ΤΑ ΑΧΡΑΝΤΑ ΠΑΘH ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

ΤΟ «ΤΖΙΒΑΕΡΙΚΟΝ» ΠΑΝΩ ΑΠΟ` ΟΛΑ.

ΑΝ ΤΟ ΧΑΣΟΥΜΕ ΘΑ ΧΑΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ

Αυτά, που σημειώνω στην συνεχεία, προέρχονται από μια συνομιλία πού είχα με τον Γέροντα 'Αθανάσιον πρόπερσι, και τα συνοψίζω, χάριν οικονομίας του λόγου, για το περίφημο «τζιβαερικόν», πού είναι ή ψυχή του λαού μας και του τόπου Ιδού το περιεχόμενο αυτής της συνομιλίας:

-
 Τί είναι το «τζιβαερικόν», πού αναφέρει ό τίμιος στρατηγός Γιάννης Μακρυγιάννης στα «"Απομνημονεύματα» του; Είναι το πολύτιμο, το αγαπημένο, το πιο ακριβό και Ιερό και το πιο σημαντικό πράγμα του βίου μας. Προέρχεται από την λέξη «τζιβαέρι», πού λέγανε οι παλαιότεροι τον καιρό της τουρκοκρατίας και χαρακτήριζαν τα χρυσαφικά και τα πολύτιμα κοσμήματα και γενικώς κάθε πολύτιμο στην ανθρώπινη ζωή. Στην ανώτατη έννοια του είναι το αντίστοιχο με τη φράση «τα ιερά και τα όσια», είπε ό π. Αθανάσιος. Και συνέχισε:

-        Ό μεγαλόφωνος και αληθινός προφήτης τού Γένους μας στους τελευταίους αιώνες, ό Άγιος Κοσμάς ό Αιτωλός (1714-1779), στον τιτάνιο αγώνα του σε όλη την Ελλάδα, το διατύπωσε πιο ξεκάθαρα, λέγοντας: «Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται. Αυτά τα δύο ό κόσμος όλος να πέσει πάνω σας δεν μπορεί να σάς τα πάρει, έκτος και αν τα δώσετε με το θέλημα σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, να μη τα χάσετε».

-        Είπε και άλλες μεγάλες προφητείες, πάτερ μου, όπως για τον Πάπα και τούς άλλους αιρετικούς...

-        Ασφαλώς και είπε όλες τις αλήθειες πού χρειαζόμαστε, αλλά επιμένω σε αυτήν την προφητεία πού ανέφερα, γιατί είναι δραματικά επίκαιρη. Δυστυχώς κάποιες δυνάμεις και μηχανισμοί, πού διατηρούν μακρόχρονο και μεγάλο μίσος για τον Χριστό και το Ορθόδοξο Γένος μας, θέλουν να το υποτάξουν και να το αφανίσουν, θέλουν να καταστρέψουν το μοναδικό και πολύτιμο «τζιβαερικόν», πού κλείνουν οι Ρωμιοί μέσα στην καρδιά τους και δεν θέλουν να προδώσουν ποτέ τους αυτήν την αγία παρακαταθήκη. Είναι πιο πολύτιμο και από την ίδια τους την ζωή. Γι' αυτό και ξέρουν να πολεμούν και να νικούν πάντοτε. Δίνουν όλη την ύπαρξη τους. Και αυτό είχε αναγνωρίσει επιγραμματικά ό μεγάλος Ούίνστον Τσώρτσιλ, όταν υμνολογούσε την ελληνική ανδρεία, κατά τον δεύτερον παγκόσμιον πόλεμο, λέγοντας:

-        «Στο εξής πλέον δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν ως ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες».

Το υψηλό αυτό φρόνημα βρίσκεται βαθειά ριζωμένο μέσα σε κάθε Έλληνα, όσον και αν προσπαθούν μερικοί να το διαβρώσουν, να το νοθεύσουν, να το αλλάξουν και να το αφανίσουν. Άλλοτε με την βία και την σκλαβιά, όπως τον καιρό της τουρκοκρατίας, και άλλοτε με άλλους τρόπους (οικονομική, πολιτική εξάρτηση κ.ά.). Ποτέ όμως ό αληθινός Έλληνας δεν λύγισε μπροστά στους ισχυρούς της γης και πιστεύουμε ότι ποτέ δεν θα γονατίσει και δεν θα προσκύνηση το «θηρίον της ανομίας», έστω και αν μείνει μόνον μια χούφτα άνθρωποι, πού έχουν πίστη και ψυχή μέσα τους. Γιατί αυτά τα «ιερά και τα όσια», όσον και αν τα πολεμούν μεθοδικά οι εχθροί του Γένους μας, μοιάζουν σαν το καρφί, πού όσο πιο πολύ το χτυπάς, τόσο εκείνο στερεώνεται μέσα στον τοίχο.

-        Και αυτό το «τζιβαερικό», καθώς το είπατε, Γέροντα, το έχουν όλοι οι Έλληνες μέσα τους; τον ρώτησα κι εκείνος είπε:

-        Όλοι οι αληθινοί Έλληνες, φίλε μου, γιατί είναι δεμένο με το «ντιενέϊ» τους, καθώς λένε οι επιστήμονες για τα βιολογικά του κάθε άνθρωπου. Τα «ιερά και τα όσια» είναι ζυμωμένα μέσα στο αίμα τους, μέσα στην ανάσα τους και γι' αυτό πιστεύω ότι ποτέ δεν θα παραδώσουν θεληματικά την ψυχή τους. «Ελευθερία ή θάνατος» έλεγαν και λένε πάντοτε οι αληθινοί Έλληνες. Ακόμα και αυτοί πού παρασύρονται από τον δήθεν εκσυγχρονισμό και την πρόοδο της ψευτιάς και γίνονται χωρίς επίγνωση όργανα των αλλότριων αντιπάλων και έχθρων του Γένους μας, κάποια ώρα θα συνέλθουν από την πλάνη τους, σαν τον άσωτον υίόν του Ευαγγελίου.

-        Χαίρομαι, πάτερ μου, γι' αυτήν την αισιοδοξία σας, γιατί βλέπω στις καίριες θέσεις να τοποθετούνται οι προσκυνημένοι Εφιάλτες...

-Στην επιφάνεια, κάποιες φορές, συνέχισε ό π. Αθανάσιος, μοιάζει να θολώνει μέσα σ' αυτούς το όραμα της Πίστης και της Πατρίδας, αλλά είναι μόνο στην επιφάνεια και μόνον στην εξωτερική ροή της ιστορίας. Στο βάθος μένει καλά κρυμμένο το άγιο «τζιβαερικόν» του λαού μας και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά με την ανάσα των γονιών τους και την περιρρέουσα δύναμη της Παράδοσης του τόπου. Βλέπουν την ελληνική σημαία και ανοίγει ή καρδιά τους και καμαρώνουν για τον Σταυρό, πού την στολίζει. Ακούν τον εθνικό ύμνο και ανατριχιάζουν. Ακούν την ιστορία και αισθάνονται περηφάνια πατριωτική. Μπορεί να αλλάζουν μερικά πράγματα στον υλικό και πρακτικό τομέα, στις κάποιες σχέσεις με τούς αντιπάλους του τόπου και σε άλλους δήθεν φιλικούς συμφυρμούς των καιρών. Όταν όμως τα πράγματα δυσκολεύουν και χειροτερεύουν οι σχέσεις και οι κίνδυνοι φαίνονται απειλητικοί, τότε ξεσηκώνεται ή ψυχή του λαού, ή ψυχή του Γένους και αντιστέκεται και βροντοφωνάζει «όχι», όπως το αλησμόνητο εκείνο 1940 και σε άλλες ώρες αναμέτρησης με το κακό...

-        Σήμερα πώς βλέπετε τα πράγματα, πάτερ μου; Τί μάς περιμένει;

-        Τώρα βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε κρίσιμες ημέρες, είπε ό Γέροντας. Μπροστά σε μεγάλες απειλές ενάντια στον Ελληνισμό και την Πίστη μας. Πολλοί φορούν το προσωπείο του φίλου και μάς λένε να ξεχάσουμε τα πιστεύματά μας και να εκσυγχρονισθούμε. Και αυτή είναι ή χειρότερη και πιο δόλια και ύπουλη απειλή. Θέλουν να προχωρήσουμε στο μέλλον με τα δικά τους μυαλά και να γίνουμε προοδευτικοί ωσάν τις άλλες «προηγμένες χώρες», όπου οι άντρες παντρεύονται με άντρες και δεν νοιώθουν καμιά ντροπή και δεν θυμούνται τί έγινε στα Σόδομα και τα Γόμμορα, όπου μέχρι σήμερα δεν φυτρώνει ούτε άγριό χόρτο... Θέλουν να μάς κυβερνά ή «Ευρωπαϊκή Ένωση», πού μόνον ενωμένη δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει, γιατί είναι ετερόκλητη, ένας εσμός πονηρών συμφερόντων και τώρα οι Μωαμεθανοί προσπαθούν να εισέλθουν σαν αφέντες, και ας ανήκουν σε μη ευρωπαϊκό χώρο.

-        Αυτά, πάτερ μου, ανήκουν στον γήινο, στον κοσμικό τομέα. Στα πνευματικά γίνεται;

-        Στα πνευματικά ή κατάσταση είναι πολύ χειρότερη, φίλε μου. Οι λεγόμενοι εκκλησιαστικοί διάλογοι είναι έργον πονηρίας. Είναι ένας υποκριτικός εμπαιγμός, όταν υπάρχει μία και μόνον Εκκλησία και οι άλλες «ομολογίες» είναι αιρετικά παραμάγαζα. Στήσανε το θέατρο του παραλόγου πού λέγεται «Οικουμενισμός» και προσπαθούν να αλλοιώσουν το Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού και να έκκοσμικεύσουν την Εκκλησία και να την κάνουν ένα σωματείο, μια λέσχη καλών ανθρώπων. Θέλουν να μάς αλλάξουν την Πίστη μας. Και όλα αυτά δεν είναι άπλες, θεωρητικές διατυπώσεις και διακηρύξεις, αλλά παίρνουν συστηματικά την μορφή διεισδύσεων μέσα στο κορμί και την ψυχή του τόπου. Προσέξετε τα λεγόμενα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως, πού παραπλανούν τον λαό και μάλιστα με απαράδεκτα προγράμματα, κοιτάξετε τον εκμηδενισμό της γλώσσας και της παιδείας, την κοινωνική ζωή με την διάσπαση του κοινωνικού ιστού, την εγκληματικότητα και την πληθυσμιακή αλλοίωση με τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών... Δεν θα προχωρήσω στην απαρίθμηση όλων των πληγών, πού άνοιξε στο κορμί μας το εθνικό ή παγκοσμιοποίηση...

-        Τί άλλο μπορεί να λεχθή, πάτερ μου, για το θέμα αυτό;

-        Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν, αποκρίθηκε ό ασπρομάλλης Γέροντας. Εκεί όμως, πού θέλω να σταθώ, ανατριχιάζοντας για την βεβήλωση, πού μεθοδεύεται, είναι ή πρόσφατη πρόταση των έχθρων τού τόπου, είναι ότι μερικοί προτείνουν και προπαγανδίζουν την αφαίρεση τού Σταυρού από την σημαία μας και από τα εθνόσημα. Το «τζιβαερικόν» τού τόπου μας, πού είναι ή ψυχή και ή πίστη μας, απειλείται δυστυχώς και κινδυνεύει, όχι μόνον από τούς εχθρούς του, αλλά και από αυτούς, πού έχουν χρέος να το προστατεύουν και να το διασώζουν. Και είναι στιγμές, πού ακούω την καταπληγωμένη και χιλιοπροδωμένη μάνα μας την Ελλάδα, να φωνάζει με δάκρυα:

Παιδιά μου! Παιδιά μου, σώστε με! Κινδυνεύω! Ελάτε, να κρατηθούμε όλοι μαζί ενωμένοι και να αντισταθούμε στο κακό, πού έρχεται. Να σώσουμε το «τζιβαερικόν» μας, να το κρατήσουμε σφιχτά ως το τέλος! Να μη το δώσουμε σε κανέναν, όσο κι αν μάς απειλούν Παιδιά μου, παιδιά μου! Το «τζιβαερικόν» μας πάνω απ' όλα! Γιατί αν το χάσουμε αυτό, θα χαθούμε για πάντα! Παιδιά μου, βοηθήστε με! Βοηθήστε την μάνα σας. Εγώ είμαι το «τζιβαερικόν» σας! Βοηθήστε με!...

Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ

Δημοσιογράφος, Συγγραφέας.

ΒΙΒΛ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ. ΑΡΙΘΜΟΣ 96. ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2012.

Κρίνα του Αγρού. Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ 1

Sunrise on the Sea of Galilee

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος Συμβουλές ενός Αγίου για την ανατροφή των παιδιών.

Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορειτκή παράδοση. 1

Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορειτκή παράδοση.

H πανήγυρη του Αββά Γερασίμου.

Στις 4/17 Μαρτίου 2012, Σάββατο της 3ης εβδομάδας των νηστειών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων τίμησε την μνήμη του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, του μεγάλου ασκητή της ερήμου του Ιορδάνου στην ομώνυμη Ιερά Μονή, με Πατριαρχική θεία Λειτουργία, λιτανεία, δεήσεις και άλλες εκδηλώσεις των ευλαβών πιστών με την φροντίδα του ηγουμένου της Μονής Αρχιμανδρίτη π. Χρυσοστόμου.

ΟΤΑΝ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ.

Αξίζει, βέβαια, πάρα πολύ να αναφέρω κάτι, το όποιο μου έχει συμβεί στη γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους, δεν θυμάμαι ακριβώς ποιά χρονιά ήταν! Ήθελα να επισκεφθώ, οπωσδήποτε, τον πατέρα Παΐσιο στο Θεαγένειο Νοσοκομείο και, βλέποντας, ξαφνικά, τον Γέροντα Μητροφάνη να μπαίνει στο Ναό του Αγίου Χαραλάμπους, πού είναι Μετόχι της Σιμωνόπετρας, είπα, τώρα, θα τον χρησιμοποιήσω ως «δόλωμα», για να μπορέσω να δώ τον πατέρα Παΐσιο, γιατί ή μοναχή -συνοδός του- δεν επέτρεπε σε κανέναν! Έτσι, έπειτα από κάποιες αντιρρήσεις του, με ταξί φτάσαμε, επιτέλους, στο Θεαγένειο και, βάζοντας τον σ' ένα καροτσάκι, πού κατέβασε τραυματιοφορέας του Νοσοκομείου, τον ανέβασα με το ασανσέρ, δεν θυμάμαι καλά, στον 4ο ή 5ο όροφο! Την ώρα εκείνη, έφερνε από το δωμάτιο του -πάλι σε καροτσάκι- ή μοναχή τον πατέρα Παΐσιο, για να τον πάη στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου.

 Στο μέσον του διαδρόμου συναντήθηκαν οι δύο Γέροντες κι ό ένας έβαλε τη μετάνοια του στον άλλο και σταματήσαμε! Τότε, λέει κάποια κυρία στον πατέρα Παΐσιο- «Γέροντα, αυτός είναι ό πατήρ Μητροφάνης». «Τον ξέρω-τον ξέρω» της λέει ό πατήρ Παΐσιος. Τότε, του λέει ό Γέροντας Μητροφάνης: «Ακούω, Γέροντα, θαυμαστά γεγονότα γύρω από το πρόσωπο σας!».

Τότε, ό πατήρ Παΐσιος του άπαντα: «Λόγια του κόσμου είναι, Γέροντα, μην τα πιστεύετε!».

Τότε, σηκώνει ψηλά τη φωνή ό Γέροντας Μητροφάνης και του λέει: «Άκου, Γέροντα, να φύγεις, να φύγεις, να φύγεις, τώρα αμέσως, για τον Ουρανό, γιατί από 'δώ δεν μας είσαι τόσο πολύ χρήσιμος, όσο θα μας είσαι, όταν ανέβης στον Ουρανό!».

Κι, έτσι, πριν χωρίσουν οι δύο Γέροντες, εγώ κατάφερα και πήρα δύο, τρεις, τέσσερις φορές την ευχή του πατρός Παϊσίου. Ήθελα το Γέροντα Μητροφάνη να τον χρησιμοποιήσω ως «δόλωμα», αλλά ως «καλό δόλωμα», και τα κατάφερα να πάρω όχι μόνο μια, αλλά πολλές ευχές από τον πατέρα Παΐσιο, χωρίς να μπορεί να με εμποδίσει ή γιατρός μοναχή και συνοδός του πατρός Παϊσίου και να ακούσω από το Γέροντα Μητροφάνη ότι «πιο πολλή παρρησία ενώπιον του Θεού θα είχε ό πατήρ Παΐσιος από τον Ουρανό!»

ΒΙΒΛ. Π. ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ  Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ . ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΓΛΑ.

Η ΑΘΜ ΣΤΟ ΚΑΪΡΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

   

Την Παρασκευή, 16η Μαρτίου ε.ε. η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β’ χοροστάτησε κατά την Ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στο κοινοτικό Ιερό Παρεκκλήσιο των Εκπαιδευτηρίων της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου, που είναι αφιερωμένο στην μνήμη των Εισοδίων της Θεοτόκου, συμπαραστατούμενος υπό του Πατριαρχικού Επιτρόπου Καΐρου, Θεοφ. Επισκόπου Νιτρίας κ. Νικοδήμου, παρουσία του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στο Κάιρο κ. Ιωάννη Χατζαντωνάκη, του Προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου κ. Χρήστου Καβαλή, του Προέδρου των Αραβοφώνων κ. Ρομπέρ Χόσνι, της Αρχόντισσας των Εκκλησιών κας Στέλλας Κυριάζη και πλήθους κόσμου.

     Μιλώντας προς το εκκλησίασμα, ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος ευχαρίστησε την οικογένεια Κυριάζη, που ανακαινίζει τον παρακείμενο Πατριαρχικό Ναό της Παναγίας Ηλιουπόλεως (που είναι αφιερωμένη στην «Φυγήν εις Αίγυπτον»). Παράλληλα, απέτισε φόρο τιμής σε όλους τους Ευεργέτες, που άφησαν και τα σχολικά ιδρύματα, όπως της Σπετσεροπουλείου Σχολής, στο οποίο βρίσκεται το παρεκκλήσιο των Εισοδίων, όπου μέχρι το Πάσχα τελούνται οι ακολουθίες (μέχρι να ολοκληρωθεί η ανακαίνιση στον προαναφερθέντα ναό).

     Κατά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, ο Μακ.Πατριάρχης Αλεξανδρείας ετέλεσε την Θεία Λειτουργία στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου Καΐρου, συλλειτουργούντων του Πατριαρχικού Επιτρόπου Καΐρου, Θεοφ. Επισκόπου Νιτρίας κ. Νικοδήμου, του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Παλαιού Καΐρου, Θεοφιλ. Επισκόπου Βαβυλώνος κ. Νήφωνα και του ιερού κλήρου. Παραβρέθηκαν ο Έλληνας Πρέσβης κ. Χριστόδουλος Λάζαρης, ο Κύπριος Πρέσβης κ. Σώτος Λιασίδης, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Κάιρο κ. Ιωάννης Χατζαντωνάκης, ο Κύπριος Πρόξενος κ. Φώτης Φωτίου, ο Πρόεδρος της Κοινότητας των Αραβοφώνων κ. Ρομπέρ Χόσνι, ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου κ. Κήμης Φλεβοτομάς, η Αρχόντισσα των Εκκλησιών κα Στέλλα Κυριάζη, εκπρόσωποι παροικιακών σωματείων και άλλοι επίσημοι.

     Επίσης, ο Μακαριώτατος χειροθέτησε σε εξομολόγο τον Πανοσιολ.Αρχιμ. π. Ιωακείκ Σκρέτα, χαρίζοντάς του το προσωπικό του επιγονάτιο, ενώ το Θείο Λόγο κήρυξε ο Μέγας Εκκλησιάρχης Πανοσιολ.Αρχιμ.π. Ισίδωρος Σαλάκος.

     Να αναφερθεί ότι κατά την ομιλία Του ο Σεπτός Προκαθήμενος του Θρόνου του Αγίου Μάρκου μνημόνευσε και τον κοιμηθέντα Πατριάρχη της Κοπτικής Εκκλησίας κυρό Σενούντα τον Γ΄, λέγοντας ότι θα παραβρεθεί στην εξόδιο Ακολουθία την προσεχή Τρίτη στο Κάιρο με αντιπροσωπεία Αρχιερέων «για να τον αποχαιρετήσουμε στο αιώνιο ταξίδι του», όπως και ο Σενούντα ήταν πάντοτε παρών στις κηδείες των Πατριαρχών του ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας (Νικολάου, Παρθενίου και Πέτρου) και στο πένθος της εκκλησίας μας. Ο κ. Θεόδωρος ευχήθηκε επίσης να αναδειχθεί άξιος διάδοχος του Σενούντα, τον οποίο θα συναντήσει γρήγορα και να συμπορευθεί μαζί του, έτσι ώστε και με τους μουσουλμάνους συμπολίτες να βασιλεύσει η ειρήνη στην ευλογημένη Χώρα του Νείλου.

     Τέλος, ευχαρίστησε θερμά τον Πρόεδρο των Αραβοφώνων Ρομπέρ Χόσνι για την μεγάλη οικονομική βοήθεια που έδωσε ο ίδιος για να στηρίξει το ιεραποστολικό έργο στην Σιέρρα Λεόνε.

Π. ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ.

„Εκείνο το περήφανο, άπληστο „εγώ“ πρέπει να αρνηθούμε, πρέπει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, πρέπει να βγάλουμε τον εαυτό μας από το κέντρο της ζωής μας, όπου θα έπρεπε να υπάρχει μόνο ο Θεός για να προσκυνούμε μόνο Αυτόν.

Η προσκύνηση του Σταυρού

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Εκείνο το περήφανο, άπληστο „εγώ“ πρέπει να αρνηθούμε, πρέπει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, πρέπει να βγάλουμε τον εαυτό μας από το κέντρο της ζωής μας, όπου θα έπρεπε να υπάρχει μόνο ο Θεός για να προσκυνούμε μόνο Αυτόν. Αν δεν το κάνουμε,  τότε η ζωή μας – μπορεί να είναι εύκολη ή δύσκολη – που την φέρουμε σαν σταυρό, ποτέ δεν μπορεί να γίνει για μας σταυρός της σωτηρίας μας, μα με το φορτίο που βάζει στους ώμους μας, μας δίνει ξανά και ξανά μια αφορμή να συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας και να αμφιβάλουμε, αν πραγματικά μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό.“ από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για Κυριακή της προσκύνησης του Σταυρού.

Πριν να σταυρωθεί ο Χριστός, είπε στους μαθητές Του: Σας έδωσα παράδειγμα, να το ακολουθήσετε! Στο σημερινό Ευαγγέλιο μας λέει: „Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθήσει“

Το να απαρνηθούμε τον εαυτό μας είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε. Ζούμε σαν ειδωλολάτρες, εξυπηρετούμε και προσκυνούμε τον εαυτό μας λόγω της ανόητης υπερηφάνειάς μας, όταν αυτοθαυμαζόμαστε, τί νου έχουμε, τί καρδιά, τί ποιότητες έχουμε - που μας δόθηκαν, όμως, από το Θεό για να τις χρησιμοποιούμε με χαρά. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε τόσο περήφανοι. Φέρνουμε τα πάντα σε ένα κέντρο, όπου βρισκόμαστε εμείς. Εκείνο το περήφανο, άπληστο „εγώ“ πρέπει να αρνηθούμε, πρέπει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, πρέπει να βγάλουμε τον εαυτό μας από το κέντρο της ζωής μας, όπου θα έπρεπε να υπάρχει μόνο ο Θεός για να προσκυνούμε μόνο Αυτόν.

Αν δεν το κάνουμε,  τότε η ζωή μας – μπορεί να είναι εύκολη ή δύσκολη – που την φέρουμε σαν σταυρό, ποτέ δεν μπορεί να γίνει για μας σταυρός της σωτηρίας μας, μα με το φορτίο που βάζει στους ώμους μας, μας δίνει ξανά και ξανά μια αφορμή να συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας και να αμφιβάλουμε, αν πραγματικά μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό. Μόνο αν είμαστε ικανοί να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνου που προσκυνάει μόνο το Θεό και τον υπηρετεί ακολουθώντας το παράδειγμά Του – όπως λέει ένας εκκλησιαστικός ύμνος, σαν αγορασμένος  δούλος  - τον πλησίον του, μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα. Μόνο τότε γίνεται όλο αυτό, που μας φαίνεται τόσο βαρύ, σταυρός της σωτηρίας μας. Δεν είναι πια ο σταυρός που αναγκάστηκε να υποστεί ο ληστής καθώς φέρει δικαίως την ευθύνη για την άδικη ζωή, αλλά ο σταυρός που υπέστη ο Σωτήρ, που, έτσι, υπέφερε μαζί μας τον πόνο της αμαρτίας. Αν απαρνηθούμε τον εαυτό μας, αν βάλουμε στους ώμους μας όλο το βάρος της ζωής μας και φέρουμε με ευσέβεια, με αγάπη και σεβασμό και το βάρος της ζωής των άλλων, τότε μπορούμε να ακολουθούμε τον Χριστό για να πάμε μαζί Του, όπου πηγαίνει: στη βασιλεία της αμοιβαίας και φιλεύσπλαχνης αγάπης.

Άς μας μάθει ο Χριστός, τί σημαίνει: „Αυτός που αγαπάει τη ζωή του, θα τη χάσει.“ Αυτός που περιτριγυρίζεται παντού με προστατευτικά τείχη, που φροντίζει υπερβολικά τον εαυτό του, που κανονίζει τη ζωή του γύρω του, θα χάσει τη ζωή, θα χάσει την ψυχή του, θα χάσει την αιωνιότητά του. Μόνο εκείνος που είναι πρόθυμος για χάρη του Θεού, για χάρη του πλησίον του, για χάρη της Βασιλείας του Θεού και της αλήθειας Της, να χάσει τα πάντα, να χάσει και τον εαυτό του, μπορεί να βρει τη ζωή και να μπει σ΄αυτή τη Βασιλεία, όπου ως Πρώτος μπήκε ο Χριστός. Ας μας δώσει ο Κύριος τη δύναμη στο νου μας και στις καρδιές μας! Ας εξεγείρει ο Κύριος τη θέλησή μας, ας μας δώσει θάρρος, γιατί χωρίς θάρρος κανείς δεν μπορεί να μπει στη Βασιλεία του Θεού, γιατί εκείνη η Βασιλεία κερδίζεται με προσπάθεια και την κατακτούν αυτοί που αγωνίζονται.

Αμήν

http://www.bogoslov.ru/greek/text/2496585.html 

ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μέσα από τις φωτογραφίες του Αλέξανδρου Μπράουν  απεικονίζεται η ορθόδοξη γυναίκα. Το κορίτσι  η νύφη  η σύζυγος  η καλόγρια η  γιαγιά και η μαμά. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΔΩ

http://www.taday.ru/text/1514989.html 

The Monastery of Saint Gerasimos located on the north side of the Dead Sea

This was a beautiful oasis in the desert and the monks there have transformed the monastery into a very popular destination not just for Orthodox, but for Catholics and Protestants as well. They have created a coffee shop and gift shop, and have planted lots of trees and vegetation all around the grounds, and even have a playground for the kids.

When we pulled up there were several tour buses in the parking lot already. A great place in

«Θα πηγαίνω με τον Σταυρό στον ώμο πίσω από τον Χριστό».ΓΕΡΩΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.

Κατά τον τελευταίο καιρό της ζωής του, ό Γέροντας απέδειξε ότι πράγματι ήταν «πιστός υπασπιστής» του Βασιλέως Χριστού, έτοιμος για οποιαδήποτε θυσία.

«Προχθές σκεπτόμουν», έλεγε, «ότι από 'δώ και πέρα πορευόμεθα ολοταχώς προς τον σταυρό. Εγώ, δηλαδή, πρέπει να καταλάβω ότι εις το έξης θα πηγαίνω με τον σταυρό στον ώμο πίσω από τον Χριστό. Θα ανεβαίνω μαζί Του στον Γολγοθά, όπως Εκείνος ανέβηκε φορτωμένος. Μόνον ή σκέψης του Εσταυρωμένου με ενισχύει... Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, εφ' όσον υποσχέθηκα να Τον ακολουθήσω. "Άράτω τον σταυρόν αυτού και άκολουθείτω μοι καθ' ήμέραν", λέγει ό Κύριος. Τί κάθομαι και σκέπτομαι... "Έχω σταυρό από 'δώ και πέρα όλο και βαρύτερο...

»Ή πορεία που επήραμε με τον σταυρό στον ώμο, φορτωμένοι με τις δυσβάστακτες δοκιμασίες, πρέπει να γίνεται μέσα στον δρόμο της προσευχής. 'Για όλα, δόξα Σοι ό Θεός! Ελέησε με, Θεέ μου, να βγω πέρα". "Αν δεν μας δείχνει ό Θεός τον δρόμο και αν ό Ίδιος δεν μας ανοίγει τον ορίζοντα στην σταυρική πορεία, δεν μπορούμε να βγούμε από τα αδιέξοδα. Κατάλαβα ότι άμα δεν βγει μπροστά μου ό Θεός, δεν μπορώ να προχωρήσω. Τον παρακαλώ να με παρηγόρηση λιγάκι, γιατί δεν μπορώ να βρω άκρη. Ενώ προσπαθώ να εξέλθω στον ορίζοντα τον καθαρό, περισσότερο εισχωρώ μέσα σε αδιέξοδα... Ό Θεός παραχωρεί να έχουμε κλοιούς απ' έξω, πειρασμούς με αδιέξοδα. Και παρακαλώ τον Θεό να σπάσει "ή γραμμή,,.

»Με παρηγορεί αρκετά ό Κύριος, αλλά και πάλι "δός του!", σφίγγουν οι κλοιοί. Από το στρίμωγμα, όμως, βγαίνουν τα δάκρυα. Και όταν τα δάκρυα είναι της ευχαριστίας και της δοξολογίας για τις δοκιμασίες, είναι πάρα πάνω από "μάστερ!"... Εγώ περίμενα, στα τέλη του βίου μου, απαλλαγή των πειρασμών και βλέπω το αντίθετο. Παράπονο δεν έχω κανένα. Όχι!... "Χριστέ μου!., όπως θέλεις και ότι θέλεις!". Και βλέπομε ότι τα πράγματα σήμερα ζητούν ομολογία. Αυτό το θέμα δεν το είχαμε σκεφτεί αλλά να, που και στις ημέρες μας ό Θεός ζητεί ομολογία. Και αν δεν Τον ομολογήσαμε έμπροσθεν των ανθρώπων, ούτε ό Χριστός θα μας ομολογήση έμπροσθεν του Πατρός Αυτού του εν ουρανοίς...».

ΒΙΒΛΙΟ. ΓΕΡΩΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ. 

«Οι Άγιοι έπαιζαν την ζωή τους κορώνα-γράμματα» .ΓΕΡΩΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.

Μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, ό πατήρ Δαμασκηνός αγωνιζόταν με νεανικό φρόνημα, αν και το πεδίο της μάχης ήταν πλέον διαφορετικό. Επιθυμούσε να έξομοιωθή με τον Χριστό και να εκπλήρωση τον πρώτο νεανικό του πόθο: να πεθάνει για την αγάπη Του. Να, πώς μιλούσε λίγο καιρό πριν την εκδημία του: «Είναι αλήθεια ότι εμείς πλέον ανεβήκαμε εις τον σταυρό και πρέπει να αγαπήσουμε την σταύρωση, την περιφρόνηση. Ό Χριστός έσταυρώθη, περιφρονήθηκε από όλους και έγκατελείφθη από όλους γενικά... Κι εμείς τελικά να περιμένομε ότι θα μας προδώσουν και θα μας εγκαταλείψουν οι πάντες. Αν τον Θεόν Τον εγκατέλειψαν οι πάντες, εμείς τί είμεθα;... Θα μας εγκαταλείψουν, ναι... θα μας περιφρονήσουν οι φίλοι μας, θα μας συκοφαντήσουν... Όταν, όμως, δεχόμεθα ευχαρίστως μία συκοφαντία, μία περιφρόνηση, τότε πέφτει επάνω μας το έλεος του Θεού.

»Λοιπόν, να είμαστε έτοιμοι για όλα. Οι Άγιοι ήσαν λεβέντες άνθρωποι- όχι κακομοιριάρηδες. Είχαν λεβεντιά μέσα τους. Λεβεντιά πνευματική. Όχι εγωισμούς και τέτοια πράγματα. Όχι!.. Αυτή ή λεβεντιά τους οδήγησε στην θυσία. "Έπαιζαν την ζωή τους κορώνα-γράμματα ανά πασαν στιγμήν. Και ερωτάμε τον εαυτό μας τώρα: Εμείς έχομε τα φρονήματα των Αγίων; Είμαστε τελείως αφιερωμένοι στον Θεό, όπως είναι αφιερωμένος ό υπασπιστής του βασιλέως, που τον ακολουθεί μέχρι θανάτου; Είμαστε και εμείς έτσι αποφασισμένοι να φθάσωμε στην ομολογία μέχρι θανάτου;».

ΒΙΒΛΙΟ. ΓΕΡΩΝ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗΣ.