Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

Λόγοι Ὁσίου Παΐσίου γιά τήν Ἐκκλησία καί τούς κληρικούς





Λόγοι Ὁσίου Παΐσίου γιά τήν Ἐκκλησία καί τούς κληρικούς


Εἶναι σημαντικό, ὅλοι οἱ χριστιανοί, νά τοποθετοῦνται στά διάφορα ζητήματα πού ἀνακύπτουν μέ μία ὀρθή ἐκκλησιολογική βάση. Δέν ὑπάρχει καλύτερος «διδάσκαλος» περί αὐτοῦ, ἀπό τόν  ἀγαπητό σέ ὅλους μας ὅσιο Παΐσιο τόν ἁγιορείτη.   Στό κείμενο πού ἀκολουθεῖ  μεταφέρω, καί σχεδόν τίποτα παραπάνω, μέρος ἀπό αὐτά, πού ἔχουν καταγραφεῖ στά βιβλία του, τά ὁποῖα ἐκδίδονται ἀπό τό περίφημο μοναστήρι τῆς Σουρωτῆς στήν Θεσσαλονίκη.
Ὁ Ὅσιος στούς λόγους του περί τῆς Ἐκκλησίας, «συλλαμβάνεται» νά ἔχει μελετήσει τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν ἁγιορείτη καί ὄχι μόνο, ἀλλά καί τόν Μέγα Βασίλειο, τόν Γρηγόριο τόν Θεολόγο, τόν Ἱερό Χρυσόστομο, τόν Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, κ.ἄ. Ἔτσι ὁ Ὅσιος βλέπουμε ἐν πρώτοις, ὅτι ἐκφράζει καί ὑπηρετεῖ τήν Παράδοση τῶν Πατέρων μας.
Ὁ Ὅσιος  ἔνιωθε τόν ἑαυτό του μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Πολλοί λένε «τί κάνει ἡ Ἐκκλησία;», σάν νά μήν εἶναι μέλη τῆς ἴδιας Ἐκκλησίας. Ἔλεγε λοιπόν: «Μία μάνα ἡ φυσική, μία μάνα ἡ Παναγία, καί μία ἡ ἐκκλησία».Ἠ Ἐκκλησία εἶναι μάνα καί ἔχει κοιλιά, πού τήν ὀνομάσαμε Κολυμβήθρα. Μέσα σ᾽ αὐτήν «ξαναγενιόμαστε».
Ἔλεγε ἐπίσης: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν ἔχει καμία ἔλλειψη. Ἡ μόνη ἔλλειψη πού παρουσιάζεται εἶναι ἀπό ἐμᾶς τοῦς ἴδιους, ὅταν δέν ἀντιπροσωπεύουμε σωστά τήν Ἐκκλησία. Ἄν κάποιος χριστιανός καί κάποιος κληρικός δέν εἶναι σωστός στό ἔργο του, δέν σημαίνει ὅτι φταίει ἡ Ἐκκλησία... Δέν εἶναι ναός πού κτίζεται μέ πέτρες ἄμμο καί ἀσβέστη ἀπό εὐσεβεῖς, καί καταστρέφεται μέ φωτιά βαρβάρων. Ἀλλά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός».
Τόν ἀπασχολοῦσαν τά προβλήματα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀσχολεῖτο μέ αὐτά μέ ἰδιαίτερη εὐαισθησία. Μάλιστα ὅταν ἄκουγε γιά διάφορα σκάνδαλα μέσα στήν Ἐκκλησία, ἔκανε τήν προσευχή του πιό ἔντονη. Ὡς ἀσυρματιστής ὅταν «λάμβανε τό μήνυμα» γιά κάποιο θέμα, δέν δίσταζε νά φεύγει ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, χωρίς νά τόν καταλαβαίνουν, καί νά πηγαίνει νά ἐπισκέπτεται Ἐπισκόπους καί ἄλλα σημαίνοντα πρόσωπα. Νά τούς συμβουλεύει γιά τό θέμα πού εἶχε προκύψει καί νά ἀναχωρεῖ στήν συνέχεια μέ μεγάλη διακριτικότητα. Συμβούλευε: «Νά ἀποφεύγονται τά ἄκρα ... τά δύο ἄκρα ταλαιπωροῦν τήν μητέρα Ἐκκλησία. Ἐκεῖνοι πού θά μπορέσουν νά λυγίσουν τά δύο ἄκρα γιά νά ἑνωθοῦν καί νά ὁμονοήσουν θά στεφανωθοῦν ἀπό τόν Χριστό μέ δύο ἀμάραντα στεφάνια». Ἔλεγε ἐπίσης, «νά προσέχουμε νά μήν δημιουργοῦμε θέματα στήν Ἐκκλησία, οὔτε νά μεγαλοποιοῦμε τίς μικρές ἀνθρώπινες ἀταξίες πού γίνονται, γιά νά μή δημιουργοῦμε μεγαλύτερο κακό καί νά χαίρεται ὁ πονηρός. Ὅποιος γιά μικρή ἀταξία ταράσσεται πολύ καί ὁρμάει ἀπότομα μέ ὀργή, δῆθεν νά τήν διορθώσει, μοιάζει μέ τόν ἐλαφρόμυαλο νεωκόρο πού βλέπει νά στάζει τό κερί καί ὁρμάει ἀπότομα μέ φόρα γιά νά τό διορθώσει δῆθεν, ἀλλά παίρνει σβάρνα ἀνθρώπους, μανουάλια καί δημιουργεῖ μεγαλύτερη ἀταξία τήν ὥρα τῆς λατρείας».
Ἔλεγε ἀκόμα ὁ Ὅσιος γιά τήν Ἐκκλησία: «Ὅλοι χρειάζονται στήν ἐκκλησία, ὅλοι προσφέρουν τίς ὑπηρεσίες τους σέ αὐτήν. Καί οἱ ἥπιοι χαρακτῆρες καί οἱ αὐστηροί. Ὅπως στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καί τά γλυκά καί τά ξινά. Ἀκόμα καί τά πικρά ραδίκια, γιατί τό καθένα ἔχει τίς δικές του οὐσίες καί βιταμίνες, ἔτσι καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι». Ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν χαρακτήρα τοῦ ἄλλου καί ὅλοι μαζί εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἀνεχόμαστε, ὄχι μόνο τόν πνευματικό χαρακτήρα τοῦ ἄλλου, ἀλλά καί τίς ἀδυναμίες πού ἔχει σάν ἄνθρωπος. Δυστυχῶς ὅμως μερικοί ἔχουν παράλογες ἀπαιτήσεις ἀπό τούς ἄλλους. Θέλουν νά ἔχουν ὅλοι ἴδιο πνευματικό χαρακτήρα μέ τόν δικό τους. Καί ὅταν κάποιος δέν συμφωνεῖ μέ τόν χαρακτήρα τούς, δηλαδή ἤ εἶναι λίγο πιό ἐπιεικής ἤ εἶναι λίγο πιό ὀξύς, ἀμέσως, βγάζουν συμπέρασμα, ὅτι δέν εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος. Παράλληλα πίστευε αὐτό πού εἶχε ἀναφέρει ἕνας ἄλλος μεγάλος θεολόγος ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς: «Μέ τήν πνευματική πρόοδο κάθε πιστοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας ὀμορφαίνει ὅλη ἡ Ἐκκλησία». Τόνιζε, ὅτι: «Ὅλα τά χαρίσματα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὅλες οἱ διακονίες, ὅλοι οἱ δάσκαλοι, οἱ ἱερεῖς, οἱ λαϊκοί ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι αὐτοί εἶναι ἀναγκαῖοι, καί κάθε ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι ἀναγκαῖος. Ὅλους αὐτούς τούς ἑνώνει τό ἕνα θεανθρώπινο σῶμα. Τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ».
Προσθέτει: «Θά ἔλεγε κανείς πώς ὁ Θεός δημιούργησε τήν Ἐκκλησία καί μονάχα αὐτήν». «Ὅλα τά ἄλλα εἶναι χῶρος τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς τῆς κοινωνίας τῶν ὄντων κατά τό πρότυπο τῆς ἀγαπητικῆς κοινωνίας τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος». «Ἡ ἐκκλησία λοιπόν ἀρχίζει μέ τήν δημιουργία». «Ἡ Ἐκκλησία ἀρχίζει μέ τήν δημιουργία καί ἔχει ἕνα ἁπτό, αἰσθητό καί ἱστορικό χαρακτήρα. Ὁ Θεός μέ τήν δημιουργία ἔχτισε τήν Ἐκκλησία πού εἶναι σύμβολο, τύπος καί εἰκόνα δική Του. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν δημιούργημα, γιατί ἀνήκει στήν Ἐκκλησία πού καί ἡ ἴδια εἶναι κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ».
Γιά τόν λειτουργό τῶν Μυστηρίων σημειώνει: «Ὁ κληρικός εἶναι παράδειγμα μέσα στήν κοινωνία. Ἀπό τήν Ἐκκλησία πηγαίνουμε λοιπόν στούς λειτουργούς τῶν μυστηρίων της, ἀφοῦ ψυχή ἡ Ἐκκλησία ἔχει τό ἱερατεῖο της, (τούς ἱερεῖς), ὡς νοῦ τό θυσιαστήριο, καί ὡς σῶμα τόν ναό». Ὁ ὅσιος ἀναφέρει, ὄχι τό τί θέλει ὁ Θεός ἀπό τούς κληρικούς, γιατί αὐτό δέν εἶναι κάτι ἁπλό, ἀλλά τί θέλουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τούς ἱερεῖς. Θά ἀναρωτιέστε ὅμως, οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τά κριτήρια νά διακρίνουν τόν εὐλαβῆ ἱερέα; Λέει ὁ Ὅσιος: «Παλιά οἱ ἱερεῖς ἔκαναν ἄσκηση, εἶχαν ἄρετή, ἦταν ἅγιοι καί οἱ ἄνθρωποι τούς εὐλαβοῦνταν». Τότε πήγαιναν καί φίλαγαν τό χέρι τοῦ ἱερέα, γιατί τό χέρι αὐτό ἀκουμπάει τήν Ἁγία Τράπεζα καί τόν Ἴδιο τόν Χριστό. Ἀσπαζόμενος τό χέρι τοῦ λειτουργοῦ, εἶναι σάν νά ἀσπάζεσαι τά Ἅγια.
Συνεχίζει γιά τούς ἱερεῖς: «Νά τί ἔκαναν. Ἔκαναν ἄσκηση, εἶχαν ἀρετή, ἦταν ἅγιοι καί στά μάτια τῶν ἀνθρώπων ἦταν πολύ ψηλά. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι θέλουν δύο πράγματα ἀπό τόν ἱερέα. Νά εἶναι ἀφιλοχρήματος, καί νά ἔχει ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους. Αὐτά τά δύο».
Προσθέτει ὁ ὅσιος: «Ὅταν οἱ ἄνθρωποι βροῦν αὐτόν τόν ἱερέα, τόν θεωροῦν ἅγιο καί τρέχουν στήν Ἐκκλησία καί ἀφοῦ τρέχουν στήν Ἐκκλησία σώζονται. Μετά συγκαταβαίνει ὁ Θεός καί σώζει καί τόν ἱερέα. Ὁ ἱερέας πάντως πρέπει νά ἔχει μεγάλη καθαρότητα». Καί συμπληρώνει: «Ὁ κόσμος ἔχει ἀλάθητο κριτήριο καί διακρίνει ποιοί ἔγιναν ἱερεῖς ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό καί ἀπό ἀγάπη γιά νά διακονήσουν τήν Ἐκκλησία».
Ἔχει μεγάλη ἀξία, αὐτό πού ὁ ὅσιος ἀναφέρει, σχετικά μέ τό γιατί δέν ἔγινε ὁ ἴδιος ἱερέας. Ἔμεινε μοναχός, εἶναι Ἅγιος καί ἦταν ἁπλός μοναχός. Εἶχε το ὑπούργημα τοῦ ἱερέα πολύ ὑψηλά. Λέει: «Ἄν ἤμουν ἱερέας στόν κόσμο, δέν θά μποροῦσα νά κλείσω ποτέ τήν πόρτα μου. Θά ἔπρεπε νά ἀνταποκρίνομαι πάντοτε χωρίς διακρίσεις, σέ ὅ,τι μοῦ ζητοῦσαν ὅλοι. Πρῶτα θά φρόντιζα γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους τῆς ἐνορίας μου, ἔπειτα ὅ,τι περίσσευε θά ἔδινα στούς ἄλλους, πού θά μοῦ ζητοῦσαν νά τούς βοηθήσω. Θά ἐνδιαφερόμουν ὄχι μόνο γιά τούς πιστούς, ἀλλά καί γιά τούς ἀπίστους, καί γιά τούς ἀθέους καί γιά τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας ἤ, ἄν ἤμουν πνευματικός, καί μοῦ ἔλεγε ἕνας κάτι γιά ἕναν ἄλλον θά φώναζα καί τόν ἄλλον γιά νά βγάλω ἄκρη. Θά ἔπαιρνα τηλέφωνο γιά νά δῶ τί κάνει ὁ ἄλλος πού ἔχει ἕνα πειρασμό, πού ἀντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα κ.λπ. Πῶς θά μποροῦσα νά ἡσυχάσω; Ὁ ἱερέας πρέπει νά τραβάει μπροστά γιά νά ἀκολουθοῦν οἱ πιστοί. Ἐπίσης ὁ λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, πρέπει νά ἔχει πολλή προσοχή, καθαρότητα καί ἀκρίβεια. Εἶναι ἀνώτεροι ἀπό τούς ἀγγέλους οἱ ἱερεῖς. Οἱ Ἅγιοι ἄγγελοι καλύπτουν τά πρόσωπά τους τήν ὥρα πού γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία, ἐνῷ ὁ ἱερέας στέκεται μπροστά καί τά τελεῖ».
Εἶπε ἕνα παράδειγμα γιά τήν ἀγάπη μεταξύ τῶν ἱερέων καί πιό συγκεκριμένα, γιά τήν προετοιμασία τῶν ἱερέων πρίν ἀπό τήν Θεία Λειτουργία. Χρησιμοποίησε ἕνα θαυμαστό γεγονός: «Ἡ Θεία Κοινωνία, θεραπεύει, ἁγιάζει αὐτόν πού ἀγωνίζεται. Ἕναν πού δέν ἀγωνίζεται πῶς νά τόν βοηθήσει; Τί νά ἀλλοιώσει ὁ Χριστός, ἀφοῦ δέν ἀλλοιώνεται ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος. Κάποτε στήν σπηλιά τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἦταν ἕνας γέροντας μέ δύο ὑποτακτικούς. Ὁ ἕνας ἦταν ἱερομόναχος καί ὁ ἄλλος ἦταν διάκονος. Μία μέρα λοιπόν πῆγαν οἱ ὑποτακτικοί του σέ ἕνα ἐξωκκλήσι γιά νά λειτουργήσουν. Ὁ ἱερέας φθονοῦσε τόν διάκονο καί τόν ζήλευε, ἐπειδή ὁ διάκος ἦταν πιό ἔξυπνος. Ἀλλά καί ὁ διάκονος δέν βοηθοῦσε μέ τόν ἐγωιστικό του τρόπο. Ὁ ἱερέας εἶχε προετοιμαστεῖ ἐξωτερικά διαβάζοντας τήν Θεία Μετάληψη καί κάνοντας ὅλα τά τυπικά γιά νά λειτουργήσει. Δυστυχῶς ὅμως, δέν φρόντισε γιά ἐσωτερική, οὐσιαστική προετοιμασία. Δηλαδή, νά ἐξομολογηθεῖ, νά διώξει τό φθόνο καί τήν ζήλεια ἀπό τήν καρδιά του, τά ὁποῖα δέν φεύγουν μέ τό νά ἀλλάξεις ροῦχα καί νά λούσεις τό κεφάλι. Ἔτσι λοιπόν μέ τήν ἐξωτερική αὐτή προετοιμασία προχώρησε στό φοβερό θυσιαστήριο γιά νά λειτουργήσει. Μόλις ὅμως ἄρχισε νά προσκομίζει.. τί συνέβει;.. Ἀκούστηκε ξαφνικά ἕνας μεγάλος κρότος καί εἶδε νά φεύγει τό ἅγιο δισκάριο ἀπό τήν προσκομιδή καί νά ἐξαφανίζεται. Ἑπόμενο ἦταν νά μήν μπορέσουν πιά νά λειτουργήσουν. Ἐάν δέν τούς ἐμπόδιζε ὁ καλός Θεός καί λειτουργοῦσε ὁ ἱερέας μέ τήν ψυχική αὐτή κατάσταση στήν ὁποία βρισκόταν, μοῦ λέει ὁ λογισμός ὅτι θά πάθαιναν μεγάλο κακό». Δηλαδή,  τούς προστάτεψε ὁ Θεός! Φάνηκε αὐτό πού ἔγινε σάν τιμωρία, ἀλλά, ἄν τό σκεφθεῖτε, ὄντως, δέν ἦταν τιμωρία, ἀλλά προστασία, πρόνοια Θεοῦ!
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος σεβόταν πολύ τούς ἱερεῖς. Ὅταν πήγαιναν στόν κελλί του γιά νά τόν ἐπισκεφθοῦν καί καταλάβαινε ὅτι ἦταν ἱερεῖς, σηκωνόταν ἐπάνω, ἔκανε μετάνοια, φίλαγε τό χέρι τους. Φαίνεται ὁ σεβασμός του αὐτός καί στίς ἐπιστολές του. Ἀπευθυνόμενος σέ κάποιον Μητροπολίτη ἔγραφε: «Σεβασμιώτατε δέσποτα προσκυνῶ, τήν δεξιά σας ἀσπάζομαι, ἔλαβα τήν ἐπιστολή σας, χάρηκα καί σᾶς εὐχαριστῶ γιά ὅλα». Μετά: «μέ σεβαμό τό τέκνο σας, μοναχός Παΐσιος». Αὐτός πού ἦταν πατέρας «οἰκουμενικός», ὀνόμαζε τέκνο τόν ἑαυτό του. Ἄνθρωποι ἀπό ὅλη τήν γῆ τόν ἐπισκέπτονταν γιά μία συμβουλή καί ἐκεῖνος ὑπέγραφε: «Τό τέκνο σας, μοναχός Παΐσιος».
Σέ ἄλλη ἐπιστολή πρός μητροπολίτη, γιά ἕνα σημαντικό θέμα περί τοῦ μοναχισμοῦ, δέν ἔκανε τόν δάσκαλο καί τόν καθηγητή. Ἄς προσέξουμε τήν στάση μας καί ἄς τήν ἔχουμε ὡς ὁδηγό, ὡς στάση ζωῆς, μέ τούς δικούς μας ἀνθρώπους. Ἄν θέλετε νά πεῖτε κάτι, μήν τό λέτε σάν καθηγητές, «ἀπό καθέδρας», ἀλλά νά μιλᾶτε σάν νά εἶστε φίλοι. Γιά παράδειγμα: «Ἄν νομίζεις, πρόσεξέ το αὐτό» ἤ μέ κάποιο παρόμοιο τρόπο.
«Ὁμιλεῖ μέ πόνο γιά τό πρόβλημα» ὅταν μιλάει στόν Μητροπολίτη, «ἀλλά πάντοτε μέ σεβασμό, γνωρίζοντας ὅτι ὁμιλεῖ σέ Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας». Λέει: «Συγχωρέστε με δέσποτά μου». Τελειώνει τήν ἐπιστολή του γράφοντας: «Μέ τίς εὐχές σας νά περάσουμε μιά καλή Σαρακοστή. Ἔχετε τήν μετάνοια τῶν πατέρων καί τή δική μου». Ἀπό τά παραπάνω εἶναι ξεκάθαρος ὁ ὀρθόδοξος τρόπος προσέγγισης καί βίωσης τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν λειτουργῶν της. Ὁ ὅσιος Παΐσιος εἶναι ἐκφραστής τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, γιατί καί ὁ ἴδιος ὑπῆρξε ἕνας ἐξ αὐτῶν.

                             τοῦ ἀρχιμ. Ἰακώβου Κανάκη



Η χήρα.


Έξω από ένα χωριό των Τρικάλων, ζούσε μια χήρα γυναίκα, που γνώριζε, ότι καμμία από τις γυναίκες των γύρω χωριών, δεν καταδέχονταν να φτιάχνει πρόσφορα για την Εκκλησία. 
Εκείνη όμως, παρά την φτώχεια της, έφτιαχνε 10-12 πρόσφορα κάθε Κυριακή και τα μοίραζε στους ναούς της περιοχής! 
Μια μέρα, της εμφανίζεται η Παναγία στον ύπνο της και της βάζει ένα χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι της και της λέει: 
- Αυτό το χέρι, που κάνει αυτή τη δουλειά, αξίζει αυτό το βραβείο! 
Η χήρα όταν ξύπνησε, είδε στο χέρι της, το χρυσό δαχτυλίδι! Συγκινημένη και συγκλονισμένη, ευχαριστούσε την Παναγία μας.
Μεγάλη ευλογία είναι όσες φτιάχνουν πρόσφορα για την Εκκλησία!
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ. Οι τρεις ασθένειες του σύγχρονου ανθρώπου είναι η απομόνωση, η τεχνολογική επανάσταση και η ζωή του που επικεντρώθηκε στο προσωπικό του θρίαμβο.

Οι εγωιστες...






Εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν γίνει τόσο εγωιστες , υπερήφανοι, που δεν θέτουμε καν στον εαυτό μας μια τέτοια σκέψη  να προσευχόμαστε για όλους. Ο καθένας ζει μόνος του και για τον εαυτό του.
Αυτός ο «εαυτός» μας είναι το κύριο κακό στον κόσμο.
Πατήρ Βενιαμίν (Fedchenkov).

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Έχεις πρόβλημα; !Πιάσε τον Θεό:Κάνει τις κακουχίες σου μεγάλες νίκες.

Μία μικρή ιστορία από ένα φωτισμένο γέροντα !!


Πριν χρόνια ήθελαν κάπου να πάνε μία εικόνα της Παναγίας σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Επειδή η εικόνα ήταν βαριά και μεγάλη την φόρτωσαν σε ένα γαϊδουράκι! Καθώς πήγαιναν ο κόσμος βγήκε δεξιά και αριστερά του δρόμου για να υποδεχθεί και να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας!! Ο καημένος ο γαϊδαράκος χαιρόταν γιατί νόμιζε ότι ο κόσμος προσκυνούσε εκείνον και την προσπάθειά του...

Ένας σπάνιος χάρτης από την πληθυσμιακή σύνθεση της Σμύρνης και της ευρύτερης περιοχής της,το 1921.

Δεν βλέπετε πού κατευθύνεται ο κόσμος; Θα προσευχηθούμε οι άγιοί μας να μας βοηθήσουν, αλλιώς τίποτα δεν θα λειτουργήσει. ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ.

ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΑΥΡΩΘΕΙΣ ΦΕΤΟΣ ΔΙΧΩΣ ΣΤΑΥΡΩΤΕΣ;





ΠΩΣ ΘΑ  ΣΤΑΥΡΩΘΕΙΣ

ΦΕΤΟΣ ΔΙΧΩΣ ΣΤΑΥΡΩΤΕΣ;





ΧΡΙΣΤΕ μου ,φέτος δεν θα έρθουμε στου Ναούς σου και Συ  λοιπόν τι θα απογίνεις  χωρίς σταυρωτές;

ΠΑΣΧΑ ΣΤ’ΑΝΑΠΛΙ ( μέρος 1ον) ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.






ΠΑΣΧΑ ΣΤ’ΑΝΑΠΛΙ
( μέρος 1ον)


Ὢχ κάτι ἔπαθε τὸ κορίτσι!

-Κιτρίνισε…

-Κάποιος νὰ τὴν βοηθήσει!

-Πιάστε τὴν γρήγορα ,θὰ πέσει.

-Τὴν ματιάσανε.

Κάπως ἔτσι ἐξελίχθηκε ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου ὅπου ἔλαβε χώρα σὲ μία παραδοσιακὴ οἰκία στὸ παλαιὸ  Ἀνάπλι.



ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΙ στὴν αὐλόθυρα τῆς  Μεγάλης Ἑβδομάδος,παραμονὴ τοῦ Λαζάρου καὶ μέρα μεσημέρι, διόδευα τὴν ὁδὸ  Πλαπούτα  βαίνοντας πρὸς τὸ παλαιὸ Ἀνάπλι.

Μὲ εἶχε καλέσει ὅπως καὶ πέρυσι, τέτοια ἀκριβῶς ἡμέρα καὶ ὤρα, ἡ κυρία Μεταξία-γόνος ἔνδοξης οἰκογενείας πολεμαρχῶν καὶ καπεταναίων- ἡ ὁποία ἔμενε σὲ ἕνα ἀρχοντόσπιτο τῆς πάνω γειτονίας. 

Ἀφοῦ προσπέρασα τὸν παλαιὸ κεραμοσκεπὴ Μητροπολιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἄγ.Γεωργίου, κατευθύνθηκα  στὴν γραφικὴ ὁδὸ τοῦ Σταϊκοπούλου.

   Τὸ Πάσχα τῶν Παπικῶν εἶχε κιόλας περάσει  καὶ ἔτσι ἡ παρουσία δυτικοφερμένων παρδαλῶν τουριστῶν ἦταν ἀρκετὰ ἔντονη.

Βάδιζαν  συνεπαρμένοι μὲ τὸ στόμα ἀνοικτὸ καὶ τὰ μάτια τους  νὰ περιφέρονται  περιεργαστικῶς σὲ κάθε λατρευτικὴ καὶ παραμυθένια μεριὰ τῆς πόλης μας.

Ἀρκετοὶ κουβαλοῦσαν τὶς φωτογραφικὲς μηχανὲς τοὺς ἀποθανατίζοντας καὶ σκλαβώνοντας κάθε τί τὸ ὀμορφοπλασμένο.

Θέλοντας νὰ ἀποφύγω τὸ περίεργο βλέμμα τους, ἔστριψα ἀριστερὰ καὶ ἀνέβηκα πρὸς τὸν Ναΐσκο τοῦ Αγίου Σπυρίδωνος.

Δίπλα ἀπὸ τὸ Ιερόν Ναὸν ,στὰ μικρὰ ξύλινα μπαλκονάκια, εἶχαν σκαρφαλώσει , μὲ τέχνη φυσικὴ ,ὁλοκόκκινες βοκαμβίλιες ποὺ φωσφόριζαν σὰν βασιλικὲς πορφύρες ἀπὸ τὶς μεσημβρινὲς  ἠλιακτίνες.



Προχώρησα ἐντυπωσιασμένος δυτικὰ καὶ κατόπιν ἀνέβηκα ἀσθμαίνοντας μερικὰ ἀπὸ τὰ μακρόστενα πετροφτιαγμένα σκαλοπάτια.

Τότε βρέθηκα σὲ ἕνα ξάγναντο ἀπ’ὅπου θὰ μποροῦσες νὰ κατοπτεύσεις σὲ πανοραμικὴ θέα τὰ μεγαλεῖα Τοῦ Θεοῦ.

Πρὸς τὰ κάτω ἀνάβλυζε ἡ ζωοδότρα θάλασσα, ὅπου τὴν ἔβλεπες νὰ θάλπει στοὺς μητρικούς της κόλπους , σὰν τέκνα , μικροὺς πάλλευκους ἄκακους  ἀμνούς, ἀφρίζοντες, κυματίζοντες  καὶ κουρνιάζοντες στὴν ἑλκυστικὴ οὐρανόχρωμη ἀγκαλιά της.

Τὰ πάντα σὲ οὐρανό, θάλασσα καὶ γῆ  εκήρυττον   και ἐμήνυαν μεγαλοφώνως πὼς τὸ ἔαρ ἤδη ἔφτασε.



Ἀκόμη καὶ ἡ πνέουσα ἀνάλαφρη ἐαρινὴ αὔρα προερχομένη ὡς δροσερὴ πριγκίπισσα ἀπὸ τὰ Αἰολικὰ Βασίλειά της, θώπευε γλυκὰ τὸ πρόσωπό σου καὶ σὲ παρότρυνε καὶ ἐκείνη

« Ἀνέτειλε τὸ ἔαρ,δεῦτε εὐφρανθῶμεν!»

Ξαφνικὰ ὅμως μία βραχνὴ καὶ βαρύτονη γυναικεία φωνὴ μὲ διέκοψε ἀπὸ τοῦτες τὶς ἀνάλαφρες σκέψεις μου.

-Ἐλᾶτε Πάτερ, ἐδῶ εἴμαστε ,σὲ περιμένουμε.

Ἦταν ἡ κυρία Μεταξία, ἡ ὁποία μόλις εἶχε  προβάλλει τὸ λευκάζον γεροντικὸ κεφάλι της ἀπὸ ἕνα πράσινο παραθύρι.

Τὸ σπίτι βρίσκονταν λίγα μέτρα ποιὸ πάνω.

Ἦταν καὶ αὐτὸ κατασκεύασμα τοῦ προπερασμένου αἰῶνος, ὅσο σχεδὸν καὶ ἡ κυρία Μεταξία.Τὶς οἶδεν τὴν ἡλικίαν της;

Οἱ πετροδομημένοι τοῖχοι,βαμμένοι μὲ ξεφτισμένη ὥχρα, ἀποτελοῦσαν ἰσχυρὴ ἀντίθεση  στὰ ἀπειρόχρωμα ἄνθη τῆς οἰκοδέσποινας, τὰ ὁποία βλάσταιναν μέσα ἀπὸ τὶς μπογιατισμένες περιποιημένες γλάστρες σὲ ὅλο τὸ μῆκος τῆς μακρόστενης αὐλῆς.

Ἐπάνω ἀπὸ τὴν ξύλινη παραστάδα κρεμότανε  ἕνα παλαιὸ μεταλλικὸ κλουβί, κατοικητήριο δυὸ καστανόξανθων καρδερινῶν , τὰ ὁποία  κελαϊδοῦσαν ἁρμονικά, φωνούντα καὶ ἀντιφωνοῦντα μεταξὺ τοὺς σὰν καλόφωνοι ψαλτάδες.

Ἀμέσως σκίρτησε τὸ σκουριασμένο μάνταλο τῆς ξύλινης ἐξώθυρας καὶ μία νεανικὴ καὶ τριανταφυλλένια  ὄψη ἀνέτειλε.

Ἦταν ἡ Ἀριάνδη, γυμνασιοπούλα, ἀρκετὰ ὑψηλὴ γιὰ τὴν ἐφηβική της ἡλικία καὶ μὲ μακριὰ ,σὰν κυματούμενος ποταμὸς , καστανὰ μαλλιά.

    Μὲ εἶχε βοηθήσει καὶ πέρυσι στὸ ἱερὸ Μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου διαβάζοντας μὲ καταπληκτικὴ ὀρθοφωνία καὶ κατάνυξη τοὺς ἑπτὰ ἁρμόδιους Ἀποστόλους.

-Καλησπέρα Ἀριάνδη, πὼς εἶσαι;

-Καλὰ Πάτερ,τὴν εὐλογία σας.

-Νὰ σοῦ δίνει ἡ Παναγία μας καλὴ πρόοδο στὴν ζωή σου.

             Ἀφοῦ πέρασα ἕνα μικρὸ διαδρομίσκο βρέθηκα κατόπιν πρὸ μίας εὐχάριστης ἔκπληξης

Ὅλη ἡ γειτονιὰ « ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας» ἦταν  κυκλικὰ συναγμένη γύρω ἀπὸ ἕνα εὐτρεπισμένο τραπέζι.

Ἦταν ὅλοι τους ἐκεῖ.Ὅμως ἐτούτη ποὺ δέσποζε  ξεχωριστὰ σὲ αὐτὴν τὴν συντροφιὰ  ἦταν ἡ οἰκοδέσποινα ἐκείνης τῆς ἀρχοντοοικίας.

Ἡ ἀγαπητὴ κυρά-Μεταξὶα ,ἦταν ἀληθινὴ  βασίλισσα  μετὰ τᾶς καμελῖας της. Ψηλή,παχιά,κυρτωμένη, σχηματίζουσα γωνία 30 περίπου μοιρῶν, μὲ ἐπιβλητικὸ καὶ καταλυτικὸ χαρακτήρα, διατηρώντας συνάμα καὶ τὴν ἀριστοκρατική της ἀρχοντιά,  ὅπως καὶ οἱ πρόγονοί της καὶ ἔχοντας καταφέρει νὰ μεταποιήσει  τὸν συμβίο της, τὸν τολμηρὸ Ψαροδῆμο, σὲ σωστὸ ἀρνάκι. 

Ἡ φωνὴ τῆς ἔμοιαζε μὲ ἦχο βαρύτονης ρώσικης καμπάνας. Ὅμως παρ’ὅλο τὸ ἀνδροπρεπὲς ἦταν κορυφὴ νοικοκυροσύνης καὶ καθαριότητας. Τὸ σπίτι ἔλαμπε ἀπὸ πάστρα καὶ ἡ ἀνθοβολοῦσα αὐλὴ μύριζε πάντοτε φρέσκο ἀσβέστη.

Τώρα πὼς αὐτὴ ἡ κόμισσα ἔκανε ζευγάρι μὲ τὸν κύρ-Δῆμο, τὸν ψαρόμαγκα, αὐτὸ εἶναι ἕνα ἄλλο θέμα ποὺ περιμένει νὰ ἐξιχνιαστεῖ ἀπὸ τοὺς ἐρευνητές του.

Γιὰ νὰ ποῦμε ὅμως καὶ τὴν ἀλήθεια, πέραν κάποιων ἐλαχίστων  ἁψιμαχιῶν, στὶς ποὶες νικήτρια ἔβγαινε πάντοτε ἡ κυρά-Μεταξία, ἦταν ἕνα ἀγαπημένο καὶ ἀξιοζήλευτο  ζευγάρι.

                       Ὁ δὲ Ψαροδῆμος,ἢ καὶ Ψαρὸς κατὰ τοὺς ἄλλους , μὴ ἐκφυγῶν καὶ αὐτὸς τὸ παρατσούκλι  ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι στὴν κοινότητα τοῦ παλαιοῦ Ἀναπλιοῦ, ἦταν ἀγαθὸς ἄνθρωπος μὲ γελαστὸ πάντα πρόσωπο καὶ μὲ μεγάλο ἄσπρο μουστάκι ἄνω τῶν δέκα πόντων.

Φοροῦσε πάντοτε ,ἐκτὸς τῆς οἰκίας του, μαύρη τραγιάσκα καὶ ἀντιμετώπισε  σχεδὸν τὰ πάντα ἀπὸ τὴν εὐχάριστή τους ὄψη, γιατί ὅπως πολὺ σοφὰ ἔλεγε,ἡ ζωὴ εἶναι σὰν τὸ τζάκι, ποὺ ἢ μένεις στὴ θέρμη του καὶ ζεσταίνεσαι ἢ κάθεσαι στὴν στάχτη του καὶ μουντζουρώνεσαι.(οὐδὲν ποιὸ ἀπίθανό της ἁπλῆς ἀλήθειας.)…


 ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ



ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ - Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ


Stihiri Laude Buna Vestire/Στιχηρά Αίνων Ευαγγελισμού


Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

The icon of Saint Nikephoros the Leper held by a monk of the same name. Η εικόνα του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού φερόμενη από μοναχό με το όνομα του Αγίου.

ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΒΑΤΟΠΑΙΔΊΟΥ. ΑΚΆΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ. ΓΈΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ.

ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΓΚΑ ΠΑΤΗΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ, ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ ΠΑΣΧΑ 2001


A SPIRITUAL MAN NEVER LOSES HOPE (From the Conversations with Elder Pavlos (+March 1, 2020)*






For the Sunday of St. Mary of Egypt

A SPIRITUAL MAN NEVER LOSES HOPE
(From the Conversations with Elder Pavlos (+March 1, 2020)

“The goal of an Orthodox Christian is the acquisition of the Holy Spirit. To become a good person is not the goal, and there are very good people outside of Christianity. To become a spirit-bearing person, to receive the Holy Spirit within yourself, is something different. The main thing is to purify yourself from the passions, because the Holy Spirit cannot enter into a heart polluted by them. There is no nationalism in Orthodoxy—there is neither Greek, nor Jew. What’s important is how much you’ve liberated yourself from the passions.”

—We often hear: “spirit-bearing man,” “spiritual”—how do we understand these? Are there such people today?

—For secular people, this is a person of great knowledge, an inspired person—in a word, “intelligentsia.” For us, for believers, for those who labor in good podvigs in Christ, it is the man who has become a temple of the Holy Spirit, His dwelling place. That is, literally a “spirit-bearing person”—he who bears the Holy Spirit within himself. By boundless Divine love, the Holy Spirit takes up abode in a man. Such a man experientially knows the grace-giving properties of the Holy Spirit: peace of mind, love, long-suffering, faith, hope, which he will never lose. Despondency and hopelessness are completely alien and incomprehensible for him.

A person who is “spiritual” in the worldly sense of the word can despair, that is, lose hope (we have the examples of poets who committed suicide at a young age). For us, it is not this way, because hope is the fruit of the Holy Spirit, Who has lifegiving power and gives us life.

The main difference between the understanding of “spirituality” in the worldly and Christian senses is that a Christian experiences the acquisition of the Holy Spirit and His gifts and connects his life with the life of the Holy Spirit. A secular person can be called “spiritual,” but he in no way connects his life with the Holy Spirit.

The acquisition of the Holy Spirit also manifests outwardly: Such a person has a collected mind, simplicity of reasoning, and expresses his thoughts in few words and deeply, like the Holy Fathers. After all, the words of the Holy Fathers are very rich, especially in the patericons: what deep thoughts they express in short sentences! Therefore, the patericons do not wear us out, but are pleasant to read.

A spiritual person experiences the presence of the Holy Spirit. He receives His gifts: sanctification, a pure life, love, hope, faith; and often the gift of clairvoyance—being enlightened by the Holy Spirit, he sees what may happen in the future.

And there are such people today.

—How can we become a spiritual person and acquire the gifts of the Holy Spirit? Is there a recipe?

—Of course—it’s the spiritual recipe given to us by Christ. The Apostles, the Fathers of the Church, and the saints followed it. The Church recorded it in the sacred books, in the patericons, in the canons of the Ecumenical Councils, in its daily life. And everyone can act according to it and see its effect on themselves.

The goal of an Orthodox Christian is the acquisition of the Holy Spirit. To become a good person is not the goal, and there are very good people outside of Christianity. To become a spirit-bearing person, to receive the Holy Spirit within yourself, is something different. The main thing is to purify yourself from the passions, because the Holy Spirit cannot enter into a heart polluted by them. There is no nationalism in Orthodoxy—there is neither Greek, nor Jew. What’s important is how much you’ve liberated yourself from the passions.

The Holy Spirit seeks a pure heart and takes up abode within it. Such a person lives continually in the presence of the Holy Spirit: He finds inner silence and reconciles himself, first of all, with God, and with himself and others. He who has a pure heart does not divide people into good and bad. What’s important to him is not “real reality,” but “spiritual reality.” He hopes to be saved. He never despairs, does not lose hope in difficult circumstances. Such is a grace-filled, spirit-bearing person.

NO ONE IS SAVED WITHOUT TEMPTATION

—Why are there so many temptations in fasting?

—In the Patericon, one holy elder says: “If we remove temptations from our lives, no one will be saved!” The Lord doesn’t send us temptations. He allows them for our own good. Temptations are unpleasant for us, but they help move us forward. Without them, a person cannot become spiritual. Thanks to them, we stand up to fight against evil, against sin, and we begin to pray. Temptations awaken us from sleep.

Elder Paisios says that temptations are necessary to cultivate a good mind. We may think, “He hates me.” Don’t think like this! How does he hate you? Man is not created for hatred. Remember that our enemy is our benefactor. He who does us harm causes us to turn to God. According to St. John Chrysostom: “There are no offending people; there are only those who are offended.”

*See the full Article - ARCHIMANDRITE PAVLOS (BOUGIOURAS; † MARCH 1, 2020): “DO NOT JUDGE!”Life and Counsels of the Confessor of Mt. Sinai by Alexandra Nikiforova at https://orthochristian.com/129813.html

Or FMSM News Blog, with additional pictures: http://www.mountsinaimonastery.org/…/archimandrite-pavlos-l…