Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2020

Thoughts on the use Common Communion Spoon (An answer)








Thoughts on the use Common Communion Spoon

 (An answer)





This case of the covid-19 has stirred stagnant waters in many ways. It revealed  all our fears. It pulled out the "fallen man", been kept at the bottom of our "spotless" image.



From the very beginning, when the covid-19 was still  China's problem, the "vivid" orthodox Christians who keep themselves in a state of wakefulness, realized that the practice of the common communion spoons  used for the reception of Holy Communion, would be questioned (let's avoid the concept  'of being targeted).



And those fears came true really quick.

Some theologians, laymen and clergy, proved extremely willing to provide a solution to an impending "problem". In particular, by publishing articles  in the press, they proposed alternative Orthodox methods of "safe" Holy Communion practice.



Without delay, a few orthodox hierarchs implemented for their metropolises the practice of multiple spoons and washed clothes for the purpose of wiping the mouth.



All this practice has been theologically supported by the historical reality of the first eleven centuries where the clergy and the layman received the Holy Gifts separately, as only the clergy does today. When the layman approached, they extended their hands, right over left with their palms open, where the priest placed a portion of the holy Bread. After consuming the Bread, the communicants were offered the Cup by the deacon.

In other words, during  the first eleven centuries, the communicants were sharing a common Cup.



Observation n.1:

In our rush to reconsider the way in which the Body and Blood of Christ would be received, we have missed the fact that the essential practice of the ''common Cup'' existed in the first eleven centuries.



(An extensive reference to the fundamental significance of the Common Cup speaking of Orthodoxes, is not our goal here. After all, anyone unfamiliar with this theology, either experientially or theologically, has a lack of catechism, which cannot be covered extensively in this section).



That is to say, the essential argument of the "reformers" is artificially focused on the practice of the common spoons (as a non-ancient practice) and leaves out of the discussion the ancient practice of the common Cup.



We must understand that the common spoons are not the ''problem'', because even if we solve this issue, another one still remains. The ''problem'' of the common Cup, which, as a practice, has a tradition of two thousand years. And if the "common" part of the practice is the issue, then why so much arguing on the spoon?



 Observation  n.2:

So, since the "problem" remains with the use of the "common Cup", instead of focusing on different spoons, it would be more normal and practical to offer the Body of Christ, sliced and placed on a disc where each Christian would get a portion. We could also put the Blood of Christ, in small separate glasses which every communicant would serve himself. Of course, there is also the proposal ''of Body parts dipped in Blood'' and taken by the communicants.



But all this would automatically undermine the theology of the participation in something which is ''common''.

Of course, you would argue on this, by telling that what is "common" in this case, would be the bread that was sliced and the bottle of wine that was shared.



We can accept all this as well, although all that is at the heart of our faith must be accepted by the body of the Church. From a synod and not from individuals.



Observation  n.3:

Let's look at another aspect of this issue, which Christians didn't give any thought at all.

We all agree on the historicity of the data cited for tradition until the 11th century. We could also agree with the fact that the change of this tradition has been characterized as "modernity" as some claim.

But we cannot help but acknowledge that another tradition has been established for almost a millennium. Maybe not so theologically crucial (dogmatic), but certainly not problematic, since for a thousand years it did not cause a problem.

In addition, this "new" tradition has highlighted a daily tangible miracle, of paramount importance for the "weak in faith" which is a significant cause of concern. For two thousand years,, the Orthodox Church has argued (not naively), that participation in the Common Cup (through the common spoon) does not transmit diseases. Thus, it highlights a recurring tangible miraculous event.

An unquestionable miracle, with very strong scientific arguments (theory, observation, experiment), since a thousand years of using a common spoon and another thousand years of common Cup, they did not eradicate the priests from the face of the earth, nor did they reduce their life expectancy.



Although the priests belong (according to health scientists), to the most unhealthy "profession" in the world, since they are consuming (many on a daily basis) all the rest of the "Bread and Wine", using the same spoon and the same cup shared with millions others seriously ill in parishes and hospitals (often Infectious Diseases Hospitals), do not get themselves sick.

And while one can question the transubstantiation of bread and wine into the real Body and Blood of Christ, which is the essential, insurmountable  and supernatural miracle, it is impossible to question something completely inferior and extremely insignificant, that of non-transmission of diseases through of this obvious "sick" practice of the common spoon and the common Cup.



Paradoxically, the ''weak in faith'' for two thousand years, can be led from the humble and the insignificant things, to the essentials of our faith.

Now we are facing a new practice, which practically questions God's glory revelation, during a thousand years and actually conceals and deprives future generations of a tangible miracle.



Observation n.4:

After all the above and since there is no room for doubt, some will add to the concern, the argument of "pastoral" management as another  issue.

The main argument here is "how does the church stand pastorally towards those who don't believe, or have a weak faith?" The position of those who are in favor of changing  the practice of Holy Communion is that we must not place people in front of dilemmas that they are not ready to face.



However, it is a bit difficult to agree with this kind of "pastoral" management, as it is not clear how a "weak in faith" can be helped, by the practical acceptance by the Church of the possibility, his fear to have a base. How can be helped by the acceptance of possibility of being infected by using a common spoon full with the Body and Blood of his God;



The faithful and in fact the "weak in faith", in addition to high theological positions (which can become food for emotion and fantasies), also need tangible "evidence" to strengthen their faith.



Evidence that satisfies even his logic and his senses. That's because he's human. Because if we modern Christians make a mistake, most probably will be that we have eradicated from our lives, logic and experience, and often replacing them with sentimentality and fantasy.



An interesting food for thought is the following fact.

Professor Christos Giannaras several years ago, in the TV show "Archontariki", hosted by the current metropolitan Ignatios (Dimitriados), asked the following at the end of the show:

"What I fear so much, now that my hair has turned white, what I fear most in the life of the Church as we say, is the confusion between the psychological and the real. To what extent, when I have a euphoria of emotions, when I have a psychological well-being, to what extent do they represent reality? And to illustrate it! It's painful, but there are people who have lived a whole life in this psychological and religious euphoria, and once the threat of death appears, then everything falls apart! Which shows that what I have built so far has not been a relationship, it was not the certainty that they are waiting for me, that a love that embraces me beyond the grave awaits me, but it was an individual-centered psychological sufficiency. How do you see this as a problem? ''

Metropolitan Ignatios did not answer the question. However, the question of professor Christos Giannaras, I think, describes the situation of the Church today and explains our fear.



The way I participate in Holy Communion is the way I relate with God and people. The ease of changing the way of relating, highlights the truth of professor Giannara's ascertainment.



Observation n.5:

However, the fear in the Common Cup did not come "out of the blue". Those of us who participate in the Divine Liturgies have noticed and it caused pain. It begins many years ago, at the same time as our "civilization", the rationalization of everything and finally the ideologicalization of our faith. You see mothers trampling old people, in order for their children to get there first and maintain their position upfront for the Common Cup, before this Cup has been  "infected" by an elder or by a patient. And all the other Christians urge and open a corridor to any parent with a child waiting in line, even if he does not want to overtake, even if he trusts his relationship with the Common Cup, his relationship with God. Many believe that it is a pity for a child to follow an elderly person. "Who knows what diseases he carries!"

Alas, we have changed the life-giving relationship with God and brothers. Into a relationship of disgust and death.



Of course, our fear and skepticism are not so easily cured. This difficulty, however, is not a reason to degrade the Truth in order to make it digestible. If, due to our "weakness", the participation in the Common Cup is not based on absolute trust in the relationship, it can be based on simple pedagogical practice (as a tradition), which is obviously deficient theologically, but not ''a priori'' rejectable, since this pedagogy can lead to a "good relationship".



That is to say, the approach based on trust in the relationship is certainly the theological crown, but the approach based on tradition is not insignificant, and could be the beginning of a dynamic course, which will gradually lead to the relationship. We all start this way and usually stay in this state for many many years.



Observation n.6:

Many people say that ''the spoon is just a spoon''. So they will easily boil it for "disinfection", or they will burn it.

The above could be explained below :

If ''the spoon is just a spoon'', then "Peter's shadow is just a shadow" (Acts 5: 15-16), "Christ's clothes is just a cloth" (Luke). η΄41-56), ''the handkerchiefs of the Apostle Paul, are just handkerchiefs'' (Acts 19: 11-12), ''the relics of the saints, they are just bones'', ''the Cross and the icons in our church, they are just wood and paints'', ''holy water is just water '', ''Baptism is just water bath'', ''Chrismation and Unction, they are just oils''. After all, this ''Body and Blood'' of Christ is just ''wine and bread".

Removing the miracle from the Christian's life, what is left!

A life full of death.



Thus, ignoring the two-thousand-year experience and tradition of our Church, which considers that even this inanimate nature can be a source of sanctification and glory of God, we end up with a Divine Grace, which is pure fantasy and sentimentality. We end up living a morbid imaginary life that develops in an environment of rituals and symbolism, that keeps the fear of death intact, that keeps the fallen man intact and incurable in a deadly state.



Observation n.7:

To conclude, it should be emphasized that any practice of receiving Holy Communion does not affect at least the one who proceeded with the belief in the relationship (trust), but it may affect the one who is still in the stage of beliefs and ideas. Negative, or positive? This is the question. Most likely negative for developing a relationship. Because if the "mother" poses a dilemma of "breastfeeding security", the "child" will be shaken in his relationship.

Yes, indeed, any practice of receiving the Body and Blood of Christ may not violate, contradict, or jeopardize any dogmatic teaching. But certainly not all practices can be characterized as positive. It seems that the Church, in order to preserve its unity, will eventually accept the ''de facto'' new practice.

But this is far from being a spiritual progress. It is a setback and we must rather feel sorrow and pain.

After a millennium, people will say, "A thousand years ago, Christians shared a Common Cup and a Common Spoon, without fear and without getting sick."

They will then find all this unbelievable. How many would crave to experience this transcendence.

Thank God, we maybe were the last to claim to be among those who lived this experience!





Nikolaos Laoumtzis

 Read the text in Greek here

(Many thanks to Valerios Chatzigeorgiou who helped by reviewing the English text)


Διαβάστε το κείμενο στα αγγλικά εδώ



Some of the posts that triggered the above thoughts:

[1] Σχόλια για τη χρήση της λαβίδας

[2] A Note on the Common Communion Spoon

[3] Με διαφορετικές λαβίδες θα γίνεται η Θεία Κοινωνία

[4] Communion unchanged in Greek Orthodox Church despite virus

[5] Αρχ. Αμερικής Ελπιδοφόρος: Δεν είναι ο τρόπος της μετάληψης ...

[6] What is more important for all of us? Arch. Elpidoforos


Σκέψεις για τη χρήση της Λαβίδας στη Θεία Μετάληψη .









Σκέψεις για τη χρήση της Λαβίδας στη Θεία Μετάληψη

(Μια απάντηση)



Αυτή η ιστορία του κορονοϊού, ανακάτεψε τα λιμνάζοντα ύδατα σε πολλούς χώρους. Έφερε στην επιφάνεια όλους μας τους φόβους. Ανέσυρε στην επιφάνεια τον "παλαιό άνθρωπο", που η σχετική νηνεμία είχε παραχώσει στον πάτο της ''πεντακάθαρης'' εικόνας μας, βαθιά στο υποσυνείδητο.



Από την αρχή, όταν ο κορονοϊός ήταν ακόμα μακριά, οι εν εγρηγόρσει χριστιανοί κατάλαβαν, ότι ήταν θέμα χρόνου, να τεθεί ζήτημα τρόπου Θείας Μετάληψης των ορθοδόξων.



Και οι φόβοι δεν άργησαν να επαληθευτούν.

Κάποιοι θεολόγοι, λαϊκοί και κληρικοί, φάνηκαν εξαιρετικά πρόθυμοι να δώσουν λύση στο επικείμενο ''πρόβλημα''.  Με άρθρα και συνεντεύξεις, προτείνουν εναλλακτικές μεθόδους ''ασφαλούς'' Θείας Μετάληψης.

Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στο σημείο, ορθόδοξοι ιεράρχες (προς το παρόν του εξωτερικού), να εφαρμόσουν για τις μητροπόλεις τους την πρακτική των πολλαπλών λαβίδων (κουταλάκια) και μάκτρων (ύφασμα για σκούπισμα στόματος).



Όλη αυτή η πρακτική στηρίχθηκε θεολογικά, από την ιστορική πραγματικότητα των πρώτων έντεκα αιώνων όπου κλήρος και λαός ελάμβαναν τα Τίμια Δώρα χωριστά, όπως κάνουν σήμερα μόνον οι κληρικοί. Όταν πλησίαζαν οι πιστοί, άπλωναν τα χέρια τους, το δεξί πάνω από το αριστερό με ανοικτές τις παλάμες, όπου ο ιερέας τοποθετούσε μία μερίδα του Σώματος Χριστού (καθαγιασμένου άρτου). Μετά τη μετάληψη του Σώματος, ο διάκονος προσέφερε το ποτήριο στους μεταλαμβάνοντες.

Και πάλι δηλαδή οι πιστοί κοινωνούσαν από κοινό ποτήριο.



Σχόλιο 1ο:

Πάνω στη βιασύνη μας να αναθεωρήσουμε τον τρόπο πρόσληψης του Σώματος και Αίματος του Χριστού, παραθεωρήσαμε ότι, το ουσιώδες γεγονός του κοινού ποτηρίου. Η χρήση δηλαδή του κοινού ποτηρίου, υφίστατο και στους έντεκα πρώτους αιώνες.

(Δεν είναι του παρόντος μια εκτενής αναφορά στη θεμελιώδη σημασία του κοινού ποτηρίου για μας τους ορθοδόξους. Άλλωστε, όποιος δεν είναι εξοικειωμένος με αυτή τη θεολογία είτε βιωματικώς είτε θεολογικώς, έχει έλλειμμα κατήχησης, το οποίο δεν είναι δυνατό να καλυφθεί σε αυτό το κείμενο).



Δηλαδή, το ουσιώδες επιχείρημα των ''μεταρρυθμιστών'', επικεντρώνεται τεχνηέντως ή ασυνειδήτως στην πρακτική της κοινής λαβίδας (ως μη αρχαία πρακτική) και αφήνει έξω την αρχαία πρακτική του κοινού ποτηρίου.

Πρέπει να κατανοήσουμε πως, η κοινή λαβίδα δεν είναι το πρόβλημα, διότι καταργούμενης της κοινής λαβίδας, παραμένει ως ''πρόβλημα'' το κοινό ποτήριο, που ως πρακτική, έχει δισχιλιετή ιστορία.

Κι αν η μετοχή σε κάτι ''κοινό'' είναι το  πρόβλημα, τότε γιατί τόσος θόρυβος για τη λαβίδα;





Σχόλιο 2ο:

Αφού λοιπόν το ''πρόβλημα'' παραμένει με τη χρήση του κοινού ποτηρίου, αντί να επικεντρωθούμε στις διαφορετικές λαβίδες, πιο φυσιολογικό και πρακτικό θα ήταν να αλλάξουμε όλο τον τρόπο μετοχής στη Θεία Μετάληψη. Θα μπορούσε να προσφέρεται το Σώμα Χριστού τεμαχισμένο σε δίσκο όπου κάθε πιστός θα έπαιρνε τη μερίδα του και το Αίμα Χριστού, σε μικρά ποτήρια με τα οποία κάθε πιστός θα αυτοεξυπηρετούνταν. Υπάρχει βέβαια και η πρόταση προσφοράς τεμαχίων εμβαπτισμένου Σώματος σε Αίμα και παραλαβή τους από τους μεταλαμβάνοντες.

Όμως όλα αυτά αυτομάτως θα υπονόμευαν τη θεολογία της μετοχής σε κάτι ''κοινό''.



Βέβαια, θα μου πείτε ότι το ''κοινό'' στην περίπτωση αυτή, θα ήταν ο άρτος που τεμαχίστηκε και η φιάλη οίνου που διαμοιράστηκε.

Μπορούμε να το δεχτούμε κι αυτό, αν και όλα αυτά που αποτελούν την καρδιά της πίστης μας, πρέπει να γίνονται αποδεκτά από το σώμα της Εκκλησίας. Από σύνοδο και όχι από μεμονωμένα πρόσωπα.



Σχόλιο 3ο:

Ας εξετάσουμε και μια άλλη παράμετρο του ζητήματος, που ουδόλως απασχόλησε το χριστεπώνυμο πλήρωμα.

Δεχόμαστε ότι η παράδοση μέχρι τον ενδέκατο αιώνα δεν συμπεριλαμβάνει κοινή λαβίδα. Επίσης θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε και το γεγονός της αλλαγής αυτής της παράδοσης, ως "νεωτερισμό" όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν.

Όμως δεν μπορούμε να μην αποδεχθούμε και το γεγονός ότι, επί μια σχεδόν χιλιετία μια άλλη παράδοση έχει πλέον εδραιωθεί.

Ίσως όχι τόσο ουσιώδης θεολογικώς, αλλά σίγουρα ούτε προβληματική, αφού επί χίλια χρόνια δεν δημιούργησε πρόβλημα.

Εκτός τούτου, η "νέα" αυτή παράδοση, ανέδειξε ένα καθημερινό απτό θαύμα, εξέχουσας σημασίας εάν θέλετε, για τους "ασθενείς τη πίστη" που τόσο κοπτόμεθα. Επί χίλια χρόνια η ορθόδοξη Εκκλησία ισχυρίζεται (όχι αφελώς), ότι η μετοχή στο Κοινό Ποτήριο" (μέσω της κοινής λαβίδας), δεν μεταδίδει νόσους. Αναδεικνύοντας έτσι ένα επαναλαμβανόμενο απτό θαυματουργικό γεγονός.



Θαύμα, μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης, με ισχυρότατα επιστημονικά επιχειρήματα (θεωρία, παρατήρηση, πείραμα), αφού επί χίλια χρόνια χρήσης κοινής λαβίδας και άλλα χίλια χρόνια χρήσης κοινού ποτηρίου, δεν εξαφάνισαν τους ιερείς από προσώπου της γης, ούτε μείωσαν το προσδόκιμο ζωής τους. Παρότι οι ιερείς ανήκουν (κατά τους επιστήμονες της υγείας), στο πλέον ανθυγιεινό ''επάγγελμα'' του κόσμου, καταλύοντας (πολλοί καθημερινά), το υπόλοιπο του ''Άρτου και Οίνου'', χρησιμοποιώντας την ίδια λαβίδα και το ίδιο ποτήριο με χιλιάδες άλλους, βαριά ασθενείς στις ενορίες και στα νοσοκομεία (πολλές φορές λοιμωδών νοσημάτων), οι ίδιοι δεν νοσούν.



Κι ενώ μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει την μετουσίωση του άρτου και του οίνου σε πραγματικό Σώμα και Αίμα Χριστού, που είναι το ουσιώδες, ανυπέρβλητο και υπέρλογο θαύμα, δεν είναι δυνατό να αμφισβητήσει κάτι εντελώς υποδεέστερο και εξαιρετικά ασήμαντο σχετικά γεγονός, αυτό της μη μετάδοσης νόσων μέσω αυτής της εξόφθαλμα ''νοσηρής'' πρακτικής της κοινής λαβίδας και του κοινού ποτηρίου.

Έτσι παραδόξως, ο "ασθενής τη πίστη" για δυο χιλιάδες χρόνια, μπορεί να οδηγηθεί από τα ταπεινά και επουσιώδη, στα υψηλά και ουσιώδη.



Έρχεται λοιπόν τώρα μια νέα πρακτική, να κάνει τι!

Να αμφισβητήσει πρακτικά, χίλια χρόνια φανέρωσης της δόξας του Θεού.

Να αποκρύψει και να στερήσει ουσιαστικά από τις επόμενες γενεές, ένα απτό θαύμα.



Σχόλιο 4ο:

Μετά από τα παραπάνω και αφού δεν υπάρχει χώρος αμφισβήτησής τους, κάποιοι θα προσθέσουν στον προβληματισμό, το θέμα της ''ποιμαντικής'' διαχείρισης του θέματος.

Το κύριο επιχείρημα εδώ είναι το ''πώς στέκεται η εκκλησία ποιμαντικά απέναντι σ' αυτούς που απιστούν, ή ολιγοπιστούν;''. H θέση αυτών που υποστηρίζουν την αλλαγή του τρόπου Θείας Μετάληψης, είναι ότι, οφείλουμε να μην θέτουμε τους ανθρώπους απέναντι σε διλήμματα που δεν είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν.



Όμως είναι λίγο δύσκολο να συμμεριστούμε αυτού του είδους την "ποιμαντική" διαχείριση του θέματος, καθόσον δεν είναι εμφανές το πώς βοηθά έναν "ασθενή τη πίστη", η έμπρακτη παραδοχή από την Εκκλησία, του ενδεχομένου της ύπαρξης αλήθειας στο φόβο του.



Ο πιστός και μάλιστα ο ''ασθενής τη πίστη'', εκτός από υψηλές θεολογικές θέσεις (οι οποίες είναι δυνατό να γίνουν τροφή συναισθηματισμού και φαντασιώσεων), χρειάζεται και απτές ''αποδείξεις'' για την ενίσχυση της πίστης του.

Αποδείξεις που να ικανοποιούν και αυτή ακόμα τη λογική και τις αισθήσεις του. Κι αυτό διότι είναι άνθρωπος. Διότι αν κάνουμε ένα λάθος εμείς οι σύγχρονοι χριστιανοί είναι αυτό. Έχουμε εξοβελίσει από τη ζωή μας, την εμπειρία, βάζοντας συχνά στη θέση του το συναισθηματισμό και τη φαντασίωση.



Ενδιαφέρουσα τροφή για σκέψη είναι το παρακάτω γεγονός.

Ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς πριν από αρκετά χρόνια, στην τηλεοπτική εκπομπή ''Αρχονταρίκι'', με οικοδεσπότη τον νυν μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο, ρώτησε στο τέλος της εκπομπής το εξής:

''Εκείνο που φοβάμαι πολύ τώρα που άσπρισαν τα μαλλιά μου, εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ από όλα μέσα στη ζωή της Εκκλησίας όπως λέμε, είναι η σύγχυση ανάμεσα στο ψυχολογικό και στο πραγματικό. Σε τι ποσοστό, όταν έχω μία ευφορία συναισθημάτων, όταν έχω μία ψυχολογική ευεξία, σε τι ποσοστό αυτά αντιπροσωπεύουν πραγματικότητα; Και για να το εικονογραφήσω! Είναι οδυνηρό, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που έζησαν μία ολόκληρη ζωή απολύτως μέσα σε αυτή την ψυχολογική θρησκευτική ευεξία και μόλις εμφανιστεί η απειλή του θανάτου, τότε καταρρέουν όλα! Πράγμα που δείχνει ότι, ό,τι  οικοδόμησα έως τώρα δεν ήταν σχέση, δεν ήταν η βεβαιότητα ότι με περιμένουν, ότι με περιμένει μία αγάπη που με αγκαλιάζει και πέρα από τον τάφο, αλλά ήταν μία ατομοκεντρική ψυχολογική επάρκεια. Αυτό πώς το βλέπετε ως πρόβλημα;''



Ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος δεν απάντησε στην ερώτηση. Όμως, η ερώτηση του Γιανναρά, νομίζω περιγράφει την κατάσταση της Εκκλησίας σήμερα και ερμηνεύει το φόβο μας.

Ο τρόπος που κοινωνώ, είναι και ο τρόπος που σχετίζομαι. Η ευκολία αλλαγής του τρόπου σχετισμού, αναδεικνύει την αλήθεια των διαπιστώσεων του Γιανναρά.



Σχόλιο 5ο:

Πάντως ο φόβος στο Κοινό Ποτήριο δεν ήρθε ως ''κεραυνός εν αιθρία''. Όσοι μετέχουμε των Θείων Λειτουργιών το 'χουμε με πόνο παρατηρήσει. Ξεκινά πολλά χρόνια πίσω, ταυτόχρονα με τον ''εκπολιτισμό'' μας, την εκλογίκευση των πάντων και εν τέλει την ιδεολογικοποίηση της πίστης μας.



Με θλίψη αντικρίζουμε συχνά σε εκκλησίες του εξωτερικού, οι ιερείς να κοινωνουν τους πιστούς χωρίς να ακουμπούν, αλλά "αδειάζοντας" τη λαβίδα με αποφασιστική κίνηση στο ορθάνοιχτο στόμα του μεταλαμβάνοντος.

Στον τόπο μας επίσης, βλέπεις στους ναούς, αργοπορημένες μανούλες να παραμερίζουν γέροντες, προκειμένου να φτάσουν τα παιδάκια τους εκεί μπροστά πρώτα απ' όλους στο Κοινό Ποτήριο. Πριν ''μολυνθεί'' από κάποιο παππού, από κάποιον ασθενή. Όλοι δε οι λοιποί ''πιστοί'' παροτρύνουν και ανοίγουν διάδρομο σε όποιον γονιό περιμένει στη σειρά του, ακόμα κι αν αυτός δεν θέλει να προσπεράσει, ακόμα κι αν αυτός εμπιστεύεται τη σχέση του με το Κοινό Ποτήριο, τη σχέση του με το Θεό. Οι πολλοί θεωρούν ότι είναι κρίμα ένα παιδί, να κοινωνήσει μετά από ένα ηλικιωμένο. ''Ποιος ξέρει τι αρρώστιες κουβαλά!'' Εκεί καταντήσαμε τη ζωοφόρο σχέση με το Θεό και τον πλησίον. Σε σχέση σιχασιάς και θανάτου.



Βέβαια, ο φόβος και η ολιγοπιστία ημών, δεν θεραπεύονται έτσι εύκολα. Η δυσκολία του εγχειρήματος όμως, δεν  είναι λόγος υποβάθμισης της Αλήθειας προκειμένου αυτή να γίνει εύπεπτη. Εάν λόγω της ''αδυναμίας ημών'', η μετοχή στο Κοινό Ποτήριο, δεν τεθεί στη βάση της απόλυτης εμπιστοσύνης στη σχέση, μπορεί να τεθεί στη βάση της απλής παιδαγωγικής πρακτικής (ως πεποίθηση και παράδοση), που προφανώς είναι ελλειμματική θεολογικώς, αλλά όχι a priori απορριπτέα, αφού αυτή η παιδαγωγική, μπορεί να οδηγήσει στην "καλή σχέση".



Δηλαδή σίγουρα η προσέγγιση με βάση την εμπιστοσύνη στη σχέση είναι η θεολογική κορωνίδα, αλλά δεν απαξιώνει, ούτε καταργεί την προσέγγιση από πεποίθηση και παράδοση, η οποία είναι ενδεχομένως η αρχή μιας δυναμικής πορείας, η οποία θα οδηγήσει σταδιακά στη σχέση. Όλοι έτσι ξεκινάμε και συνήθως παραμένουμε σε αυτή την κατάσταση για πολλά πολλά χρόνια.



Σχόλιο 6ο:

Λένε πολλοί (ιδίως οι εκ Δύσεως χριστιανοί), το κουτάλι, είναι απλά ένα κουτάλι (the spoon is just a spoon). Έτσι εύκολα θα το βράσουν για ''απολύμανση'', ή θα το κάψουν.

Σε αυτούς θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν τα εξής:

Εάν το κουτάλι, είναι απλά ένα κουτάλι, τότε και, ''η σκιά του Πέτρου είναι απλά μια σκιά'' (Πράξ. 5,15-16), ''το ιμάτιο του Χριστού, είναι απλά ένα ύφασμα'' (Λουκ. η΄41-56), ''τα μαντήλια του Απ. Παύλου, είναι απλά μαντήλια'' (Πραξ 19:11-12), ''τα λείψανα των αγίων, είναι απλά κόκκαλα'', ''ο Σταυρός και οι εικόνες στην εκκλησία μας, είναι απλά ξύλα και μπογιές'', ''ο Αγιασμός είναι απλώς νερό'', ''το Βάπτισμα είναι απλώς κατάβρεγμα'', ''το Χρίσμα και το Ευχέλαιο, είναι απλά λάδια''. Εν τέλει, κι αυτό το Σώμα και Αίμα Χριστού, είναι απλά κρασί και ψωμί''.



Αφαιρώντας το θαύμα από τη ζωή του χριστιανού, τι μένει!

Μια ζωή γεμάτη θάνατο.



Παραβλέποντας έτσι την δισχιλιετή εμπειρία και παράδοση της Εκκλησίας μας που θεωρεί ότι και αυτή η άψυχη φύση είναι δυνατό να αποτελεί πηγή αγιασμού και δόξας Θεού, καταλήγουμε σε μία Θεία Χάρη, σκέτη φαντασίωση και συναισθηματισμό. Νοσηρή φαντασιακή ζωή που αναπτύσσεται μέσα σε ένα περιβάλλον τελετουργιών και συμβολισμών, που διατηρεί ακέραιο το φόβο του θανάτου, που διατηρεί ακέραιο και αθεράπευτο τον πεπτωκότα άνθρωπο σε μια κατάσταση που όζει θανατίλα.



Σχόλιο 7ο:

Ανακεφαλαιώνοντας πρέπει να τονιστεί ότι, η όποια πρακτική λήψης της Θείας Μετάληψης, δεν επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο αυτόν που προχώρησε από την πεποίθηση στη σχέση (εμπιστοσύνη), αλλά ίσως επηρεάσει αυτόν που είναι ακόμα στο στάδιο των πεποιθήσεων.

Αρνητικά, ή θετικά;

Εδώ είναι το ερώτημα. Μάλλον αρνητικά όσο αφορά στην πορεία του προς τη σχέση. Διότι, και μόνο που ο "γονιός" θα θέσει δίλημμα "ασφαλείας του θηλασμού", το "παιδί" θα κλονιστεί στη σχέση του.



Ναι, πράγματι, η όποια πρακτική πρόσληψης του Σώματος και Αίματος του Χριστού,  δεν παραβιάζει, αντικρούει, ή διακυβεύει καμία δογματική διδασκαλία. Η Εκκλησία απ' ότι φαίνεται, προκειμένου να διαφυλαχθεί η ενότητά της, θα αποδεχθεί την de facto νέα πρακτική.

Αυτό όμως πόρρω απέχει από το να χαρακτηριστεί πνευματική πρόοδος.

Είναι μια οπισθοδρόμηση και πρέπει να σταθούμε απέναντί της με λύπη και πόνο.



Μετά από μια χιλιετηρίδα, θα λένε οι χριστιανοί, ''Χίλια χρόνια πριν, οι χριστιανοί κοινωνούσαν από ένα Ποτήριο και μία Λαβίδα, χωρίς φόβο και χωρίς να νοσούν''.



Θα τους φαίνονται τότε απίστευτα όλα αυτά. Πόσοι θα επιθυμούσαν να ζήσουν αυτή την υπερβατικότητα τότε.

Δόξα τω Θεώ, εμείς ίσως τελευταίοι, αξιωθήκαμε να είμαστε από αυτούς που ζήσαμε αυτή την εμπειρία!


Διαβάστε το κείμενο στα αγγλικά εδώ




Ζώντων ή κεκοιμημένων;





Ζώντων ή κεκοιμημένων;

Αναβάσεις, αναβάσεις... Σε όρη, σε οπές της γης, σε καθεδρικούς και σε ξωκλήσια. Το ένα και το αυτό, η Εκκλησία, ως τόπος και τρόπος της όντως εμπειρίας Θεού. Ως συνέλευση και σύγκληση όχι απλώς των αντιθέτων, αλλά του σύμπαντος κόσμου. Ως παρουσία του ζώντος Θεού μετά των κεκοιμημένων αδελφών και του επί γης πληρώματος, ως όντως αρχηγού πνευμάτων και πάσης σαρκός, έμψυχης και αψυχης. Κι εμείς εκεί, είτε με οράρια, είτε με πετραχήλια, είτε με ωμοφόρια, είτε με ρούχα πολιτικά, είτε με σκισμένα πανιά που ίσα σκεπάζουν το σώμα και πόδια γυμνά, πληγωμένα, στην ουσία γυμνοί αμήχανοι, αδύναμοι να νοήσουμε και γι'αυτό ανοιχτοί στο να μετέχουμε, απλώς ουρλιάζουμε για Θείο έλεος. Το οποίο πάντοτε ρέει πάνω μας και εμπαθως το αγνοούμε.
Αμήχανοι, αυτή είναι η λέξη, αμήχανοι γιατί τα πάντα μας ξεπερνούν και μόλις τώρα το καταλαβαίνουμε. Αμήχανος στην Αγία Πρόθεση, όταν δεν ξέρω αν τα ονόματα των ζώντων ανοίκουν ακόμα εδώ ή, εντός αυτού του παγκόσμιου κυκεώνα, μετά των Αγίων. Αμήχανος στο "εξαιρέτως" όταν κάτι μέσα μου λέει ότι πρέπει να μνημονεύσω κι άλλα ονόματα κεκοιμημένων, προσώπων που βάφτισα, κοινώνησα μα δεν αποχαιρέτησα.






Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.





Όταν τη μέρα της Πεντηκοστής, τη μέρα που γιορτάζουμε ως τη μέρα της Αγίας Τριάδας, στέλνει το Άγιο Πνεύμα Του στους μαθητές Του, τους Αποστόλους Του, την Εκκλησία, για την αναγέννηση του κόσμου ολόκληρου, Το στέλνει με τρόπο διττό. Από τη μια μεριά είμαστε το Σώμα του Χριστού, το ζωντανό, παλλόμενο, μαρτυρικό, λαβωμένο στους αιώνες, το «βαστάζον τα στίγματα του Κυρίου Ιησού», κατά την έκφραση του Αποστόλου Παύλου (Γαλ.17) το «ανταναπληρούν τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού» (Κολ. 1.24)• από αιώνα σε αιώνα η Εκκλησία καλείται να είναι το Σώμα του Χριστού το «κλώμενον εις άφεσιν αμαρτιών», το «μελιζόμενον υπέρ της του κόσμου σωτηρίας». Κι επειδή είμαστε το Σώμα αυτό, όσο ανάξιοι κι αν είμαστε, μόνο και μόνο επειδή ανήκουμε στο Χριστό, επειδή είμαστε η Εκκλησία, μετέχουμε στη δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Από την άλλη μεριά το Άγιο Πνεύμα έρχεται σ’ εμάς διότι είμαστε αδύνατοι, αμαρτωλοί, και γι’ αυτό μόνο η θεϊκή ισχύς μπορεί να μας σώσει.

Οφείλουμε να προετοιμαστούμε με ιδιαίτερη προσοχή για την Κυριακή της Πεντηκοστής. Θα έλθουμε βέβαια με την αμαρτωλότητά μας, ας έλθουμε όμως εντελώς ανοικτοί, με όλο τον ένθεο πόθο μας, πεινασμένοι και διψασμένοι για τον ερχομό του Κυρίου που θα δώσει ζωή στις ψυχές μας, που θ’ αλλάξει τη ζωή μας, που θα γεμίσει το χάσμα το οποίο χωρίζει μέσα μας το θεοειδές από αυτό που ακόμα ανήκει στη φθορά, την αμαρτία και το θάνατο.

Ας περάσουμε αυτή την εβδομάδα συγκεντρωμένα, ας την περάσουμε μέσα στην αναμονή και την προσευχή ώστε όταν θα ψάλλουμε μαζί την επίκληση προς το Άγιο Πνεύμα «ελθέ, και σκήνωσον εν ημίν», αυτά να μην είναι λόγια που θα πούμε από συνήθεια αλλά το αποκορύφωμα του πόθου μας για το Θεό, της αγάπης μας, το άνοιγμά μας μπροστά Του, παρόμοιο με το άνοιγμα της ψυχής στην αγάπη και τη χαρά. Θα μπορέσουμε τότε, παρ’ όλη την ασθένεια και αμαρτωλότητά μας, να δεχτούμε για μίαν ακόμη φορά, με καινούριο τρόπο, ένα νέο μέτρο της χάρης εκείνης που μας κάνει πιο κοντινούς και πιο αγαπητούς στο Θεό, το Θεό Εκείνο ο οποίος μπήκε στη δόξα με τη σάρκα που φέρει αγιάτρευτα τα τραύματα από την αμαρτία μας, αγιάτρευτα εφ’ όσον η αμαρτία εξακολουθεί να υπάρχει. Πόσο θαυμαστός είναι ο Θεός μας! Με πόση ευγνωμοσύνη δεν πρέπει να Τον σκεφτόμαστε! Μας αγαπά παρ’ όλη την απιστία μας, την άσχημη ζωή μας• πάντα πιστεύει, πάντα δύναται, πάντα ελπίζει• με τη δύναμή Του μπορεί να μας χαρίσει τα πάντα, φτάνει εμείς να Του δώσουμε το δικαίωμα, την εξουσία, την ευκαιρία να δράσει ελεύθερα. Ας προετοιμαστούμε ευλαβικά για τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος σ’ εμάς.

________(+)Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ

"Είναι έργο των σοφών να προβλέψουν τη συμφορά πριν έρθει. Είναι έργο των γενναίων να αντιμετωπίσουν τη συμφορά όταν έρθει."-Πιττακός ο Μυτιληναίος.

Αὐτὰ ποὺ ἀκοῦμε (πολέμους, σεισμούς, καταστροφές) εἶναι βροντὲς καὶ θὰ ἔρθει καὶ ἡ βροχή... Πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι πρὸς ἀπολογία καὶ μαρτύριο.Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2020

The Emperor Romanos IV Diogenes survived the Battle of Manzikert (26 August 1071), and was set free to return to Constantinople after his eight-day captivity for a ransom of 1,500,000 nomismata.

Medieval Roman heritage in the north Pacific: The Church of the Holy Ascension (Unalaska Island, Alaska, USA), offering regular liturgical services in the Aleut language to the indigenous community Orthodox since 1894.

Tariffs set in stone: Law of the Emperor Anastasius I (491-518) regulating passage through Dardanelles' customs and defining the costs of entrance and exit levies on different types of products.

Medieval Roman capital Constantinople inspired the architectural designs for the city of Theed, the capital city of the planet Naboo, in Star Wars: Episode I.

Covid-19_Ανάσταση στην Αγία Γη και Άγιο Φως Γέφυρα #7 π.Ιγνάτιος Καζάκος Εκπ.49 ΙΩΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ


Από προτεστάντισσα, ορθόδοξη | Έχασε το παιδί της και της έριξαν φταίξιμο | Κονδυλένια | Σοφία Χατζή


ΚΎΡΙΕ ΙΗΣΟΎ ΧΡΙΣΤΈ ΕΛΈΗΣΟΝ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΣΟΥ.

The imperial coat of arms of the Palaiologos dynasty found its westernmost derivative adaptation in the Balkans in the coat of arms of the Banate of Croatia (Banovina Hrvatska), which existed as an autonomous unit of the Kingdom of Yugoslavia during 1939-1945 (1941-1945 in exile)

Marble relief portrait of the Roman Emperor Justinian I (reign 527-565) at the House Chamber in the United States Capitol Building, Washington, DC. Gaetano Cecere, 1950.

The Catalan force employed by the Emperor Andronikos II in 1302 to recapture Anatolia is an example of medieval Company, a self-sufficient professional army available for hire: 8,000 men (4,000 foot soldiers, 1,500 cavalry, 2,500 auxiliaries) with 36 ships (including 18 galleys).

Simeon I of Bulgaria (reign 893-927) was the first person who bore the title Tsar, derived from the Latin word Caesar but intended to mean the Emperor. There was a grand total of 38 medieval Tsars, all of them in the Balkans (34 Bulgarian and 4 Serbian).

No cash? No problem. In the cash stricken post-1204 economic environment, Emperors increasingly switched to paying members of the army and navy with plots of land for their services, approach that proved to be an attractive recruitment proposition.

After Constantinople, Mehmed II invaded the Serb Despotate of Rascia next in 1454-56, but failed to conquer it. The Ottomans lost both the Battle of Leskovac and the Battle of Kruševac in 1454, and also mounted unsuccessful siege of Smederevo, the Despotate's capital, in 1456.

~ Madonna della Lettera o Gorgoepikoos venerata a Messina. Icona contemporanea.~ Παναγία η Γοργοεπήκοος ή της Γραφής. Σύγχρονη εικόνα, αντίγραφο της παλαιάς που τιμάται στην Μεσσήνη της Σικελίας στις 3 Ιουνίου.

Trilingualism was not uncommon among educated people in the Roman Empire who came from regions where a language other than Latin or Greek was spoken. The Latin novelist Apuleius, who also wrote in Greek, was fully fluent in Punic, which he learned from his mother.

Unpopular opinion: Imperial Protosebastos Henricus Dandulus (1107-1205) is the worst Roman ever.

The best pants in all of history: Cozia Monastery depiction of Voivode Mircea I of Wallachia (reign 1386-1418), sporting two medieval Roman double-headed eagles on his trousers.

In September 1452 John Hunyadi (Regent-Governor of the Kingdom of Hungary) sent envoys to the City offering military assistance to Constantine XI. He asked for 2 sea forts as a cashless payment for this expedition, Selymbria (Marmara) & Mesembria (Black Sea). The Emperor refused.

The Imperial University of Constantinople, also known as the University of the Palace Hall of Magnaura, was established by Theodosius II in 425 with the opening of the Pandidakterion. In 1046 Constantine IX added the Departments of Law & Philosophy. University operated until 1453