Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Μια καταπληκτική ομιλία της Gianna Jessen που επέζησε ως έμβρυο από άμβλωση!.


YOU WON'T SEE YOUR FACE IF YOU THROW STONES.




The hermit said: you won't see your face if you trhrow stones
___
A man decided to visit the hermit who lived near the monastery in Stset. He wandered around the desert for a long time, until he finally found it.
“I need to know what the first step should be taken along the path of spiritual development,” he said.
The hermit led the man to a small well and told him to look at his reflection in the water. The man tried to do this, but the hermit began to throw stones into the water, and ripples began to flow through the water.
“I will not see my face in the water if you continue to throw stones.”
“Just as it is impossible for a person to see his face in troubled waters, it is also impossible to seek God if the mind is preoccupied with the search and fear of failure,” said the monk.
- This is the first step.

Αρχιμανδρίτης Παΐσιος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα. Ο πατέρας ήταν το "δεξί χέρι" του γέροντα Εφραίμ για πολλά χρόνια.











Το Δώρο της Ερήμου-trailer.


Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

Αγαπώ τον σκουπιδιάρη μου.





Αγαπώ τον σκουπιδιάρη μου

Ἦταν ἕνα φιλόδοξος, νέος δημοσιογράφος. Μόλις εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπ᾽ τή σχολή δημοσιογραφίας καί κατά τά δικά μας “ἐπιχειρηματικά ἤθη”, δούλευε ἄμισθος καί ὑπό δοκιμή σέ κάποια μεγάλη ἐφημερίδα. Ἦταν παραμονές πρωτοχρονιᾶς καί ἔπρεπε νά κάνη μία ἔρευνα ἀπό πόρτα σέ πόρτα.

—Γειά σας. Λέγομαι Γιάννης… καί κάνουμε μία ἔρευνα σ᾽ αὐτή τή συνοικία…

—Δέν ἐνδιαφέρομαι! Γειά σας!, … δυνατό κλείσιμο τῆς πόρτας καί κλείδωμα.

Ἀρκετές ἑκατοντάδες πόρτες ἦταν κλειστές γιά τήν ἔρευνα τοῦ φίλου μας, ὥσπου δέν ἄντεξε καί στήν τελευταία γυναίκα πού τοῦ ἄνοιξε τῆς εἶπε:

—Πρίν μοῦ κλείσετε κατάμουτρα τήν πόρτα, δέν πουλάω τίποτε, τό μόνο πού θέλω εἶναι νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν κοινότητα.

Ἡ νεαρή γυναίκα πού ἦταν μέσα, ἔκανε μία παύσι γιά λίγο, ὕψωσε τά φρύδια της σηκώνοντας τούς ὤμους της μέ ἀπορία, μπερδεμένη ἀπ᾽ τήν εἰσαγωγή του.

—Βέβαια, Περᾶστε. Μήν δίνετε σημασία στήν ἀκαταστασία. Εἶναι δύσκολο μέ τά παιδιά.

Ἦ​ταν ἕνα παλαιό διαμέρισμα σέ μία ὑποβαθμισμένη γειτονιά ὅπου μποροῦσαν νά βροῦν κατάλυμα αὐτοί πού εἶχαν πενιχρό εἰσόδημα. Μέ τά λίγα πού εἶχαν, τό σπίτι ἔμοιαζε ἄνετο καί φιλόξενο.​

—Χρειάζομαι μόνο νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν οἰκογένειά σας. Ἄν καί ἀκούγεται προσωπικό, δέν χρειάζεται νά χρησιμοποιήσω τά ὀνόματά σας. Αὐτές οἱ πληροφορίες θά χρησιμοποιηθοῦν…

Ἡ​ γυναίκα τόν διέκοψε.​

—Θά θέλατε ἕνα καφέ; Φαίνεται ὅτι εἴχατε δύσκολη μέρα.

Μολις ἐπέστρεψε μέ τόν καφέ, ἕνας ἄνδρας ἦρθε στήν ἐξώπορτα. Ἦταν ὁ σύζυγός της.

—Νίκο, ὁ κύριος ἦρθε γιά νά κάνη μία ἔρευνα.

Ὁ​ δημοσιογράφος σηκώθηκε καί συστήθηκε εὐγενικά. Ὁ Νίκος ἦταν ψηλός καί ἀδύνατος, μέ πρόσωπο τραχύ καί γερασμένο, ἄν καί πρέπη νά ἦταν γύρω στά εἴκοσι μέ εἴκοσι πέντε. Τα χέρια του ἦταν ἄγρια, ὅπως ἐκεῖνα πού γίνονται ἀπ᾽ τή σκληρή δουλειά, ὄχι ἀπ᾽ τά μολύβια. Ἡ γυναίκα ἔγειρε καί τόν φίλησε ἀπαλά στό μαγουλο. Καθώς κοιτοῦσε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, μποροῦσες νά διακρίνης τήν ἀγάπη πού τούς ἕνωνε. Χαμογέλασε καί ἀκούμπησε τό κεφάλι της στόν ὦμο του. Ἐκεῖνος ἄγγιξε τό πρόσωπό της μέ τά χέρια του καί τῆς εἶπε ἀπαλά:

—Σ᾽ ἀγαπῶ.

Ἴ​σως νά μήν εἶχαν ὑλικό πλοῦτο ἀλλά αὐτοί οἱ δύο ἦταν πιό πλούσιοι ἀπ᾽ τούς περισσότερους πού ὁ φίλος μας εἶχε γνωρίσει. Εἶχαν μία ἀγάπη δυνατή. Τήν ἀγάπη ἐκείνη πού κρατάει τό κεφάλι σου ψηλά, ὅταν τά πράγματα δέν πᾶνε καλά.​

—Ὁ Νίκος δουλεύει στό δῆμο, εἶπε αὐτή. Μαζεύει τά σκουπίδια. Ξέρετε, εἶμαι τόσο περήφανη γι᾽ αὐτόν!

—Γλυκιά μου, εἶμαι σίγουρος ὅτι τόν κύριο δέν τόν ἐνδιαφέρει αὐτό, εἶπε ὁ Νίκος.

—Ὄχι, πραγματικά μέ ἐνδιαφέρει, ἀποκρίθηκε ὁ δημοσιογράφος.

—Βλέπετε κύριε, ὁ Νίκος εἶναι ὁ καλύτερος σκουπιδιάρης στό δῆμο! Μπορεῖ νά φορτώση περισσότερα σκουπίδια στό φορτηγό ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλο. Μπορεῖ νά βάλη τόσα πολλά στό φορτηγό πού δέν χρειάζεται νά προσπαθήσουν πολλή ὥρα, εἶπε ἡ γυναίκα μέ πολύ πάθος.

—Μακροπρόθεσμα, συνέχισε ὁ Νίκος, κάνω οἰκονομία καί στά χρήματα τοῦ δήμου. Οἱ ἐργατοῶρες εἶναι λιγότερες καί τό κόστος ἀνά φορτηγό λιγότερο.

Ἐ​πικράτησε ἡσυχία. Ὁ νεαρός δέν ἤξερε τί νά πῆ. Κούνησε τό κεφάλι του​, μάταια ἀναζητώντας τίς κατάλληλες λέξεις.

—Εἶναι ἀπίστευτο! Οἱ περισσότεροι θά βαρυγκωμοῦσαν μέ μία δουλειά σάν κι αὐτή. Σίγουρα εἶναι δύσκολη. Ἀλλά ἡ στάσι σας ἀπέναντί της εἶναι ἐκπληκτική!, εἶπε.

Ἡ​ γυναίκα προχώρησε στό ράφι δίπλα στόν καναπέ. Γυρίζοντας κρατοῦσε στά χέρια της ἕνα μικρό κάδρο καί ἄρχισε πάλι νά μιλᾶ:

—Ὅταν κάναμε τό τρίτο μας παιδί, ὁ Νίκος ἔχασε τή δουλειά του. Ἤμαστε ἄνεργοι γιά κάμποσο καί τελικά μπήκαμε στό ταμεῖο ἀνεργείας. Δέν μποροῦσε νά βρῆ δουλειά πουθενά. Τότε μία μέρα τόν ἔστειλαν σέ μία συνέντευξι ἐδῶ σ᾽ αὐτή τήνν κοινότητα. Τοῦ πρόσφεραν τή δουλειά πού κάνει τώρα. Γύρισε στό σπίτι θλιμμένος καί ντροπιασμένος. Μοῦ εἶπε ὅτι ἦταν τό καλύτερο πού μποροῦσε νά κάνη. Στήν πραγματικότητα θά τοῦ ἔδιναν λιγότερα ἀπ᾽ ὅ,τι ἔπαιρνε ἀπ᾽ τό ταμεῖο ἀνεργίας.

Σταμάτησε γιά λίγο, πλησίασε τό Νίκο καί εἶπε:

—Πάντα ἤμουν περήφανη γι᾽ αὐτόν καί πάντα θά εἶμαι. Βλεπεις, δέν νομίζω ὅτι ἡ δουλειά κάνει τόν ἄνθρωπο. Πιστεύω ὅτι ὁ ἄνθρωπος κάνει τή δουλειά!

—Ἔπρεπε νά ζοῦμε στό δῆμο γιά νά πάρω τή δουλειά. Γι᾽ αὐτό νοικιάσαμε αὐτό τό σπίτι, εἶπε ὁ Νίκος.

—Ὅταν μετακομίσαμε, αὐτό τό ἀπόφθεγμα κρεμόταν στόν τοῖχο δίπλα ἀπ᾽ τήν ἐξώπορτα. Αὐτό μᾶς ἔκανε νά δοῦμε τά πράγματα διαφορετικά. Ἤξερα πώς ὁ Νίκος ἔκανε τό σωστό, εἶπε καθώς τοῦ ἔδινε ἕνα κάδρο.

Αὐτό ἔγραψε: Ἄν κάποιος πρόκειται νά γίνη ὁδοκαθαριστής, θά πρέπη νά σκουπίζη τούς δρόμους ὅπως ἀκριβῶς ζωγράφιζε ὁ Μιχαήλ Ἄγγελος, ἤ ὅπως συνέθετε μουσική ὁ Μπετόβεν, ἤ ὅπως ἔγραφε ποίησι ὁ Σαίξπηρ. Θά πρέπη νά καθαρίζη τούς δρόμους τόσο καλά ὥστε ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς νά σταματήσουν καί νά ποῦν: “Ἐδῶ​ ἔζησε ἕνας σπουδαῖος ὁδοκαθαριστής πού ἔκανε καλά τή δουλειά του!”​. Τόν ἀγαπῶ γι᾽ αὐτό πού εἶναι. Ἀλλά αὐτό πού κάνει τό κάνει μέ τόν καλύτερο τρόπο. Ἀγαπῶ τόν σκουπιδιάρη μου!​

Η απάντηση ενός ιεραποστόλου για ποιο λόγo πήγε στην Ιεραποστολή των ειδωλολατρών από την στιγμή που δεν τον κάλεσαν οι ίδιοι.




Η απάντηση ενός ιεραποστόλου για ποιο λόγo πήγε στην Ιεραποστολή των ειδωλολατρών από την στιγμή που δεν τον κάλεσαν οι ίδιοι.

Λέει ἕνας στό φίλο του πού δραστηριοποιεῖται στήν ἱεραποστολή, πού μόλις εἶχε ἐπιτρέψει στά πάτρια ἀπό μία μακρινή εἰδωλολατρική χώρα:

—Τί ἤθελες νά πᾶς νά ζῆς μεταξύ αὐτῶν τῶν εἰδωλολατρῶν; Μήπως σοῦ τό ζήτησαν;
Ὁ νεοαφιχθεῖς ἱεραπόστολος τοῦ ἀπαντά:

—Νά σοῦ πῶ. Ὅταν ἤμουν φοιτητής, κάποιο βράδυ, φεύγοντας ἀπ᾽ τό σπίτι μου βλέπω μία λάμπα σ᾽ ἕνα ἀπέναντι παράθυρο νά καπνίζει καί νά πιάνη φωτιά ἡ κουρτίνα. Πρός στιγμήν σκέφθηκα νά φωνάξω ἀπέναντι στούς κατοίκους νά τρέξουν νά τή σβήσουν, ἀλλά εἶπα ἀφοῦ δέν μοῦ τό ζήτησαν γιατί νά τούς φωνάξω; Καί συνέχισα γιά τήν ἔξοδό μου.

—Δέν μπορεῖ νά τό ἔκανες αὐτό, τοῦ λέει ἐπιτιμητικά ὁ φίλος, μποροῦσε νά γίνει μεγάλη καταστροφή.

—Πράγματι, δέν τό ἔκανα. Φώναξα καί βοήθησα νά τή σβήσουν. Τό ἴδιο κάνω καί τώρα μέ τούς εἰδωλολάτρες πού λές. Δέν μέ φώναξαν, καί εἶναι φυσικό νά μήν μέ φωνάξουν. Οὔτε ἤξεραν αὐτοί τόν αἰώνιο κίνδυνο πού διατρέχουν μακρυά ἀπ᾽ τόν ἀληθινό Θεό καί τό Σωτήρα Χριστό. Ἀλλά ἐγώ πού ξέρω, καί ἔχω ὅπως καί μέ τή φωτιά τήν εἰκόνα καί τή γνώσι, θεώρησα χρέος μου νά πάω νά τούς κηρύξω τό Εὐαγγέλιο τῆς σωτήριας.

12 Αυγούστου 2018: Οι προσευχές του καπετάνιου Χρήστου Κωνσταντινίδη του τάνκερ Kriti Rock σώζουν δύο ψαράδες ναυαγούς στη Μαύρη Θάλασσα





12 Αυγούστου 2018: Οι προσευχές του καπετάνιου Χρήστου Κωνσταντινίδη του τάνκερ Kriti Rock σώζουν δύο ψαράδες ναυαγούς στη Μαύρη Θάλασσα

Ὁ καπετάνιος τοῦ τάνκερ Kriti Rock, Χρῆστος Κωνσταντινίδης, συνηθίζει, ὅπως δήλωσε, νά προσεύχεται στήν καμπίνα του κάθε μέρα ἀπ᾽ τίς 12:00 ὥς τίς 13:00, μπροστά στίς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας.

Στίς 12 Αὐγούστου 2018 πραγματοποιοῦσε δρομολόγιο ἀπ᾽ τήν Τουρκία γιά τό λιμάνι Ταμάν τῆς Μαύρης Θάλασσας. Ἐκεῖνο τό μεσημέρι κάτι τόν ἔσπρωξε νά ἀνέβει στό κατάστρωμα, ὅπου οἱ ναῦτες τόν πληροφόρησαν πώς εἶδαν ἀνθρώπους στή θάλασσα. Ἀμέσως ἔδωσε ἐντολή νά τούς προσεγγίσουν καί νά τούς σώσουν.

Ἡ 35χρονη Ναντέζντα Βατρούσκινα καί ὁ σύζυγός της Μιχαήλ Ἀλαβερντιάν εἶχαν ξεκινήσει γιά ψάρεμα μέ τή φουσκωτή τους βάρκα στίς 8 Αὐγούστου.

Ὑποθέτοντας ὅτι θά ἐπέστρεφαν σύντομα, δέν πῆραν τίποτε μαζί τους, οὔτε κἄν νερό· ἀκόμη καί τό κινητό τό ἄφησαν στό αὐτοκίνητο. Ἡ θάλασσα ἦταν ἐξαιρετικά ἤρεμη, ἀλλά ξαφνικά ὁ καιρός ἄλλαξε καί δυνατοί ἄνεμοι παρέσυραν τή βάρκα στά ἀνοικτά, ἀποσπώντας καί τό ἕνα κουπί. Ὅταν τούς ἐντόπισε τό ἑλληνικό πλοῖο, βρίσκονταν 70 χιλιόμετρα ἀπ᾽ τήν ἀκτή!

Τέσσερεις νύκτες καί πέντα μέρες βολόδερναν στά νερά τῆς Μαύρης Θάλασσας. Παρά τίς προσπάθειές τους νά φωνάζουν σέ πλοία, τάνκερ, γιότ, κανένας δέν τούς πρόσεξε. Εἶχαν πιά μπεῖ στήν πέμπτη μέρα ἀγωνίας καί τό μόνο πού τούς εἶχε ἀπομείνει ἦταν νά προσεύχονται γιά ἕνα θαῦμα· τότε ἦταν πού εἶδαν μέσα στήν ὁμίχλη ἕνα γκρί πλοῖο νά ἔρχεται πρός τό μέρος τους.

Ἡ προσευχή τοῦ καπετάνιου, οἱ προσευχές καί τῶν ναυαγῶν ἐνώθηκαν καί ἀπέδωσαν τό θαῦμα!…

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989) μας διηγείται για μια αγιασμένη Μοναχή η οποία με τη ζωή της έκανε το Θεό να χαμογελάει.




Ἀναφέρει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989):

«Ἐπισκέφθηκα πρό ἐτῶν μεγάλη γυναικεία Μονή. Μεταξύ τῶν μοναζουσῶν, τίς ὁποῖες γνώριζα, ἦταν καί μία σχεδόν αἰωνόβια. Ὕπαρξι ὀλιγογράμματη, ἀλλά ἁγιασμένη. Λόγῳ τοῦ γήρατος δέν σηκωνόταν πλέον ἀπ’ τό κρεβάτι. Καθόταν μόνο πάνω σ’ αὐτό. Πῆγα στό κελλί της. Κλαίγοντας μοῦ εἶπε τό… παράπονό της: “Ἄχ, αὐτή ἡ Γερόντισσα! Τήν παρακαλῶ νά μοῦ δίνη δουλειά νά κάνω ἐδῶ πάνω στό κρεβάτι, ἀφοῦ δέν μπορῶ νά σηκωθῶ ἄν δέν μέ κρατοῦν, καί αὐτή δέν μοῦ δίνει. Μπορῶ νά τυλίγω κουβάρια. Δέν μέ ἀφήνει, ὅμως. Μοῦ λέει ὅτι δούλεψα ὀγδόντα χρόνια στό Μοναστήρι. (Εἶχε μεταβῆ ἐκεῖ σέ ἡλίκα 16 ἐτῶν.) Ἀλλά ἔτσι ἐγώ τρώω δωρεάν τό ψωμί μου. Δουλεύουν ἄλλες καί ταΐζουν ἐμένα. Τί νά κάνω, ὅμως; Ἡ Γερόντισσα δέν ὑποχωρεῖ. Στενοχωρήθηκα τόσο πού δέν ἤθελα νά τρώω. Ἀλλά μετά σκέφθηκα κάτι καί ἀναπαύθηκα. Σκέφθηκα νά κάνω συνέχεια προσευχή γιά ὅλους. Ἔτσι μοῦ φαίνεται σάν νά δουλεύω κι ἐγώ. Βλέπεις αὐτό τό κομποσχοίνι; (Μοῦ ἔδειξε ἕνα κομποσχοίνι πού εἶχε πολύ μεγάλους κόμπους.) Δέν τό ἀφήνω καθόλου ἀπ’ τά χέρια μου μέρα-νύκτα, ἐκτός ἀπό δύο-τρεῖς ὧρες κατά τίς ὁποῖες κοιμᾶμαι. Κάνω συνέχεια προσευχή γιά τή Γερόντισσα καί γιά τίς Καλόγριες πού δουλεύουν γιά νά τρώω ἐγώ. 


Ἀλλά κάνω καί γιά ἄλλους. Γιά τό Δεσπότη μας καί γιά τούς ἄλλους Ἀρχιερεῖς, γιά τούς Ἱερεῖς, γιά τούς Κήρυκες, γιά τούς Ἄρχοντες, γιά τούς Δικαστές, γιά τό Στρατό, γιά τούς Χωροφύλακες, γιά τούς Δασκάλους, γιά τούς Μαθητές, γιά τίς χῆρες, γιά τά ὀρφανά, γιά ὅλους ὅσους θυμηθῶ. Ἔτσι αἰσθάνομαι λιγότερο βάρος στή ψυχή μου πού τρώω δίχως νά δουλεύω…”. Δακρύζω ὅσες φορές φέρνω στή μνήμη μου τή σκηνή αὐτή. Ἔκτοτε δέν ξαναεῖδα τήν ὁσία ἐκείνη Μοναχή. Μετά ἀπό λίγους μῆνες ἀπῆλθε σέ ἄλλους κόσμους, γιά νά συνεχίζη ἐκεῖ τίς “ἐκ βαθέων” προσευχές της “γιά ὅλους ὅσους θυμηθῆ” (ἐλπίζω καί γιά μένα…), ἄν καί χωρίς πλέον τό χονδρό κομποσχοίνι της, τό ὁποῖο τάφηκε μαζί μέ τό ἱερό σκῆνος της…».

Πηγή:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ,
Τό Χαμόγελο τοῦ Θεοῦ,
ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός,

Πώς έγινα μοναχός!!!Διαβάζει π,Νεκτάριος Κοβιλιάτης Ιερόν Κάθισμα της Μεταμορφώσεως Δολών Δυτ-Μάνης.


ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΥΣΕΒΙΟ ΒΙΤΤΗ (10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ)


ΕΙΠΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ....





Σπουδαίος δάσκαλος η φύση..
Πολλούς τρόπους άμυνας διδάσκει..
Αν σκεφθεί κανείς πως το μαργαριτάρι που θαυμάζουμε ξεκίνησε ως "ανεπιθύμητος εισβολέας" σε ένα όστρακο!!

ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΗ....





Ξέρετε τι είναι ωραίο που έχουν οι ευαίσθητοι άνθρωποι;
Ότι πάρα τις πολλές απογοητεύσεις, εξακολουθούν να έχουν μια μαλακή καρδιά.
Ενθουσιάζονται εύκολα, δοκιμάζουν πάντα το καλό, που ακόμα και όταν δεν είναι γύρω εκεί, το φτιάχνουν..!!!

Επί Σοι Χαίρει, Κεχαριτωμένη. Πάσα η κτίσις. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ.


ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΙΣ ΠΟΣΙ ΜΟΥ Άγιος Ευθύμιος (20 Ιανουαρίου)