Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.Έξω άπό τόν χρυσό ναό τής Αντιόχειας ήταν γραμμένοι προφητικοί λόγοι γιά τήν παντοκρατορία τού Σωτήρα Νικητή: «Το βασίλειό Σου, Χριστέ Θεέ, αιώνιο καί ή Βασιλεία Σου έν πάση γενεά καί γενεά».



-       Παραξενεύεστε με κάτι, άγιοι αδελφοί μου;
Πείτε μου, μέ τί παραξενεύεστε;
-       Παραξενευόμαστε μέ έκείνους πού λένε: μπορούμε νά είμαστε καλοί Χριστιανοί καί χωρίς την Εκκλησία. Θεωρούμε οτι αύτό είναι περηφάνια πού προέρχεται άπό τήν άγνοια, εγωισμός πού δέν πλουτίζει άλλά φτωχαίνει, θάνατος πού έπισκέπτεται τούς άνθρώπους πρίν τόν οριστικό θάνατο. Σωστά σκεπτόμαστε;

-       Εντελώς σωστά, άγιοι άδελφοί μου, καί γι’ αύτό άς είστε εύλογημένοι. Γιατί ό Σωτήρας θα θεμελίωνε τήν Εκκλησία, άν μπορούσαμε χωρίς Εκείνη; Γιατί τής έδωσε δύναμη μεγαλύτερη άπό τού Άδάμ, άν μεμονωμένα άτομα μπορούσαν να νικήσουν τίς «πύλες τού Άδου» καί χωρίς τήν Εκκλησία; Οί ερημίτες μοναχοί πέρασαν τό μεγαλύτερο μέρος τής ζωής τους στή μοναξιά τής ερήμου, άλλά ποτέ δέν έκοψαν τίς σχέσεις μέ τήν Εκκλησία. Προσεύχονταν στόν Θεό γιά ολόκληρη την Οικουμενική Εκκλησία, αναζητούσαν τά Άγια Δώρα άπό τήν Εκκλησία καί απεβίωσαν σέ κοινωνία προσευχής μέ τήν Εκκλησία.

Όσο λόγω άνάγκης είχαν μικρότερη κοινωνία μέ τήν έπίγεια
Εκκλησία, τόσο είχαν μεγαλύτερη καί οίκειότερη κοινωνία με την Έπουράνια Εκκλησία. Ή πνευματική τους δοκιμασία στην έρημο είναι άνεκτίμητης σπουδαιότητας γιά την Εκκλησία του Θεού.

Καί όχι μόνο γιά την Εκκλησία του Θεού, άλλα καί γιά τά πανεπιστήμια του κόσμου.   

’Άς πάρουμε μία άπό τις μεταφυσικές επιστήμες πού θεωρούνται στά πανεπιστήμια ώς οί δυσκολότερες καί πιό άφηρημένες. Αυτή είναι ή επιστήμη πού οί φιλόσοφοι δέν τολμούν νά αποκαλέσουν επιστήμη, λόγω άνεπαρκών γνώσεων σ’ αύτό τό πεδίο, άλλά τήν ονομάζουν «θεωρία». Είναι ή θεωρία τής γνώσης.

 Πράγματι σεμνό όνομα γιά μιά εντελώς περιορισμένη επιτυχία στό μυστηριώδες πεδίο τής ανθρώπινης ψυχής· καί δέ θά μπορέσουν ποτέ νά έχουν μεγαλύτερη επιτυχία, όσο λαμβάνουν ύπόψη τους μόνο τήν έξωτερική φύση πού αδιαφορεί γιά τόν άνθρωπο. Δέ λαμβάνουν υπόψη τούς δύο ισχυρότερους παράγοντες πού συνειδητά, έπακριβώς καί άποφασιστικά επιδρούν στην ψυχή τού ανθρώπου. Καί αυτοί είναι: ό Θεός ως φιλική δύναμη καί ό διάβολος ώς έχθρική.

Όταν κάποιος διαβάζει, άς πούμε, τόν Ισαάκ τόν Σύρο, τόν Μακάριο τόν Μέγα, τόν Γρηγόριο Σιναΐτη, τούς Σιναΐτες καί Αθωνίτες Πατέρες, πού πέρασαν τή ζωή τους στη μελέτη του εαυτού τους  καί τής ψυχής τους, καί συγκρίνει τίς περιγραφές μελέτη τού εαυτού τα τους μέ αυτές των μοντέρνων «θεωριών» τής γνώσης, πράγματι πρέπει νά ντρέπεται. Εκείνη ή λεπτομερής καί έκλεπτυσμένη γνώση τών Πατέρων τής Εκκλησίας χάθηκε σέ μεγάλο βαθμό καί τραχύνθηκε στόν δικό μας μηχανιστικό αιώνα, ώστε κάποιοι καθηγητές στά πανεπιστήμια διδάσκουντούς νέους ψυχολογία, ένώ αρνούνται τήν ύπαρξη τής ψυχής! Αυτό είναι άκριβώς σά νά διδάσκει κάποιος θεολογία ένώ αρνείται τόν Θεό, ή άστρονομία ένώ αρνείται τήν ύπαρξη τών άστρων.

Ώ, αδελφοί μου, δέν μπορούμε νά σεβαστούμε τόν πολύ σοφό καί πολύ δοκιμασμένο πλούτο της Εκκλησίας μας, μέχρι νά συγκρουστούμε μέ την άγνοια του κόσμο. Δείτε! Κηρύττοντας πάνω από είκοσι αιώνες τόν Λόγο, ή Εκκλησία είναι φορέας τής αλάνθαστης ουράνιας Λογικής. Μελετώντας διαρκώς τήν ψυχή του ανθρώπου, γνωρίζει καλύτερα τήν ψυχολογία. Ναί, σ’ αύτήν μπορεί κανείς νά βρει άξιόπιστη έπιστήμη τής Γνώσης, πλάι στην άξιόπιστη Λογική καί τήν ψυχολογία.


Όμως αύτό της τό θησαυροφυλάκιο γνώσης καί έπίγνωσης ή Εκκλησία δέν τό χρησιμοποιεί γιά τήν έπίγεια δόξα της, άλλά μόνο γιά τή διόρθωση καί τή θεραπεία τών άνθρώπινων ψυχών και τήν προετοιμασία τους γιά τή Βασιλεία τών Ούρανών. Διδάσκει άκατάπαυστα τούς ανθρώπους νά στέκουν μέ πίστη πλάι στόν Φίλο τους, κι αυτός είναι ό φιλάνθρωπος Θεός, καί αιωνίως νά πολεμούν ενάντια στόν εχθρό πού είναι ό διάβολος, ό πατέρας του ψεύδους καί άνθρωποκτόνος.

Καλεί τούς ανθρώπους άμεσα, σά νά κινδυνεύουν από πυρκαγιά, νά ύπακούσουν τόν μοναδικό τους Σωτήρα καί νά σώσουν τίς ζωές τους αιώνια. Τούς κοινοποιεί τόν Νικητή καί τίς νίκες Του, νικητή πού πριν τήν Ανάστασή Του άνακοίνωσε στόν κόσμο τήν οριστική Του νίκη μέ τά λόγια: «έγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ίω. ιστ', 33).

Οι καρποί τής νίκης Του φανερώνονται καί θά φανερώνονται στις αναρίθμητες πλούσιες εσοδείες Του.

Οί παλαιοί Σέρβοι ηγεμόνες χάραζαν στις σφραγίδες τους τόν σταυρό καί γύρω άπό τόν σταυρό τίς λέξεις: Χριστός Νικά. Έξω άπό τόν χρυσό ναό τής Αντιόχειας ήταν γραμμένοι προφητικοί λόγοι γιά τήν παντοκρατορία τού Σωτήρα Νικητή: «Το βασίλειό Σου, Χριστέ Θεέ, αιώνιο καί ή Βασιλεία
Σου έν πάση γενεά καί γενεά».

Μέ αύτή τήν θριαμβευτική ιαχή, ή έπίγεια Εκκλησία ξεπέρασε έπιτυχώς όλους τούς τρικυμιώδεις αιώνες τής ιστορίας της, παραδίδοντας μεθοδικά στήν Έπουράνια Εκκλησία τίς εσοδείες τού Κυρίου.

Όποιος αποξενώνεται από τήν Εκκλησία του Θεού, μισεί τήν ψυχή του. Νά τό γνωρίζετε, άγιοι άδελφοί μου, αύτό καί νά τό λέτε σ’ έκείνους πού δέν τό γνωρίζουν.


Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς ΕΣΟΔΕΙΕΣ ΚΥΡΙΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΡΡΗΣΙΑ.


Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ






Μαζί με όλα τα άλλα με άγγιξε βαθιά και ένα άλλο συμβάν. Στο μοναστήρι εργάζονταν ορθόδοξοι μάστοροι από την Ουκρανία. Προς δόξαν του Κυρίου έπαιρναν λίγα χρήματα για τη δουλειά τους. Το Πάσχα και του Αγίου Πνεύματος οι Ουκρανοί πήγαιναν στο σπίτι τους για να δουν τις οικογένειές τους και να αφήσουν τα κερδισμένα χρήματα. Την περίοδο εκείνη στην Ουκρανία τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα και οι άνθρωποι υπέφεραν από την πείνα. Και να που πριν του Αγίου Πνεύματος έπρεπε να φύγουν για το σπίτι τους, όταν την τελευταία στιγμή διαπιστώθηκε πως τα υποσχόμενα λεφτά δεν είχαν μεταβιβαστεί στον λογαριασμό της μονής και έτσι δεν μπορούσαν να πληρωθούν οι μισθοί. Κανείς δεν ήξερε τι συνέβη και πότε θα λάβουν τα χρήματα. Η μοναχή Αμβροσία έκλαιγε και ντρέπονταν να πει στους μάστορες τι συμβαίνει.


Οι οικογένειές τους μάταια θα περίμεναν τα χρήματα. Οι
εργάτες ήδη είχαν πάει στο λογιστήριο να πάρουν το μισθό τους. Η μοναχή Αμβροσία κρύφτηκε από ντροπή στο
ναό, γονάτισε μπροστά στις εικόνες και έκλαψε τόσο πολύ που έβρεξε το δάπεδο.
Ξάφνου μια γυναίκα μπήκε στο ναό κρατώντας ένα
δέμα μεγάλο στο οποίο φαίνονταν να υπάρχουν ψωμιά
-       Σε ποιον να το δώσω; ρώτησε εκείνη.
-       Αφήστε το στο παγκάρι, της απάντησε η μοναχή  Αμβροσία και συνέχισε να κλαίει.


Αφού αλάφρωσε την καρδιά της κλαίγοντας, άνοιξε επιτέλους το δέμα. Εκεί βρήκε δεσμίδες από χρήματα  τυλιγμένα με χαρτί από την τράπεζα. Πήγε γρήγορα τα χρήματα στο λογιστήριο και έτρεξε γρήγορα να προλάβει την γυναίκα. Έψαξε όλο το μοναστήρι όμως κανείς δεν την είχε δει, ενώ η φύλακας ισχυρίστηκε πως καμία γυναίκα δεν είχε μπει και δεν είχε βγει από το μοναστήρι. Ποσά θαυμαστά είδα στο Σαμορντίνο! Όταν πάνω από το ναό στερέωσαν το σταυρό, από πάνω του έλαμπε ένα φωτινό σύννεφο.
Η μονάχη σώπασε, ενώ στην σκήτη ακουγόνταν ο ήχος της καμπάνας, πράγμα που σήμαινε πως σ’ ένα τέταρτο άρχιζε το Μεσονυκτικό.
- Πω, πω, θα αργήσω στο Μεσονυκτικό, πρέπει να φύγω! θυμήθηκε η μητερούλα. Συγχωρέστε με που σας κράτησα τόσο πολύ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ.
Νίνα Πάβλοβα

игуменья Мариам Скорда (Греция) - Аbbess Mariam Skorda (Greece)


Схиархимандрит Серафим Бит-Хариби. Archimandrite Seraphim Bit-Haribi.


ΛΟΓΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΟΛΥΒΙΑΤΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ


Mariachi band greets Orthodox Archbishop Athenagoras of Mexico and Guatemala


Two great figures of the eastern Empire, brothers Constantine-Cyril



Two great figures of the eastern Empire, brothers Constantine-Cyril and Methody created the Glagolitic alphabet, which later became the basis of the Cyrillic alphabet, on which today write 300 million people around the world. Their ethnic origin does not matter. The Empire did not care about the ethnicity of its citizens. They created the Glagolitic alphabet under state order - because the purpose of the Empire to spread Christianity among all peoples.

Φωτογραφίες από το ταπεινό απλό νηστήσιμο γεύμα, των Βατοπαιδινών πατέρων του Αγίου Όρους, που επισκέπτονται όλες τις μονές και προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Ήλθαν και στη Μονή μας των Ποιμένων. Συνολικά είναι ογδόντα - ενενήντα προσκυνητές στον αριθμό.


Φωτογραφίες από το ταπεινό απλό νηστήσιμο γεύμα, των Βατοπαιδινών πατέρων του Αγίου Όρους, που επισκέπτονται όλες τις μονές και προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Ήλθαν και στη Μονή μας των Ποιμένων. Συνολικά είναι ογδόντα - ενενήντα προσκυνητές στον αριθμό. Τους συνοδεύει ο Πατριαρχικός μας επίτροπος, Σεβασμιώτατος Καπιτωλιάδος Ησύχιος. Μαζί τους είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νεάς Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνος. Από το Βατοπαίδι είναι εδώ εξήντα μοναχοί, και το μήνα Σεπτέμβριο θα έλθουν και όλοι οι υπόλοιποι. Ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου, γέροντας Εφραίμ μας έφερε δώρο μεγάλη εικόνα, πιστό αντίγραφο της Παναγίας της Βηματάρισσας, που έχουν στη Μονή τους, καθώς και υπέροχο θυμίαμα, σε όλα τα μοναστήρια των Αγίων Τόπων. Όπου περνούν στην Αγία Γη, τραντάζει ο τόπος από την ψαλμωδία τους! Γέμισε ο τόπος ράσο και μοναχούς! Μεγάλη η χαρά μας! Τους ευχαριστούμε.
Δόξα Τω Θεώ!

ΠΑΤΗΡ ΙΓΝΑΤΙΟΣ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ.










https://www.facebook.com/profile.php?id=100004358235974

The Fall of the Empire of Trebizond on August 15th,1461 AD.


ΠΕΡΙΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΘΕΡΑΠΕΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΩΝ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΤΟΥ ΡΑΝΤΟΝΕΖ








      Περί ασθενειών θεραπευμένων και αθεράπευτων


Το συμβάν με τον Όσιο Σέργιο του Ράντονεζ έλαβε μέρος την περίοδο που εργαζόμουν ως ειδική ανταποκρίτρια της εφημερίδας Κομσομόλσκαγια Πράβντα, ενώ στο διπλανό τμήμα εργαζόταν ο νεαρός δημοσιογράφος Γιούρι, ο οποίος αργότερα έγινε πατέρας πέντε παιδιών.
Τότε είχε γεννηθεί η κόρη του η Ανετσίκα, την οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά τη γέννησή της οι γιατροί την καταδίκασαν σε θάνατο. Το κοριτσάκι μπήκε στο νοσοκομείο του Κρεμλίνου, οι ξένοι ανταποκριτές της έστελναν φάρμακα από το εξωτερικό, αυτά όμως μόνο παρέτειναν την αγωνία. Οι δημοσιογράφοι έχουν τον δικό τους τρόπο να μάχονται. 0 Γιούρι μαζί με την αίτηση βοήθειας, έστειλε στην σύνταξη εφημερίδων από διάφορες χώρες την φωτογραφία της επτάμηνης Ανετσίκας, τις οποίες με δυσκολία μπορούσες να αντικρίσεις. Το σώμα του παιδιού ήταν σαν ένα ματωμένο κομμάτι κρέας, χωρίς δέρμα, τα οστά έμοιαζαν με ζελέ, ενώ το σώμα έμοιαζε με αυγό χωρίς τσόφλι. Οι νοσοκόμες φοβούνταν να την πάρουν αγκαλιά, μόνο η βαθιά πιστή σύζυγος του Γιούρι μπορούσε να της αλλάξει τις πάνες. Έτσι διαδόθηκαν σε όλον τον κόσμο οι φωτογραφίες μέσα από τις οποίες κοίταζαν ικετευτικά τα πελώρια πονεμένα μάτια της μικρής.
-           Άδικα παιδεύεστε, η ασθένεια είναι ανίατη, έλεγαν οι γιατροί στον Γιούρι.


0 Γιούρι όμως, σαν ασυρματιστής ενός καραβιού που βυθίζεται, έστελνε απελπισμένα σήματα «SOS»; «Σώστε την Ανετσίκα! Απαντήστε όσοι μπορείτε να βοηθήσετε!».
Απάντησε μια γυναίκα, καθηγήτρια από την Αμερική, ειδικός παγκοσμίου φήμης. Πέταξε με το αεροπλάνο μέχρι την Μόσχα μόνο για μερικές ώρες, αποκλειστικά για να εξετάσει την μικρή. Την εξέτασε και πέταξε αμέσως πίσω για την πατρίδα της, λέγοντας κατά την αναχώρησή της στον σαστισμένο πατέρα:
-           Προετοιμάστε τη σύζυγό σας, αυτή τη νύχτα η κόρη σας θα πεθάνει. Συγχωρέστε με, αλλά σ' αυτήν την περίπτωση η ιατρική αδυνατεί να κάνει κάτι. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να τη σώσει. 0 Γιούρι δεν μπορούσε να ανακοινώσει τα νέα στην σύζυγό του κι έτρεξε γρήγορα από τη Μόσχα στη λαύρα του Αγίου Σέργιου. Τότε, όπως και πολλοί από μας, ο Γιούρι ήταν άπιστος. Δεν ήξερε να προσευχηθεί, αλλά κάθισε όλη την ημέρα κοντά στην λάρνακα του οσίου Σέργιου του Ράντονεζ κι έκλαψε. Επέστρεψε στο σπίτι γύρω στα μεσάνυχτα, όταν η σύζυγός του ήδη κοιμόταν. Τα ξημερώματα, προσπαθώντας να μην ξυπνήσει τον σύζυγό της, έφυγε για το νοσοκομείο. Αυτά που ακολούθησαν μας τα διηγήθηκε η ίδια:



-           Πλησίασα το κοριτσάκι και φοβήθηκα, η Ανετσίκα είχε πάνω της κάτι το ασυνήθιστο. Έτρεξα βιαστικά στους γιατρούς: «Γιατρέ, εξετάστε την Ανετσίκα! Κάτι της συμβαίνει». Σκύβοντας ο γιατρός από πάνω της, ξαφνικά έτρεξε προς το δωμάτιο της βάρδιας. Εγώ κοκκάλωσα. Από το δωμάτιο της βάρδιας έτρεχαν όσο τους κρατούσαν οι δυνάμεις γιατροί και νοσοκόμες ποδοκροτώντας σαν αγέλη ελεφάντων. Κύκλωσαν την Ανετσίκα και κανείς δεν έβγαζε μιλιά. Εγώ κοίταζα και δεν μπορούσα να το πιστέψω, είχε βγάλει δέρμα και τα κόκκαλά της ήταν σκληρά.
Έτσι δι’ ευχών του οσίου Σέργιου του Ράντονεζ έγινε το θαύμα της ιάσεως. Μετά από αυτά τα συμβάντα, ο Γιούρι βαπτίστηκε και έφυγε από τη σύνταξη. Εγώ έφτασα στην Λαύρα της Αγίας Τριάδος του οσίου Σέργιου μόνο μετά τη βάπτισή μου, παρακαλώντας τον όσιο Σέργιο να με βοηθήσει.


- Το να βαπτιστείς, είχα ακούσει πριν από την βάπτισή μου τα λόγια του μητροπολίτου Αντωνίου Μπλουμ, είναι σαν να μπαίνεις σ’ ένα κλουβί με τίγρεις. Το άκουσα και δεν το πίστεψα. Μετά την βάπτισή μου ανακάλυψα πως οι «τίγρεις» έμεναν στο ίδιο μου το σπίτι. Ήταν αρκετό να ανάψω το καντήλι και να ραντίσω με αγιασμό και όλοι ορμούσαν πάνω μου: «Τι σκοταδισμός είναι αυτός; Σταμάτα!» Ο γιος μου πίστευε μόνο στους υπολογιστές και έκανε γιόγκα. Ο πατέρας «θεραπεύονταν» με εμπιστοσύνη στον Κασπιρόβσκι, και η μητέρα δήλωνε πως πίστευε στο Θεό από παιδί αλλά ταυτόχρονα έβγαζε τον σταυρό της.
Την οικογενειακή διχόνοια την υπέφερα τόσο δύσκολα, που προσευχόμουν με δάκρυα στα μάτια στον όσιο Σέργιο να με βοηθήσει να έλθουν κοντά στο Θεό οι δικοί μου. Έκανα στο λείψανό του αμέτρητες παρακλήσεις κι έχοντας υπ’ όψη μου το θαύμα με την Ανετσίκα, περίμενα ο Όσιος να εκπληρώσει το αίτημά μου.



Τώρα ξέρω πως η αναμονή ενός κατά παραγγελία θαύματος προέρχεται από την εγωιστική επιθυμία να διατάξεις τους Ουρανούς. Αλλά ξέρω και κάτι άλλο, η προσευχή χαρίζει τόση παρηγοριά, που αν και τα προβλήματα παραμένουν τα ίδια, στην ψυχή βασιλεύει η ησυχία και η ειρήνη. Όμως όταν εγώ έκανα τις παρακλήσεις στον όσιο Σέργιο, για κάποιο λόγο, η καρδιά μου σφίγγονταν και είχα το συναίσθημα πως πλησιάζει μια καταιγίδα και πως σύντομα θα αρχίσει να βροντάει.
Πράγματι βρόντηξε. Με τι μαρτυρικό φρόνημα μεταστράφηκαν αργότερα οι συγγενείς μου! 0 γιος μου ήλθε κοντά στην εκκλησία αφού αρρώστησε βαριά, έπειτα ο πατέρας μου πεθαίνοντας από καρκίνο, μου είπε πριν πεθάνει: «Αγαπημένη μου κόρη, αγόρασε ένα σπίτι για μένα και τη μητέρα σου κοντά στην Όπτινα. Θα ήθελα να μετακινηθούμε εκεί για πάντα». Δεν τα κατάφερε όμως. Δόξα τω Θεώ που η μητέρα κατάφερε να μετακινηθεί στην Όπτινα όταν ήταν στην αρχή της ασθένειάς της και εκεί εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε. Έπειτα για πολλά χρόνια στη σειρά ήταν κατάκοιτη, χάνοντας την ικανότητα να μιλάει και κατά πως φαινόταν και να καταλαβαίνει. Οι γνωστοί μας ιερείς κοινωνούσαν τη μητέρα στο σπίτι. Πριν από το θάνατό της ήρθε ένας άγνωστος σ’ εμάς ιερέας και αρνήθηκε να την κοινωνήσει:
- Αφού αυτή δεν καταλαβαίνει τίποτα. Τι θα κάνω αν αρνηθεί τη Θεία Κοινωνία;



Είχαν περάσει μερικά χρόνια απ’ όταν σηκώθηκε για τελευταία φορά η μητέρα από το κρεβάτι, ενώ στα πρησμένα από την υδρωπικία πόδια της έτρεχε αίμα. Τη στιγμή εκείνη σταύρωσε παρακλητικά τα χέρια της για να κοινωνήσει και με τις τελευταίες δυνάμεις που της είχαν απομείνει, προσπάθησε να σταθεί στα αδύναμα πόδια της.
-           Καθήστε κάτω, καθήστε κάτω! φοβήθηκε ο ιερέας. Κι αφού μετάλαβε την μητέρα, πρόσθεσε: Ναι, τέτοια ευλάβεια έχω πολύ καιρό να συναντήσω... Ίσως αυτή να ήταν η ανταμοιβή για τον μακροχρόνιο και αφόρητο πόνο της μητέρας; Μετά τον θάνατο των ηλικιωμένων γονέων μου, ένας από τους γνωστούς μας με ρώτησε:
-           Θα συμφωνούσες να προσευχηθείς πάλι για να πιστέψουν τα οικεία σου πρόσωπα, γνωρίζοντας το μαρτύριο που σε περιμένει;
-           Ναι, του απάντησα χωρίς δισταγμό Ωστόσο ο σταυρός αποδείχθηκε τόσο βαρύς, που οι δυνάμεις μου έφτασαν στα όριά τους. Σχιζόταν η καρδιά μου βλέποντας πόσο υπέφεραν οι αγαπημένοι μου, ενώ εγώ εξοντωνόμουν τρέχοντας από το ένα νοσοκομείο στο άλλο. Κάποτε με στήριξαν οι γονείς μου, τώρα όμως έφτασε η περίοδος της μοναξιάς, αφού είχα να αντιμετωπίσω επτά μέτωπα, χωρίς κανένα στήριγμα και χωρίς καμιά ανάπαυλα. Κάποια στιγμή, σε μία απέλπιδα προσπάθεια για κάποια βοήθεια, έφυγα από το νοσοκομείο και πήγα στον όσιο Σέργιο του Ράντονεζ. Τη στιγμή της παράκλησης άρχισα να κλαίω:
-           Εσύ είσαι μέγας, αββά Σέργιε, παραπονιόμουν στον Όσιο, κι εγώ είμαι μια γυναίκα μόνη και κουρασμένη. Είμαι μόνη μου, μόνη μου, και δεν έχω ποιος να με βοηθήσει!Από τότε απέφευγα να πηγαίνω στον όσιο Σέργιο.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ.
Νίνα Πάβλοβα

0Ι ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ;ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ







0Ι ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ;

1)     Θαυμαστό



Μια μέρα με ξύπνησε το τηλεφώνημα μιας καθηγήτριας αγγλικών την οποία γνώριζα από την εκκλησία. Με παρακάλεσε να της αγοράσω κάποια φάρμακα; «Έχω αμυγδαλίτιδα και δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι». Της πήγα από το φαρμακείο τα απαραίτητα και ενώ ετοίμαζα ζεστό φαγητό, της πρότεινα:
-       Ας διαβάσουμε την παράκληση του αγίου Παντελεήμονα!
-       Δεν θέλω να προσευχηθώ στον Παντελεήμονά σου και ούτε θέλω να ακούω γι’αυτόν! ξέσπασε ξάφνου η άρρωστη κλαίγοντας με λυγμούς.
Αυτή η έκρηξη απελπισίας ήταν απίστευτη αλλά να τι  κρυβόταν πίσω της. Ακριβώς εκείνες τις μέρες είχαν φέρει στη Μόσχα από το Άγιο Όρος το λείψανο του Αγίου Παντελεήμονα. Όταν η παλιά της συμφοιτήτρια θεραπεύτηκε μετά την προσκύνηση του λειψάνου, αυτή σκάφτηκε πως θα συμβεί και στην ίδια ένα θαύμα για τις πολλές της ασθένειες.
Για να προσκυνήσει κάποιος το λείψανο στεκόταν στην ουρά πολλές ώρες. Όμως η καθηγήτρια προσκύνησε δύο φορές το λείψανο περιμένοντας κάθε φορά δώδεκα ώρες. Η αναμονή του θαύματος ήταν τόσο έντονη, που. αψηφώντας το κρύωμα, στάθηκε στην ουρά για τρίτη φορά. Εδώ όμως την πρόδωσε η παιδαγωγική της συνήθεια να διδάσκει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Πρέπει να πω πως αυτή η συνήθεια είναι πολύ ενοχλητική. Για παράδειγμα, ένα παιδί λέει στο άλλο:
-       0 Ντέτσλ, αδερφέ, είναι πολύ κουλ!
-       Παιδί μου, τον διορθώνει η καθηγήτρια, η χρήση ξενικών λέξεων σημαίνει...


-       Σημαίνει, θείτσα, τη διακόπτει το «παιδί» και γυρίζει το δάκτυλό του στον κρόταφο, υπονοώντας πως πα λάβωσε τελείως.
Το ίδιο πράγμα συνέβαινε και στην εκκλησία. ήταν αρκετό να αρχίσουν κάποιοι να ψιθυρίζουν για να αρχίζει να φωνάζει: «Θού, Κύριε, φυλακήν τώ στόματί μου!» Αλλά τόσο δυνατά, που μέχρι και ο ιερέας στο Άγιο Βημά αναπηδούσε. Το ίδιο και τώρα, βλέποντας κάποιους άτακτους νεαρούς να περνούν μέσα από τις προστατευτικές μπάρες και να τρέχουν προς τον ναό χωρίς να σταθούν στη σειρά, ακολούθησε κι αυτή την ίδια διαδρομή για να τους δώσει ένα μάθημα. Αλλά συνέβη ο αστυνομικός να πιάσει μόνο αυτήν και τραβώντας να την βγάλει έξω λέγοντας:
-       Γριά γυναίκα και δεν στέκεσαι στη σειρά; Δεν σέβονται τίποτα αυτοί οι άνθρωποι!
-       Εγώ είμαι «γριά»; έκλαιγε με λυγμούς η καθηγήτρια, η οποία αντιλαμβανόταν την συνταξιοδότησή της σαν να πετούσαν τη ζωή της στα σκουπίδια.
Θαύμα, λοιπόν, περίμενε να συμβεί και να γίνει καλά, συνέβη όμως αυτό που συνέβη.



Παρηγόρησα την πικραμένη και για έναν χρόνο δεν ξαναειδωθήκαμε. Μετά από ένα χρόνο άκουσα τη φήμη πως η «αγγλίδα» μας δεν πήγαινε πια στην εκκλησία και παρέλαυνε με την κόκκινη σημαία δίπλα στους εξτρεμιστές. Εγώ δεν το πίστεψα αφού ήξερα πως είναι μια θερμή δημοκράτισσα. Όταν όμως την επισκέφθηκα, παρατήρησα στον προθάλαμο μια κόκκινη σημαία και μια μυρωδιά τόσο δυνατή, που μη μπορώντας να συγκρατηθώ τη ρώτησα:
-       Τι μυρίζει έτσι;
-       Όλος ο πολιτισμένος κόσμος, μου είπε προκλητικά, θεραπεύεται τώρα με ούρα. Προσωπικά πίνω καθημερινά ούρα και το προτείνω και σ’ εσένα, για αποτοξίνωση.
-       Μάλιστα, της είπα εγώ και επανέλαβα τα λόγια ενός γνωστού γέροντα: «Να πίνουμε ούρα και να τρώμε κόπρανα! »
-       Μα τι μπορεί να ξέρει ο παπάς σου ο χωριάτης, μου είπε με έναν αέρα ανωτερότητας, για την παγκόσμια επιτυχία της κοπρανοθεραπείας;
Έτσι έμαθα πως σ’ αυτές τις παγκόσμιες οργανώσεις τρώνε και από την τουαλέτα. Δεν θα αναφέρω τον μονόλογο που ακολούθησε περί φωτεινών ενεργειών του σύμπαντος. Θα πω μόνο πως έφυγα ντροπιασμένη από το πεδίο της μάχης υπό την νικηφόρα ιαχή της παιδαγωγού:



-       Θα ξαναέλθεις σ’ εμένα και θα μάθεις!
Πράγματι, λίγο αργότερα την επισκέφτηκα στο νοσοκομείο. Συνεπεία της «ουροθεραπείας» έφτασε στην εντατική σε πολύ σοβαρή κατάσταση και την έσωσε ένας καλός γιατρός. Το σημαντικότερο ήταν πως κοντά στο νοσοκομείο βρισκόταν ένας ναός. Εδώ έγινε η μεταστροφή της με δάκρυα μετάνοιας, εξομολογήθηκε και κοινώνησε. Άρχισε η ψυχική και σωματική θεραπεία. Έτσι είχα την ευκαιρία να εμπεδώσω εκείνη την θεϊκή εντολή που λέει πως δεν πρέπει να κρίνουμε κανέναν. Μόνο ο Κύριος ξέρει τι συμβαίνει μέσα στην ψυχή του καθενός. Η ψυχή της άλλοτε περιπλανιόταν στο σκοτάδι. Εργάστηκε μια ζωή ως καθηγήτρια αγγλικών, αλλά αποδείχθηκε και μια αφιερωμένη αδελφή του ελέους, αφού, μετά την αποθεραπεία της, ζήτησε να εργάζεται στο νοσοκομείο ως εθελόντρια για τη δόξα του Θεού. Είχε ζέση ψυχής και την ικανότητα να κάθεται ακούραστα δίπλα στον ασθενή φροντίζοντας τον. Οι ασθενείς την αγαπούσαν πολύ. Και μου φάνηκε πως η κλίση της αδελφής του ελέους αποκαλύφθηκε με την ευχή του αγίου μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα. Όταν της το είπα, αναστέναξε:
- Τι κι αν είναι έτσι; Ντρέπομαι να το αναγνωρίσω, αλλά και σήμερα φοβάμαι να προσευχηθώ στον άγιο Παντελεήμονα. Πάσες προσευχές έκανα τότε, αλλά μετά κατέρρευσα. Όχι, φοβάμαι να πέσω και να καταντήσω στο ίδιο χάλι.


Πόσο προσπάθησα να την πείσω, αλλά, στο μεταξύ η συνείδησή μου με «άδειαζε». Μήπως κι εγώ για μία περίοδο της ζωής μου δεν φοβόμουν να προσευχηθώ στον όσιο Σέργιο του Ράντονεζ; Μήπως είναι σπάνιοι οι πειρασμοί όταν κάποιος λέει με πίκρα: «Οι προσευχές και οι παρακλήσεις γίνονται, αλλά ποιο το όφελος;» Είναι κι αυτό είναι μέρος της ζωής του Ορθοδόξου και να μερικές ιστορίες πάνω σ’ αυτό το θέμα.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ.
Νίνα Πάβλοβα