Διαβάζουμε.

 «Πρόσταξε να δοθοῦν στόν ἄσωτο γυιό,

πού ἐπέστρεψε, ὑποδήματα γιά τά πόδια του, ὕστερα ἀπό τή στολή καί τό δαχτυλίδι (Λκ 15, 22), γιά να πατήση μέ θάρρος καί χωρίς φόβο τό κεφάλι τοῦ Ὄφεως».

Είπε γέρων.

 

 «Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὑποκείμενοι στήν κρίσι τοῦ Θεοῦ ὄχι διότι ὁ Θεός τούς σκόρπισε ἐδῶ κι ἐκεῖ σαν μια χούφτα χαλίκια, ἀλλά διότι τούς μεταχειρίσθηκε καθώς τούς ἔπλασε σάν σημαντικά ὄντα. Ἡ δική τους ἐκλογή τούς ὁδήγησε ἐκεῖ ὅπου βρίσκονται» 

Βέβαια, εἶπε ὁ Kafka.

 «Ακούσατε νά λένε ποτέ πώς μια γυναίκα εἶναι δεξιοτέχνης τῆς γέννας;

—Ὄχι, ποτέ δέν ἄκουσα κάτι τέτοιο. Γέννα και δεξιοτεχνία δέν πᾶνε μαζί.

Βέβαια, εἶπε ὁ Kafka. Δεν υπάρχει δεξιοτεχνία στη γέννα. 

Υπάρχουν εὔκολες ή δύσκολες γέννες ἀλλὰ πάντοτε ὀδυνηρές. Η δεξιοτεχνία εἶναι ίδιον τοῦ ἠθοποιοῦ» 

Ένα κρανίο στην έρημο.

Ένα Κρανίο στην Έρημο.

Ένα άλλο εκπληκτικό περιστατικό από τη ζωή του Αγίου Μακαρίου του Μεγάλου.

Μια μέρα, ο άγιος περπατούσε στην έρημο και βρήκε ένα ανθρώπινο κρανίο. Αγγίζοντάς το με το ραβδί του, ρώτησε:

«Ποιος είσαι;»

Και με την άδεια του Θεού, το κρανίο απάντησε:

«Ήμουν ιερέας ειδώλων την εποχή των ειδωλολατρών».

Τότε ο Μακάριος ρώτησε:

«Βρίσκεις κάποια ανακούφιση από το μαρτύριο σου;»

Το κρανίο απάντησε: «Όταν εσύ, Πάτερ, προσεύχεσαι για όσους βρίσκονται στην κόλαση, βλεπόμαστε λίγο, και αυτό μας φέρνει κάποια παρηγοριά».

Ακούγοντας αυτό, ο άγιος έκλαψε και ρώτησε:

«Υπάρχει κάποιος που υποφέρει ακόμη περισσότερο από εσένα;»

Το κρανίο απάντησε: «Ναι. Όσοι γνώρισαν τον Θεό, δέχτηκαν τον νόμο Του, αλλά έζησαν αντίθετα με αυτόν, υποφέρουν πολύ πιο σκληρά από εμάς».

Αυτή η ιστορία άφησε ιδιαίτερα άφωνους τους αρχαίους Χριστιανούς. Δείχνει όχι μόνο τη δύναμη της προσευχής του αγίου, η οποία έφερε ανακούφιση ακόμη και στις ψυχές των νεκρών, αλλά μας υπενθυμίζει και τη μεγάλη ευθύνη που φέρει ο άνθρωπος για τη γνώση της αλήθειας που του έχει απονεμηθεί. Η άγνοια του Θεού είναι τρομερή, αλλά η σκόπιμη αποστασία από Αυτόν είναι ακόμη πιο τρομερή.

Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Άγιος Μακάριος προσευχήθηκε ακόμη πιο θερμά για ολόκληρο τον κόσμο, τόσο τους ζωντανούς όσο και τους εκλιπόντες, γιατί η καρδιά του ήταν γεμάτη συμπόνια για κάθε άνθρωπο. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν «ο επίγειος θεός»: τόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του που επεκτεινόταν ακόμη και σε εκείνους που είχαν ήδη φύγει από αυτή τη γήινη ζωή.

Είπε γέρων:Παρακοή τῶν πρωτοπλάστων στόν ἀπαγορευμένο καρπό. Παρακοή Χριστοῦ: δέν ἔκανε τούς λίθους ἄρτους.

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.

«Πρόσεχε τί εἶπε ὁ Κύριος στό φίδι: “Αὐτός θά σοῦ συντρίψη τό κεφάλι καί σύ θά Τοῦ χτυπήσης λίγο τή φτέρνα Του". Ὁ ἄνθρωπος, δηλαδή, μέχρι τήν ἐσχάτη του ἀναπνοή, δέν πρέπει νά ἀμεριμνήση καθόλου».

Ο Ηλίας Μηνιάτης:

Ο Ηλίας Μηνιάτης: «Επειδή μέσα σ' ἕνα κῆπο στον Παράδεισο τῆς τρυφῆς, γράφτηκαν ἐκεῖνες οἱ δύο φοβερές αποφάσεις· ἡ μία, ἡ ὁποία καταδικάζει τόν Ἀδάμ σέ ἱδρῶτα· “Ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τόν ἄρτον σου" (Γεν 3, 19)· ἡ ἄλλη ἡ ὁποία καταδικάζει τήν Εὔα σέ λύπη· “Ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα"(αὐτ. 16). Πάλι σ' ἕνα κῆπο τοῦ χωριοῦ

Γεθσημανῆ ἱδρώνει ὁ Ἰησοῦς, γιά νά πληρώση για τόν ἱδρῶτα τοῦ Ἀδάμ καί λυπᾶται, γιά νά πληρώση γιά τή λύπη τῆς Εὔας καί ἔτσι νά ἐλευθερώση ἀπό τήν παλαιά ἐκείνη κατάρα τους Προπάτορες» .

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

"Ξέρεις είμαι αυτοδημιούργητος. - Χμ. καλό αυτό. Έτσι απαλλασσεις τό Δημιουργό από σοβαρότητες ευθύνες "

 

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.«Ὁ κτήτορας [ὁ Θεός] συρόταν ἀπό τόν ξένο [τόν Ἀδάμ], κάτω στή γῆ, γιά νά διαλεχθῆ μέ τόν ὄφι, καί ὁ Δεσπότης χλευαζόταν ἀπό τόν ὄφι ἐξαιτίας τοῦ δούλου »

 

Η απιστία είναι μια πνευματική πτώση.

Η απιστία είναι μια πνευματική πτώση.

Αν ένα άτομο δεν την αναγνωρίσει ως τραγωδία και δεν μετανοήσει, η προσωπικότητά του αρχίζει να αλλάζει.

Στη θεολογία, υπάρχει η έννοια της «μετανίας» - μιας αλλαγής νοοτροπίας μέσω της μετάνοιας, όταν η αμαρτία γίνεται αφόρητη για ένα άτομο.

Ωστόσο, η απιστία πυροδοτεί την αντίθετη διαδικασία: ένα άτομο αρχίζει να αποδέχεται αυτό που προηγουμένως θεωρούσε κακία και προδοσία.

Γι' αυτό, μετά την απιστία, οι άνθρωποι συχνά χάνουν την κατανόησή τους. Είναι σαν να μιλούν σε διαφορετικές γλώσσες.

Σύμφωνα με την Εκκλησία, η μοιχεία είναι μια από τις πιο σοβαρές αμαρτίες.

Απατώντας έναν σύζυγο, ένα άτομο όχι μόνο προδίδει ένα αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά και παραβιάζει τον όρκο πίστης που δόθηκε ενώπιον του Θεού.

Χωρίς μετάνοια, αυτή η αμαρτία απομακρύνει ένα άτομο από τον Θεό και τη ζωή της Εκκλησίας.

Ο χριστιανικός γάμος είναι η ενότητα ενός συζύγου σε σωματικό, ψυχικό και πνευματικό επίπεδο.

Η αληθινή αγάπη δεν χωρίζει ένα άτομο: είναι αδύνατο να αγαπάς πραγματικά την ψυχή ενός ατόμου και το σώμα ενός άλλου.

Επομένως, η πιστότητα δεν είναι απλώς μια ηθική απαίτηση, αλλά μια φυσική εκδήλωση υγιούς αγάπης.

Δυστυχώς, ένα άτομο που είναι κακομαθημένο πριν από τον γάμο είναι πολύ πιθανό να απατήσει.

Όχι αμέσως, αλλά προς το τέλος.

Επειδή αυτό το πάθος δεν εξαφανίζεται ποτέ. Εστιάζει στον σύζυγο μόνο για λίγο, και αν δεν το καταπολεμήσει (και κανείς συνήθως δεν το κάνει - αντίθετα, θεωρείται σημάδι επιτυχίας και δύναμης κάποιου), τότε, φυσικά, θα επικρατήσει.

Το Αλφάβητο της Πίστης

ΑΓΆΠΗ ΜΌΝΟ ΑΓΆΠΗ.

Δίκαιε, κάνε το σωστό, θερίστε τους καρπούς μιας πραγματικά ευσεβούς ζωής για την Αιώνια Ζωή, συσσωρεύστε και πολλαπλασιάστε αυτόν τον μοναδικό πλούτο, φωτίστε τους άλλους - τους αγαπημένους σας - παρηγορώντας και θρέφοντάς τους. Είθε κάθε άνθρωπος που σας στέλνει ο Κύριος σήμερα στο μονοπάτι της ζωής σας να γίνει ο πιο σημαντικός, ο πιο αγαπητός και ο πιο κοντινός σας. Ζεστάνετε την ψυχή τους με τη ζεστασιά της αγάπης σας - και αυτή είναι μια σοδειά που αποδίδει καρπούς για την αιωνιότητα. Οι άνθρωποι μας έχουν δώσει στοργή, αγάπη και προσοχή. Και διαφυλάξτε όλα αυτά στην ψυχή σας με ευγνώμονα, προσευχητική μνήμη εκείνων που σας φέρθηκαν καλά - αυτός είναι ο καρπός του πνεύματος και αυτή είναι μια σοδειά για τη ζωή.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν

.....δηλαδή, μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου θά τρῶς τό ψωμί σου......

«Εἶναι δεσποτική προσταγή πρός τόν κοινό πατέρα μας, τόν Ἀδάμ, καί δέν εἶναι δυνατόν νά τήν ξεπεράσουμε, ὡς ἄσχετη πρός ἐμᾶς, ἀλλά πρέπει νά τή δεχθοῦμε ὡς ἰσχύουσα καί γιά μᾶς ὅτι, δηλαδή, μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου θά τρῶς τό ψωμί σου" (Γεν 3, 19). Καί καθώς ἰσχύει τούτη ἡ προσταγή γιά τά σωματικά ἔργα, τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τά ψυχικά. Δηλαδή, νά συνεργήση ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἄσκησί του στις προσευχές τῶν Ἁγίων. Καί εἶναι γεγονός ὅτι αὐτές κατορθώνουν πολλά καί θαυμάσια γιά νά μη μείνει ο άνθρωπος άκαρπος πνευματικά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

"τρώγη τόν ἄρτο του ἐν τῷ ἱδρῶτι τοῦ προσώπου του"

  «Ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἐπέβαλε στον πρῶτο ἄνδρα τήν ὑποχρέωσι νά δουλεύη μέ τά χέρια του, να "τρώγη τόν ἄρτο του ἐν τῷ ἱδρῶτι τοῦ προσώπου του" σάν συνέπεια τῆς ἁμαρτίας του, σάν σημάδι τῆς καταστάσεώς του (Γεν 3, 17-19). Ἡ ραββινική, ὡστόσο, ἐξήγησι ἔδινε μιά πολύ ἱκανοποιητική ἑρμηνεία σ᾿ αὐτή τήν αυστηρή διαταγή. Λέγανε ὅτι ὁ Ἀδάμ ὅταν ἄκουσε τό Μεγαλοδύναμο νά ἀναγγέλλη ὅτι “ἡ γῆ θέλει βλαστάνει ἀκάνθας καί τριβόλους" -στίχ. 18–, ἄρχισε νά κλαίη. "Κύριε", φώναξε, "θά τρώγω, λοιπόν, τήν ἴδια τροφή μέ τό γάιδαρό μου;”.

Τότε ὁ Θεός τοῦ ἀποκρίθηκε μέ τό στίχο 19: "θά τρώγης τόν ἄρτον σου ἐν τῷ ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου", πού σήμαινε: “Μέ τήν ἐργασία σου ἀνυψώνε σαι πάνω ἀπό τό βασίλειο τῶν ζώων"»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ.«Στο Θεό ἀνήκει νά εἰσαγάγη τόν ἄνθρωπο στη Βασιλεία, μέ τίς προσευχές τῶν Ἁγίων Του, ἀλλά εἶναι στήν εὐθύνη τοῦ ἀνθρώπου τό νά παραμείνη μέσα καί νά μήν πεταχθῆ ἔξω ἀπό ἐκεῖ »

 

Η ΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΜΑΚΡΙΝΑΣ.

 

 «Ὅταν ἡ ἀδελφή τῆς γερόντισσας Μακρίνας, Ἑλένη, σέ ἡλικία 19 ἐτῶν, ἔφυγε ξαφνικά γιά τόν οὐρανό, μία γειτόνισσα εἶπε στήν πενθοῦσα μητέρα της δείχνοντας τήν παροῦσα Θεανώ [τή γερ. Μακρίνα, πού εἶχε ἀναπηρία στά χέρια]: “Έλα ντέ, δέν σοῦ πέθαινε τούτη; Σοῦ πέθανε ἡ καλή!". Τό γεγονός αὐτό διηγεῖτο χωρίς καμμία πικρία ἡ μετέπειτα γερόντισσα Μακρίνα, καθοδηγοῦσα τίς μοναχές στήν ὑπέρβασι τῶν δοκιμασιῶν μέ τή δοξολογία τοῦ Θεοῦ».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

"Τότε για πρώτη φορά σκέφθηκα ὅτι ὅλες οἱ χαρές τῆς γῆς εἶναι πρόσκαιρες»

 «Κάποτε ἐπιστρέφοντας απογοητευμένοι ἀπό κάποια ἰατρική ἐξέτασι, ἀγόρασαν οἱ γονεῖς τῆς Θεανοῦς [γερόντισσας Μακρίνας τοῦ Μακρυνοῦ] ἕνα μπαλόνι, γιά νά παρηγορηθῆ παίζοντας. Καθώς έπαιζε και χαιρόταν, τό μπαλόνι ξέφυγε ἀπό τό ἀδύ- ναμο χέρι της καί μέ θλίψι τό κοιτούσε να χάνεται στὸν οὐρανό. Το γεγονός αυτό την ωρίμασε πρό ωρα, καί ἔλεγε ἀργότερα; "Τότε για πρώτη φορά σκέφθηκα ὅτι ὅλες οἱ χαρές τῆς γῆς εἶναι πρόσκαιρες» 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ.

ΧΑΡΑ ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΗ. ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ .ΩΡΩΠΟΣ 2026

Γιά τό δένδρο.

 

 Η Εύα «βλέποντας ὅτι ὁ Θεός ἕνωσε στον ἄνθρωπο πνεῦμα μαζί καί σῶμα, νόμισε ὅτι, γιά χατήρι τοῦ ἀνθρώπου, ἔδωσε ἴσως και στα φυτά δυνάμεις ὑπερφυσικές, καί χαρίσματα πνευματικά σε αἰσθητά ἀντικείμενα». 

Γιά τό δένδρο.

Καλή Ανάσταση Γέροντα Παχώμιε.

Με βαθιά συγκίνηση πληροφορηθήκαμε την κοίμηση του Γέροντος Παχωμίου, μοναχού που ασκήθηκε στην  Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου πάνω  από 60 έτη.

Η πνευματική του πορεία συνδέθηκε από νωρίς με τη χάρη και την ευλογία των συγχρόνων Αγίων της Εκκλησίας μας. Η πνευματική μας επικοινωνία άρχισε από τις επισκέψεις του στην Ιερά Μονή του Οσίου Δαυίδ, κοντά στον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη, και συνεχίστηκε αργότερα στην Ιερά Μονή Παναγίας Μακρυμάλλης, όπου πάντοτε μας προσέφερε με απλότητα, ταπείνωση και αγάπη τη μαρτυρία της μοναχικής του ζωής.

Στα φωτογραφικά στιγμιότυπα αποτυπώνεται η ευλογημένη επίσκεψή του στην Ιερά Μονή μας, κατά την οποία κομίζει την Τιμία Κάρα του Οσίου Σεραφείμ του Δομβοΐτου, μεταφέροντας σε όλους μας την ευλογία και την πνευματική παρηγοριά του Αγίου.

Προσευχόμαστε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύσει την ψυχή του δούλου Του Παχωμίου «ἐν χώρα ζώντων, ἐν σκηναῖς δικαίων». Ευχόμαστε στον μακαριστό Γέροντα καλό Παράδεισο και να έχει παρρησία ενώπιον του Θεού, πρεσβεύοντας και για όλους εμάς.

Αιωνία του η μνήμη.

Καλή Ανάσταση Γέροντα Παχώμιε.                  Γέρων Ιάκωβος  και οι συν εμοί αδελφοί

Ἔφυγε ὁ ἀγαπημένος μας Γέροντας Παχώμιος τῆς Μονῆς Ἁγ. Σεραφεὶμ Δομβοῦς.

Ἔφυγε ὁ ἀγαπημένος μας Γέροντας Παχώμιος τῆς Μονῆς Ἁγ. Σεραφεὶμ Δομβοῦς. ἀξιότατος μοναχὸς κ ἀκούραστος διάκονος τῶν πόνων κ προβλημάτων μας. ὄργωνε τὴν ἐπικράτεια μὲ τὴν κάρα τοῦ Ἁγίου του Σεραφείμ͵ στοῦ ὁποίου τὴ Μονὴ ἀφιερώθηκε ὡς μεγαλόσχημος  ἐν τέλει μοναχός͵ παρηγορῶντας͵ βοηθῶντας͵ ἀνακουφιζοντας͵ θεραπεύοντας. εἴθε νὰ ἔχουμε τὴν εὐχὴ κ τὶς πρεσβείες του! Καλὸν Παράδεισο͵ Γέροντα! 📿🪷📿

αὔριο Σάββατο 13/06/2026͵ ὥρα 11:00 π.μ. στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ Δομβοῦς ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία του.

Παρακλητικός Κανών εις τον όσιο Ονούφριο τον Αιγύπτιο Ποίημα Γεωργίου Θ. Μηλίτση

 

῞Οσιος  ̉Ονούφριος ὁ Αἰγύπτιος

 

̒Ο ὅσιος  ̉Ονούφριος ὁ Αἰγύπτιος εἶναι ἀπό τίς μεγαλύτερες ἀσκητικές φυσιογνωμίες τῆς Αἰγύπτου. ̒Ο ῞Αγιος καταγόταν ἀπό τήν Περσία. ̉Από μικρός ἔδειχνε φλογερό πόθο ὁλοκληρωτικῆς ἀφιέρωσης στό Θεό. Σέ νεαρή ἡλικία, ἐντάχθηκε σέ μοναστηκή αδελφότητα, ὅπου γιά πολλά χρόνια ἀσκήθηκε στήν πνευματική καί σωματική ἐγκράτεια καί στήν ὑπακοή. ̒Η μεγάλη του ταπεινοφροσύνη έκανε τους αδελφούς του να τον αγαπήσουν πολύ. Όταν ωρίμασε περισσότερο στην ηλικία ο Ονούφριος θέλησε να πάει βαθύτερα στην έρημο, να γνωρίσει και να μιμηθεί τη ζωή των εκεί ασκητών της. Με μεγάλη λύπη η αδελφότητα άφησε ελεύθερο το επίλεκτο αυτό μέλος της. Αφού βάδισε αρκετά μέσα στην έρημο, συνάντησε την καλύβη του ερημίτη Ερμία, που με θεία αποκάλυψη τον περίμενε. Ο Ερμίας τον οδήγησε σε μια καλύβη, κάτω από έναν πελώριο φοίνικα, που δίπλα κελάρυζαν τα νερά μιας καθάριας πηγής. Εκεί ο Ονούφριος επιδόθηκε σε μεγαλύτερη πνευματική άσκηση, και η φήμη του διαδόθηκε σε όλους τους ερημίτες, που συχνά πήγαιναν να τον συμβουλευθούν και να πάρουν την ευχή του. Τελικά, όταν κάποτε τον επισκέφθηκε ο Αββάς Παφνούτιος, άφησε την τελευταία του πνοή, και ο Παφνούτιος τον έθαψε κάτω από τον πελώριο φοίνικα. Θύμισε, έτσι, σε όλους τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «γύμναζε σεαυτόν προς ευσέβειαν» (Α' προς Τιμόθεον, δ' 7). Δηλαδή, γύμναζε και συνήθιζε τον εαυτό σου στη συνεχή εξάσκηση της αγίας ζωής

  

Παρακλητικός Κανών

 εἰς τὸν ὅσιο ̉Ονούφριο τὸν Αἰγύπτιο

Ποίημα Γεωργίου Θ. Μηλίτση

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν,  εἶτα τό: Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν,... (τετράκις) καί τὰ παρόντα Τροπάρια·

 

                                   Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῶ.

Τῷ Ὀνουφρίῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν,* ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοὶ καὶ προσπέσωμεν,* ἐν μετανοίᾳ κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς.* Ὅσιε βοήθησον* σοὺς ἀχρείους ἱκέτας,* σπεῦσον ἀπολλύμεθα* ἐκ βελῶν τοῦ βελίαρ,* μὴ ἀποστρέψῃς σοὺς δούλους κενούς,* σὲ γὰρ προστάτην Ὀρθόδοξοι ἔχομεν.

 

Δόξα Πατρί... Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης...

Τῆς Περσίας τὸν γόνον, Θηβαΐδος τὸ καύχημα* καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἁπάντων,* ὁδηγὸν καὶ ὑπόδειγμα.* Ὀνούφριον τιμήσωμεν πιστοί,* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδαπᾶς,* τοῖς ἐν πίστει προστρέχουσι.* Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι,* δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

 

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι,* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα,* τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τίς δὲ διεφύλαξεν,* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ,* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί,* ἐκ παντοίων δεινῶν.

 

Εἶτα ὁ Ν´(50ος) Ψαλμὸς (χύμα) καί ἀρχόμεθα νά ψάλλομεν τὰς ̉ῼδᾶς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας^[1]...

Ὀνούφριε σπεύδω ἱκετικῶς,* πρὸς σὲ ὁ ἀχρεῖος,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος παράσχου σῷ ἱκέτῃ,* καὶ ἐκ χειρῶν τῶν δαιμόνων* σὺ ῥῦσαί με.

 

Ὀργίλος κατέστη ὁ μισερός,* διὸ καὶ στενάζω* καὶ ὀδύρομαι θαυμαστέ,* καὶ εἰς σὲ προσέρχομαι δακρύων,* σοῦ ἐκζητῶν τὴν βοήθειαν Ὅσιε.

 

Νεότητα σκέπε θαυματουργέ,* καὶ φύλαττε ταύτην ἐκ παγίδων τοῦ μισεροῦ,* τοῖς δὲ σοὶ προσφεύγουσι παράσχου,* χαλινὸν γλώττης Ὀνούφριε ἔνδοξε.

 

                                                                 Θεοτοκίον.
Παρθένε προσπίπτω δεητικῶς,* καὶ χείρας μου αἴρω,* ἐξαιτούμενος ἀρωγήν,* ἣν τάχος παράσχου σῷ ἱκέτῃ,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς Θεοδόξαστε.

 

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος

Ὀρφανῶν ἀνεδείχθης, καταφυγὴ Ὅσιε,* καὶ τῶν ἀσθενοῦντων θεράπων ἀνάργυρος,* διὸ προσέρχονταί σοι,* τῶν Ὀρθοδόξων χορεῖαι,* καὶ αἰτοῦσιν πάντιμε, τὴν μεσιτείαν σου.

 

Λυτρωτὴν τῶν ἀνθρώπων* καὶ Πλαστουργὸν ἔνδοξε,* σὲ καθικετεύω ὁ τάλας,* σὺ ἐξευμένισον,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρός,* τοῦ αἰωνίου παμμάκαρ,* καὶ ἰδεῖν τὸν Κύριον, κἀμὲ ἀξίωσον.

 

Τὴν εἰρήνην παράσχου,* ἡμῖν ἀξιάγαστε,* καὶ τὰς τῶν ἐχθρῶν ἐπιθέσεις ἀποσκοράκισον,* ἵνα διάγωμεν νῦν,* ἐν ἡσυχίᾳ καὶ πίστει,* καὶ Χριστὸν δοξάζοντες, θεῖε Ὀνούφριε.

 

Θεοτοκίον.

Ὀρθοδόξων ἐδείχθης, καταφυγὴ Δέσποινα,* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάριστε,* τῶν ἀσθενούντων ἀεί,* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτις,* καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος, ἀκατανίκητος.

 

Διάσωσον,* ἀπὸ κινδύνων Ὀνούφριε σοῦ ἱκέτας,* ὅτι πάντες σεμνοπρεπῶς,* εἰς σὲ καταφεύγομεν,* τὸν φύλακα πάντων τῶν Ὀρθοδόξων.

 

Ἐπίβλεψον* ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν του σώματος κάκωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία Θερμή...

Σὺ πρέσβυς θερμός* καὶ τεῖχος ἀκατάβλητον,* ἐλέους πηγή* καὶ πάντων καταφύγιον,* ἐκτενῶς βοῶμέν σοι Ὀνούφριε ὅσιε, πρόφθασον,* καὶ ἐκ τῶν νόσων φύλαττε ἡμᾶς,* ὁ μόνος ἰατρὸς ὁ ἀλάνθαστος.

 

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε

Ὑγιείαν παράσχου μοι,* ὅσιε Ὀνούφριε ἱκετεύω σε,* καὶ τὰ τέκνα μου προστάτευσον,* ἐξ ἐχθρῶν ποικἰλων ἀξιάγαστε.

 

Σὺ τὴν γλῶσσάν μου φύλαξον,* ἐκ τῆς κατακρίσεως τρισμακάριστε, καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον, τοῦ δοξάζειν, Κτίστην τὸν τοῦ σύμπαντος.

 

Ἐκ τροχαίου σὺ ῥῦσαί με,* ἀθλητὰ Ὀνούφριε θεοδόξαστε,* καὶ μετάνοιαν παράσχου μοι,* ἵνα φύγω μάκαρ τῆς κολάσεως.

 

Θεοτοκίον.

Παναγία Πανάχραντε,* ἀνεπαίσχυντα τέλη σὺ παράσχου μοι,* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον,* τῶν ἐμῶν πταισμάτων Θεοδόξαστε

 

ᾨδὴ  ε΄. Φωτισον ἡμᾶς.

Δέχου προσευχάς* καὶ δεήσεις ἀξιάγαστε,* καὶ τὴν καρδίαν μου πλήρωσον χαρᾶς,* τῶν Ὀρθοδόξων καταφύγιον, Ὀνούφριε.

 

Ἄναρχον Θεόν,* ἐξευμένισον Ὀνούφριε,* καὶ τὴν καρδίαν μου πλήρωσον χαρᾶς,* ἵνα δοξάζω σε Ὁσίων ἀκροθίνιον.

 

Δώρησαι ἡμῖν,* τὴν ὑγιείαν δεομένοις σου,* καὶ τῆς ψυχῆς ὡς καὶ τοῦ σώματος ἀεί,* θεοδόξαστε Ὀνούφριε, πάντων σέμνωμα.

 

Θεοτοκίον.

Ἴασαι Ἁγνή,* τῆς καρδίας μου τὰ τραύματα* καὶ τοῦ νοός μου Κόρη τὴν ἔπαρσιν,* καὶ ὑγιείαν τῇ πρεσβείᾳ σου παράσχου μοι.

 

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν...

Ἀγνώμων, φθονερὸς καὶ ἄνανδρος,* ἀνεδείχθην ὁ ἱκέτης σου Πάτερ,* σπεῦσον καὶ ῥῦσαι Ὀνούφριε τάχος,* καὶ εἰς τὴν μάνδραν Χριστοῦ καθοδήγησον,* σοῦ δέομαι γονυκλινῶς,* Ὀρθοδόξων φρουρὲ ἀκατάβλητε.

 

Τροχαίου, ἀσθενειῶν καὶ θλίψεων,* τὸν ἱκέτην σου ἀπάλλαξον τάχος,* καὶ ἐκ πειρασμῶν καὶ ποικίλων παγίδων,* ἅς ὁ σατὰν ἐξυφαίνει διάλυσον,* σοῦ δέομαι θαυματουργέ,* ὁ ἀνάξιος ἱκέτης, Ὀνούφριε.

 

Θεράπων καὶ ἰατρὸς ἀνάργυρος,* τοῦ καρκίνου θεοφόρε ἐδείχθης,* καὶ λοιμωδῶν νοσημάτων παμμάκαρ,* θεραπευτὴς ἀκατάβλητος  γέγονας,* διὸ ἀσθενοῦντες πιστοί,* σοὶ προστρέχονται πίστει Ὀνούφριε.

 

Θεοτοκίον.

Θυμώδης, ἐριστικὸς καὶ ἄφιλος,* ὁ ἀχρεῖός σου ἱκέτης κατέστην,* σπεῦσον Παρθένε καὶ σῶσον οἰκέτην,* ἵνα ῥυσθῶ αἰωνίου κολάσεως,* σοῦ δέομαι Μήτερ Θεοῦ,* ἐκ χειρῶν τοῦ ἀλάστορος σῶσόν με.

 

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων Ὀνούφριε σοὺς ἱκέτας,* ὅτι πάντες σεμνοπρεπῶς, εἰς σὲ καταφεύγομεν,* τὸν φύλακα πάντων τῶν Ὀρθοδόξων.

 

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν...

Σὺ προστάτης τῶν χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος,* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀκατάβλητος,* μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθασον θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν,* τῶν θερμῶς κραυγαζόντων σοι* ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλάνης* καὶ σπεῦσον τοῖς ἀσθενοῦσιν,* τῶν Ὀρθοδόξων θαυμαστέ,* σὺ εἶ φρουρὸς ὁ ἀνύστακτος.

 

Προκείμενον. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ. (δίς)

Στίχος. Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν  ἡμῖν;

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ. 

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέ­σχε μοι.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγί­ου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ,  ἔστη ὁ ᾿Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ, καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο. Καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ· ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο, καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ αὐτὸς, ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς Μαθητὰς αὐτοῦ, ἔλεγε· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς, καὶ ὀνειδίσωσι, καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν, ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Ἦχος βʹ. Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου ̉Ονουφρίου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἑξάλειψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν...

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἑξάλειψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.

Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείψῃς με,* σὺ τοῦ Χριστοῦ στρατιώτα,* Ὀνούφριε ὅσιε, ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέτου σου,* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι,* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ καταφύγιον Ἅγιε,* πάντοθεν πολεμούμενος,* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου,* κλέος τῶν Ἀγγέλων* καὶ δόξα Ὀρθοδόξων θαυμαστέ,* μὴ μοῦ παρίδῃς τὴν δέησιν,* τὸ συμφέρον ποίησον.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…

῾Ο χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

 

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας

Τρικυμίας τοῦ βίου,* καταπράυνον δέομαι ὁ ἀνάξιος,* καὶ δίδως μοι εἰρήνη,* χαράν τε καὶ γαλήνην,* ἵνα πόθῳ κραυγάζω σοι·* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν,* Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

 

Νικητὴς ἀνεδείχθης,* τοῦ σατὰν θεοδόξαστε καὶ προπύργιον,* ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων,* καὶ πάντων τῶν ἐν θλίψει,* παραμύθιον ἔνδοξε·* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν,* Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

 

Τῶν ἀτέκνων συζύγων,* καταφύγιον γέγονας θεοδόξαστε,* καὶ τῶν σφοδρῶς ποθούντων,* τὸν βίον τῶν Ἀγγέλων,* ποδηγέτης ἀλάνθαστος·* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν,* Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

 

Θεοτοκίον.

Βασιλέως καθέδρα,* καὶ πιστῶν καταφύγιον Μῆτερ γέγονας,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη,* προσέρχονται ἀσμένως* καὶ θερμῶς πάντες ᾄδωσι·* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν,* Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

 

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα...

Τῶν μοναζόντων, ὁδηγὸς σὺ προστάτης,* ἀνεδείχθης Ὀνούφριε μάκαρ,* διὸ σὲ ὑμνοῦμεν,* ἀπαύστως χριστοδρόμε.

 

Τὴν νεολαίαν, τῆς Ἐκκλησίας τὴν μάνδρα,* σὺ ὁδήγησον τάχος τρισμάκαρ,* καὶ αὐτῇ παράσχου,* ἀκλόνητον τὴν πίστην.

 

Τοὺς κοιμηθέντας, ὧν αἱ ψυχαὶ εἰς τὰς χείρας,* τοῦ Δεσπότου εἰσὶ μὴ παρίδῃς,* ἵνα σέ ὑμνοῦμεν,* Ὀνούφριε τρισμάκαρ.

 

Θεοτοκίον.

Τὰς ἀσθενείας, σὺ τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις,* καὶ τοῦ σώματος πάθη διώκεις,* διὸ σὲ δοξάζω, Παρθένε Θεοτόκε.

 

ᾨδὴ  θ΄. Κυρίως Θεοτόκον...

Πηγὴ χαρᾶς ἐδείχθης,* Ὀνούφριε μάκαρ,* καὶ τῶν ἐν θλίψεσι ὄντων παράκλησις,* τῶν δὲ ποθούντων σωθῆναι,* τὸ καταφύγιον.

 

Κρουνὸς πολλῶν θαυμάτων, μάκαρ ἀνεδείχθης, καὶ τῆς νεότητος φύλαξ καὶ πρόμαχος, τῶν δὲ ἐν γήρατι ὄντων,* φρουρὸς ἀκοίμητος.

 

Ἀγγέλων πολιτείαν,* ἐβίωσας Πάτερ,* καὶ τῶν παθῶν καθαιρέτης σὺ  γέγονας,* διὸ Ὀνούφριε θεόφρων,* δόξαν ἀπείληφας.

 

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε Μαρία,* σώματος τὰ ἄλγη,* καὶ συνειδήσεως τύψεις διάλυσον,* καὶ οὐρανοῦ τὴν εἰρήνη,* δίδου ἱκέτας σου.

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ πα­ρόν­τα Με­γα­λυ­νά­ρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιω­τέ­ραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

 

Δόξα ἀναπέμπομεν τῷ Θεῷ, τὸν δόντα προστάτην, Ὀρθοδόξοις χριστιανοῖς, σὲ θαυματοβρύτα, τῶν μοναστῶν τὸ κλέος, καὶ ὁδοδείκτην πάντων, θεῖε Ὀνούφριε.

 

Δέχου παρακλήσεις σῶν ἱκετῶν, δέχου ἱκεσίας, καὶ προσάγαγε τῷ Θεῷ, Ὀνούφριε μάκαρ, Αἰγύπτου βλαστὸς θεῖος, καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, κλέος καὶ σέμνωμα.

 

Χαίροις μοναζόντων ἡ καλλονή, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός, χαίροις τῶν ποθοῦντων, ἰδεῖν Θεοῦ τὴν δόξαν, μεσίτης καὶ προστάτης, μάκαρ Ὀνούφριε.

 

Δόξα Ἐκκλησίας καὶ χαρμονή, Πάτερ ἀνεδείχθης, καὶ προπύργιον μοναχῶν, καὶ τῆς νεολαίας, φρουρός τε καὶ προστάτης, Ὀνούφριε παμμάκαρ, Ἀγγέλων σύσκηνε.

 

Ὀρφανῶν προστάτης καὶ βοηθός,* πεινόντων τροφέας,* καὶ ἀνέργων καταφυγή,* μάκαρ ἀνεδείχθης,* διὸ σὲ θεοφόρε,* δοξάζομεν ἀπαύστως, καὶ ὕμνους μέλπομεν.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πά­ντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς  τὸ  σωθῆναι  ἡμᾶς.

 

Εἶτα τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν.. ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ… καὶ τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον.

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Περσίας τὸν γόνον, Θηβαΐδος τὸ καύχημα,* καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἁπάντων, ὁδηγὸν καὶ ὑπόδειγμα.* Ὀνούφριον τιμήσωμεν πιστοί,* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδαπᾶς,* τοῖς ἐν πίστει προστρέχουσι·* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι,* δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ,* πᾶσιν ἰάματα.

 

Δέησις καὶ Μικρά Ἀπόλυσις, μεϑ᾽ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Πάντων, σὺ προστάτης ἀγαθέ,* καὶ τῶν σωτηρίαν ποθούντων,* σὺ εἶ φρουρὸς ἀσφαλής,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν, τῶν Ὀρθοδόξων πληθύς,* πρεσβευτὴν ἀκατάβλητον,* καὶ μέγαν μεσίτην,* οἱ κατατρυχόμενοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν,* κλέος ἀνεδείχθης καὶ δόξα,* διό σοι προσπίπτωμεν πόθῳ,* πάντες οἱ Ὀρθόδοξοι Ὀνούφριε.

 

Δέσποινα πρόσδεξαι,* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου,* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

 

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου,* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.    Ἀμήν.

 

 

---

[1] . Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…