Τρίτη 11 Αυγούστου 2026
Τα δάση δεν τα καίνε μόνο οι φωτιές
Τα δάση δεν τα καίνε μόνο οι φωτιές
Τα καίνε και τα λάθη δεκαετιών.
από Γεώργιος Αποστολάκης -2 Αυγούστου
Κάθε καλοκαίρι, όταν η Ελλάδα τυλίγεται στις φλόγες, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από τον καύσωνα, τους ανέμους και τα εναέρια μέσα πυρόσβεσης. Είναι, όμως, αυτή όλη η αλήθεια;
Η απάντηση είναι όχι.
Οι μεγάλες πυρκαγιές των τελευταίων ημερών φέρνουν στην επιφάνεια ένα πολύ βαθύτερο πρόβλημα: την προοδευτική εγκατάλειψη της ελληνικής υπαίθρου και τη διατάραξη της φυσικής ισορροπίας ανάμεσα στον άνθρωπο και το δάσος.
Για αιώνες, τα ελληνικά δάση δεν ήταν ακατοίκητοι χώροι. Ήταν ζωντανά οικοσυστήματα, όπου άνθρωποι, κτηνοτρόφοι, υλοτόμοι, ρητινοσυλλέκτες και μελισσοκόμοι συνυπήρχαν με τη φύση. Η παρουσία τους λειτουργούσε ως ένας φυσικός μηχανισμός πρόληψης των πυρκαγιών.
Ιδιαίτερα η εκτατική κτηνοτροφία αποτελούσε τον καλύτερο «δασοπυροσβέστη». Τα κοπάδια καθάριζαν καθημερινά τα δασολίβαδα από τα ξερά χόρτα, τους θάμνους και τη χαμηλή βλάστηση. Με άλλα λόγια, αφαιρούσαν τη βασική καύσιμη ύλη που επιτρέπει σε μια μικρή φωτιά να εξελιχθεί σε πύρινο όλεθρο.
Σήμερα, όμως, η εικόνα αυτή έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
Η ελληνική ύπαιθρος ερημώνει. Οι νέοι εγκαταλείπουν τα χωριά, η κτηνοτροφία συρρικνώνεται, τα κοπάδια λιγοστεύουν και τα δασολίβαδα μένουν ακαλλιέργητα και αβόσκητα. Κάθε χρόνο συσσωρεύονται τεράστιες ποσότητες ξερής βιομάζας, μετατρέποντας τα δάση σε μια απέραντη πυριτιδαποθήκη που περιμένει έναν σπινθήρα.
Αλλά και ένα δεύτερο φαινόμενο επιδείνωσε δραματικά την κατάσταση.
Τις τελευταίες δεκαετίες ο άνθρωπος εισέβαλε μαζικά μέσα στο δασικό οικοσύστημα. Η ανεξέλεγκτη εκτός σχεδίου δόμηση, οι διάσπαρτοι οικισμοί, οι εξοχικές κατοικίες και η άναρχη ανάπτυξη δημιούργησαν μια επικίνδυνη ζώνη συνάντησης κατοικίας και δάσους.
Έτσι, όταν ξεσπά μια πυρκαγιά, δεν απειλεί πλέον μόνο το φυσικό περιβάλλον. Απειλεί αμέσως ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και ολόκληρους οικισμούς. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις αναγκάζονται δικαιολογημένα να δώσουν προτεραιότητα στη διάσωση ανθρώπων και σπιτιών, με αποτέλεσμα πολλές φορές να χάνεται πολύτιμος χρόνος για την ανάσχεση της φωτιάς μέσα στο δάσος.
Με άλλα λόγια, δημιουργήσαμε μόνοι μας τις συνθήκες ώστε μια φυσική καταστροφή να μετατρέπεται σε εθνική τραγωδία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η κλιματική αλλαγή δεν παίζει ρόλο. Τον παίζει, και μάλιστα σημαντικό. Όμως η κλιματική αλλαγή εξηγεί γιατί οι φωτιές γίνονται πιο έντονες. Δεν εξηγεί γιατί βρίσκουν μπροστά τους τόσο τεράστια ποσότητα καύσιμης ύλης ούτε γιατί εξαπλώνονται ανεμπόδιστα μέσα σε εγκαταλελειμμένα τοπία.
Η πρόληψη δεν αρχίζει όταν απογειώνονται τα Canadair.
Αρχίζει τον χειμώνα. Αρχίζει με την αναγέννηση της ελληνικής υπαίθρου. Με την ενίσχυση της κτηνοτροφίας. Με την επιστροφή ανθρώπων στα χωριά. Με τη βόσκηση των δασολιβάδων. Με τη διαχείριση των δασών. Με τον καθαρισμό της βλάστησης. Με κανόνες στη δόμηση μέσα στις δασικές περιοχές.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη πυροσβεστική δύναμη της χώρας να μην είναι τα αεροπλάνα ούτε τα ελικόπτερα.
Ίσως να είναι ο ίδιος ο άνθρωπος της υπαίθρου. Ο βοσκός. Ο αγρότης. Ο δασεργάτης. Ο άνθρωπος που ζει καθημερινά μέσα στο δάσος, το γνωρίζει, το φροντίζει και το κρατά ζωντανό.
Γιατί το δάσος δεν σώζεται μόνο με καταστολή. Σώζεται πρωτίστως με παρουσία. Και η μεγαλύτερη εγκατάλειψη της εποχής μας δεν είναι των δασών.
Είναι η εγκατάλειψη των ανθρώπων που τα κρατούσαν ζωντανά.
Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα ("Γυμνό τοπίο") είναι έργο της Βάσως Λεκάκη-Μυλογιαννάκη.
Ευτυχώς, ο Εύτυχος αναστήθηκε.. ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 20.Την Κυριακή είχαν συγκεντρωθεί οι μαθητές για τη θεία Ευχαριστία. .........
ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 20
Στη Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα
1Όταν τελείωσαν οι ταραχές, ο Παύλος προσκάλεσε τους χριστιανούς, τους αποχαιρέτησε και αναχώρησε, για να πάει στη Μακεδονία. 2Αφού περιόδευσε τα μέρη εκείνα και τους ενίσχυσε με πολλούς λόγους, ήρθε στη νότια Ελλάδα. 3Εκεί έκανε τρεις μήνες. Κατόπιν σκόπευε να πάει με πλοίο στη Συρία. Επειδή όμως οι Ιουδαίοι σχεδίαζαν να τον σκοτώσουν, αποφάσισε να επιστρέψει περνώντας από τη Μακεδονία.
4Στο ταξίδι του τον συνόδευαν μέχρι την Ασία ο Σώπατρος, που καταγόταν από τη Βέροια, ο Αρίσταρχος και ο Σεκούνδος από τους Θεσσαλονικείς, ο Γάιος, που καταγόταν από τη Δέρβη, και ο Τιμόθεος, ο Τυχικός και ο Τρόφιμος, που κατάγονταν από την επαρχία της Ασίας. 5Αυτοί προπορεύτηκαν και μας περίμεναν στην Τρωάδα. 6Εμείς οι άλλοι αποπλεύσαμε μετά το Πάσχα από τους Φιλίππους και μετά από πέντε μέρες τούς συναντήσαμε στην Τρωάδα. Εκεί μείναμε εφτά μέρες.
Ο Εύτυχος
7Την Κυριακή είχαν συγκεντρωθεί οι μαθητές για τη θεία Ευχαριστία. Ο Παύλος μιλούσε στους συγκεντρωμένους, γιατί θα έφευγε την άλλη μέρα, και παρέτεινε το λόγο ως τα μεσάνυχτα. 8Ήμασταν μαζεμένοι στο τελευταίο πάτωμα του σπιτιού, κι εκεί υπήρχαν πολλές λαμπάδες. 9Ένας νεαρός, που τον έλεγαν Εύτυχο, καθόταν πάνω στο παράθυρο. Ενώ ο Παύλος συνέχιζε να μιλάει, ο Εύτυχος έπεσε σε ύπνο βαθύ. Παραλυμένος από τον ύπνο, έπεσε από το τρίτο πάτωμα κάτω και τον σήκωσαν νεκρό.
10Ο Παύλος όμως κατέβηκε κάτω, έπεσε πάνω του, τον πήρε στην αγκαλιά του και είπε: «Μην ανησυχείτε, γιατί είναι ζωντανός». 11Ύστερα ανέβηκε πάνω, τέλεσε τη θεία Ευχαριστία και έφαγε. Κατόπιν συνέχισε να μιλάει για πολύ ακόμη, ως το πρωί κι ύστερα αναχώρησε. 12Το νεαρό τον έφεραν ζωντανό και παρηγορήθηκαν πολύ.
Στοργικέ μου Πατέρα, όλα πάνε στραβά για μένα· και όμως εσύ είσαι αγάπη.
Στοργικέ μου Πατέρα, όλα πάνε στραβά για μένα· και όμως εσύ είσαι αγάπη.
Έχω αποτύχει ακόμη και να το θυμάμαι και να κρατιέμαι από αυτό, το ότι αγαπάς· παρ'όλα αυτά όμως εσύ αγαπάς.
Όπου και αν στρέφομαι, όπου και αν γυρίζω, το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να απαρνηθώ, είναι, το ότι αγαπάς, και γι' αυτό πιστεύω, ακόμα κι αν δεν έχω διατηρήσει την πίστη-την πεποίθηση, ότι αγαπάς, ότι μέσω της αγάπης το επιτρέπεις, το να είναι έτσι, ω άπειρη αγάπη.
_Σάιρεν, Κίερκεγκωρ, Οι προσευχές, ημερολόγια_
Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ.
Υπάρχει μια απερίγραπτη χαρά, που ανεξήγητα μας διαπερνά η φλόγα της, παρόμοια όπως το ξέσπασμα του Απ. Παύλου, που τόσο αιφνίδια προβάλλει: "Χαίρετε, και πάλιν ερώ χαίρετε", με γλώσσα και με στόμα κι από της καρδιάς τα βάθη.
Χαίρομαι με την χαρά μου, μα χαίρομαι και από την χαρά μου, και γι’ αυτήν, μέσα της και για χάρη της χαίρομαι χάρη στην χαρά μου.
_Σάιρεν Κίερκεγκωρ_
Σκότ Πέκ (Χριστιανός ψυχίατρος).
Η τάση να αποφεύγουμε να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας και την συμφυή με αυτά συναισθηματική φόρτιση πόνου, είναι η πρωταρχική βάση όλων των ψυχικών παθήσεων.
Η δυσκολία που αντιμετωπίζουμε στην ανάληψη ευθύνης για την συμπεριφορά μας, έγκειται στην επιθυμία να αποφύγουμε τον πόνο των συνεπειών αυτής της συμπεριφοράς.
Τα προβλήματα δεν περνάνε από μόνα τους. Πρέπει να αντιμετωπιστούν, αλλιώς μένουν για πάντα εμπόδιο στην πνευματική ανάπτυξη και εξέλιξη.
Προεκτείνει κανείς τα όριά του μόνο όταν τα ξεπερνάει. Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να αποτύχουμε, για να εκτιμήσουμε την αλήθεια, ότι συχνά η ζωή δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί, αλλά ένα μυστήριο που πρέπει να ζήσουμε.
Δεν υπάρχει χειρότερη πικρία από το να φτάσεις στο τέλος της ζωής σου και να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχεις ζήσει.
Σκότ Πέκ (Χριστιανός ψυχίατρος)
Ανάμνηση υπερφυούς θαύματος των Αρχαγγέλων στην Αμβρακιά Θέρμου.
Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 9η
Αυγούστου 2026
ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ
Ανάμνηση υπερφυούς θαύματος των
Αρχαγγέλων στην Αμβρακιά Θέρμου
Την Αμβρακιά Θέρμου, ένα
από τα ωραιότερα και πιο γραφικά χωριά του Δήμου Θέρμου επισκέφθηκε την Κυριακή
9 Αυγούστου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.
Δαμασκηνός. Η ορεινή κοινότητα Αμβρακία βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό,
πνιγμένη στο πράσινο, περιτριγυρισμένη από απέραντα δάση και πηγές. Ανήκει στα
χωριά της ορεινής Τριχωνίδας που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα ορεινών όγκων
Leader Plus. Το φυσικό περιβάλλον δένει αρμονικά με την παραδοσιακή
αρχιτεκτονική: σπίτια με στέγες από πέτρινες πλάκες ή κεραμίδια, καλντερίμια,
πέτρινες στέρνες και υδραύλακες, συνθέτουν μια εικόνα αυθεντικού ορεινού
οικισμού.
Την Κυριακή, πριν την
εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι κάτοικοι της Αμβρακιάς τιμούν την θαυμαστή
διάσωση από την καταστροφή του Ενοριακού Ιερού Ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών
και ολοκλήρου του χωριού, τον Αύγουστο του έτους 1944, όταν το γερμανικό
απόσπασμα που ήρθε στο χωριό, μετά την μάχη του Χαλικιού (9 και 10 Αυγούστου)
είχε εντολή να κάψει την Εκκλησία με το αιτιολογικό ότι είχε χρησιμοποιηθεί ως
προσωρινή αποθήκη σιταριού προοριζόμενου για τις ανάγκες του ΕΑΜ.
Ο Σεβασμιώτατος
χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην αρχιερατική Θεία
Λειτουργία στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών.
Κατά το κήρυγμά του
ανέλυσε το βαθύ πνευματικό περιεχόμενο της πίστης, συνδέοντας το Ευαγγελικό
ανάγνωσμα της ημέρας με την ιστορική και θαυματουργική διάσωση της Αμβρακιάς.
Ξεκινώντας από την ευαγγελική περικοπή που περιγράφει τη θεραπεία του δαιμονιζομένου
νέου, τόνισε ότι «η πίστη είναι η προϋπόθεση για να πραγματοποιηθεί ένα θαύμα».
Αναφερόμενος στη στάση
του πονεμένου πατέρα του Ευαγγελίου, εξήρε την υπομονή και την επιμονή του,
σημειώνοντας πως, παρά την αρχική αδυναμία των μαθητών να θεραπεύσουν το δαιμονισμένο
γιό του, εκείνος «δεν απελπίζεται, δεν χάνει το θάρρος του, αλλά ούτε και την
ελπίδα του». Η πίστη αυτή δεν ήταν επιφανειακή, αλλά δοκιμασμένη στις δυσκολίες
της ζωής. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «αυτός ο πατέρας, μέσα στο καμίνι του
πόνου του, μέσα στο καμίνι της θλίψεώς του, γέννησε την πίστη του προς τον Θεό.
Και μέσα στο καμίνι του πόνου, η πίστη γίνεται φωτεινή, λαμπερή όπως το χρυσάφι».
Ο Σεβασμιώτατος τόνισε
ότι ο Χριστός δεν επιτελεί θαύματα για λόγους εντυπωσιασμού, αλλά για να
«θεραπεύσει και να αποκαταστήσει στην αρχική του κατάσταση το αγαπημένο Του
δημιούργημα, που είναι ο άνθρωπος». Αυτή η πνευματική απελευθέρωση αποτελεί και
τον πυρήνα της Θείας Ενανθρωπήσεως, καθώς «μόνο ο Χριστός μπορεί να μας
απαλλάξει από τα δεσμά της αμαρτίας, του διαβόλου και του θανάτου».
Συνεχίζοντας την ομιλία
του ο Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός επικεντρώθηκε στην τοπική εορτή και την
ανάμνηση του θαύματος των Αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ στο χωριό. Ανακάλεσε
στη μνήμη των πιστών τη ζοφερή περίοδο της ναζιστικής κατοχής, όταν «οι
ναζιστικές δυνάμεις κατοχής ανεξέλεγκτα σκόρπιζαν τον τρόμο, τον πανικό, την
καταστροφή και τον θάνατο».
Σε εκείνη την κρίσιμη
στιγμή, η επέμβαση των Αρχαγγέλων έθεσε ένα όριο στην ανθρώπινη βαρβαρότητα,
αποδεικνύοντας ότι «πάνω από εμάς τους ανθρώπους, πάνω από τη δύναμη και τα όπλα,
πάνω από οποιαδήποτε άλλη δύναμη, είναι η δύναμη του Θεού». Το θαύμα αυτό, που
απέτρεψε την καταστροφή του Ναού και του χωριού, «συγκλόνισε τότε τους
προγόνους σας και διαδόθηκε αστραπιαία και παρέμεινε πάντοτε μια ζωντανή
ιστορία και μια ζωντανή παράδοση».
Ο Σεβασμιώτατος δεν
παρέλειψε να αναφερθεί στους κινδύνους που ελλοχεύουν, όταν ο άνθρωπος
απομακρύνεται από τον Θεό. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα των ολοκληρωτικών
καθεστώτων του παρελθόντος, εξήγησε ότι οι Ναζιστές της Γερμανίας και οι
Φασίστες της Ιταλίας «θέλησαν να δημιουργήσουν έναν νέο κόσμο, μέσα στον οποίο
δεν θα υπήρχε πλέον ούτε η πίστη ούτε και η αγάπη προς τον Θεό».
Τόνισε, ότι ο άνθρωπος
χωρίς την πίστη μπορεί να μετατραπεί σε «ένα άγριο θηρίο, που θα προκαλεί τον
όλεθρο και την καταστροφή», ή ταυτόχρονα να οδηγηθεί «στην απελπισία, στην
απαισιοδοξία, στην απόγνωση και να συντριβεί κάτω από το βάρος των δοκιμασιών
της ζωής».
Ολοκληρώνοντας την
ομιλία του κάλεσε τους πιστούς να διατηρήσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τους
Αρχαγγέλους: «Ας διατηρήσουμε την πίστη μας και την ευγνωμοσύνη μας στους
Αρχαγγέλους. Να τους ευχαριστούμε, γιατί τότε προστάτευσαν αυτόν τον Ιερό Ναό
και να τους παρακαλούμε να στέκονται φρουροί έξω από την πύλη του ναού του
σώματός μας, που είναι η ψυχή μας, και να πολεμούν τον πειρασμό του διαβόλου να
μην εισέλθει μέσα στην ψυχή μας και μας δεσμεύσει στα σκοτεινά μονοπάτια του
Άδου και μας οδηγήσει στον πνευματικό θάνατο».
Εξέφρασε την ιδιαίτερη
χαρά του για την παρουσία του στην ορεινή κοινότητα της Αμβρακιάς και
ευχαρίστησε όλους όσοι προσήλθαν για να συμμετάσχουν στην Θεία Λειτουργία, τους
Ιερείς, τους Ιεροψάλτες, τον Πρόεδρο του Συλλόγου Απανταχού Αμβρακιωτών «Οι
Παμμέγιστοι Ταξιάρχες» κ. Αλέξανδρο Τράικο, τον Συνταξιούχο Δάσκαλο και πρώην
Πρόεδρο της Χριστιανικής Ενώσεως Αγρινίου κ. Αθανάσιο Πυρπίλη, τον Δήμαρχο
Θέρμου κ. Σπυρίδωνα Κωνσταντάρα και όλους τους κατοίκους και τους παραθεριστές.
Η Θεία Λειτουργία
ολοκληρώθηκε με την λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας των Ταξιαρχών πέριξ του Ναού,
ενώ ακολούθησε παραδοσιακό κέρασμα στο προαύλιο του Ιερού Ναού.
Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες στον ακόλουθο σύνδεσμο https://photos.app.goo.gl/UUDnuf2P5mBpWdVL6
Εκ
του Γραφείου Τύπου
και Επικοινωνίας
της
Ιεράς Μητροπόλεως
Νέα έκδοση.
"Ποιος είναι ο σκοπός τού να πηγαίνουμε στην εκκλησία; Γιατί ανάβουμε το κερί; Τι ώρα προσερχόμαστε στην εκκλησία; Γιατί στεκόμαστε όρθιοι κατά τη διάρκεια των ακολουθιών;"
Απαντήσεις σ΄ αυτές και σε πολλές ακόμη ερωτήσεις, καθώς και μια θεωρητική προσέγγιση για την Θεία Λειτουργία, θα βρείτε στο νέο βιβλίο «Περί Εκκλησιασμού» του ιερομονάχου Μύρωνος Σιμωνοπετρίτου.
Στη διάθεσή Σας για ότι χρειασθείτε!
Καλό υπόλοιπο του καλοκαιριού!!
https://www.ormyliamonastery.com/el/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8A%CF%8C%CE%BD/peri-ekklisiasmou/
---------------------------------------------------------------------
What is the purpose of going to church? Why do we light a candle? What time should we arrive at church? Why do we stand during the services?"
The answers to these and many other questions, along with a theological introduction to the Divine Liturgy, can be found in the new book "On Church Attendance" by Hieromonk Myron of Simonopetra.
We remain at your disposal for any information or assistance you may need!
Wishing you a wonderful rest of the summer!
Δευτέρα 10 Αυγούστου 2026
ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΟΥ.
💌… Αναμνήσεις του Πατέρα Ευθύμιου…💌
Γεια σας. Είχα φρικτό πόνο στα πόδια μου. Είχα ραντεβού με έναν γιατρό, αλλά η αναμονή ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσα να περιμένω.
Δεν είχα ξαναδεί τον Πατέρα Ευθύμιο, μόνο διάβαζα γι' αυτόν. Τότε ένα βράδυ τον ονειρεύτηκα, και το επόμενο πρωί ξύπνησα και τα πόδια μου δεν πονούσαν. Είχα αρκετή δύναμη να περιμένω το ραντεβού και να πάω στη Μόσχα για να δω τον γιατρό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πατέρας Ευθύμιος με βοήθησε.
Υπηρέτης του Θεού Ε.
ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ.
💌..Αναμνήσεις του Πατέρα Ευθύμιου..
Μια σύντομη ιστορία για την πρώτη φορά μετά τον στρατό, που ο Κύριος μου έδωσε την ευκαιρία να περάσω έναν μήνα σε μια σκήτη για υπακοή, κ.λπ.
Τον συνάντησα κάποτε στο δρόμο για τη σκήτη και τον ρώτησα κάτι για τα οφέλη και τις βλάβες του τσαγιού, λέγοντας ότι χαλαρώνει την ψυχή και το σώμα, ήταν αλήθεια αυτό; Στο οποίο απάντησε ότι δεν ήταν σοβαρό, και αρχίσαμε να μιλάμε για πνευματικά θέματα - για τον Γκόγκολ και τα έργα του, τα οποία περιέχουν κρυμμένα θέματα: στους έσχατους καιρούς, όλοι τραγουδούσαν και χαίρονταν, και μετά, όπως λένε, την τελευταία μέρα, ο ήλιος θα σκοτεινιάσει, το φεγγάρι δεν θα δώσει το φως του, η γη θα τρέμει, κ.λπ. - όλα μια αναφορά στο μυθιστόρημα του Γκόγκολ «Ο Επιθεωρητής της Κυβέρνησης» - όπως είπε ο Πατέρας Ευθύμιος, ο Γκόγκολ ήταν ένας πολύ πνευματικός άνθρωπος.
Ήμουν στην Όπτινα για τελευταία φορά στη ζωή μου μετά τον στρατό, ίσως τρεις ή περισσότερες φορές, και όποτε τον συνάντησα - και αυτό ήταν πολλές φορές όσο ήμουν εκεί - είχε πάντα απαντήσεις στη ζωή μου, ό,τι και να τον ρωτούσα.
Αλλά μερικές φορές, για να καταλάβεις κάποια πράγματα, χρειάζεται χρόνος.
Δεν είναι αυτό το θέμα, όπως είπε ο Πατέρας Εφίμιος, «πρέπει να αναζητάς απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα».
Ένα τελευταίο πράγμα: λίγο πριν τον θάνατό του (περίπου τρεις μέρες πριν), ένιωσα μια άγρια επιθυμία να πάω να τον δω, αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή μας, τα αναβάλλουμε όλα για αργότερα, και μετά, όπως λένε, πολύ αργά - έμαθα για τον θάνατό του από δημόσιες σελίδες και την κοινότητα VKontakte, και αμέσως, για πνευματικούς λόγους, τα άφησα όλα στην άκρη και πήγα στην Όπτινα.
Ως συνήθως, αν δεν έχω πάει εκεί για αρκετό καιρό, οι περιστάσεις συνωμοτούν για να με κάνουν να τα παρατήσω όλα και να πάω στην Όπτινα.
♥️ Νιώθω σαν να πέρασε μια ολόκληρη εποχή με αυτόν τον άνθρωπο, έναν πραγματικό επαγγελματία στον τομέα του, έναν αληθινό υποστηρικτή—αυτόν με τον οποίο συνδέεται όλη η Όπτινα.
Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να βρεθούν παντού, σε κάθε περιοχή. Είναι λίγοι και σπάνιοι. Μου λείπει πολύ αυτή η παρουσία στην πραγματική ζωή, αλλά αυτός δεν είναι λόγος απελπισίας. Ειλικρινά, καθώς γράφω αυτήν την ανάρτηση, δάκρυα τρέχουν στο πρόσωπό μου αυτή τη στιγμή. Ο χρόνος κυλά γρήγορα και δεν είναι τίποτα άλλο παρά ματαιοδοξία. Είθε ο Θεός να δώσει ο Κύριος να στείλει εργάτες του θερισμού για τη συγκομιδή Του.
Οπότε, με λίγα λόγια, σας παρακαλώ μην ασκείτε αυστηρή κριτική. Δεν υπάρχει όμορφη ιστορία για τη συνάντηση με τον Πατέρα Εφήμιο εδώ—μόνο ό,τι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Αγκάλιασα θερμά όλους.
Υπηρέτη του Θεού, Ιγκόρ.
Θα ήθελα να σας πω την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.
Θα ήθελα να σας πω την ιστορία για το πώς γνώρισα τον πατέρα Γαβριήλ.
Μια μέρα, έφτασα στο Ντιβέγιεβο με μεγάλο συναισθηματικό πόνο. Έκλαιγα στην εκκλησία, δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου, και ξαφνικά ένιωσα τόσο ζεστά, σαν κάποιος να με αγκάλιασε και να με κράτησε σφιχτά. Η ψυχή μου ένιωθε τόσο ελαφριά και ήρεμη, σαν να ήμουν στην αγκαλιά του πατέρα μου.
Όταν συνήλθα, ας πούμε, στεκόμουν πιεσμένος πάνω στην εικόνα. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα ποιος ήταν. Αλλά συνειδητοποίησα τη ζεστασιά που προερχόταν από αυτή την εικόνα, και μου χαμογελούσε με μεγάλη αγάπη στα μάτια του.
Από τότε, είναι πάντα μαζί μου. Και νιώθω τη ζεστασιά του και αυτό το αίσθημα γαλήνης.
Δόξα τω Θεώ για όλα!!!
Πάτερ Γαβριήλ, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς!
Η Μοναχή Αικατερίνη (Εμπραλίτζε) αναφέρει....
Ο πατήρ Γαβριήλ δεν άντεχε τους επαίνους, έτσι αφού έκανε μια καλή πράξη, άρχιζε αμέσως να ενεργεί ανόητα. Παρακολουθήσαμε την θεραπεία ενός δαιμονισμένου άνδρα, αλλά ο πατήρ Γαβριήλ, προσπαθώντας να κρύψει το χάρισμά του από εμάς, προσποιήθηκε ότι είχε νικηθεί από τον διάβολο. Αλλά ο πατήρ Γαβριήλ ήταν τόσο δυνατός άνθρωπος της προσευχής και τηρούσε τις εντολές του Θεού που ο διάβολος δεν μπορούσε να τον νικήσει. Ταπεινώνε τον εαυτό του μπροστά μας, προσποιούμενος τον αδύναμο. Εκείνη την εποχή, αντιλαμβανόμασταν τα πάντα όπως ήθελε. Μόνο χρόνια αργότερα ο Κύριος φώτισε το μυαλό μας και αρχίσαμε να εκτιμούμε τη σοφία του. Δυστυχώς, συχνά τον παρεξηγούσαμε τότε. Και μας μάλωσε: «Δεν καταλαβαίνετε την αγάπη μου!»
Μοναχή Αικατερίνη (Εμπραλίτζε)
Από τα απομνημονεύματα της Ηγουμένης Μαριάμ για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) .
Δεν θεωρούσα τον πατέρα Γαβριήλ άγιο εκείνη την εποχή, και δεν ήθελα ποτέ να μου προβλέψει κάτι, αλλά τον αγαπούσα πολύ επειδή αγαπούσε τους πάντες.
Και το πιο σημαντικό, αγαπούσε τους πάντες εξίσου. Για παράδειγμα, μια εντελώς τρελή γυναίκα ερχόταν να την επισκεφτεί, κάποια που κανείς δεν ήθελε καν να της μιλήσει ή να δει, όλοι κρυβόντουσαν από αυτήν, αλλά μπορούσε να καθίσει μαζί της για ώρες.
Για παράδειγμα, υπήρχε η Καρίνα, η οποία δεν είναι πια στη ζωή. Τραγουδούσε μαζί της, χαιρόταν μαζί της...
Και αυτοί οι άνθρωποι, που κανείς δεν χρειαζόταν, ήταν πολύ χαρούμενοι μαζί του, γιατί μαζί του ένιωθαν πραγματικά σαν άνθρωποι.
Από τα απομνημονεύματα της Ηγουμένης Μαριάμ για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)
.jpg)
ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.«Θέλω να παντρευτώ, παρακαλώ προσευχηθείτε!»
💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌
Η φίλη μου ήρθε στην Όπτινα και πήγε να δει τον π. Ευθύμιο. Του είπε:
«Θέλω να παντρευτώ, παρακαλώ προσευχηθείτε!»
Και της έφερε ένα βιβλίο για το πώς να αγαπάς κάποιον με καρκίνο. Επέστρεψε και έμαθε ότι ο πατέρας της ήταν άρρωστος.
Επίσης, πάντα εξομολογούνταν στον πατέρα Τύχωνα, στεκόμενος στην ουρά με όλους τους άλλους, χωρίς να προηγείται ποτέ — αυτό είδα και, άθελά μου, άκουσα μέρη της εξομολόγησής του.
Δεν θα γράψω γι' αυτό, αλλά μπορώ να πω ένα πράγμα: Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΗ!
Δούλος του Θεού Ν.
Από τα απομνημονεύματα του Αρχιερέα Ζουράμπ Τσκοβρεμπάτζε για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε).
Ένας από τους πνευματικούς μου αδελφούς—τώρα ιερομόναχος—μου είπε πολλά για τον πατέρα Γαβριήλ: τι άγιος άνθρωπος ήταν, πώς προσευχόταν. Οι τρεις μας, μαζί με έναν άλλον άνδρα, τώρα επίσης ιερέα, πήγαμε στη Μτσχέτα, στη Μονή Σαμτάβρο. Πλησιάσαμε τον πύργο όπου έμενε ο πατέρας Γαβριήλ και απαγγείλαμε την προσευχή των Αγίων Πατέρων στην είσοδο—το κάναμε πάντα αυτό. Αν απαντούσε «Αμήν», μπαίναμε, αλλά αν όχι, φυσικά, δεν μας επιτρεπόταν να μπούμε. Όταν μπαίναμε, το κελί ήταν στενό, γεμάτο με εικόνες και πολύ άβολο—το δωμάτιο δεν θερμαινόταν ποτέ, και αντί για παράθυρο, υπήρχε μια τρύπα που δεν έκλεινε. Ήταν αποπνικτικά και ζεστά το καλοκαίρι, και κρύα τον χειμώνα. Μετά από λίγο, παρατήρησα ότι ο πατέρας Γαβριήλ συμπεριφερόταν παράξενα, σαν να συμπεριφερόταν σαν ανόητος. Δεν ήταν πάντα έτσι: μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν ανόητος, και μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν συνηθισμένος άνθρωπος.
Μετά άρχισε να συμπεριφέρεται σαν ανόητος, και ο φίλος μας αργότερα μου είπε ότι εκείνη τη στιγμή ανησυχούσε που μας έφερε σε αυτόν. Είχε μιλήσει για τον Πατέρα Γαβριήλ ως άγιο άνθρωπο, αλλά εδώ συμπεριφερόταν τόσο παράξενα. Ο Πατέρας Γαβριήλ τραγούδησε άριες και αποσπάσματα όπερας και χόρεψε λίγο - όχι με τα πόδια του, αλλά με το σώμα του. Όταν λάμβανα την ευλογία του, είπε για εμάς τους τρεις: «Αυτοί είναι οι άνθρωποί μας που ήρθαν». Νόμιζα ότι εννοούσε ότι είχαν έρθει οι πιστοί, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι μιλούσε για το να γίνουμε όλοι ιερείς. Αργότερα, μου είπε προσωπικά: «Ο Χριστός μόλις μου είπε ότι έχει προσβληθεί μαζί σου λόγω δύο αμαρτιών» και ονόμασε αυτές τις δύο αμαρτίες. Όλα ήταν σαν ακτινογραφία για τον Πατέρα Γαβριήλ. Έβλεπε τα πάντα: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Λόγω της ανοησίας του, ακόμη και ο κλήρος δεν τον καταλάβαινε. Προσπαθούσε να κρύψει τα χαρίσματά του από τους ανθρώπους, ειδικά από τους ιεράρχες και τον Πατριάρχη. Ήμασταν απλοί νέοι τότε, λαϊκοί, και δεν έκρυβε τις δυνάμεις του από εμάς, αλλά τις έκρυβε πολύ προσεκτικά από εκείνους που είχαν εκκλησιαστική εξουσία πάνω του. Πιθανότατα πίστευε ότι δεν έπρεπε να λάβει στη ζωή τη δόξα που τον περίμενε μετά θάνατον.
Από τα απομνημονεύματα του Αρχιερέα Ζουράμπ Τσκοβρεμπάτζε για τον Άγιο Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)
Ο ΆΓΙΟΣ ΔΙΟΝΎΣΙΟΣ ΕΝ ΟΛΎΜΠΩ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.
Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ
Μαρτυρία Σεβασμιωτάτου κ. κ. Αγαθονίκου.
Μητροπολίτης κεντρικῆς Τανζανίας, Αφρική
Να γίνω μοναχός;
Το καλοκαίρι του 1982 εἶχα τελειώσει τό πρῶτο ἔτος τῆς Παιδαγωγικῆς Ακαδημίας καί μαζί μέ ἕναν φίλο μου πήγαμε στην Ι. Μονή Παρακλήτου για μερικές ημέρες. Ἦταν μία καλή ευκαιρία να ἐπισκεφτοῦμε τόν Ἅγ. Πορφύριο γιά τόν ὁποῖο εἶχα ἀκούσει πολλά θαυμαστά γεγονότα ἀπό τίς θεῖες μου.
Ξεκινήσαμε χαράματα, ἀμέσως μετά τή θεία Λειτουργία, ἀλλά χάσαμε τόν δρόμο καί ἀντί γιά μία ώρα φτάσαμε μετά ἀπό 6-7 ώρες. Ἦταν πιά μεσημέρι καί συναντήσαμε περίπου 50 άτομα νά περιμένουν ἔξω ἀπό τό τροχόσπιτο. Σέ λίγο βγῆκε ὁ Ἅγιος, ἔριξε μία λευκή πετσέτα στο κεφάλι του γιά να προστατευτεῖ ἀπό τόν καυτό ἥλιο καί πῆγε κατευθείαν σέ κάποιον πού εἶχε προσφερθεῖ νά μπολιάσει τά δέντρα του.
Θυμᾶμαι ἔντονα πώς μόλις τόν πρωτοεῖδα, μέ τράβηξε σάν μαγνήτης καί ἤμουν ὁ μόνος πού τόν ἀκολούθησε. Φίλησα τό χέρι του καί κοιταχτήκαμε στά μάτια. Πραγματικά εἶχε πανέμορφα γαλάζια μάτια. Δέν θά τά ξεχάσω ποτέ, διότι εἶχαν μία θεϊκή λάμψη. Μετά στράφηκε σέ ἐκεῖνον πού μπόλιαζε καί τοῦ εἶπε:
-Αὐτή τή ροδακινιά δέν τή μπόλιασες καλά...
Ἐκεῖνος γύρισε καί κοίταξε τόν Ἅγιο πού τοῦ ἐπανέλαβε:
-Αὐτή τή ροδακινιά, σοῦ λέω, δέν τή μπόλιασες καλά...
-Βρέ Παππού, δέν μέ παρατᾶς! Ἔχεις τόσο κόσμο πού σέ περιμένει καί ἦρθες τώρα ἐδῶ νά μοῦ κάνεις παρατήρηση;
Ασε με ήσυχο... Ξέρω εγώ τή δουλειά μου. Ἐσύ, ποῦ ξέρεις;
-Μή νομίζεις ὅτι ἡ γυναίκα σου ἄρχισε νά παίρνει τώρα τα ψυχοφάρμακα. Τά ἔπαιρνε από κορίτσι άλλά στό ἔκρυψε, διότι φοβότανε πώς ἄν τό μάθαινες, δέν θά τήν παντρευόσουν. Ἀλλά νά τό ξέρεις, εἶναι καλή καί νά τή βοηθᾶς...
............... Ἐσύ ποῦ τά ξέρεις αὐτά;ψέλλισε ἐκεῖνος.
-Γι' αὐτό σοῦ λέω ὅτι αὐτό τό δέντρο δέν τό μπόλιασες καλά. Ξέρω τί σοῦ λέω...
Εντυπωσιάστηκα μέ ὅσα ἄκουσα καί παίρνοντας θάρρος τον πλησίασα περισσότερο καί τοῦ εἶπα:
-Γέροντα, θέλω νά σᾶς δῶ!
-Ἔχω πολύ κόσμο... Μέχρι νά τούς τελειώσω, πηγαίνετε ἐκεῖ στό φορτηγό να βοηθήσετε στό ξεφόρτωμα.
Αὐτή ἦταν ἡ δεύτερη ἔκπληξη. Πῶς γνώριζε ὅτι εἶχα ἔρθει μαζί μέ ἄλλον; Πήγαμε καί μόλις τελειώσαμε τό ξεφόρτωμα τῶν τούβλων γιά μόνωση (ἐκείνη ἀκριβῶς τή στιγμή), ἦρθε ἡ σειρά μας. Ὅταν μπῆκα μέσα, μέ ρώτησε:
-Τί θέλεις ἐσύ; Γιά πές μου, ἔχεις Πνευματικό;
-Ἔχω, ὅμως θέλω ἐσύ νά μοῦ πεῖς: Να γίνω μοναχός ἤ ὄχι;
-Ὅ,τι σοῦ πεῖ ὁ Πνευματικός σου νά κάνεις καί τώρα τρέξτε, γιά νά προλάβετε μή σᾶς κλείσουν τήν πόρτα στόν Παράκλητο...
Πῶς γνώριζε ὅτι μένουμε στήν Ἱερά Μονή Παρακλήτου;
Ημουν 18-19 χρονῶν καί ἐνθουσιάστηκα καθώς μοῦ ἀποκαλύπτονταν τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου. Ἔφυγα ἐντυπωσιασμένος ἄν καί μίλησα ἐλάχιστα μαζί του, ἄν καί δέν πῆρα ξεκάθαρη ἀπάντηση στό ἐρώτημά μου ἐάν ἔπρεπε νά γίνω καλόγερος ἤ ὄχι. Ἐξάλλου καί ὁ Πνευματικός μου δέν ἔπαιρνε θέση. Ἔτσι ἔπρεπε κάποια στιγμή νά ἀποφασίσω μόνος μου γιά τό μέλλον μου.
Γεννημένος καλόγερος
Τέλειωσα τις σπουδές μου, διορίστηκα δάσκαλος καί τό 1986 ὁ Πνευματικός μου ἔφυγε γιά τήν Ι. Μονή Αγ. Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ, ὅπου ἔγινε Ἡγούμενος. Μέσα μου φούντωσε αμέσως ἡ ἐπιθυμία τοῦ μοναχισμοῦ καί σέ δύο μήνες παραιτήθηκα καί τόν ἀκολούθησα.
Δύο χρόνια μετά τήν ἐγκαταβίωσή μου στην Ι. Μ. Αγ. Διονυσίου ξαναπῆγα (ὡς μοναχός πλέον) στόν Ἅγιο καί μοῦ εἶπε:
- Εσύ διάλεξες τήν καλύτερη ζωή καί σοῦ πάει γάντι.
-Παππού, μέ κοροϊδεύεις;
-Γιατί, παιδί μου;
-Διότι ὅταν ἦρθα ἐδῶ ὡς λαϊκός καί σέ ρώτησα, δέν μοῦ εἶπες νά γίνω μοναχός καί τώρα πού μέ βλέπεις μοναχό... ἔ, φυσικά, τί θά πεῖς; Θά μοῦ πεῖς ὅτι διάλεξα τή χειρότερη ζωή;
-Ὄχι, δέν εἶναι αὐτό, ὄχι... μή σκέφτεσαι ἔτσι. Ἄκουσέ με.
Ἐάν σοῦ ἔλεγα τότε νά γίνεις μοναχός, θά ἔλεγες μετά: «Ὁ Γερο-Πορφύριος μοῦ εἶπε νά γίνω καλόγερος». Ἐγώ ὅμως σέ ἄφησα ἐλεύθερο καί ἐσύ διάλεξες ἀνεπηρέαστος νά ἀκολουθήσεις τόν Θεό. Αὐτό εἶναι πού ἔχει ἀξία ἀπέναντι στόν Θεό. Ἀκοῦς μωρέ τί σοῦ λέω; Ἐσύ εἶσαι γεννημένος καλόγερος!
Ὁ Ὅσιος Διονύσιος ἦταν ὁ πρῶτος οἰκιστής τοῦ ὑψηλότερου ἑλληνικοῦ βουνοῦ, τοῦ Ὀλύμπου, καί μέ τίς ἀτέλειωτες προσευχές του, μέ τούς κόπους καί τά δάκρυά του, ἁγίασε ὅλο αὐτό τό πανάρχαιο μυθικό βουνό.
Εμείς ἀπό τό 1986 ξεκινήσαμε σιγά-σιγά εργασίες άποκατάστασης και συντήρησης τῆς παλαιᾶς Μονῆς πού οἰκοδόμησε μέ τά χέρια του ὁ ἴδιος ὁ Ἅγ. Διονύσιος.
Ἠταν Δευτέρα, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 19 Ἰουνίου 1989, καί ὁ Ἠγούμενος μαζί µέ ἄλλους τρεῖς μοναχούς τῆς Μονῆς, μεταξτ τῶν ὁποίων καί ὁ δόκιμος Ἀθανάσιος, ἐπισκέφτηκαν Τόν Ἅγιο. Ἐκεινος άρχισε νά τούς περιγράφει τό παλαιό Μοναστηρι καί τή γύρω περιοχή τοῦ Ὀλύμπου ὅπου ἀσκήτεψε ο Όσιος Διονύσιος. Μεταξύ ἄλλων, τούς εἶπε: τήν παλαιά Μονή ὑπάρχει πάρα πολλή Χάρη, διότι ἐκεῖ Οι µοναχοί κοπιάσανε, χύσανε αἵμα... χύσανε πολλούς ἱδρῶτες καί κάνανε µεγάλο ἀγώνα.Τότε τόν ρώτησε ὁ δόκιµος Ἀθανάσιος: "Γέροντα, ἐπί πολλά χρόνια τό Μοναστήρι αὐτό ἦταν παρατημένο καί πηγαίνανε µέσα Τσοπάνηδες, ναρκομανεῖς καί άλλοι ἄνθρωποι διεφθαρµένοι... Μήπως, κατά κάποιον Τρόπο, µιάνθηκε ὁ χῶρος καί ἔχει φύγει ἡ Χάρις;
«Όχι ἡ Χάρις δέν φεύγει.. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος τούς εἶπε:
-Νά µήν κάνετε τζάκια ἀλλά νά βάλετε σόµπες, διότι τό τζάκι σέ πυρώνει ἀπό µπροστά κι ἀπό πίσω παγώνεις. Τά Ἐκκλησάκια πού δέν ξέρετε σέ ποιούς Ἁγίους εἶναι, νά τά βάλετε σέ ἀγνώστους Ἁγίους...
Ὁ Ὅσιος Διονύσιος οἰκοδόμησε τήν παλαιά Μονή, ἀλλά κυρίως ἔζησε ὡς ἐρημίτης µέσα στά σπήλαια καί τά ἀσκηταριά, προσευχόµενος στήν ἀπόλυτη ἡσυχία τῆς νύχτας. Ὁ Ἅγ. Πορφύριος τούς εἶπε σχετικά:
“Βλέπω” τή µεγάλη σπηλιά τοῦ Ἁγίου. “Ποιά; Αὐτήν πού εἶναι στό ποτάμι; Ρώτησε ὁ Ἡγούμενος.
“Ναί, ναί, ἐκεῖ πού εἶναι καί τό Ἐκκλησάκι... “Βλέπω” καί µία ἄλλη σπηλιά πού εἶναι κάτω ἀπό τό Μοναστήρι καί πάνω ἀπό τό ποτάμι, Εἶναι στά θεµέλια τῆς Μονῆς ἀπ᾿ τήν πλευρά τοῦ ποταμοῦ.. ἐκεῖ πού κοιμήθηκε ὁ Ἅγιος!
Ἐπειδή ὁ Ἅγιος στἁ γεράµατά του δέν εἶχε δυνάμεις νά πηγαίνει στή µεγάλη σπηλιά, πήγαινε σέ αὐτή τή σπηλιά καί ἐκεῖ ἠσύχαζε καί ἀσκήτευε .Τήν ονομαζε “Σπηλιά τοῦ Ἁγίου Λαζάρου”. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, µέ τή Χάρη τοῦ θεοῦ, τήν ἔβλεπε μπροστά του καί µετά συνέχισε:
Βλέπω” καί µία σπηλιά πού εἶναι μεγαλύτερη ἀκόμη καί εἶναι πάνω ἀπ᾿ τό Μοναστήρι.
«Δέν τήν ξέρουμε αὐτή... Ποῦ εἶναι ἀκριβῶς,
«Εἶναι πάνω, πάνω. Πῶ, πῶ... ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἔχει ρίξει πολλούς ἱδρῶτες. Ἔκανε µεγάλο κόπο .
«Γέροντα, αὐτή ἡ σπηλιά μᾶς εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστη.
«Ἅμα κάνετε προσευχή καί ἅμα προοδεύσετε πνευματικά, θά σᾶς δείξει ὁ Ἅγ. Διονύσιος ποῦ βρίσκεται κι αὐτή ἢ σπηλιά. Ὁ Ἅγ. Διονύσιος θά σᾶς τά ἀποκαλύψει ὅλα.
Ἐπειδή τήν προηγούµενη ἡμέρα, Κυριακή 18 Ἰουνίου (µετά ἀπό τό σκάνδαλο Κοσκωτᾶ] έγιναν οἱ εὐρωεκλογές καὶ οἱ βουλευτικές Εκλογές ἀπό τίς οποῖες προέκυψε κυβέρνηση συνεργασίας, ὰ Άγιος ρώτησε τόν Ἡγούμενό µας:
Κατέβηκες να ψηφίσεις;
"ναί φήφισα..,
«Τό πιό µεγάλο κακὀ πού ἔκανε τό ΠΑΣΟΚ ήταν ἡ κατάργηση τῆς γλώσσας τῶν ἀρχαίων ελληνικών
Αὔριο ἡ νεολαία δέν θά μπορεῖ νά διαβάσει ἕνα ἀρχαῖο κείµενο, ἕνα ἔργο ἀπό τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας,, Ὅταν χρειάζεται ὁ κόσμος βοήθεια, πρέπει νά κατεβαίνουµε ἀπ’ τά βουνά καί τίς ἐρήμους, γιά νἀ βοηθᾶμε τόν κόσµο, ὅπως κατέβηκε καί ὁ Μέγας Ἀντώνιος. Ὁ Ἅγιος ἦταν κάθετα ἀντίθετος µέ τούς Νόμους πού είχαν θεσπιστεῖ γιά τόν πολιτικό γάμο καί τήν ἐκποίηση ᾗ παραχώρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. ταν ξεκάθαρος σέ αὐτά τά θέµατα!
Ἕνας ἀπό τούς μοναχούς τὀν ρώτησε:
«Γέροντα, ἔχω αὐτό τό πρόβλημα ὑγείας...
«Καί γιατί τό λές σέ µένα; Ὅποιος εἶναι ἄρρωστος, πρέπει νά πηγαίνει στούς γιατρούς!
Ὁ Ἅγιος δέν τό εἶπε τυχαῖα αὐτό, διότι αὐτός ὁ μοναχός εἶχε ἕναν λαθεµένο λογισμό. Πίστευε πώς ὅσοι ἀφιερώσανε τή ζωή τους στόν θεό (ὅπως οἱ μοναχοί) δέν πρέπει νά πηγαίνουνε ἤ δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό τούς γιατρούς, ἀφοῦ ἡ Παναγία σίγουρα θά τούς θεραπεύσει!
Συνήθως ἕνας τέτοιος λογισμός, ἐκτός ἀπό τήν πίστη στόν θεό, κρύβει καί κάποιον (μικρό ἤ µεγάλο) ἐγωισμό καί Κάποια περηφάνια ὅτι οἱ μοναχοί εἶναι ἄξιοι, εἶναι ἐνάρετοι, καί ἡ Παναγία εἶναι ὐποχρεωμένη νά τούς θεραπεύσει!
Ἐπίσης ὁ Ἅγιος εἶπε καί τό ἑξῆς:
“Στό Μοναστήρι, νά ἀποφεύγετε τίς προσκολλήσεις σέ κάποιον ἀδερφό, τίς µερικές φιλίες κ.λπ. Αὐτά φεύγουν µέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Γιά τήν ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν τόνισε,
-Νά ἐξομολογεῖστε καθαρά. Νά λέτε καθαρά τούς λογισμούς σας στόν Πνευματικό διότι, ἄν δέν τό κάνετε, ὃ διάβολος θά σᾶς ψήνει µετά συνέχεια στό τηγάνι, Ὅλο τό κακό ξεκινάει, διότι δέν ὑπάρχει σωστή πνευματική ζωή, Ὅλα τά ἄλλα ἔπονται.
Μετά ὁ Ἅγιος τούς εἶπε καί τό ἐξῆς.
«Στό τάδε σημεῖο τοῦ Ὀλύμπου ὑπάρχουν πυξάρια. Νά πᾶτε νά κόψετε ἀλλά, ἀφοῦ πρώτα τό φεγγάρι γεμίσει, Στό “χάσιμο” τοῦ φεγγαριοῦ τά ὑγρά τῶν δέντρων κατεβαίνουν καί τά ξύλα δέν σκίζουν, Ἀφοῦ τά κόψετε, νά τά τυλίξετε µέ ἐφημερίδες καί νά τά βάλετε σέ κατασκότεινο δωμάτιο, διότι ἀπό τήν παραμικρή ἀκτίνα φωτός µπορεί νά σκίσουνε πάλι. Αὐτά τά πυξάρια νά τά στείλετε στά Καυσοκαλύβια, γιά τά ξυλόγλυπτα πού κάνουνε τά καλογέρια µου.
Πράγματι, σέ ἐκεῖνο ἀκριβῶς το µέρος, ὑπῆρχαν πυξάρια Ἕνα βράδυ πῆγα µαζί μέ κάποιον ἄλλον Εὐλογημένα ἀδερφό τῆς Μονῆς µας στον Ἅγιο καί μᾶς χαστούκια εἶπε: «Συγγνώμη πατέρες, ἀλλά σήµερα δέν μπορῶ νά µιλάω καί γι αὐτό ἐχθές, ἠχογράφησα σέ µία κασέτα τή ζωή µου καί θά σᾶς τή βάλω τώρα νά τήν ἀκούσετε». Καθώς ἀκούγαμε τό κασετόφωνο, ὁ Ἅγιος κάθε λίγο τό σταματοῦσε καί ἔκανε Κάποιο σχόλιο ἤ κάτι συμπλήρωνε. θυμᾶμαι πού μᾶς εἶπε γιά τά Καυσοκαλύβια: «Ὅταν εἶχα ἀρρωστήσει µέ ὑγρά πλευρίτιδα, καθώς μοῦ βγάζανε τό κατάπλασµα, καθώς μοῦ κόβανε τό δέρµα ένιωθα σαν ...σάν νά βγαίνει η ψυχή μου και λιποθύμησα από τον φοβερό πόνο "
Στό τέλος ὁ Ἅγιος μᾶς εὐλόγησε µέ τόν δικό του μοναδικό τρόπο. Μᾶς ἄρχισε στά χαστούκια καί ἐγώ σκεφτόµουνα: «Μά, τί ἔγινε, Τί κάναμε; Κάναμε κάτι κακό καί μᾶς δίνει τόσα πολλά χαστούκια,». Μετά ἀπό χρόνια κατάλαβα ὅτι ὁ Ἅγιος, ὅταν ἦταν χαρούμενος, ἔδινε χαστούκια ὡς εὐλογία.
Σέ αὐτήν τήν ἐπίσκεψη ἤθελε νά ἔρθει µαζί µας καί ὁ δόκιµος μοναχός Ἀθανάσιος, διότι ἀγαποῦσε ὑπερβολικά τόν Ἅγ. Πορφύριο καί ἀπό τότε (πού ζοῦσε ἀκόμη ὁ Ἅγιος) τόν θεωροῦσε τόν μεγαλύτερο Ἅγιο ἀπ’ ὅλους τους ἁγίους! Ἐπειδή ἦταν ἀκόμη δόκιμος, ὁ Γέροντάς µας δέν τοῦ ἔδωσε εὐλογία νά ἔρθει καί στεναχωρήθηκε. Ἐκεῖνο τό βράδυ προσευχήθηκε στήν Παναγία καί τῆς εἶπε τό παράπονό του. Ἐπίσης εἴχαμε στό Μοναστήρι καί τόν δόκιµο μοναχό Πέτρο [εἶναι ὁ σηµερινός π. Μακάριος) πού ἐκεῖνο τό βράδυ εἶχε προσευχηθεῖ στόν Ἅγ. Πορφύριο, διότι τόν εὐλαβοῦνταν. Ἐπιστρέψαμε στό Μοναστήρι ἀργά τή νύχτα καί τά χαράµατα, ἀφοῦ εἶχε ξεκινήσει ἡ Ἀκολουθία, ὁ δόκιµος Ἀθανάσιος πῆγε µέ τήν κανάτα στήν κουζίνα νά φέρει νερό, διότι δέν εἴχαμε βρύση στό Ἱερό. Ἀκριβῶς τή στιγµή πού περνοῦσε Κοντά ἀπό τό μοναδικό τηλέφωνο τῆς Μονῆς, ἐκεῖνο χτύπησε καί ἀπορημένος τό σήκωσε.
-Εἶμαι ὁ π. Πορφύριος...
Ποῦ πῆρα τηλέφωνο; Ρώτησε σάν νά µήν ἤξερε ποῦ τηλεφώνησε.
-Τηλεφωνήσατε στόν Ὅσιο Διονύσιο, τόν ἐν Ὀλύμπῳ. «Θέλω τόν πάτερ Ἀθανάσιο καί τόν πάτερ Πέτρο.
-Δέν ἔχουμε τέτοιους μοναχούς ἐδῶ... Τοῦ απάντησε ο δόκιμος, ἀφοῦ ἀκόμη δέν εἴχανε γίνει μοναχοί (πατέρες)
Ἐ, μᾶλλον θά ἦταν ἀπό Θεοῦ νά τηλεφωνήσω ἐκεῖ... Μέ ἀκοῦς; Νά ἀγαπήσεις τόν Χριστό!
Κα πῶς νά ἀγαπήσω τόν Χριστό;
«Νά ταπεινωθεῖς.
«Καί πῶς νά ταπεινωθῶ;
«Νά κάνεις ὑπακοή.
«Κα πῶς νά κάνω ὑπακοή, Τότε ὁ Ἅγιος φώναξε:
«Δέν ξέρεις πῶς νά κάνεις ὑπακοή; Ὅλοι οἱ ἅγιοι τό λένε, ὅλοι οἱ Πατέρες τό γράφουνε καί ἐσύ μοῦ λές δέν ξέρεις πῶς νά κάνεις ὑπακοή; Μωρέ νά σὲ εἶχα μπροστά µου, νά σοῦ ἔδινα κάµποσα χαστούκια, ὅπως ἔδωσα καί τούς ἄλλους ἐχθές βράδυ!
Γέροντα, θά ἔρθετε στήν κουρά µου; -θά ἔρθω... νοερῶς! Ὁ Ἅγιος µέ τό χάρισµά του εἶδε τήν ἐπιθυμία τῶν δόκιµων μοναχῶν νά τόν συναντήσουνε καί νά συνοµιλήσουνε µαζί του καί τούς παρηγόρησε μ’ αὐτόν τόν τρόπο. Ὁ δόκιμος Ἀθανάσιος εἰδικά, ἀνέκαθεν ἤθελε νά γίνει σάν τόν Ἅγ. Πορφύριο. Πρίν ἀπό τήν κουρά του ὁ Ἡγούμενος τρεῖς φορές τράβηξε κλῆρο. Καί τίς τρεῖς φορές βγῆκε τό ὄνομα «Πορφύριος»! Ἔτσι ὁ Ἀθανάσιος εἶναι ὁ σημερινός ἱερομόναχος Πορφύριος τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Διονυσίου.
Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.
Μαρτυρίες.
Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.
Κυριακή 9 Αυγούστου 2026
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός:
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός: ήμασταν έντεκα παιδιά και οι καιροί ήταν δύσκολοι... Και η μητέρα μου προσευχόταν στον Θεό καθώς σας μιλάω. Παραπονιόταν σε Αυτόν ότι το παιδί της ήταν άρρωστο, ότι η αγελάδα δεν έδινε γάλα, ή ότι δεν είχε μοσχάρι, ότι η κότα δεν γέννησε αυγά... Έλεγε τα πάντα στον Θεό, σαν να ήταν σε άμεση σχέση μαζί Του. Και ο Θεός απαντούσε, ξέρετε. Δεν υπήρχε κανένα είδος ασέβειας. Η μητέρα μου ήξερε ότι ο Θεός είναι μαζί μας και μιλούσε στον Θεό όπως μιλάμε μεταξύ μας, ως φίλοι. Λέτε στον αδελφό σας ή στον φίλο σας όλο σας τον πόνο, μέχρι και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Ο Θεός τις γνωρίζει, αλλά εμείς έχουμε το καθήκον να Του το πούμε και να Του φέρνουμε αίνο. Θέλω να καταλάβετε ότι μπορείτε να έχετε μια σχέση με τον Θεό υιοθεσίας, όπως μεταξύ ενός γιου και ενός γονέα, ή μια σχέση φίλου, μεγαλύτερη ή μικρότερη. Αυτό το είδος σχέσης είναι αυτό που απαιτεί ο Θεός από εμάς.
Πατέρας Γκεόργκε Κάλτσιου
Ο Ηγούμενος Πέτρος (Πίγκολ) μιλάει για τον συνάδελφό του Καυκάσιο ερημίτη, Ιερομόναχο Παΐσιο (Ουβάρωφ· 1952–2002).
Ο Ηγούμενος Πέτρος (Πίγκολ) μιλάει για τον συνάδελφό του Καυκάσιο ερημίτη, Ιερομόναχο Παΐσιο (Ουβάρωφ· 1952–2002):
«Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μας, υπήρξαν πολλές εποικοδομητικές και ψυχοσωτήριες συζητήσεις και μεμονωμένα περιστατικά που θυμόμαστε ως μη τυχαία, δίνονται από τη Θεία Πρόνοια ως παραδείγματα για εποικοδόμηση, τα οποία μπορούν να αφηγηθούν και να μεταδοθούν. Ο Πατέρας Παΐσιος μοιράστηκε τις πνευματικές του εμπειρίες που απέκτησε στην έρημο.
Μια μέρα, περπατούσαμε σε ένα ορεινό μονοπάτι, ακολουθώντας την τάξη που συχνά εφαρμόζουν οι πρεσβύτεροι στο Άγιο Όρος: ο ένας μετά τον άλλον, με προσευχή που διαβάζεται με τη σειρά, ξεκινώντας από τον πρεσβύτερο. Αυτό είναι πολύ χρήσιμο σε ένα δύσκολο ταξίδι. Εκείνη τη στιγμή, ένας από τους συντρόφους μας, ο Ευγένιος, άρχισε να σπάει τον σχηματισμό, τρέχοντας μπροστά, βγάζοντας τα παπούτσια του και περπατώντας ξυπόλητος, κάτι που δεν είναι ασφαλές στα βουνά. Ο Πατέρας Παΐσιος του είπε: «Ευγένιο, δεν θα πετύχεις ποτέ στην πνευματική σου ζωή αν τρέχεις μπροστά από τον πρεσβύτερο». Δέχτηκε την επίπληξη, ταπεινώθηκε και επέστρεψε στη θέση του. Ακριβώς τότε, πάτησα μια Καυκάσια οχιά που βρισκόταν μέσα το μονοπάτι. Αυτό το φίδι δεν είναι ορατό στο μονοπάτι επειδή είναι μαύρο και μοιάζει με κλαδί. Φορώντας στιβαρές μπότες, δεν έπαθα κακό, αλλά ο Εβγκένι συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε να το είχε πατήσει ξυπόλητος και αμέσως ηρέμησε, συνειδητοποιώντας πλήρως τον κίνδυνο που θα αντιμετώπιζε αν συνέχιζε να τρέχει ξυπόλητος. Έτσι, ο Πατέρας Παΐσιος προειδοποίησε τον Εβγκένι για τον κίνδυνο ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, τον συνέλαβε και όλοι ωφελήθηκαν από τα σοφά του λόγια...
Με εντυπωσίασε η εξαιρετική, τεράστια εμπειρία του στη ζωή του ερημίτη. Ήταν ευαίσθητος στους ανθρώπους, τους κινδύνους και τα εμπόδια στην καθημερινή πνευματική ζωή. Απέφευγε τους καβγάδες, τις αντιπαραθέσεις ή τις συζητήσεις, παρά το γεγονός ότι ήταν ένας άνθρωπος με υψηλή μόρφωση και θεολογική κατανόηση. Ο Πατέρας Παΐσιος ήταν ένα άτομο ακεραιότητας, κρατώντας το ζήτημα της σωτηρίας της ψυχής μπροστά στα μάτια του, και αυτό ήταν το κύριο μέλημα της ζωής του. Μου φάνηκε ότι πάντα ιεράρχησε σωστά τις προτιμήσεις και τις πράξεις του, μοιράζοντας τις σκέψεις του όχι με όλους, αλλά με εκείνους που τις έβρισκαν ενδιαφέρουσες και χρήσιμες.
Καταλάβαινε την επιδίωξη της ευαγγελικής αγάπης ως πράξη και την εξέφραζε διακονώντας τον μεγάλο αριθμό ερημιτών που χρειάζονταν την υποστήριξη και τη βοήθειά του, κυρίως τα «αδύναμα σκεύη» - τις μοναχές της ερήμου, οι οποίες ήταν πολλές.
Ο πατέρας Παΐσιος έμεινε έκπληκτος από την εμπειρία της ζωής του στα βουνά. Μπορούσε να αισθανθεί την προσέγγιση ενός ατόμου ή ζώου από μεγάλη απόσταση. Προειδοποιούσε να μην βιάζεται κανείς να συναντήσει αγνώστους όταν υπήρχε αβεβαιότητα για την ασφάλεια της συνάντησης.
Έχοντας τη δύναμη να το κάνει, ο πατέρας Παΐσιος παρείχε σωματική υποστήριξη, παραδίδοντας προμήθειες στους ασκητές. Μετέφερε σακίδια με τρόφιμα, περπατώντας για μέρες, και αυτό ήταν συνεχής. Ταξίδευε στα βουνά ακόμη και τη νύχτα, και η μεταφορά βαρέων φορτίων σε δύσκολα μονοπάτια είναι μια μεγάλη εργασία. Και με αυτόν τον τρόπο, παρείχε ανεκτίμητη βοήθεια, εκτός από την πνευματική καθοδήγηση των ιερομονάχων και των πνευματικών πατέρων.
Από τα τελευταία λόγια του Ιερομονάχου Παϊσίου (Ουβάρωφ), τα οποία εφάρμοσε στη ζωή του:
«Σας ζητώ όλους ένα πράγμα: να ζείτε ειρηνικά. Η ειρήνη και η αγάπη είναι τα πιο σημαντικά πράγματα. Αν το έχετε αυτό μεταξύ σας, δεν θα χρειαστείτε τίποτα άλλο, και θα έχετε πάντα χαρά στις ψυχές σας.
Δεν θα σωθείτε από τίποτα έξω από εσάς, αλλά μόνο φτάνοντας μέσα στον εαυτό σας, στην ψυχή σας, στην καρδιά σας - την γαλήνια σιωπή της αγάπης, έτσι ώστε το βλέμμα σας να μην στρέφει ποτέ λοξά σε κανέναν... Κοιτάξτε ευθέως, με προθυμία να δεχτείτε κάθε ευγενική απάντηση και καλή πράξη, με εγκάρδια ειλικρίνεια...
Με το τελευταίο μου αίτημα, σας ζητώ το εξής: να αγαπάτε ο ένας τον άλλον... Η μοναστική ζωή είναι δύσκολη, αλλά είναι και η πιο εύκολη..."
HOLY ANGELS IN THE SKY. SAINT PORPHYRIOS KAFSOKALYVITE.
HOLY ANGELS IN THE SKY
Testimony of Mr. GE, D. Civil Engineer, Athens!
I was in the team of civil engineers who undertook the study and supervision of the construction of the Monastery of the Saint in Milesi,
One evening in 1985, we worked late and, at 01:00 after midnight, before going to sleep, we decided to take a walk in the courtyard. It was summer and the sky was clear. We could see the starry sky clearly and we headed towards the south side of the Cells, that is, approximately under the balcony of the Cell of the Saint.
There were three of us and, since it did not have the trees it has today, we looked at the celestial dome, filled with hundreds of thousands of bright stars and luminous constellations, Small and large stars, irregularly spread out by the hand of God. At that time I loved and studied astronomy. As we were discussing this fantastic beauty, we saw the Saint coming towards us and when he came near us, very peaceful and calm, he asked us:
“What are you doing out here?
“We see the stars...
“The stars, are they all you see?
“What else can we see in the night?
-Well, the sky is full of Saints and Angels, don't you see them?
No, we don't see anything.
"Do you want to see them?
No one spoke, We were left bewildered and the Saint moved away. He descended and disappeared into the forest, apparently, at such a time he left his cell every night to go to the mountain to pray. We stayed for a while - watching him move away, I don't know why we didn't answer. Perhaps because I felt it as audacity, as pride if I told him: “Yes, I want to see them”),
In our lives there are opportunities that are repeated and opportunities that never come again. We missed a unique and unrepeatable opportunity, because the Saint had boldness in God and was able to show them to us.
An elderly nun confided in me the following experience she had with the Saint. Once the Saint went to their Monastery and they hosted him. As they were talking, he told them that he wanted to go for a walk alone on the mountain behind the Monastery, and left. After a while, this nun went to do some work on the back side of the Monastery, on the north side, and saw on the mountain, high above the trees, a large bird with its wings spread, descending. She continued her ministry and then she heard something like a flutter and saw the Saint descending to the ground right next to her. He said to her: “From what you have seen, you will not say anything to anyone. Only when I leave, you can tell them,” He did not know if it had anything to do with the bird he saw, but the Saint descended from heaven.
Bibliography. Saint Porphyrios the Prophet.
Testimonies.
Publications. Agios Paulites Holy Cell of Saints Theodores Mount Athos. Volume C.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
