Μέσα σε λίγες ώρες η ζωή ξεγυμνώθηκε μπροστά μας.

Μέσα σε λίγες ώρες η ζωή ξεγυμνώθηκε μπροστά μας.

Οι φόβοι μας ούρλιαξαν και πάλι. 

Η θνητότητα μας φώναξε παρόν. 

Άνθρωποι νέοι, μάνες, οικογένειες που το πρωί είχαν φωνές και το βράδυ βυθίστηκαν στη σιωπή.

Ο θάνατος δεν ζήτησε άδεια. 

Ήρθε απρόσκλητος και διέλυσε όνειρα, σχέδια, αγάπες, φιλίες και σχέσεις. 

Η ζωή σώπασε. 

Παντού απόκοσμη ησυχία. 

Σιωπή που κραυγάζει για ζωή. Σκοτάδι που ζητάει  λίγο φως. 

Τα τραγικά γεγονότα των ημερών δεν συγκλονίζουν μόνο γιατί είναι σκληρά.Συγκλονίζουν γιατί μας θυμίζουν την αλήθεια που προσπαθούμε να ξεχάσουμε:

η ζωή δεν είναι βεβαιότητα, ούτε πρόγραμμα, ούτε έλεγχος. 

Είναι εύθραυστη ανάσα.

Το απρόοπτο δεν ραγίζει μόνο καρδιές. 

Ραγίζει την ψευδαίσθηση ελέγχου που μας νανουρίζει.

Ξαφνικά η κοινωνία παγώνει. Φόβος, σοκ, σιωπή.

Γιατί όταν πεθαίνει ο άλλος, αδελφός και φίλος, ο διπλανός της ζωής, για μια στιγμή πεθαίνει και η ψεύτικη ασφάλεια μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο εξαντλημένο, που τρέχει για να μη νιώθει και γεμίζει τον χρόνο για να μη συναντήσει το κενό του.

Όμως ο θάνατος σκίζει αυτό το πέπλο.

Μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα το εύθραυστο της ύπαρξης και την αλήθεια της ανθρώπινης αδυναμίας.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, δεν είναι όλα νύχτα.

Ο Χριστός δεν ήρθε να εξηγήσει τον θάνατο.

Ήρθε να τον διαπεράσει. Να τον νικήσει με την Ανάσταση.

Να φανερώσει πως η τελευταία λέξη δεν είναι ο τάφος, αλλά η ζωή.

Εδώ βρίσκεται η μόνη αληθινή παρηγοριά.

Όχι στα εύκολα λόγια, ούτε στις πρόχειρες παρηγοριές, αλλά στην ελπίδα ότι τίποτε δεν τελειώνει εδώ.

Ότι ο πόνος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

Όταν όλα γκρεμίζονται απρόσμενα, μένει Αυτός που δεν γκρεμίζεται.

Η ζωή είναι εύθραυστη.

Ο θάνατος πραγματικός.

Αλλά το φως του Χριστού ισχυρότερο από κάθε σκοτάδι.

Γιατί τελικά δεν μας κρατά όρθιους η ασφάλεια, αλλά η μυστική Παρουσία Εκείνου. 

-π.Λίβυος-

Σκέψεις με αφορμή την μνήμη του Αγίου Δημητρίου(Γκαγκαστάθη) που εορτάζει αύριο....

Σκέψεις με αφορμή την μνήμη 

του Αγίου Δημητρίου(Γκαγκαστάθη) 

που εορτάζει αύριο....

Όταν ο άνθρωπος 

δουλεύει με τον εαυτό του πνευματικά,

όταν παλεύει με τα πάθη του 

και όχι με τους άλλους,

τότε λεπτύνεται η πνευματική του αντιληπτικότητα.

Δεν αισθάνεται μόνο την ευλογία 

της παρουσίας του Θεού στη ζωή του,

αλλά αισθάνεται και την παραμικρή προσφορά,

την πιο απλή διακονία του άλλου δίπλα του...

Δεν τα θεωρεί δεδομένα. Δεν λέει «έτυχε».

Γι' αυτό και βλέπει δίπλα του 

πρόσωπα και όχι υπηρεσίες.

Τέτοιος άνθρωπος του Θεού 

ήταν ο Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης

έκαμε προσευχή 

ακόμα και για τον οδηγό του λεωφορείου 

που τον πήγαινε στον προορισμό του

αλλά και για τη νοσοκόμα 

που του έπαιρνε αίμα για εξετάσεις.

Και ξέρεις 

δεν θα μάθαιναν ποτέ αυτοί οι ''τυχαίοι'' άνθρωποι

ότι ο παππούλης που πριν λίγο συνάντησαν ,

μέσα στην καθημερινότητα τους,

προσεύχεται έτσι από την καρδιά του για αυτούς; 

Αυτή η καλοσύνη 

που κινείται στη σκιά της αφάνειας

είναι γεμάτη Χάρη γιατί 

εκεί είναι όπου συχνάζει ο Θεός και οι άγιοί Του,

χωρίς θόρυβο,χωρίς μαρτυρίες

και χωρίς επιβεβαίωση. 

Και άλλη μια μαρτυρία 

αυτής της βουβής του καλοσύνης...

Κάποτε θέλησε 

έτσι από ευγνωμοσύνη στους Ταξιάρχες

που τόσα χρόνια τους διακονούσε και τον φύλαγαν

να προσφέρει μια καμπάνα 

και ενώ είχε τα χρήματα για να κάνει τη δωρεά

έδωσε τα χρήματα σε έναν φίλο του 

προκειμένου να φανεί εκείνος ως δωρητής!

Γιατί αυτό; 

Γιατί δεν ήθελε να ακουστεί το όνομά του 

πιο δυνατά από τον ήχο της καμπάνας....

Βλέπεις το καλό που φαίνεται 

κινδυνεύει να γίνει μισθός

ενώ το καλό που κρύβεται το αναλαμβάνει ο Θεός!

Όταν η καλοσύνη έχει στόχο, σκοπό(“για να...” ),

όταν μάλιστα αυτή αρχίζει να μεταμορφώνεται 

και σε δεσμά σχέσεων

(όταν ο ευεργετημένος μας είναι υπόχρεος)

τότε παύει να είναι καρπός της χάριτος.

Βγαίνει από τη συχνότητα 

της απροϋπόθετης αγάπης,

εκεί δηλαδή όπου κινείται ο Θεός.

Ας μην λησμοναμε,

όταν το καλό δεν το κάνουμε ως επένδυση 

αλλά ως χάρη

τότε γίνεται ο χώρος όπου ενεργεί ο Θεός.

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.

Ιερά Σκήτη Οσίου Χριστοφόρου Παπουλάκου.ΧΩΡΙΟ ΑΡΜΠΟΥΝΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ .

 

Ιερά Σκήτη Οσίου Χριστοφόρου Παπουλάκου.

Η σκήτη Παπουλάκου, του μοναχού Χριστόφορου Παπουλάκου που ασκήτεψε εδώ κηρύττοντας υπέρ της προσευχής και της ορθόδοξης πίστης και προφητεύοντας για μελλοντικά δεινά λόγω του κοσμικού τρόπου ζωής. Κτίσθηκε το 1830 και είναι διατηρητέο ιστορικό μνημείο.

Ιερά Σκήτη Οσίου Χριστοφόρου Παπουλάκου.ΧΩΡΙΟ ΑΡΜΠΟΥΝΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ.

 

Ιερά Σκήτη Οσίου Χριστοφόρου Παπουλάκου.

Η σκήτη Παπουλάκου, του μοναχού Χριστόφορου Παπουλάκου που ασκήτεψε εδώ κηρύττοντας υπέρ της προσευχής και της ορθόδοξης πίστης και προφητεύοντας για μελλοντικά δεινά λόγω του κοσμικού τρόπου ζωής. Κτίσθηκε το 1830 και είναι διατηρητέο ιστορικό μνημείο.

Π.Πετρος 26-1-26 Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Εσσεξ Αγγλιας.

 

Όταν η πολιτική έγινε πράξη αγάπης / Καποδίστριας: Με τη Μαρία Γαλίζη

 

Είπε γέρων:«Ας μπορέσουμε να σηκωθούμε, να σταθούμε ξανά όρθιοι. Η πτώση δεν είναι το τέλος. Είναι η αφορμή της ανάστασής μας!»

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 16

 

390. Ποιο όφελος φέρνει το μυστήριο της μετάνοιας ή της εξομολόγησης σε έναν Χριστιανό;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιο όφελος φέρνει το μυστήριο της μετάνοιας ή της εξομολόγησης σε έναν Χριστιανό;

Η απάντηση του ιερέα: Στο μυστήριο της μετάνοιας, ο Χριστιανός ωφελείται πολύ για την ψυχή του. Το πρώτο όφελος είναι το εξής: όπως ακριβώς μέσω της αμαρτίας χάνουμε την αθωότητα που αποκτήσαμε στο άγιο βάπτισμα, έτσι την ανακτούμε μέσω της μετάνοιας· ομοίως, όπως μέσω της αμαρτίας στερούμαστε της χάρης του Θεού, έτσι την ανακτούμε μέσω της μετάνοιας· επιπλέον, όπως μέσω της αμαρτίας πέφτουμε στην αιχμαλωσία του διαβόλου, έτσι και ελευθερωνόμαστε από αυτήν μέσω της μετάνοιας· και τέλος, όπως ακριβώς μέσω της αμαρτίας εισέρχονται στη συνείδησή μας η ντροπή και ο φόβος, έτσι και μέσω της μετάνοιας επιστρέφει σε εμάς η ειρήνη και η ίδια παρρησία που έχουν τα παιδιά απέναντι στους γονείς τους.

391. Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον ορατό κόσμο;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον ορατό κόσμο;

Η απάντηση του ιερέα: Ο σκοπός της δημιουργίας του σύμπαντος δεν είναι άλλος από τη Δόξα του Θεού. Αυτό αναμφίβολα επιβεβαιώνεται από την Αγία Γραφή, όταν:

α) Λέει ότι ο Κύριος τα πάντα έκανε για χάρη Του (Παροιμίες 16:4)· ότι τα πάντα είναι για χάρη Του ( Εβραίους 2:10 )· και τα πάντα κατευθύνονται προς τον σκοπό , ώστε ο Θεός να είναι τα πάντα εν πάσι ( Α΄ Κορινθίους 15:29 )·

β) διδάσκει ότι η δημιουργία του κόσμου έγινε για τη δόξα του Θεού· οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού ( Ψαλμός 19:2 ), και ολόκληρο το σύμπαν, από τους αγγέλους του ουρανού μέχρι τα ερπετά της γης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μοναδικό και μεγαλοπρεπές όργανο αυτής της δόξας ( Ψαλμός 148 )· και ότι ο άνθρωπος, το καλύτερο από τα δημιουργήματα του Θεού, δημιουργήθηκε κατ' εικόνα και ομοίωση Θεού , και δημιουργήθηκε για να διακηρύξει τις τελειότητες Εκείνου που τον κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό Του φως ( Α' Πέτρου 2:9 ), και να Τον δοξάσει με όλη του τη ζωή· είτε τρώτε είτε πίνετε είτε οτιδήποτε κάνετε, όλα να κάνετε για τη δόξα του Θεού ( Α' Κορινθίους 10:31 ).

392. Δεν είναι ο Θεός ο δημιουργός του κακού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Δεν είναι ο Θεός ο δημιουργός του κακού;

Η απάντηση του ιερέα: Όσο για τις ελλείψεις και τις ατυχίες που συναντάμε στη γη, αυτό το κακό δεν εμφανίστηκε με τη δημιουργία, αλλά αργότερα· δεν προέκυψε από την ουσία των δημιουργημάτων, και επομένως ο Δημιουργός δεν είναι ο κακός. Διότι το ηθικό κακό είναι έργο λογικά ελεύθερων όντων που καταχράστηκαν την ελευθερία τους αντίθετα με την πρόθεση του Δημιουργού. Ο Δημιουργός, αφού τους έδωσε ελευθερία, έχοντας, σύμφωνα με τα λόγια των σοφών, θέσει ενώπιον του ανθρώπου φωτιά και νερό, ζωή και θάνατο, ώστε να μπορεί να απλώσει το χέρι του εναντίον οτιδήποτε επιθυμούσε, δεν διέταξε κανέναν να διαπράξει ανομία και δεν έδωσε σε κανέναν τη χάρη να αμαρτάνει ( Συρ. 15:14-20 ). Το σωματικό κακό, ωστόσο, είναι φυσική συνέπεια του ηθικού κακού και, επομένως, δεν είναι επίσης έργο του Θεού, αλλά εκείνων που διαπράττουν οι ίδιοι το ηθικό κακό.

393. Συμβάλλει η ελεημοσύνη στη σωτηρία μας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Συμβάλλει η ελεημοσύνη στη σωτηρία μας;

Ιερέας. Διευκολύνει.

Ενορίτης. Οι γονείς μου, οι παππούδες μου και οι προπαππούδες μου είχαν το έθιμο να δίνουν γεύματα στους φτωχούς τρεις φορές το χρόνο, κάτι που έκανα για τρία χρόνια αφότου παντρεύτηκα τον τωρινό μου σύζυγο. Αλλά τώρα δεν θέλει και δεν μου επιτρέπει να δίνω γεύματα στους φτωχούς, λέγοντας ότι η ελεημοσύνη δεν θα μας σώσει. Σε παρακαλώ, Πάτερ, έπεισέ τον να μην καταστρέψει το ευσεβές έθιμο των προγόνων μου.

Ιερέας: Πολύ καλά. Θα δω τον άντρα σας και θα του πω ότι η ελεημοσύνη είναι σωτήρια τόσο για εκείνους που την δίνουν όσο και για εκείνους για τους οποίους δίνεται. Και θα σας δώσω ένα παράδειγμα για το πώς η ελεημοσύνη συμβάλλει στη σωτηρία μας. Ακούστε!

«Ένας Αφρικανός πρίγκιπας είχε έναν αυλικό αξιωματούχο ονόματι Πέτρο, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την προμήθεια προμηθειών για το τραπέζι του πρίγκιπα, από τα οποία απέκτησε μεγάλο πλούτο. Αλλά παρόλα αυτά, ήταν τόσο τσιγκούνης που ούτε μία φορά, απ' όσο θυμόταν, δεν έδωσε ελεημοσύνη σε ούτε έναν ζητιάνο.»

Φαινόταν ότι ένας τόσο σκληρόκαρδος άνθρωπος είχε χαθεί οριστικά. Αλλά ο ελεήμων Θεός οδήγησε τον Πέτρο στη μετάνοια με τον εξής τρόπο. Μια μέρα, ενώ έστελνε ψημένο ψωμί στο παλάτι, είδε έναν ζητιάνο να του ζητάει ελεημοσύνη. Ο Πέτρος του φώναξε με προσβολές, αλλά ο ζητιάνος συνέχισε να παρακαλεί και να ικετεύει για χάρη του Χριστού. Τότε ο Πέτρος άρχισε να κοιτάζει τριγύρω, ελπίζοντας να βρει μια πέτρα για να χτυπήσει αυτόν τον θρασύ, όπως νόμιζε, αλήτη. Αλλά όταν δεν υπήρχε πέτρα κοντά, σε ακραία απογοήτευση, άρπαξε ένα καρβέλι ψωμί και το πέταξε στο πρόσωπο του ζητιάνου. Ο ζητιάνος σήκωσε το καρβέλι και έφυγε, ευλογώντας τον ελεημοσύνη.

Δύο μέρες αργότερα, ο Πέτρος αρρώστησε τόσο σοβαρά που ήταν κοντά στον θάνατο. Σε αυτή την κατάσταση, είδε τον εαυτό του σε ένα όραμα, σε ένα δικαστήριο. Μπροστά του στεκόταν μια ζυγαριά, στη μία πλευρά της οποίας, σκοτεινά, μοχθηρά τέρατα ζύγιζαν τις πράξεις του, ενώ στην άλλη, άγγελοι του Κυρίου στέκονταν έκπληκτοι. Οι πρώτοι χειροκροτούσαν και γελούσαν, βλέποντας το βάρος των αμαρτιών του. Οι άλλοι έλεγαν απογοητευμένοι μεταξύ τους: «Και τι θα βάλουμε εδώ; Δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά το ένα καρβέλι ψωμί που πέταξε ο Πέτρος στο πρόσωπο του ζητιάνου». Έπειτα έβαλαν αυτή την ελεημοσύνη στη ζυγαριά, αλλά το καρβέλι μόλις που σήκωσε το ποτήρι, φορτωμένο με αμαρτίες. Τότε οι άγιοι άγγελοι του είπαν: «Πήγαινε, άθλια Πέτρε, και πρόσθεσε μερικά ακόμα καρβέλια σε αυτό το καρβέλι, για να μην σε αρπάξουν οι αντίπαλοί μας και σε σύρουν στη πύρινη Γέεννα». Εκείνη τη στιγμή, ο Πέτρος συνήλθε και, συλλογιζόμενος το όραμα, αναγνώρισε ότι δεν ήταν ένα όνειρο μιας φαντασίας που ταλαιπωρούνταν από ασθένεια, αλλά η ίδια η αλήθεια, ένα μάθημα ελέους από ψηλά. γιατί έβλεπε στη ζυγαριά όλες τις αμαρτίες που είχε διαπράξει από τη νεότητά του. «Αν ένα ψωμί, πεταμένο σε πικρή οργή, με βοήθησε τόσο πολύ», είπε, χύνοντας δάκρυα, «τότε πόσο πιο ευλογημένη είναι η ελεημοσύνη που δίνεται σε όλη τη ζωή με έλεος». Και από εκείνη τη στιγμή ορκίστηκε ενώπιον του Θεού να είναι ελεήμων. Και ο Θεός, βλέποντας την εγκάρδια μετάνοιά του, σύντομα τον ανέστησε από το κρεβάτι της ασθένειάς του.

Πράγματι, ο Πέτρος τήρησε τόσο καλά τον όρκο του προς τον Θεό που αποφάσισε να μην λυπηθεί τον εαυτό του. Κάποτε συνάντησε έναν ξένο, φτωχό από ένα ναυάγιο, ο οποίος, πέφτοντας στα πόδια του, του ζήτησε να καλύψει τη γύμνια του. Ο Πέτρος έβγαλε αμέσως το εξωτερικό του ένδυμα και το έδωσε στον άτυχο. Αλλά, επειδή δεν είχε τίποτα να ντυθεί ή έστω να τραφεί, θέλοντας να βγάλει κέρδος, το έδωσε σε έναν έμπορο για να το πουλήσει. Ο Πέτρος περνούσε τυχαία και, βλέποντάς το στην αγορά, προσβλήθηκε πολύ. Από τη λύπη του, δεν έφαγε εκείνη την ημέρα και, κλείνοντας τον εαυτό του σε ένα απομονωμένο δωμάτιο, έκλαψε και θρήνησε: «Ο Κύριος δεν δέχτηκε την ελεημοσύνη μου», σκέφτηκε. «Προφανώς δεν είμαι άξιος να θυμούνται το όνομά μου ενώπιόν Του οι φτωχοί, αγαπημένοι δούλοι Του!» Θλιμμένος και αναστενάζοντας, αποκοιμήθηκε και ξαφνικά είδε μπροστά του έναν όμορφο άνδρα, που έλαμπε πιο φωτεινά από τον ήλιο, με έναν σταυρό στο κεφάλι του και ντυμένο με τα ρούχα του.

«Βλέπεις αυτό το ένδυμα;» είπε εκείνος που του εμφανίστηκε.

«Ναι, Κύριε!» απάντησε ο Πέτρος, «ήταν δική μου πριν.»

«Μη θλίβεσαι λοιπόν», συνέχισε αυτός που εμφανίστηκε, «το δέχτηκα από εσένα· το φοράω και σε ευλογώ που με έντυσες με αυτό, όταν πέθαινα από το κρύο».

Ο Πέτρος, αναζωογονημένος, έμεινε έκπληκτος και είπε στον εαυτό του: «Όταν ο Χριστός πάρει τη θέση των φτωχών, ούτε εγώ θα πεθάνω, ακόμα κι αν γίνω ένας από αυτούς». Μετά από αυτό, μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, ελευθέρωσε τους δούλους του και αναχώρησε για τα Ιεροσόλυμα. Εκεί, προσκυνώντας τον ζωογόνο τάφο, παρακάλεσε έναν γέροντα στο όνομα του Κυρίου να τον πουλήσει ως σκλάβο και να μοιράσει την τιμή στους φτωχούς.

Ο Άγιος Πέτρος υπηρέτησε τον κύριό του για πολύ καιρό και θα είχε παραμείνει εκεί μέχρι τον θάνατό του, αν δεν τον είχαν αναγνωρίσει οι συμπατριώτες του που είχαν έρθει στην Ιερουσαλήμ. Τότε ο δούλος του Θεού, φεύγοντας από την ανθρώπινη δόξα, κρύφτηκε σε άγνωστο μέρος και παρέμεινε εκεί μέχρι το ευλογημένο τέλος του. Μόνο ο Θεός γνωρίζει πού αναπαύεται το πολύπαθο σώμα του· αλλά η Αγία Εκκλησία σε όλο το σύμπαν δοξάζει το όνομά του.» 

Κατάλαβες όλα όσα σου είπα;

Ενορίτης : Κατανοητό.

Ιερέας: Μεταφέρε όλα αυτά στον άντρα σου.

394. Πρέπει να προσευχόμαστε και για τους άλλους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πρέπει να προσευχόμαστε για τους άλλους;

Η απάντηση του ιερέα. Ένας Χριστιανός πρέπει να προσεύχεται όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους. Ο Απόστολος Παύλος λέει: « Πρώτα απ' όλα, σας προτρέπω να κάνετε προσευχές, δεήσεις, ικεσίες και ευχαριστίες για όλους τους ανθρώπους, για τον βασιλιά και για όλους όσους βρίσκονται στην εξουσία... Γιατί αυτό είναι καλό και ευπρόσδεκτο ενώπιον του Θεού του Σωτήρα μας, ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να έρθουν στην επίγνωση της αλήθειας» ( Α' Τιμ. 2:1-4 ). Ο ίδιος ο Σωτήρας, προετοιμαζόμενος για τον θάνατό Του, προσευχήθηκε έτσι στον ουράνιο Πατέρα: « Δεν προσεύχομαι μόνο για αυτούς, αλλά και για όσους πιστεύουν στον λόγο σε μένα για χάρη τους, για να είναι όλοι ένα, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος με μένα και εγώ ενωμένος με εσένα, για να είναι και αυτοί ένα ενωμένοι με εμάς» ( Ιωάννης 17:20-21 ). Και πώς μπορούμε να εκφράσουμε πιο καθαρά ότι είμαστε παιδιά μιας οικογένειας παρά με αμοιβαία προσευχή ο ένας για τον άλλον στον ουράνιο Πατέρα μας; Και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στους οποίους μπορούμε να ανταποδώσουμε για την καλοσύνη τους ή τη βοήθειά τους στις ανάγκες τους, παρά μόνο με προσευχή; Και ότι η προσευχή μας για τους πλησίον μας μπορεί να τους βοηθήσει, όπως μαρτυρεί ο Απόστολος Ιάκωβος: « Προσεύχεσθε ο ένας για τον άλλον, για να θεραπευτείτε». Διότι η προσευχή του δικαίου, όταν είναι χρήσιμη, πολύ ωφελεί.

395. Πότε και πού πρέπει να προσευχηθεί κανείς;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Πότε και πού πρέπει να προσευχηθεί κανείς;

Η απάντηση του ιερέα: Η προσευχή δεν περιορίζεται από χρόνο ή τόπο:

α) Πρέπει να προσευχόμαστε ανά πάσα στιγμή: Και ( ο Ιησούς) τους είπε: «Πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε και να μην αποκάμπτουμε» ( Λουκάς 18:1 , Α΄ Θεσσαλονικείς 5:18 ). Με κάθε προσευχή και δέηση να προσευχόμαστε ανά πάσα στιγμή εν Πνεύματι ( Εφεσίους 6:18 ). Η Αγία Εκκλησία ορίζει τα μεσάνυχτα, το πρωί, τις 6 η ώρα, τις 9 η ώρα, τις 12 η ώρα το πρωί, τις 3 η ώρα το απόγευμα και το βράδυ για προσευχή. Κανένα έργο δεν πρέπει να ξεκινά χωρίς προσευχή. «Να προσεύχεστε αδιάκοπα σε όλα, γιατί δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα χωρίς τη βοήθεια του Θεού» (Μάρκος 94, για εκείνους που νομίζουν ότι δικαιώνονται από τα έργα). «Γιατί χωρίς προσευχή, οτιδήποτε κάνει ή ψήσει κάποιος δεν ευοδώνεται στο τέλος. Αυτό είπε ο Κύριος: « Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα» ( Ιωάννης 15:5 ).

β) Είναι πολύ πρέπον να προσεύχεται κανείς σε έναν οίκο προσευχής ή στον ναό του Θεού· αλλά μπορεί και πρέπει να προσεύχεται κανείς σε οποιοδήποτε μέρος· ο ψαλμωδός φωνάζει: « Ευλογείτε τον Κύριον, πάντα τα έργα αυτού, εν παντί τόπου της κυριαρχίας αυτού» ( Ψαλμ. 103:22 ). «Όπου κι αν βρίσκεστε», λέει ο Άγιος Χρυσόστομος, «μπορείτε να στήσετε ένα βωμό παντού. Απλώς δείξτε καλή θέληση, και ο τόπος δεν θα σας εμποδίσει, ούτε ο χρόνος θα σας εμποδίσει. Όχι, ακόμα κι αν δεν σκύψετε τα γόνατά σας, μην χτυπάτε τον εαυτό σας στο στήθος και μην απλώνετε τα χέρια σας στον ουρανό, αλλά δείξετε μόνο μια φλεγόμενη ψυχή, τότε θα κάνετε όλα όσα είναι απαραίτητα για την προσευχή. Μια σύζυγος μπορεί επίσης, καθισμένη στον ανέμη ή υφαίνοντας, να κοιτάξει ψηλά στον ουρανό και να επικαλεστεί τον Θεό με θέρμη. Ένας σύζυγος μπορεί επίσης, βγαίνοντας στην πλατεία ή περπατώντας κάπου, να κάνει θερμές προσευχές. Ένας άλλος, καθισμένος σε ένα παγκάκι σε ένα εργαστήριο, μπορεί να υψώσει την ψυχή του στον Κύριο. «Είναι δυνατό για έναν υπηρέτη, και ενώ ψωνίζει, και ανεβαίνει, και κατεβαίνει, και ενώ είναι απασχολημένος στην κουζίνα, όταν είναι αδύνατο να μπει στην εκκλησία, να κάνει ειλικρινή και θερμή προσευχή. Ο Θεός δεν περιφρονεί τον τόπο. Απαιτεί μόνο μια φλογερή καρδιά και μια αγνή ψυχή». (Χρυσός Δαίμονας για την Άννα, IV, σελ. 82-83).

396. Ποιο όφελος μπορεί να λάβει ένας Χριστιανός από το χρίσμα;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιο όφελος μπορεί να αποκομίσει ένας Χριστιανός από το χρίσμα των ασθενών;

Η απάντηση του ιερέα. Το μυστήριο του χρίσματος καθιερώθηκε από τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Στέλνοντας τους μαθητές Του να κηρύξουν , τους διέταξε να αλείψουν τους ασθενείς με λάδι, οι οποίοι στη συνέχεια θεραπεύονταν ( Μάρκος 5:13 ). Στη συνέχεια, ολόκληρη η Εκκλησία υιοθέτησε το έθιμο του χρίσματος με λάδι, το οποίο χρίσμα ωφελεί πολύ την ψυχή του ασθενούς, όπως φαίνεται από την επιστολή του αποστόλου, όπου λέει: « Είναι κάποιος ανάμεσά σας άρρωστος; Ας καλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και ας προσευχηθούν γι' αυτόν, αλείψαντες αυτόν με λάδι στο όνομα του Κυρίου». Και η προσευχή της πίστης θα σώσει τον άρρωστο, και ο Κύριος θα τον αναστήσει· και όμως οι αμαρτίες που διέπραξε θα του συγχωρεθούν (5:14-15). Επομένως, μέσω του χρίσματος, ο άνθρωπος λαμβάνει άφεση αμαρτιών, ή σωτηρία της ψυχής και υγεία του σώματος. Αν και το σώμα δεν θεραπεύεται πάντα, η άφεση αμαρτιών χορηγείται πάντα στην ψυχή του μετανοούντος.

397. Τι πρέπει να κάνει ένας μαθητής όταν αισθάνεται ακατάλληλος για τις θετικές επιστήμες;

Η ερώτηση ενός μαθητή . Πατέρα! Μαθαίνω ήδη το Βιβλίο των Ωρών και έχω μεγάλη επιθυμία να μάθω· αλλά η μνήμη μου είναι τόσο αδύναμη που μόλις που μπορώ να αποστηθίσω τα σύντομα μαθήματα που μου αναθέτει ο δάσκαλος. Και αυτά που μαθαίνω σήμερα, θα τα ξεχάσω μέχρι αύριο. Τι πρέπει να κάνω; Να συνεχίσω τις σπουδές μου ή να τις εγκαταλείψω για πάντα και να γίνω τόσο αναλφάβητος όσο ο πατέρας μου;

Η απάντηση του ιερέα: Αγαπητό μου παιδί! Δεν σε συμβουλεύω να εγκαταλείψεις τις σπουδές σου, αλλά μάλλον σε προστάζω να τις συνεχίσεις. Η παιδεία φέρνει το μεγαλύτερο όφελος σε κάθε άνθρωπο. Ίσως να το έχετε ακούσει να λέγεται περισσότερες από μία φορές: «Η μάθηση είναι φως, και η έλλειψη μάθησης είναι σκοτάδι ». Να επιδεικνύεις επιμέλεια και εργασία, και ιδιαίτερα θερμή προσευχή στον Πατέρα των φώτων - τον Κύριο Θεό - και σε διαβεβαιώνω ότι θα κάνεις καλή πρόοδο στις σπουδές σου στην παιδεία.

Επιτρέψτε μου να σας πω πώς ενήργησε ο Άγιος Σέργιος, ο θαυματουργός του Ραντονέζ, όταν ήταν στην ηλικία σας και σε παρόμοιες συνθήκες με τις δικές σας. Ακούστε!

«Ο Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ, ο θαυματουργός, έμαθε να διαβάζει και να τραγουδά στα νιάτα του μαζί με τους αδελφούς του: τον πρεσβύτερο Στέφανο και τον νεότερο Πέτρο. Αλλά ενώ είχαν την τύχη να τα καταφέρουν, ο Σέργιος ήταν αργός στην κατανόηση και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να συμβαδίσει με τους συνομηλίκους του. Γι' αυτό, οι γονείς του τον επιπλήττουν ότι ήταν τεμπέλης και τιμωρείται από τον δάσκαλό του. Είναι αβάσταχτη θλίψη για έναν καλοσυνάτο νέο να επιθυμεί τη φώτιση με όλη του την καρδιά και την ψυχή, αλλά να τον εμποδίζουν φυσικά εμπόδια. Αλλά τι δεν μπορούν να ξεπεράσουν η επιμέλεια και η εργασία, και ιδιαίτερα η προσευχή , που ανεβαίνουν από μια θερμή ψυχή στον Πατέρα των Φώτων;»

Ωθούμενος από ανυπομονησία να λάβει την αληθινή σοφία, ο νεαρός Σέργιος αναζητά ένα αξιόπιστο μέσο: σηκώνεται στην προσευχή, στρέφεται σε Αυτόν που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο και με δάκρυα τον παρακαλεί να ανοίξει το μυαλό του για να κατανοήσει τις Γραφές και να σπάσει τα δεσμά που τον δεσμεύουν. Ο Κύριος είναι κοντά σε όλους όσους Τον επικαλούνται . Γρήγορα αποκαλύπτει μια ευνοϊκή ευκαιρία στον Σέργιο.

Μια μέρα, ένας θλιμμένος νέος, που είχε σταλεί από τον πατέρα του να βρει άλογα, περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη όταν είδε έναν γέροντα, σεβάσμιο στην τάξη του ιερέα, όμορφο στην εμφάνιση και λαμπερό σε πνευματική καλοσύνη, να στέκεται κάτω από μια βελανιδιά, προσευχόμενος στον Πανταχού Παρόντα Θεό. Ο Σέργιος τον πλησίασε και περίμενε το τέλος της προσευχής του, μη τολμώντας να διαταράξει τη θεϊκή του σκέψη. Αλλά όταν ο γέροντας τελείωσε την προσευχή του, ρώτησε ο ίδιος τον άγιο νέο: «Τι ζητάς ή τι επιθυμείς, παιδί μου;» Αν και ο Σέργιος είχε σταλεί να βρει άλογα, η ψυχή του κατακλυσμένη από την επιθυμία για μάθηση, απάντησε στον γέροντα: «Η ψυχή μου επιθυμεί πάνω απ' όλα να μάθει γράμματα · και λυπάμαι πολύ που δεν έχω ιδέα γι' αυτό». Ο γέροντας, ακούγοντας τις καλές προθέσεις του αγοριού και διαπερνώντας την καλοσύνη της ψυχής του μέσα από το πέπλο του προσώπου του, σήκωσε τα μάτια και τα χέρια του στον ουρανό και εξέφρασε μια εγκάρδια προσευχή, ζητώντας φώτιση από ψηλά για τον νεαρό Σέργιο. Μετά από αυτό, του έδωσε ένα μέρος από το πρόσφορο, προστάζοντάς τον να το φάει, και είπε: «Αυτό σου δίνεται ως σημάδι της χάρης του Θεού και της κατανόησης της Αγίας Γραφής». Από εκείνη την εποχή και μετά, το δώρο του Θεού εργάστηκε στον νεαρό Σέργιο, και το φως του λόγου του Θεού φώτισε τόσο πολύ τις σκέψεις του που σύντομα έγινε ο πρώτος μέντορας και παιδαγωγός της εποχής του.» 

398. Ενδιαφέρεται ο Κύριος για τον κόσμο;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Πώς μπορεί κανείς να δει την πρόνοια του Θεού εν δράσει στον κόσμο;

Η απάντηση του ιερέα: Πρόνοια. Αυτό είναι φανερό από τα ακόλουθα λόγια της Αγίας Γραφής: Αν αποστρέψω το πρόσωπό μου από σένα, θα τρομοκρατηθούν· αν αφαιρέσεις την πνοή τους, θα χαθούν και θα επιστρέψουν στο χώμα τους ( Ψαλμός 104:29 ). Αν τους επιπλήξει και τους κρατήσει την πνοή τους, κάθε σάρκα θα πεθάνει μαζί, και κάθε άνθρωπος θα πάει στη γη, από την οποία δημιουργήθηκε ( Ιώβ 34:14-15 ). Η πραγματικότητα της Πρόνοιας αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι στην Αγία Γραφή ο Θεός παρουσιάζεται παντού να ενεργεί στο Σύμπαν με τον πιο προσωπικό τρόπο, και ο Σωτήρας Ιησούς Χριστός διδάσκει: Ο Πατέρας μου εργάζεται μέχρι τώρα, κι εγώ εργάζομαι ( Ιωάννης 5:17 ). Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι ο Θεός βαστάζει τα πάντα με τον λόγο της δύναμής του ( Εβραίους 1:3 ), και σε αυτόν θα διαρκέσουν τα πάντα (Α' Κολ. 1:17).

399. Πού μπορεί κανείς να δει τη δράση της πρόνοιας του Θεού στον κόσμο;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Πώς μπορεί κανείς να δει την πρόνοια του Θεού εν δράσει στον κόσμο;

Η απάντηση του ιερέα. Η δράση της πρόνοιας του Θεού αποκαλύπτεται:

α) στον φυσικό κόσμο, από ολόκληρο τον όγκο του μέχρι τον πιο λεπτομερή. Έτσι, ο ψαλμωδός λέει ότι στο χέρι του Θεού είναι όλα τα πέρατα της γης και τα ύψη των βουνών ( Ψαλμός 24:3 )· ότι Αυτός σηκώνει τα σύννεφα από τα πέρατα της γης, δημιουργεί αστραπές και βροχή, και βγάζει τους ανέμους από τους θησαυρούς Του· Αυτός ντύνει τον ουρανό με σύννεφα, ετοιμάζει βροχή για τη γη· Αυτός κάνει να φυτρώνει χόρτο και σιτηρά στα βουνά για την υπηρεσία των ανθρώπων· Αυτός δίνει τροφή στα κτήνη και στα κοράκια που τον επικαλούνται ( Ψαλμός 134:5-7, 146:8-9 ). Ο Ιησούς Χριστός διδάσκει επίσης ότι ο Ουράνιος Πατέρας φροντίζει και για τα πιο ασήμαντα πουλιά, ώστε κανένα από αυτά να μην πέσει στη γη χωρίς τη θέλησή Του ( Ματθαίος 10:29 ), ότι Αυτός ντύνει ακόμη και τα κρίνα του αγρού, που σήμερα ανθίζουν και αύριο θα ριχτούν στο φούρνο ( Ματθαίος 6:26-30 ).

β) Στο ανθρώπινο γένος, ο ψαλμωδός λέει ότι ο Θεός παίρνει τον άνθρωπο από την κοιλιά της μητέρας του και τον βάζει στον κόλπο της μητέρας του ( Ψαλμ. 22:14 )· και κατά τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου, ο Κύριος κατευθύνει τα βήματά του· αν πέσει, δεν θα συντριβεί, γιατί ο Κύριος ενδυναμώνει το χέρι του ( Ψαλμ. 37:23-24 ). Ο Ιησούς Χριστός διδάσκει ότι χωρίς το θέλημα του Θεού ούτε μια τρίχα από την κεφαλή μας δεν θα χαθεί ( Ματθ. 10:30 ), και ο άγιος απόστολος μαρτυρεί ότι ο Θεός μας δίνει ζωή, και πνοή, και τα πάντα ( Πράξεις 17:25 ).

ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΙΑ ΚΟΛΑΣΗ...μπορείς !

ΓΙΑΤΙ άραγε είμαστε τόσο  τρομολάγνοι και προσδοκούμε θάνατο ζωντανών ονείρων (οχι ανάσταση νεκρών) ,

αναμένοντας ο,τι πιο δυστυχές,απαισιόδοξο  και δεινό για το μέλλον;

Την απάντηση την δίνει ο σοφός Σένεκας:

"Η προσδοκία των μελλοντικών κακών μειώνει την σφοδρότητα των παρόντων"

Σε αυτή την περίπτωση ισχύει για εμάς ακριβώς το αντίθετο του ποιητή Ναζιμ:

" Οι πιο θλιβερές ημέρες είναι αυτές που δεν ήρθαν ακόμη"

Τι κατεργάρικη που είναι η ανθρώπινη ψυχή:

Πάντα θα ανακαλύπτει την φρικτότερη κόλαση για το αύριο ,προκειμένου να παρηγορείται για  την κόλαση στο σήμερά της.

π.Διονύσιος Ταμπάκης 

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 15

 

378. Απαγορεύεται η μαγεία;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Απαγορεύεται η μαγεία;

Η απάντηση του ιερέα: Από την κατανόηση της ολέθριας σχέσης των κακών πνευμάτων με εμάς, προκύπτει φυσικά πόσο αμαρτωλοί είναι όσοι αναζητούν κοινωνία μαζί τους μέσω της λεγόμενης μαύρης μαγείας ή μαγείας. Η μαγεία απαγορευόταν αυστηρά μεταξύ των Ισραηλιτών στην Παλαιά Διαθήκη, τιμωρούμενη με θάνατο ( Δευτ. 18:10-12 ). Οι κανονικοί κανόνες της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης αφορίζουν επίσης τους μάγους ως αιρετικούς .

379. Σήμερα είναι η μνήμη του Οσίου Συμεών του Στυλίτη, του αγγέλου μου· σας παρακαλώ, Πάτερ, να μου πείτε πώς έζησε;

Ερώτηση ενορίτη : Σήμερα είναι η εορτή του Αγίου Συμεών του Στυλίτη, του αγγέλου μου. Σας παρακαλώ, Πάτερ, να μου πείτε για τη ζωή του.

Η απάντηση του ιερέα : Με αγάπη, προς δόξα Θεού, προς τιμήν του Αγίου Συμεών του Στυλίτη, και προς όφελος των ψυχών μας, είμαι έτοιμος να σας διηγηθώ τη ζωή του. Ακούστε!

«Ο Όσιος Συμεών, που ονομαζόταν Στυλίτης, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, αποσύρθηκε στην έρημο. Έχοντας βάλει στην καρδιά του να ασκηθεί σε μια μοναδική στοχαστική σκέψη για τον Θεό, βρήκε μια συγκεκριμένη σπηλιά και, πέφτοντας σταυροειδώς στο έδαφος, προσευχήθηκε κλαίγοντας στον Θεό να του δείξει τον δρόμο προς τη σωτηρία. Κουρασμένος από την επίγεια λατρεία, ο νεαρός Συμεών αποκοιμήθηκε και είδε το ακόλουθο όραμα: του φάνηκε ότι έσκαβε τη γη για να βάλει τα θεμέλια για κάποιο στέρεο κτίριο και άκουσε μια φωνή: « Σκάψε βαθύτερα». Αφού κόπιασε για λίγο και σκέφτηκε ότι αυτό το βάθος ήταν αρκετό για ένα στέρεο θεμέλιο, ο Συμεών σταμάτησε. Αλλά άκουσε ξανά: « Σκάψε βαθύτερα». Ο εργάτης άρχισε να σκάβει ξανά τη γη, αλλά κουρασμένος, μόλις που είχε αφήσει το φτυάρι, όταν άκουσε την ίδια φωνή: « Σκάψε βαθύτερα», για τρίτη φορά. Τότε ο Συμεών συγκέντρωσε όλες του τις δυνάμεις και κόπιασε μέχρι που μια αόρατη φωνή του είπε: « Σταμάτα, τα θεμέλια θα είναι στέρεα. «Χτίζεις με εμπιστοσύνη στον Θεό». Αφού ξύπνησε από τον ύπνο, ο Συμεών ευχαρίστησε τον Θεό για ένα τόσο σωτήριο μάθημα και θυμόταν πάντα ότι το θεμέλιο μιας ενάρετης ζωής είναι η εργασία.

Ο Άγιος Συμεών επιθυμούσε να εργαστεί με τον δικό του τρόπο. Σκαρφαλώνοντας σε έναν ψηλό λόφο, αλυσόδεσε τον εαυτό του σε έναν βράχο, σκοπεύοντας να παραμείνει ανίκανος να εγκαταλείψει τον τόπο του πνευματικού αγώνα, ακόμα κι αν η επιθυμία να το κάνει αναζωπυρωνόταν στην καρδιά του. Σε αυτή την εκπληκτική αυτοσυγκράτηση τον συνέλαβε ο Μίλητος, Αρχιεπίσκοπος Αντιόχειας, ο οποίος είχε έρθει να τον επισκεφτεί ως ο μεγαλύτερος ασκητής του Χριστού. Αλλά ενώ επαινούσε τους κόπους του Συμεών, ο σοφός αρχιεπίσκοπος δεν επαίνεσε τα υλικά του δεσμά. «Ένας άνθρωπος μπορεί να συγκρατηθεί ακόμη και χωρίς δεσμά » , είπε πατρικά, « και εσύ, παιδί μου, μπορείς να δέσεις τον εαυτό σου σε ένα μέρος όχι με σίδερο, αλλά με θέληση και λογική». Αφού άκουσε τη μεγάλη αλήθεια, ο Συμεών έβγαλε αμέσως τα δεσμά του και, από εκείνη τη στιγμή και μετά, χαλιναγώγησε τις σκέψεις του με τη θέλησή του και αιχμαλώτισε το μυαλό του στην υπακοή στον Χριστό , ώστε να είναι αιχμάλωτος του σταυρού του.

Για αρκετά χρόνια, ο Άγιος Συμεών εργάστηκε σε αυτόν τον λόφο. Αλλά, περιτριγυρισμένος από παντού από ξένους, σαν από κύματα, επιθυμούσε να ξεφύγει από την ανθρώπινη αναταραχή. Για το σκοπό αυτό, επέλεξε μια προηγουμένως ανήκουστη μορφή μοναξιάς: έστησε έναν κίονα και πάνω του μια στενή καλύβα, από την οποία ονομάστηκε Στυλίτης. Αυτή η νέα και παράξενη κατοικία είχε αρχικά ύψος έξι πήχεις, μετά είκοσι δύο και τελικά σαράντα πήχεις. Έτσι, ο Άγιος Συμεών ανέβηκε, με διάφορους κίονες, σαν σκάλες, στο ουράνιο βασίλειο για την πλησιέστερη θέαση του Θεού. Όλος ο κόσμος, ακόμη και οι πιο αυστηροί λάτρεις της ερήμου, θαύμασαν την εξαιρετική ζωή του Αγίου Συμεών. Και μερικοί από αυτούς, επιθυμώντας να δοκιμάσουν το πνεύμα μέσα του, έστειλαν τρεις σεβάσμιους πρεσβύτερους, στο όνομα της συνόδου, για να τον επιπλήξουν για αυτή τη νέα εφεύρεση και να τον διατάξουν να ζήσει σύμφωνα με το παράδειγμα των άλλων πατέρων. Μόλις οι απεσταλμένοι του ανακοίνωσαν τη θέληση της αγίας αδελφότητας, ο Συμεών πάτησε το πόδι του στη σκάλα για να κατέβει. Τότε οι τρεις πρεσβύτεροι του είπαν με μια φωνή: «Μην κατεβαίνεις, άγιε νεάνιδε, αλλά μείνε στον αγώνα που ξεκίνησες. Τώρα ξέρουμε ότι ο ίδιος ο Θεός ενέπνευσε την πρόθεσή σου». Όταν όμως ο Άγιος Συμεών εξέφρασε φόβο, μήπως η ανυπακοή του εξοργίσει το συμβούλιο των πατέρων, οι πρεσβύτεροι του δήλωσαν ότι είχαν λάβει εντολή να τον απομακρύνουν βίαια από τον στύλο αν αντιστεκόταν στην εντολή και, αντίθετα, να τον αφήσουν στον στύλο αν ήθελε να κατέβει οικειοθελώς. Μετά από αυτό, ο θαυμαστός Συμεών παρέμεινε στη θέση του και οι πρεσβύτεροι έφυγαν από αυτόν, ευλογώντας τον Θεό, που ενισχύει τους εκλεκτούς Του στο έργο της σωτηρίας.

Αν και ο Άγιος Συμεών επιθυμούσε πάνω απ' όλα τη μοναξιά και τη σιωπή, μπορεί να κρυφτεί ένα λυχνάρι που στέκεται στην κορυφή ενός βουνού; Η δόξα της χάρης που ενεργούσε μέσα του ήταν τόσο μεγάλη που δεν υπήρχε λαός στην Ανατολή που να μην γνώριζε τον Στυλίτη. Γεωργιανοί, Αρμένιοι, Πέρσες και Ισμαηλίτες συνέρρεαν σε αυτόν κατά χιλιάδες και λάμβαναν το ιερό βάπτισμα στη στήλη του. Η εκπληκτική δύναμη όχι μόνο των λόγων του αλλά και του ίδιου του βλέμματος χτύπησε και μαλάκωσε αμέσως τους βαρβάρους που είχαν σκληρυνθεί από τις κακές τους πεποιθήσεις. Και με μια κραυγή, καταράστηκαν το σφάλμα των προγόνων τους. Ο Συμεών, στεκόμενος σε ένα μέρος, ήταν τόσο χρήσιμος για την Εκκλησία σαν κάποιος να ταξίδευε στο σύμπαν, κηρύττοντας και κάνοντας καλά έργα. Ανάμεσα σε αυτά τα εκπληκτικά κατορθώματα και θαύματα, ήταν τόσο πράος και ταπεινός που εμφανιζόταν πάντα ενώπιον όλων με την ίδια χαρά στα μάτια του, την ίδια αγάπη στις συζητήσεις του. Πρίγκιπες και αγρότες, ευγενείς και σκλάβοι, πλούσιοι και φτωχοί, ενάρετοι και κακοί, ακόμη και δημόσιοι κακοποιοί έβλεπαν στον Συμεών έναν μέντορα και πατέρα, που διακήρυττε τη σωτηρία σε όλους. Κάποιοι επέστρεφαν από αυτόν ως τέλειοι εραστές της ερήμου, άλλοι ως μεγάλοι πρωταθλητές. Και μερικοί, επιθυμώντας πάντα να απολαμβάνουν την ιερή συνομιλία του Συμεών, ίδρυσαν τις κατοικίες τους κοντά στον στύλο του, έτσι ώστε το θαυμαστό του σπίτι να φαινόταν να στέκεται στη μέση μιας πόλης που κατοικούνταν από πλήθος διαφορετικών λαών .

Σε μια άλλη στιγμή, πιο ελεύθερος από το παρόν, έλα σε μένα, αγαπητέ αδελφέ εν Χριστώ, και θα τελειώσω τη ζωή του Αγίου Συμεών του Στυλίτη. Τώρα, βλέπεις, έφεραν ένα παιδί για βάπτισμα.

380. Υπάρχουν ίχνη της εικόνας του Θεού που έχουν απομείνει στον άνθρωπο;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Έχουν απομείνει ίχνη της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο;

Η απάντηση του ιερέα: «Παρέμειναν: ακόμη και ο πιο διεφθαρμένος άνθρωπος μπορεί να βρει ίχνη της αρχέγονης εικόνας του Θεού μέσα στον εαυτό του.

Αγαπά τη ζωή (αν και, λόγω άγνοιας, όχι την πνευματική, αλλά την αισθησιακή) και θα ήθελε να την παρατείνει για όλη την αιωνιότητα.

1) Αγαπά την αλήθεια, αν και είναι και εικασία.

2) Μισεί την αναλήθεια, ακόμη και στους άλλους.

3) Αγαπά τον έπαινο, ακόμα και χωρίς αξία.

4) Ζηλεύω την αρετή και τη δόξα των άλλων.

5) Φοβάται και άθελά του σέβεται τους πιο σοφούς και ενάρετους.

6) Δεν θα ικανοποιηθεί με τίποτα το γήινο ή το προσωρινό.

7) Σε ορισμένες περιπτώσεις, επιδεικνύει τη μεγαλύτερη αυτοθυσία και πηγαίνει στον θάνατο χωρίς φόβο.» 

381. Πώς μιλούν οι Άγιοι Πατέρες για το Ψαλτήρι;

Ερώτηση ενορίτη : Τι λένε οι Άγιοι Πατέρες για το Ψαλτήρι;

Η απάντηση του ιερέα: Από τους πολλούς πατέρες, σας παρουσιάζω τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο , ο οποίος λέει τα εξής για το Ψαλτήρι:

«Η ψαλμωδία ας είναι διαρκώς στο στόμα σου. Ο Θεός, που επικαλείται στους ψαλμούς, θα διώξει τα δαιμόνια από εσένα και θα σε αγιάσει. Η ψαλμωδία είναι ο φωτισμός της ψυχής, ο αγιασμός του σώματος. Ας ψάλλουμε, αδελφοί, ψαλμωδίες συνεχώς — στο σπίτι, και στο δρόμο, και όταν πηγαίνουμε για ύπνο, και όταν σηκώνουμε. Η ψαλμωδία είναι η χαρά των εραστών του Θεού. διώχνει την άσκοπη ομιλία, μετριάζει τα γέλια, θυμίζει κρίση, ανυψώνει την ψυχή στον Θεό και χαίρεται με τους αγγέλους. Όπου ψάλλονται ψαλμοί με τρυφερότητα, ο Θεός είναι με τους αγγέλους.» 

382. Τέλος της ζωής του Αγίου Συμεών του Στυλίτη

Ενορίτη. Ήρθα σε εσάς, Πάτερ, για να ακούσω τον υπόλοιπο βίο του Αγίου Συμεών του Στυλίτη.

Ιερέας: Δόξα τω Θεώ. Τώρα έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο και είμαι έτοιμος με αγάπη να τελειώσω την ιστορία του βίου του Αγίου Συμεών του Στυλίτη. Ακούστε!

Η καθημερινή ζωή του Συμεών δεν ήταν λιγότερο άξια έκπληξης. Όλη νύχτα και μέρα, ακόμη και μέχρι την ένατη ώρα, στεκόταν στην προσευχή. Μετά από αυτό, δίδασκε τον λαό που κατοικούσε γύρω από τον στύλο και τους ξένους. Κήρυξε το Ευαγγέλιο, έδινε συμβουλές και θεράπευε τους αρρώστους με προσευχή. Τελικά, άρχισε να επιλύει διαφορές και διαφωνίες και να εδραιώνει την ειρήνη μεταξύ όλων. Με τη δύση του ηλίου, επέστρεψε ξανά στην προσευχή. Αλλά αφιερώνοντας όλες τις ώρες της θαυμαστής ζωής του στην περισυλλογή του Θεού και στην αγάπη για την ανθρωπότητα, δεν έπαψε ποτέ να σκέφτεται την ειρήνη της Εκκλησίας, καταστρέφοντας τον παγανιστικό αθεϊσμό, αντικρούοντας τις εβραϊκές βλασφημίες και εξοντώνοντας τις αιρετικές διδασκαλίες. Με τις σοφές επιστολές του, δίδαξε βασιλιάδες και όλους τους ισχυρούς της χώρας τον φόβο του Θεού και τους διεγείρει στο έλεος, την αγάπη και την υπεράσπιση της Εκκλησίας του Χριστού. Τρεις διαδοχικοί πατριάρχες, που κυβερνούσαν την Εκκλησία της Αντιόχειας, κατέστησαν επιτακτική την επίσκεψη στον Στυλίτη. Ο Άγιος Μελέτιος, καθοδηγώντας τον Συμεών στο δρόμο προς τη σωτηρία στα νιάτα του, ευλόγησε τους απίστευτους αγώνες του. Ο όσιος Δόμπος ήρθε σε αυτόν αποκλειστικά για να τελέσει μαζί του τη Λειτουργία και να κοινωνήσουν τα ζωοπάροχα Μυστήρια του Χριστού. Ο Άγιος Μαρτύριος τον αποκαλούσε υπερασπιστή της Αντιόχειας από ορατούς και αόρατους εχθρούς, ικανό να κατευνάσει την οργή του Θεού.

Εν μέσω αυτού του θριάμβου πίστης και ευσέβειας, ο Άγιος Συμεών, στο 103ο έτος της ζωής του, έφτασε σε ένα ευλογημένο τέλος, το οποίο ήταν εξίσου σοβαρό.

Μια μέρα, συγκεκριμένα, τη Μεγάλη Παρασκευή, ο Στυλίτης , όπως συνήθιζε, δεν εμφανίστηκε ενώπιον του συγκεντρωμένου λαού. Ομοίως, το Σάββατο και την Κυριακή, όλοι οι ξένοι περίμεναν μάταια από αυτόν σωτήρια μαθήματα και μια ευλογία. «Τελικά», λέει ο Αντώνιος, μαθητής του Αγίου Συμεών, «τρομοκρατήθηκα και ανέβηκα στον στύλο. Ο άγιος γέροντας στεκόταν με το κεφάλι σκυμμένο και τα χέρια του σταυρωμένα στο στήθος του. Νομίζοντας ότι ο Συμεών προσευχόταν σιωπηλά, στάθηκα πίσω του σιωπηλός. Σύντομα όμως έμαθα ότι η αγία ψυχή του είχε εγκαταλείψει το αγνό του σώμα. Κλαίγοντας πικρά, τον έβαλα στο έδαφος και, φιλώντας τα μάτια, τα χείλη και τα χέρια του, έκρυψα τα λείψανά του. Μη γνωρίζοντας τι να πω στον λαό, και ιδιαίτερα στους αρρώστους που απαιτούσαν τη θεραπεία του, δεν τόλμησα να κατέβω και, χύνοντας για άλλη μια φορά δάκρυα για τον άψυχο δίκαιο, κοιμήθηκα από τη θλίψη. Τότε, παρηγορημένος από την εμφάνιση του Συμεών σε μένα σε όνειρο, έστειλα κρυφά έναν πιστό αδελφό στην Αντιόχεια στον πανάγιο Μάρτυριο για να αναγγείλει την κοίμηση του μεγάλου γέροντα. Αλλά τα θλιβερά νέα διαδόθηκαν παντού σε μια ώρα, σαν ανεμοστρόβιλος. Ο ήχος του κλάματος αντηχούσε για επτά στάδια. Ο πατριάρχης έφτασε με τρεις επισκόπους και ολόκληρη την ιερή σύνοδο. Ο ίδιος ο Αντιοχειανός δήμαρχος, συνοδευόμενος από τον στρατό του, ήρθε να τιμήσει τον εκλιπόντα δίκαιο. Με τέτοιο θρίαμβο, αυτά τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν στην Αντιόχεια. Ο Γρηγόριος ο Κεδρίνος και άλλοι ιστορικοί μαρτυρούν ότι ο αυτοκράτορας Λέων ο Μέγας επιθυμούσε να βρίσκονται τα άφθαρτα λείψανα του Συμεών στην βασιλική του πόλη. Αλλά οι Αντιοχείς, σε αυτή την περίπτωση, ήταν έτοιμοι να εξεγερθούν εναντίον των βασιλικών απεσταλμένων αν δεν άκουγαν τις προσευχές και τα δάκρυα. ​​«Η πόλη μας δεν έχει πέτρινα τείχη», φώναξαν με μια φωνή, «γι' αυτό το λόγο ας αναπαυθεί μαζί μας το άγιο σώμα του Συμεών. Θα είναι τείχος και προστασία για την Αντιόχεια». 

383. Είναι απαραίτητο να προσευχόμαστε;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι απαραίτητο να προσευχόμαστε;

Η απάντηση του ιερέα: Η Αγία Γραφή και η αδιάλειπτη παράδοση της Εκκλησίας ενσταλάζουν την προσευχή σε όλους ως απαραίτητο καθήκον. Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη περιέχουν πολλά παραδείγματα προσευχής, μεταξύ των οποίων το παράδειγμα του ίδιου του Σωτήρα, ο οποίος συχνά περνούσε ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος, είναι ανυπολόγιστα εξυψωμένο. Ομοίως, οι απόστολοι και οι αληθινοί Χριστιανοί όλων των εποχών αναγνώριζαν την προσευχή ως ένα από τα βασικά καθήκοντα των Χριστιανών και οι ίδιοι εμμένονταν στην αδιάλειπτη προσευχή. Η προσευχή , που αποτελεί ένα από τα καθήκοντα, είναι, σύμφωνα με τη θεία διάταξη, μια από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να λάβουμε ουράνιες ευλογίες, έτσι ώστε ζητώντας από τον Θεό, να λαμβάνουμε, και μη ζητώντας, να μην λαμβάνουμε. Αιτείτε, και θα σας δοθεί· ζητάτε, και θα βρείτε· χτυπάτε, και θα σας ανοιχτεί ( Ματθ. 7:7 ). Αυτή είναι η αναγκαιότητα της προσευχής για τη λήψη θείων χαρισμάτων. «Είναι η πνοή του πνευματικού ανθρώπου· «Όπως ακριβώς αναπνέοντας ένα φυσικό άτομο έλκει τον περιβάλλοντα αέρα και εισπνέει από αυτόν ζωντάνια και δύναμη, έτσι και με την προσευχή η ψυχή ανοίγεται στο Πνεύμα του Θεού, που είναι πανταχού παρόν, και λαμβάνει από Αυτόν ζωή και πνευματική δύναμη» (Λόγοι και Ομιλίες του Μητροπολίτη Μόσχας Φιλαρέτου. Ώρα 2, σελ. 66).

384. Ποιο είναι το όφελος και η σημασία της προσευχής;

Μια ερώτηση από τους ενορίτες : Ποιο είναι το όφελος και η σημασία της προσευχής;

Η απάντηση του ιερέα. Οι Άγιοι Πατέρες και οι ασκητές της αρετής, έχοντας βιώσει την ωφέλεια και τη σημασία της προσευχής, συχνά μιλούν για την ωφέλεια και τη σημασία της. Σύμφωνα με την εξήγησή τους, είναι η τροφή του πνεύματος, ο ήλιος, το φάρμακο, η δύναμη, η ζωή της ψυχής ( Ιωάννης Χρυσόστομος στο «Κήρυγμα περί Προσευχής»). Για την ανθρώπινη καρδιά, που είναι φορτωμένη με θλίψη και θλίψη, δεν υπάρχει καλύτερη παρηγοριά από την προσευχή . Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει: «Η προσευχή, από την ίδια της τη φύση, είναι η κοινωνία και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό· «Και με την ενέργειά της—η επιβεβαίωση του κόσμου, η συμφιλίωση με τον Θεό, η μητέρα και, ταυτόχρονα, η κόρη των δακρύων, ο καθαρισμός των αμαρτιών, μια γέφυρα που οδηγεί μέσα από τους πειρασμούς, ένα φάρμακο κατά των θλίψεων, η συντριβή των μαχών, ένα αγγελικό έργο, η τροφή όλων των ασωμάτων όντων, η μέλλουσα χαρά, η απεριόριστη δραστηριότητα, μια πηγή αρετών, ένας συλλέκτης χαρισμάτων, αόρατη πρόοδος, τροφή για την ψυχή, φωτισμός του νου, ένα τσεκούρι κατά της απελπισίας, απόδειξη ελπίδας, παύση της θλίψης, ο πλούτος των μοναχών, ο θησαυρός του ησυχαστή, η μείωση του ερεθισμού, ένας καθρέφτης προόδου, μια ένδειξη μέτρου, μια αποκάλυψη της κατάστασης, μια ένδειξη του μέλλοντος και ένα σημάδι δόξας. Η προσευχή σε αυτόν που πραγματικά προσεύχεται είναι το βήμα της κρίσης, η κρίση και ο θρόνος του Κυρίου ακόμη και πριν από τη μέλλουσα κρίση» (Ομιλία 28:1).

385. Ποια είναι τα οφέλη της νηστείας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια οφέλη προσφέρει η νηστεία;

Η απάντηση του ιερέα: «Η νηστεία», λέει ο Μέγας Βασίλειος , «μας ενώνει με τον Θεό, ενώ ο κορεσμός μετατρέπει τη σωτηρία μας σε καταστροφή. Η νηστεία γεννά προφήτες, ενδυναμώνει τους ανθρώπους, δίνει σοφία στους νομοθέτες, είναι πιστός φύλακας της ψυχής, αξιόπιστος στήριγμα του σώματος, όπλο για τους πολεμιστές, οχυρωματικός των ασκητών, φίλος της καλής σοφίας, οικοδομητής της σωφροσύνης. Διώχνει τους πειρασμούς, εμπνέει ευσέβεια, δίνει θάρρος στη μάχη, φέρνει ηρεμία και γαλήνη, αγιάζει τον Ναζωραίο και τελειοποιεί τον ιερέα».

Η ακράτεια είναι εχθρός του Θεού και η νηστεία είναι η αρχή της μετάνοιας. Επομένως, αν επιθυμείτε ειλικρινά να στραφείτε στον Θεό, αποφύγετε την ακράτεια, για να μην σας χωρίσει περαιτέρω από Αυτόν. Ωστόσο, για να είναι η νηστεία απολύτως αξιέπαινη, η αποχή από την τροφή από μόνη της δεν είναι αρκετή. Πρέπει να είναι μια αληθινή νηστεία, ευάρεστη στον Θεό. Και η αληθινή νηστεία συνίσταται, μεταξύ άλλων, στην αποχή από τα ελαττώματα, στην χαλιναγώγηση της γλώσσας, στην τιθάσευση του θυμού και στην αποφυγή της λαγνείας, της συκοφαντίας, του ψεύδους και της ψευδορκίας.

386. Είναι μια θυσία που προσφέρεται από μια ακάθαρτη καρδιά ευάρεστη στον Θεό;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε ένα συγκεκριμένο χωριό, ένας κάτοικος της περιοχής απέκτησε πλούτο με ανέντιμα και παράνομα μέσα. Όλοι οι ντόπιοι γνωρίζουν την πονηρή και επαίσχυντη συμπεριφορά του. Ωστόσο, με τον παράνομα αποκτημένο πλούτο του, συχνά δίνει γεύματα στους φτωχούς για να δείξει την αρετή του. Είναι μια θυσία που προσφέρεται από μια ακάθαρτη καρδιά ευάρεστη στον Θεό;

Η απάντηση του ιερέα: Μια θυσία που δεν προσφέρεται από καθαρή καρδιά είναι δυσάρεστη και μισητή στον Θεό.

Ακολουθεί ένα παράδειγμα αυτού.

Ο αποστάτης Ιουλιανός, ενόσω ήταν ακόμα νέος στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, συμφώνησε με τον αδελφό του Γάλλο να χτίσουν μια μεγαλοπρεπή εκκλησία πάνω στον τάφο του αγίου μάρτυρα Μαμούθ. Δεν ήταν η ευσέβεια που τον ώθησε να το κάνει αυτό, αλλά είτε η ματαιοδοξία και ο φθόνος για τον Γάλλο, ο οποίος ήταν αγαπητός για τον χριστιανικό του ζήλο, είτε η επιθυμία να παρουσιάσει μια ευνοϊκή περιγραφή της πίστης του στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ο οποίος ίσως ήδη τον υποψιαζόταν για ειδωλολατρία.

Όπως και να 'χει, ο Γάλλος και ο Ιουλιανός μοίρασαν μεταξύ τους τα έργα έναρξης και ολοκλήρωσης αυτών των κτιρίων. Και ο καθένας προσπάθησε με όλο τον δυνατό ζήλο να ανεγείρει το δικό του μισό. Αλλά ο Θεός, προφανώς, εδώ έδειξε πόσο μισητή είναι για Εκείνον μια θυσία που δεν προσφέρεται από καθαρή καρδιά... Εν τω μεταξύ, καθώς οι καλλιτέχνες του Γάλλου συνέχιζαν με χαρά το έργο τους, μια αόρατη δύναμη αντιτάχθηκε στους κατασκευαστές του Ιουλιανού. Στην αρχή, δεν μπορούσαν να βρουν στέρεο έδαφος για τα θεμέλια. Στη συνέχεια, κατά καιρούς, εμφανιζόταν ένας σεισμός, ο οποίος έσπαγε ακόμη και πέτρες από το έδαφος και ανέτρεπε σε μια στιγμή ό,τι είχε ενισχυθεί με μεγάλη δυσκολία. Μερικές φορές βροντές χτυπούσαν τους μαρμάρινους πυλώνες, θρυμματίζοντάς τους. Μερικές φορές ένας ανεμοστρόβιλος έσπαγε τις στέγες όπου ήταν αποθηκευμένος ο ασβέστης, σκορπίζοντάς τον στον αέρα. Δεν είναι σαφές από αυτό ότι ο Κύριος είχε ήδη αποκαλύψει την ανομία του Ιουλιανού και είχε δώσει ένα σημάδι για τον μελλοντικό διωγμό της Αγίας Εκκλησίας; 41

387. Από πού προήλθε το δόγμα του πρωτείου του πάπα και σε τι συνίσταται;

Ερώτηση ενός διακόνου: Από πού προήλθε η διδασκαλία του παπικού πρωτείου και σε τι συνίσταται;

Η απάντηση του ιερέα. Προέκυψε από το πνεύμα της υπερηφάνειας των πάπων και των Ρωμαίων δασκάλων. Η υπερηφάνεια είναι η μητέρα του κακού. Στον κόσμο του Θεού, γεννά το πνεύμα της επιθυμίας για εξουσία, της επιθυμίας για εξουσία και του ιδιοτελούς συμφέροντος. Αυτό το πνεύμα εκφράστηκε στο δόγμα του πρωτείου, δηλαδή στην εξουσία του πάπα και της Ρωμαϊκής εκκλησίας του πάνω σε ολόκληρη τη χριστιανική εκκλησία. Αυτό ήταν ανήκουστο στην Εκκλησία του Θεού από την αρχή της και σε όλες τις οικουμενικές συνόδους. Είναι αλήθεια ότι υπήρχαν περήφανοι πάπες ακόμη και τότε, και ο Μέγας Βασίλειος ήδη παραπονιόταν για την υπερηφάνεια των Δυτικών επισκόπων. Αλλά τέτοιοι περήφανοι άνθρωποι ήταν ακόμα σπάνιοι: πολύ περισσότεροι πάπες ήταν πράοι, σοφοί και άγιοι, για τους οποίους τιμούνταν στην εκκλησία. Με την πάροδο του χρόνου, τέτοιοι πάπες έγιναν λιγότεροι. Εμφανίστηκαν άλλοι πάπες που, έχοντας γίνει πλούσιοι και ισχυροί, εγκατέλειψαν το πνεύμα της χριστιανικής αγάπης και της εκκλησιαστικής αδελφότητας , αρνήθηκαν να θεωρούν τους εαυτούς τους ίσους με τους άλλους επισκόπους και άρχισαν να επιδιώκουν εξουσία πάνω σε όλους τους, σε όλες τις εκκλησίες και, τέλος, σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Τότε ήταν που αυτοί και οι υπηρέτες τους εφηύραν το δόγμα του παπικού πρωτείου. Υποτίθεται ότι ο Χριστός Θεός είχε διορίσει τον πάπα ως αντιπρόσωπο του σε ολόκληρη τη χριστιανική γη, και ως εκ τούτου ο πάπας έχει την εξουσία να κυβερνά όλους τους αγίους, τους Χριστιανούς και τις χριστιανικές εκκλησίες στον κόσμο, έχει την εξουσία να διδάσκει τους πάντες, να κρίνει τους πάντες, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον διδάξει ή να τον κρίνει, ούτε καν μια Οικουμενική Σύνοδος. Έλεγαν επίσης ότι τέτοια εξουσία δόθηκε στον Απόστολο Πέτρο, ως πρίγκιπα των αποστόλων , και ότι αυτός, έχοντας γίνει επίσκοπος στη Ρώμη, την παρέδωσε στους πάπες ως διαδόχους του.

388. Συμμετείχαν όλα τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας στη δημιουργία του κόσμου;

Ερώτηση ενορίτη : Συμμετείχαν όλα τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας στη δημιουργία του κόσμου;

Η απάντηση του ιερέα: Και τα τρία Θεία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας συμμετείχαν αχώριστα στη δημιουργία του Σύμπαντος. Αυτό είναι προφανές:

α) από το γεγονός ότι ο ιερός χρονικογράφος, αφηγούμενος τη δημιουργία του σύμπαντος, αναφέρει μια συγκεκριμένη συμβουλή με τον Θεό, η οποία είναι, αναμφίβολα, μια συμβουλή μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδας ( Γέν. 1:26 , Γέν. 2:18 , Γέν. 3:23 )·

β) από το γεγονός ότι η δημιουργία του κόσμου, εκτός από τον Θεό Πατέρα, αποδίδεται άμεσα στον Θεό Υιό: όλα τα πράγματα έγιναν μέσω Αυτού, και χωρίς Αυτόν δεν έγινε τίποτα από όσα έγιναν ( Ιωάννης 1:3 , Κολ. 1:16 , Εβρ. 1:3 ), και στον Θεό Άγιο Πνεύμα: το Πνεύμα του Θεού που με δημιούργησε ( Ιώβ 33:4 ). Η διαφορά στη δράση του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος σχετικά με τη δημιουργία του Σύμπαντος είναι ένα μυστήριο.

389. Τι χρειάζεται για να επιτευχθεί επιτυχία στην προσευχή;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι χρειάζεται για να πετύχει κανείς στην προσευχή;

Η απάντηση του ιερέα: Για να είναι η προσευχή επιτυχημένη και ευάρεστη στον Θεό, το θέμα της πρέπει να είναι αγνό και άγιο· δηλαδή:

α) δεν πρέπει να προσεύχεται κανείς για οτιδήποτε μπορεί να είναι επιβλαβές για άλλους ανθρώπους ή για τον κόσμο γενικότερα·

β) δεν πρέπει κανείς να προσεύχεται για οποιαδήποτε ευεργεσία προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει για να ικανοποιήσει πάθη·

γ) πρέπει να προέρχεται από την καρδιά, να είναι μια έκφραση της εσωτερικής λατρείας της καρδιάς προς τον Θεό. Οι προφορικές προσευχές από μόνες τους δεν έχουν το σωστό νόημα·

δ) η προσευχή πρέπει να εμπνέεται από πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό·

δ) η προσευχή πρέπει να είναι γεμάτη με αφοσίωση στο θέλημα του Θεού·

ε) η προσευχή ενός Χριστιανού πρέπει να είναι διαποτισμένη με τη συνείδηση ​​της αδυναμίας του, της ανάγκης του, της αναξιότητάς του: γεμάτη με απόλυτη εμπιστοσύνη στην παντοδυναμία, την αγαθότητα και την παντογνωσία του Κυρίου Θεού·

ζ) η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από την υιοθέτηση μιας ειλικρινούς και σταθερής πρόθεσης να εγκαταλείψουμε κάθε αμαρτία στην οποία έχουμε αποκτήσει τη συνήθεια και να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα για τη διόρθωση που μας έχει δώσει ο Θεός·

γ) είναι απαραίτητο να ζητάμε από το Άγιο Πνεύμα το δώρο της προσευχής, χωρίς τη χάρη του οποίου δεν ξέρουμε τι και πώς να προσευχόμαστε, και επομένως, δεν μπορούμε να έχουμε αληθινή προσευχή·

i) είναι απαραίτητο να αποστασιοποιηθεί κανείς από κάθε αφηρημάδα και να είναι άγρυπνος και αυστηρός ενάντια σε περιπλανώμενες σκέψεις και πλήθος μάταιων ιδεών·

ι) η προσευχή πρέπει να είναι σταθερή και επίμονη·

γ) Τέλος, για την επιτυχία στην προσευχή, πρέπει κανείς να προσεύχεται στον Κύριο Θεό στο όνομα του Ιησού Χριστού, δηλαδή, στο πνεύμα Του, σύμφωνα με τις διδασκαλίες Του και για χάρη των αρετών Του. « Κανείς δεν μπορεί να έρθει στον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού», λέει ο Σωτήρας, δηλαδή, μόνο Αυτός μας δίνει το δικαίωμα να πλησιάσουμε τον Θεό, έχει ολοκληρώσει τον καθαρισμό των αμαρτιών μας από τον Εαυτό Του και μεσιτεύει συνεχώς ενώπιον του Θεού Πατέρα.