Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2020

covid-19 ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΟΥ;







covid-19  
ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΟΥ;



ΓΕΡΟΝΤΑ ἕνας φίλος μου παρότι ἔπαιρνε σχολαστικά ὅλα τα μέτρα  κόλλησε τόν κορονοϊό.Πῶς θά σωθοῦμε ἀπό αὐτόν τόν ἐφιάλτη;

-Νά παίρνουμε μέ φρόνηση τα μέτρα μας βέβαια,ὅμως ὅταν τά παίρνουμε μέ τρόπο φοβικό,ὑπερβολικό καί νευρωτικό τότε θά μᾶς πάρουν ἀντίστοιχα καί ἀπό τό γραφεῖο τελετῶν τά μέτρα μας.Διότι όπως μᾶς ἔλεγε καί ὁ Γέροντας Ἰερόθεος ὁ Καρεώτης που καταγόταν απ’τ’Ανάπλι:



«Ό,τι φοβάσαι ή αγαπάς σέ καταδιώκει. Γιαυτό όταν φοβᾶσαι τό θάνατο, ὁ θάνατος σέ κυνηγᾶ, ενώ ὅταν ἀγαπᾶς Τόν Θεό, τό ἔλεός Του σέ καταδιώκει.»



π.Διονύσιος Ταμπάκης



The Diary of a Russian Priest 3






Black “grace”. An influx of extraordinary powers, an almost unlimited expansion of energy, can be observed in people during a fit of anger. If it is true that “when a man is kind, none can withstand him”, it is also true that when a man is angry, it is no less difficult to withstand his strength. A man who abandons himself to irritable moods, has opened his soul to demonic forces.



The Diary of a Russian Priest

The Diary of a Russian Priest 1



It’s always painful for me to ’speak’ – I am tormented before and after. It is hard to say the things that are most important, and if I master myself and manage to say some of these most important things, it so seldom goes home to others. In general, I am deeply conscious of the pointlessness of all verbal communication.



My dislike and distrust of verbal methods of persuasion – and of eloquence in general – is constantly increasing. ‘Let your adorning be the hidden man of the heart, in that which is not corruptible, even the ornament of a meek and quiet spirit, which is in the sight of God of great price.’



The Diary of a Russian Priest

The Diary of a Russian Priest


You cannot cure the soul of others or ‘help people’, without having changed yourself. You cannot put in order the spiritual economy of others, so long as there is chaos in your own soul. You cannot bring peace to others if you do not have it yourself.



Often, we help other people, not by a series of conscious acts, directed upon their soul, but rather by influencing them through our spiritual gifts, without ourselves seeing or knowing how we do so. Once Anthony the Great asked a visitor, who said nothing at all, ‘Why do you not ask me anything?’ and the other answered, ‘It is enough for me to look at you, holy father’.



The Diary of a Russian Priest

An elder said.




An elder said. “Do not let your heart go at a time when brothers are present, but rather pray secretly at that time, for that is when fear is ever present because of backbiting.”



A brother asked an elder: “What is backbiting?” The elder said: “If you say that brother so-and-so is zealous and intelligent, but somewhat casual when it comes to such-and-such a matter, here you have bitten back at him. But if you say he is a liar and a perjurer, that is condemnation and it is worse than backbiting.”



Anonymous Apophthegmata Patrum

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗΣ ΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΧΕΛΩΝΑ




“Κρυμμένο” στα γραφικά σοκάκια του Λιτοχώρου, το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Σολομονής,  είναι πραγματικά πολύ μικρό, για τη μεγάλη ιστορία που κουβαλάει. Είναι πολλά τα χαρακτηριστικά και οι ιδιαιτερότητες, τα οποία το κάνουν μοναδικό. Οι υπέροχες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του, οι οποίες μαρτυρούν την παλαιότητα του κτιρίου. Η ιστορία και η συμβολή του στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σαν κρυφό σχολειό. Η Αγία Σολομονή στην οποία είναι αφιερωμένο, Αγία που δεν είναι ευρέως γνωστή. Και τέλος, το καβούκι της θαλάσσιας χελώνας, που βρίσκεται σε προθήκη του Νάρθηκα, το καθιστούν ως ένα από τα πιο αξιοσημείωτα εξωκλήσια, της ευρύτερης περιοχής. Για όλους αυτούς τους λόγους, έχει χαρακτηρισθεί από το 1992, ως  ιστορικό διατηρητέο μνημείο, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού (ΦΕΚ461/Β/15-6-92).

Από τον δρόμο, δύσκολα το διακρίνει κανείς, καθώς η εξωτερική του εμφάνιση είναι λιτή και διακριτική, θυμίζοντας περισσότερο οικία παρά εξωκλήσι. Αποτελείται από τον κυρίως Ναό και τον Νάρθηκα, που προστέθηκε πολύ αργότερα, σε ορθογώνια κάτοψη με διαστάσεις μόλις 12×5 μέτρα. Ο κυρίως Ναός, ιδιαίτερα μικρός, σαν ένα δωμάτιο σπιτιού, με τη χαμηλή οροφή, σου προκαλεί ωστόσο δέος με τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες, οι οποίες προσπαθούν να αντισταθούν στη φθορά του χρόνου.



Κτίσθηκε την περίοδο της Τουρκοκρατίας

Το εκκλησάκι αρχικά ήταν ένας ξυλόστεγος Ναός με έναν μόνο χώρο. Το αρχικό του ύψος ήταν μικρότερο από το σημερινό, καθώς αποτελεί κτίσμα της περιόδου της Τουρκοκρατίας – σύμφωνα με ορισμένες πηγές χτίσθηκε το 1504  και οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν το μεγάλο ύψος των Ναών. Αρχικά είχε ένα μόνο μικρό παράθυρο στην κόγχη του ιερού, διότι οι λόγοι ασφαλείας την περίοδο της Τουρκοκρατίας, επέβαλαν τη χαμηλή είσοδο και τα μικρά παράθυρα στα κτίρια.

Μόλις πριν από 50 χρόνια, προστέθηκε ο Νάρθηκας, μεγαλώνοντας με αυτόν τον τρόπο την έκτασή του, ενώ ξανακτίσθηκαν οι τοίχοι. Τα δάπεδα επιστρώθηκαν με τσιμεντοκονία και αυξήθηκε το ύψος του κυρίως Ναού κατά 50 πόντους, ενώ προστέθηκαν δύο μικρά παράθυρα στη νότια όψη.




Το καβούκι της θαλάσσιας χελώνας

Μπαίνοντας στον Νάρθηκα, εκείνο το οποίο σου αποσπά αμέσως την προσοχή, είναι το τεράστιο καβούκι της θαλάσσιας χελώνας, σε προθήκη στη βόρεια πλευρά του. Το καβούκι δωρίστηκε στο εκκλησάκι από Λιτοχωρίτη ναυτικό, ο οποίος θέλησε με τον τρόπο αυτό να ευχαριστήσει την Αγία Σολομονή, για την ευλογία της σε κάποια δύσκολη στιγμή της ζωής του.

Από τότε το καβούκι συνδέθηκε και ταυτίσθηκε με την Αγία Σολομονή, με τις μητέρες να τοποθετούν σ΄ αυτό τα μωρά, προκειμένου να λάβουν τις ευλογίες της Αγίας, ενώ ταυτόχρονα χρησίμευε και σαν κούνια. Όταν, με το πέρασμα του χρόνου, άρχισε να φθείρεται, τοποθετήθηκε σε προθήκη, παραμένοντας πάντα εκεί, άρρηκτα συνδεδεμένο με την Αγία Σολομονή, την πίστη και την λαϊκή παράδοση.





Μετόχι της Μονής Αγ. Διονυσίου εν Ολύμπω

Το εκκλησάκι ιδρύθηκε και παραμένει μετόχι της Μονής Αγ. Διονυσίου εν Ολύμπω, καθώς τους δύο πρώτους αιώνες μετά την άλωση της Πόλης, οι εκκλησίες ανήκαν σχεδόν αποκλειστικά σε Μοναστικά Ιδρύματα. Συνόρευε με Μετόχι της Μονής Κανάλων, αφιερωμένο στην Αγ. Ματρώνα και αμφότερα διέθεταν χώρους καταλύσεως των Μοναχών.

Χτίστηκε στη μνήμη του Αγ. Νικολάου εν Βουναίνης, Αγίου που λατρεύεται στη Θεσσαλία, γεγονός που το μαρτυρεί η τοιχογραφία στο υπέρθυρο της εισόδου του κυρίως Ναού. Για άγνωστους λόγους και χρονολογία, μετονομάστηκε σε εκκλησάκι της Αγίας Σολομονής, Αγία της Π. Διαθήκης (προστάτιδας των παιδιών, καθώς η ίδια υπήρξε πολύτεκνη).





Τοιχογραφίες από το 1500 μΧ

Μπαίνοντας στον κυρίως Ναό, παρά τη μικρή του έκταση, σου προκαλεί αμέσως δέος. Διακρίνεις τις τοιχογραφίες στη δυτική και βόρεια όψη του, αλλά και στην κόγχη του ιερού, με αγιογραφίες Αγίων σε ενιαίο και ομοιόμορφο σχέδιο και χρωματισμό. Χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα, αρχές του 17ου αιώνα, γεγονός που μαρτυρά και την παλαιότητα του κτιρίου. Οι τοιχογραφίες είναι φανερό ότι έχουν υποστεί μεγάλη φθορά από τον χρόνο και σε πολλά σημεία άρχισαν να χάνονται, με τον σοβά από κάτω να καταρρέει.

Αξίζει να παρατηρήσετε προσεκτικά την τοιχογραφία στο υπέρθυρο της εισόδου του κυρίως ναού, η οποία απεικονίζει τον Άγιο Νικόλαο εν Βουναίνης, στον οποίο ήταν αφιερωμένο αρχικά το ξωκκλήσι.





Κρυφό σχολειό

Υπάρχουν συγκεκριμένες πηγές οι οποίες μαρτυρούν ότι το συγκεκριμένο εκκλησάκι λειτουργούσε σαν κρυφό σχολειό. Όπως δήλωσε στο dionolympoguide.gr ο πατήρ Καλλίνικος της Ι.Μ. Αγίου Διονυσίου «ο Αθανάσιος Γ. Αδαμόπουλος στο βιβλίο του «Σελίδες από το παλιό Λιτόχωρο» (εκδ. Δήμου Λιτοχώρου, 1995, σ. 43) αναφέρεται στην ύπαρξη κρυφού σχολείου στον συγκεκριμένο Ναό, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Στηρίζεται στην προφορική παράδοση, αλλά και σε μία έμμεση μαρτυρία του καθηγητή της ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιωάννη Ολυμπίου (1802-1869), ο οποίος αναφέρει ότι στα παιδικά του χρόνια στο Λιτόχωρο, μορφώθηκε από έναν λόγιο μοναχό. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι στην παλαιά Μονή του Αγίου Διονυσίου, υπήρχε σχολείο, στο οποίο μάλιστα φοίτησε ο Νικοτσαράς, ο κλέφτης του Ολύμπου, με δάσκαλο κάποιον μοναχό Άνθιμο. Επομένως, είναι πολύ πιθανό κάποιοι ή κάποιος μοναχός, να παρέδιδε, κατά περιόδους, μαθήματα στο Λιτόχωρο, σ΄ αυτό το μετόχι της Μονής, όπου υπήρχε σχετική ασφάλεια».



Ποια ήταν η Αγία Σολομονή, ο Ελεάζαρος και οι επτά Μακκαβαίοι

Η Αγία Σολομονή ήταν Ιουδαία και σκοτώθηκε με τους επτά γιους της, τους επτά Μακκαβαίους, κατά τους διωγμούς των Ιουδαίων το 168 π.χ από τον Βασιλιά της Συρίας, Αντίοχο, όταν αρνήθηκαν να καταπατήσουν τον Μωσαϊκό Νόμο και να φάνε τα απαγορευμένα φαγητά (χοιρινά κρέατα) που τους πρόσφερε.

Προηγήθηκε ο μαρτυρικός θάνατος του 90χρονου διδασκάλου τους, Ελεάζαρου, που εφάρμοσε στο έπακρο το νόμο που τους δίδασκε, με αποτέλεσμα ο Αντίοχος να τον ρίξει στη φωτιά. Εμπνεόμενα από τη θυσία του γέροντα διδασκάλου τους, τα επτά αδέλφια κράτησαν την ίδια γενναία στάση απέναντι στο βασιλιά, όταν τους κάλεσε μπροστά του. Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, τους σκότωσε έναν – έναν με τροχούς, φωτιά και ακόντια. Όταν είδε αυτό η μητέρα τους η Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στη φωτιά και έτσι όλοι μαζί πήραν το στεφάνι του μαρτυρίου.



Πληροφορίες

Η Αγία Σολομονή εορτάζει κάθε χρόνο την 1η Αυγούστου, ημέρα που προσέρχονται αρκετοί πιστοί και τελείται Θεία Λειτουργία από τους Μοναχούς.

Αν κανείς θελήσει να το επισκεφθεί και να προσευχηθεί, το εκκλησάκι βρίσκεται στα δυτικά όρια της πόλης του Λιτοχώρου, στην οδό Δία, ενώ ο πρόναος παραμένει πάντα ανοιχτός κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Το dionolymposguide.gr ευχαριστεί θερμά τον πατέρα Καλλίνικο, της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, για την άμεση ανταπόκρισή του στο αίτημά μας για αναζήτηση πληροφοριών και την παροχή όλων των ιστορικών στοιχείων.



Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδης - Τους πόρωσε παιδί μου ο Θεός!





Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδης - Τους πόρωσε παιδί μου ο Θεός!

Σε μια επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα, συνάντησα έναν πολύ καλό και ευσεβή χριστιανό, τον μακαριστό πλέον Αθανάσιο Άκογλου. Ήταν η εποχή που η τότε κυβέρνηση είχε επιβάλει αμέσως μετά την εκλογή της, την κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες των πολιτών! Και επειδή η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ουσιαστικά κατήργησε από τις ταυτότητες την αναγραφή του Ορθόδοξου Χριστιανικού δόγματος! Τότε ο μακαριστός αδερφός Αθανάσιος ρώτησε τον π. Ιωάννη:
" Πάτερ τι έχεις να πεις γι' αυτούς που μας κυβερνούν"; Ο πατήρ Ιωάννης είπε κλαίγοντας: " Τους πόρωσε παιδί μου ο Θεός"! Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που έκλαιγε με πόνο γι' αυτές τις ψυχές κι ας ήταν πολέμιοι της Εκκλησίας!
Ήταν η μεγάλη αγάπη που είχε για τον κάθε συνάνθρωπό μας, δώρο του Θεού στον άγιο Γέροντα!
Να έχουμε την άγια ευχή του!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής- Εκπαιδευτικός

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ. Το πάθος είναι όταν παίρνεις και θέλεις να πάρεις ακόμα περισσότερα. Η αγάπη είναι όταν δίνεις, και θέλεις να δώσεις τα πάντα, και ακόμη περισσότερο από ό, τι έχεις.





ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ. Το πάθος είναι όταν παίρνεις και θέλεις να πάρεις ακόμα περισσότερα. Η αγάπη είναι όταν δίνεις, και θέλεις να δώσεις τα πάντα, και ακόμη περισσότερο από ό, τι έχεις.

Αρχιμανδρίτης Μάρκελ (Παβούκ)







Όλοι πρέπει να καταλάβουν ότι οι μεγαλύτερες απώλειες οφείλονται στο πείσμα και τον εγωισμό μας. Όταν ταπεινωθούμε, τότε κερδίζουμε πολλά, γιατί ο ίδιος ο καλός Κύριος είναι τότε μαζί μας, από την δική μας  πλευρά .

Αρχιμανδρίτης Μάρκελ (Παβούκ)

Τα πάντα στη ζωή αλλάζουν: μέρη, άνθρωποι, όνειρα και προτεραιότητες ... Μόνο η επιθυμία για εύρεση ευτυχίας παραμένει αμετάβλητη. Oleg Roy


What To Do During The End Times // Elder Proclu an Orthodox Hermit and Ascetic


Love Your Neighbor // Elder Ephraim of Arizona - On Co-suffering With Our Brethren


ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΩΝΑ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΠΕΡΙ ΘΛIΨΕΩΣ


Ο Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης εν Αμερική .ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ


Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ Η ΓΛΥΚΎΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


Δύο ιστορικοί ναοί στα ματωμένα χώματα του Πόντου και της Πόλης | Θωμαΐς Κιζιρίδου








Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά Πόντου


Ιστορική αναδρομή στην ίδρυση της Μονής της Παναγίας Σουμελά και την εύρεση της ιεράς εικόνας του Ευαγγελιστή Λουκά
Την τέλεση της Θείας Λειτουργίας για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν τον ευχαρίστησε για τα «συστηματικά ανακαινιστικά έργα» που έγιναν στη Μονή της Παναγίας Σουμελά, η οποία άνοιξε πρόσφατα ύστερα από πέντε χρόνια εργασιών αποκατάστασης.
Η Παναγία αλλά και η του Θεού Σοφία, υποβιβάσθηκαν σ’ ένα επιπλέον εξάρτημα πολιτικού παιχνιδιού από τη γειτονική χώρα. Από την πλευρά της Δύσης, ο χριστιανισμός κατάντησε να θεωρείται το πολύ ως ένα καλό πολιτικοψυχολογικό εργαλείο για να οικοδομηθεί ένα κράτος ευημερίας. Κατά συνέπεια δεν χρειάζονται διαμαρτυρίες για τις παράπλευρες απώλειες, όπως να μετατρέπονται οι άδειες Εκκλησίες της Δύσης σε μεγάλα εμπορικά κέντρα και οι κατακτημένες σε ισλαμικό χώμα της Ανατολής σε τζαμιά. Η ιστορική και πνευματική κληρονομιά των μονών και εκκλησιών της Ορθοδοξίας ενημερώνουν σιωπηλά την πτώχευση του παγκόσμιου πολιτισμού. Σήμερα καλούμαστε τουλάχιστον να θυμόμαστε την ιστορία.




Παναγία η Αθηνιώτισσα


Κατά τον Επ. Κυριακίδη «η ίδρυσις της Ιεράς Μονής Σουμελά ανάγεται εις την τέταρτην μετά Χριστόν εκατονταετηρίδα». Σύμφωνα, λοιπόν, με το ιστορικό, το μοναστήρι ιδρύθηκε ως εξής: η εικόνα της Παναγίας, που ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, βρισκόταν στην Αθήνα και λεγόταν Παναγία η Αθηνιώτισσα, ώσπου την έφερε στη Θήβα ο μαθητής του Λουκά, Ανανίας. Εκεί παρέμεινε ως τα χρόνια του Θεοδοσίου του Α΄. Τότε, περί το 379/380, η Παναγία εμφανίστηκε στο όνειρο του ευσεβή χριστιανού Βασιλείου και του ανεψιού του Σωτήριχου, προστάζοντάς τους να εγκαταλείψουν τα πάντα, ν’ αλλάξουν τα ονόματά τους και να υπακούσουν στις εντολές της. Έτσι, ο Βασίλειος-Βαρνάβας και ο Σωτήριχος-Σωφρόνιος, μοίρασαν την περιουσία τους και πήγαν να προσκυνήσουν την Παναγία την Αθηναία στη Θήβα. Εκεί, άκουσαν φωνή να τους λέει, «εγώ προπορεύομαι, τέκνα, όπως προείπον, εις όπερ εξελεξάμην όρος Μελά, μεθ’ υμών ούσα».


Έπειτα από πολλές περιπέτειες, οι δυο μοναχοί έφτασαν στο όρος Μελά, στον Πόντο, όπου βρήκαν την εικόνα μέσα σε μια σπηλιά. Εκεί οι μοναχοί έχτισαν αρχικά ένα πρόχειρο κελί και τρέφονταν επί 17 ημέρες μόνο με χόρτα, αλλά έπειτα έφτασε βοήθεια από τη μονή Βαζελώνος, ένα μουλάρι φορτωμένο με εφόδια. Σιγά σιγά, με τη συμπαράσταση των μοναχών του Βαζελώνος, τη βοήθεια του Δούκα Αυγουστάλιου Κορτίκιου και των περιοίκων της περιοχής, έχτισαν οι μοναχοί τον ναό της Σουμελιώτισσας, σκαλιστό στον βράχο. Το 386 μ.Χ η φήμη του μοναστηριού ολοένα μεγαλώνει κι απλώνεται σ’ ολόκληρη τη Μ. Ασία.

Η μονή γνώρισε, κατά καιρούς, επιδρομές βαρβάρων κι ερημώσεις, δυο από τις οποίες ήταν καταστροφικές. Οι επιδρομείς πήραν όλα τα τιμαλφή και τα κειμήλια της μονής, σκότωσαν όσους μοναχούς συνέλαβαν, έκοψαν την εικόνα στα δυο, αλλά φωτιά που ξεπήδησε από το εικόνισμα κατέκαψε τη γύρω περιοχή, που από τότε ονομάστηκε Καμένα. Έκτοτε δεν φυτρώνει τίποτε εκεί. Η μονή ερημώθηκε για δεύτερη φορά στα τέλη του ΣΤ΄ αιώνα, όμως την επανιδρύει το 644 μ.Χ. ο αγράμματος χωρικός Χριστόφορος, από το χωριό Χαζάρη. Από τότε έως τη μικρασιατική καταστροφή, η μονή λειτουργούσε ανελλιπώς.





Τη μονή ευεργέτησαν ιδιαίτερα οι Μεγάλοι Κομνηνοί, ιδίως ο Αλέξιος Γ΄, ο οποίος κινδύνεψε στη θάλασσα, σ’ ένα ταξίδι του από τα Πλάτανα στην Τραπεζούντα. Μετά τη διάσωσή του, που θεώρησε ότι οφειλόταν στην επέμβαση της Παναγίας Σουμελά, πήγε προσκυνητής στη μονή και πρόσταξε να οχυρωθεί, να χτιστούν νέα κελιά και να χορηγηθεί ατέλεια στη μονή.
Της χάρισε μάλιστα και 48 χωριά, αυτά που αποτέλεσαν αργότερα την εξαρχία της μονής. Ως το 1650 σωζόταν στην πύλη του ναού επιγραφή σχετική: Κομνηνός Αλέξιος κτίτωρ πέφυκε της μονής ταύτης νέος.
Μετά το 1461, η μονή συνέχισε να υφίσταται και ν’ αποτελεί κέντρο των χριστιανών της περιοχής, ώσπου ο σουλτάνος Σελίμ Α΄ κυνηγώντας στο δάσος της Σουμελά είδε τα κτίριά της και θεωρώντας προσβολή την ύπαρξη ενός τόσο μεγαλόπρεπου μοναστηριού, αποφάσισε να το καταστρέψει. Αλλά καταλύθηκε από σπασμούς και μερική παράλυση και ανάρρωσε μόνο με την αναίρεση της διαταγής του για καταστροφή της μονής. Το 1522 μάλιστα, εξέδωσε χάτι σερίφ, με το οποίο επικύρωνε όλα τα προηγηθέντα χρυσόβουλα των Κομνηνών.
Η μονή λειτουργούσε μέχρι το 1922. Λίγο πριν από τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου, οι μοναχοί έθαψαν τους θησαυρούς της μονής, δηλαδή την εικόνα της Παναγίας, τον σταυρό του Μανουήλ Γ΄ Κομνηνού με το τίμιο ξύλο και το Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου, στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, που βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από τη μονή. Το 1930, με διπλωματικές ενέργειες μεταξύ των δύο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, βρέθηκαν και δόθηκαν στην ελληνική αντιπροσωπεία, η οποία τα τοποθέτησε στο Βυζαντινό μουσείο μέχρι το 1951.




Η ανάβαση


Σήμερα η περιοχή που περικλείει την μονή έχει χαρακτηρισθεί εθνικό πάρκο. Κατά την είσοδό του ο επισκέπτης πληρώνει για την παραμονή του. Αμέσως μετά την είσοδο από την πύλη ξεκινά η ανάβαση προς τη μονή. Η ανάβαση πραγματώνεται υπό τους γάργαρους ήχους του Δαφνοποτάμου, που η κρυστάλλινη γεύση του αναζωογονεί τους πάντες. Στο πρώτο αντίκρισμα η μονή γοητεύει τον επισκέπτη, μιας και όπως είναι λαξευμένη στον βράχο μοιάζει σαν να κρέμεται από τον ουρανό. Βεβαίως οι αισθητικές καινοτομίες, όπως το κτίσιμο κάποιων μισογκρεμισμένων κτιριακών εγκαταστάσεων, από το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας όπου ανήκει η μονή, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Επίσης η περιήγηση εντός των κτιριακών εγκαταστάσεων σήμερα έχει περιορισθεί κατά πολύ. Επισκέψιμος είναι ο ναός, οι ξενώνες και η πλατεία έμπροσθεν του καθολικού. Από το 2015, όμως δεν επιτρεπόταν η είσοδος εντός της μονής προκειμένου να γίνουν εργασίες αποκατάστασης και ανακαίνισης. Τέλη Ιουλίου άνοιξε για το κοινό. Μεταξύ των έργων, ετοιμάζεται και ένα τελεφερίκ που θα οδηγεί τους επισκέπτες στο μοναστήρι.
Κορυφαία στιγμή για την ιστορία της μονής, ο Ιούνιος του 2010, που το Τουρκικό Κράτος έδωσε άδεια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για να τελεστεί στην ιστορική μονή η λειτουργία για τη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκείνη ήταν και η πρώτη φορά ύστερα από 88 έτη που το μοναστήρι λειτούργησε ξανά ως εκκλησία.




Το νέο θρονί της Κυρίας Θεοτόκου


Ο Φίλων Κτενίδης, ο Τραπεζούντιος θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, γιατρός, εκδότης της Ποντιακής Εστίας, λαογραφικό περιοδικό από το 1950 και ιδρυτής, το 1951, του σωματείου Παναγία Σουμελά στη Θεσσαλονίκη, στο 8ο τεύχος της Ποντιακής Εστίας, τον Αύγουστο του 1950, δημοσιοποιεί το μεγάλο του όραμα, την ανιστόρηση της μονής στην Ελλάδα. Η ιδέα αγκαλιάζεται με ενθουσιασμό από χιλιάδες Ποντίους, πολλοί από τους οποίους συνεισφέρουν και οικονομικά.
Τον Δεκαπενταύγουστο του 1951 μπαίνει ο θεμέλιος λίθος στην Καστανιά Βερμίου, στα 500 στρέμματα που παραχώρησε η τότε κοινότητα. Κατόπιν, μετεφέρθη και εικόνα της Παναγίας στο νέο της θρονί στο Βέρμιο, από το Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών, ενώ τα υπόλοιπα κειμήλια, βρίσκονται στη νέα μονή της Παναγίας Σουμελά, από το 1993.





Η Παναγία Μουχλίου στην Πόλη


Η Παναγία Μουχλίου και ο κρυφός διάδρομος προς την Αγια-Σοφιά


Ο Στήβεν Ράνσιμαν στο έργο του Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως αναφέρει, ότι κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα μόνο τρεις εκκλησίες από την προ της άλωσης εποχή είχαν μείνει σε χριστιανικά χέρια, ο Άγιος Γεώργιος των Κυπαρισσιών, που ισοπεδώθηκε από σεισμό, ο Άγιος Δημήτριος του Καναβού, που καταστράφηκε από πυρκαγιά και η Παναγία των Μογγόλων. Ως εκ τούτου, λοιπόν, διαφαίνεται, ότι σήμερα στη Πόλη, ο μοναδικός βυζαντινός ναός που βρίσκεται σε συνεχή λειτουργία και ουδέποτε μετετράπη σε τέμενος, ευτυχώς, είναι η Παναγία του Μουχλίου. Το όνομα της Παναγίας Μουχλίου προέρχεται εκ του Μουχλίου του Μυστρά, από όπου κάτοικοι ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν το 1242 σ’ αυτή την περιοχή του Φαναρίου και πιο συγκεκριμένα στον πέμπτο λόφο της Πόλης.


Κάνοντας λόγο για την ιστορία του ναού πρέπει ν’ αναφέρουμε ότι στον ιερό χώρο του ναού οι θυγατέρες του βυζαντινού αυτοκράτορα Μαυρικίου (582-602), ίδρυσαν κατά τους χρόνους εκείνους μονή γυναικεία εις το όνομα της Αγίας Ευστολίας. Αργότερα, σε κοντινή απόσταση, ιδρύθηκε και ανδρική μονή. Και οι δυο μονές άκμασαν μέχρι και την εισβολή των Σταυροφόρων, όπου και παρατηρείται η παρακμή τους. Ο ναός και πάλι επανιδρύθηκε περί τα τέλη του ΙΓ΄ αιώνα από την Μαρία Παλαιολογίνα, θυγατέρα του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, την οποία αποκαλούσαν και Δέσποινα των Μαγουλίων, από τον γάμο που σύναψε με τον Μόγγολο Χάνο Απαγά. Εξ ου, λοιπόν και η ονομασία ο ναός των Μαγουλίων.

Η μοναδική βυζαντινή εκκλησία σε συνεχή λειτουργία στην Κωνσταντινούπολη.

Η πορεία της στο χρόνο από τον 18ο αιώνα έως σήμερα με τον ένα ενορίτη
Η Μαρία Παλαιολογίνα αφιέρωσε ολόκληρη την περιουσία της, αργυρά και χρυσά σκεύη, βιβλία και κτήματα, για την συντήρηση του ναού. Μετά τον θάνατό της, η εποπτεία του ναού δόθηκε στη θετή θυγατέρα της Θεοδώρα. Η ιστορία του ναού εμφανίζεται και πάλι λίγα χρόνια μετά την άλωση, όπου σύμφωνα με τον Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Δημήτριο Καντεμίρη, ο Μωάμεθ ο Β΄, ο Πορθητής, χάρισε, με Φερμάνι που εξέδωσε, τον ναό της Παναγίας της Μαγουλίωτισας και τους παρακείμενους, του ναού χώρους, ως επιβράβευση για το τέμενος του Πορθητού (Fatih Cammi) που έχτισε ο αρχιτέκτονας Χριστόδουλος, πάνω στον κατεδαφισμένο ναό των Αγίων Αποστόλων. Τον ναό αποπειράθηκε να μετατρέψει σε τέμενος ο Σουλτάνος Αχμέτ ο Γ΄, αλλά χάρη στις προσπάθειες του Δημητρίου Καντεμίρη, που διέμενε τότε στην Πόλη και στις επαφές που είχε με τον Βεζίρη Τσόρουλου Αλή Πασά, παρουσίασε το Φερμάνι του Πορθητή, οπότε και διεσώθη ο ναός.


Ο ναός της Παναγίας του Μουχλίου είναι ένας μικρός ναός τετράκογχος βυζαντινού ρυθμού. Στο δεξιό μέρος του κυρίως ναού, κάτω από το δάπεδο υπάρχει αρχαίο βυζαντινό αγίασμα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Την παρούσα χρονική στιγμή το πηγάδι του αγιάσματος έχει σφραγιστεί, διότι το νερό κρίθηκε ακατάλληλο για πόση. Εκεί σώζονται και νωπογραφίες κατεστραμμένες εν μέρει. Κατά μια παράδοση, από το αγίασμα άρχιζε υπόγειος διάδρομος που συνέδεε τον ναό της Μουχλιώτισσας με τον ναό της Αγίας Σοφίας, που βρίσκεται στον πρώτο λόφο της Πόλης.


Εντός της αυλής του ναού, υπάρχει το αγίασμα-παρεκκλήσι της Αγίας Άννας. Πρέπει ν’ αναφερθεί ότι πριν από τα μελανά γεγονότα του 1955, στο ναό φυλάσσονταν πολύτιμα κειμήλια, όπως βυζαντινά δισκοπότηρα, χρυσόδετα ευαγγέλια, λειψανοθήκες, ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Στην Παναγία του Μουχλίου εκκλησιάζονταν και εκκλησιάζονται οι μαθητές της Μεγάλης του Γένους Σχολής και παλαιότερα και του Ιωακειμίου Παρθεναγωγείου, όταν λειτουργούσε, μέχρι και το 1987. Ο ναός υπέστη κατά καιρούς επισκευές και τροποποιήσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τις προσπάθειες των εκκλησιαστικών επιτροπών άρχισε να παρουσιάζει δείγματα καταρρεύσεως. Έτσι, η τελευταία ανακαίνιση έγινε το 1997. Οι δαπάνες των εργασιών καλύφθηκαν από προσφορά του επιχειρηματία Γεράσιμου Βασιλόπουλου, Άρχοντα Μ. Ορφανοτρόφου του Οικουμενικού Θρόνου.
Ιδιάζουσα κατάνυξη


Η κοινότητα της Κοιμήσεως Θεοτόκου Μουχλίου, μια από τις 54 ελληνικές κοινότητες της Πόλης όπου βρίσκεται και ο ιερός ναός, είχε δραστήριο Φιλόπτωχο Αδελφότητα μέχρι και το 1970, μορφωτικό και αθλητικό σύνδεσμο μέχρι το 1940 και προσέφερε συσσίτιο παλιά και στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Εκκλησιαστικά ανήκει στην Περιφέρεια Φαναρίου-Κερατίου Κόλπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με Αρχιερατικό Προϊστάμενο τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Συννάδων κ. Διονύσιο. Έχει έναν ενορίτη και λειτουργεί κάθε 45 ημέρες.


Ιδιαίτερη είναι η κατάνυξη που νιώθει ο επισκέπτης κατά την παραμονή του στον ιερό ναό της Μουχλιώτισσας. Όταν μάλιστα από τα παράθυρα του βυζαντινού τρούλου φωτίζεται ο ναός με «φως ιλαρό», τότε μια ιδιάζουσα κατάνυξη μεταφέρει τον προσκυνητή στους ένδοξους βυζαντινούς χρόνους. Τότε που το πολύτιμο άρωμα της κατανύξεως παλλόταν μεταξύ ουρανού και γης.
____________
ΥΓ. : Ευχαριστούμε την Πόντια δημοσιογράφο κα Κιζιρίδου για τη σημαντική της συνεισφορά με γνωστά αλλά και ανέκδοτα στοιχεία.
____________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 12.08.2020


Тихий Ангел / The Silent Angel (RUS Subtitles) - финальная версия


Тихият Aнгел / The Silent Angel (BG Subtitles) - финална версия


The Silent Angel - Documentary (EN Subtitles) - Finale Version


Byzantine Naval Sea Fire Syphonater 717 AD

Φρουρά της Βαραγγιάς στο Ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη:

Ο ρόλος του προσώπου στην ιστορία είναι τεράστιος. Ολόκληρη η προσπάθεια του Αγίου Γαβριήλ κατευθυνόταν προς την διαμόρφωση του ανθρώπινου προσώπου (να γίνει ο άνθρώπος πρόσωπο)

Πιστός άνθρωπος ξέρετε τι θα πει; Στην καρδιά του, στο νου του, κατάλαβες; Στην ύπαρξη του πρέπει να υπάρχει ο Θεός! Το καθήκον μας, η εργασία μας πρώτα απ όλα.Ό,τι μας άφησε ο Σωτήρας μας τι είναι; Πρέπει να γίνουμε άγιοι! ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Κρήτη: Άγνωστοι βανδάλισαν εκκλησία στο Ηράκλειο. Έβαλαν φωτιά στην Αγία Τράπεζα τίποτα δεν έπαθαν οι δύο εικόνες της Υπεραγίας Θεοτόκου.

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΆΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ.

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

Ευαγγελισμός της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου



Ευαγγελισμός της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου

Επάνω από το Σταυρό ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, έδωσε εντολή και την Παναγία μητέρα του παρέλαβε ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στο σπίτι του, όπου διέμενε μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τη μητέρα του Σαλώμη, συγγενή της Θεοτόκου.

Κατά την εκκλησιαστική παράδοση: Όταν ήλθε η στιγμή να τελειώσει την επίγεια ζωή της,  άγγελος Κυρίου (η παράδοση λέει ότι ήταν ο Aρχάγγελος Γαβριήλ) της το έκανε γνωστό τρεις ημέρες πριν και άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα. Η χαρά της Θεοτόκου υπήρξε μεγάλη, διότι φλεγόταν από τον πόθο να πάει κοντά στον Υιό της. Πήγε, λοιπόν, και προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, όπου συνήθιζε να προσεύχεται ο Κύριος Ιησούς Χριστός και η ίδια συχνά. Tότε δε έγινε ένα θαύμα παράδοξο. Κατά την ανάβασή της, τα δένδρα, οπού ήταν στο όρος φυτευμένα, έκλιναν την κορυφή τους σάν να ήταν έμψυχα και λογικά, και έτσι προσκύνησαν, και απέδωσαν κατά το πρέπον, σεβασμό και τιμή στην Kυρία και Δέσποινα του κόσμου.

Aφ’ ου δε η Πανάχραντος προσευχήθηκε αρκετά γύρισε στο σπίτι του Ιωάννη, όπου δίνει τα υπάρχοντά της σε δύο γειτόνισσές της χήρες. Ετοιμάζει το σπίτι και όλα τα του ενταφιασμού της. Κάλεσε τους συγγενείς και τους γείτονές Της και τους ανήγγειλε την πληροφορία που Της έδωσε ο αρχάγγελος, περί της μετάστασής Της. Η Θεοτόκος τους βεβαίωσε ότι και μετά την μετάστασή Της εις τους Ουρανούς, θα φυλάσσει όχι μόνο αυτούς αλλά και όλο τον κόσμο. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε, ακούστηκε ήχος δυνατής βροντής και συγκεντρώθηκαν πολλά νέφη, τα οποία μετέφεραν από τα πέρατα της οικουμένης, τους αποστόλους και τους έφεραν στην οικία της Παναγίας, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση της. Μαζί με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Iερόθεος επίσκοπος Αθηνών, ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Aπόστολος Tιμόθεος, και οι λοιποί θεόσοφοι Iεράρχες, μεταφερόμενοι «επί των νεφελών».

Όταν δε έφτασε και ο θεσπέσιος Απόστολος Παύλος, το σκεύος της εκλογής, ο οποίος έπεσε στα πόδια της Θεοτόκου και την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια, λέγοντας : «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής και του κηρύγματός μου η υπόθεσις, διότι εγώ παρόλο που δεν είδα σωματικά τον Υιόν Σου επί της γης, όμως βλέποντάς Σε, νόμιζα ότι βλέπω Εκείνον τον ίδιο».

Τότε, ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος, άρχισε να εκφωνεί στην Θεοτόκο επιτάφια εγκώμια και οι λοιποί Απόστολοι πήραν το νεκροκρέβατο, ψάλλοντας ύμνους και κρατώντας λαμπάδες, οδήγησαν το θεοδόχο σώμα της Θεομήτορος στον τάφο, στην Γεσθημανή. Ταυτόχρονα, θαύμα παράδοξο συνέβη. Ακούγονταν οι υμνωδίες των αγγέλων που γέμιζαν την ατμόσφαιρα συνοδεύοντας την νεκρική πομπή. Οι φθονεροί άρχοντες των Ιουδαίων, βλέποντας και ακούγοντας αυτά, μη υποφέροντας από τον φθόνο τους, παρακίνησαν μερικούς από τον λαό, να γκρεμίσουν στη γη το ιερό νεκροκρέβατο, με το Ιερό Σώμα της Θεοτόκου. Η Θεία Δίκη όμως πρόφτασε και τους τιμώρησε και τύφλωσε όλους αυτούς, εκ των οποίων ένας που τόλμησε να απλώσει τα χέρια του πάνω στο Σώμα της Παναγίας, του έκοψε τα χέρια η «σπάθη του αρχαγγέλου», που το συνόδευε. Αφού έφτασαν στην Γεσθημανή οι Απόστολοι, ενταφίασαν το Σώμα της Θεοτόκου και παρέμειναν τρεις μέρες στον Πανάγιο Τάφο της ακούγοντας τις μελωδίες των Αγίων Αγγέλων. Επειδή, κατά θεία οικονομία, ένας από τους Αποστόλους (ο Θωμάς όπως λέει η παράδοση) δεν ήταν παρών στην κηδεία της Θεομήτορος, μεταφέρθηκε την τρίτη μέρα με σύννεφα στην Γεσθημανή. Στους ουρανούς, ενώ μεταφερόταν στα σύννεφα, συνάντησε την Παναγία να ανεβαίνει μέσα σε Ουράνιο φως και την ρώτησε : «Πού πηγαίνεις Παναγία;» και Εκείνη του απάντησε : «Πηγαίνω στον Υιό μου» και του έδωσε την Άγια Ζώνη της. Όταν έφτασε στη Γεσθημανή, βρήκε τους Αγίους Αποστόλους κοντά στον τάφο της Παναγίας και πληροφορήθηκε την Κοίμησή Της. Οι Άγιοι Απόστολοι αποφάσισαν λοιπόν, να ανοίξουν τον Πανάγιο Τάφο και να προσκυνήσει το Σώμα της Θεοτόκου και ο Απόστολος Θωμάς. Τότε εξεπλάγησαν όλοι, γιατί βρήκαν μόνο τα εντάφια και κενό τον τάφο,  έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία μετετέθη εν σώματι εις τον Παράδεισο.

തിങ്കളാഴ്ച സന്ധ്യ ശ്ഹീമ നമസ്കാരം (സുറിയാനി )


How to BE PRESENT. How to let go of the Past & how to live in the Present


Νενίκηνται της φύσεως οι όροι - Κοίμηση της Θεοτόκου | Δημήτριος Παπαγιαννόπουλος


Μικρός Παρακλητικός Κανόνας από το Μοναστικό Οίκο Παναγία Χαρά των θλιβομένων!


«Псалом 50» | Схиархимандрит Серафим (Бит-Хариби)


Полет над Валаамом | За штурвалом Герой России космонавт Сергей Крикалев


ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ


Περί του Γέροντος Ιωσήφ και παραινέσεις προς ταπείνωσιν.


“Be simple, hidden, quiet and small.” – Fr. Thomas HopkoFr. John

Definición personal de ateo: Dícese de aquel que invierte los listones de la Cruz. Haciendo horizontal la relación vertical, y vertical la horizontal.

Το όνομα του κοριτσιού είναι Alya Pakhmutova.






Στο Βόλγκογκραντ, αποκαλύφθηκε ένα μνημείο για ένα κοριτσάκι που στο Στάλινγκραντ πήγαινε σε νοσοκομεία για τραυματίες στρατιώτες και έπαιζε το ακορντεόν σε αυτούς.


 Οι τραυματίες στρατιώτες περίμεναν αυτό το κορίτσι και κάθε φορά την υποδέχονταν με χειροκροτήματα. 

Το όνομα του κοριτσιού είναι Alya Pakhmutova.

Μια γυναίκα είναι τόσο οργανωμένη:








Μια γυναίκα είναι τόσο οργανωμένη: είναι σημαντικό για αυτήν να δημιουργήσει έναν όμορφο χώρο γύρω της που θα την ευχαριστούσε. Τότε θα χαρεί να δείξει αγάπη στην οικογένειά της μέσω απλών καθημερινών δραστηριοτήτων.

Λάρισα Μιχαίλοβα

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ.


Ο Βίκτορ Εμίλ Φρανκλ είναι Αυστριακός ψυχίατρος, ψυχολόγος, φιλόσοφος και νευρολόγος, πρώην κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί.





Οι άνθρωποι δεν γίνονται απελπισμένοι λόγω του ίδιου του πόνου, αλλά επειδή υποφέρουν χωρίς ελπίδα, όταν ο πόνος τους δεν έχει νόημα.


Ένα άτομο είναι έτοιμο να υπομείνει κάθε πόνο, αν μόνο αυτός ο πόνος έχει νόημα, κάποιο είδος σκοπού.

Ο Βίκτορ Εμίλ Φρανκλ είναι Αυστριακός ψυχίατρος, ψυχολόγος, φιλόσοφος και νευρολόγος, πρώην κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί.

Μάσκες και καλύπτρα φορούνε στον θάνατο που όζει (βρωμά) και όχι στο Αναστάσιμο Μνημείο Του Κυρίου, την Εκκλησία.





Μάσκες  και καλύπτρα φορούνε στον θάνατο που όζει (βρωμά) και όχι στο Αναστάσιμο Μνημείο Του Κυρίου, την  Εκκλησία.


-ΚΑΣΤΟΡ-

Η μόνη ΜΑΣΚΑ που απαιτείται στην Εκκλησία πρέπει να φορεθεί στους Αγίους για να μην τους μολύνουμε με την μαγαρισιά της απιστίας μας.






Η μόνη ΜΑΣΚΑ που απαιτείται στην Εκκλησία πρέπει να φορεθεί στους Αγίους για να μην τους μολύνουμε με την μαγαρισιά της απιστίας μας.


-ΚΑΣΤΩΡ-

Δεν μας διευκρίνισαν ποία ΜΑΣΚΑ ΠΡΟΣΩΠΟΥ απαιτείται πλέον στην Εκκλησία. Αυτή η μάσκα κάνει;;;;;;;;;


Hl. Märtyrer Dimitrie Bejan





"Es gibt so viele Menschen die nur ihre leiblichen Existenz leben und von keine Erschütterung um sie herum aufgerüttelt werden, ganz so, als ob sie mit dem Strom im Fluss schwimmen. Doch gibt es auch einige kühne Einzelpersonen, welche aufwärts gegen den Strom zu schwimmen wagen. Und es sind eben genau diese Einzelnen, die neue Pfade gen Himmel entdecken und auftun. Nicht die Menge, sondern die Einzelne."

Hl. Märtyrer Dimitrie Bejan

Παγκύπριος Σύλλογος Ορθοδόξου Παραδόσεως "Οι Φίλοι του Αγίου Όρους" Το τεύχος 121 (Άνοιξη - Καλοκαίρι 2020) έχει αναρτηθεί.

Under Military Protection








Under Military Protection

Dečani is the only monastery in Kosovo and Metohija to remain under the protection of international forces.

Kosovo is the literal heart of the Serbian nation, and the center of almost all their most sacred holy sites. It was a land that in recent memory was a happy part of the Serbian motherland, as it was for centuries. This land was then forcibly taken from Serbia by Muslims who persecute the Serbian Church with the support of NATO.

While life here is relatively isolated, the Monastery still tries to maintain its traditional hospitality.

Orthodox Christian pilgrims regularly come to the Monastery from Kosovo and Metohija, other parts of Serbia, Montenegro, Macedonia, Bosnia and Herzegovina, and other Orthodox from throughout the world. A large number of pilgrims come especially for the Monastery’s feast days, the feasts of Holy King Stefan of Dečani on 24 November, the Ascension of the Lord (date varies, 50 days after Pascha/Easter), and the Dormition of the Most Holy Theotokos on 28 August. On these special days, the Divine Liturgy served in Dečani’s magnificent church is full with hundreds of believers.

Η σημασία ενός δέντρου εξηγείται εν συντομία.


Ο Άγιος της Ομόνοιας-όσιος Πορφύριος | π.Βασίλειος Χριστοδούλου |κείμενο Μαρίας Μουρζά | Σοφία Χατζή


Σε υμνούμεν - Νταού Πεντέλη μοναχές Μονής Παντοκράτορος - ήχος πλ δ'


Το Πνεύμα Σου το Άγιον | Νταού Πεντέλη μοναχές Μονής Παντοκράτορος ήχος πλ δ'


Χερουβικό - Νταού Πεντέλη μοναχές Μονής Παντοκράτορος - ήχος πλ δ'


Te njohim Kryqezatat.





Te njohim Kryqezatat

921 vite me pare,Gudfri i Boulionit,sulmon ushtrine e kalifatit te Fatimideve te Egjiptit,te cilet ndodheshin ne qytetin e Askelonit (Ashkeloni i sotem),duke bere te mundur rritjen e sigurise te qytetit te Jerusalemit pas rimarrjes se tij ne 15 Korrik te vitit ne fjale 1099. Edhe pse trupat e drejtuara nga Gudfri i Boulion,ishin te perbera nga,1,200 kalores dhe 9000 kembesori,kjo si pengoi ata qe fitonin dhe ti shkaktonin kalifatit te Fatimideve nje humbje prej 12,700 personash.

Nga:Kostandin Luci

“You’re burning me!”






“Once, a possessed man came here to St. Anthony’s Monastery in Arizona for an exorcism. When we brought out the holy relics, the demon inside him began shouting, “You’re burning me!”


But Geronda’s relics burned him the most.
He screamed: “I can’t bear to see that Panagia of Arizona! And that Joseph—he’s the one that planned this monastery.”


This man was talking about Geronda, even though he himself didn’t know him. The devil hates Geronda. Why doesn’t the devil swear at people who have diplomas and theological degrees, but instead he has it in for this unlettered old man who lived in obscurity? Because Geronda is the one who fought him and burned him with his prayer.

Elder Ephraim of Arizona