Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2021

Αναφέρει προσκυνητής. Έτσι έχτισε ο άγιος Μήνας το εκκλησάκι.

 


Σε ένα μοναστήρι που πήγα πριν λίγες μέρες υπάρχει και ένα εκκλησάκι ο Άγιος Μηνάς. Μου είπαν ότι ένας καλόγερος εκεί έχασε τα χρήματα με τα οποία έπρεπε να πληρώσει τους εργάτες, δεν θυμάμαι ακριβώς....παρακαλεσε τον Άγιο και τα χρήματα βρέθηκαν σε σημείο που δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν χωρίς να τα δουν. Έτσι έχτισε το εκκλησάκι...


Και όμως γίνονται θαύματα. Μόλις το πληροφορήθηκα. Αναφέρει προσκυνητής.

 


Άγιος Μηνάς.

Πήγε η μάνα στη Βουλγαρία που σπουδάζει το παιδί της.Το παιδί ειδοποίησε τη μάνα ότι πρέπει να φύγει από το διαμέρισμα που είχε νοικιάσει και να βρεί άλλο.Έψαχνε όλη μέρα επί δύο μέρες.Κουράσθηκε και ταλαιπωρημένη όπως ήταν πέφτει στα γόνατα και παρακαλεί τον Άγιο Μηνά να της βρεί σπίτι (είναι δωρήτρια του Άγίου Μηνά στο Βελεστίνο) .Αυτή από το Βόλο.


Την άλλη μέρα, σαν υπνωτισμένη,πάει και χτυπάει ένα κουδούνι και ρωτάει εάν είναι διαθέσιμο κανένα διαμέρισμα.Ναι.Το νοικιάζει.Υπογράφουν.Μπαίνει στο διαμέρισμα και βλέπει μία μεγάλη Εικόνα........του Άγίου Μηνά !!!!!!!


Εύχεσθε.

Θεοσεβής άνθρωπος ο Στρατής, με πολλή πίστη, όπως και η οικογένειά του.

 



Θεοσεβής άνθρωπος ο Στρατής, με πολλή πίστη, όπως και η οικογένειά του. Συχνά, όταν ήθελε λίγο να ξαποστάσει από τη δουλειά, πήγαινε στο εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονος, κοντά στο σπίτι τους, και προσευχόταν εκεί.

Το φρόντιζε κιόλας, με ιδιαίτερη μάλιστα επιμέλεια την καθαριότητά του, το άναμμα των καντηλιών…

Στα δύσκολα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού, μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, ο Στρατής κλήθηκε να υπηρετήσει στις τάξεις του εθνικού στρατού, απέναντι στους αντάρτες, που κινούνταν από ξένα, ανθελληνικά κέντρα.

Συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις πάνω στα βουνά, αλλά ένα περιστατικό που έζησε στο Γράμμο δεν μπορούσε να το ξεχάσει έπειτα σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Βρέθηκαν – θυμόταν – με τον λόχο του σε ένα οροπέδιο. Η αναμέτρηση με τους αντάρτες σκληρή. Τα πυρά καταιγιστικά κι από τις δύο πλευρές. Κάποια στιγμή κατάλαβε ο διοικητής τους πως θα κυκλώνονταν από εκείνους.

– Πάμε χαμένοι όλοι μας, παιδιά, τους φώναξε. Κανένας μας δεν θα βγει ζωντανός, αν καταφέρουν να μας περικυκλώσουν. Για τον λόγο αυτό πρέπει αμέσως τώρα να υποχωρήσουμε, προτού προλάβουν να μας κλείσουν ανάμεσά τους.

Να, από δω θα φύγουμε, είπε, και τους έδειξε ένα μονοπάτι.

Άφησαν τις θέσεις τους και πήραν το μονοπάτι. Όλοι τους. Εκτός από έναν: τον… Στρατή.

Πως έμεινε αυτός πίσω, πως τους έχασε, ούτε κι ο ίδιος το κατάλαβε.

Το γεγονός είναι ότι παρέμεινε πίσω μόνος, χωρίς ούτε και το μονοπάτι να δει, από που έφυγαν οι άλλοι... Και ο τόπος γύρω άγριος, δασωμένος...

– Πάει, χάθηκα, μονολόγησε. Ή οι αρκούδες θα με φάν ή οι αντάρτες – και σαν να λύγισαν τα γόνατά του απ’ τον τρόμο και την απελπισία.

Τότε ακριβώς ήταν που θυμήθηκε:

– Άγιε μου Παντελεήμων, μη με αφήσεις να χαθώ. Σώσε με! φώναξε με τη σκέψη του και ακόμα πιο πολύ με την ψυχή του.

Άρχισε να περπατά μες στο δάσος μη και βρει κανένα μονοπάτι, να ξεφύγει. Δεν είχε κάνει πολλά βήματα και, νάσου, μπροστά του ένα ξωκκλήσι.

– Ώωω…

Έτρεξε προς την ξύλινη πόρτα του. Κατέβασε το μάνταλο και εκείνη άνοιξε. Μπήκε μέσα. Αληθινό καταφύγιο.

– Δόξα τω Θεώ! Σώσε με, Θεέ μου, Παναγία μου, Άγιε μου… Κοιτάει… τι να δει; Δίπλα απ’ την εικόνα της Παναγίας στο τέμπλο, ο Άγιος Παντελεήμων! Άγιέ μου! Άγιέ μου! Τυχαίο είναι αυτό; Τυχαίο; Σε ευχαριστώ, Άγιέ μου. Σώσε με, σε παρακαλώ.

Δεν πέρασε πολλή ώρα και ακούει βοή, ποδοβολητό. Κοιτάει από το παραθύρι και βλέπει ολόκληρη διμοιρία από αντάρτες, που περνούσε έξω από την εκκλησία, ξυστά στον τοίχο.

– Αν ανοίξει τώρα κανείς την πόρτα, χάθηκα, μονολόγησε. Άγιέ μου! Έφυγαν όλοι τους.

– Σε ευχαριστώ. Μου έσωσες τη ζωή. Σε ευχαριστώ!

Κάποτε βγήκε από το εξωκκλήσι. Ζήτημα αν είχε περπατήσει πέντε λεπτά και να, ένας συνάδελφος μπροστά του.

– Που είσαι, μωρέ; Σε χάσαμε. Που είσαι; Τι είναι αυτό που μας έκανες; Πάει αυτός, είπαμε.

– Και πως με βρήκες τώρα εσύ;

– Με έστειλε ο Διοικητής να ρθω πίσω να σε βρω. Θα τον βρω, έλεγα, ζωντανό ή;…

– Να είναι καλά το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα. Αυτό με έσωσε από τους αντάρτες.

– Ποιό εκκλησάκι;

– Του Αγίου Παντελεήμονα.

– Ποιό εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, Χριστιανέ μου; Είσαι στα καλά σου; Μπας και έπαθες τίποτα; Δεν υπάρχει εδώ κανένα εκκλησάκι. Απ’ αυτά τα μέρη είμαι εγώ και τα ξέρω σαν την παλάμη μου. Εγώ έδειξα στο Διοικητή από που θα φύγουμε...

– Με κοροϊδεύεις; Εδώ πιο πάνω είναι, εκατό βήματα από εδώ.

– Πάμε, λοιπόν.

– Πάμε.

Πήγαν. Αλλά εκκλησάκι δεν υπήρχε πουθενά…

– Δεν είναι δυνατόν… δεν είναι δυνατόν… Δεν το πιστεύω… Μα δεν είναι δυνατόν…! Μα εδώ ήταν το εκκλησάκι του Αγίου έλεγε συγκινημένος ο Στρατής.

- Καλά, Στρατή, δεν υπάρχει κανένα εκκλησάκι, εδώ!

Ο Στρατής όμως ήταν σίγουρος... Γονάτισε και ξέσπασε σε λυγμούς, ευχαριστώντας τον Άγιο Παντελεήμων, που του έσωσε τη ζωή...

Οι Βυζαντινοί, δεν απαγόρεψαν τους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά τους καταργήσανε, με το σκεπτικό, ότι εξέλειπαν οι πρϋποθέσεις της αγνής αθλήσεως.

 




Οι Βυζαντινοί, δεν απαγόρεψαν τους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά τους καταργήσανε, με το σκεπτικό, ότι εξέλειπαν οι πρϋποθέσεις της αγνής αθλήσεως. Και αυτό γιατί αγωνίζονταν μόνο για το οικονομικό όφελος και όχι για την απλή συμμετοχή, στους αγώνες αυτούς. Επίσης πολλοί αθλητές δεν ήταν θεοσεβείς και μετέδιδαν την διαστροφή τους και στους άλλους αθλητές. 

Σήμερα ο αθλητισμός έγινε επάγγελμα και η διαστροφή στο χώρο αυτό δεκαπλασιάστηκε. Λέμε ναι στον αθλητισμό και όχι στον πρωταθλητισμό, γιατί αυτός δεν προτάσσει την άθληση, αλλά το συμφέρον και τα οικονομικά οφέλη και χάνεται έτσι η ουσία της άθλησης. Φτάσαμε σήμερα στο σημείο, εξαιτίας του αθλητισμού να χωρίζονται οι άνθρωποι σε παρατάξεις και όπου χωρίζονται οι άνθρωποι, μπαίνει ο διάβολος στη μέση. Αντίθετα ο Χριστός πάντα ενώνει.


Όπως υπάρχουν οι 5 σωματικές αισθήσεις, έτσι και η ψυχή έχει 5 ψυχικές αισθήσεις που είναι: α) ο νους β) η διάνοια γ) η φαντασία δ) η αίσθηση και ε) η δόξα. 

Ο νους είναι πλασμένος για να βλέπει το Θεό, την Παναγία τους αγγέλους, τους Αγίους, τους ανθρώπους (καλούς και κακούς), τους δαίμονες και τον εαυτόν της (αυτοόραση της ψυχής). 

Η διάνοια επεξεργάζεται το ''υλικό'' του νου και το συναρμολογεί, για να εκφραστεί το ''υλικό'' με τον προφορικό ή τον ενδιάθετο λόγο. 

Η φαντασία (η υγιής και όχι η αρρωστημένη) μας επιτρέπει να φέρνουμε στον νου μας αληθινά ''ιερά'' γεγονότα π.χ. την Σταύρωση του Χριστού, για να παράγουμε έτσι ''άγιες'' σκέψεις που θα μας βοηθήσουν να προσευχηθούμε, να συναισθανθούμε την αμαρτωλότητα μας, βοηθώντας έτσι στην σωτηρία μας. 

Η αίσθηση είναι το πνευματικό ''ραντάρ'' του ανθρώπου, με το οποίο ο άνθρωπος πληροφορείται αγιοπνευματικώς, ποιοί είναι οι δαιμονικοί λογισμοί που πλησιάζουν το νου και ποιοί οι αγαθοί λογισμοί. 

Τέλος δόξα είναι η αίσθηση που θα μας βοηθήσει για να καταλάβουμε, ότι αυτό που βλέπουμε με τα σωματικά μας μάτια είναι αληθινό ή είναι δαιμονική απάτη...


Αν υποθετικά φύγουμε όλοι τώρα για τον άλλο κόσμο και ρωτήσουμε τη συνείδησή μας: ''Πάμε ή δεν πάμε στον παράδεισο;''... 

Η συνείδηση αμέσως θα μας απαντήσει, όσες φορές και αν την ρωτήσουμε... αν βέβαια είμαστε ειλικρινής με τον εαυτόν μας. Όπως ο μαθητής γνωρίζει αν έγραψε καλά πάνω - κάτω στο μάθημα και πέρασε στις εξετάσεις, έτσι και εμείς ξέρουμε που θα πάμε, διότι η συνείδησή μας, ακατάπαυστα μας μιλάει, μέρα - νύχτα.... 


Ό,τι σκεφτόμαστε καρδιακώς, δεν το γνωρίζει ούτε ο φύλακας άγγελός μας. Κανείς δεν το γνωρίζει, ούτε η Παναγία. Ο Μόνος που το γνωρίζει, είναι ο Χριστός. Είναι ο Μόνος καρδιογνώστης. 

Για να γνωρίσει κανείς τι σκεφτόμαστε καρδιακώς, πρέπει το Άγιο Πνεύμα να του το αποκαλύψει...


Το θαύμα κάποιου Αγίου, δεν έχει σχέση με το πόσο Άγιος είναι στον Ουρανό, αλλά έχει σχέση, με την πόση ευλάβεια έχουν οι άνθρωποι, στον τιμώμενο Άγιο. 

Το θαύμα δεν έχει σχέση με το αν κάποιος είναι Ορθόδοξος ή όχι, αλλά με το αν αυτός που προσεύχεται, έχει την πίστη και την ταπείνωση, γι' αυτό που ζητάει.


Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους

ΔΙΆΛΟΓΟΣ ΓΕΡΌΝΤΙΣΣΑΣ ΜΑΚΡΙΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΌ ΓΈΡΟΝΤΑ ΔΑΜΆΣΚΗΝΟ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΠΟΡΦΎΡΙΟ ΣΤΗΝ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ ΜΑΚΡΙΝΟΎ ΜΕΓΆΡΩΝ







ΣΠΆΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ ΤΟΎ ΓΈΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΊΜ.

Να συμβουλεύεσθε τη σύζυγο. Αναφέρει προσκυνητής.

Να συμβουλεύεσθε τη σύζυγο.

Σε όλες τις συναλλαγες σας  όταν αυτές αναφέρονται και αφορούν  στο χρήμα πάντα θα συμβουλεύεσθε τη σύζυγο.π.χ. = η σύζυγος  θα πρέπει να συμφωνήσει  να δώσετε δανεικά και ούτω καθ΄εξής !!!!

Απολύτως τίποτε μη κάνετε χωρίς τη σύμφωνο γνώμη της συζύγου  γιατί εμείς οι άνδρες είμαστε αφελείς και ευκολόπιστοι ενώ οι γυναίκες είναι .....ξυράφια στο μυαλό !!!!! Ετσι σώζεται η οικογένεια και γλιτώνει από μύριους κινδύνους.

Δι΄ ευχών

Παρνασσός.Άνοιξη.2002. Αναφέρει προσκυνητής.

 



Παρνασσός.Άνοιξη.2002


Μοναστήρι της Παναγίας της Γαυριώτισσας.Ονομάσθηκε έτσι από έν δένδρο που είναι κατάφυτη όλη η περιοχή και λέγεται Γαύρος.Ομοιάζει με την βελανιδιά.


Άγιος Άμβρόσιος : Σταύρο, να θυμάσαι ότι οι ψυχές θα πηγαίνουν στην κόλαση όπως πέφτουν οι νιφάδες του χιονιού !!!


Εύχεσθε

ΤΗΝ ΕΒΑΠΤΙΣΕΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!!!

 



ΤΗΝ ΕΒΑΠΤΙΣΕΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!!!


Εὑρισκόμενος -χάριτι Θεοῦ, γιά πολλοστήν φοράν- εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, εἶχα τήν μεγάλην εὐλογία νά συνομιλήσω καί πάλι, μεταξύ ἄλλων, μέ τόν πολυσέβαστον Ἀρχιμανδρίτην Παρθένιον, Γέροντα τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου τοῦ Ἁγίου Παύλου. Στά πλαίσια τῆς εὐλογημένης συζητήσεως, ὁ σεπτός Ἁγιορείτης Καθηγούμενος, ἀναφέρθηκε καί στά μαρτύρια τῆς Ἁγίας Χριστίνης, ἑστιάζοντας στήν Βάπτισή της, ἀπό τόν Κύριον, στήν μέση τοῦ πελάγους! Ὁ Δεσπότης Χριστός, ἀνταποκρινόμενος εἰς τήν ὑποκάρδιον ἱκεσία της νά βαπτισθῇ, πρίν νά πετάξῃ ἐνώπιόν Του, ἐμφανίσθηκε μεσοπέλαγα καί τήν ἐβάπτισε μέ τρισσήν κατάδυση, λέγοντας: ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ Η ΔΟΥΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ  Κ Α Ι  Ε Μ Ο Υ  Τ Ο Υ  Υ Ι Ο Υ  ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ!!!

-Συγκλονισμός!..


Ἐ μ μ α ν ο υ ή λ  Μ ε λ ι ν ό ς

Θεολόγος συγγραφεύς

Διευθυντής Bιβλιοθήκης 

τῆςἹερᾶς Συνόδου 

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

E-mail: ManolisMelinos@gmail.com

http//: www.manolismelinos.com

Σήμερα έγινε κάτι που δεν πίστευα πως θα μου συμβεί ποτέ ...


 Σήμερα έγινε κάτι που δεν πίστευα πως θα μου συμβεί ποτέ ... Μια βόλτα σε μια παραλία που δεν είναι προσβάσιμη με μικρό φουσκωτάκι ίσα ίσα 4 άτομα... Για μια βολτούλα ... Στο όμορφο νησί της Τήνου.... Και βρήκαμε το τάμα .... Κοπέλα μου να ξέρεις πως το μπουκάλι θα φτάσει στον προορισμό του.... Μια από την παρέα είναι δασκάλα στην Ρόδο... Σου υπόσχομαι πως το τάμα σου θα ολοκληρωθεί.... Eleni Prelorentzou

Το αίμα...


 

Ο ΓΑΜΟΣ


 

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΉΣ


 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΉΝΟΥ


 

Τό εμβόλιο....


 

Όταν το εμβόλιο

γίνεται αφορμή

για να μην πας

στην ενορία

(γιατί εμβολιάστηκε ο εφημέριος),

για να μην πας

για εξομολόγηση

(γιατί εμβολιάστηκε ο πνευματικό σου),

για να απομακρύνεις

το πνευματικό σου παιδί

από το μυστήριο της εξομολόγησης

(επειδή έχει κάνει

ή δεν έχει κάνει το εμβόλιο)

τα πράγματα δείχνουν

ότι κάτι δεν πάει καλά

μέσα σου….

Λείπει η Διάκριση.....

Κάθεσαι λίγα λεπτά

με τον άλλον

κι όλος ο χρόνος

ξοδεύεται μονάχα 

γύρω από το εμβόλιο….

Συζητήσεις…. διαφωνίες…..

παρεξηγήσεις….. λόγια σκληρά

Και γιατί;….. Για το ‘’καλό’’;…..

Είναι κρίμα να αφήνουμε 

ένα πειρασμό

να αλλοιώνει, να μολύνει

τις σχέσεις μας, την ζωή μας….


Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου


Το κορμάκι της κίτρινο(ήπαρ) σαν…..ατόφιο ‘’χρυσάφι’’….




Η Βασιλικούλα….

‘’Βασίλισσα’’….. υπομονής…..

Το κορμάκι της κίτρινο(ήπαρ)

σαν…..ατόφιο ‘’χρυσάφι’’…. 

Ξέρεις μπαίνεις στο νοσοκομείο

με χίλια δύο προβλήματα……

χίλιες δύο έγνοιες και σκοτούρες

και μόλις σταθείς

στο δωμάτιο του πόνου

λες και σταματά να κυλά ο χρόνος

και γεύεσαι διαρκώς το παρόν

και κείνα τα προβλήματα που κουβαλάς

γίνονται δήθεν….

τα εξατμίζει η πύρα 

της δοκιμασίας, του πειρασμού .....

Κι αντικρίζεις 

κείνες τις ψυχούλες

που σαν κεράκι καθαρό λιώνουν

σκορπώντας 

με το χαμόγελο, την υπομονή 

γύρω τους φως…. ελπίδα….

Πας να προσφέρεις παρηγοριά

μα οι ίδιες σε κερνούν 

από την Χάρη που στάζει

απ' το σταυρωμένο τους κορμί….

Όσα Φιλοκαλικά βιβλία 

κι αν έχεις διαβάσει

οποιαδήποτε λέξη ωχριά 

μπρος στο φωτεινό προσωπάκι τους….

Δεν μιλάς…..

Τι να πεις;……

Κάνεις μυστικά 

λίγο προσευχή

από την καρδιά σου

και απαλά τους κρατάς 

το χιλιοτρυπημένο χεράκι….

Στο δωμάτιο της

επικρατεί μια γλυκιά ησυχία

σαν σε εκκλησία…. 

Δεν χωρούν πειράγματα,

κουτσομπολιά,

λόγια περιττά, κούφια….

Δεν ακούς κάποιο τηλεπαιχνίδι

από κάποια καλωδιακή τηλεόραση….

Μιλούν τα μάτια 

τα……νωπά….

κι οι ψυχές μας….

Για τους γιατρούς 

έπρεπε να είχαν πέσει ήδη

οι ‘’τίτλοι τέλους’’……

Μα για Εκείνον(Θεό)

το καντηλάκι της έχει ακόμα λάδι….


Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου

Λέει η Θεοτόκος στον Χριστιανό:

 


«Λέει η Θεοτόκος στον Χριστιανό: ''Το συχνό σου Χαίρε, θα γίνει ευχάριστο σε μένα, όταν απέχεις από το μίσος, το ψεύδος και την κλοπή των ξένων υπαρχόντων. Και ενόσω καταπιέζεις τους φτωχούς θλίβοντάς τους με τόκους και αφόρητες φορολογίες, σε τίποτα δεν διαφέρεις από τον ειδωλολάτρη και τον Χριστοκτόνο, έστω και αν καυχάσαι με το Βάπτισμα. Εγώ δεν σε εισακούω, έστω και αν ψάλλεις αμέτρητους κανόνες και τροπάρια με όμορφη και δυνατή φωνή''». 


Άγιος Μάξιμος ο Γραικός

Ρώτησα πρόσφατα έναν υγιή γέρο: «Τι θα επιθυμούσες από τον Θεό να σου δώσει περισσότερο στον κόσμο;»




Ρώτησα πρόσφατα έναν υγιή γέρο: «Τι θα επιθυμούσες από τον Θεό να σου δώσει περισσότερο στον κόσμο;» Έβαλε το χέρι στην καρδιά και απάντησε: «Τον θάνατο και μόνο τον θάνατο»! «Πιστεύεις στη ζωή μετά από τον θάνατο;» «Ακριβώς λόγω αυτής της πίστης επιθυμώ όσο πιο γρήγορα τον θάνατο», είπε ο γέρος.Οι άπιστοι φοβούνται τον θάνατο, αφού θεωρούν ότι ο θάνατος είναι εξ ολοκλήρου καταστροφή της ζωής. Πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν πάλι φοβούνται τον θάνατο επειδή νομίζουν, ότι δεν ολοκλήρωσαν το καθήκον τους σ’ αυτόν τον κόσμο: Δεν έβαλαν τα παιδιά στον ορθό δρόμο ακόμα, ή δεν ολοκλήρωσαν ό,τι άρχισαν. Ακόμα και κάποιοι άγιοι άνθρωποι είχαν φόβο την ώρα του θανάτου. Όταν κατέβηκαν οι άγγελοι να πάρουν τη ψυχή του αγίου Σίσογιε, αυτός ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν, να τον αφήσουν ακόμα λίγο στη ζωή ένεκεν μετάνοιας και προετοιμασίας για την άλλη ζωή. Οι άγιοι, λοιπόν, δεν φοβόντουσαν τον θάνατο αλλά την κρίση του Θεού μετά τον θάνατο. Και αυτός είναι ο μόνος δικαιολογημένος φόβος του χριστιανού, ο οποίος πιστεύει σταθερά στην άλλη ζωή και στην κρίση του Θεού.

Ενώ χωρίς την πίστη στην άλλη, την ουράνια ζωή, ο φόβος είναι το σχοινί γύρω από τον λαιμό, με το οποίο ο θάνατος τραβά τους καταδικασμένους στα έγκατά του. Η ζωή για τον άπιστο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο άνεμος του θανάτου, ο άνεμος που σηκώνει και ρίχνει τη νεκρή στάχτη του ανακατεύει αυτή τη στάχτη και την ηρεμεί. Εάν ο άπιστος έως το τέλος σκεφτόταν λογικά, θα έπρεπε να πει ότι η ζωή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Γι’ αυτόν η μόνη του πίστη είναι ο θάνατος, μόνη αιώνια δύναμη ο θάνατος, μοναδικός Θεός, ο θάνατος. Για μας τους χριστιανούς, όμως, ο θάνατος είναι ολοκλήρωση ενός σχολείου, το σήμα για το τέλος της υπηρεσίας στον στρατό, και γέφυρα για την επιστροφή στην πατρίδα. Στην πραγματικότητα ο θάνατος δεν υπάρχει καθαυτός για εκείνους οι οποίοι πιστεύουν στον Χριστό. Αυτός είπε στη Μάρθα -και τούτο το λέει και σε μας σήμερα- «εγώ είμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται- και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν. 11,25-26), Σε ποιον θα πιστεύουμε, εάν όχι στον Χριστό, αδελφέ Σταύρο; Στους ανθρώπους δεν μπορείς να πιστεύεις ούτε όταν λένε το όνομά τους, ακόμα λιγότερο όταν λένε: «Θα σε πληρώσω αύριο», και ελάχιστα όταν μιλούν για βαθιά και υψηλά πράγματα. Εκτός του Υιού του Θεού κανείς δεν ξέρει τίποτα ούτε περί του θανάτου ούτε περί εκείνου που μας περιμένει μετά τον θάνατο. Αλλά Αυτός ήξερε και φανερώθηκε και έδειξε. «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄Κορ. 15,54), κατά τα λόγια του αποστόλου. Τότε τι έχουμε να φοβόμαστε απ΄ εκείνο που κατεπόθη με την ανάσταση του Χριστού; Δεν συμβαδίζει ο φόβος του θανάτου για τους προσκολλημένους στον Χριστό, τον νικητή του θανάτου και Ζωοδόχο.

Όμως, ένας φόβος παραμένει, εντελώς αμετακίνητος και δικαιολογημένος. Είναι εκείνος ο φόβος, που τον αισθάνονταν και οι άγιες ψυχές στην όψη του θανάτου. Τούτος είναι φόβος όχι από τον θάνατο αλλά από την ανετοιμότητα για εκείνη την αθάνατη ζωή. Ο φόβος από την ακαθαρσία της ψυχής μας. Αφού οι ακάθαρτοι δεν θα δουν τον Θεό, ούτε την πραγματική ζωή στους άγιους ουρανούς.

Ο Κύριος να είναι το θάρρος και η παρηγοριά σου...

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Τί είδα στα Ιεροσόλυμα όταν πήγα.




 «Κάποτε το Πάσχα ήρθα σε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Ήταν ένα χρόνο πριν από το ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ. Στην Ιερουσαλήμ, στο ναό, είδα μια εικόνα της  Αγίας Θεοτόκου να κλαίει. 


Αυτό το είδαν πολλοί άνθρωποι , συμπεριλαμβανομένου ενός Άραβας αστυνομικού. 

Ο Πατριάρχης πλησίασε την εικόνα. ντυμένος με ρούχα επισκόπου και με ένα βαμβακερό ύφασμα σκουπίζει τα δάκρυα της της Ιεράς Θεοτόκου από αυτήν.

 Τότε είδα πώς κλείνει και ανοίγει τα μάτια της η η Ιερή Θεοτόκος. 

Μια άλλη φορά πέρασα τη νύχτα στο εκκλησάκι των κλαπών του Χριστού, όπου υπάρχει μια στήλη στην οποία έδεσαν και μαστίγωσαν τους Κύριους. Άκουσα καθαρά το χτύπημα του μαστίγιου με τα αυτιά μου. 


Είδα το άγιο φώς με τη μορφή φωτεινής κορδέλας που κόβουν τον αέρα στο ναό και να  ανάβουν τα κεριά που κρατούσαν οι άνθρωποι στα χέρια τους. Η πίστη μας είναι μεγάλη και ζωντανή! "


 Ο πρεσβύτερος Χρυσόστομος του Katunak

 (Νέο Athos Patericon)

«Το καλόν ούκ έστι καλόν, αν μη καλώς γένηται».

 



«Το καλόν ούκ έστι καλόν, αν μη καλώς γένηται». Αυτή την υποθήκη μας παρέδωσαν οι Απόστολοι και οι άγιοι Πατέρες. Από το βιβλίο ‘’Ο Γέροντας Σιλουανός’’ συγγραφέν από τον αρχιμανδρίτη Σωφρόνιο Σαχάρωφ (σελ. 133)

Όταν πεθάνουμε, ερχόμαστε στον Κύριο και ρωτάμε:

 



Όταν πεθάνουμε, ερχόμαστε στον Κύριο και ρωτάμε:

 - Πάτερ, γιατί είχα αυτό και αυτό στη ζωή μου;  Γιατί υπήρχαν τέτοιες δοκιμασίες ασθένειες και προβλήματα;

  Και ούτως ή άλλως, Κύριε, τι συμβαίνει με το Big Bang;  Και με δεινόσαυρους;  Πώς συνέβη με τον Αδάμ και την Εύα;  Και η ενσάρκωση και η ανάσταση και ούτω καθεξής;


 Και τότε θα καθίσει μαζί σας κάτω από το πιο όμορφο παραδεισένιο δέντρο και θα πει:

 - Λοιπόν, άκου.


 Και θα τα πει όλα.

 Και θα εξηγήσει.


 Και τότε σίγουρα θα ρωτήσει:

 - Λοιπόν, αποδείχθηκε υπέροχο, έτσι δεν είναι;  Ναί?  Σου άρεσε?


 Και θα είστε απόλυτα χαρούμενοι, γιατί θα δείτε στην πρόνοιά Του για εσάς και για τον καθένα από εμάς και για ολόκληρο αυτόν τον κόσμο τόσο ανείπωτη αγάπη, φροντίδα, τρυφερότητα ...


 Ο Αγιος  Ισαάκ ο Σύριος γράφει: «Οι άγιοι στον Παράδεισο βρίσκονται σε κατάσταση συνεχούς έκπληξης».

Γιατί με σκοτώνεις;

 





ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΒΡΥΟΥΛΩΝ


Γιατί με σκοτώνεις;


Αδελφοί μου,


     Με αφορμή την όξυνση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας , είς το οποίο μεγάλο μέρος ευθύνης έχει ο νόμος που αποποινικοποιεί  τις αμβλώσεις (εκτρώσεις)και κατοχυρώνει νομικά το δικαίωμα της δολοφονίας των αγέννητων παιδιών,από ανθρώπους που δεν αγαπούν την πατρίδα και ας κάθονται σε οποιαδήποτε δημόσια έδρανα ,θα ήθελα να εκθέσω τις θέσεις της Εκκλησίας σχετικά με το τι είναι το έμβρυο.

     Δεν θα ασχοληθώ με το τι λέει η Βιοηθική για τα έμβρυα πριν γεννηθούν, ή αφού γεννηθούν,γιατί το έμβρυο, ούτε άμορφη μάζα κυττάρων είναι, ούτε "δυνάμι άνθρωπος".

       Για την Εκκλησία,το έμβρυο, από την ώρα της συλλήψεως (ένωση δύο γεννητικών κυττάρων) είναι πλήρης ψυχοσωματική οντότητα, άνθρωπος, πρόσωπον, "εξ  άκρας συλλήψεως".

       Τι μας λέγει η Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (25 Μαρτίου) , η σύλληψη του Ιωάννη του Προδρόμου (26 Σεπτεμβρίου) και η σύλληψη της Θεοτόκου (9 Δεκεμβρίου) ;

       Πόσον υπέροχα συνηγορεί υπέρ της θέσεως της Εκκλησίας για το έμβρυο,η εικόνα σε τοιχογραφία στον Ιερό Ναό του Τιμίου Σταυρού στο Παλέντρι Λεμεσού στην Κύπρο,που παριστά, την επίσκεψη της Παναγίας που κυοφορούσε τον Κύριο,στην εξαδέλφη της Ελισσάβετ, που και αυτή κυοφορούσε τον Ιωάννη. 

       Ο Ιωάννης "εσκίρτησε"  είς την κοιλία της Ελισσάβετ, όταν την ησπάσθει η Παναγία.

       Το έμβρυο είναι άνθρωπος,που με την πάροδο των ημερών αποκτά μορφή, λογική, βούληση και όσο προχωρεί η βιολογική του ολοκλήρωση, τόσο φανερώνονται και οι λειτουργίες της ψυχής.

       Το έμβρυο είναι άνθρωπος , που ενώ βρίσκεται στο πρώτο στάδιο της βιολογικής του ανάπτυξης, έχει το θεμελιώδες δικαίωμα για ζωή.

       Η έκτρωσις είναι καθαρή βρεφοκτονία, όσο κι αν ενοχλεί τους υπεύθυνους,ο χαρακτηρισμός αυτός.

       Η ζωή του εμβρύου,είναι καρδιακή από τη στιγμή της συλλήψεως.

       Η Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο ως "κατ' εικόνα Θεού" "εξ άκρας συλλήψεως".

       Ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός τονίζει:

"άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται  ού το μεν πρότερον,το δε ύστερον".

       Οι Πατέρες της Εκκλησίας,δεν συνδέουν την ψυχή του εμβρύου με το σώμα της μητέρας.

Το έμβρυο είναι μια καινούρια ζωή.  Η θανάτωση του παιδιού της κυήσεως,με τη διαδικασία της αμβλώσεως, δεν είναι απλός φόνος αλλά ο εγκληματικότερος και ο πλέον κτηνώδης (σκληρός ο χαρακτηρισμός). 

       Είναι φόνος, γιατί το θύμα είναι ανυπεράσπιστο και στερείται του δικαιώματος της υπερασπίσεως, συνηγόρου.

       Είναι φόνος, γιατί το έμβρυο, όλως παραδόξως θα έλεγα,κατανοεί τον εχθρό που έρχεται και συσπειρώνεται στην άκρη του σάκου της κυοφορίας της μητέρας του,για να σωθεί.

       Είναι φόνος η έκτρωσις και όχι χάδι στοργής,η επέμβασις, που με εργαλεία κατασφάζει ζωντανό άνθρωπο, παιδί που είναι το ζωντανό έμβρυο.

     Όταν κόβει το χέρι και το πόδι του εμβρύου, όταν σπάει και πολτοποιεί ο ιατρός το κεφάλι του εμβρύου,τι λέτε δεν πρόκειται για φόνο; Φόνος εκ προμελέτης,με πολλούς φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς! Φόνος που γίνεται χωρίς φόβο και η κοινωνία τον δέχεται χωρίς πόνο! 

Ανατρέξατε στο διαδίκτυο και δείτε βίντεο που δείχνουν εκτρώσεις.

        Η Εκκλησία εξ αρχής αντιμετώπιζε τις εκτρώσεις και τη συνέργεια σε έκτρωση,ως μεγάλη αμαρτία.

       Γιατί ο Ιατρός που κάνει εκτρώσεις, ξέχασε τον όρκο που έδωσε στο δάσκαλο του Ιπποκράτη, ότι δεν θα προβαίνει σε εκτρώσεις και έγινε επίορκος; Ο Ιπποκράτης, ξεκάθαρα έλεγε στους μαθητές του, υποψηφίους Ιατρούς: Να μην δώσουν ποτέ "γυναικί πεσσόν φθόριο" (πεσσός σημαίνει όργανο, σημαίνει όμως και τον άνθρωπο που δεν έχει βούληση και είναι υποταγμένος σε επιθυμίες άλλων). 

      Η θέσις αυτή του Ιπποκράτη,δεν δηλώνει καθαρά ότι το έμβρυο για τον Ιπποκράτη είναι πρόσωπο και όχι πράγμα; Δεν είναι απάνθρωπη η κοινωνία,που ενώ δικαιολογημένα καταδικάζει την κακοποίηση ζώων την ίδια ώρα, θυσιάζει ανθρώπινες ζωές, αγέννητες κι ανυπεράσπιστες με τις εκτρώσεις;

     Δεν είναι ρατσισμός να μην έχουν δικαίωμα ζωής,τα κυοφορούμενα βρέφη;

     Έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή όλοι οι άνθρωποι; Εάν ναι, τότε γιατί δεν έχουν αυτό το δικαίωμα τα έμβρυα,που είναι κι αυτά άνθρωποι;

     Όλα τα παιδιά έχουν την ίδια αξία, ή έμβρυα είναι ή νεογέννητα, ή  νήπια ή σε οποιαδήποτε άλλη ηλικία.

     Διάβασα ένα φανταστικό διάλογο μεταξύ δύο εμβρύων 

" θα ζήσουμε ή δεν θα ζήσουμε κουβέντιαζαν, ενώ άκουγαν φωνές άλλων εμβρύων που θανάτωναν.

"Τι λες μήπως έφθασε και η δική μας ώρα; Εγω δεν φοβάμαι λέει το ένα έμβρυο. Οι γονείς μου έχουν φόβο Θεού".

    " Για τους δικούς μου γονείς δεν είμαι σίγουρος" απαντά  το άλλο. Κάτι γνωστοί, φίλοι, συγγενείς, γειτόνισσες ξεσηκώνουν τους γονείς μου : "ριξτο".  "Ποιός υποστηρίζει το δικαίωμα μου να ζήσω" ; Με συγκλόνισε αυτό που διάβασα, όπως και η μαρτυρία ενός Ιατρού :

     Στοίαν Αδασεβίτς γυναικολόγος στη Σερβία. Ομολόγησε δημόσια ότι η έκτρωσις είναι φόνος ενός αγέννητου και ανυπεράσπιστου παιδιού. Όταν έκανε περί τις 48.000 εκτρώσεις δεν εγνώριζε ότι διέπραττε φόνους. Σήμερα γνωρίζω ότι η αμαρτία απέναντι του Θεού είναι μεγάλη. Δεν μπορώ να βγάλω από την σκέψη μου την εικόνα στα 4-5 λεπτά που διαρκεί η έκτρωση το έμβρυο τεμαχισμένο μεταξύ των εργαλείων στο τραπέζι.


     Αδερφοί μου,


Βασική προϋπόθεση για να αποφευχθεί μια έκτρωση είναι η πίστη των γονέων, ότι ο Θεός δεν θα τους αφήσει αβοήθητους και να έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη σε Αυτόν.

    Ασφαλώς, δε αγνοεί η Εκκλησία,τα πιεστικά προβλήματα που οδηγούν κάποιες γυναίκες στην έκτρωση. Είναι όμως τραγικό η ελευθερία της επιλογής,να τοποθετείται πάνω από την αξία της ζωής του εμβρύου.

     Ασφαλώς στη θέση του κατηγορουμένου για μια έκτρωση δεν είναι μόνον η γυναίκα, αλλά και όλοι οι συντελέσαντες σ' αυτήν.

     Να σταθώ όμως στο κυρίως πρόσωπο τη μητέρα. Στα ολέθρια τραύματα στην ψυχοσωματική της υγεία ,τις ενοχές,τις νευρικές διαταραχές,τις τύψεις της συνειδήσεως. Δεν υπάρχει μητέρα που όσα χρόνια και αν έχουν περάσει από τότε που έκανε έκτρωση,να μην σκέφτεται,πώς αυτό το πλασματάκι που σκότωσε, σήμερα θα είχε μεγαλώσει και θα την έκανε ευτυχισμένη. Να αναφερθεί ακόμη και το γεγονός ότι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις,που μετά από μία έκτρωση,δεν μπόρεσαν πλέον γυναίκες να τεκνοποιήσουν.

     Μία σύντομη ματιά στις στατιστικές: 

Σε όλο τον κόσμο θανατώνονται πάνω από 42.000.000 κάθε χρόνο στις εκτρώσεις και αν προσθέσουμε και τα προεμφυτευτικά έμβρυα που καταστρέφονται, υπολογίστε τι αριθμός βγαίνει. 

     Στην Ελλάδα,πάνω από 250.000 εκτρώσεις το χρόνο. Αγέννητα Ελληνόπουλα. Στις χιλιάδες αυτές, περί τις 40.000  εκτρώσεις , είναι από νέες κοπέλες κάτω των 20 ετων.

Ελλάδα Γεννήσεις περί τις 90.000 το χρόνο. 

Ελλάδα θάνατοι περί τις 120.000.

     Σε σύνολο 220 χωρών, η Ελλάδα είναι στην 199. Με αυτούς τους υπολογισμούς ,πόσο λιγότερος θα είναι ο πλυθησμός της πατρίδας μετά 50 χρόνια; Γύρω στα 2.500.000.

       Τρομερό αυτό που ακούστηκε  από επίσημα χείλη πριν λίγες μέρες " Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας μπορεί να λυθεί,με την ενσωμάτωση στον Εθνικό κορμό,των μεταναστών" .


Αδελφοί μου•


       Ο Θεός μας είναι αγάπη και "τους πάντας θέλει σωθήναι".

Η Μητέρα Εκκλησία με τους λειτουργούς της,δεν κρατά δαμόκλειο σπάθη, ούτε αντιμετωπίζει μαζικά το θέμα των αμβλώσεων.

     Κάτω από το επιτραχήλιο του πνευματικού ιερέα, πάντοτε υπολογίζει τις τύψεις,τα δάκρυα,την ειλικρινή μετάνοια και συντριβή της ενόχου, για να αντιμετωπίσει την κάθε περίπτωση με βάση τα όσα οι Ιεροί Κανόνες υπαγορεύουν.


Ο ΒΡΥΟΥΛΩΝ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ.

Εκοιμήθη ο πάτερ του Λοιμωδων π Στέφανος Νταλιανης.... Αιωνία η μνήμη



ΣΑΒΒΑΤΟ 24 07 2021

Με θλιψη και οδυνη, ανακοινωνουμε την κοιμηση του σεβαστου μας γεροντα, π. Στεφανου Νταλιανη, εφημεριου του Ιερου Παρεκκλησιου των Αγιων Αναργυρων, (Νοσοκ.Λοιμωδων). Ειθε ο Θεος να τον αναπαυει και καταταξει αυτον εν σκηναις δικαιων..



 

«ἐν φόβῳ τὸν τῆς παροικίας ὑμῶν χρόνον ἀναστράφητε» (Α΄ Πέτρου 1,7)


 «ἐν φόβῳ τὸν τῆς παροικίας ὑμῶν χρόνον ἀναστράφητε» (Α΄ Πέτρου 1,7)


Αυτά είναι τα λόγια του κορυφαίου αποστόλου Πέτρου· λόγια που έχουν διπλό θεμέλιο· ουράνια έμπνευση και προσωπική εμπειρία. Με θεία έμπνευση ο απλός αλιεύς Πέτρος έγινε διδάσκαλος των ανθρώπων, μέγιστος στύλος της Πίστεως και κραταιός θαυματουργός. Με την προσωπική εμπειρία του κατανόησε πως όλη η σοφία και δύναμή του προέρχεται απ’ τον Θεό και πως πρέπει να έχει τον φόβο του Θεού· κανέναν άλλον φόβο παρά μόνον του Θεού.

Ο άσοφος άνθρωπος φοβάται μόνον όταν λάμψει η αστραπή και κροτήσει η βροντή· αλλά ο σοφός φοβάται τον Θεό κάθε ημέρα, κάθε ώρα και στιγμή. Ο Δημιουργός της αστραπής και της βροντής είναι πιο φοβερός και από τα δύο αυτά φαινόμενα. Εκείνος δεν εμφανίζεται ενώπιόν σου περιστασιακά μόνον κατά καιρούς, όπως η αστραπή και η βροντή, αλλά είναι διαρκώς ενώπιόν σου και δεν σε εγκαταλείπει. Γι αυτό δεν αρκεί να έχει κάποιος φόβο Θεού από καιρού σε καιρό· χρειάζεται να αναπνέει τον φόβο του Θεού. Ο φόβος αυτός είναι το προστατευτικό όζον στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της ψυχής μας. Το όζον αυτό φέρνει καθαρότητα, μια ανάλαφρη αίσθηση, λεπτή ευωδία και αίσθηση υγείας.

Ο Πέτρος μέχρι να ενδυναμωθεί με τον φόβο του Θεού, ήταν απλώς ο Πέτρος και όχι ένας απόστολος, ένας ήρωας, ένας διδάσκαλος του λαού και θαυματουργός.

Ώ! αδελφοί μου, ας μην πανηγυρίζουμε πριν από το θερισμό. Η ζωή μας δεν είναι ο θερισμός· είναι ο καιρός της σποράς και της επίμοχθης καλλιέργειας με φόβο και ιδρώτα. Ο σπορέας ζει με τον φόβο, μέχρι να συλλέξει τους καρπούς απ’ το καλλιεργημένο χωράφι του. Ας αναβάλλουμε και εμείς την αγαλλίαση της ικανοποίησης μέχρι τη ημέρα του θερισμού· διότι τώρα είναι καιρός για εργασία εν φόβω.

Άραγε θα σωθώ; Η ερώτηση αυτή θα έπρεπε να βασανίζει τον καθένα μας με τον ίδιο τρόπο που βασανίζει τον σπορέα: θα δρέψω τον καρπό των κόπων μου στο χωράφι που καλλιέργησα; Ο σπορέας εργάζεται με φόβο Θεού κάθε ημέρα. Ας εργασθούμε κι εμείς αναστρεφόμενοι εν φόβω όλον τον της παροικίας ημών χρόνον επί της γης.

Ώ! Παντοδύναμε Κύριε, ως φοβερός ει εν πάση τη γη, συντήρησον ημάς εν τω φόβω Σου.

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η πνευματική διάσταση του μινιμαλισμού


 Κείμενο: ερημίτης 


Η πνευματική διάσταση του μινιμαλισμού


"Εί θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τά υπάρχοντα καί δός πτωχοίς... Ακούσας δέ ό νεανίσκος τόν λόγον απήλθε λυπούμενος, ήν γάρ έχων κτήματα πολλά."  (Ματθ. 19, 21)

Πρόκειται βέβαια για την περίπτωση του "πλούσιου νέου", ο οποίος έδειχνε παρ' όλα αυτά να κάνει κάποιας μορφής πνευματικού αγώνα -μάλλον- και ο οποίος γονάτισε μπροστά από τον Χριστό.

Όταν το θέμα της σωτηρίας του προσέκρουσε στα υλικά του αγαθά απήλθε λυπημένος...

Δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι η περίπτωση του. Μην πάει ο νους σας σε κάποιους πλούσιους επιχειρηματίες, θα κατεβάσω αρκετά τον πήχη και θα ήθελα να αναφερθώ σε εμάς και στην "σαβούρα" αυτή την τραγική, των τόσων πολλών ετών, που έχουμε περισυλλέξει ολόγυρα μας και που αποκαλούμε "τα πράγματα μας τα απαραίτητα".

Δεν πρόκειται ως εκ τούτου να αναφερθώ στα "κτήματα" του νέου αλλά στα πιο βασικά.

Αναλογιστείτε, καταρχάς σημειολογικά, το παράταιρο του πράγματος, του να διαβάζει κάποιος τα λόγια των Πατέρων, να επισκέπτεται προσκυνήματα, να κοινωνάει και η καθημερινότητα του να απλώνεται ανάμεσα σε αντικείμενα που θεωρεί σημαντικά: ηλεκτρικά ανοιχτήρια, cd παλιά που μάλλον δεν είναι πια λειτουργικά, μία ντουζίνα από παλτό που δεν θα φορεθούν, φθαρμένα αντικείμενα που "κάποτε θα επισκευάσει και θα χρησιμοποιήσει", σερβίτσια που είναι αρκετά να εξυπηρετήσουνε έναν λόχο ολόκληρο που είναι σε εκστρατεία, μποτάκια αναρρίχησης χωρίς ποτέ να έχει επισκεφτεί βουνό... και δεν το συνεχίζω, όλοι μας τα γνωρίζουμε. Μιλάω για όλα εκείνα όπου μία αόρατη δύναμη ποτέ δεν θα σε αφήνει να τα ξεφορτωθείς.

Ζητουμενο ίσως εδώ να είναι η Ορθοδοξία στην πράξη, η αξία μιας προσιτής υπέρβασης και μινιμαλισμός.

Όλο αυτό τώρα σε καλοκαιρινή έκδοση διακοπών περιλαμβάνει ένα κουβάλημα από τσάντες με "πράγματα απαραίτητα" τα οποία σέρνονται σε σοκάκια με στάσεις απαραίτητες απ' τα αγκομαχητά και τελικώς στατιστικά δεν προκαλεί καμία έκπληξη το γεγονός ότι το  μεγαλύτερο μέρος των αποσκευών απλά βγήκανε βόλτα. Δεν προκαλεί έκπληξη, διότι αυτό που κάνει όλον τον χρόνο κάποιος, το συνεχίζει ακόμη και στις διακοπές.

Συμπερασματικά: Δύο είναι οι δρόμοι. Ή θα αδυνάτουμε διαχρονικά να αποχωριστούμε όλα τα υλικά αντικείμενα όπου το σύγχρονο το σύστημα προστάζει, να "απερχόμαστε λυπημένοι" σαν άλλος νεανίσκος, γυρεύοντας παρηγοριά σε όλα τα δεκάδες μας μπλουζάκια που φέρουν κούφια λογότυπα ή να κάνουμε στην πράξη αυτό που εκφράζει την ψυχή μας. Μιλάω για την επιθυμία μας που βγαίνει από μέσα, κάθε που ο σύγχρονος ο κόσμος μας συνθλίβει και ηρεμεί για λίγο ψυχή όταν παραδεχόμαστε ότι η ουσία τελικά είναι να μένεις κάπου ήρεμα, χωρίς να κατέχεις κάτι.

Ένα ασκητικό κελί αντί για μία βίλα.

"Τα πράγματα μας", η σαβούρα μας, δεν είναι απλά αντικείμενα, είναι η προσκόλληση μας στη ματαιότητα, δηλώνουνε επιλογή ζωής, είναι η αδυναμία μας και τρέφονται απ' την ενέργεια μας. Εδώ είναι και μας πνίγουν.

Χαρά, Λύπης Όλεθρος. Γέροντα Αιμιλιανού του Σιμωνοπετρίτη



Χαρά, Λύπης Όλεθρος.

Γέροντα Αιμιλιανού του Σιμωνοπετρίτη 


Λύπη είναι ένα ξίφος που έρχεται αιφνιδίως και χτυπάει το σώμα, ιδιαίτερα όμως την ψυχή του ανθρώπου. Και μάλιστα κάτι που εξέρχεται από την κακία των ανθρώπων, από την αμαρτία, από την δυσωδία, από την αντίθεση των άλλων. Η λέξη λύπη είναι συγγενής προς την λέξη λύμη, η οποία σημαίνει πληγή, κάτι που στάζει πύον. Επομένως, λύπη είναι η κατάσταση της ψυχής, η οποία στάζει πύον. Κυρίως προέρχεται από βέλη τα οποία εξακοντίζονται από την κακία των ανθρώπων ή και από τις κακίες της δικής μας ψυχής. Η λύπη εδώ δεν είναι αυτό που λέμε, είμαι λυπημένος. Όταν λέμε, είμαι λυπημένος, κατά κανόνα εννοούμε, ζω τις αναθυμιάσεις της δικής μου αμαρτίας, της δικής μου εγωπάθειας, της δικής μου απομονώσεως από τον Θεό. Όταν οι πατέρες ομιλούν για την λύπη, εννοούν κάτι διαφορετικό.

Η χαρά λοιπόν είναι λύπης όλεθρος. Επομένως όταν μας χτυπήσουν τα βέλη αμαρτίας, των πονηρών παθών, των εμπαθών λογισμών, τα βέλη των κακών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα, όταν φαίνεται η δυσωδία του προτέρου μας βίου, όταν η αποτυχία της ζωής μας έλθει να μας χτυπήσει, τότε η χαρά είναι όλεθρος της λύπης. Η χαρά είναι σαν μια ασπίδα που χτυπούν τα βέλη και φεύγουν και δεν παθαίνεις τίποτε. Όλοι εκείνοι και όλα εκείνα που έρχονται να θλίψουν την δική μας ψυχή καταστρέφονται, απόλλυνται.

Η τροφή των εν Χριστώ ασκουμένων είναι η χαρά. Η χαρά τρέφει την ψυχή , το πνεύμα, τον νου, ώστε να μπορούν να ανεβαίνουν και να δίδωνται εις τον Θεόν. Καμία άσκησις, καμία εγκράτεια, κανείς πόθος, καμία αγάπη δεν μπορεί να φτάσει εις το τέρμα εάν δεν τρέφεται. Σκεφτείτε κάποιον που θέλει να είναι καλός αθλητής και δεν τρώει. Απλούστατα θα πέσει εις τον δρόμο. Έτσι ακριβώς παθαίνει και κάποιος πνευματικός ασκητής αν δεν έχει χαρά.

(Από δημοσίευση της κοινότητας μας στο viber. Λινκ εγγραφής μπορείτε να βρείτε στις "πληροφορίες".

 

Η ΠΡΟΦΗΤΕΊΑ ΤΟΥ ΙΕΖΕΚΙΉΛ


 ΙΕΖΕΚΙΗΛ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37

Ο Κυριος εθεσε το χέρι του επάνω μου και δια του Πνεύματός του με έβγαλε και με έθεσεν ωσάν εν μέσω μιας πεδιάδος. Αυτή δε η πεδιάς ήτο γεμάτη από ανθρώπινα οστά.

Ο Κυριος με περιέφερεν ολόγυρα από τα οστά αυτά και ιδού, είδα ότι αυτά ήσαν πάρα πολλά εις όλην εκείνην την πεδιάδα, ξηρά δε πολύ.

Ο Κυριος είπε προς εμέ· “υιέ ανθρώπου, είναι δυνατόν να αποκτήσουν ζωήν τα οστά αυτά;” Και εγώ είπα· “Κυριε Κυριε, συ γνωρίζεις τι μπορεί να συμβή με αυτά”.

Ο Κυριος μου είπε· “προφήτευσε διά τα οστά αυτά και ειπέ τα εξής· Τα οστά τα ξηρά ακούσατε τον λόγον του Κυρίου.

Αυτά λέγει ο Κυριος εις αυτά τα ξηρά οστά· ιδού, εγώ φέρω εις σας πνεύμα ζωής, θα δώσω εις σας νεύρα, θα σας καλύψω με σάρκας, θα απλώσω επάνω εις σας δέρμα και θα δώσω το Πνεύμα μου εις σας. Θα αποκτήσετε ζωήν και θα ζήσετε. Ετσι δε θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος”.

Εγώ επροφήτευσα σύμφωνα με την εντολήν του Κυρίου. Οταν εγώ επροφήτευσα ιδού, έγινε σεισμός, ο οποίος έφέρε τα οστά το καθένα εις την φυσικήν του θέσιν και το ενηρμόνισε προς τα αλλά οστά, ώστε να αποτελεσθούν ολόκληροι σκελετοί. Και με κατάπληξίν μου είδον και ιδού, ότι εφύτρωσαν επάνω εις αυτά νεύρα και σάρκες. Επάνω δε εις τας σάρκας και τα νεύρα, ηπλώθη δέρμα, αλλά πνοή ζωής δεν υπήρχεν ακόμη εις αυτά τα σώματα. 

Ο Κυριος είπε τότε προς εμέ· “προφήτευσον προς το Πνεύμα· υιέ ανθρώπου, προφήτευσε και ειπέ στο ζωογόνον Πνεύμα· αυτά λέγει ο Κυριος· από τους τέσσαρας ανέμους, από όλα τα σημεία του ορίζοντος, συ Πνεύμα, πανταχού παρόν, έλα εδώ και εμφύσησε εις τα νεκρά αυτά σώματα, δια να λάβουν ζωήν και ζήσουν”.

Επροφήτευσα, όπως ο Κυριος με διέταξε, και εισήλθε πράγματι εις αυτά το Πνεύμα της ζωής και έζησαν και εστάθησαν όρθια επάνω στους πόδας των, λαός πάρα πολύς.

Ο Κυριος ωμίλησε πάλιν προς εμέ και είπεν· “υιέ ανθρώπου, αυτά τα οστά υποδηλώνουν τον ισραηλιτικόν λαόν, διότι οι Ισραηλίται λέγουν, ο καθένας δια τον εαυτόν του και δι' ολόκληρον τον λαόν, ότι τα οστά μας έγιναν κατάξηρα, εχάθη πλέον κάθε ελπίς δι' ημάς· έχομεν οριστικώς χαθή.

Δια τούτο προφήτευσε και είπε προς αυτούς· αυτά λέγει ο Κυριος· Ιδού εγώ θα ανοίξω τους τάφους σας και θα σας βγάλω μέσα από τα μνήματά σας και θα σας επαναφέρω εις την χώραν του Ισραήλ.

Και τότε θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος, όταν θα ανοίξω τους τάφους σας και θα βγάλω τον λαόν μου μέσα από τα μνήματα του.

Θα σας δώσω το ζωοποιόν μου Πνεύμα, θα αναστηθήτε και θα αποκτήσετε ζωήν. Θα σας εγκαταστήσω εις την χώραν σας και θα μάθετε, ότι εγώ είμαι ο Κυριος. Εγώ ωμίλησα και θα πραγματοποιήσω αυτά που είπα, λέγει ο Κυριος”.

Μία από τις εκδηλώσεις της υπερηφάνειας είναι η καταδίκη. Όλα τα σχίσματα βασίζονται στην καταδίκη και την άρνηση.

 

Μία από τις εκδηλώσεις της υπερηφάνειας είναι η καταδίκη. Όλα τα σχίσματα βασίζονται στην καταδίκη και την άρνηση. Απαγορεύεται να καταδικάζουμε ακόμη και έναν αδελφό, και το σχίσμα είναι μια διαρκής καταδίκη ολόκληρης της Εκκλησίας. Οι άνθρωποι που κατέχονται από αυτό το πάθος θα βρίσκουν πάντα στο σχίσμα μια ευκαιρία να επιδοθούν σε αυτό με το πρόσχημα ενός αγώνα για την αλήθεια. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει ότι τίποτα δεν κολακεύει έναν πεσμένο άνθρωπο τόσο πολύ στο να λέγονται οι κακές του αρετές. Και στο σχίσμα, η καταδίκη είναι ένα νόστιμο πιάτο, αν και στην πραγματικότητα είναι ένα είδος πνευματικού κανιβαλισμού.


Μην απομακρυνθείτε από το ναό, ανεξάρτητα από την αρνητικότητα που βλέπετε σε άτομα που παρευρίσκονται στην εκκλησία και ακόμη και υπηρετούν σε αυτόν. Όλα αυτά είναι ένα κέλυφος, και η ουσία της Εκκλησίας είναι η χάρη του Θεού, μια αόρατη δύναμη, χωρίς την οποία δεν υπάρχει ούτε αιώνια σωτηρία, ούτε ειρήνη της ψυχής στη γη.

Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρελίν).

"ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ!"


 "ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ!"



Όταν ο Τιτανικός βυθίστηκε, ο εκατομμυριούχος John Jacob Astor IV βρισκόταν στο πλοίο. Τα χρήματα στους τραπεζικούς λογαριασμούς του ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν 30 από αυτούς τους Τιτανικούς. Ωστόσο, αντιμέτωπος με θανάσιμο κίνδυνο, επέλεξε αυτό που νόμιζε ηθικά σωστό και παραιτήθηκε από τη θέση του στο σωσίβιο σκάφος σε δύο φοβισμένα παιδιά.

Ο Isidore Strauss, συνιδιοκτήτης της μεγαλύτερης αμερικανικής αλυσίδας πολυκαταστημάτων Macy's, ο οποίος ήταν επίσης στον Τιτανικό, είπε:

«Δεν θα μπω ποτέ σε σωσίβιο σκάφος πριν από άλλους άντρες».

Η σύζυγός του αρνήθηκε επίσης να επιβιβαστεί στο σκάφος, δίνοντας τη θέση της στη νεοσύστατη υπηρέτρια της, Έλεν Πουλτ. Αποφάσισε να ζήσει τα τελευταία λεπτά της ζωής της με τον άντρα της.

Αυτοί οι πλούσιοι προτιμούσαν να μείνουν χωρίς τον πλούτο τους και ακόμη και τη ζωή τους, παρά να υποκύψουν στις ηθικές αρχές.

Η επιλογή τους υπέρ των ηθικών αξιών έδειξε τη λαμπρότητα του ανθρώπινου πολιτισμού και της ανθρώπινης φύσης!

Πάνω από μία φορά έπρεπε να ομολογήσω τους ανθρώπους πριν από το θάνατο.

Στις ομολογίες τους, δεν θρηνούσαν ποτέ ότι δεν έχουν κερδίσει επιπλέον εκατομμύρια, δεν έχουν χτίσει ένα πολυτελές σπίτι, δεν έχουν επιτύχει επιτυχία στις επιχειρήσεις.

Αλλά οι άνθρωποι τις τελευταίες ώρες θρηνούν πρώτα απ 'όλα ότι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι καλό, βοήθεια, υποστήριξη συγγενών, φίλων, ακόμη και περιστασιακών γνωστών.


Μητροπολίτης Tikhon (Shevkunov)


Το όνειρο...




Το 2000, τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου, είχα ένα όνειρο: σαν να έπαιρνα δώρο για το Πάσχα. Την ίδια μέρα στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης ένα κορίτσι έρχεται σε μένα, προσκολλάται σε μένα και, φωνάζοντας, λέει: «Νιώθω άσχημα στο ορφανοτροφείο, με χτύπησαν εκεί, δεν θέλω να επιστρέψω εκεί».



Αποδείχθηκε ότι ήρθε στο ναό με τη γιαγιά της. Η γιαγιά έστειλε το μωρό σε ορφανοτροφείο, επειδή πέθανε η μητέρα του κοριτσιού, η κόρη αυτής της γιαγιάς. Και η γιαγιά είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα, φοβόταν ότι δεν θα τα αντιμετώπιζε, θα έλειπε το παιδί, την έβαλε σε ορφανοτροφείο και πήρε την εγγονή της μόνο την Κυριακή για να πάει στην εκκλησία.


Κάλεσα τη γυναίκα μου και πρότεινα να πάρω αυτό το κορίτσι στην οικογένειά μας. Έτσι η Κάτια μπήκε στο σπίτι μας. Τότε ήταν 7 χρονών, τώρα είναι 22. Εκείνη την εποχή είχαμε ήδη μια κόρη, την Ουλιάνα, η οποία ήταν 3 ετών. Η Katya και η Ulyana μεγάλωσαν μαζί, είναι φίλοι. Πιστεύω ακόμα ότι η εμφάνιση της Katya στην οικογένειά μας ήταν θαύμα.


Πατηρ Κωνσταντίνος Parkhomenko


Σκέψεις.......

 

Ο Θεός δεν χρειάζεται κεριά, όχι χρήματα, αλλά την καρδιά μας, μαλακωμένη από λιτότητα, ταπεινότητα, υπομονή. Αυτό χρειάζεται ο Θεός. Χρειάζεται τη σιωπή της ψυχής σου, την ειρήνη με τους γείτονές του.


Αρχιεπίσκοπος Δημήτρη Σμύρνοφ

Έχω σχετική εμπειρία! Γεγονός με τόν άγιο Φανούριο


 Έχω σχετική εμπειρία! Πήγαινα σχολείο κι έπρεπε να επιστρέψω ένα σημαντικό έγγραφο που μου είχαν εμπιστευθεί από το σχολείο μου, μια καρτέλα βαθμολογίας εξαμηνου, έπρεπε να επιστραφεί την επόμενη μέρα, όμως ήταν άφαντο, είχα μεγάλη στεναχώρια γιατί θα φαίνομουν ανεύθυνος που το εχασα, είχα μεγάλη ανησυχία και στεναχώρια και είχα κάνει τον τόπο άνω κάτω για να το βρω αλλά φευ! Η μανα μου η συγχωρεμενη είχε μια εικόνα του αγίου που συχνά επικαλούνταν για διάφορα θέματα , μου λέει....αφού δεν το βρίσκεις αυτό που ψάχνεις κάνε μια προσευχή στον Άγιο κι αυτός θα σου το φανερώσει το βράδυ στον ύπνο σου! Τι να κάνω κι εγώ το ρίχνω στις προσευχές στον Άγιο σαν ύστατη λύση, δεν θυμάμαι τι ακριβώς επίκληση έκανα, αν ήταν μια η πολλές! Ωστόσο θυμάμαι και ποτέ δεν θα ξεχάσω το όνειρο -οραμα που είδα!!!.....είχαμε μια βιβλιοθήκη τιγκαρισμενη από βιβλία,τόσο ασφυκτικά γεμάτη που ανάμεσα στα βιβλία δεν χωρούσε ούτε δάχτυλακι!!!.....και βλέπω βρε παιδιά ανάμεσα σε δύο βιβλία που είδα καθαρά τους τίτλους των, να μισοξεπροβαλει το έγγραφο που έψαχνα, ήταν ένα του καζαντζακη, και ένα του Ζολά,θυμάμαι ακόμα και τους τίτλους των!!! Μην τα πολυλογω πετάγομαι αμέσως από το κρεβάτι και τρέχω στην βιβλιοθήκη και Ω του θαύματος το έγγραφο ήταν εκεί ακριβώς που είχα ονειρευτεί βαθιά χωμένο!!! Χωρίς την βοήθεια του Αγίου δεν θα το είχα βρει ποτέ!!!