος Γιαγκάζογλου συζητά με το βιβλίο του «Φιλοσοφικοί κρημνοί», το οποίο κρίνει τους ευρωπαϊκούς ουμανισμούς. Ο δε Ζντένκο Σίρκα μελετά την αντίληψή του για τον Προτεσταντισμό.

Στη συνέχεια δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την πλούσια αλληλογραφία του αγίου Ιουστίνου, τα οποία μεταφράζονται για πρώτη φορά στα Ελληνικά. Σε αυτά αποτυπώνεται η σχέση του με άνδρες και γυναίκες που έχουν το μερδικό τους στην εκκλησιαστική και θεολογική πορεία, και καταδεικνύεται η εκ μέρους του γνώση κι εκτίμηση των τεκταινομένων στον ελληνόφωνο χώρο. Και εδώ χρειάζεται η λεπτή και διεισδυτική ανάγνωση, την οποία βοηθούν τα σχόλια της μεταφράστριας Ντράγκιτσας Τάντιτς. Ένα εισαγωγικό σημείωμα του Ντέγιαν Ρίστιτς κατατοπίζει για την έκδοση των επιστολών από την ι. Μονή Τσέλιε, όπου ο άγιος Ιουστίνος ήταν πνευματικός, και της οποίας Μονής είναι ευλογία για μας η άδεια για την μετάφρασή τους.

Πάντα οι μικροί μας κόποι παλεύουν με ζητήματα μεγαλύτερά τους. Είναι κόποι που πασχίζουν να κάνουν την σκέψη, τον αναλογισμό, την κρίση, όλα προσευχή. Και μας κρατά στην ελπίδα η φράση του π. Ιουστίνου, «δεν υπάρχουν μικρές προσευχές. Κάθε προσευχή είναι στύλος από την γη ως τον ουρανό!» [3].

Θ.Ν.Π.
 
[1] Λόγος εις Πέτρον τον απόστολον και Ηλίαν τον προφήτην, PG 50, 729.
[2]  Κείμενα του αγίου, τα οποία έχουν φιλοξενηθεί στην “Σύναξη”: «Η ανάγνωση της Αγίας Γραφής» (τ. 15/1985, σσ. 21-26), «Περί της μεταφράσεως της θείας Λειτουργίας» (τ. 66/1998, σσ. 5-6), εκτενές απόσπασμά του κατά του εθνικισμού (τ. 125/2013, σ. 3).
[3] επισκ. Αθανάσιος Γιέβτιτς, “Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Η ζωή και το έργο του,” εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2023, σ. 246.

.............................................................

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
 
- π. ΝΤΟΥΣΑΝ ΝΤΙΑΚΟΒΙΤΣ, «Ὁ βίος καὶ τὰ ἔργα τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰουστίνου τοῦ Τσέλιε (Πόποβιτς).
- ἐπίσκ. ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΙΝΤΙΤΣ & ἀρχιδ. ΖΛΑΤΚΟ ΜΑΤΙΤΣ, «Ἡ σχέση τοῦ ὁσίου πατρὸς Ἰουστίνου (Πόποβιτς) μὲ τὸν οἰκουμενισμό». 
- ἐπίσκ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΙΕΒΤΙΤΣ, «Μία παρέμβαση».
- μητροπ. ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΜΠΟΥΛΟΒΙΤΣ. «Ἀπὸ τὴν πνευματικὴ σχέση τοῦ ὁσίου Πορφυρίου μὲ τὸν Ὀρθόδοξο σερβικὸ λαό».
- ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΚΛΗΡΗΣ, «Ἡ σκέψη τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς ὡς ριζοσπαστικοποίηση 
τῆς Δυτικῆς νεωτερικότητας».
- ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΤΣΒΕΤΚΟΒΙΤΣ, «Ἡ ἰδέα τῆς Εὐρώπης στὴ σκέψη τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς».
- ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ, ««Φιλοσοφικοὶ κρημνοί».
- ΖΝΤΕΝΚΟ ΣΙΡΚΑ, «Μία Ὀρθόδοξη ἀνάγνωση τοῦ Λούθηρου».
- Γιὰ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου: 
- ΝΤΕΓΙΑΝ ΡΙΣΤΙΤΣ, «Εἰσαγωγικὰ στὶς ἐπιστολὲς τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς».
- ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Ἀπὸ τὶς ἐπιστολές του.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ: 
Βασιλική Μαυροσκά (επ. Αθανασίου Γιέβτιτς, «Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Η ζωή και το έργο του»), Θανάσης Ν. Παπαθανασίου (Παναγιώτη. Ἁνδριόπουλου, «Νιγηρίας Αλεξάνδρου παρακαταθήκες»), Ανδρέας Αλεξόπουλος (Θανάση Ν. Παπαθανασίου, «Υποτέλεια, ιεραποστολή και Θεολογία της Απελευθέρωσης στην Άπω Ανατολή»), Μαρία Παζάρσκη («Εσθήρ»), Δημήτρης Παπάζης («Αντώνη Γ. Κάλφας & Πάρι Παπαγεωργίου, «Ο συνοικισμός των Ευαγγελικών της Κατερίνης»), Γιώργος Κρανιδιώτης (Δημήτρη Μπαλτά, «Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν»).

ΕΝΘΕΤΑ ΤΕΧΝΗΣ:
Λάμπρος Ψωμάς, για ιστορικά χαράγματα πάνω σε εικόνα-τοιχογραφία.

[ Lambros Psomas, Dragica Tadic Papanikolau, Dionysios Skliris , Ανδρέας Αλεξόπουλος, Vivie Mavroska, Γιώργος Κρανιδιώτης ]

Δυο νέες Μοναχές στη Μονή των Αγίων Μάρθας και Μαρίας Βηθανίας

Δυο νέες Μοναχές στη Μονή των Αγίων Μάρθας και Μαρίας Βηθανίας

ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ. Ιερά κοινοβιακή Μονή Βηθανίας, Αγίων Μάρθας και Μαρίας αδελφών Αγίου Λαζάρου του Τετραημέρου.

Κασσιανή και Μάρθα, δύο νέες μοναχές, δύο νέες κοπέλες, δύο νέες μοναχικές κουρές από τον γέροντα Ευδόκιμο, τον πνευματικό της Ιεράς Λαύρας Σάββα του Ηγιασμένου της Ιουδαίας.
Αμήν, εύχεστε να φωτίσει ο Θεός κι άλλες μοναχές και άλλους μοναχούς και πατέρες να μεταβούν στην Αγία Γη, που έχει τόσο ανάγκη από έμψυχο υλικό και δυναμικό να στελεχώσουν τόσα μοναστήρια και Ιερά Προσκυνήματα της Θεοβάδιστης Γης, των Αγίων Τόπων.

Να ζήσουν οι αδελφές και καλογριές Μάρθα και Κασσιανή. [Μαρία ήδη έχει το μοναστήρι του Αγίου Λαζάρου από παλιά, την ανιψιά της νυν αγίας ηγουμένης της γερόντισσας Ευπραξίας, που έφτασε 90 ετών.]








http://www.nyxthimeron.com/2024/06/blog-post_46.html

Κι όταν γεράσουμε και με ρωτήσεις:



Κι όταν γεράσουμε και με ρωτήσεις:
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Θα σου απαντήσω:
Επειδή αντί να φωνάζουμε, μιλάγαμε.
Αντί να φεύγουμε αναζητούσαμε λύσεις.
Γιατί όλα ήταν και για τους δύο μας, γιατί κλαίγαμε και γελάγαμε μαζί.
Γιατι μια μέρα υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας να είμαστε πάντα εκεί στα χειρότερα και στα καλύτερα και κυρίως επειδή η αγάπη με τον χρόνο μεγαλώνει με τη μορφή μιας στοργής που ποτέ δεν πεθαίνει.

Secret Place

ΣΤΌΧΟΣ Η ΚΥΠΡΟΣ

Ὁ λαος ισταται δια την ανάγνωσιν του Συναξαρίου. Συναξάριον τοῦ Μηναίου Τη Κ΄(20ῃ) του μηνος Ιουνίου.

 






Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.

Συναξάριον τοῦ Μηναίου

Τῇ Κ΄(20ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουνίου, σύναξιν ἐπιτελοῦμεν τῆς θαυματουργοῦ Εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπονομαζομένης Ὁδηγητρίας, καὶ εὑρισκομένης ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων τοῦ Χριστοῦ Μαρτύρων Ἰνᾶ, Πινᾶ, Ῥιμμᾶ, μαθητῶν τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἐν Σκυθία μαρτυρησάντων κατὰ τὸν Β´ αἰῶνα.(Βλ. † 20 ᾿Ιανουαρίου).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Μεθοδίου, Ἐπισκόπου Πατάρων, ἐν Χαλκίδι Συρίας μαρτυρήσαντος ἐν ἔτει τριακοσιοστῷ καὶ ἑνδεκάτῳ (311)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ Ὅσιος Στουδιος πατρίκιος Κωνσταντινουπόλεως, κτήτωρ τῆς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου «τοῦ Στουδίου» ἐν Ξηρολόφῳ πλησίον τῆς Χρυσῆς Πύλης (ε΄ αἰ)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ναούμ, Ἱεροκήρυκος Βουλγαρίας, μαθητὴς τῶν Ἁγίων Ἰσαποστόλων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, ἐν ἔτει ἐννενηκοστῷ καὶ δεκάτῳ (910) τελειωθέντος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ κατάθεσις τῶν ἱερῶν λειψάνων καὶ περιβολαίων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Λουκᾶ, Ἀνδρέου καὶ Θωμᾶ, τοῦ προφήτου Ἐλισσαίου καὶ τοῦ μάρτυρος Λαζάρου τοῦ Πέρσου, ἅτινα κατετέθησαν ἐν τῷ ναῷ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων τῶν μεγάλων, ἐν Κωνσταντινουπόλει (960)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν Ὁσίων δύο Ἀσκητῶν, ἐν ἐρήμῳ ἐν εἰρήνῃ τελειωθέντων.

Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Μηνᾶ, ἐπισκόπου Πολόκ τῆς Ρωσίας τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου καί τελειωθέντος ἐν εἰρήνη, τό 1116

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Γκλὲμπ-Γεωργίου πρίγκιπος τοῦ Βλαδιμήρ (1174), υἱοῦ τοῦ ἡγεμόνος Ἀνδρέου Μπογκολιούμπσκϊυ (4 Ἰουλίου)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Καλλίστου Α´ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Ξανθοπούλου, μαθητὴς τοῦ ῾Οσίου Γρηγορίου τοῦ Σιναΐτου ἐν εἰρήνῃ δὲ τελειωθέντος, ἐν ἔτει χιλιοστῷ τριακοσιοστῷ ἑξηκοστῷ καὶ τρίτῳ (1363)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Νικολάου τοῦ Καβάσιλα τοῦ Χαμαετοῦ, τοῦ Θεσσαλονικέως, μαθητὴς τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Σιναΐτη, τελειωθέντος δὲ ἐν εἰρήνῃ ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τῶν Μαγγάνων (1392)

Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων (1630) τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γουρία, ἀρχιεπισκόπου Καζάν (1563)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου τῆς «Μόντενᾳ» – τοῦ Κοζίνο ἐν Ῥωσίᾳ.(1717)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ἅγιος νεο-ἱερομάρτυς καὶ ὁμολογητὴς: Ἀλέξανδρος (Ντυουκάρεφ, 1938) ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέις ἐν Μπούτοβω Ῥωσίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κοίμησις τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου Ὀρλὼφ τῆς Λαύρας Ποτσάεφ τῆς Ῥωσίας (2003)

 

Στίχοι

Ἰθύνειν καὶ ὀδηγεῖν τοῖς κρείττῳ,

Δυσωπήθητι τοῖς οἰκτιρμοῖς Σου Κόρη.

Εἰκάδε Παμμεδέουσαν ἐσθλὴ αὐδὴ γλυκυθύμως ᾄδει.

 

«Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἴνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Μάτθ. κστ’ 42)·

«Ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρὸν ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσιν» (Ἐφεσ. ε΄, 16)

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗ!!!!


 


ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ  προχθες ἕνας Χριστιανὸς ἀπὸ τὴν Κρήτη, γιὰ τὸν Πατέρα του ,ὀπόταν ἦταν στρατιώτης ,πρὶν από πολλὰ χρόνια .

Ὁδηγοῦσε ἕνα στρατιωτικὸ αὐτοκίνητο μαζὶ μὲ ἕναν ἄλλο φαντάρο, ὥσπου στὴν μέση τῆς διαδρομῆς τους ἔκανε σῆμα ἕνας παπποῦς γιὰ νὰ τονε πάρουνε μαζί τους .

Ἐκεῖνοι φιλοτιμήθηκαν ,ὅμως ὕστερα ἀπὸ λίγο ὁ γέρος, ποὺ ἤτανε δαίμονας ,ἄρχιζε νὰ οὐρλιάζει καὶ νὰ τοὺς λέει:

 

-Ἂν δὲν εἴχατε αὐτὸ τὸ ξύλο(Τον Τίμιο Σταυρὸ) στὸν καθρέφτη ,θὰ σᾶς ἔπαιρνα καὶ τοὺς δύο!!

 

 

π.Διονύσιος Ταμπάκης


ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ




ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 

Ἀγιόστολη ἡμέρα σὲ ὅλα τὰ τέκνα Τοῦ Θεοῦ,ποτιζόμενοι ἀπὸ τὰ δροσερὰ νάματα Τοῦ Παναγίου Πνεύματος. 

Πόση ἀξία καὶ δύναμη ἔχει ὁ Τίμιος Σταυρός ! 

Μοῦ ἔλεγε προχθες ἕνας Χριστιανὸς ἀπὸ τὴν Κρήτη, γιὰ τὸν Πατέρα του ,ὀπόταν ἦταν στρατιώτης ,πρὶν από πολλὰ χρόνια . 
Ὁδηγοῦσε ἕνα στρατιωτικὸ αὐτοκίνητο μαζὶ μὲ ἕναν ἄλλο φαντάρο, ὥσπου στὴν μέση τῆς διαδρομῆς τους ἔκανε σῆμα ἕνας παπποῦς γιὰ νὰ τονε πάρουνε μαζί τους . 
Ἐκεῖνοι φιλοτιμήθηκαν ,ὅμως ὕστερα ἀπὸ λίγο ὁ γέρος, ποὺ ἤτανε δαίμονας ,ἄρχιζε νὰ οὐρλιάζει καὶ νὰ τοὺς λέει: 

-Ἂν δὲν εἴχατε αὐτὸ τὸ ξύλο(Τον Τίμιο Σταυρὸ) στὸν καθρέφτη ,θὰ σᾶς ἔπαιρνα καὶ τοὺς δύο!!

Προσφέρουμε στους αναγνώστες μας ένα άρθρο του Αρχιμανδρίτη Ραφαήλ (Καρελίν) «Χριστιανισμός και Εθνικότητα», που δημοσιεύτηκε το 1999. στο βιβλίο «Χριστιανισμός και Μοντερνισμός». 2

 



Συνέχεια...


Για να καταλάβουμε κάπως τι είναι έθνος και ποια πρέπει να είναι η σχέση Χριστιανισμού και εθνικής ταυτότητας, μου φαίνεται ότι πρέπει να στραφούμε στη μόνη αληθινή πηγή μας
πνευματική γνώση - η Αγία Γραφή. Η Βίβλος είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Σε αυτό, τα γεγονότα του παρελθόντος ως πολλά υποσχόμενες προφητείες επαναλαμβάνονται στο παρόν και αποκαλύπτονται στο μέλλον. Ο χρόνος κατευθύνεται από το μέλλον στο παρελθόν και οι προφητείες κατευθύνονται από το παρελθόν στο μέλλον. Στη Βίβλο βρίσκουμε απαντήσεις στις ερωτήσεις, τις προειδοποιήσεις, τις απειλές, τις υποσχέσεις, τις κατάρες και τις ευλογίες μας. Και σε αυτό μπορούμε να βρούμε τουλάχιστον σύντομες και αποσπασματικές οδηγίες που θα έπρεπε να λειτουργήσουν ως οδηγός και ένα είδος νήματος της Αριάδνης στον μπερδεμένο λαβύρινθο των εθνικών θεμάτων. 

Η πορεία μας γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη γιατί περνά από το πεδίο των ανθρώπινων παθών και της περηφάνιας. Από τη μια πλευρά, η εθνική ταυτότητα είναι μια μορφή διατήρησης των ιστορικών παραδόσεων και του πολιτισμού των ανθρώπων, χωρίς την οποία θα μετατρεπόταν σε νοητικό επίπεδο σε μια κοινωνία ζητιάνων ή παιδιών από ορφανοτροφείο που δεν γνωρίζουν τα ονόματα των γονιών τους.

Από την άλλη, ένα λεπτό και εύθραυστο όριο χωρίζει αυτό το συναίσθημα από τον εθνικό εγωκεντρισμό - εξύψωση του δικού του μόνο επειδή είναι δικός του - από τον ίδιο, στην ουσία, επαιτιανό επαρχιωτισμό. Επομένως, το εθνικό αίσθημα είναι ένα ξίφος με το οποίο μπορεί κανείς να υπερασπιστεί τα ιστορικά δικαιώματα και την αξιοπρέπεια της εθνικής του ομάδας και ένα ξίφος με το οποίο μπορεί κανείς να χτυπήσει την καρδιά του, στεγνώνοντας την αγάπη για τους άλλους λαούς σε αυτήν, ξεχνώντας ότι κάθε έθνος είναι μόνο μέρος μιας ενιαίας ανθρώπινης οικογένειας.

Μια φορά κι έναν καιρό, η ανθρωπότητα βρισκόταν στην πιο στενή ένωση με τον αγγελικό κόσμο. Μετά την Άλωση των προγόνων μας - αυτή η καταστροφή που συνέβη στην αυγή της ιστορίας - οι άνθρωποι έγιναν εξωγήινοι στη γη.

Η αμαρτία είναι μια φυγόκεντρη δύναμη που δεν μπορεί να ενώσει, αλλά μόνο διαιρεί. Ακόμη και πριν από τον κατακλυσμό, εντοπίστηκαν δύο φυλές: ο Σεθ και ο Κάιν. Η φυλετική αρχή, προφανώς, ήταν ισχυρότερη από την προσωπική, έτσι ο ένας λαός έγινε φορέας του καλού και ο άλλος - του κακού. Το κακό εκείνη την εποχή δεν είχε εκείνο το πνευματικό φράγμα που λέμε χάρη. Ο Καλός έπρεπε να προστατεύεται ακόμα και σωματικά, θα λέγαμε, σε υλικές μορφές. Επομένως, η σύγχυση αυτών των γεννών ήταν μια νέα πτώση. Δεν υπήρχε χάρη ως ενοποιητική δύναμη, επομένως το κακό, σαν πνευματικός κατακλυσμός, κάλυψε ολόκληρη τη γη ακόμη και πριν από τον παγκόσμιο κατακλυσμό. Σαν να παρέμενε η οικογένεια του Νώε ένα μικρό νησί σε αυτόν τον ωκεανό, δεν ήταν απαλλαγμένες από τον ζυγό του κακού και της αμαρτίας. Οι τρεις γιοι του Νώε έγιναν οι ιδρυτές των ανθρώπινων φυλών. Το ιστορικό πεπρωμένο αυτών των φυλών καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την ευλογία που έδωσε ο Νώε στους γιους του. Αλλά υπήρχε μόνο μία γλώσσα, επομένως τα έθνη ως τέτοια δεν υπήρχαν ακόμη. Πριν από την πτώση του Αδάμ, ο άνθρωπος είχε το κέντρο της ύπαρξής του στον Θεό. Ένιωθε συνεχής εξάρτηση από τον Θεό, όπως ένα ρεύμα από μια πηγή ή μια ακτίνα από ένα φωτιστικό. Μετά την Άλωση ο άνθρωπος έχασε αυτό το πνευματικό κέντρο και ψυχολογικά έγινε ο ίδιος το κέντρο της ύπαρξής του.

Στη Βαβυλώνα, λαμβάνει χώρα ένα νέο στάδιο της Πτώσης: η ανθρωπότητα αιχμαλωτίζεται από ένα δαιμονικό πεδίο όχι πλέον προσωπικής, αλλά συλλογικής υπερηφάνειας. Αντλεί τη δύναμή του από αυτή την περηφάνια και προσπαθεί να στήσει έναν πύργο του ανθρώπινου πολιτισμού που θα έφτανε στους ουρανούς και θα έκανε τους ανθρώπους θεούς. Εδώ, ένας ακόμη πιο τρομερός κίνδυνος διαφαίνεται πάνω από την ανθρωπότητα απ' ό,τι στην εποχή του Νώε - να γίνει σαν δαιμονικά πλάσματα, να εισέλθει σε ένα είδος ενότητας με τον σατανικό κόσμο.

Και έτσι ο Κύριος καταστρέφει αυτή την απατηλή ενότητα του κακού. Η ανθρωπότητα χάνει την κοινή της γλώσσα, το εσωτερικό λογότυπο παύει να λειτουργεί, μπαίνει σε μια θανατηφόρα κατάσταση και οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πια ο ένας τον άλλον. Εδώ προκύπτουν πολυάριθμες λεγόμενες «προφητικές» - εξωτερικές γλώσσες, γλώσσες ήχων και σημείων, γλώσσες συμβόλων. Ταυτόχρονα, η ίδια η ανθρώπινη σκέψη εκφυλίζεται, γίνεται πιο επιφανειακή και εξωτερική, δεν διεισδύει πλέον στην αληθινή ουσία των αντικειμένων και των φαινομένων, αλλά, μεταφορικά μιλώντας, γλιστρά μόνο πάνω από το «δέρμα» τους. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, αυτό που ονομάζεται στη Βίβλο η διασπορά των εθνών ήταν μια μεγάλη ευλογία για την ανθρωπότητα, την έσωσε από το να γίνει εντελώς σαν δαίμονες και την εμπόδισε να μετατρέψει τη γη σε κόλαση, όπου βασιλεύει μια γλώσσα του κακού.


Συνέχεια...

Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν), 1999

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2024

Ιερέας Daniil Sysoev.Για την οικογένεια.


 



Είναι ενδιαφέρον ότι σύμφωνα με τους κανόνες της Παλαιάς Διαθήκης δεν υπάρχει καταγγελία εκείνων των ανθρώπων που προσβάλλουν τους γονείς τους. Είναι ενδιαφέρον ότι υπάρχουν καταγγελίες όσων κρυφά διαπράττουν πορνεία, όχι όμως και όσων δεν τιμούν τους γονείς τους, γιατί αμέσως  τους σκοτώθηκαν. Αν κάποιος πρόσβαλε τον πατέρα ή τη μητέρα του και ακόμη περισσότερο τους έδερνε, τότε το κράτος τον υπέβαλλε αμέσως σε θανατική ποινή.

Είναι σαφές ότι τώρα ο Κύριος δεν απαιτεί από το κράτος να εκπληρώσει αυτόν τον κανόνα, αλλά ο ίδιος ο Κύριος εξακολουθεί να διατηρεί αυτόν τον κανόνα. Ο φίλος μου, ο πατέρας Oleg Stenyaev, ταξίδεψε στη Δημοκρατία της Τσετσενίας πολλές φορές κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου της Τσετσενίας και του δεύτερου πολέμου της Τσετσενίας, και παρατήρησε ένα ενδιαφέρον πράγμα. Πολύ συχνά, οι πρώτοι που πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης είναι άνθρωποι που πρόσβαλαν τους γονείς τους, που δεν σέβονται ούτε τιμούν τους γονείς τους. Παρεμπιπτόντως, ο πατέρας Παΐσιος από τό Άγιον όρος είπε ότι κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα συνέβη το ίδιο. Στο πεδίο της μάχης, πρώτος που πεθαίνει είναι αυτός που δεν σέβεται και δεν τιμά τους γονείς του.

Ιερέας Daniil Sysoev

THE FRUIT OF THE HOLY SPIRIT








π. Ευσέβιος Γιαννακάκης: “στην Προσκομιδή κουβεντιάζω με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο”.



π. Ευσέβιος Γιαννακάκης: “στην Προσκομιδή κουβεντιάζω με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο”.

Καθημερινά εργαζόνταν στη Μονή (Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αιγαλείας) τριάντα έως σαράντα άνθρωποι, οι οποίοι έπρεπε κάθε Σάββατο να πληρωθούν. Επιπλέον εκτός από το κόστος για τα υλικά οικοδομής, χρειαζόταν σημαντικό χρηματικό ποσό για την ασφάλιση των εργαζομένων. Το Μοναστήρι δεν είχε έσοδα ούτε κινητή ή ακίνητη περιουσία, εντούτοις οι εργασίες προχωρούσαν χωρίς να διακόπτονται. Κατά τη διάρκεια της ανοικοδομήσεως η Αδελφότητα έζησε κυριολεκτικά ένα θαύμα. Ο Σεβασμιώτατος έλεγε στους πιστούς: «άν θέλετε να δείτε σήμερα ένα θαύμα, δέστε πως κτίζεται αυτό το Μοναστήρι. Είναι ένα παρατεινόμενο θαύμα». 

Κύριος συντελεστής του θαύματος αυτού ήταν ο π. Ευσέβιος, ο οποίος είχε εμπιστευτεί τη Μονή στην προστασία και τις πρεσβείες του Αγίου Ιωάννου. Είχε εκπληκτική αισιοδοξία και πίστη. Εκεί που οι αδελφές έβλεπαν σκοτάδι, εκείνος έβλεπε φως. Εκεί που έβλεπαν στενότητα και δυσκολία, εκείνος έβλεπε ευρυχωρία. Γνωρίζοντας το μέγεθος του έργου εκείνες δειλιούσαν, ο Γέροντας όμως βλέποντας με τα μάτια της καθαρής του ψυχής τη σκέπη και την πρόνοια του Θεού να τους κυκλώνει, τις στήριζε με λόγια προφητικά:
«Και πίστευα και πιστεύω ότι το Μοναστήρι θα προχωρήσει, διότι είναι η αγάπη του Θεού, είναι η αγάπη του Αγίου Ιωάννου. Είναι κοινή υπόθεση όλων των πιστών. Ο Άγιος Ιωάννης που τόσα χρόνια εθλίβετο για την εγκατάλειψη της Μονής, θα το κτίσει το Μοναστήρι του. Εκείνος προπορεύεται να το πιστεύουμε αυτό με πλήρη πεποίθηση. Αν εδώ στη γη ήταν ο Μαθητής της Αγάπης, εκεί κοντά στο Χριστό τι θα είναι; Θα έχει ιδιαιτέρα θέση. Σ’ εκείνον ανέθεσε από το Σταυρό την προστασία της Μητέρας Του…
Είναι κοντά μας ο Άγιος και ενδιαφέρεται περισσότερο από μας για το Μοναστήρι. Μάλιστα εκείνος βλέπει βαθύτερα και δέεται πιό πολύ για το ατομικό Μοναστήρι, για το ατομικό κτίσιμο… Αφουγκράζεται, παρακολουθεί τη ζωή μας αν είναι οσιακή και μας βοηθάει. Να προηγείται το κτίσιμο του ατομικού Μοναστηριού. Τον εαυτό μας να φτιάχνουμε, το μέσα Μοναστήρι. Να αποτελούμε εμείς πρώτα Μοναστήρι άγιο, άγιο, άγιο. Και το άλλο προχωράει μιά χαρά, εφόσον το λέει το στόμα του Θεού: “Ζητείτε πρώτον τη Βασιλεία του Θεού και την Δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν». 

Η προσευχή του άνοιγε τους κρουνούς των θείων ευλογιών. Αρχιτέκτονες, μηχανικοί και μηχανολόγοι προσέφεραν τις υπηρεσίες τους εντελώς δωρεάν μέχρι το τέλος. Κάθε εβδομάδα οικονομούσε ο Θεός να συγκεντρώνονται τόσα χρήματα όσα ήταν απαραίτητα για τα έξοδα της οικοδομής. Ποτέ δεν είχαν περίσσευμα αλλά και το έργο συνεχιζόταν χωρίς διακοπή. Ο ίδιος ο Γέροντας έλεγε με συγκίνηση:
«Βοηθούν το Μοναστήρι μας ευσεβείς άνθρωποι από το υστέρημά τους. Γι’ αυτό ευλογεί ο Θεός». Άλλοτε πάλι: «Όποιους ο Άγιος Ιωάννης θεωρεί άξιους της εμπιστοσύνης Του, τους φωτίζει να βοηθήσουν το Μοναστήρι του».

Δεν μιλούσε ποτέ στους πιστούς για την οικονομική δυσχέρεια την οποία αντιμετώπιζε η Μονή λόγω της οικοδομής. Δεν παραπονιόταν προκειμένου να λάβει κάτι από τους ανθρώπους. Αντίθετα αν κάποιος τον ρωτούσε πως αντεπεξέρχονται στα τόσα έξοδα του κτηρίου, απαντούσε μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο:
«Ο Άγιος Ιωάννης είναι πλούσιος. Έχει ένα ιδιαίτερο ταμείο για μας και μόλις παρουσιάζεται μιά ανάγκη μας δίνει». 
- Γέροντα, θα νομίσουν οι άνθρωποι ότι έχουμε χρήματα και δεν θα βοηθούν πλέον, του είπε κάποτε μιά αδελφή.
- Έχουμε, πως δεν έχουμε; Απάντησε εκείνος με βεβαιότητα. Στην Προσκομιδή κουβεντιάζω με τον Άγιο Ιωάννη και μου λέει: «Άσ’ τες αυτές ν’ ανησυχούν. Εγώ θα το κτίσω το Μοναστήρι».

Πηγή: “Ιερομόναχος Ευσέβιος Γιαννακάκης «επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος»”, εκδ. Ι. Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αιγιαλείας, σελ. 497- 498

«Ο Σατανάς έχει καταλάβει πώς μπορεί να αποπροσωποποιήσει τον άνθρωπο, δεν παλεύει πλέον ενάντια στο άτομο, αλλά επιτίθεται σε μαζικό επίπεδο. Ο κόσμος αγριεύει μαζικά, σηκώνοντας σατανικά τα χέρια και υμνώντας τον διάβολο». Hieromonah Macarie Banu (απόσπασμα από ομιλία 13 Μαΐου 2024)

ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ. ΕΡΙΚΑΙΤΗ, Η ΦΙΛΑΚΟΛΟΥΘΗ ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΡΙΑ




🌿ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ ΕΡΙΚΑΙΤΗ,
            Η ΦΙΛΑΚΟΛΟΥΘΗ ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΡΙΑ🌿

🥀Στα Γιάννενα ζει ακόμη μία αγωνίστρια της πνευματικής ζωής : η Ερικαίτη. Δεν αφήνει ακολουθία, μνήμη αγίου, αγρυπνία. Με ένα ταγάρι στον ώμο, με αγιασμό κ βιβλία η διά Χριστόν σαλή των Ιωαννίνων καθημερινώς θα παρακολούθηση τον Ορθρο κ τον Εσπερινό.

Όταν ζούσε ο αείμνηστος πατήρ Παΐσιος κ ασκήτευε στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης πήγαινε κ εκείνη να λειτουργηθεί.

Κάποτε την ακολούθησε μία αρκούδα έως την Πύλη της Μονής. Το ανέφερε στον π. Παΐσιο νομίζοντας ότι επρόκειτο για σκύλον. Εκείνος όμως κατάλαβε ότι δεν ήταν σκύλος, αλλά αρκούδα. Τόση αρετή έχει η ψυχή ώστε κ τα άγρια ζώα την πλησιάζουν.
Τον π. Παΐσιο τον φιλοξένησε στην οικία της επί τρεις μήνες όταν έκανε εγχείρηση στον πνεύμονα κ τον περιποιήθηκε ιδιαιτέρως.
Ο π. Παΐσιος έσέβετο πολύ την μητέρα της Ερικαίτης. Ήταν ελεήμων.
Οι δικοί της δεν της επέτρεπαν να δίνει ελεημοσύνη, αλεύρι κ.λπ.
Ο π. Παΐσιος - κατόπιν συνεννοήσεως - απασχολούσε την μητέρα της Ερικαίτης κ η Ερικαίτη έδινε το αλεύρι στους πτωχούς, οι όποιοι ήρχοντο με τα ζώα τους.
Είχαν οι δικοί της ένα βαρέλι με κρασί. Περνούσε ένας πτωχός κ η Ερικαίτη έτρεξε να πάρει με ένα δοχείον κ για να τον προλάβει να μη αναχώρηση ο πτωχός, από την βιασύνη της, άφησε ανοικτή την κάνουλα του βαρελιού. 
Το κρασί χύθηκε. Τότε οι δικοί της, της κήρυξαν τον πόλεμο.
Από την αγανάκτηση των δικών της αναγκάσθηκε να φύγει.

Ηργάσθη εθελοντικά στην παιδόπολη της Κονίτσης, αν κ κατήγετο από αρχοντική Οικογένεια.
Είχε μία "κάπα" μακριά κ έβαζε κάτω από την κάπα φαγητά κ τρόφιμα κ τα έδιδε Ελεημοσύνη.
Τα λεωφορεία της γραμμής την γνώριζαν κ την έπαιρναν.
Ποτέ δεν χρησιμοποιεί μέσον συγκοινωνίας. Κινείται με "Οτοστόπ".
Ποτέ δεν φοράει κάλτσες.
Θα την δεις να κινείται με ένα ζευγάρι μπότες. Φοράει τα ίδια ρούχα.
Ακόμα δεν παίρνει κ την Συγκοινωνία.
"Γιατί να το δώσω το εισιτήριο ; Κάποιο παιδάκι θα πεινά", λέει.
Στην Θεία Λειτουργία τον περισσότερο χρόνο είναι γονατιστή.
Αγαπάει ιδιαιτέρως τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ.
Είναι κι αυτός σαν κι έμενα : καμπούρης, λέει.
Πράγματι, έχει τόσο πολύ καμπουριάσει, που μετά πολλής βίας ανασηκώνει το κεφάλι της να πάρει τη Θεία Μετάληψη.

Συχνά προφέρει αυτή την φράση για τον π. Παΐσιο :
"Αυτός μας βλέπει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να τον ιδούμε. Διότι είμεθα τυλιγμένοι μέσα στην ομίχλη των παθών μας".

Στον πόλεμο τους πήραν όμηρους. Την πήραν κι’ εκείνη όμηρο.
Μαζί της έφερνε αγιασμό, αντίδωρο κ.λπ.
Οι κάτοικοι της Κονίτσης έλεγαν, εχομεν τρεις τρελούς :
Τον Παΐσιο, την Ερικαίτην κ ένα Τούρκο τρελό.
Αλλά οι δύο πρώτοι ήσαν σαλοί = τρελοί διά Χριστόν.

Η Ερικαίτη είναι ο άνθρωπος της παρηγοριάς κ της προσευχής.
Ο άνθρωπος ο ταπεινός, ο όποιος προσεύχεται για όλον τον κόσμο.
Άνθρωπος από εκείνους τους ανθρώπους, "ων ουκ εστίν άξιος ο κόσμος".
Από εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι το "άλας της γης", το αλάτι της κοινωνίας.

Είχε πει ότι κατά την εποχή του Αντίχριστου οι άνθρωποι του Θεού θα ζουν σαν "πεταλουδίτσες".
Όταν δούλευε στην παιδόπολη του Ζηρού την ρώτησαν πώς ξυπνούσε το πρωί για να πάει στα παιδιά χωρίς ξυπνητήρι κ απαντούσε : -Αφηνα το παράθυρο ανοικτό κ κρύωνα για να ξυπνήσω κ να πάω στα παιδάκια. Σε όλα τα προσκυνητάρια ανάβει τα καντηλάκια.
Όταν έβλεπε ότι τα σπίρτα δεν άναβαν, σταματούσε τα αυτοκίνητα να ζητήσει σπίρτα.
Ταύτα πάντα μου ανέφεραν με σεβασμό πολύν για το ταπεινό πρόσωπον της το ζεύγος Λαγού Γεώργιος κ Αλεξάνδρα, καθηγητής κ καθηγήτρια του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων.

(ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΠΛΟΙ ΚΑΙ ΑΠΛΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ. 2000)

Η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ!

 



Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι σχέσεις που λαμβάνουν χώρα σε κάθε οικογένεια είναι συχνά πολύ στενές, πολύ εύθραυστες, πολύ τεταμένες για να τις επέμβουν οι ξένοι.


Ιερέας Oleg Stenyaev

Η ΕΝΌΤΗΤΑ.



«Η ισχυρότερη μορφή αγώνα είναι να είμαστε ενωμένοι στο μοναδικό πεδίο μάχης της ενότητας, από το οποίο πηγάζει κάθε άλλη ενότητα: στη Μία, Αγία, Ορθόδοξη και Αποστολική Εκκλησία, όπου υπάρχει η ενότητα της Αγίας Τριάδας, ένας Κύριος, μία πίστη. , ένα Βάπτισμα, όπου μπορούμε να ενωθούμε αληθινά με την αληθινή πίστη και με τη λήψη του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου.  Και από εδώ, κρατώντας ο ένας τον άλλον στην ψυχή, μπορούμε να διατηρήσουμε το φυσικό, το υπερφυσικό και το πνευματικό».  

 Hieromonah Macarie Banu (απόσπασμα από ομιλία 13 Μαΐου 2024)

Ο αγιος Παΐσιος εν τη κοιμηση του.