5 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης.

5 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του Αγίου  Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα ευσεβών αγροτών, ασθενικός στην σωματική του διάπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, τη μεγάλη του αγάπη προς τον Θεό και την Εκκλησία και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογένειάς του, στη θεολογική σχολή Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909) και το Χάλλε της Γερμανίας (1911). Γνώριζε επτά γλώσσες, μεταξύ των οποίων και την ελληνική.

Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, το 1909. 

Το 1919 εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης και μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.

Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του. Η αρετή, η οποία κατ' εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννιέται πνευματικά και ανθεί ο μοναχισμός.

Το 1941 οι Γερμανοί τον συλλαμβάνουν, τον περιορίζουν και το 1944 τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου, όπου υπέστη πάνδεινα βασανιστήρια. Βάσταζε αγόγγυστα τα στίγματα του μαρτυρίου στο σώμα του, που είχε μετατραπεί ολόκληρο σε μια πληγή, χωρίς δέρμα στην πλάτη και στα πέλματα.

Μετά την απελευθέρωσή του, το Μάιο του 1945, δεν θέλησε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα του αφού και το καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο. Πήγε λοιπόν στην Αμερική και, παρά την κλονισμένη υγεία του, συνέχισε το φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο του Χριστού. Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Ιλλινόις και από το 1951 εγκαταστάθηκε στη Ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους μοναχούς και διηύθυνε το θεολογικό σεμινάριο της μονής. Οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν τον αποθάρρυναν ποτέ. Αισθανόταν έντονα την παρουσία της Θείας Πρόνοιας στο βίο του και αυτό του έδινε δύναμη, ανδρεία και χαρά.

Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε ως ποταμός του παραδείσου. Πενθούσε αβίαστα και έχυνε δάκρυα μετάνοιας, παρακλήσεως, μεσιτείας και δοξολογίας. Προσευχόμενος το πρωί της Κυριακής του έτους 1956 στο ταπεινό κελί του και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, εκοιμήθη εν ειρήνη.

Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991.

https://www.ormyliamonastery.com/el/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8A%CF%8C%CE%BD/proseyches-stin-limni/

67 χρόνια από την ίδρυση της Μονής του Έσσεξ.

67 χρόνια από την ίδρυση της Μονής του Έσσεξ

Στη Γαλλία, κοντά στο Παρίσι, αρκετοί υποψήφιοι για μοναστική ζωή είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον πατέρα Σωφρόνιο. Προσπάθησαν να βρουν ένα μέρος για κοινή προσευχή στη Γαλλία, αλλά δεν τα κατάφεραν. Σε αυτό το πλαίσιο, μια Άγγλη φίλη του πατέρα Σωφρόνιου, η δεσποινίς Ρόζμαρι Έντμοντς, του μίλησε για ένα παλιό ενοριακό σπίτι στην Αγγλία, που βρισκόταν σε ένα απομονωμένο μέρος και το οποίο ήταν προς πώληση και δεν ήταν πολύ ακριβό λόγω της πολύ κακής του κατάστασης. Αφού επισκέφθηκε το μέρος το 1958, ο πατέρας Σωφρόνιος πρότεινε στους υποψήφιους για μοναστική ζωή να μετακομίσουν όλοι μαζί στην Αγγλία.

Στις 5 Μαρτίου 1959, ο πατέρας Σωφρόνιος, οι μελλοντικοί μοναχοί Προκοπία μοναχή και Συμεών,  (η οποία αργότερα θα επέστρεφε στη Γαλλία) και ένας λαϊκός ξεκίνησαν ένα ταξίδι με φέρι (αυτοκίνητο) στο Φόλκστοουν. Στη συνέχεια, με τις 70 βαλίτσες τους, ξεκίνησαν για το Παλιό Πρεσβυτέριο, στο Τόλεσαντ Ιππότες, στο Έσσεξ. Έφεραν μαζί τους τις εικόνες από το Παρεκκλήσι της Αγίας Γενεβιέβ-ντε-Μπουά. Κατά την άφιξή τους στην Αγγλία, ανακάλυψαν ότι μία από τις εικόνες είχε πέσει από το αυτοκίνητο στο δρόμο. Αργότερα βρέθηκε από την τοπική αστυνομία, η οποία την έφερε σε αυτούς. Ο πατέρας Ειρηναίος, ο οποίος ήταν μαζί τους στη Γαλλία, τους συνάντησε στην Αγγλία λίγο αργότερα. Ο πατέρας Σωφρόνιος αποκάλεσε τους 3 νεαρούς μοναχούς «τους τρεις σωματοφύλακες μου».

Πηγές: Περιοδικό Buisson Ardent. Cahiers Saint-Silouane L'Athonite, Βιβλία του π. Ζαχαρία

Μια προτροπή για τη Δεύτερη Εβδομάδα της Σαρακοστής 2026.

 

Μια προτροπή για τη Δεύτερη Εβδομάδα της Σαρακοστής 2026.

«Αυτό που πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία είναι οι μέριμνες της καθημερινής ζωής να μας εμποδίζουν να κατοικούμε εν πνεύματι με τον Χριστό». Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

(Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, Επιστολές προς την οικογένεια του Αρχιερέα Μπόρις Σταρκ)

 «Αλλά το όραμα της Αιώνιας Δικαιοσύνης, δηλαδή του Ήλιου της Δικαιοσύνης - του Χριστού, ενσταλάζει μέσα μας ακλόνητη εμπιστοσύνη στην αναπόφευκτη νίκη μας, χάρη στη νίκη του Χριστού. Σε αυτόν τον κόσμο μπορούμε, και μάλιστα πρέπει, να φέρουμε βάρη, αλλά στον επόμενο, η νίκη είναι αναπόφευκτη.» (Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, Επιστολές προς την οικογένεια του Αρχιερέα Μπόρις Σταρκ)

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 29

 

473. Ποια είναι τα καθήκοντα των φίλων;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Ποια είναι τα καθήκοντα των φίλων;

Η απάντηση του ιερέα : Η αληθινή φιλία αναμφίβολα συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στην ανθρώπινη τελειότητα: σε αυτήν, τόσο το πνεύμα όσο και η αρετή του ανθρώπου αποκτούν διπλό όφελος. Διότι ο αδελφός βοηθά τον αδελφό, σαν μια ισχυρή και ψηλή πόλη· και ενισχύεται σαν μια θεμελιωμένη βασιλεία ( Παροιμίες 18:19 ). Αλλά αλίμονο σε αυτόν μόνο όταν πέσει, και δεν υπάρχει δεύτερος για να τον σηκώσει ( Εκκλησιαστής 4:10 ). Οι φίλοι αποκαλύπτουν πιο εύκολα τις αμοιβαίες τους αδυναμίες και ατέλειες, επισημαίνοντάς τες ο ένας στον άλλον, και είναι πιο ζηλωτές στην εκτέλεση των καλών τους επιδιώξεων και προθέσεων· και όταν η μοίρα του ενός θεωρείται από τον άλλον ως δική του, τότε οι χαρές φαίνονται πιο ευχάριστες, και οι δυσκολίες και οι λύπες πολύ πιο εύκολες. Αλλά όσο πιο εξυψωμένη είναι η φιλία, τόσο πιο αυστηρά πρέπει να τιμώνται και να διατηρούνται τα δικαιώματα και τα καθήκοντα της φιλίας.

474. Τι αξιοπρέπεια έχει η συζυγική κατάσταση;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι αξιοπρέπεια έχει η συζυγική κατάσταση;

Η απάντηση του ιερέα . Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συζυγική κατάσταση είναι μεγάλης αξιοπρέπειας, διότι θεσπίστηκε από τον ίδιο τον Θεό για την αναπαραγωγή του ανθρώπινου γένους ( Γέν. 1:28-31 ), και από τον Ιησού Χριστό τοποθετήθηκε ανάμεσα στα Μυστήρια και απεικονίζει την ένωσή Του με την Εκκλησία. Ο γάμος, ανυψωμένος σε τόσο υψηλή αξιοπρέπεια, αν διατηρηθεί ιερά, μπορεί να χρησιμεύσει ως μέσο διάδοσης της αρετής μέσω της εκπαίδευσης των παιδιών στο πνεύμα της χριστιανικής ευσέβειας και μέσω της ρύθμισης των φυσικών κλίσεων του ενός φύλου προς το άλλο ( Α΄ Κορ. 4:2-9 ). παρέχει πολλές αθώες απολαύσεις από την αμοιβαία αγάπη του συζύγου, ελαφρύνει τους κόπους και τις λύπες ( Γέν. 2:18 ). σε αυτόν το ισχυρότερο φύλο μπορεί να προσφέρει προστασία στο ασθενέστερο, και το ασθενέστερο μπορεί να απαλύνει την αγένεια του άλλου φύλου. τέλος, ο γάμος είναι το θεμέλιο της ευημερίας των κρατών, προετοιμάζοντας χρήσιμους γιους. Ο Απόστολος Παύλος αποκαλεί εκείνους που υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια του γάμου «εκείνους των οποίων η συνείδηση ​​είναι καμένη με πυρωμένο σίδερο», «πνεύματα πλάνης» και «των οποίων η διδασκαλία είναι δαιμονική» ( Α΄ Τιμ. 4:1-3 ).

475. Ποια είναι τα καθήκοντα όσων επιθυμούν να συνάψουν οικογενειακή κατάσταση;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες όσων επιθυμούν να παντρευτούν;

Η απάντηση του ιερέα : Όσοι επιθυμούν να συνάψουν γάμο, εκτός από την εκπλήρωση των καθηκόντων που είναι κοινά για όσους επιλέγουν μια πολιτεία, πρέπει να τηρούν τα ακόλουθα:

α) να σκέφτονται εκ των προτέρων όλες τις δυσκολίες της έγγαμης κατάστασης και να αποκτούν αποφασιστικότητα, να εκπληρώνουν πιστά και με ακρίβεια όλα τα γαμήλια καθήκοντα με αφοσίωση στον Κύριο και με συνεχή υπομονή να υπομένουν όλες τις θλίψεις και τα βάρη της έγγαμης κατάστασης, να περνούν τη ζωή τους με ευσέβεια και ειρήνη, με ενότητα καρδιών, γιατί αυτή είναι η αληθινή οικογενειακή ευτυχία·

β) να φυλάς αυστηρά την καρδιά σου από κάθε προσκόλληση σε ξένους, φυλάσσοντάς την για την αγάπη που δίνει ο Κύριος στον γάμο. «Μη ακολουθείς τις επιθυμίες της ψυχής σου », λέει ο σοφός άνθρωπος, « και απαγορεύεις στον εαυτό σου τις επιθυμίες σου» ( Συρ. 18:40 ).

γ) Όταν επιλέγει κανείς σύζυγο, δεν πρέπει να καθοδηγείται από πάθος ή από υπολογισμούς πλούτου και ευγένειας, ούτε πρέπει να βασίζει την επιλογή του στην ηθική και τη συμπεριφορά του ατόμου που σκέφτεται να παντρευτεί, διότι ο φόβος του Θεού και η αληθινή ευσέβεια είναι οι μόνες εγγυήσεις της οικογενειακής ευτυχίας. Ο Άγιος Χρυσόστομος (στο Δαιμόνιο 73 του Ευαγγελίου του Ματθαίου) καταδικάζει έντονα τους γάμους από σκοπιμότητα. «Ποιος, σκοπεύοντας να παντρευτεί, προσπαθεί να μάθει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά της κοπέλας; Κανείς. Αντίθετα, όλοι ρωτούν αμέσως για χρήματα, για περιουσία, για την ποσότητα κάθε είδους οικιακών αγαθών, σαν να ήθελε να αγοράσει κάτι ή να συνάψει ένα συνηθισμένο συμβόλαιο» και ούτω καθεξής.

476. Ο Θεός δεν μας προστάζει να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο άσκοπα.

Ενορίτες. Σας φέραμε, πάτερ, έναν συγγενή μας που αρνείται να ακούσει τη συμβουλή μας. Το θέμα είναι το εξής: σε ένα τάδε δάσος κοντά μας, έχουν αναπαραχθεί αρκετοί λύκοι, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στους ντόπιους. Αυτός ο συγγενής, ελπίζοντας να δείξει το θάρρος και την αφοβία του, σκοπεύει να οδηγήσει το ζευγάρι των αλόγων του σε εκείνο το μέρος για τη νύχτα. Τον συμβουλεύουμε να μην το κάνει, γιατί τα ζώα θα φάνε είτε τα άλογα, είτε αυτόν, είτε όλα μαζί. Αλλά αγνοεί τη συμβουλή μας και λέει: «Δεν φοβάμαι τα ζώα, γιατί ελπίζω ότι ο Θεός δεν θα επιτρέψει σε εμένα ή στα άλογά μου, από τα οποία έχω μόνο ένα, να κατασπαράσσονται από ζώα». Σας παρακαλούμε, πάτερ, να τον πείσετε.

Ιερεύς. Αγαπητέ αδελφέ (γενναίο άνδρα) εν Χριστώ! Μη αφήσης να ταράζονται τα πόδια σου· τότε θα κοιμηθεί αυτός που δεν σε κρατάει ( Ψαλμ. 120:3 ).

Ιδού, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πώς ο Θεός δεν μας προστάζει να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο άσκοπα. Ακούστε!

«Ο Όσιος Δανιήλ, που ζούσε μέσα στον περίβολο του Αγίου Συμεών του Στυλίτη, σκόπευε να πάει στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και από εκεί να ζήσει στην έρημο σιωπηλά. Ο Σίμων, αγαπώντας τον, τον συμβούλεψε να μείνει μαζί του, αλλά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την επιθυμία του Δανιήλ, και ο πεζός, με πνευματική ζέση, ξεκίνησε το ταξίδι του.

Στο δρόμο, άκουσε ότι μαινόταν πόλεμος στην Παλαιστίνη, επειδή οι Σαμαρείτες είχαν επαναστατήσει και, εξοντώνοντας τους Χριστιανούς, δεν άφησαν ούτε ηλικία ούτε πλούτο. Ωστόσο, η ανυπομονησία του Δανιήλ ήταν τόσο μεγάλη που, προβλέποντας όλους τους κινδύνους, ακόμη και τον ίδιο τον θάνατο, συνέχισε το δρόμο του. Μετά από λίγο καιρό, όμως, συνάντησε έναν ηλικιωμένο μοναχό ο οποίος, αφού τον φίλησε, τον ρώτησε στα συριακά:

- Πού πας, αγαπητέ αδερφέ;

«Αν ο Θεός ευλογήσει το ταξίδι μου», απάντησε ο Δανιήλ, «τότε θέλω να βρίσκομαι στην Ιερουσαλήμ».

«Σωστά λες, αν ο Θεός σε ευλογεί », απάντησε ο πρεσβύτερος, «αλλά τώρα ο δρόμος σου δεν είναι ευλογημένος από τον Θεό. Δεν έχεις ακούσει ότι υπάρχει εξέγερση και αιματοχυσία στην Παλαιστίνη;»

«Έχω ακούσει γι' αυτό», είπε ο Δανιήλ, «αλλά εμπιστεύομαι στον Θεό ότι αυτός ο Βοηθός και Προστάτης δεν θα επιτρέψει να με βρει κανένα κακό· και αν συμβεί αυτό, δεν φοβάμαι· επειδή, είτε ζούμε είτε πεθαίνουμε , του Κυρίου είμαστε» ( Ρωμ. 14:8 ).

Σε αυτό ο γέροντας του είπε με επιπλήξη:

– Μη ας ταράζονται τα πόδια σου· τότε αυτός που σε φυλάει δεν θα νυστάξει ( Ψαλμός 120:8 ).

Ωστόσο, ο Δανιήλ επέμεινε στην πείσμα του και απάντησε με αποφασιστικότητα ότι ήταν έτοιμος να πεθάνει για τον Χριστό σε αυτό το μονοπάτι. Ο γέροντας αγανακτισμένος γύρισε το πρόσωπό του αλλού και μίλησε ακόμη πιο αυστηρά:

Ο Θεός δεν μας πρόσταξε να πεθάνουμε πρόωρα, ούτε μας πρόσταξε να αναζητούμε ευκαιρίες για να θανατωθούμε. Λέει: «Όταν σας καταδιώξουν σε αυτή την πόλη, φύγετε σε άλλη» ( Ματθαίος 10:23 ).

Μετά από αυτό, ο Δανιήλ το σκέφτηκε και, αρχίζοντας να υποκλίνεται στη συμβουλή του γέροντα, είπε:

- Αν σε ευχαριστήσει, θα επιστρέψω.

Τότε ο γέρος, αλλάζοντας τη φωνή του, είπε με αγάπη:

«Γιε μου! Δεν σε συμβουλεύω να εγκαταλείψεις για πάντα την πρόθεσή σου· γιατί αυτό θα ήταν τρέλα. Σε συμβουλεύω να μην πας σε αυτή την κακή εποχή. Γύρισε, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη, η οποία είναι μια δεύτερη Ιερουσαλήμ σε αγιότητα. Εκεί μπορείς να χορτάσεις τα μάτια και την καρδιά σου με το θέαμα των θεϊκών σπανιοτήτων. Αν θέλεις να σιωπήσεις, τότε ο Θεός θα σου δείξει ένα μέρος που θα ωφελήσει την ψυχή σου: είτε στην άνω Θράκη είτε στις ίδιες τις εκβολές του Πόντου. Ωστόσο, δεν πρέπει να νομίζεις ότι θα βρεις τον Θεό στην Ιερουσαλήμ και όχι στην Κωνσταντινούπολη. Ω, αγαπημένοι! Ο Θεός δεν περιορίζεται σε έναν τόπο...»

Ενώ αυτή η συζήτηση συνεχιζόταν, ο ήλιος έδυσε και στράφηκαν προς ένα κοντινό μοναστήρι. Αλλά ο γέροντας εξαφανίστηκε ξαφνικά... Ο Δανιήλ, συλλογιζόμενος αυτό το όραμα, πείστηκε ότι ήταν είτε άγγελος του Θεού είτε ο ίδιος ο Συμεών, και την επόμενη μέρα πήγε στην Κωνσταντινούπολη.» 

Δεν σε συμβουλεύω, αγαπητέ αδελφέ εν Χριστώ, να πας να συναντήσεις τον θάνατό σου, να πας στους λύκους... Ή θα σε φάνε, ή τα άλογά σου, ή και τα δύο, εσάς και τα άλογά σας. Τότε θα χαθείτε, και η γυναίκα σου και η οικογένειά σου θα μείνουν ορφανά, και θα λογοδοτήσεις γι' αυτό ενώπιον του Θεού στην Τελική Κρίση!

477. Ποιες είναι οι γενικές ευθύνες των συζύγων;

Ερώτηση ενός ενορίτη: Ποιες είναι οι κοινές ευθύνες των συζύγων;

Η απάντηση του ιερέα: Μόλις τα άτομα που έχουν ορκιστεί πίστη το ένα στο άλλο συνάψουν γάμο, το καθένα πρέπει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του προς το άλλο. Αυτές οι υποχρεώσεις είναι εν μέρει κοινές και για τους δύο συζύγους και εν μέρει συγκεκριμένες: άλλες προς τον σύζυγο και άλλες προς τη σύζυγο. Και οι δύο σύζυγοι:

α) πρέπει να έχουν αμοιβαίο σεβασμό και αγάπη ( Εφεσ. 5:28 ), επειδή οι σύζυγοι αποτελούν μία σάρκα ( Γέν. 2:27 ), και επειδή ο ένας είναι απαραίτητος βοηθός και συμμέτοχος στην ευτυχία του άλλου.

β) Οι Χριστιανοί σύζυγοι, όσο κι αν σέβονται και αγαπούν ο ένας τον άλλον, δεν μπορούν παρά να αντιμετωπίζουν αμοιβαία δυσαρέσκεια και προβλήματα. Επομένως, πρέπει να δείχνουν αμοιβαία ανοχή στις αδυναμίες ο ένας του άλλου και να υπομένουν τις δυσκολίες ο ένας του άλλου με ακλόνητη υπομονή, και να προσεύχονται πάντα ο Θεός να αποκαλύψει στις καρδιές τους την αγάπη που μόνη της καλύπτει και ενώνει τα πάντα.

γ) Η στενότερη ένωση των συζύγων απαιτεί τέτοια αμοιβαία εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια ώστε να αποκαλύπτουν ο ένας στον άλλον όλα όσα εξυπηρετούν το κοινό και ιδιωτικό τους καλό ή κακό, να μοιράζονται τις χαρές και τις λύπες τους και να μην κάνουν άσκοπα κανέναν συμμέτοχο στα οικιακά τους μυστικά.

δ) Ο σύζυγος και η σύζυγος πρέπει να φροντίζουν επιμελώς για την ευημερία της οικογένειας και την ανατροφή των παιδιών τους. Οι σύζυγοι είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται ο ένας για τον άλλον, ως μέλη ενός σώματος, και για τα παιδιά τους. Η επιμέλεια και η σκληρή εργασία φέρνουν ικανοποίηση και αφθονία στις οικογένειες, αλλά η αμέλεια οδηγεί στη φτώχεια ( Παροιμίες 14:23 ).

δ) Οι σύζυγοι πρέπει να τηρούν την αμοιβαία υπόσχεση συζυγικής πίστης, που δόθηκε ενώπιον του Θεού και της Εκκλησίας ( Ματθ. 19:4-5 , Α΄ Κορινθ. 7:4-9 ).

ε) Θα πρέπει να ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον να αγαπούν τον Θεό, να προσεύχονται στον Θεό να ευλογήσει την έγγαμη ένωσή τους, να επιδιώκουν τον αγιασμό, την ενδυνάμωση και την παρηγοριά στα Μυστήρια της Μετανοίας και της Θείας Κοινωνίας, να Τον επικαλούνται για βοήθεια σε όλα, να εμπιστεύονται σε Αυτόν στις θλίψεις και τις ατυχίες, να συμμορφώνουν τη ζωή τους με τον άγιο νόμο Του και να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον στην πνευματική ζωή, στην φιλανθρωπία και σε άλλες καλές πράξεις. Γιατί όταν οι σύζυγοι είναι ένα με τον Θεό, θα είναι ένα και μεταξύ τους και η αληθινή ευτυχία θα είναι δική τους. Αν οι ευτυχισμένοι γάμοι γίνονται όλο και λιγότερο συνηθισμένοι, είναι επειδή δεν συνάπτονται για χάρη του Κυρίου, και όσοι συνάπτουν αυτούς στερούνται τόσο πίστης όσο και ευσέβειας. Επομένως, η ευλογία του Θεού δεν αναπαύεται πάνω τους, και η ειρήνη, η χαρά και η παρηγοριά ανθίζουν μόνο όπου υπάρχει ευσέβεια και ευλογία του Θεού.

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 28

 

468. Χρησιμοποιούνταν μουσική στη λατρεία στην αρχαία εκκλησία;

Η ερώτηση του διακόνου : Χρησιμοποιούνταν μουσική κατά τη διάρκεια των λειτουργιών στην αρχαία εκκλησία;

Η απάντηση του ιερέα: «Δεν χρησιμοποιήθηκε. Ο ίδιος ο Σωτήρας και οι απόστολοι δοξολογούσαν τον Θεό με ζωντανή φωνή, τραγουδώντας. Και αφού έψαλαν, βγήκαν στο Όρος των Ελαιών ( Ματθαίος 26:30 ). Οι πρώτοι Χριστιανοί επίσης δοξολογούσαν τον Θεό με τραγούδι, όχι με μουσική ( Πράξεις 16:25 , Κολ. 3:16 , Εφεσ. 5:16 ). Το ίδιο ίσχυε και κατά την εποχή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου , ο οποίος λέει επίσης ότι η χρήση μουσικής στη λατρεία μεταξύ των Ιουδαίων επιτρεπόταν λόγω της αδυναμίας και της σκληροκαρδίας τους . Αυτό εξηγεί επαρκώς ότι οι Χριστιανοί δεν πρέπει να δικαιολογούν τη μουσική στη λατρεία με το παράδειγμα των Ιουδαίων, όπως κάνουν οι Λατίνοι. Και η Δυτική Εκκλησία για πολύ καιρό δεν χρησιμοποιούσε μουσική στη λατρεία. Και ο Άγιος Αυγουστίνος λέει ευθέως ότι είναι ακατάλληλη στη λατρεία. Ήταν αρκετά αργά (από τον 13ο αιώνα) που τα όργανα εισήχθησαν στις εκκλησίες στη Δύση, ακολουθούμενα από άλλα μουσικά όργανα, ακόμη και ντέφια. Ωστόσο, η Ρωμαϊκή Εκκλησία, αυτή τη φορά, δεν ξεχνά ότι έχει μείνει πίσω από το αρχαίο χριστιανικό έθιμο: Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της παπικής διακονίας στη Ρώμη, υπάρχει τραγούδι, όχι μουσική. Οι Πάπες και οι Ρώσοι που ήταν μέρος της Ένωσης κάποτε επαίνεσαν το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιούσαν τη δική τους μουσική στις εκκλησίες, αν και αργότερα οι Ουνίτες, μιμούμενοι τους Λατίνους, εισήγαγαν τελικά τα όργανα.

Φυσικά, η μουσική μπορεί να εκφράσει πνευματικά συναισθήματα, και μάλιστα βαθιά. Αλλά δεν είναι πιο κατάλληλο να εκφράζουμε γνήσια προσευχητικά συναισθήματα προς τον Θεό με ζωντανή φωνή, με λόγια, ώστε να δοξάζουμε πραγματικά τον Θεό; Δεν είναι αυτό πιο προσιτό σε κάθε Χριστιανό; Και δεν εκφράζεται καλύτερα η ενότητα της κοινής εκκλησιαστικής προσευχής και η συμμετοχή των παρόντων σε αυτήν όταν ακούν τα καθαρά και διακριτά λόγια της εκκλησιαστικής ψαλμωδίας ή ενώνονται μεταξύ τους παρά όταν ακούν τους σιωπηλούς ήχους ενός οργάνου; Είναι αλήθεια ότι οι οργανοπαίκτες συνήθως τραγουδούν μαζί με τη μουσική τους (εκτός αν τελείται κάποια μυστική μίσα). Γενικά, στις εκκλησίες, μια χορωδία μερικές φορές ενώνεται με τη μουσική χορωδία, αλλά ακόμη και εδώ, η μουσική πνίγει το τραγούδι. «Τέλος, είναι γνωστό ότι οι οργανοπαίκτες και οι μουσικοί της εκκλησίας συχνά επιτρέπουν στον εαυτό τους, ειδικά στο τέλος της λειτουργίας, να παίζουν κοσμικά τραγούδια ή παιχνίδια, και, φυσικά, όχι χωρίς την άδεια των ιερέων, οι οποίοι, με αυτή την επιείκεια στις κοσμικές ιδιοτροπίες και τα κοσμικά γούστα, ίσως ελπίζουν να προσελκύσουν αδύναμους Χριστιανούς. Πρέπει να υποτεθεί ότι αυτός ο ίδιος υπολογισμός ήταν ένας από τους κύριους λόγους για την αρχική εισαγωγή της μουσικής στις εκκλησίες, ειδικά μετά την ακατανόητη για τον λαό λατινική γλώσσα και την ακατανοησία της λειτουργίας που άρχισε να αντηχεί με πλήξη και κενό στις ψυχές των Χριστιανών που συγκεντρώνονταν για τη λειτουργία». 

469. Σε ποιον, πότε και με τι πρέπει να δίνεται η ελεημοσύνη;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Σε ποιον, πότε και με τι πρέπει να δίνεται η ελεημοσύνη;

Η απάντηση του ιερέα: Υπάρχουν τρία είδη σωματικών αναγκών:

α) συνηθισμένη ανάγκη, στην οποία βρίσκονται οι φτωχοί, οι οποίοι δεν έχουν τα απαραίτητα της ζωής και δεν μπορούν να τα αποκτήσουν μέσω της εργασίας· αυτή είναι η ανάγκη των ζητιάνων γενικά, οι οποίοι ζουν με ελεημοσύνη·

β) μεγάλη ή επείγουσα ανάγκη, όταν ένα άτομο κινδυνεύει να αρρωστήσει ή να χάσει μια θέση που του παρέχει τροφή και στην οικογένειά του·

γ) ακραία ανάγκη, όταν υπάρχει σαφής κίνδυνος εξάντλησης και θανάτου υπό το βάρος της φτώχειας, εκτός εάν παρασχεθεί άμεσα η κατάλληλη βοήθεια. Όταν κάποιος βρίσκεται σε ακραία ανάγκη, είμαστε υποχρεωμένοι να τον βοηθήσουμε όχι μόνο με αγαθά περιττά για το κάλεσμά μας, αλλά ακόμη και με αγαθά περιττά για τη ζωή, αν και απαραίτητα για το κάλεσμά μας. Αν αρνηθούμε στον πλησίον μας ό,τι είναι απαραίτητο, γινόμαστε ένοχοι αδικίας απέναντί ​​του, προκαλώντας ακόμη και τον θάνατό του. «Τάισε τον άνθρωπο που πεθαίνει από την πείνα· αν δεν τον ταΐσεις, τον έχεις σκοτώσει», λέει ο Άγιος Αμβρόσιος. Ο Λακτάντιος γράφει: «Αυτός που μπορεί να βοηθήσει τον ετοιμοθάνατο και δεν τον βοηθάει, τον σκοτώνει».

470. Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά των καθηκόντων δόξας προς τον πλησίον;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι αμαρτίες κατά του καθήκοντος της δοξολογίας του πλησίον;

Η απάντηση του ιερέα : Αμαρτήματα κατά των καθηκόντων τιμής προς τον πλησίον είναι:

α) Περιέργεια , δηλαδή η επιθυμία να ρωτάμε για τη συμπεριφορά των άλλων και να μαθαίνουμε για τις αδυναμίες των άλλων, όχι από καθήκον, αλλά από κακά κίνητρα.

β) Αβάσιμη υποψία ή αμφιβολία για την εντιμότητα του πλησίον, όταν καλοπροαίρετα λόγια ή πράξεις παρερμηνεύονται με αρνητικό τρόπο.

γ) Αβάσιμη καταδίκη , όταν κάποιος, βασιζόμενος σε αβάσιμα συμπεράσματα ή ψευδή στοιχεία, σχηματίζει δυσμενή γνώμη για κάποιον ή αποδίδει σε κάποιον ένα έγκλημα ως βέβαιο.

δ) Συκοφαντία είναι όταν κάποιο κακό αποδίδεται ψευδώς σε κάποιον.

δ) Αποκάλυψη των ελαττωμάτων του πλησίον . Το καθήκον της αγάπης απαιτεί να μην αποκαλύπτει κανείς τα ελαττώματα και τις αμαρτίες του πλησίον του χωρίς επαρκή αιτία, ακόμη και αν δεν είναι ακόμη γνωστά σε κανέναν. Γιατί ποιος από εμάς δεν θα αναστατωνόταν και δεν θα προσβαλλόταν αν άλλοι αποκάλυπταν τα ελαττώματά μας ή τις αμαρτίες μας, είτε από απλή φλυαρία είτε με εχθρική πρόθεση; Αυτή η αποκάλυψη είναι ιδιαίτερα αξιοκαταφρόνητη όταν ο πλησίον κάποιου έχει είτε αθώα υποστεί κάποια ατιμία είτε έχει ξεπλύνει προ πολλού την ενοχή του με δάκρυα μετανοίας.

471. Για να είσαι καλός προϊστάμενος, πρέπει πρώτα να είσαι καλός υφιστάμενος.

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ο δήμαρχος του χωριού μας πέθανε. Πολλοί θα ήθελαν να τον διαδεχθούν, αλλά επειδή η θέση του δημάρχου δεν εξαρτάται από εμάς αλλά από την πλειοψηφία των ψήφων της κοινότητας, η κοινότητα σκοπεύει να εκλέξει έναν Ν., έναν άνθρωπο με αξιοπρεπή πλούτο, καλοσύνη και ευσυνειδησία. Αλλά ένας άνθρωπος, ο οποίος, λόγω της επαίσχυντης ζωής του, έχει θέσει την οικογένειά του στην υπηρεσία των άλλων, δεν έχει υπακούσει ποτέ στους ανωτέρους του και έχει φερθεί αγενώς απέναντί ​​τους, αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις να γίνει δήμαρχος χωριού. Για τον σκοπό αυτό, έχει ήδη αποπλανήσει πολλούς με διάφορες λιχουδιές. Μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να γίνει δήμαρχος χωριού;

Η απάντηση του ιερέα : Δεν μπορεί.

Εδώ, θα σου πω μια ιερή ιστορία για το πώς να γίνεις καλός προϊστάμενος. Πρέπει πρώτα να είσαι καλός υφιστάμενος. Άκου!

Ένας μοναχός ονόματι Ιάκωβος, ένας ανήσυχος και υπερήφανος άνθρωπος, έχοντας κάνει συμφωνία με ομοϊδεάτες μοναχούς, έφυγε από το μοναστήρι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου και, επιθυμώντας να είναι ισάξιος του, άρχισε να χτίζει το δικό του μοναστήρι αλλού. Ο Άγιος Σάββας, επιστρέφοντας από την έρημο, όπου συνήθιζε να περνάει τη Σαρακοστή σιωπηλά, πήγε σε αυτόν και τον συμβούλεψε πατρικά να εγκαταλείψει το εγχείρημά του και να επιστρέψει στο μοναστήρι. Αλλά επειδή ο Ιάκωβος δεν άκουγε, ο άγιος γέροντας του είπε με λύπη: «Τα εγχειρήματα που γεννιούνται από αυθάδεια και αλαζονεία ήταν πάντα καταστροφικά: πρόσεχε, μην τιμωρηθείς».

Ο Άγιος Σάββας αποσύρθηκε στη λαύρα του και κάτι παρόμοιο συνέβη στον Ιακώβ και τους αδελφούς του, κάτι που είχε συμβεί κάποτε στους χτίστες του Πύργου της Βαβέλ. Η γλώσσα τους παρέμεινε η ίδια, αλλά οι σκέψεις τους μπερδεύτηκαν: ο ένας ήθελε αυτό, ο άλλος εκείνο. Ο ίδιος ο Ιακώβ άλλαζε συνεχώς γνώμη και η κατασκευή του μοναστηριού σταμάτησε εντελώς. Όσο για τον κοινοτικό κανόνα, μια τέτοια αποδιοργάνωση καθιστούσε αδύνατη ακόμη και την παραμικρή προσδοκία. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ιακώβ άρχισε να δειλιάζει και να τρομοκρατείται σε κάθε εγχείρημα, αν και δεν ήξερε γιατί. Τότε αρρώστησε, τόσο σοβαρά που για πάνω από έξι μήνες μόλις που μιλούσε. Έχοντας απελπιστεί για τη ζωή του, διέταξε τους ακολούθους του να τον μεταφέρουν στον Άγιο Σάββα για να ζητήσει συγχώρεσή του κατά τη στιγμή του θανάτου του. Ο άγιος γέροντας του έδωσε πατρικές συμβουλές και, στο όνομα του Κυρίου, τον θεράπευσε από την ασθένειά του.

Ο Ιάκωβ, συνειδητοποιώντας τη σοβαρότητα του εγκλήματός του, δεν επέστρεψε πλέον στο νέο του μέρος, αλλά παρέμεινε στο πανδοχείο για να εξυπηρετεί τους ταξιδιώτες. Ωστόσο, επειδή ήταν απρόσεκτος, μερικές φορές μαγείρευε πολύ φαγητό, μερικές φορές πολύ λίγο. Μια μέρα, όταν από το γεύμα είχε απομείνει μια σημαντική ποσότητα μαγειρεμένων λοβών, ο Ιάκωβ τους πέταξε από το παράθυρο στο ρυάκι. Ο Άγιος Σάββας, έχοντας από καιρό παρατηρήσει την αμέλειά του, σύντομα το έμαθε, μάζεψε τους λοβούς, τους έπλυνε και τους στέγνωσε στον ήλιο στο κελί του. Μετά από λίγο, τους μαγείρεψε και κάλεσε τον Ιάκωβ σε δείπνο. Ζήτησε συγγνώμη που, μη γνωρίζοντας πώς να μαγειρεύει, δεν μπορούσε να του φερθεί όπως θα ήθελε. Όταν ο Ιακώβ επαίνεσε το φαγητό και παραδέχτηκε ότι δεν είχε φάει με τέτοια γεύση για πολύ καιρό, τότε ο Σάββα είπε: «Πίστεψέ με, παιδί μου, ότι αυτοί είναι οι λοβοί που εσύ, λίγο πριν, έριξες στο ρυάκι, και να ξέρεις ότι αυτός που δεν ξέρει πώς να τακτοποιήσει μια γλάστρα με κάποιο είδος βοτάνου, δεν μπορεί να τακτοποιήσει ένα μοναστήρι, και ακόμη περισσότερο δεν μπορεί να κυβερνήσει τους αδελφούς! «Αυτός που δεν ξέρει πώς να κυβερνά το δικό του σπίτι » , λέει ο απόστολος, « πώς μπορεί να είναι επιμελής στην εκκλησία του Θεού;» ( Α' Τιμ. 3:5 ). Με αυτή την απλή παρατήρηση, ο σοφός γέροντας έκανε τον Ιακώβ να ντραπεί τόσο για την παραμέλησή του στο καθήκον του όσο και για την προηγούμενη επιθυμία του για εξουσία.» 66

Μεταδώστε αυτή την ιερή ιστορία σε όσους έχουν αποπλανηθεί από ένα άτομο που δεν εγκρίνετε.

472. Τι είναι η φιλία και τι απαιτείται σε αυτήν;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Τι είναι η φιλία και τι απαιτεί;

Η απάντηση του ιερέα : Η φιλία είναι μια ένωση ψυχών στην οποία δύο ή περισσότεροι προσπαθούν να βελτιωθούν αμοιβαία από μια ιδιαίτερη αγάπη ο ένας για τον άλλον. Επομένως, η αληθινή φιλία απαιτεί:

α) έτσι ώστε ο ένας να προσπαθεί να τελειοποιήσει τον άλλον, και επειδή χωρίς αρετή δεν υπάρχει αληθινή ανθρώπινη τελειότητα, τότε δεν μπορεί κανείς να αναζητήσει τη φιλία εκεί που δεν υπάρχει αρετή·

β) Επιπλέον, η φιλία πρέπει να βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, την ειλικρίνεια και την ειλικρίνεια. Διότι αν και οι δύο φίλοι μοιράζονται τον ίδιο στόχο και ο καθένας θεωρεί το καλό του φίλου του ως δικό του, τότε οι καρδιές τους πρέπει να είναι αμοιβαία ανοιχτές. « Ένας πιστός φίλος », λέει ο σοφός γιος του Σειράχ, « είναι ένα ισχυρό καταφύγιο· και αυτός που το βρίσκει, βρίσκει έναν θησαυρό. Ένας πιστός φίλος δεν θα σε προδώσει, και δεν υπάρχει μέτρο της αξίας του. Ένας πιστός φίλος είναι θεραπεία για τη ζωή» ( Σειράχ 6:14-16 ).

Θα σε σκεπάσει με τα φτερά του, και κάτω από τις φτερούγες του θα βρεις καταφύγιο· η πιστότητά του θα είναι ασπίδα και προμαχώνας σου. (Ψαλμός 91:4)

Και στους σύγχρονους πολέμους όπως και στους αρχαίους η αμαρτία του λαού ή των ηγετών του έναντι των Εντολών του Θεού αναπόφευκτα οδηγεί στην τιμωρία.Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (☩ 5 Μαρτίου 1956)

Αναφέρει ο Πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν.

«Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται δυνατοί μπροστά σε όλους, αλλά στη σιωπή τους δίνουν μάχες που κανείς δεν βλέπει. Χαμογελούν, κάνουν τη δουλειά τους, ενθαρρύνουν τους άλλους και ο κόσμος νομίζει ότι όλα είναι εύκολα γι' αυτούς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι μερικές από τις πιο γενναίες καρδιές είναι αυτές που μαθαίνουν να προχωρούν ακόμα και όταν είναι κουρασμένες.

Η ζωή δεν γλιτώνει το καλό, ούτε παρακάμπτει το ευαίσθητο. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του βάρος, ακόμα κι αν δεν το δείχνει. Γι' αυτό, μερικές φορές η μεγαλύτερη απόδειξη ανθρωπιάς είναι να είμαστε πιο ευγενικοί ο ένας με τον άλλον. Μια καλή κουβέντα, μια κατανόηση ή μια απλή χειρονομία μπορεί να φωτίσει μια μέρα που, για κάποιον, ήταν πολύ δύσκολη.

Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ τι πραγματικά περνάει το άτομο δίπλα μας. Αλλά μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε πιο υπομονετικοί, πιο προσεκτικοί και πιο ανθρώπινοι. Γιατί μερικές φορές μια μόνο χειρονομία καλοσύνης φτάνει ακριβώς εκεί που ήταν το μεγαλύτερο σκοτάδι.»

Η μητέρα Σιλουάνα αναφέρει.

 Η Σαρακοστή δεν είναι ένα πνευματικό επίτευγμα ή απόδειξη ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Η Σαρακοστή είναι το μέρος όπου η αλήθεια για εμάς έρχεται στην επιφάνεια. Εδώ βλέπουμε πόσο φόβο έχουμε, πόση δυσπιστία κουβαλάμε, πόσο εύκολα κρίνουμε και πόσο σκληρά συγχωρούμε. Ο Θεός δεν μας ζητά να είμαστε δυνατοί, αλλά να είμαστε ειλικρινείς. Δεν μας ζητά να σφίξουμε τις γροθιές μας, αλλά να ανοίξουμε τις καρδιές μας. Αυτή η νηστεία μας δείχνει πόσο υπερασπιζόμαστε τις πληγές μας και πόσο λίγο αφήνουμε τον Χριστό να εισέλθει εκεί που πονάει. Και αν πονάει, δεν είναι σημάδι ότι η νηστεία δεν λειτουργεί, αλλά ότι εργάζεται. Ο Θεός δεν έρχεται για να μας επιπλήξει, αλλά για να μας θεραπεύσει, αλλά η θεραπεία ξεκινά όταν έχουμε το θάρρος να σταματήσουμε να τρέχουμε από τον εαυτό μας.

Η Σαρακοστή είναι το σχολείο της εμπιστοσύνης και της συγχώρεσης. Δεν μπορούμε να περπατήσουμε προς την Ανάσταση με κλειστή καρδιά, με καλά οργανωμένες δυσαρέσκειες και φόβους κρυμμένους κάτω από την ευσέβεια. Η συγχώρεση δεν είναι ηθική υποχρέωση, αλλά μια ανάσα της ψυχής. Χωρίς συγχώρεση ασφυκτιούμε, ακόμα κι αν νηστεύουμε σκληρά. Ο Θεός δεν μας ζητά να αναγκάσουμε τον εαυτό μας να συγχωρήσει, αλλά να Του πούμε την αλήθεια: «Κύριε, δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου». Και εκεί, μέσα στην αδυναμία μας, ξεκινά το έργο της χάρης. Η αληθινή νηστεία μας κάνει πιο ήπιους, πιο υπομονετικούς, πιο ανεκτικούς με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Και όταν μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε την αγάπη του Θεού, ο φόβος λιώνει, η κρίση αποδυναμώνεται και η ψυχή αρχίζει σιγά σιγά να αναζωογονείται.

Μητέρα Σιλουάνα Βλαντ.

ΠΕΡΙ ΚΙΝΗΤΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ.

 Είναι τρομερό 4 στους 5 με το κινητό ή την οθόνη την ώρα που αποφεύγουμε ο ένας τον άλλο την ώρα που ως φαίνεται δεν έχουμε τίποτα άλλο πια να πούμε.  

 Υπάρχει ο σωματικός καρκίνος αλλά υπάρχει και αυτή η μετάσταση  που προκαλεί πνευματικό ευνουχισμό και διάβρωση αντίληψης. Ποιος και πώς επιτέλους  θα την καταπολεμήσει;

Μαρία Δενεξα.

Για τα πολεμικά γεγονότα των τελευταίων ημερών στην Κύπρο μίλησε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας.

Για τα πολεμικά γεγονότα των τελευταίων ημερών στην Κύπρο μίλησε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας.

​Δημοσιογράφος: Πανιερώτατε την ευχή σας. Σας ευχαριστούμε πολύ που είστε σήμερα εδώ στην Πειραϊκή Εκκλησία προκειμένου να ενημερώσετε τους ακροατές που ακούνε σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης... Το βλέμμα μας στρέφεται στους αδελφούς Κυπρίους. Η Κύπρος έχει δοκιμαστεί και θα θέλαμε να μας μεταφέρετε το κλίμα που επικρατεί, αλλά και να ακούσουμε τον λόγο σας. 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Ναι, σίγουρα μετέχουμε όλοι μας σε αυτή τη μεγάλη δυσκολία που έχουμε γύρω μας. Η Κύπρος έχει μπει λίγο στο πνεύμα αυτό των εχθροπραξιών, αλλά ο λαός μας με ελπίδα και προσευχή αντιμετωπίζει την κατάσταση. Επικρατεί ειρήνη σχετικά στους ανθρώπους. Είμαστε κάπως συνηθισμένοι, αλλά πάνω απ' όλα η ελπίδα μας είναι στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους μας. Εκεί έχουμε την ελπίδα μας και έχουμε ειρήνη. 

​Δημοσιογράφος: Πώς αποκωδικοποιεί ο κόσμος τις ειδήσεις; Είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που βλέπουμε ελληνική πολεμική δύναμη στο πλευρό της Κύπρου. 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Είναι αυτονόητο, γιατί και εδώ είναι Ελλάδα και εμείς είμαστε Έλληνες. Περιμένουμε από τη μητέρα πατρίδα τη βοήθεια και την υποστήριξη. Ο λαός μας είναι συνηθισμένος σε φαινόμενα βίας και δυσκολίας. Όλα αυτά μας βάζουν σε μια αίσθηση ανασφάλειας, αλλά ο κόσμος έχει ειρήνη στην καρδιά του και προσεύχεται. 

​Δημοσιογράφος: Υπάρχει το στοιχείο του φόβου; Ακούμε ότι πολλοί προσπαθούν να βρουν εισιτήριο να επιστρέψουν στην Ελλάδα. 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Αυτοί που είναι από την Ελλάδα ή άλλες χώρες ίσως θέλουν να πάνε πίσω. Αλλά υπάρχουν και πολλοί Κύπριοι του εξωτερικού που θέλουν να επιστρέψουν στην Κύπρο. Δεν θέλουν να φύγουν, εδώ είναι ο τόπος μας. Εδώ θα μείνουμε μέσα στη χάρη του Θεού. 

​Δημοσιογράφος: Έχουν εκκενωθεί και κάποια χωριά; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Ναι, το χωριό Ακρωτήρι που είναι δίπλα στις αγγλικές βάσεις και κάποια άλλα γειτονικά, γιατί εκεί είναι πιο επικίνδυνα τα πράγματα. Δεν είναι ευχάριστα, αλλά έχουμε ελπίδα στον Χριστό.

​Δημοσιογράφος: Οι Άγιοι είχαν μιλήσει για αυτές τις δοκιμασίες; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Ο Κύριος είπε ότι ένα από τα σημεία των εσχάτων είναι οι πόλεμοι. «Ακούσεσθε πολέμους και ακοάς πολέμων». Εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να παρουσιαστούμε ενώπιον του Χριστού. Ο Θεός οικονομεί τα υπόλοιπα.

​Δημοσιογράφος: Υπάρχει αναστάτωση στα σούπερ μάρκετ για προμήθειες; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Υπάρχουν αυτά τα «ευτράπελα» που είναι για να γελάει κανείς. Αν γίνει κάτι σοβαρό, δεν θα τρέχουμε να μαγειρεύουμε μακαρόνια. Μια γιαγιά με ρωτούσε αν γίνει κάτι αν μπορεί να καταλύσει τη νηστεία... Όταν συμβεί ένα κακό, δεν έχεις όρεξη ούτε να φας ούτε να πιπείς. Πρέπει να έχουμε τα απαραίτητα, αλλά πάνω απ' όλα να είμαστε ενωμένοι σαν ένας λαός. 

​Δημοσιογράφος: Υπάρχει μέριμνα για όσους εγκατέλειψαν τα σπίτια τους; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Βεβαίως, και από το κράτος και από την Εκκλησία. Κάποιοι φιλοξενούνται σε εκκλησιαστικά ιδρύματα. Τα σχολεία στην περιοχή εκείνη θα παραμείνουν κλειστά μέχρι την Παρασκευή. 

​Δημοσιογράφος: Ξυπνάνε μνήμες από την εισβολή του 1974; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Σίγουρα ξαναθυμηθήκαμε εκείνες τις πονεμένες μέρες. Ο λαός μας είναι ζυμωμένος με τον πόνο και την αγωνία. 

​Δημοσιογράφος: Η παρουσία των ελληνικών φρεγατών και των F-16 έδωσε ανακούφιση; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Πολύ σημαντικό. Ευχόμαστε να μη χρειαστούν, αλλά η παρουσία τους είναι ενθαρρυντική. Δίνει την ελπίδα ότι η μητέρα πατρίδα είναι πάντα κοντά μας. 

​Δημοσιογράφος: Ένα πνευματικό μήνυμα για το κλείσιμο; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Να μένουμε ενωμένοι με την Εκκλησία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Όπως είπε ο Κύριος: «Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία... πιστεύετε εις τον Θεόν και εις εμέ πιστεύετε». Όποιος έχει τον Χριστό έχει ειρήνη. Ζητούμε τις προσευχές σας. 

​Δημοσιογράφος: Είστε αισιόδοξος; 

​Μητροπολίτης Αθανάσιος: Πάντοτε, γιατί έχουμε τον Χριστό στη ζωή μας. Διανύουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή, περίοδο προσευχής. Ας προσευχηθούμε για την ειρήνη όλου του κόσμου, ώστε οι άνθρωποι να έχουν «ήρεμον και ησύχιον βίον». 

Απόσπασμα εκπομπής 4/3/2026: 

https://youtu.be/M2BmW3HJxlM?si=m3vKZsiJfieiPaaE

«Λούσου με εξομολόγηση, δώσε στον εαυτό σου το άρωμα της προσευχής, τρέφου με τον Σωτήρα και ζήτησε χαρά από τον Θεό».Μοναχη Σιλουάνα Βλαντ

«- Ας λέμε πάντα: -

«- Ας λέμε πάντα: 

- Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό, εμένα που δεν αγαπάω, εμένα που δεν με νοιάζει, εμένα που δεν ζητώ το καλό των άλλων, εμένα που αδιαφορώ για τους άλλους, ελέησον με τον αμαρτωλό».

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 27

 

465. Πώς συμβάλλει ο Φύλακας Άγγελος στη σωτηρία μας;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Πώς συμβάλλει ένας Φύλακας Άγγελος στη σωτηρία μας;

Η απάντηση του ιερέα. Ο Φύλακας Άγγελος φέρνει τις προσευχές και τις ελεημοσύνες μας στη Μεγαλειότητα του Θεού. Προσεύχεται μαζί μας και τις προσφέρει στον Κύριο. «Όταν προσευχήθηκες », είπε κάποτε ο άγγελος στον Τωβίτ, « πρόσφερα την ανάμνηση της προσευχής σου στον Άγιο, και ήταν ευπρόσδεκτη ενώπιον του Θεού» ( Τωβίτ 12:12 ).

Σαν ένας καλός μέντορας, ο Φύλακας Άγγελός μας μας εμπνέει με καλές σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματα. Στη ζωή του καθενός μας, υπήρξαν και εξακολουθούν να υπάρχουν στιγμές που αναπόφευκτα αισθανόμαστε την αόρατη δύναμη του Φύλακα Αγγέλου μας. Πράγματι, του οποίου η αόρατη αλλά ισχυρή θέληση έχει επανειλημμένα ταπεινώσει το περήφανο μυαλό μας, την ίδια στιγμή που, σε μια τρελή έξαρση υπερηφάνειας, προσπάθησε να υποτάξει τα πάντα στη δύναμη της αδύναμης λογικής του; Ποιος έχει ξυπνήσει στις καρδιές μας την επιθυμία για κάτι ανώτερο, μια επιθυμία που δεν ικανοποιείται από τίποτα, την ίδια στιγμή που ήμασταν περιτριγυρισμένοι από όλη τη γοητεία και την ηδονή των αισθήσεων; Ω! Χωρίς αμφιβολία, αυτές είναι οι καλοπροαίρετες οδηγίες του καλού Φύλακα Αγγέλου μας. Είναι αυτός που αιχμαλωτίζει το μυαλό μας στην υπακοή της πίστης, απομακρύνει τις καρδιές μας από τις αποπλανήσεις του κόσμου και ξυπνά στις ψυχές μας την επιθυμία για μία σωτηρία, έναν παράδεισο.

Ένας Φύλακας Άγγελος βοηθά τη σωτηρία μας όχι μόνο υψώνοντας τις προσευχές μας στον Θεό, εμπνέοντάς μας με καλές σκέψεις και επιθυμίες και διακηρύσσοντας το θέλημα του Θεού σε εμάς, αλλά και προστατεύοντας τις ψυχές μας από όλα όσα είναι εχθρικά και εμποδίζουν αυτό το μεγάλο έργο. Υπάρχουν πολλοί εχθροί που επιδιώκουν να μας βλάψουν στο έργο της σωτηρίας, αλλά η μεγαλύτερη βλάβη μας προέρχεται από τον αρχέγονο εχθρό μας - τον διάβολο. Περιπλανιέται μέρα και νύχτα σαν βρυχώμενο λιοντάρι, ζητώντας ποιον να καταπιεί ( Α΄ Πέτρου 5:8 ). «Ως γενναίος διοικητής», λέει ο Μέγας Βασίλειος, «με γενναίο στρατό είναι πάντα έτοιμος να βοηθήσει μια εξαντλημένη μονάδα, έτσι και ο Θεός - ο Βοηθός και Δέητης μας - στέλνει πνεύμα διακονίας σε όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στα τεχνάσματα του διαβόλου» (Λόγος για τον Ψαλμό 45).

466. Αν ένας Φύλακας Άγγελος είναι μαζί με τον καθένα μας και μας προσέχει πάντα, τότε δεν είμαστε υποχρεωμένοι να του ανταποδώσουμε με κάποιο τρόπο αυτή την προστασία;

Η ερώτηση ενός ευγενή : Αν ένας Φύλακας Άγγελος είναι μαζί με τον καθένα μας και μας προσέχει πάντα, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να του ανταποδώσουμε με κάποιο τρόπο αυτή τη φροντίδα;

Η απάντηση του ιερέα: Πράγματι! Ο Φύλακας Άγγελός μας είναι ένα πνευματικό ον, που ανήκει στον αγγελικό κόσμο, απαλλαγμένο από όλα τα πάθη και τις επιθυμίες. Επομένως, κι εμείς, θέλοντας να κάνουμε ό,τι τον ευχαριστεί, πρέπει να ζούμε σύμφωνα με το πνεύμα και να περπατάμε σύμφωνα με το πνεύμα. Ο Φύλακας Άγγελος είναι ένα ον ανώτερο από εμάς, διότι, σύμφωνα με τη θεία αποκάλυψη, ο άνθρωπος, αν και ελαφρώς, εξακολουθεί να είναι κατώτερος από τους αγγέλους, και ο κατώτερος είναι υποχρεωμένος να αποδίδει την οφειλόμενη ευλάβεια και σεβασμό στον ανώτερο, τόσο από τον θείο όσο και από τον ανθρώπινο νόμο.

467. Νικώντας το κακό με το καλό

Μια ερώτηση από τον πρεσβύτερo. Στην κοινότητα που μου έχει εμπιστευτεί, υπάρχουν αρκετά άτακτα και επαναστατικά άτομα. Έχω υποφέρει και συνεχίζω να υποφέρω πολλά προβλήματα από αυτά, έχω ανεχτεί μεγάλο μέρος της ηλιθιότητάς τους, αλλά τώρα δεν ξέρω τι να κάνω μαζί τους.

Η απάντηση του ιερέα: Νίκησε το κακό με το καλό και ανταπόδωσε την πέτρα με ψωμί.

Εδώ, θα διηγηθώ την ιερή ιστορία για το πώς ο Όσιος Σάββας ο Ηγιασμένος αντιμετώπισε μερικούς από τους άτακτους και ανυπάκουους υφισταμένους του.

«Συχνά φυτρώνουν ζιζάνια ανάμεσα στο σιτάρι και αγκάθια ανάμεσα στα σταφύλια. Ο Ελισσαιέ είχε έναν μαθητή, τον Γιεζί, και ανάμεσα στους αποστόλους, έναν προδότη, τον Ιούδα. Ομοίως, στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα, υπήρχαν πονηροί αδελφοί που προσέβαλαν τον Άγιο Πατέρα με κάθε τρόπο, και σύντομα επέκτειναν την πονηριά τους σε σημείο που πήγαν ανοιχτά στην Ιερουσαλήμ στον Πατριάρχη Σαλλούστο με το αίτημα να τους δώσει έναν ηγούμενο. Γνωρίζοντας πόσο διάσημο ήταν το όνομα του Σάββα παντού, οι επαναστάτες στην αρχή προσπάθησαν να το κρύψουν, και είπαν μόνο ότι λίγο πριν από αυτό είχαν εγκατασταθεί κοντά σε μια συγκεκριμένη πηγή της ερήμου. Ωστόσο, τελικά αναγκάστηκαν να αποκαλύψουν την αλήθεια, και όταν ο Πατριάρχης ρώτησε πού ήταν ο Σάββας, απαντώντας χωρίς αντίρρηση, άρχισαν να συκοφαντούν, λέγοντας ότι ο Σάββας ήταν αγενής και αδαής, δεν ήξερε πώς να ηγηθεί των αδελφών, και, επιπλέον, δεν ήθελε να δεχτεί ο ίδιος την ιεροσύνη και δεν επέτρεπε σε άλλους. Αφού άκουσε αυτό, ο Πατριάρχης ρώτησε: «Δεχτήκατε τον Σάββα;» Ή μήπως σας δέχτηκε ο Σάββας;» Και όταν απάντησαν ότι ο Σάββας τους είχε δέχεται, ο Σαλλούστιος απάντησε: «Αν αυτός ο γέροντας μπορούσε να σας συγκεντρώσει σε ένα έρημο μέρος, τότε δεν νομίζω ότι δεν μπορούσε να σας καθοδηγήσει». Έπειτα, αφήνοντάς τους χωρίς καμία απόφαση, έστειλε να καλέσουν τον Άγιο Σάββα και, χωρίς να αναφέρει κανένα παράπονο, αμέσως, αν και απρόθυμα, χειροτόνησε τον Σάββα ιερέα. Αφού είχε εκπαιδεύσει επαρκώς τους ανήσυχους αδελφούς, τους διέταξε να επιστρέψουν στο μοναστήρι με τον σεβάσμιο πατέρα.

Αλλά η κακία δεν είχε υποχωρήσει, μόνο παραμόνευε κάτω από τις στάχτες: οι επαναστάτες είχαν για άλλη μια φορά εξεγερθεί εναντίον του ανθρώπου του Θεού. Προς μεγάλη του απογοήτευση, έμαθε ότι μερικοί από τους αδελφούς, Αρμένιοι στην καταγωγή, είχαν μολυνθεί από αίρεση και αρνούνταν να ακολουθήσουν τις οδηγίες του. Στη συνέχεια, ενδίδοντας στην οργή και την πικρία, ο Σάββας υποχώρησε στην σιωπηλή έρημο. Οι θυμωμένοι μοναχοί, πανευτυχείς, διέδωσαν τη φήμη και μάλιστα ανέφεραν στον Πατριάρχη Ηλία ότι ο Άγιος Σάββας είχε καταβροχθιστεί από άγρια ​​θηρία. Ζήτησαν έναν άλλο ηγούμενο, αλλά ο Πατριάρχης τους είπε ήρεμα μόνο αυτό: «Ξέρω ότι ο Θεός είναι δίκαιος και δεν θα περιφρονήσει τις καλές πράξεις του πατέρα σας, ούτε θα επιτρέψει να χαθεί στα χέρια άγριων θηρίων. Γι' αυτό, περιμένετε την επιστροφή του». Μόλις έμαθε αυτό, ο άγιος γέροντας απελπίστηκε για τη μετάνοιά τους και άρχισε να παρακαλεί τον Πατριάρχη να μην τον θεωρεί πλέον ηγούμενο της Λαύρας. Αλλά ο Ηλίας δεν άκουγε. «Δεν αντέχω», είπε με ιερατική φωνή, «να απολαμβάνουν άλλοι τους κόπους σου» και τον έστειλε πίσω στο μοναστήρι με μια επιστολή στην οποία, επιπλήττοντας τους επαναστάτες, τους διέταζε να τον δεχτούν ανεπιφύλακτα και απειλούσε με την οργή του Θεού σε περίπτωση ανυπακοής.

Φαινόταν ότι η φωνή του ποντίφικα θα έπρεπε να χτυπήσει τις ταραγμένες ψυχές σαν βροντή, αλλά οι σφοδροί απαιτητές ηττήθηκαν! Όταν το Πατριαρχικό διάταγμα διαβάστηκε στη μέση της εκκλησίας, οι επαναστάτες έβγαλαν κραυγή: επιτίμησαν, παρενόχλησαν και συκοφάντησαν τον αθώο γέροντα. Στη συνέχεια, συγκεντρώνοντας ό,τι είχαν, πήγαν σε ένα άλλο μοναστήρι. Αλλά η κακή μομφή τους ακολούθησε και οι επαναστάτες εκδιώχθηκαν από παντού με ατιμία. Τελικά, υποχώρησαν στο λεγόμενο Φεκωτιανό ρέμα και άρχισαν να ζουν εκεί, απορριφθέντες από τον Θεό και τον άνθρωπο.

Ο Άγιος Σάββας χάρηκε που το πνεύμα της διχόνοιας είχε φύγει από τη Λαύρα του, αλλά θρηνούσε για την καταστροφή των ταραγμένων αδελφών. Σύντομα έμαθε ότι ζούσαν σε ακραία φτώχεια, στενά σπίτια και αταξία, σαν πρόβατα χωρίς βοσκό. Η πατρική του καρδιά ξέχασε τις προσβολές και ένιωθε μόνο τις ατυχίες τους. Πήρε μαζί του άφθονο φαγητό και ποτό και πήγε κοντά τους, θέλοντας να κατευνάσει την οργή τους και να τους προσφέρει βοήθεια. Όταν δέχτηκε προσβολές, ο άγιος γέροντας τους ευλόγησε και, πείθοντάς τους ως παιδιά και αδελφούς, πρόσφερε αναψυκτικά. Μετά από αυτό, έστειλε έναν από τους μαθητές του στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, παρακαλώντας τον να τους δεχτεί υπό την προστασία του, και αυτός ανέλαβε ο ίδιος τις διευθετήσεις τους. Αφού έλαβε τη συγκατάθεση του αγίου και εβδομήντα χρυσά νομίσματα ως επίδομα, έζησε μαζί τους για πέντε μήνες: ίδρυσε μια εκκλησία, οργάνωσε κελιά, διόρισε έναν ηγούμενο από τη Λαύρα του και, παρά τη θέλησή τους, τους ανάγκασε να τον αγαπήσουν. Επέστρεψε ήρεμος. 

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 26

 

458. Είναι τρομακτικό να αστειεύεσαι με ένα ιερό πράγμα

Ερώτηση ενός ενορίτη . Έχω ένα μικρό μελισσοκομείο και ήθελα να είναι μεγαλύτερο. Μια θεραπεύτρια με συμβούλεψε να κάνω τα εξής: «Όταν λαμβάνετε τη Θεία Κοινωνία», είπε, «κρατήστε ένα μέρος του Σώματος του Κυρίου στο στόμα σας και, φεύγοντας από την εκκλησία, μαγειρέψτε το με μέλι και ορισμένα βότανα και ταΐστε τις μέλισσές σας με αυτό το μείγμα, το οποίο θα τις κάνει να ευδοκιμήσουν». Μέσα στην απληστία μου, ακολούθησα την πονηρή συμβουλή της. Αυτό συνέβη πριν φτάσετε εσείς, Πατέρα, και οι μέλισσες όχι μόνο δεν αυξήθηκαν σε αριθμό, αλλά μάλιστα μειώθηκαν. Σίγουρα, η βεβήλωση ενός τόσο ιερού αντικειμένου είναι μεγάλη αμαρτία, όταν η συνείδησή μου με βασανίζει συνεχώς από τότε;

Η απάντηση του ιερέα: Άνθρωπε, να φοβάσαι το χαρισματικό Αίμα χωρίς αιτία· γιατί φωτιά είναι που κατακαίει τους ανάξιους.  Όσοι χλευάζουν την Αγία Κοινωνία αμαρτάνουν τρομερά, αλλά όσοι την λαμβάνουν, έχοντας καρδιά γεμάτη από κάθε ακαθαρσία, αμαρτάνουν επίσης τρομερά. Ιδού, θα σου πω μια ιερή ιστορία για το πόσο τρομερό είναι να χλευάζεις την Αγία Κοινωνία. Άκου!

«Σε ένα συγκεκριμένο μοναστήρι στην Κύπρο, που ονομαζόταν Φιλοξένη, υπήρχε ένας γέροντας, καταγόμενος από τη Μυτιλήνη, ονόματι Ισίδωρος, ο οποίος έκλαιγε ασταμάτητα· και όταν οι άλλοι μοναχοί τον παρακαλούσαν να σταματήσει τους λυγμούς του, έστω και για λίγο, αυτός, χωρίς να προσέχει καμία νουθεσία, συνήθως έλεγε: «Είμαι τόσο τρομερός αμαρτωλός, τέτοιος που δεν υπήρξε από την εποχή του Αδάμ μέχρι σήμερα». Μια μέρα, ο αββάς Ιουλιανός ήρθε εκεί με μερικούς από τους μαθητές του και, θέλοντας να παρηγορήσει τον κλαίγοντα γέροντα, μεταξύ άλλων, του είπε:

– Να είσαι βέβαιος, αγαπητέ αδελφέ εν Χριστώ, ότι, εκτός από τον Θεό, όλοι είναι αμαρτωλοί.

«Αλίμονό μου!» απάντησε ο γέροντας, «ούτε τα χρονικά του κόσμου ούτε οι προφορικές παραδόσεις μπορούν να αποκαλύψουν την αμαρτία που έχω διαπράξει. Ακούστε τι σας αποκαλύπτω και προσευχηθείτε για μένα, τον άθλιο. Ενώ ζούσα στον κόσμο, είχα μια γυναίκα και ακολουθούσαμε και οι δύο τις αιρετικές διδασκαλίες του Σέλαρ. Μια μέρα, επιστρέφοντας σπίτι, δεν βρήκα τη γυναίκα μου εκεί και μαθαίνοντας ότι είχε πάει σε έναν φίλο για να κοινωνήσει των Αγίων και Ζωοποιών Μυστηρίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, έτρεξα εκεί. Βλέποντας ότι η γυναίκα μου μόλις είχε λάβει το Άγιο Μέρος, την άρπαξα από το λαιμό και την πίεσα μέχρι που το άγιο λείψανο, ω, το έγκλημα, πετάχτηκε έξω. Σε έξαλλη κατάσταση, το άρπαξα και το πέταξα στη λάσπη... Εκείνη τη στιγμή, αστραπή άστραψε και το θείο μέρος άρπαξε μαζί του. Δύο μέρες αργότερα, είδα έναν κακόβουλο άνθρωπο που, χτυπώντας με στον ώμο, είπε: «Είμαστε φίλοι, θα είμαστε αχώριστοι για πάντα». «Και ποιος είσαι εσύ;» Ρώτησα. «Εγώ είμαι αυτός», απάντησε, «που, κατά τη διάρκεια του πάθους του Ιησού Χριστού, τον χτύπησε στο μάγουλο». «Μπορώ, μετά από αυτό», πρόσθεσε ο ερημίτης, χύνοντας δάκρυα και πνιγμένος από λυγμούς, «να παρηγορηθώ με οποιονδήποτε τρόπο;» 

459. Ποια είναι τα καθήκοντα ενός Χριστιανού σε σχέση με το σώμα του πλησίον του;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες ενός Χριστιανού όσον αφορά το σώμα του πλησίον του;

Η απάντηση του ιερέα: Οι ευθύνες μας σχετικά με τα σώματα των γειτόνων μας περιλαμβάνουν την αποφυγή οποιουδήποτε πράγματος που θα μπορούσε να βλάψει την υγεία, την ακεραιότητα και τη ζωή των γειτόνων μας, ειδικά τη δολοφονία, σύμφωνα με την εντολή του Θεού: « Ου φονεύσεις ». Προσπαθούμε επίσης να αποτρέπουμε και να προειδοποιούμε τους άλλους από το να βλάπτουν το σώμα των γειτόνων μας, ειδικά τη δολοφονία.

460. Ποια είναι η κύρια αμαρτία σε σχέση με το σώμα του πλησίον μας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι η κύρια αμαρτία σε σχέση με το σώμα ενός πλησίον;

Η απάντηση του ιερέα: Το κύριο αμάρτημα κατά των καθηκόντων φροντίδας του σώματος του πλησίον είναι η εκούσια ανθρωποκτονία εξ αμελείας, δηλαδή η αφαίρεση της ζωής κάποιου. Η εκούσια ανθρωποκτονία εξ αμελείας είναι ένα σοβαρό έγκλημα, που απαγορεύεται αυστηρά από τους θείους και ανθρώπινους νόμους. Κανείς δεν πρέπει ποτέ να στερηθεί τη ζωή, παρά μόνο με ειδική εντολή του Θεού και με εντολή μιας νόμιμης κυβέρνησης, διότι ο Θεός, ως Δημιουργός, μόνος μπορεί να αφαιρέσει τη ζωή που ο ίδιος έχει δώσει. Επομένως, όποιος σχεδιάζει να σκοτώσει και σκοτώσει τον πλησίον του στερεί τον εαυτό του από τα θεϊκά δικαιώματα σε αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα και, ταυτόχρονα, επιδεικνύει τρομερή σκληρότητα εναντίον του πλησίον του. Διότι αυτή η παρούσα ζωή, που μας δίνεται ως προετοιμασία για την αιωνιότητα, έχει ανυπολόγιστη αξία. Και ποια προσβολή θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη για τον πλησίον από τη στέρηση της ζωής του; Η Αγία Γραφή παρουσιάζει τη δολοφονία ως ένα τόσο τρομερό έγκλημα που το αίμα του φονευμένου φωνάζει στον Θεό ( Γέν. 4:10 ). Στην αιωνιότητα, η μερίδα των φονιάδων είναι στη λίμνη που καίγεται με φωτιά και στο δεύτερο μέρος του κτήνους, που είναι ο θάνατος ( Αποκ. 21:8 ).

461. Ποιος συμβάλλει στη δολοφονία του πλησίον κάποιου;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιος συμβάλλει στη δολοφονία του πλησίον;

Η απάντηση του ιερέα: Συμβάλλουν στην ταπείνωση του πλησίον τους:

1) αυτοί που διοικούν·

2) συμβουλεύω·

3) εγκρίνουν την τέλεση φόνου·

4) εκείνοι που υποκινούν και ενθαρρύνουν κάποιον σε φόνο, αποκαλώντας τον, για παράδειγμα, δειλό αν δεν εκδικηθεί τον εαυτό του και δεν σκοτώσει τον εχθρό του·

5) όσοι δίνουν καταφύγιο σε έναν κακοποιό που σκόπευε να διαπράξει φόνο·

6) όσοι παραδίδουν όπλα στον δολοφόνο για να εκτελέσει το σχέδιό του, τον συνοδεύουν στον τόπο του εγκλήματος και τον βοηθούν με κάποιο τρόπο στην τέλεση του εγκλήματος·

7) εκείνες που παρέχουν την ευκαιρία ή οποιοδήποτε μέσο σε μια γυναίκα να αποτρέψει τη σύλληψη ενός εμβρύου στη μήτρα ή να καταστρέψει ένα που έχει ήδη συλληφθεί·

8) όσοι σκόπιμα μεταδίδουν μολυσματικές ασθένειες σε άλλους, και

9) όσοι, ενώ πράττουν κάτι παράνομο και επικίνδυνο, δεν λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για την αποτροπή θανάτου που θα μπορούσε να συμβεί σε κάποιον άλλο.

462. Από πού προήλθε το λατινικό έθιμο της τέλεσης της μίσσας κρυφά, ψιθυριστά, και είναι σωστό;

Η ερώτηση του διακόνου : Από πού προήλθε το λατινικό έθιμο της τέλεσης της μίσσας κρυφά, ψιθυριστά, και είναι σωστό;

Η απάντηση του ιερέα: Πιστεύουν ότι αυτό το έθιμο προέκυψε από την πτώση της ευσέβειας μεταξύ του λαού και την αμέλεια των ιερέων. Δεδομένου ότι η ψαλμένη Λειτουργία είναι πολύ μεγαλύτερη από την αναγνωσμένη, η τελευταία άρχισε να τελείται για λόγους σκοπιμότητας, ειδικά τις καθημερινές. Πιστεύουν επίσης ότι ένα αρχαίο λατινικό έθιμο ίσχυε εδώ - η αγορά μισσών, η οποία ενθάρρυνε τους ιερείς να τελούν περισσότερες Λειτουργίες μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, συντομεύοντάς τες έτσι με την ανάγνωση. Αυτό το έθιμο είναι αντίθετο με το πνεύμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας: μια Λειτουργία που αγοράζεται, δηλαδή τελείται ειδικά για τον αγοραστή, είναι αδύνατη, γιατί η αναίμακτη θυσία που προσφέρεται στη Λειτουργία είναι μια θυσία για όλους και για όλους. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί υποβάλλουν τα ονόματα των ιδίων ή των αποθανόντων συγγενών τους για μνημόνευση στη Λειτουργία, μερικές φορές ακόμη και καθημερινά ή για ένα ολόκληρο έτος, ακόμη και για διαρκή μνημόνευση.

 Κανείς από αυτούς δεν θα πίστευε ότι η λειτουργία στην οποία τιμώνται ανήκει, ας πούμε, σε αυτούς. Ίσως το έθιμο των αγορασμένων μισσών, αν δεν παραχθεί, τουλάχιστον να διαδώσει και να ενισχύσει ένα άλλο λατινικό έθιμο - να τελούνται αρκετές μισσές στην ίδια Αγία Τράπεζα την ίδια ημέρα. Αυτό είναι επίσης αβάσιμο, διότι από την αρχαιότητα στην εκκλησία, μία λειτουργία τελείται σε ένα βωμό την ίδια ημέρα—ως ένδειξη της ενότητας της θυσίας του Χριστού, που προσφέρεται άπαξ και δια παντός, και χρησιμεύει ως βάση για την αναίμακτη θυσία που προσφέρεται στη λειτουργία. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πώς προέκυψε το έθιμο της μυστικής μίσσας, είναι αλήθεια ότι εμφανίστηκε επίσης αργά και μόνο στη Δύση, και άρχισε να εξαπλώνεται μόλις ο κανόνας της πάντα σερβιρίσματος της μίσσας στα λατινικά έγινε ευρέως διαδεδομένος. Δεδομένου ότι ο λαός δεν καταλάβαινε αυτή τη γλώσσα, φαινόταν άσκοπο να ακούει τη λειτουργία δυνατά. Έτσι, η μία κατάχρηση οδηγεί στην άλλη! 

463. Χωρίς να γνωρίζει κανείς ένα άτομο ακριβώς, δεν πρέπει να μιλάει άσχημα γι' αυτό.

Ερώτηση ενός ενορίτη . Ένας άντρας και η οικογένειά του ήρθαν πρόσφατα να ζήσουν στο χωριό μας. Και ο γαιοκτήμονας τον έκανε αχυρώνα . Η κοινότητά μας γελάει με αυτόν τον άντρα, τον καταδικάζει και λέει: «Δεν θα μπορούσε ο γαιοκτήμονας να βρει κάποιον άξιο να γίνει αχυρώνας στο χωριό του , και αντ' αυτού να φιλοξενήσει κάποιον αλήτη και να τον κάνει αχυρώνα;» Αλλά αργότερα αποδεικνύεται ότι αυτός ο αλήτης, κατά τη γνώμη τους, είναι στην πραγματικότητα ένας πολύ έντιμος και ευγενικός χωρικός ενός άλλου γαιοκτήμονα, από τον οποίο τον είχε στείλει ο γαιοκτήμονάς μας. Αμαρτάνουν όσοι κρίνουν έναν άνθρωπο χωρίς να τον γνωρίζουν ακριβώς;

Η απάντηση του ιερέα: Είναι αυτονόητο ότι αμαρτάνουν. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε γενικά: «Μη κρίνετε, για να μην κριθείτε» ( Ματθαίος 7:1 ).

Εδώ, θα σας πω μια ιερή ιστορία για το πώς δεν πρέπει να κρίνουμε τους άλλους, και ειδικά πού βρίσκεται κάτι ακατανόητο. Ακούστε!

«Στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, υπήρχε ένας θεοσεβής μοναχός ονόματι Ιωάννης, ο οποίος υπηρετούσε τους αδελφούς πρώτα στην κουζίνα, έπειτα στο άσυλο και τέλος διαχειριζόταν την οικονομία. Όταν πέθανε ο ιερέας του μοναστηριού, ο Άγιος Σάββας ήθελε να τον χειροτονήσει ιερέα. Δεν το είπε στον Ιωάννη, αλλά πήγε μαζί του στα Ιεροσόλυμα και, αφού διηγήθηκε όλες τις αρετές του στον Πατριάρχη Ηλία, ζήτησε να χειροτονηθεί ο Ιωάννης ιερέας.»

Ο Άγιος Ιωάννης το έμαθε αυτό στην εκκλησία, όταν έφτασε η ώρα της χειροτονίας του, και, προς έκπληξη όλων, εξέφρασε έντονη φρίκη. «Άγιε Διδάσκαλε», είπε, «έχω κάτι μυστικό να σας αποκαλύψω και σας παρακαλώ να με ακούσετε χωρίς μάρτυρες. Αν μετά από αυτό κρίνετε δυνατό να χειροτονηθώ, δεν θα αρνηθώ να το δεχτώ». Ο Πατριάρχης συμφώνησε με το αίτημά του και, μετά από μια σύντομη συζήτηση στο σκευοφυλάκιο, αποκαλύπτοντας κάτι ασυνήθιστο στο πρόσωπό του, είπε στον Άγιο Σάββα: «Ο Ιωάννης μου αποκάλυψε ορισμένα μυστικά ζητήματα για τα οποία δεν μπορεί να είναι ιερέας· και από εδώ και στο εξής σας διατάζω να μην του προσφέρετε ούτε το αξίωμα του διακόνου». Συντετριμμένος, ο Σάββας, μη σίγουρος τι να σκεφτεί για τον Ιωάννη, έφυγε από τα Ιεροσόλυμα και καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού όχι μόνο δεν του μίλησε, αλλά δεν μπορούσε καν να τον κοιτάξει με αδιαφορία.

Μόλις έφτασε στη Λαύρα, ο Άγιος Σάββας αποσύρθηκε αμέσως τριάντα στάδια σε μια συγκεκριμένη σπηλιά... Εκεί, προσκυνημένος στη γη, φώναξε στον Θεό με δάκρυα: «Γιατί, Κύριε, με περιφρόνησες, τον δούλο Σου, και μου έκρυψες τη ζωή του Ιωάννη; Αχ, εξαπατήθηκα σκληρά, θεωρώντας τον άξιο της ιεροσύνης. Νόμιζα ότι ο Ιωάννης ήταν άγιο σκεύος και εκλεγμένος για τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, αλλά αυτό το σκεύος αποδείχθηκε περιττό ενώπιον της Μεγαλειότητάς Σου... Γι' αυτό η ψυχή μου λυπάται μέχρι θανάτου». Ανάμεσα σε αυτές τις δακρυσμένες προσευχές, ανακατεμένες με θυμό και θλίψη, ένας άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε ξαφνικά σε αυτόν και είπε: «Μην καταδικάζετε τα έργα του Ιωάννη και μην λυπάστε γι' αυτόν, γιατί ένας επίσκοπος δεν μπορεί να χειροτονηθεί ιερέας». Ακούγοντας αυτό, ο Άγιος Σάββας άρχισε να εξηγεί την μυστική συνομιλία του Ιωάννη με τον Πατριάρχη και, με ανυπόμονη χαρά, πήγε στο κελί του. Εκεί, πέφτοντας στα πόδια του, αναφώνησε:

«Άγιε του Χριστού, συγχώρεσε τον αμαρτωλό δούλο σου, που σαν αδύναμο πλάσμα είχε για σένα αξιοκατάκριτες σκέψεις. Αλλά δόξα τω Θεώ! Μου αποκάλυψε το δώρο σου από ψηλά».

«Αυτό είναι θλιβερό για μένα», απάντησε ο Ιωάννης, «γιατί δεν ήθελα να αποκαλυφθώ σε κανέναν παρά μόνο στον Θεό. Αλλά ο Πατριάρχης έμαθε από μένα από ανάγκη, και ο ίδιος ο Θεός σας ενημέρωσε . Τώρα ομολογώ ότι εγώ, ο αμαρτωλός Ιωάννης, είμαι επίσκοπος, αλλά εγκατέλειψα τον θρόνο μου εξαιτίας των αμαρτιών μου, και όντας δυνατός στο σώμα, καταδίκασα τον εαυτό μου να υπηρετώ τους αδελφούς, ώστε οι προσευχές τους να βοηθήσουν την αδύναμη ψυχή μου, γιατί οι αμαρτίες μου έχουν πολλαπλασιαστεί αμέτρητα». 

Κατάλαβες όλα όσα σου είπα;

Ενορίτης. Κατανοητό.

Ιερέας: Μεταφέρε όλα αυτά σε εκείνους που αγαπούν να κρίνουν τους άλλους χωρίς να γνωρίζουν την ακριβή συμπεριφορά τους.

464. Ποια είναι τα έργα του σωματικού ελέους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα έργα της σωματικής ευσπλαχνίας;

Η απάντηση του ιερέα: Εκτός από την αποφυγή κάθε τι επιβλαβές για την υγεία και τη ζωή των πλησίον μας, πρέπει να τους παρέχουμε κάθε βοήθεια για την υγεία και τη ζωή τους. Αυτό περιλαμβάνει έργα σωματικού ελέους, από τα οποία υπάρχουν επτά: η παροχή τροφής στους πεινασμένους, η παροχή νερού στους διψασμένους, η επίσκεψη στους φυλακισμένους, η επίσκεψη στους ασθενείς, η υποδοχή ενός ξένου στο σπίτι κάποιου και η ταφή των νεκρών (βλ. Προσευχητική Εξομολόγηση, Ώρα 2, σελ. 141). Όλες αυτές οι ενέργειες, που παρέχουν προσωρινή βοήθεια στις σωματικές ανάγκες του πλησίον κάποιου, ονομάζονται έργα ελέους.

Ο Πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν, γράφει.

«Το μονοπάτι σου δεν χρειάζεται να είναι σαν των άλλων για να είναι καλό. Κάθε άτομο έχει τα δικά του βήματα, τον δικό του ρυθμό και τα δικά του μαθήματα να μάθει. Το ότι κάποιος πηγαίνει πιο γρήγορα ή έχει επιλέξει μια διαφορετική κατεύθυνση δεν σημαίνει ότι βρίσκεσαι σε λάθος μονοπάτι. Η ζωή δεν είναι ένας ανταγωνισμός μεταξύ πεπρωμένων.

Συχνά συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους και καταλήγουμε να αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας. Βλέπουμε τα επιτεύγματά τους και ξεχνάμε ότι κάθε άτομο έχει τους δικούς του αγώνες, τις δικές του καθυστερήσεις και τις δικές του ευλογίες. Αυτό που είναι σωστό για κάποιον άλλο δεν είναι απαραίτητα σωστό και για εσάς.

Το σημαντικό δεν είναι να περπατάτε όπως οι άλλοι, αλλά να περπατάτε ειλικρινά στο δικό σας μονοπάτι. Με υπομονή, πίστη και εμπιστοσύνη ότι αυτό που έχει οριστεί για εσάς θα έρθει την κατάλληλη στιγμή. Κάθε ζωή έχει τη δική της ιστορία και το μονοπάτι σας είναι σωστό όταν το περπατάτε με καθαρή καρδιά.»

Ο Πατήρ Ιωσήφ Δαμιάν, αναφέρει.

«Μην αφήσεις την ψυχή σου να γίνει ένα μέρος όπου οι άλλοι εκφράζουν τις απογοητεύσεις τους. Η καλοσύνη δεν σημαίνει αποδοχή των πάντων, και η υπομονή δεν σημαίνει να αφήνεις τον εαυτό σου να ποδοπατείται. Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να είσαι ευγενικός και του να ακυρώνεις τον εαυτό σου για την ηρεμία των άλλων. Η ψυχή σου δεν είναι φτιαγμένη για να υπομένει ατελείωτα ό,τι σε πονάει.

Το να είσαι καλός άνθρωπος δεν σημαίνει να λες πάντα «ναι» ή να μένεις σιωπηλός όταν κάτι σε πληγώνει. Ο Θεός δεν σου έδωσε καρδιά για να σε χρησιμοποιούν, αλλά για να αγαπάς και να σε σέβονται. Τα όρια δεν είναι έλλειψη αγάπης, αλλά σημάδι ωριμότητας. Όταν υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπειά σου, δεν γίνεσαι λιγότερο ευγενικός, αλλά πιο σταθεροποιημένος.

Φρόντισε τον εαυτό σου όπως φροντίζεις και τους άλλους. Μάθε να λες «αρκετά» χωρίς ενοχές και απομακρυνθείτε από μέρη όπου η ψυχή σου έχει μειωθεί. Μην μετατρέπεις την καλοσύνη σε βάρος. «Κράτα την καρδιά σου αγνή, αλλά και αξιοπρεπή, γιατί ό,τι είναι πολύτιμο πρέπει να προστατεύεται».

Ιερομόναχος Ευστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ερωτήσεις από ενορίτες της υπαίθρου για διάφορα πνευματικά ωφέλιμα θέματα, με απαντήσεις. 25

 

451. Ποιες είναι οι αμαρτίες της αδυναμίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι αμαρτίες της ασθένειας;

Η απάντηση του ιερέα: Όποιος, παρά το γεγονός ότι αντιστέκεται σε έναν ισχυρό πειρασμό, τελικά επιτρέπει στον εαυτό του να παρασυρθεί από αυτόν, αμαρτάνει λόγω αδυναμίας. Και:

1) Βεβαίως, οι αμαρτίες πρέπει να ταξινομούνται ως αμαρτίες αδυναμίας. Διαφορετικά, όλες οι αμαρτίες θα μπορούσαν να ονομαστούν αμαρτίες αδυναμίας επειδή σχεδόν κανείς δεν αμαρτάνει χωρίς προηγούμενο πειρασμό. Δεν θα πρέπει ιδιαίτερα να συμφωνούμε με εκείνους που αποδίδουν τις σαρκικές αμαρτίες μόνο στην αδυναμία. Όποια ανθρώπινη αδυναμία κι αν είναι, μπορούμε να την ξεπεράσουμε και να την υπομείνουμε με τη βοήθεια της χάρης του Θεού ( Φιλ. 4:13 ).

2) Οι αμαρτίες της αδυναμίας, όταν πρόκειται για σοβαρά ζητήματα, καθιστούν ένα άτομο ένοχο, όπως ακριβώς και οι θανάσιες αμαρτίες όταν διαπράττονται συνειδητά και εκούσια. Επομένως, αν και η ανθρώπινη αδυναμία συχνά αποκαλύπτεται σε σαρκικές αμαρτίες λόγω της ισχυρής έλξης της φύσης, όποιος ακολουθεί συνειδητά και εκούσια την αισθησιακή έλξη πρέπει αναμφίβολα να συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που διαπράττουν θανάσιμη αμαρτία. «Ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε άσωτοι ούτε θηλυπρεπείς ούτε ομοφυλόφιλοι ούτε κλέφτες ούτε μέθυσοι θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού» ( Α΄ Κορινθίους 6:9-10 ).

452. Ποια είναι τα καθήκοντα ενός Χριστιανού σε σχέση με τους αγίους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες ενός Χριστιανού σε σχέση με τους αγίους;

Η απάντηση του ιερέα. Η Αγία Εκκλησία τιμά τους αποθανόντες αγίους ως αγίους και φίλους του Θεού, και τιμά τα ιερά λείψανά τους και τις ιερές εικόνες τους, επικαλούμενος αυτούς στην προσευχή ως μεσιτές ενώπιον του Θεού και μεσιτές για τις ψυχές μας (Κανόνας Εξομολόγησης, Ώρα 3, Απάντηση 52). Επομένως, τα καθήκοντά μας απέναντί ​​τους είναι τα εξής:

α) πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στους αγίους κατά τον τρόπο που επιτάσσει η Αγία Εκκλησία·

β) να τους επικαλούμαστε στις προσευχές μας, ώστε να μπορούν να ζητούν από τον Κύριο φωτισμό του νου, κάθαρση της καρδιάς, ενίσχυση της θέλησης εν μέσω πειρασμών και παρηγοριά σε όλες τις θλίψεις, εξωτερικές και εσωτερικές·

γ) να διατηρούμε μια ευγνώμονα αγάπη γι' αυτούς, επειδή μας αγαπούν και μας δείχνουν κάθε είδους ευεργεσία, και επειδή ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τους αγαπά.

δ) μιμούνται την πίστη και την αγία ζωή τους.

453. Είναι σωστό να χορηγείται η Θεία Κοινωνία στους λαϊκούς με ένα είδος ψωμιού στα Ρωμαϊκά Μίσσα;

Ερώτηση ενός διακόνου : Είναι σωστό να κοινωνούμε στους λαϊκούς με ένα είδος άρτου στη Ρωμαϊκή Μίσσα;

Η απάντηση του ιερέα. Είναι εντελώς άδικη. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, καθιερώνοντας το Μυστήριο της Ευχαριστίας στον Μυστικό Δείπνο, πρόσφερε ψωμί και είπε: «Ελάτε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου» · έπειτα το ποτήρι με τα λόγια: «Πίετε απ' αυτό· τούτο εστί το αίμα μου» - γι' αυτό, διέταξε, μεταλαμβάνοντας το Σώμα, όλοι οι Χριστιανοί να μετέχουν και στο Αίμα Του. Αυτό συνέβαινε στους αποστολικούς χρόνους, γιατί ο Άγιος Παύλος λέει: «Ας εξετάσει ο άνθρωπος τον εαυτό του, και έτσι ας φάει από τον άρτο και ας πιει από το ποτήρι» - γι' αυτό, δίνει εντολή σε κάθε άνθρωπο, αφού εξετάσει τη συνείδησή του, να μετέχει του άρτου και του οίνου, δηλαδή του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Και σε όλη την Εκκλησία του Χριστού, αυτή η εντολή του Χριστού και των αποστόλων εκπληρώθηκε. Οι αρχαίοι άγιοι πατέρες μιλούν ομόφωνα γι' αυτό· και οι αρχαίοι Πάπες λένε το ίδιο, και μερικοί από αυτούς μάλιστα ονόμασαν την κοινωνία υπό ένα είδος δεισιδαιμονίας και βεβήλωσης των ιερών . Ακόμη και οι Ρωμαίοι δάσκαλοι παραδέχονται ότι το έθιμο της κοινωνήσεως στους λαϊκούς κάτω από ένα είδος άρτου δεν υπήρχε στην Εκκλησία τους κατά τους πρώτους δώδεκα αιώνες, ωστόσο υπερασπίζονται αυτό το έθιμο με διάφορες ερμηνείες, γενικά αδύναμες και μερικές φορές αξιολύπητες, όπως η παροιμία που επινόησαν οι ιερείς: «Όπου είναι το Σώμα, εκεί είναι και το Αίμα». Δεν είναι αμαρτία να προσπαθούμε να αποκρύψουμε, να κρύψουμε τα λόγια του Χριστού Σωτήρα με κάποια παροιμία; Δεν είναι αμαρτία, δεν είναι προσβολή για τον χριστιανικό λαό να του αφαιρούμε το Αίμα του Χριστού; Και αυτό δεν πρέπει να έγινε απλώς από αμέλεια, όχι! Πρέπει να υπήρχε κάποιος λόγος για να ντυθεί η Θεία Λειτουργία στα Λατινικά - δηλαδή, για να διακριθεί περαιτέρω και να καταδειχθεί η ανωτερότητα των ιερέων έναντι του λαού, δίνοντάς τους μόνο το δικαίωμα να μετέχουν στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Αυτό είναι το πνεύμα του παπισμού και του λατινισμού! Από τα παιδιά, τα οποία ο Ιησούς Χριστός τόσο αγάπησε ως αθώα και καλοπροαίρετα, ακόμη και παρουσιάζοντάς τα ως παραδείγματα στους ενήλικες, η Ρωμαϊκή Εκκλησία τα έχει στερήσει εντελώς από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, έτσι ώστε αν πεθάνουν πριν από μια ορισμένη ηλικία, να πεθάνουν χωρίς ποτέ να έχουν λάβει τα Άγια Μυστήρια, και αυτή η κοινωνία είναι για εμάς - για την Αιώνια Ζωή . Στην αρχαία Χριστιανική Εκκλησία, τα παιδιά έλαβαν επίσης κοινωνία. Κοινωνούσαν στη Ρωμαϊκή Εκκλησία μέχρι που άρχισε να επινοεί τα δικά της νέα έθιμα.

454. Ο Κύριος τιμωρεί τους συκοφάντες

Ερώτηση ενορίτη . Ένα κορίτσι, η Ν., που ήταν στην υπηρεσία μου, με συκοφάντησε ενώπιον της κοινότητας επειδή της απαγόρευα επανειλημμένα να παρευρίσκεται σε βραδινά πάρτι, ισχυριζόμενος ότι είχα παράνομες σχέσεις μαζί της. Εγώ, όντας προχωρημένης ηλικίας, υπερασπίστηκα την τιμή μου και έκανα έφεση στον δικαστικό επιμελητή. Είναι γνωστό ότι υπήρξε έρευνα για αυτό το θέμα. Η κοινότητα ορκίστηκε ότι ήμουν αξιότιμη και το κορίτσι ήταν άτιμο. Το κορίτσι, μη έχοντας αποδείξει τίποτα σε εμένα σε αυτό το θέμα, παραμένει ένοχο. Αλλά αυτό δεν μου αρκεί. Σκέφτομαι ακόμα έναν άλλο τρόπο να εκδικηθώ την ατιμία μου. Μπορώ να αποφασίσω γι' αυτό ή όχι;

Η απάντηση του ιερέα: Δεν σας συμβουλεύω να εκδικηθείτε το τάδε κορίτσι γι' αυτό· η εκδίκηση είναι μεγάλη αμαρτία. Είναι καλύτερο να βασίζεστε στον Κύριο Θεό σε όλα, και Αυτός ξέρει πώς να αντιμετωπίζει τους συκοφάντες. Είπε: «Η εκδίκηση είναι δική μου, εγώ θα ανταποδώσω ». Ακούστε, λοιπόν, πώς ο Θεός τιμωρεί μερικές φορές τους συκοφάντες.

Ο εικονομάχος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Κοπρώνυμος, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα να επηρεάσει τον Άγιο Στέφανο με καλοσύνη και χαρίσματα, έθεσε ως στόχο να ατιμάσει το όνομά του ενώπιον της Αγίας Εκκλησίας, επιβάλλοντας στον αθώο γέροντα μια αμαρτία που ακόμη και οι νέοι αλλά καλοαναθρεμμένοι άνθρωποι απεχθάνονται. Καταδίκασαν μια νεαρή μοναχή ονόματι Άννα να συμμετάσχει στην ατιμία του και δωροδόκησαν την υπηρέτριά της να ψευδομαρτυρήσει εναντίον αγγέλων εν σαρκί. Η αναίσχυντη γυναίκα έκανε ό,τι επιθυμούσαν οι διώκτες τους. Η Άννα οδηγήθηκε έξω από την εκκλησία μπροστά σε όλους και οδηγήθηκε σε δίκη. Ο ίδιος ο Κοπρώνυμος ήταν παρών κατά τις ανακρίσεις και απαίτησε μόνο ένα πράγμα: να ομολογήσει το έγκλημα. Μετά από αυτό της υποσχέθηκε όλες τις βασιλικές χάρες. Αλλά όταν ούτε τα χάδια, ούτε η ψευδομαρτυρία της σκλάβας της, ούτε τα ίδια τα βασανιστήρια, επώδυνα και ντροπιαστικά, μπόρεσαν να κλονίσουν τη σταθερότητά της, τότε ο βασανιστής, αυτή τη φορά, αναγκάστηκε να αφήσει τον μοναχό Στέφανο ήσυχο.

Εν τω μεταξύ, ο Κοπρώμνιμος έκρινε απαραίτητο να ανταμείψει τον συκοφάντη, ώστε άλλοι σε παρόμοιες περιπτώσεις να εκπληρώσουν ευκολότερα το θέλημά του. Την παντρεύτηκε ένας αξιωματούχος και, μετά από λίγο καιρό, γέννησε δίδυμα. Αλλά, συκοφάντες και ψευδομάρτυρες, τρέμουν, βλέποντας την τιμωρία που επιβλήθηκε στο κεφάλι αυτού του εγκληματία από Εκείνον που κάποτε είπε με βροντές και αστραπές: «Μην ψευδομαρτυρείς εναντίον του πλησίον σου». Ένα βράδυ, όταν κοιμόταν με τα παιδιά της, ξαφνικά άρπαξαν και, έχοντας λάβει κάποια εκπληκτική δύναμη, άρπαξαν τα στήθη της μητέρας της και άρχισαν να πίνουν γάλα όχι σαν βρέφη, αλλά σαν δρεπάνια, ώστε να μην μπορεί να απελευθερωθεί από αυτά. Έτσι, μαινόμενοι εναντίον της μητέρας τους, την σκότωσαν αμέσως, και οι ίδιοι, σαν παιδιά οχιάς, χάθηκαν μαζί της. 58

Ενορίτης : Αχ! Πόσο τρομερά τιμωρεί ο Κύριος τους συκοφάντες... Δεν θα πάρω εκδίκηση από την κοπέλα Ν. Ο ίδιος ο Θεός ξέρει τι να την κάνει.

455. Ποια είναι τα καθήκοντα των πολεμιστών;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποια είναι τα καθήκοντα των πολεμιστών;

Η απάντηση του ιερέα: Οι ορθόδοξοι πολεμιστές πρέπει:

1) να είναι ειλικρινά αφοσιωμένοι στην Ορθόδοξη πίστη και την Εκκλησία, να βαδίζουν στη συνεχή παρουσία του Θεού και να διατηρούν καθαρή συνείδηση, επειδή εκτίθενται συχνότερα από άλλους στους κινδύνους της ζωής, πρέπει να είναι γεμάτοι με πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό·

2) πρέπει να είναι πλήρως αφοσιωμένος στον κυρίαρχο και, όταν καλείται σε πόλεμο, να πηγαίνει με αγάπη και ανιδιοτέλεια, σύμφωνα με τον λόγο του, όπως σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, με προθυμία, χωρίς να φείδει ούτε δύναμη, ούτε υγεία, ούτε περιουσία, ούτε την ίδια τη ζωή για την πίστη, την εκκλησία και την Πατρίδα.

3) το πνεύμα της τάξης, η τέλεια υπακοή: η ακρίβεια στην εκτέλεση του καθήκοντος, η οποία αποτελεί μία από τις διακριτικές αρετές του στρατιωτικού βαθμού, πρέπει να εμπνέεται από την αγάπη για τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος ο ίδιος ήταν υπάκουος μέχρι θανάτου – θανάτου στον σταυρό ( Φιλ. 3:8 ).

4) ενθυμούμενοι την εντολή του Ιωάννη του Βαπτιστή, πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με τον μισθό μας και να μην προσβάλλουμε κανέναν με λόγια ή έργα ( Λουκάς 3:14 ).

5) απέχουν από βία, βρισιές, προσβολές, καβγάδες, από παιχνίδια και κλοπές, και ιδιαίτερα από μέθη και λαγνεία, που αποδυναμώνουν το πνεύμα και το σώμα και στερούν τον πολεμιστή από τη χάρη του Θεού·

6) κατά τη διάρκεια του πολέμου πρέπει να είναι γενναίοι, θαρραλέοι, άφοβοι, αποφασιστικοί και σταθεροί, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να απέχουν από την ιεροσυλία, δηλαδή από τη βεβήλωση ναών και ιερών σκευών ή την κλοπή οποιωνδήποτε ιερών πραγμάτων για τον εαυτό τους, πρέπει να είναι γεμάτοι αγάπη για την ανθρωπότητα, προς τους ηττημένους και προς τους υποτακτικούς πολίτες και προς τους αιχμαλώτους.

7) με υπομονή και αφοσίωση στο θέλημα του Θεού πρέπει να υπομένουμε τις συμφορές και τις δυσκολίες της ζωής, στις οποίες υπόκειται η στρατιωτική θητεία.

456. Τι θα πρέπει να παρακινεί τους πολεμιστές να επιτύχουν πιστά τον στρατιωτικό τους βαθμό;

Ερώτηση ενός στρατιώτη : Τι θα πρέπει να παρακινεί τους στρατιώτες να επιδιώκουν πιστά την στρατιωτική τους βαθμίδα;

Η απάντηση του ιερέα: Για να εκπληρώσουν πιστά το κάλεσμά τους, οι πολεμιστές πρέπει να είναι πεπεισμένοι για τα εξής:

1) ότι η υπηρεσία τους είναι υπηρεσία προς τον Θεό, την εκκλησία, την πίστη, τον κυρίαρχο και την Πατρίδα·

2) η υπηρεσία τους φέρνει ειρήνη και ευημερία στην εκκλησία, προστασία και δόξα στην Πατρίδα και στους ειρηνικούς πολίτες, και τη δόξα του κυρίαρχου·

3) η Εκκλησία προσεύχεται γι' αυτούς ως υπερασπιστές της και, σε περίπτωση θανάτου τους στον πόλεμο, τους θυμάται πάντα στις προσευχές ενώπιον του Κυρίου και Του ζητά άφθαρτα στέφανα δόξας στη Βασιλεία Του.

4) Μπορούν να ενδυναμωθούν με τα παραδείγματα ανδρών που εκτέλεσαν τις στρατιωτικές τους τάξεις με θεοσεβή τρόπο, όπως στην Παλαιά Διαθήκη: ο Ιησούς Ναβίν, ο Σαμψών, ο Γεδεών, ο Δαβίδ, ο Ιούδας Μακκαβαίος, ολόκληρος ο λαός του Ισραήλ, κ.λπ.· επίσης με τα παραδείγματα Χριστιανών στρατιωτών, όπως: ο Κορνήλιος, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Μαυρίκιος, ο Ιωάννης, ο Νικόλαος και άλλοι.

457. Σε τι συνίσταται μια σταθερή πρόθεση για διόρθωση του εαυτού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι συνιστά μια σταθερή πρόθεση για βελτίωση του εαυτού;

Η απάντηση του ιερέα: Η αληθινή μετάνοια για τις αμαρτίες και η εμπιστοσύνη στην αγαθότητα του Θεού θα πρέπει να αφυπνίσουν στον μετανοημένο αμαρτωλό μια σταθερή απόφαση να διορθώσει τη ζωή του. Εάν αυτή η απόφαση απουσιάζει από την ψυχή του προσηλυτισμένου, είναι σημάδι ότι ο αμαρτωλός δεν έχει νιώσει πλήρως το βάρος της αμαρτωλής του κατάστασης ή δεν έχει σταθερή εμπιστοσύνη στην αγαθότητα του Θεού, μέσω της οποίας, μέσω των αξιών του Ιησού Χριστού, μπορεί να λάβει δικαίωση και Αιώνια Ζωή .