Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2020

π. Αθανάσιος Γιουσμάς: Έρωτας και μικτοί γάμοι.


Η Χρυσή Ρομφαία- Απόσπασμα από το βιβλίο Μυστικά ΒΙΩΜΑΤΑ στην Αγία Γη τόμος Β' της Σοφίας Κιόρογλου.


23-2-2020 ΚΗΡΥΓΜΑ Π.ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ.


Φθιώτιδος: «Να σαρκώνεις τα χαρίσματα της μακαριστής γερόντισσας Στυλιανής» (ΦΩΤΟ)







Κατόπιν σεπτής εντολής, κανονικής άδειας και ευλογίας του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερωνύμου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Συμεών ετέλεσε στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος ΤΑΩ Πεντέλης, την ρασοφορία της δοκίμου Αλεξίας Καρατζογιάννη, δίνοντάς της το όνομα Στυλιανή, εις τιμήν του Οσίου Πατρός ημών Στυλιανού του Παφλαγόνος και της μακαριστής γερόντισσας Στυλιανής.

Στην σύντομη προσλαλιά του ο κ. Συμεών μετέφερε τις πατρικές ευχές και ευλογίες του κοινού πνευματικού πατέρα μας, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερωνύμου και συνεχάρη την νέα Καθηγουμένη της Μονής, γερόντισσα Θεοφανώ και την αδελφότητα, γι’ αυτό το νέο πνευματικό καρπό της Μονής, που είναι η μοναχή Στυλιανή η νεότερη.

«Σε αξίωσε ο Θεός, αδελφή μου Στυλιανή, να είσαι όχι μόνο κατά Θεόν συνώνυμη αλλά και κατά κόσμον συνεπώνυμη με την μακαριστή και Αγία γερόντισσα μας Στυλιανή, η χάρη της οποίας πλημμυρίζει κάθε σπιθαμή, κάθε σημείο της Μονής.

Εύχομαι με την υπακοή σου προς την γερόντισσα σου, Καθηγουμένη Θεοφανώ, στην οποία θα έχεις την πνευματική σου αναφορά, αλλά και κυρίως με τον αγώνα σου, με τον αγνό σου πόθο, με τους ασκητικούς ιδρώτες αλλά και με το νεανικό σου σφρίγος, να σαρκώνεις τα χαρίσματα της μακαριστής γερόντισσας Στυλιανής στην ζωή της Μονής και στην ζωή του ταλαίπωρου αυτού κόσμου», ανέφερε μεταξύ των άλλων ο κ. Συμεών.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος συνοδευόταν από τον Αδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Φραγκίσκο Λάβδα, Προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Σεραφείμ και Προφήτη Ηλία Παλαιάς Πεντέλης και διατελέσαντα Διευθυντή του Γραφείου τη Πρωτοσυγκελλίας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, επί Πρωτοσυγκελλίας του, μετέβη στο μνήμα της μακαριστής γερόντισσας Στυλιανής και ετέλεσε νεκρώσιμο τρισάγιο μέσα σε ατμόσφαιρα κατάνυξης και συγκίνησης.

Κατά την φιλοξενία που παρέθεσε η Αδελφότητα στο Αρχονταρίκι της Μονής ο κ. Συμεών εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Μακαριώτατο πνευματικό του πατέρα, που του έχει δώσει την άδεια να έχει τελέσει στην Μονή τα τελευταία δυο χρόνια, τρεις κουρές μοναζουσών, την ενθρόνιση της νέας Καθηγουμένης Θεοφανούς και τώρα την ρασοφορία της μοναχής Στυλιανής.



https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/35462-fthiotidos-na-sarkoneis-ta-xarismata-tis-makaristis-gerontissas-stulianis-foto?fbclid=IwAR3SM_Frb_5CRADEw91oBAHn80QCncPTf1VPAuizViKqD1FzI89cY5-wBv4

Ακούστε τη συζήτηση με τον π. Μάρκελλο Καμπάνη και την Ελένη Γκανούρη, με θέμα «Ζώντας με τον Άγιο Σωφρόνιο».


Δύο άγγελοι κάθονται στους ώμους μου... Ο γελαστός Άγγελος και ο Άγγελος των δακρύων Τα επιχειρήματά τους είναι η ζωή μου.






Δύο άγγελοι κάθονται στους ώμους μου...
Ο γελαστός Άγγελος
και ο Άγγελος των δακρύων
Τα επιχειρήματά τους είναι η ζωή μου.

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ. Όταν βοηθάμε άλλους ανθρώπους, αυτό είναι η σπορά. Και όταν οι άνθρωποι μας βοηθούν, είναι μια συγκομιδή ...


Από το Μικρό γεροντικό της Μολδαβίας.





Για τον καλό και σκληρό αγώνα του , ο Κύριος τον ευλόγησε με το χάρισμα του εξορκισμού ...
Μια φορά ένας κάτοικος του χωριού Πιπιρίζη έπεσε άρρωστος υπό την επήρεια ενός πολύ μοχθηρού δαιμονικού πνεύματος .
Οι χωρικοί τον έφεραν δεμένο στο Πρόκοβ για να γιατρευτεί. Ο ηγούμενος τον έκλεισε μέσα σε ένα σπίτι και το ανακοίνωσε στον αναχωρητή Παχώμιο .
Εκείνος κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα από αγάπη κατέβαινε και του διάβαζε τους εξορκισμούς του Βασιλείου του Μεγάλου . Οι ερημίτες έκαναν νηστεία για τη θεραπεία του αρρώστου .
- Φύγε πνεύμα ακάθαρτο από το πλάσμα του Θεού του Μεγαλοδύναμου .
-Μη με καις , σκύλε, γιατί δεν υπάρχει άλλος σαν κι εσένα (ακουγόταν ο δαίμονας) .

Την επόμενη νύχτα ο δαίμονας αρνιόταν ακόμα πιο πεισματικά , προφέροντας τα ίδια λόγια .
Για τρίτη φορά ο Παχώμιος κατέβηκε στο μικρό μοναστήρι , προσευχόμενος πολύ έντονα για τον άρρωστο .

- Σε ξορκίζω καταραμένο ακάθαρτο πνεύμα , στο όνομα του Κυρίου Σαβαώθ ! Τρέμε από φόβο , φύγε , εξαφανίσου απομακρύνσου από το δούλο του Θεού .
- Μη με καις σκύλε (απάντησε ο δαίμονας) , γιατί δεν είμαι εγώ που φταίω , Η Βαρβάρα και η Κασσάνδρα με έστειλαν εδώ!
- Φύγε , γύρνα σε αυτούς που σε στείλανε!
Την ίδια στιγμή ο δαίμονας βγήκε και άφησε τον άρρωστο .

Από το Μικρό γεροντικό της Μολδαβίας.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ: ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ.


Οι επιστολές και τα ποιήματα του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού. Ηχητική απόδοση του βιβλίου. Μέρος 3ο


Ο Ηλίας Λιαμής στη Σχολή Συμουλευτικής Γάμου και Νέων Γονέων.


ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ 25 ΜΑΡΤ 1994.


"Αστεία" και σοβαρά περιστατικά με τον άγ. Πορφύριο.


Старац Клеопа и старац Тадеј *Клеопа: Србију не оставља Бог - Срби су вијерни људи


Отац Тадеј говори о важним стварима у духовном животу


Отац Тадеј: Бог одређује како треба све да буде.


Η Τιμία κάρα του Ὁσίου Ἐφραίμ Κατουνακιώτη

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2020

Ομιλία του παλαίμαχου διαιτητή Α΄Εθνικής Κατηγορίας ποδοσφαίρου και καλού μας φίλου κ.Θεοφίλου Φωτιάδη,στο κατηχητικό του Αγίου Δημητρίου μας. 16/2/2020


«Νῦν κρίσις ἐστὶν τοῦ κόσμου», τοῦ δικοῦ μας κόσμου… (Κυριακὴ Ἀπόκρεω -23.2.20)


Ο πατήρ Χαράλαμπος Διονυσιάτης | Αφιέρωμα Χ.Φ.Δ. Θεσσαλονίκης


Μαζεύοντας μέσα ἀπ᾿ τό χιόνι ξύλα γιά τή σόμπα τοῦ καθολικοῦ τοῦ Μοναστηριοῦ. «Ζεσταίνεται ἀπό τήν ἀγάπη τῶν ἄλλων πού θά ζεστάνει».


ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ - ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ


Ὁδοιπορικὸ στὴν Κύπρο τοῦ 4e: Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου.


π.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΙΛΚΑΣ : Προβληματισμοί γύρω από την σύγχρονη οικογένεια (Κέρκυρα, 23.2.2020).


Sermon on the Presentation of Christ, Feb. 2nd, 2020.


Dimitrios Panagopoulos - Vous êtes le sel de la Terre.


Ο,ΤΙ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΟΥ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ.


ΟΤΑΝ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΣΩΛΗΝΩΣΗ ΤΟΥΣ!


History of Christian Art as Iconography - By Fr Panayiotis Papageorgiou.


«Οἱ παραβολὲς τοῦ γάμου» 20 Φεβρουαρίου 2020. Ναυπάκτου Ἱερόθεος.


Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020

Ο ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ.





Ο ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ

Οι παλαιοί ζωγράφοι,που ζωγραφίζανε τη Δευτέρα Παρουσία, παριστάνουνε στον ουρανό τον Χριστό καθισμένον στον θρόνο του για να κρίνει τον κόσμο, και από τις δυο μεριές καθισμένους τους Δώδεκα Απόστολους.

Από το υποπόδιο του θρόνου βγαίνει ο πύρινος ποταμός,που μέσα σ' αυτόν καίγουνται οι αμαρτωλοί,που τους καταπίνει ο βύθιος δράκων.

Οι αρχάγγελοι κράζουνε με τις σάλπιγγες,και σηκώνουνται από τα μνήματα οι νεκροί τρομαγμένοι.

Ένας άγγελος τυλίγει τον ουρανό σαν να 'ναι χαρτί,κι άλλος ζυγιάζει τις ψυχές.Οι άνεμοι φυσούνε θυμωμένοι από τις τέσσερες μεριές της οικουμένης,θηρία και τέρατα καταβροχθίζουνε κεφάλια,χέρια, πόδια ανθρώπινα.

Οι δαίμονες τρίζουνε τα δόντια τους.Η κτίση όλη ταράζεται από τα θεμέλια της.Οι ψυχές τρέμουνε σαν τα ξερά φύλλα που τα παίρνει ο δρόλαπας.Ο ήλιος μαύρισε και καρβούνιασε,και το φεγγάρι έσβησε.Φόβος και τρόμος πλακώνει όλη την οικουμένη.

Μονάχα ένας άνθρωπος δεν ταράζεται,ένα γεροντάκι,ταπεινό και ήσυχο,που αργοπερπατά με το ραβδάκι του,μέσα στην κοσμοχαλασιά,και πορεύεται θαρρετά προς τον θρόνο του Χριστού.Αυτός είναι ο «Ελάχιστος»,όπως είναι γραμμένο στην εικόνα,δηλαδή ο πιο τιποτένιος,ο πιο καταφρονεμένος σε τούτον τον κόσμο.

Τούτος είναι ο «Ελάχιστος», που ανοίξανε οι πόρτες τ' ουρανού για να μπει μέσα στον Παράδεισο!

Φώτης Κόντογλου,ο μπαρμπα-μανώλης ο βασιλεύς.

Schema-Archimandrite Jeremiah (Alekhine)







The monk who traded the prayer rope for a telephone, an icon on a computer screen, and contemplating the Divine mysteries on the Internet, got lost from the path of salvation.

 - Schema-Archimandrite Jeremiah (Alekhine)

Είναι ο Ρώσος κοσμοναύτης Yuri Lockaκov..στην φώτο κρατάει στον διεθνή διαστημικό σταθμό την ιερά εικόνα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.





Nτρεπόμαστε να κάνουμε τον σταυρό μας ή να πούμε πως νηστεύουμε για την αγάπη του Θεού;Υπάρχουν κάποιοι άλλοι που δεν ντρέπονται να ομολογήσουν πως ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον ''ετάζοντα καρδίας και νεφρούς''..Είναι ο Ρώσος κοσμοναύτης Yuri Lockaκov..στην φώτο κρατάει στον διεθνή διαστημικό σταθμό την ιερά εικόνα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου..με πόσα πτυχία, ξένες γλώσσες, εκπαιδεύσεις και μετεκπαιδεύσεις..παρασημοφορημένος από την NASA ήρωας της Ρωσίας, πιλότος αεροσκαφών και αλεξιπτωτιστής με εκατοντάδες άλματα, έμεινε 200 ημέρες στο διάστημα, ελπίδα του και καύχημα του η Αγία Ορθοδοξία.

THEOSIS.............





When we dare approach the Life-giving Chalice to receive the Body and Blood of Christ, we not only receive Holy Communion, but attain “communion” with our Lord and Savior. In that moment, our body is joined to the Body of Christ, helping and leading us towards our own sanctification (theosis). This mystical contact strengthens and emboldens us in our faith and refreshes us with a unending, ever-flowing stream of grace.

Fr. John

"Fathers and Mothers: Go and lead your child by the hand into the church." - St. John Chrysostom






"Fathers and Mothers: Go and lead your child by the hand into the church." - St. John Chrysostom

If parents and grandparents don’t set the example for their children and grandchildren by attending church services themselves, who is to blame if those children grow up to leave the church? Remember: If God, prayer, and church are not important to you, they won’t be to your children or grandchildren either.

Fr. John

Although the saints of the Church .........






Although the saints of the Church all led different lives and experienced varying sets of circumstances, they still shared one thing in common: their love of Christ. This love allowed them to shine forth in a world of sin and darkness amidst all of the challenges of life. Therefore, never give up hope in your own struggle to overcome temptation and live the life our Lord commands. It may not seem like you’re making much forward progress, but every step upon the path of righteousness is a step in the right direction.

Fr. John

The liturgy of the Church is much more than a mere reenactment of past events; it communicates to us the active, eternal presence and power of those events and makes us “mystically present” at the High-Priest’s Banquet as we participate in the reality of the Living Christ. Fr. John


Not having children in church is a far more deafening sound than the noisiest child. Be thankful we have lots of children in our parish. It shows that we are truly a “living” church with a future! Fr. John


Προτεστάντες Πάστορες βαπτίζονται Ορθόδοξοι στην Ινδία





Μέγα Θαύμα!
Δύο χιλιάδες άνθρωποι θα βαπτιστούν Ορθόδοξοι στην Ινδία, ανάμεσά τους και 47 πρώην Προτεστάντες Πάστορες..! Με την ευλογία του Μητρ. Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, Ρώσοι Ορθόδοξοι κληρικοί από την Αμερική, τον Καναδά και τη Ρωσία βρίσκονται στην Ινδία και έχουν ξεκινήσει τη διαδικασία βαπτίσματος 2.000 ανθρώπων στην Ορθοδοξία, συμπεριλαμβανομένων και 47 πρώην Προτεσταντών Παστόρων... Με εν Χριστώ κατήχηση στους ντόπιους υπολογίζεται ότι σύντομα στην Ινδία περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι μπορούν να ασπαστούν την Ορθοδοξία. Η ομάδα αποστολής διευθύνεται από τον π. Αθανάσιο Κόνε και τον πατέρα Γεώργιο Μαξιμόφ του Πατριαρχείου Μόσχας...


http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2020/02/orthodox-india.html#more

Movie Scene - Grandmother heals her autistic grandchild


π. Αθανάσιος Γιουσμάς: Για τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία.


''ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ'' "ΥΠΑΡΧΕΙ ΨΥΧΗ ; ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΨΥΧΉ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ; Η ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΩΣΥΝΩΝ ΣΤΗ ΨΥΧΗ".


Απόσπασμα από το βιβλίο Μυστικά ΒΙΩΜΑΤΑ στην Αγία Γη τόμος Β'- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ.


Sermon on the Sunday of the Last Judgment By Fr Michael Tishel (2020)


Παρουσίαση του νέου βιβλίου του π. Βαρνάβα Γιάγκου «ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΙ. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» των εκδόσεων «Αρχονταρίκι».


Κεράσματα από τον Γέροντα Ελπίδιο τον Νεοσκητιώτη (+1983), τον δίδυμο αδελφό του Αγίου ιερομάρτυρος Φιλουμένου του Αγιοταφίτου (+1979)






Μετά τήν κοίμησι τοῦ Γέροντα Ἐλπιδίου τοῦ Νεοσκητιώτου [δίδυμου αδελφοῦ τοῦ Ἁγ. Φιλουμένου τοῦ Ἀγιοταφίτου] συνέβη καί τό ἑξῆς χαριτωμένο περιστατικό, ἀπ᾽ τό ὁποῖο φαίνεται ἡ ἰδιαίτερη σχέσι πού εἶχε  μέ τούς Ἁγίους: “Τό Νοέμβριο τοῦ 1983”, διηγεῖται ὁ π. Νήφων, “ὁ π. Ἐλπίδιος ἀρρώστησε καί θά κατέβαινε στήν Ἀθήνα γιά νά πάη στούς γιατρούς. Πρίν φύγη ἀπ᾽ τή σκήτη, γνωρίζοντας τή μεγάλη εὐλάβειά του γιά τόν Ἅγ. Νήφωνα, τοῦ εῖπα:

—Γέροντα, στίς 23 Δεκεμβρίου εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ἀγαπημένου σου Ἁγίου. Ὅταν θά γυρίασης ἀπ᾽ τήν Ἀθήνα, νά θυμηθῆς νά φέρης γλυκά γιά νά κεράσουμε τούς ἀδελφούς.

—Μήν στενοχωριέσαι, μοῦ ἀπάντησε μέ νόημα, καί τόν Ἄγιο Νήφωνα θά γιορτάσουμε καί γλυκά θά φέρουμε!

Πέρασαν οἱ μέρες καί ὁ Γέροντας κοιμήθηκε στίς 2 Δεκεμβρίου καί βεβαίως δέν ἐπέστρεψε στό Ἅγ. Ὄρος. Τό βράδυ τῆς 22ας Δεκεμβρίου, μετά τόν Ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου, θυμήθηκα τήν ὑπόσχεσι τοῦ Γέροντα καί τοῦ εἶπα μέ παράπονο:

—Γέροντά μου, μοῦ εἶπες νά μήν ἀνησυχῶ, διότι θά ἔχουμε κεραστικά γιά τήν ἑορτή, ἀλλά ἐσύ ἔφυγες γιά τόν οὐρανό! Τί θά γίνη τώρα;

Πέρασε, λοιπόν, τό βράδυ καί τό ἑπόμενο πρωΐ, ὅταν τελείωσε ἡ Θ. Λειτουργία πήγαμε ὅλοι οἱ πατέρες γιά φαγητό. Τότε εἶδα ἔκπληκτος στό τραπέζι πολλά κεραστικά.

—Ποῦ βρέθηκαν αὐτά ἐδώ;, ρώτησα ἀπορημένος τούς πατέρες.

—Ξέρεις, μοῦ εἶπαν, χθές τό βράδυ ἦλθαν δυό πνευματικά παιδιά τοῦ π. Ἐλπιδίου καί τά ἔφεραν.

—Γέροντά μου, εἶπα τότε μέ συγκίνησι, πραγματικά ἀγαπᾶς πολύ τόν Ἅγ. Νήφωνα καί σίγουρα ἔχεις βρεῖ παρρησία στόν οὐρανό!”.



ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ(23/02/20) - Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ


ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΑΛΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ(ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ )-Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ


ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ. ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΟΒΙΛΙΑΤΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ


ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΙΣ ΠΟΣΙ ΜΟΥ Άγιος Λέων ο Α', Μακέλλης ο Θράξ.


Wahre Liebe findet man im konkreten Leben - Abt Paisios - 23.02.2020


"Η Παραβολή της μέλλουσας Κρίσης" Σεβασμ. Μητροπολίτης κ. Αθανάσιος


Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος - Η Κυριακή της Απόκρεω


Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα - Το Ευαγγέλιο Της Κρίσεως.


ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΙΚ ΠΑΤΡ ΜΕ ΠτΔ Κ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ.


Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


23 Φεβρουαρίου 2020 Π. Παναγιώτης στο Γενέσι Τρικάλων.ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ


Зашто је Стефан Немања називан Теодулом и слугом Божијим? *Који је циљ постављен за народ и државу?


π. Αθανάσιος Μυτιληναίος - Κυριακή Των Απόκρεω


Αφιέρωμα στην Αγία Θεοδώρα εν Βάστα | Αρχιμ. Ιακωβος Κανάκης


ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΙΟΡΔΑΝΙΤΗΣ - ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ 22/02/2020 Β' ΚΥΚΛΟΣ


Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020

Ό δρόμος από τό εγώ στο εμείς!!!Κριτής θά είναι η αγάπη μας,με τον π,Νεκτάριο Κοβιλιάτη.


Ρησεις Αγίου Σωφρονίου Έσσεξ (Απο το βιβλίο "Οίδα ανθρωπο εν Χριστω")





Ρησεις Αγίου Σωφρονίου Έσσεξ 
(Απο το βιβλίο  "Οίδα ανθρωπο εν Χριστω")

-  Πολλοί  θεολόγοι  ομιλούν  περί  θεώσεως  αφηρηµένα.  Το  σπουδαίο  είναι  να  τηρούμε τις  εντολές  του  Χριστού  και  έτσι  ερχόμαστε  στην  θέωση  και  το  Φως.  Απάθεια  είναι  όταν  ο Χριστός  έλθει  μέσα  στην  ψυχή  και  στο  σώμα  µας. (σελ. 260) Α  12

  -  Οι  φιλόσοφοι  εξετάζουν  τα  πάντα  με  το  µυαλό  τους  -  την  διάνοια,  γι'  αυτό  και  ο  καθένας τους  έχει  διαφορετική  γνώμη  από  τους  άλλους.  Το  ίδιο  κάνουν  και  οι  θεολόγοι  που  εργάζονται εγκεφαλικά.  Όμως,  οι  μοναχοί  ζουν  με  την  μετάνοια,  γι'  αυτό  έχουν  κοινωνία  µεταξύ  τους  στα βασικά  θέματα.  Έτσι  καταλαβαίνουν  πολλές  από  τις  πνευματικές  καταστάσεις  των  ανθρώπων.  Για  την  διατύπωση  της  πνευματικής  ζωής  χρειάζεται  και  η  εμπειρία  και  η  διανοητική  γνώση.  Οι Πατέρες  της  Εκκλησίας  είχαν  και  τα  δύο:  και  πείρα  και  γνώση. (σελ. 338) Α  13  

Το  άκτιστο  Φως  που  είδαν  οι  Μαθητές  στο  όρος  Θαβώρ,  κατά  τον  άγιο  Γρηγόριο  τον Παλαµά,  δεν  ήταν  µιά  τρίτη  κρυµµένη  φύση  του  Χριστού,  αλλά  η  δόξα  της  θείας  φύσεως  στην υπόστασή  Του.  Έπειτα,  το  θειο  Φως  δεν  είναι  ανυπόστατο,  δηλαδή  δεν  γίνεται  και  απογίνεται όπως  η  φύση  της  αστραπής  και  της  βροντής  και  όπως  ο  λόγος  και  το  νόηµά  µας,  αλλά  είναι µόνιµο  και  γι'  αυτό  οι  άγιοι  το  ονόμασαν  «ενυπόστατον»,  ως  «υπομένον  (παραμένον)  και  µή αστραπής  δίκην  ή  λόγου  ή  νοήματος  παρατρέχον  τους  ορώντας».  Πρόκειται  για  υποστατικό  Φως που  διαφέρει  σαφώς  από  τα  φυσικά  φαινόμενα  και  από  την  ενέργεια  και  την  πορεία  της σκέψεως.  Έτσι,  ο  θεούµενος  κάνει  ευχερώς  διάκριση  µεταξύ  φυσικών  και  πνευματικών εμπειριών,  Ο  Βαρλαάµ  ισχυριζόταν  ότι  οι  φιλόσοφοι  που  εργάζονταν  με  την  λογική  βρίσκονταν  σε υψηλότερη  θέση  από  τους  Προφήτες,  γιατί  η  όραση  των  Προφητών  ήταν  «πολλώ  χείρω  της νοήσεως».  
Απαντώντας  ο  άγιος  Γρηγόριος  ο  Παλαµάς  λέγει  ότι  η  όραση  των  Προφητών  ήταν ανώτερη  του  νου  (λογικής)  των  φιλοσόφων,  γι'  αυτό  και  η  προφητική  καθαρότητα  είναι «συλλειτουργός,  κατά  την  θεολογίαν,  των  αγγέλων».  Πράγματι,  οι  Προφήτες «µετασκευάζονται  κατά  το  νοερό  είδος  «προς  θεοειδή  µόρφωσιν»  και  διά  της  ιεράς  αυτής µορφώσεως  καλλιεργούν  την  «ιερογνωσίαν».  Έτσι,  οι  θεόπτες  είναι  συλλειτουργοί  των  αγγέλων, αποκτούν  «θεοειδή  µόρφωσιν»  και  πραγματική  «ιερογνωσίαν».  
Οι  άγιοι,  όταν  φθάνουν  σε  κατάσταση  θεώσεως,  βλέπουν  την  ενέργεια  του  Θεού  ως  Φως, μεταμορφώνονται  και  βλέπουν  την  δόξα  του  Θεού.  
Κατά  τον  άγιο  Γρηγόριο  τον  Παλαμά  οι θεούµενοι  βλέπουν  το  Φως,  αφού  λάβουν  οφθαλμούς  τους  οποίους  δεν  είχαν προηγουμένως.  
Το  Φως  αυτό  γίνεται  καταληπτό  με  τους  οφθαλμούς,  οι  οποίοι  όμως  έγιναν υπεράνω  οφθαλμών  και  αντιλαμβάνονται  το  πνευματικό  φως  με  πνευματική  δύναμη. (σελ. 113)   Α  14  -  Το  φως  του  Θεού  είναι  οµοιόµορφο,  ενώ  του  διαβόλου  είναι  ανόμοιο.  

- Όσοι  πέρασαν  από  τον  Βουδισμό  θα  πρέπει  να  μετανοήσουν  ολοκληρωτικά,  γιατί διαφορετικά  η  ανατολική  αυτή  εμπειρία  κάτι  θα  αφήσει  µέσα  στην  ψυχή  τους. (σελ. 343) Α  15  -  Υπάρχει  το  θείο  Φως  και  το  διαβολικό  φως.  Μερικές  φορές  βλέπει  κανείς  και το  φυσικό  φως  της  διανοίας  του.  Οι  φιλόσοφοι  (Πλωτίνος  και  άλλοι  Δυτικοί)  και  οι  Ανατολίτες -  Βουδιστές,  βλέπουν  το  φυσικό  φως  της  διανοίας, µερικές  φορές  επηρεάζονται  και  από  τον διάβολο.  Υπάρχει  µεγάλη  διαφορά  µεταξύ  τους.  Το  διαβολικό  φως  έχει  άλλη  ενέργεια.  
Όταν  ο διάβολος  έδειχνε  το  δικό  του  φως  στον  Γέροντα  Σιλουανό,  τότε  ο  Σιλουανός  έβλεπε  και  τα εντόσθιά  του.  
Το  φυσικό  φως  της  διανοίας  είναι  µια  έλλαµψη  φιλοσοφικών  διδασκαλιών. 
 Τότε  ο άνθρωπος  αισθάνεται  ότι  έρχονται  και  φεύγουν  αυτές  οι  ελλάµψεις. 
 Όμως  το  θείο  Φως  δίνει άλλη  γνώση,  είναι  Φως  αγάπης,  Φως  Χριστού,  αποκάλυψη  του  Τριαδικού  Θεού.  
Είναι  σφάλμα  η  ταύτιση  του  φυσικού  φωτός  της  διανοίας  με  το  θείο  Φως,  καθώς  επίσης σφάλμα  είναι  η  ταύτιση  του  φυσικού  φωτός  της  διανοίας  με  το  σατανικό  φως.  
Έτσι,  το  φυσικό φως  της  διανοίας  μπορεί  να  θεωρηθεί  ως  σατανικό,  σύμφωνα  με  το  ρητό: «ύπαγε  οπίσω  µου, σατανά.  Σκάνδαλόν  µου  εί  ότι  ού  φρονείς  τα  του  Θεού,  αλλά  τα  των  ανθρώπων» (Ματθ.  ις  23). 
Άλλες  φορές  το  φυσικό  φως  της  διανοίας  διαφέρει  από  το  διαβολικό.  Το  φως  των  αγγέλων είναι  μέθεξη  του  ακτίστου  Φωτός. (σελ. 369)

Ρησεις Αγίου Σωφρονίου Έσσεξ (Απο το βιβλίο "Οίδα ανθρωπο εν Χριστω")




Ρησεις Αγίου Σωφρονίου Έσσεξ 
(Απο το βιβλίο  "Οίδα ανθρωπο εν Χριστω")

-  Πολλοί  θεολόγοι  ομιλούν  περί  θεώσεως  αφηρηµένα.  Το  σπουδαίο  είναι  να  τηρούμε τις  εντολές  του  Χριστού  και  έτσι  ερχόμαστε  στην  θέωση  και  το  Φως.  Απάθεια  είναι  όταν  ο Χριστός  έλθει  μέσα  στην  ψυχή  και  στο  σώμα  µας. (σελ. 260) Α  12

  -  Οι  φιλόσοφοι  εξετάζουν  τα  πάντα  με  το  µυαλό  τους  -  την  διάνοια,  γι'  αυτό  και  ο  καθένας τους  έχει  διαφορετική  γνώμη  από  τους  άλλους.  Το  ίδιο  κάνουν  και  οι  θεολόγοι  που  εργάζονται εγκεφαλικά.  Όμως,  οι  μοναχοί  ζουν  με  την  μετάνοια,  γι'  αυτό  έχουν  κοινωνία  µεταξύ  τους  στα βασικά  θέματα.  Έτσι  καταλαβαίνουν  πολλές  από  τις  πνευματικές  καταστάσεις  των  ανθρώπων.  Για  την  διατύπωση  της  πνευματικής  ζωής  χρειάζεται  και  η  εμπειρία  και  η  διανοητική  γνώση.  Οι Πατέρες  της  Εκκλησίας  είχαν  και  τα  δύο:  και  πείρα  και  γνώση. (σελ. 338) Α  13  

Το  άκτιστο  Φως  που  είδαν  οι  Μαθητές  στο  όρος  Θαβώρ,  κατά  τον  άγιο  Γρηγόριο  τον Παλαµά,  δεν  ήταν  µιά  τρίτη  κρυµµένη  φύση  του  Χριστού,  αλλά  η  δόξα  της  θείας  φύσεως  στην υπόστασή  Του.  Έπειτα,  το  θειο  Φως  δεν  είναι  ανυπόστατο,  δηλαδή  δεν  γίνεται  και  απογίνεται όπως  η  φύση  της  αστραπής  και  της  βροντής  και  όπως  ο  λόγος  και  το  νόηµά  µας,  αλλά  είναι µόνιµο  και  γι'  αυτό  οι  άγιοι  το  ονόμασαν  «ενυπόστατον»,  ως  «υπομένον  (παραμένον)  και  µή αστραπής  δίκην  ή  λόγου  ή  νοήματος  παρατρέχον  τους  ορώντας».  Πρόκειται  για  υποστατικό  Φως που  διαφέρει  σαφώς  από  τα  φυσικά  φαινόμενα  και  από  την  ενέργεια  και  την  πορεία  της σκέψεως.  Έτσι,  ο  θεούµενος  κάνει  ευχερώς  διάκριση  µεταξύ  φυσικών  και  πνευματικών εμπειριών,  Ο  Βαρλαάµ  ισχυριζόταν  ότι  οι  φιλόσοφοι  που  εργάζονταν  με  την  λογική  βρίσκονταν  σε υψηλότερη  θέση  από  τους  Προφήτες,  γιατί  η  όραση  των  Προφητών  ήταν  «πολλώ  χείρω  της νοήσεως».  
Απαντώντας  ο  άγιος  Γρηγόριος  ο  Παλαµάς  λέγει  ότι  η  όραση  των  Προφητών  ήταν ανώτερη  του  νου  (λογικής)  των  φιλοσόφων,  γι'  αυτό  και  η  προφητική  καθαρότητα  είναι «συλλειτουργός,  κατά  την  θεολογίαν,  των  αγγέλων».  Πράγματι,  οι  Προφήτες «µετασκευάζονται  κατά  το  νοερό  είδος  «προς  θεοειδή  µόρφωσιν»  και  διά  της  ιεράς  αυτής µορφώσεως  καλλιεργούν  την  «ιερογνωσίαν».  Έτσι,  οι  θεόπτες  είναι  συλλειτουργοί  των  αγγέλων, αποκτούν  «θεοειδή  µόρφωσιν»  και  πραγματική  «ιερογνωσίαν».  
Οι  άγιοι,  όταν  φθάνουν  σε  κατάσταση  θεώσεως,  βλέπουν  την  ενέργεια  του  Θεού  ως  Φως, μεταμορφώνονται  και  βλέπουν  την  δόξα  του  Θεού.  
Κατά  τον  άγιο  Γρηγόριο  τον  Παλαμά  οι θεούµενοι  βλέπουν  το  Φως,  αφού  λάβουν  οφθαλμούς  τους  οποίους  δεν  είχαν προηγουμένως.  
Το  Φως  αυτό  γίνεται  καταληπτό  με  τους  οφθαλμούς,  οι  οποίοι  όμως  έγιναν υπεράνω  οφθαλμών  και  αντιλαμβάνονται  το  πνευματικό  φως  με  πνευματική  δύναμη. (σελ. 113)   Α  14  -  Το  φως  του  Θεού  είναι  οµοιόµορφο,  ενώ  του  διαβόλου  είναι  ανόμοιο.  

- Όσοι  πέρασαν  από  τον  Βουδισμό  θα  πρέπει  να  μετανοήσουν  ολοκληρωτικά,  γιατί διαφορετικά  η  ανατολική  αυτή  εμπειρία  κάτι  θα  αφήσει  µέσα  στην  ψυχή  τους. (σελ. 343) Α  15  -  Υπάρχει  το  θείο  Φως  και  το  διαβολικό  φως.  Μερικές  φορές  βλέπει  κανείς  και το  φυσικό  φως  της  διανοίας  του.  Οι  φιλόσοφοι  (Πλωτίνος  και  άλλοι  Δυτικοί)  και  οι  Ανατολίτες -  Βουδιστές,  βλέπουν  το  φυσικό  φως  της  διανοίας, µερικές  φορές  επηρεάζονται  και  από  τον διάβολο.  Υπάρχει  µεγάλη  διαφορά  µεταξύ  τους.  Το  διαβολικό  φως  έχει  άλλη  ενέργεια.  
Όταν  ο διάβολος  έδειχνε  το  δικό  του  φως  στον  Γέροντα  Σιλουανό,  τότε  ο  Σιλουανός  έβλεπε  και  τα εντόσθιά  του.  
Το  φυσικό  φως  της  διανοίας  είναι  µια  έλλαµψη  φιλοσοφικών  διδασκαλιών. 
 Τότε  ο άνθρωπος  αισθάνεται  ότι  έρχονται  και  φεύγουν  αυτές  οι  ελλάµψεις. 
 Όμως  το  θείο  Φως  δίνει άλλη  γνώση,  είναι  Φως  αγάπης,  Φως  Χριστού,  αποκάλυψη  του  Τριαδικού  Θεού.  
Είναι  σφάλμα  η  ταύτιση  του  φυσικού  φωτός  της  διανοίας  με  το  θείο  Φως,  καθώς  επίσης σφάλμα  είναι  η  ταύτιση  του  φυσικού  φωτός  της  διανοίας  με  το  σατανικό  φως.  
Έτσι,  το  φυσικό φως  της  διανοίας  μπορεί  να  θεωρηθεί  ως  σατανικό,  σύμφωνα  με  το  ρητό: «ύπαγε  οπίσω  µου, σατανά.  Σκάνδαλόν  µου  εί  ότι  ού  φρονείς  τα  του  Θεού,  αλλά  τα  των  ανθρώπων» (Ματθ.  ις  23). 
Άλλες  φορές  το  φυσικό  φως  της  διανοίας  διαφέρει  από  το  διαβολικό.  Το  φως  των  αγγέλων είναι  μέθεξη  του  ακτίστου  Φωτός. (σελ. 369)

ΟΙ ΒΩΜΟΛΟΧΙΕΣ




ΟΙ ΒΩΜΟΛΟΧΙΕΣ

Η ατμόσφαιρα των γηπέδων περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και την ακουστική ρύπανση των βωμολοχιών. Κυρίως νέοι, αλλά και μεγαλύτεροι, αντί να απολαύσουν το όποιο θέαμα το οποίο έχουν επιλέξει να παρακολουθήσουν, έχοντας μετατραπεί σε οπαδούς της με κάθε τρόπο νίκης της αγαπημένης τους ομάδας, φροντίζουν να εκτονώνονται είτε τραγουδώντας ομαδικά συνθήματα τα οποία έχουν αισχρό περιεχόμενο εις βάρος των παικτών της αντίπαλης ομάδας, των συγγενών τους, κυρίως του γυναικείου φύλου, των διαιτητών, είτε σε ατομικό επίπεδο εκφράζοντας την χαρά, την ανακούφιση, την οργή τους, το πάθος τους για την ομάδα τους με τρόπο που δεν θυμίζει ούτε το ποιοι είναι στην καθημερινή ζωή ούτε το πώς θα ήθελαν οι άλλοι να τους θυμούνται.
Κρυμμένοι στην ανωνυμία του πλήθους, αισθάνονται ελεύθεροι να εκφράσουν όσα το συνειδητό ή και το ασυνείδητό τους έχουν. Η βλασφημία κατά των θείων, αλλά και η σεξουαλική διάσταση των συνθημάτων κάνει τους βωμολόχους να αισθάνονται δυνατοί. Όταν μάλιστα δεν υπάρχουν οπαδοί της αντίπαλης ομάδας στο γήπεδο, η παντοδυναμία της έκφρασης δίνει ένα αίσθημα απέραντης ηδονής. Νίκη ή ήττα είναι αδιάφορο. Σημασία έχει η εκτόνωση! Σε άσχετους με την αντίπαλη ομάδα αγώνες, όπως είναι τα παιχνίδια με ξένες ομάδες, αντί τα συνθήματα να αποσκοπούν στην ενίσχυση της ψυχολογίας των παικτών που υποστηρίζουν, η μνήμη του αντιπάλου δεσπόζει.
Είναι κοινωνικό το φαινόμενο μόνο ή έχει και πνευματικές διαστάσεις;
Για την πίστη τίποτε δεν στερείται πνευματικού νοήματος. Φανατισμός, επικράτηση, πάθος, αχαλίνωτο στόμα αποτελούν σημάδια ενός εαυτού που δεν εμφορείται από αγάπη για το συγκεκριμένο άθλημα ή την συγκεκριμένη ομάδα, αλλά από ανάγκη για επιβεβαίωση ότι ανήκουμε στην σωστή κοινότητα, ότι το πάθος μας για την ομάδα γίνεται αφορμή συνάντησης με τους άλλους, ότι το πνεύμα της εξουσίας συνδυάζεται με την λογική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Κυρίως όμως ένα αίσθημα ότι δεν τρέχει τίποτα που βρίζουμε, που εκτονωνόμαστε, που αισθανόμαστε όχλος, αλλά είναι ένα ξέχασμα της καθημερινότητας και των προβλημάτων μας, καθώς δεν έχουμε κάποτε άλλη ελπίδα προς την οποία να στραφούμε, ενώ το στόμα μας βγάζει ό,τι ρυπαρό, χωρίς να αισθανόμαστε ότι ρυπαινόμαστε.
Τα ιερά μας έχουν πάψει να είναι ιερά. Θρησκεία και οικογένεια, όπως και ο πλησίον στην διαφορετικότητά του δεν είναι αφορμή συνάντησης, σεβασμού, κάποτε και χαράς και κεφιού, αλλά υπενθύμιση ότι το παν είναι η επικράτηση του εγώ μας και ό,τι αυτό υποστηρίζει. Το «ευ αγωνίζεσθαι» και η υπεράσπισή του έχει μετατραπεί σε «με κάθε τρόπο επικρατείν», σε μία εποχή εμπορευματοποίησης των πάντων, ακόμη και των ιδεών, των συμβόλων, των κοινοτήτων στις οποίες ανήκουμε. Στην καθημερινότητά μας μία άνεση έκφρασης, ένα αίσθημα μαγκιάς και επίδειξης που γίνεται συνήθεια, μίμηση κάποιων μεγαλυτέρων που δεν ξέρουν τι σημαίνει ποιότητα λόγου και έκφρασης, μία χύδην λαϊκότητα, η οποία μετατρέπεται σε λαϊκισμό λόγου, καθιστούν την βωμολοχία αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Το χειρότερο είναι ότι δεν τιμωρείται από την πολιτεία, ακριβώς λόγω της ανοχής όλων.
Το σταμάτημα της βωμολοχίας προϋποθέτει πρωτίστως προσωπική απόφαση. Προϋποθέτει αυτοσεβασμό και στην συνέχεια σεβασμό στο πρόσωπο του άλλου. Προϋποθέτει εγκράτεια γλώσσης, δηλαδή πνευματική ζωή. Προϋποθέτει την συνειδητή αντίσταση στην ακρόαση της αισχρολογίας. Τελικά, την χαρά ο λόγος να είναι «άλατι ηρτυμένος» για να μεταδίδει νόημα ζωής, αυτό που συνήθως απουσιάζει στους κάθε μορφής όχλους.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 19 Φεβρουαρίου 2020

ΠΡΟΣΚΟΜΜΑ ΓΕΝΗΤΑΙ ΤΟΙΣ ΑΣΘΕΝΟΥΣΙΝ




ΠΡΟΣΚΟΜΜΑ ΓΕΝΗΤΑΙ ΤΟΙΣ ΑΣΘΕΝΟΥΣΙΝ

«Βλέπετε δέ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν» (Α’ Κορ. 8,9)
«Προσέξετε  μήπως το ελεύθερο δικαίωμά σας γίνει αιτία να σκοντάψουν και να πέσουν εκείνοι που η πίστη τους είναι αδύνατη».

 Στην εκκλησιαστική ζωή και πραγματικότητα συχνά οι άνθρωποι διαμαρτυρόμαστε, επειδή αισθανόμαστε σκανδαλισμό, από την συμπεριφορά εκείνων που έχουν την δυνατότητα να βλέπουν με πιο ανοιχτή ματιά τα πράγματα, να μην μένουν στο γράμμα του νόμου, αλλά να ζούνε την χαρά του πνεύματος. Διαμαρτυρόμαστε για την συμπεριφορά εκείνων που δεν μένουν στους τύπους. Για εκείνους που γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν αισθάνονται την ανάγκη να λάβουν υπόψιν τους και τους ασθενέστερους. Κάποτε βέβαια δεν ομολογούμε ότι είμαστε ασθενείς στην πίστη και διεκδικούμε για τον εαυτό μας το δικαίωμα του αλάθητου κριτή. Ακόμη κι έτσι όμως, δεν παύει αυτός ο διχασμός να γίνεται πρόσκομμα για την ομαλή πορεία της Εκκλησίας, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο το ήθος της πίστης μπορεί να βιωθεί εντός της. 
 Ο απόστολος Παύλος είχε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της κατανάλωσης των ειδωλόθυτων. Στην Κόρινθο οι χριστιανοί είχαν χωριστεί σε δύο παρατάξεις. Αυτοί που δεν είχαν πρόβλημα να αγοράσουν και να φάνε τα υπόλοιπα των κρεάτων των ειδωλολατρικών θυσιών και όσοι σκανδαλίζονταν. Οι πρώτοι ισχυρίζονταν ότι γνώριζαν πως δεν υπάρχει κανένα  είδωλο στον κόσμο και επομένως η όποια θυσία ήταν στο τίποτα. Άρα η κατανάλωση των βρωμάτων δεν εμπεριείχε κανέναν κίνδυνο ηθικό και πνευματικό, ούτε αποτελούσε παραβίαση κάποιας εντολής του Θεού. Ο Παύλος δέχεται την επιχειρηματολογία της γνώσης τους, αλλά τους τονίζει με εξαιρετική λιτότητα το περίφημο "ἡ γνῶσις φυσιοῖ, ἡ δέ ἀγάπη οἰκοδομεῖ» («η γνώση φουσκώνει τον άνθρωπο με υπεροψία απέναντι στους άλλους, ενώ η αγάπη οικοδομεί» Α’ Κορ. 8, 2).  Δεν είναι τελικά η γνώση που προέχει, αλλά η αγάπη που οικοδομεί.
 Μπορεί η γνώση να γίνεται πρόσκομμα στην πορεία του ανθρώπου; 
 Γίνεται πρόσκομμα όταν κάνει τον άνθρωπο εγωπαθή, όταν τον οδηγεί στο να πιστεύει ότι κατέχει πάσαν την αλήθειαν και ότι οι άλλοι πρέπει να τον ακούνε, διότι αυτός είναι που ξέρει. Η γνώση όμως είναι πρώτα απ’  όλα κατάσταση του εαυτού. Ο άνθρωπος μαθαίνει, καταλαβαίνει, φωτίζεται, γιατί όχι, αλλά ό,τι γνωρίζει έχει να κάνει με την δική του πορεία. Για τον ίδιο κάτι είναι σωστό, είναι αποδεδειγμένο, είναι, γιατί όχι, ευλογημένο. Μπορεί και πολλοί να συμφωνούν μαζί του, καθώς εύκολα οι άνθρωποι ανατρέχουμε σε αυθεντίες, στις οποίες μπορούμε να στηριχθούμε. Πάντοτε όμως θα υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι δεν θα αποδέχονται την γνώση και αυτόν που τον κατέχει, είτε διότι η σκέψη τους είναι αδύναμη και δεν μπορεί να φτάσει στην δύναμη του σοφού και συνετού είτε διότι δεν θέλουν, για λόγους αντιπάθειας, εχθρότητας, φθόνου, κακού λογισμού να αποδεχτούν  αυτόν που γνωρίζει και ό,τι γνωρίζει. Εκεί ο κατά Χριστόν άνθρωπος οφείλει να σεβαστεί την ελευθερία των άλλων και την ίδια στιγμή να προσπαθήσει, με αγάπη και διάκριση, να βρει  τρόπο είτε να πείσει είτε να μην προκαλέσει την λύπη και τον σκανδαλισμό τους.
Γίνεται η γνώση ακόμη πρόσκομμα όταν μέσα στην απόφασή του για αυτόφωτη πορεία λησμονεί ότι η ζωή έχει όρια. Ότι υπάρχει θάνατος και το δίλημμα μιας άλλης γνώσης: συνεχίζουμε να υπάρχουμε ή το μνήμα μας καταπίνει; Ο πεποιθώς επί την ιδίαν γνώσιν διακατέχεται από έναν ορθολογισμό και μία επιθυμία ο ίδιος να βρει τις αποδείξεις που του χρειάζονται. Γι’  αυτό και δυσκολεύεται να ακούσει, να συζητήσει, να ενταχθεί σε κοινότητες μη ομοφρόνων του.   Όμως η μεταθανάτια πραγματικότητα δεν μπορεί να προσεγγισθεί με τον ορθολογισμό. Όπως δεν μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί μία μουσική ή ένας πίνακας ζωγραφικής ή ένα ποίημα ή ένα λογοτέχνημα ή μία εικόνα μας προκαλούν συγκίνηση, ενώ άλλους δεν τους αγγίζουν  και άλλοι απορρίπτουν χωρίς συζήτηση, έτσι και η πραγματικότητα του Θεού, όπως και της αιωνιότητας δεν μπορούν να μπούνε στο καλούπι του ορθολογισμού. Προϋποθέτουν ύπαρξη ανοιχτή, ύπαρξη χωρίς βεβαιότητες, αλλά με διάθεση προσμονής. Καρδιά που αναζητεί, θα βρει τον δρόμο. Και τα όριά μας είναι μία υπόμνηση ότι όλα δεν μπορούμε να τα γνωρίσουμε με τον νου. 
Γίνεται η γνώση πρόσκομμα όταν δεν αφήνει τον άνθρωπο να ανοιχτεί, να μοιραστεί, να αισθανθεί. Όταν τον καθιστά ξερό και στυφό, όταν τον εγκλωβίζει σε έναν χαρακτήρα διανοητικό, χωρίς χαρά, χωρίς άπλωμα της καρδιάς, χωρίς έκφραση, όταν τον κλείνει στο εγώ, χωρίς κατ’  ανάγκην να περιφρονεί τους άλλους, απλώς επειδή δεν μπορεί να τους καταλάβει διότι δεν θέλει να ανοιχτεί σ’  αυτούς, αισθάνεται δύσκολα. Αυτό το βλέπουμε συχνά και σε νεώτερους και σε μεγαλύτερους. Η καρδιά που παραείναι ευαίσθητη, κάποτε φτάνοντας σε έναν εγωισμό που καθιστά τον άνθρωπο κλεισμένο στα τείχη της δικής του πόλης, με την αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί να τον νιώσει. Έτσι  κλείνεται στο εγώ του, με παρέα τις γνώσεις του. 
Ο απόστολος Παύλος ζητά την αγάπη που οικοδομεί. Τη αγάπη που ανοίγεται. Που συγκαταβαίνει. Την αγάπη που παραιτείται από δικαιώματα, ώστε να μην φέρει σε δύσκολη θέση τον άλλον. Η ανοιχτή καρδιά και ο ανοιχτός νους τελικά από κει φαίνονται. Από τον τρόπο που προσλαμβάνουμε τους άλλους. Από την τρυφερή διακριτικότητα και την ήρεμη απόπειρα πειθούς. Αν ο άλλος εμπιστευτεί το πρόσωπο, θα δει σιγά-σιγά ότι η τυπολατρία και η απολυτότητα δεν είναι η βάση της αλήθειας. Και ο διάβολος μας κάνει στο όνομα των όποιων ιδεών, στο όνομα του όποιου δίκιου, να αμφισβητούμε πρωτίστως τα πρόσωπα, ώστε να μην μπορούμε ποτέ να συνυπάρξουμε αγαπητικά. 
Εν όψει της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας προτρέπει να γίνουμε πιο διακριτικοί και πιο αγαπητικοί, αφήνοντας στην άκρη ακόμη και το δίκιο μας, προκειμένου να συνυπάρξουμε με ειρήνη και υπομονή με τους άλλους. Η ενότητα προηγείται!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Κέρκυρα, 23 Φεβρουαρίου 2020
Κυριακή των Απόκρεω

Η(ΆΛΛΗ) ΕΛΛΆΔΑ ΜΑΣ.



Δεν ξέρει από δάνεια, πιστωτικές κάρτες, μετοχές... Δεν χρωστάει πουθενά.
Δεν έχει πάει ποτέ σε Mall, δεν έχει παρευρεθεί σε δεξιώσεις, δεν έχει κάνει διακοπές σε νησιά, δεν ξέρει από κρέμες ομορφιάς, δίαιτες αδυνατίσματος, και δεν γύρισε ποτέ κεφάτη απ’ του Βερόπουλου. Δεν πήγε ποτέ.
Δεν οδήγησε ποτέ αμάξι, δεν χρησιμοποίησε κομπιούτερ, κινητό τηλέφωνο αφής, φούρνο μικροκυμάτων, εσπρεσιέρα, χύτρα ταχύτητας, ηλεκτρική σκούπα... Το σπιτικό της λάμπει και δεν του λείπει τίποτα.
Αυτή είναι η κυρά Βασιλικούλα από το χωριό Παράνυμφοι του Ν. Ηρακλείου!
Η μάνα μας, η γιαγιά μας...
Λιτή. Και πλούσια συνάμα.
Η (άλλη) Ελλάδα μας!

Κείμενο: Δημήτρης Αλικάκος
Φωτο: Γαβριλάκης Γιώργος

Μέρες αποκριάς...


Μέρες αποκριάς, μέρες που η διασκέδαση μας προετοιμάζει για την μεγάλη Σαρακοστή. Ακόμη και αυτή η μασκαράτα μπορεί να ιδωθεί ως μία προσπάθεια να δούμε το πραγματικό μας πρόσωπο, αυτό που τόσο τεχνηέντως κρύβουμε στην καθημερινή μας ζωή…

Στα πλαίσια αυτής της προετοιμασίας λοιπόν, να μία ιστορία από την Ρωσία, πριν η «ελευθερία» αλώσει την εκεί Εκκλησία:

… Γεννημένος το 1944 στο Pskov, o π. Νικόλαος Preobrashenski 
προερχόταν από χριστιανική οικογένεια, αλλά από παιδί έπαψε να πηγαίνει
στην Εκκλησία και να έχει οποιαδήποτε σχέση με τη θρησκεία. «Προσπαθούσα να κρύψω κάθε ίχνος πίστης. Ντρεπόμουν να το δείξω ή να το ομολογήσω μπροστά σε μαθητές και δασκάλους. Έτσι και φορούσες σταυρό, σε κορόιδευαν: «Α, εσύ τώρα έγινες παπάς!». Ήταν πολύ σκληρά τα χρόνια για τους πιστούς· δεν ξέραμε τι μας περιμένει.

Πολλές εκκλησίες έκλεισαν. Έτσι, έμαθα κι εγώ να τους δίνω τις απαντήσεις που ήθελαν να ακούσουν, αυτές πουακούγαμε στην τηλεόραση ή διαβάζαμε στις εφημερίδες».

Η αδελφή του είχε πεθάνει στην πολιορκία του Λένινγκραντ και ο πατέρας του, γεννημένος το 1915, βρισκόταν στη φυλακή για κάποια χρόνια επί σταλινισμού, πριν τον πόλεμο. «Ωστόσο, ο πατέρας μου δεν έχασε ποτέ τη χριστιανική θεώρηση της ζωής. “Δέξου τη ζωή όπως σού έρχεται”, μας έλεγε πάντοτε, “και ποτέ μην θεωρείς υπεύθυνο άλλον από τον εαυτό σου”. Ο πατέρας μου ήξερε ποιοι έφταιγαν που φυλακίστηκε, αλλά ποτέ δε μίλησε γι’ αυτούς με θυμό».

Από την εφηβεία του, ο πατήρ Νικόλαος αφοσιώθηκε στην επιστήμη και τελικά σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο, φτάνοντας κάποια στιγμή να γίνει ειδικός στον διαχωρισμό των ισοτόπων. «Τότε, στο ινστιτούτο που εργαζόμουν, άρχισα να ειδικεύομαι σε στρατιωτικές εφαρμογές, και επίσης δημοσίευσα και ορισμένα επιστημονικά μου άρθρα. Ήμουν παντρεμένος και πατέρας. Άρχιζα σιγά-σιγά
να γεύομαι την επιτυχία στη ζωή μου. Κι όμως, αισθανόμουν πως κάτι έλειπε και ελκυόμουν από την Εκκλησία».

«Πώς έγινε αυτό;», ρώτησα. «Στην εκκλησία αισθανόμουν σαν στο σπίτι μου. Μια μέρα, θυμάμαι, πέρασα έξω από μιαν εκκλησία στο Λένινγκραντ, από τις λίγες που
δεν είχαν κλείσει. Η πόρτα ήταν ανοιχτή. κάποια ακολουθία ετελείτο, μύριζε θυμίαμα. Αισθανόμουν ότι στο θυμίαμα αυτό βρίσκονταν οι γονείς και οι πρόγονοί μου. Λες
και με πήραν απ’ το χέρι, με οδήγησαν μέσα».

Jim Forest
Η Κλίμακα των Μακαρισμών
Πρόλογος π. Σπυρίδωνος Βασιλάκου


Μια σπάνια αγιογράφηση του Αγίου Σπυρίδωνος.



Μια σπάνια αγιογράφηση του Αγίου Σπυρίδωνος.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, ανακάλυψα μία ρουμανική εικόνα του 19ου αιώνα, που απεικονίζει ένα θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος (minunea Sfantului Spiridon) : ο Άγιος διώχνει το δαιμόνιο από ένα βόδι που κείται νεκρό δίπλα σε μία πηγή. Δεν έχω ακούσει κάτι σχετικό με αυτό το θαύμα ποτέ. Πραγματικά σπάνια. Η εικόνα αυτή δημοπρατείται από έναν οίκο δημοπρασιών στην Αμερική.

Καταδεικνύει δε και την πανορθόδοξη λατρεία και τιμή στον Άγιο Σπυρίδωνα.


ΠΕΡΙ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ.




Ἕνα δεῖγμα τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῶν χριστιανῶν εἶναι ὅτι μετατρέψαμε τὴν νύχτα σὲ ἡμέρα. Ὡς γνωστόν, οἱ ἅγιοί μας τονίζουν τὴν σημασία τῆς ἀγρυπνίας, τῆς ἐν μέσῳ τῆς νυκτὸς προσευχῆς. Κύριο δὲ χαρακτηριστικὸ τῆς νύχτας εἶναι τὸ σκότος. Ἀνάβοντας τὰ φῶτα καταργοῦμε τὸ σκότος, «καταργοῦμε» τὴν νύχτα…
Ἔχετε πάει πολλοὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Εἶναι βέβαιο ὅτι θυμόσαστε τὶς κατανυκτικὲς ἀγρυπνίες στὸ ἡμίφως τῶν κεριῶν καὶ κανδηλῶν (ὅπως σὲ ἐκεῖνο τὸ εὐλογημένο ὑπερῶο μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ποὺ ἐκήρυττε μέχρι πρωΐας). Ἔνοιωθες ὅτι εἶναι νύχτα. Τὴν χαιρόσουνα! Τώρα θυμηθῆτε τοὺς ἑσπερινοὺς ἢ τὶς ἀγρυπνιοῦλες ποὺ ἔχετε πάει στὸν κόσμο. 
Ἄπλετο φῶς! Δὲν νοιώθεις ὅτι εἶναι νύχτα. Καὶ δὲν σὲ «τραβάει» νὰ κατανυχθῇς, νὰ κλάψῃς γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου. Ἀσφαλῶς, ὁ ὄντως μετανοῶν δὲν βασίζεται σὲ ἐξωτερικοὺς παράγοντες γιὰ νὰ κατανυχθῇ καὶ νὰ προσευχηθῇ θεαρέστως, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε συντελοῦν καὶ αὐτοί. Ἆρα γε, μήπως δὲν θέλουμε τὴν κατάνυξι, δὲν θέλουμε τὴν ἡσυχία, δὲν θέλουμε τὴν ἐνδοσκόπησι (τὰ πολλὰ φῶτα σὲ παρακινοῦν νὰ κοιτᾷς ἀπὸ δῶ καὶ ἀπὸ κεῖ, ὄχι μέσα σου), δὲν θέλουμε τὴν μετάνοια; Κάποιοι θέλουν ἁπλῶς νὰ κάνουν ἄνετα οἱ φωτογράφοι τὴν δουλειά τους, λὲς καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι θέατρο, καὶ ὄχι χῶρος λατρείας καὶ μετανοίας. Ἵλεως γενοῦ ἡμῖν, Δέσποτα Χριστέ!...Θ.Α. (Τμήμα άρθρου «Ακτίνες»)
(Φώτο: Αγρυπνία στην Ιερά Σκήτη Αγίας Άννης)