Mακριά από τις κάρτες ΤΑΡΩ!!!!

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΉΝ ΣΕΡΒΙΑ.

Αδελφοί και αδελφές, σας παρακαλώ να προσευχηθείτε από τα βάθη της ψυχής σας στον Κύριο, να στείλει βροχή και να σβήσει τις πυρκαγιές σε όλες τις σερβικές χώρες.

Ας προσευχηθούμε σαν για τον εαυτό μας.

Σαν να κινδύνευαν τα σπίτια μας.

Με μια κραυγή να συγχωρέσει ο Κύριος τις αμαρτίες μας και να μας ελεήσει.

Και μετά, στο όνομα αυτό, ας διαβάσουμε όλοι ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο.

Όποιος μπορεί, ας νηστεύσει μέχρι τη δύση του ηλίου, ώστε να προσφέρουμε μια θυσία προσευχόμενοι για τους πλησίον μας.

Αυτό με δίδαξε ο πατέρας Σάββας και είμαι υποχρεωμένος να το μεταδώσω.

Η εικόνα δείχνει μια φωτογραφία του πατέρα Σάββα Κοπορίνσκι που περιέχει μύρο.

Πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό: Το μέγεθος της φρίκης (2 Αυγούστου 2026) .

Με απλά λόγια για να υπάρχει μια εικόνα.

Με απλά λόγια για να υπάρχει μια εικόνα.

Η κατάσβεση μιας μεγάλης φωτιάς όπως αυτές που βλέπετε δοκιμάζει σκληρά τις φυσικές δυνάμεις και αντοχές του πυροσβέστη

 - Υπερθερμανση σωματος (η στολή γίνεται θερμοκήπιο) και δυσκολία στην αναπνοή

 - Βάρος και κούραση σε κινήσεις και πράξεις λόγω αυξημένης μυικης φλεγμονής 

- Μειωμένη ικανότητα αντίληψης μετά από πολλές ώρες έργου που αυξάνει το ρίσκο ακεραιότητας του από μικροτραυματισμούς και φυσικά με κίνδυνο να εγκλωβιστούν

Με απλά λόγια η στολή κρατάει τη ζέστη μέσα, κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνικτική, ενώ ο καπνός δυσκολεύει την αναπνοή ακόμα και με μάσκα ημισεως. Το σώμα κουράζεται πολύ από τον βαρύ εξοπλισμό και το περπάτημα σε δύσκολα βουνά όπως αυτά της δυτικής Αττικής. Επιπλέον, ο δυνατός αέρας αλλάζει γρήγορα τη φωτιά, φέρνοντας άγχος, κίνδυνο και μεγάλη σωματική εξάντληση.

Οι άνθρωποι που μετέχουν του έργου κατάσβεσης επειδή επιχειρούν συνολικά ίσως και 36 με 48 ώρες (με διαλείμματα) το ρίσκο τους αυξάνεται εκθετικά. Παράλληλα ακόμα και τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται , από οχήματα και αντλίες ως και απλά πριόνια έρχονται στα όρια αντοχής τους, οι φθορές είναι απίστευτες και συχνά πυκνά βγαίνουν εκτός λειτουργίας.

Και κάτι σημαντικό. Το κάθε όχημα αναλόγως χωρητικοτας νερού έχει αντίστοιχο χρόνο ωφέλιμης συνεχούς λειτουργίας. Συνήθως δεν ξεπερνάει την μισή ώρα συνεχούς χρήσης νερού δίχως ανεφοδιασμό και αυτό με φειδώ (μικρά οχήματα ως 2,5 τονους νερό). Οπότε αυτό σημαίνει πως και εκεί η δυσκολία είναι μεγάλη.

Έχω και γνώση και για τα εναέρια και τις δυσκολίες που έχουν αλλά θεωρώ καλύτερο να μιλήσουν πιλότοι της ΠΑ για αυτό και όχι εγώ. Θα το πω περιληπτικά μόνο.. πετάνε αεροσκάφη κάθε είδους, εκατοντάδων κιλών, με συνεχή εναλλαγή  φορτώνοντας και ρίχνωντας  τόνους νερό σε ελάχιστα λεπτά σε συνέχεις αυξομειωσεις ύψους μέσα σε συνθήκες σχεδόν μηδενικής ορατότητας και με ανέμους που τραντάζουν τα αεροσκάφη δεκάδες φορες χειρότερα απο ότι μπορεί να βιώσει καποιος ως αναταράξεις σε μια εμπορική πτήση 

Υ.γ. 

Αν νομίζει κάποιος πως αυτό που βλέπει είναι μεγάλη καταστροφή, περιμένετε από χειμώνα με τις πρώτες δυνατές βροχές να δείτε τι θα συμβεί. Θυμίζω το πνίξιμο της Κινέτας προ ετών και τι συνέβη τότε. Όπου και πάλι οι πυροσβέστες σπεύδουν να βοηθήσουν εκ νέου (που παίζουν

Αλέξανδρος Νικλαν τάβλι που λένε κάποιοι ηλίθιοι)

Μηδενισμός και εθνική κατάθλιψη. Κριτικό και φιλικό σχόλιο στη συνέντευξη του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

 

Μηδενισμός και εθνική κατάθλιψη. Κριτικό  και φιλικό σχόλιο στη συνέντευξη του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος -31 Ιουλίου 

Η τελευταία συνέντευξη του Καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη στον Γιώργο Σαχίνη δημιούργησε ευνοήτως κύμα μεγάλο συναίνεσης, καθώς καταγγέλλει με συντριπτικά στοιχεία την καθολική νέκρωση της χώρας.  Επειδή ωστόσο  το ορμητικό consensus στην ετεροκαταδίκη έχει βαθιές ρίζες στις κοινωνίες, καθώς λειτουργεί ψυχολογικά ως συνεκτική αποφόρτιση των κοινωνικών ομάδων και ως εκ τούτου είναι συχνά και ολίγο προβληματικό πνευματικά, ας επιτραπεί σε έναν ανησυχούντα θεωρητικό να επιχειρήσει ένα άλλο διάβασμα, τόσο της γραμματικής της συνέντευξης, όσο, και κυρίως, των αιτίων ένεκα των οποίων συμβαίνει ό,τι (πράγματι) συμβαίνει.  Αλλά θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε λίγο, διανοητικά.  Ζητώ την προσοχή των αναγνωστών και μαζί την υπομονή τους.

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από τότε που ο δημιουργικός Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος Bruno Latour δημοσίευσε το σημαντικό του έργο που στα Ελληνικά θα μπορούσε να  αποδοθεί ως  Δεν υπήρξαμε ποτέ Μοντέρνοι (Nous n’avons jamais été modernes: Essai d'anthropologie symétrique, 1991), μια ιδιαίτερα διεισδυτική θέση του οποίου είναι πως, στην μοντέρνα εποχή, εκσυγχρονισμός οποιουδήποτε λαού σημαίνει απαρεγκλίτως εκδυτικισμός του.  Δεν είναι χωρίς σημασία πως, στο έργο αυτό, ο μοντερνισμός παρουσιάζεται ως ένα είδος υπερβολής, με το μεταμοντερνισμό να ακολουθεί πιστά, στηριζόμενοι και οι δύο σε πολύ παλαιότερες σχάσεις, μεσαιωνικές και προνεωτερικές, σαν αυτές μεταξύ φύσης και κοινωνίας, υποκειμένου και αντικειμένου, εξουσίας και λαού, ενώ ταυτόχρονα θεωρούν και οι δύο πως ακυρώνουν επαναστατικά  ολόκληρο το μεσαιωνικό και προνεωτερικό ιστορικό οικοδόμημα – κάτι που μεγενθύνει, αρκετά μυθολογικά ωστόσο, την απόσταση από τα παραπάνω, καθώς και από τις θεωρούμενες ως μη-Δυτικές κοινωνίες.  Ούτε πρέπει να αγνοήσουμε το ότι ο Latour θεωρεί τον αντιμοντερνισμό, ο οποίος απλώς επιχειρεί την παλινόρθωση παλαιότερων ιδεών περί Θεού, κοινωνίας, ιστορίας κλπ, ως ανεπαρκή και ανίσχυρη απάντηση στον μεταμοντερνισμό – αντίθετα προτείνει τον μη-μοντερνισμό ή αμοντερνισμό ως την κατάλληλη απάντηση, ακριβώς μέσω της επιδίωξης του τελευταίου, όπως τον ορίζει ο Γάλλος στοχαστής, να διορθωθούν συμμετρικά οι παραπάνω, αλλά και άλλες συναφείς σχάσεις.

Και δεν είναι δυνατόν να μην συνδέσουμε την θεωρία που στηρίζει αυτό το είδος της νομιζόμενης, μυθικής δηλαδή τελικά, απόστασης από οτιδήποτε προηγήθηκε ή ταυτοχρόνως σε άλλες κοινωνίες συνυπάρχει, με τον παραλλήλως βαίνοντα προοδοκεντρισμό της νεωτερικότητας, όπως τον αποκάλεσε ο Hans Jonas, στο γνωστό έργο του Η Αρχή της Ευθύνης (1979). Η κριτική του αφορά στο νεώτερο Δυτικό αποσυνδεμένο Εγώ (το αποσυνδεμένο από τις κοινές πηγές νοήματος που οριοθέτησαν την Δυτική αυτοκατανόηση, ήτοι την αρχαιοελληνική έννοια της φύσεως και την Χριστιανική Βίβλο), το οποίο προχωρεί ήδη, όπως μας έδειξε ο Alasdair McIntyre, σε μια ηθική συγκινησιοκρατική, ή αυτό που εγώ αποκαλώ ηθική του γούστου.  Στη Δύση, μας λέγει λοιπόν ο Jonas, η ιστορία αυτού του αποσυνδεμένου από το νόημα του κόσμου υποκειμένου είναι ‘προοδο-καθοριζόμενη’, η συνεχής πρόοδος της κοινωνίας θεωρείται ως δόγμα εγγενές στην ιστορική πορεία και μαζί απόλυτη ιστορική προσταγή: πρόκειται για αναγκαστική πρόοδο μέσω μιάς,  αδιερώτητης σχεδόν, «αυτοεκπληρούμενης προφητείας».  Όλα όσα κάνουμε απλά στο όνομα της προόδου και ως «προοδευτικοί» είναι λοιπόν εξ ορισμού «σωστά», διότι «η κοινωνία πάει μπροστά»  και μάλιστα ανυπερθέτως και αυταποδείκτως.  Προσωπικά θεωρώ πως η στάση αυτή είναι απότοκος μιάς εκκοσμίκευσης της εσχατολογίας, η οποία κατάγεται από τον Χέγκελ.  Κατά τον Γιόνας πάντως αυτό οδήγησε στην εγκατάσταση της ουτοπίας στο κέντρο της Δυτικής αυτοσυνειδησίας, μαζί με τα όνειρα μιάς δήθεν ανθρώπινης τελειότητας, χωρίς μάλιστα αντιφάσεις, μέσα στο τωρινό χωρόχρονο. Δεν το βλέπουμε ακριβώς αυτό στις μεσσιανίζουσες αξιώσεις των σύγχρονων κέντρων της υψηλής τεχνολογίας και βιοτεχνολογίας;  Αλοίμονο όμως, η τρομερή ιστορική εμπειρία του εικοστού αιώνα έχει ήδη δείξει, κατά τον φιλόσοφό μας, κάτι εντελώς άλλο: ότι  «ο πραγματικά μή αντιφατικός άνθρωπος της ουτοπίας  μπορεί μόνον να είναι ο ισοπεδωμένος, συμπεριφορικά ρυθμισμένος ανθρωπάκος της μελλοντολογικής ψυχικής μηχανικής».  Γι’αυτό και θα προτείνει ο Γερμανός στοχαστής μιαν ‘ευρετική του φόβου’, πέρα από την τυφλή αισιοδοξία της προόδου, μια στάση δηλαδή η οποία επιβάλλει να ακούμε κατά προτεραιότητα την απαισιόδοξη πρόβλεψη για οποιαδήποτε ανάπτυξη στο χώρο της επιστήμης και της Τεχνικής γενικά (τεχνητή νοημοσύνη, γενετική μηχανική, σύγχρονη φαρμακοτεχνική κλπ) παρά την αισιόδοξη, η οποία άλλωστε αποτελεί πάντοτε απήχημα των οικονομικών συμφερόντων που οργανώνονται γύρω από εταιρείες και πανεπιστήμια.  Θα προτείνει επίσης και μια νέα κατηγορική προσταγή, ως ηθική της ευθύνης, που θέτει την προστασία της ακεραιότητας της ανθρώπινης φύσης και την αποφυγή του υπαρξιακού κινδύνου στο παρόν και στο μέλλον ως το μόνο αδιαπραγμάτευτο κριτήριο πραγματικής προόδου – η ανθρώπινη φύση πρέπει να επανακαθοριστεί ως ιερή.  Το απώτερο ερώτημα εδώ είναι το εξής: μιλώντας ανθρωπολογικά, πώς  και ποιος και με ποια κριτήρια θα ορίσει το τί ακριβώς είναι πρόοδος και πώς ακριβώς ελέγχεται ότι είναι τέτοια;  Ειδικά εάν η πρόοδος θεωρείται ότι σχετίζεται αποκλειστικά με την παραπάνω αυτονόητη πρόοδο την οποία κατοικτείρει ο Γιόνας, που δεν προέρχεται δηλαδή από τίποτε άλλο παρά από την υπερφίαλη αυτοβεβαίωση  ενός συγκεκριμένου τεχνογραφειοκρατικού (για να θυμηθούμε τον Κώστα Αξελό) εκβλαστήματος, ενός πολιτισμού, η συγκεκριμένη εξέλιξη του οποίου τόσο αμφισβητείται από μια σειρά εξεχόντων στοχαστών – και να προσθέσω στους δύο παραπάνω τους Heidegger, Norbert Elias, Charles Taylor, Jacques Ellul, Slavoj Zizek, Remi Brague, John Milbank, Sergej Khoruzhiy, Jacques Lacan, Karl-Gustav Jung, Καστοριάδη και άλλους. Με ποιο  ηθικό δικαίωμα και στηριγμένοι σε ποιά συγκριτική μελέτη αποφασίζουμε λοιπόν πως πρόοδος είναι η παραπάνω και μόνον, και εν συνεχεία ασκούμε σκληρότατη κριτική πάνω σε οτιδήποτε δεν ανταποκρίνεται σε αυτήν ακριβώς την ιδέα της προόδου που είναι αυτή ακριβώς που επικρίνει ο Jonas και οι παραπάνω υπόλοιποι;

Πώς όμως σχετίζονται όλα αυτά με το σχόλιο που θέλει να είναι το άρθρο αυτό στην αναμενόμενα  σημαντική συνέντευξη του καθηγητή  Γιάννη Ιωαννίδη (στο εξής ΓΙ)  στο  κανάλι Κρήτη TV στις 24/7/26; Σχετίζονται καταρχήν διότι αναγκαστικός εκδυτικισμός και προοδοκεντρισμός με παράλληλη απαξίωση του  παρελθόντος ως, στην καλύτερη περίπτωση, ασθενικού προανακρούσματος του τωρινού παραδείσου και στη χειρότερη, ως βάρους εννοιών ατελέσφορων, αποτελούν τα κριτήρια με τα οποία και μόνον σχεδιάζεται και αξιολογείται σήμερα, από μερικές ισχυρότατες διεθνείς ομάδες επιρροής και εξουσίας,  η ιστορική παρουσία  όλων ανυπερθέτως  των σημερινών ανθρώπινων κοινωνιών, ή αποφασίζεται η απαξίωσή τους και η χρήση τους, στην καλύτερη περίπτωση, ως πιθανό απόθεμα για άντληση εγκεφάλων που θα λιπάνουν την μηχανή αυτής ακριβώς της προόδου. Μια ολόκληρη ομάδα λαών έτσι, με πολύ μεγαλύτερη σοφία από αυτήν της Silicon Valley, οι οποίοι, ακριβώς εξαιτίας της σοφίας αυτής, είναι πιο δυσκίνητοι προς την αβάσταχτη ελαφρότητα αυτής της προόδου, τοποθετούνται ήδη στα περιθώρια της ιστορίας, με μικρές μάλιστα πιθανότητες γρήγορης μετάνοιας.  Θέλω να πω πως η κατανόηση της προόδου με άλλους παράλληλους όρους θεωρείται επίφοβη και πιθανώς καταστροφική του ονείρου για έναν, κατά Huxley, γενναίο νέο κόσμο που έρχεται, η δε δυσκινησία των εν λόγω λαών (ή καλύτερα, ο δισταγμός, η δειλία τους) ερμηνεύεται ως περίπου αναπηρία τους.  Και αυτό είναι βέβαια άδικο, ακριβώς επειδή ο τρόπος και οι πηγές γένεσης θεμελιωδών θεσμών των λαών αυτών υπήρξε πολύ διαφορετικός από αυτόν της Δύσης και, καθώς προχωρούν προς τον (αναπόφευκτο) εκδυτικισμό τους, έχουν συχνά (και νόμιμα) την αίσθηση της αυτοαποξένωσης και μη πλήρους κυριότητας της ιστορίας τους– αυτή δε είναι και η κύρια πηγή, πέρα από τις, κατά καιρούς, κυβερνητικο-οικονομικές ατασθαλίες, αυτού που εγώ αποκαλώ εθνική κατάθλιψη.  Η δε άμετρη και συνεχής  και απαρηγόρητη κατάθλιψη οδηγεί τελικά, όπως θα δούμε, και σε πλήρη και εφηρμοσμένο μηδενισμό.

Δεν νομίζω λοιπόν ότι ο ΓΙ διαφωνεί και καλά με τα παραπάνω, αλλά το πρόβλημα είναι πως, ασυνείδητα, η παραπάνω αυτονόητη ιδεολογία προμηθεύει κριτήρια, ΤΑ κριτήρια, για οποιαδήποτε αξιολόγηση της ιστορικής διάστασης  και του διαμετρήματος όλων των ανθρώπινων κοινοτήτων σήμερα.  Δεν μπορώ αλλιώς να εξηγήσω πώς στον αυτονοήτως (και δικαίως) καταγγελτικό λόγο του ΓΙ λείπει παντελώς η παρηγορία των πραγματικών και τεράστιων βημάτων εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης που πραγματοποίησε ο λαός αυτός κατά τους τελευταίους δύο αιώνες με τον ρυθμό και τον τρόπο του.  Ως παλιός ψυχολόγος, μπορώ να καταλάβω την τεράστια ψυχοθεραπευτική ισχύ και σημασία της τόνωσης του καταπεσμένου ψυχικού τόνου του καταθλιπτικού με την μνεία επιτευγμάτων και κατορθωμάτων – και αυτό ισχύει απαράλλακτα και στις συλλογικές καταθλίψεις και μπορώ με ευκολία να αποδείξω πως τέτοιου ακριβώς  είδους υπήρξε η παρέμβαση, καταρχήν, κάποιων προικισμένων πλασμάτων που αποκλήθηκαν Δάσκαλοι του Γένους, σε καιρούς που η εθνική κατάθλιψη της μη κυριότητας  του λαού αυτού πάνω στη ιστορία του είχε φτάσει στο απόγειό της.  Μετά δε την απελευθέρωση, όταν δηλαδή κατά τον ευφυή Παπαδιαμάντη, ο λαός αυτός ‘ήλλαξεν αυθέντας’, υπήρξε βέβαια μια μέριμνα, ή αγωνία, μαρτυρούμενη από πολλά κείμενα του 19ου αιώνα, για το ‘πώς μας βλέπουσιν οι ξένοι’, μαρτυρώντας για μια ασυνείδητη  συντήρηση του πυρήνα της κατάθλιψης αυτής – αυτό όμως που την έβγαλε στο φως και την επέβαλε εκκωφαντικά παντού ως αυτονόητο μέτρο κοινωνικο-ιστορικής αυτοσυνειδησίας υπήρξε, μετά την μεταπολίτευση, το έργο κάποιων αριστερών κοινωνιολόγων, δεξιών ιστορικών και του Στέλιου Ράμφου. Και οι μεν πρώτοι ανέλαβαν εργολαβικά να αποδείξουν, με μαρξιστικά ή μή εργαλεία, την απόλυτη υπανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας και την ενγένει  παράλυσή της ενώπιον των αγαθών κελευσμάτων του (μετα)Διαφωτισμού, ενώ ο τελευταίος αφιέρωσε τριάντα χρόνια της ζωής του για να αποδείξει, με πάθος ινστρούχτορα, την εγγενή δήθεν ανικανότητα του Βυζαντινού και Μετα-βυζαντινού λεγόμενου στοχασμού από τον τέταρτο ως τον δέκατο όγδοο  αιώνα να έρθει σε κοινωνία με την περίλαμπρη Δυτική μετανεωτερικότητα, την οποία εξιδανίκευσε  απίστευτα, ενάντια  στην ίδια την συνεχώς εξελισσόμενη, εδώ κι ενάμιση αιώνα, πολυεπίπεδη αυτοκριτική της. Θα επιστρέψω στην ανάλυση αυτή παρακάτω, γιατί εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Σε γονιμότερες ωστόσο πνευματικά εποχές, η διελκυστίνδα μεταξύ ‘πεφωτισμένης’ Δύσης και ‘εσκοτισμένης’ Ανατολής, που αρχίζει, μετά την απελευθέρωση από  τους Τούρκους και διεξάγεται ήδη κατά το 19ο αιώνα με τους Κουμανούδηδες και Σαρίπολους από τη μία και τους Παπαρρηγόπουλους και Βυζάντιους  από την άλλη, τον Κωστή Παλαμά και την γενιά του ’30 εν συνεχεία  και την  γενιά του ’60 εντέλει, υπήρξε σαφώς περισσότερο υποσχόμενη και πολυεπίπεδη, καθώς την αναζήτηση του οικείου συνόδευε και κάποια γνώση του αλλοτρίου.  Αυτό βοήθησε μια κάποια εξισορρόπιση κατευθύνσεων και τάσεων, επιτρέποντας μια, στην πραγματικότητα, εντυπωσιακή ανάπτυξη της Ελληνικής αυτοσυνειδησίας, κοινωνίας και οικονομίας – αφού όλα αυτά πάνε πάντα μαζί.  Επιπλέον, στο ιδιαίτερα εύστοχο βιβλίο του Ελλάδα: μια χώρα παραδόξως νεωτερική, (2019) ο Γιάννης Βούλγαρης αποδεικνύει ότι ουδέποτε υπήρξε καθαρή, ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ ‘παραδοσιοκρατίας’ και ‘εκσυγχρονισμού’, ή ‘Δύσης’ και ‘Ανατολής’, ή λαϊκισμού και προόδου, ή δημοκρατίας και ολιγαρχίας στην νεώτερη Ελλάδα – ήταν κυρίως οι διανοούμενοι που διεξήγαγαν τέτοιες συζητήσεις, αν και, όπως υπονοήθηκε, με μεγαλύτερη συνήθως διάθεση επικοινωνίας από ότι συνήθως πιστεύεται.  Ούτε λοιπόν η κοινωνική τάξη, ούτε η θρησκεία, ούτε οι εθνοτικές διαφορές, ούτε το δικαίωμα ψήφου, λέγει ορθά ο Βούλγαρης, αποτέλεσαν πηγές συγκρούσεων στη Ελλάδα, ενώ ο εκδημοκρατισμός υπήρξε και πρώιμος και απρόσκοπτος και επιπλέον η διαπίδυση και ώσμωση μεταξύ σύγχρονου και παραδοσιακού σαφώς πιο πραγματική. Κάποιες  παρεμφερείς  διαπιστώσεις, αν και όχι με την ενάργεια του Βούλγαρη, επιχειρεί και ο Στάθης Καλύβας στο βιβλίο του Καταστροφές και Θρίαμβοι. Οι 7 κύκλοι της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας (2015). Και οι δύο ωστόσο συγγραφείς αδυνατούν να διαβλέψουν το βαθμό καταλυτικής επίδρασης της βιωμένης Ορθόδοξης λαϊκής αυτοσυνειδησίας, με τον ενσαρκωτισμό της, την βαθύτατη αίσθηση της ιστορικότητας και της κοινότητας ως πεδίου θεο-ανθρώπινης συνεργίας, και τον ιερό υλισμό της, την πληρότητα δηλαδή του φυσικού ως δώρου του Θεού, στην θετικότητα αυτή προς ό,τι γνήσιο εκόμισε ο Διαφωτισμός, πλην δηλαδή της αθεϊας του.  Το ζήτημα επίσης είναι πως η πρόοδος αυτή υπήρξε αβίαστη και δεν τσάκισε την κοινωνία και αυτό ισχύει πάντοτε, το ότι δηλαδή ο εκσυγχρονισμός, όταν δεν είναι επιθετικός, επιβαλλόμενος με βία, βρισιές και κατάρες ενάντια στην πνευματική ταυτότητα μιάς κοινωνίας,  τότε και μόνον τότε έχει μέλλον, ως ισορροπημένος ή διαλογικός εκσυγχρονισμός, που ξετυλίγεται σύμφωνα με την ιδιοπροσωπία κάθε λαού και την ιστορική του αυτοσυνειδησία.

Το πρόβλημα θα δημιουργηθεί λοιπόν, για να επανέλθω, με την στυγνή εφαρμογή της μαρξιστικής ανάλυσης των παραπάνω κοινωνιολόγων, μαζί και των εξίσου ακρίτως Διαφωτισμένων κριτηρίων κάποιων δεξιών ιστορικών λίγο αργότερα (οι πλείστοι των οποίων ευρίσκονται εν ζωή ακόμη) σε μια εθνική οντότητα από την οποία ήταν και είναι όλοι τους παντελώς υπαρξιακά αποκομμένοι, καταδικάζοντάς την ριζικά ως υπανάπτυκτη, ως ευρισκόμενη εκτός ιστορίας, ως εγγενώς ανίκανη να προσλάβει τον φυσιολογικό κατ’αυτούς εκδυτικισμό, προοδοκεντρισμό, Διαφωτισμό, εκσυγχρονισμό κλπ. Έχασαν έτσι τον ιδιοπρόσωπο ρυθμό της, την πλαστικότητα και την πραγματικότητα των επιτευγμάτων της, που της επέτρεψαν όχι μόνον να επιβιώσει, αλλά και να συντηρεί απαράμιλλης σοφίας κοινοτικά και ιστορικά επιτεύγματα με πανανθρώπινη αξία, όπως μας έδειξε ο καθηγητής Κοντογιώργης, σε  μια σειρά έργων του. Χάθηκε έτσι σιγά-σιγά  όχι μόνον η νεοελληνική ταυτότητα, αλλά  και η ίδια η περί αυτής διερώτηση…

Και εδώ ακριβώς ευρίσκεται και η ουσία και η αιτία του προβλήματος που μας συντρίβει όλους σήμερα: καθώς όλοι αυτοί αποτέλεσαν τις αποκλειστικές πηγές μεταπολιτευτικά για την διαμόρφωση εξουσίας και παιδείας στην Ελλάδα (με το ΠΑΣΟΚ καταρχάς, αν και ποτέ στις δεκαετίες που ακολούθησαν δεν συνέβη πραγματική, ριζική αλλαγή παραδείγματος) έπεισαν τους πάντες για την πολιτιστική υπανάπτυξη αυτή, και βοήθησαν τους πολιτικούς να χτίσουν την πολιτική τους ακριβώς πάνω στην αποθέωση αυτή της εθνικής ανημπόριας, αναπηρίας και κατάθλιψης, ανοίγοντας έτσι αναπόφευκτα το δρόμο για την μόνη ιστορική μοίρα του ανιάτως υπανάπτυκτου: τον έμπρακτο και εφηρμοσμένο μηδενισμό. Ο μηδενισμός αυτός έγινε, στην πράξη, επίσημη, καταρχάς, κρατική πολιτική: Υπάρχει άραγε κανείς νοήμων Έλληνας σήμερα που να μην βλέπει την τυχοδιωκτική και  παντελώς ασυνάρτητη και δίχως αύριο τοτινή οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, τον λαϊκισμό και συνάμα τον συνειδητό αποπροσανατολισμό του λαού, την καταρράκωση των θεσμών, τον άλογο πολλαπλασιασμό πανεπιστημίων και πανεπιστημιακών τμημάτων χωρίς καμμιά σχέση με την αγορά εργασίας, τον εσμό των κομματικών αποβλήτων που χρίστηκαν εν μια νυκτί ‘καθηγητές’, τον καρκινικό πολλαπλασιασμό των άνευ καθηκόντων δημοσίων υπαλλήλων, την προκλητική διασπάθιση του δημόσιου χρήματος σε συνθήκες πλήρους ατιμωρησίας και ‘ασυλίας’, την ηθική καταστροφή της δημόσιας διοίκησης, τον εξισωτισμό καιτον τριτοκοσμικό λαϊκισμό, την ισοπέδωση προς τα κάτω, τον κομματοκρατικό ημετερισμό παντού, την …αχρηστοκρατία πράγματι, για να χρησιμοποιήσω τον όρο του ΓΙ; Η απόλυτη πίστη στην απόλυτη υπανάπτυξη του τόπου γέννησε τον σχεδόν αυτονόητο μηδενισμό του υπανάπτυκτου – είναι τόσο  περίεργο αυτό;

Εν συνεχεία και παρά τα ελάχιστα διαλείμματα πολιτικού… ορθολογισμού ο μηδενισμός αυτός έγινε το μόνιμο μοτίβο της Ελληνικής πολιτικής, με κορύφωση τον ανεκδιήγητο ΣΥΡΙΖΑ και αυτά που ζούμε σήμερα.  Οι σύγχρονοι πολιτικοί είναι αυτονοήτως πνευματικά ξένοι προς τον τόπο που, προς ίδιο κυρίως όφελος, διοικούν, και δίνουν συνηθέστατα την εντύπωση κοινών τυχοδιωκτών μάλλον, παρά ταγών και ηγετών.  Το επιπλέον ζήτημα ωστόσο εδώ είναι το ότι, όπως έλεγε ο Άρθουρ Καίστλερ, η πορεία της διαφθοράς είναι αμφίδρομη: οι πολιτικοί διαφθείρουν τον λαό για να τον κυβερνήσουν και εν συνεχεία διαφθείρονται έτι περαιτέρω από τον λαό που οι ίδιοι διέφθειραν. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι, αίφνης, μόνον το κυβερνητικό σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ,  αλλά και ο αριθμός των πολιτών που θα ήταν διατεθειμένοι να το αποσιωπήσουν εάν ανήκαν και αυτοί στους ευεργετημένους…Οι έτοιμοι προς διαφθοράν πολίτες χρειάζονται διεφθαρμένους πολιτικούς από τους οποίους διαφθείρονται αλλά και επωφελούνται, επιδεικνύοντας εν συνεχεία τον ίδιο ακριβώς τυχοδιωκτισμό με τους ταγούς τους.  Δεν είπε τυχαία ο Πλάτων ότι η πολιτεία, το κράτος, είναι ‘παιδαγωγείον’, σχολείο δηλαδή, το οποίο διδάσκει το δικό του ήθος στους πολίτες – ακριβώς για τον λόγον αυτό πρέπει κατά Πλάτωνα οι φιλόσοφοι και μόνον να κυβερνούν.  Αλλά βεβαίως οι πολίτες έχουν και οι ίδιοι ευθύνη για όσα αποδέχονται ως διδασκαλία και ήθος.  Η κακή διδασκαλία δεν εξαναγκάζει κανέναν να την αποδεχθεί και η αποδοχή και εφαρμογή της δηλώνει και την δική μας διάθεση προς διαφθορά.

Αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα, το πιο δυσεπίλυτο: η πνευματική και ηθική συν-υπευθυνότητα (σχεδόν) πάντων.  Το ότι οι συντριπτικότατα περισσότεροι που ευρίσκονται  ή εισέρχονται στην πολιτική σήμερα δεν είναι παρά υποψήφιοι ή εν ενεργεία γκάγκστερς και λαμόγια, με μοναδικό ή κύριο σκοπό τους την χείρωση δημόσιων αγαθών –ως συνειδητοί  και κυνικοί μηδενιστές δηλαδή – και την πλήρη αιχμαλώτευση του κράτους και της κοινωνίαςˑ  το ότι σήμερα οσμίζεται κανείς στον αέρα φιλοδοξίες  δικτατορικές  και καθορά δια γυμνού οφθαλμού τον βιασμό των θεσμών κατά βούλησηˑ το ότι το δημογραφικό έχει φτάσει σε επίπεδο αυτογενοκτονίαςˑ το ότι το δημόσιο χρήμα συνεχίζει να υπάρχει αντικείμενο κλοπής από τους εν ασυλία διατελούντεςˑ όλα αυτά δεν είναι παρά ο κρατικός μηδενισμός.  Όμως η  αποδοχή και ενίσχυση τέτοιων συμπεριφορών, καθώς και χρήση τους προς ίδιον όφελος, όταν αυτό είναι εφικτό, δεν είναι  παρά όψεις ανακυκλούμενης συνενοχής και κοινού πλέον και πεπεισμένου μηδενισμού.  Αφορά δε αυτό μια κοινωνική μερίδα πολύ μεγαλύτερη από όσο η  κοινωνική ευσχημοσύνη μας επιτρέπει να ομολογήσουμε, διότι σχετίζεται υπαρξιακά με  την καταθλιπτική αυτο-υποτίμηση μέσα στην οποία διάγει η Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια.  Πρόκειται για μια κοινωνία που στο consensus της, βαθμιαία και μηδενιστικά, στην πράξη, εγκατέλειψε  τα μέγιστα μαθήματα που η ίδια εδίδαξε, μέσω του αρχαιοελληνικού λόγου και της ελληνικότατα γραμμένης Καινής Διαθήκης, σε όλη την ανθρωπότητα.  Και είναι ακριβώς η πνευματική νόσηση αυτή μιας ολόκληρης κοινωνίας στην πλειονότητά της που ατυχώς αποκρύπτεται από έναν οιονδήποτε καταγγελτικό λόγο που όμως κατηγορεί πάντοτε ‘εκείνους’,  τους ‘αχρηστοκράτες’ δηλαδή, αθωώνοντας εμάς τους υπολοίπους.  Για να καταφύγω ωστόσο στην ψυχολογία ξανά, νοσούν πάντοτε, μα πάντοτε, όπως πειραματικά γνωρίζουμε, συλλογικότητες και όχι απλώς και μόνον άτομα.  Το ότι το ΠΑΣΟΚ έκαμε 30 σχεδόν χρόνια στην εξουσία δεν οφείλεται παρά στην εκούσια συνενοχή και τύφλωση κάποιων εκατομμυρίων Ελλήνων – το αυτό συμβαίνει δε και σήμερα. Ωστόσο μια τέτοια αυτονόητη διαπίστωση δεν ανεβάζει και πολύ τα νούμερα της τηλεθέασης, μιας και το να συντρέχουμε και να χειροκροτούμε καταγγελίες που αφορούν πάντα κάποιους άλλους είναι απίστευτη αποφόρτιση των ενοχών μας και της κατάθλιψης που τις συνοδεύει – μια κάθαρση ανέξοδη και κυρίως ανεύθυνη.  Ο λαός αυτός τελειώνει λόγω κοινού πνευματικού μαρασμού και είναι ο κοινός αυτός μαρασμός η αιτία ένεκα της οποίας δεν αναφαίνονται σήμερα στον ορίζοντα ηθικά πολιτικά μεγέθη.  Σήμερα, τον νεαρό υποψήφιο Καποδίστρια επιχειρεί να μετατρέψει σε λαμόγιο ο ίδιος ο πατέρας του, ενώ την ίδια στιγμή κάνει ενθουσιώδες like κάτω από την συνέντευξη του καθηγητή Ιωαννίδη… Μπορεί να είμαστε θύματα των διανοουμένων μας, και, εν συνεχεία, των πολιτικών μας,  αλλά έχουμε πλέον  τώρα αρρωστήσει κι εμείς.

Και μπορεί πράγματι αυτή η ασθένεια να είναι ασθένεια προς θάνατον, ακριβώς επειδή δεν την αναλύουμε σωστά και αδυνατούμε να την πολεμήσουμε μέσα μας. Όταν πεισθώ ότι οι πάντες φταίνε εναντίον μου, σηκώνομαι και φεύγω τάχιστα – όπως φοβούμαι πως θα κάνουν και οι φοιτητές μου μόλις ακούσουν τον κ. Ιωαννίδη.  Εάν οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, για παράδειγμα, ήθελαν να αδειάσουν άμεσα την Ελλάδα από τους υπόλοιπους νέους που έμειναν, δεν θα ήταν καλή ιδέα να διάλεγαν προς τούτο έναν συμβολικώς τρελά επιτυχημένο Έλληνα του εξωτερικού που θα περιέγραφε τον τόπο του με όρους μεταξύ Γολγοθά και Νταχάου; Δεν υπονοώ κάτι βεβαίως για τον κ. Ιωαννίδη που είναι ένας εξαιρετικά προικισμένος και πολλαπλά ευαίσθητος άνθρωπος, με αποθέματα  ανθρωπισμού μεγάλα, πράγμα το οποίο υπεισέρχεται και στην ίδια του την επιστημονική έρευνα, καθιστώντας την τόσο πρωτότυπη. Το γεγονός παρά ταύτα πως η συνέντευξή του παραμένει σπαραγμός χωρίς πνευματική ανάλυση και υπέρβαση και στρέφεται εναντίον ενόχων μεν, αφήνοντας ωστόσο απέξω την κοινή πλέον ευθύνη, καταποντίζει κάθε πιθανότητα ίασης, διότι προστρέχω σ’αυτήν την τελευταία μόνον εάν πεισθώ πως είμαι ασθενής.  Επιπλέον λειτουργεί απλώς ως σειρήνα συναγερμού: ο Τιτανικός βυθίζεται, ο σώζων εαυτόν σωθείτω. Αυτό στην ψυχοπαθολογία ονομάζεται κρίση πανικού. Το άλλο επίσης που λείπει από την συνέντευξη αυτή είναι η κριτική της Αμερικής και της Δύσης εν γένει, σε μιαν εποχή όπου η βιβλιογραφία βογγάει στην κυριολεξία από έργα τέτοιας κριτικής, σαν αυτή, για παράδειγμα, που συναντάει κανείς και στην αρχή αυτού εδώ του άρθρου. Ο ΓΙ φαίνεται να ομιλεί μέσα από τον παράδεισο του Stanford, όπου ακόμη και το γεγονός ότι η Αμερική βρίσκεται στην ίδια σχεδόν θέση με την Ελλάδα στη διαφθορά (ένα μόλις σκαλί πάνω) περνάει ασχολίαστο. Γιατί έτσι;

Και μόνον για το γεγονός πως μετά το τέλος της παρακολούθησης της συνέντευξης αυτής, ένας αριθμός νέων θα έχει ήδη αποφασίσει την άτακτη και πανικόβλητη  φυγή, πρέπει να προβληματιστούμε.  Εάν οι προαναφερθέντες δάσκαλοι του γένους προκαλούσαν το ίδιο, σήμερα δεν θα υπήρχε τέτοιο γένος.  Αντι γι’αυτό έσκυψαν με στοργή πάνω στο σώμα της ημιθανούς μάνας τους και  η αγάπη τους έγινε πνοή ζωής και υγείας.  Μετά την κριτική οφείλουμε λοιπόν να σκύψουμε στο αγαπημένο νοσούν σώμα (και είμαι σίγουρος πως ο ΓΙ μπορεί επίσης να το κάνει αυτό!) και να κάνουμε όποια …αποκοτιά επιβάλλει αυτή η αγάπη – έτσι έχουν γεννηθεί ιστορικά πολλές γόνιμες παρεμβολές στα εθνικο-κοινωνικο-εκπαιδευτικά μας πράγματα.  Ως ιερέας στο εξωτερικό, παράλληλα προς τα ακαδημαϊκά μου καθήκοντα, έχω συναντήσει, επιπλέον, πολλούς νέους  ανθρώπους οι οποίοι πανικόβλητοι έφυγαν κατ' αυτόν τον τρόπο  από την πατρίδα τους και πέρασαν αμέτρητα χρόνια μαύρης δυστυχίας, ακριβώς γιατί κάποιοι τους υποσχέθηκαν ότι ΕΚΕΙ θα βρουν κατανόηση, υποδοχή, αναγνώριση, περίθαλψη και λαμπρή εν γένει επιτυχία.  Ως ακαδημαϊκός επίσης (στο Καίμπριτζ από το 1999 και αλλού) συνάντησα την ίδια και χειρότερη …academic jealousy με την καταγγελόμενη Ελληνική, παρεμφερή οικειοποίηση πανεπιστημιακών πόρων με πλάγιες μεθόδους, παρόμοια ευνοιοκρατία (ακόμη και …αχρηστοκρατία), ιδιοτέλεια και… πώληση του εαυτού προς επίτευξη επιτυχίας. Βεβαίως υπήρχε δαψίλεια  κονδυλίων, απείρως ωστόσο περισσότερος έλεγχος και ποδηγέτηση του πανεπιστημιακού, με ώρες ατέλειωτες  γραφείου και ανελευθερία πλήρη σχεδόν ως προς την κατεύθυνση έρευνας και διδασκαλίας – γι’αυτό και τόσοι Έλληνες πανεπιστημιακοί επεδίωκαν διακαώς να βρουν μια θέση στην Ελλάδα, όπου η αξιοπρέπεια και η ελευθερία του πανεπιστημιακού είναι (το ομολογώ!) σαφώς ανώτερη.  Γιατί να μην αναφέρονται όλα αυτά;

Ο καθηγητής Ιωαννίδης μου είναι στην κυριολεξία προσφιλής – ειδικά  μάλιστα από τότε που ανακάλυψα το λογοτεχνικό του έργο. Είναι, θα έλεγα, ένα δώρο Θεού για όλους μας, με επιστημονική και ανθρωπιστική επάρκεια που θυμίζουν άλλες λαμπρότερες εποχές, όταν η επιστημονική δραστηριότητα δεν σήμαινε εγκλωβιστική μονομέρεια, αλλά άνοιγμα προς το Όλον.  Η αγωνία του όμως θα πρέπει, θεωρώ, να αναληφθεί στοχαστικά και κριτικά και ως σήμα κινδύνου για να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος και όχι για να θεωρηθεί  ως συμφορά αναπότρεπτη, ή ακόμα χειρότερα, ως συντελεσθείσα…

Δεν ανήκω σ’αυτούς που θεωρούν ότι δεν υπάρχει εν προκειμένω ελπίς… Παν τουναντίον. Αλλά η ελπίδα προϋποθέτει ανάλυση σε βάθος, ανάληψη ευθύνης σε προσωπικό επίπεδο, και κυρίως αλλαγή πνευματική, μετά-νοια στην κυριολεξία.  Κάποτε ο Σολτζενίτσυν, όταν του δόθηκε το βραβείο Templeton, όντας αυτοεξόριστος στον Καναδά, άρχισε την ευχαριστήρια ομιλία του ενώπιον ενός ακροατηρίου λαμπρών λογίων με λόγια σαν αυτά: ‘Όταν ήμουν μικρός, είπε, άκουγα τη μάνα μου να λέει, ενώπιον συμφορών μεγάλων, πως «άφησαν οι άνθρωποι τον Θεό, γι’αυτό και όλες αυτές οι συμφορές».  Τώρα πλέον και ο ίδιος εγώ, συνέχισε, αν με ρωτήσουν για τις μέγιστες συμφορές του αιώνα μου θα έδινα την ίδια απάντηση’.  Δεν έχω προσωπικά την αθωότητα να απαντήσω τόσο άμεσα, παρά την ιδιότητά μου.  Γνωρίζω όμως, από όση έρευνα μου δόθηκε να κάνω στη φιλοσοφία, την ψυχολογία και την θεολογία, ότι είναι τόσο βαθιά σήμερα η κρίση του νοήματος του Είναι, τόσο τεράστια η α-πορία για τις πηγές μιας ηθικής που θα ξεπερνούσε την (παρανοειδή) ηθική του γούστου, τόσο τεράστια η ανάγκη να υπερβούμε τον παντοδύναμο και αυτονόητο ναρκισσισμό (ή τον αυτιστικό σχεδόν μετα-ναρκισσισμό, σύμφωνα με τον όρο που έχω προτείνει), τόσο απαραίτητο το να ξανασκεφτούμε την διυποκειμενικότητα με άλλους εντελώς όρους από τους ψυχολογικούς, τόσο, τέλος, αναγκαίο να σκεφτούμε  το πώς θα αποφύγουμε αυτό που έρχεται ως, όπως νομίζω, ‘βελούδινος ολοκληρωτισμός’, καθώς και τόσο μεγάλη ήσουν ακολουθούσα καταφανής κρίση που κατατρώγει τον Ελληνο-δυτικό πολιτισμό σήμερα, που τα κριτήρια που μας κατέτασσαν  στους υπανάπτυκτους δεν ισχύουν πλέον, ούτε ως κακά αστεία.  Αυτό είναι ένα πολύ καλό νέο!  Σημαίνει δε, και προσωπικά είμαι απολύτως βέβαιος γι’αυτό, πως μπορούμε ξανά να σχεδιάσουμε  την ταυτότητά μας εξαρχής, με νέους όρους, σε πλήρη επαφή (εννοώ σύγχρονη, ερμηνευτική επαφή και όχι… παλιλαλία) με το πνευματικό μας παρελθόν, από τον Όμηρο και τον Ηράκλειτο μέχρι τον Γρηγόριο Παλαμά, τον Γεννάδιο Σχολάριο, τον Ευγένιο Βούλγαρι και τις γενιές του ’30 και του ’60, και με πλήρη  γνώση του ανάλογου Δυτικού στοχασμού, από τον Αυγουστίνο μέχρι τον Heidegger, τον Lacan και τον Charles Taylor – είναι αλήθεια πως μια βαθιά και δίκαιη γνώση του Δυτικού φιλοσοφικο-θεολογικού στοχασμού δεν κατορθώθηκε από την προηγούμενη γενιά και γι’αυτό η συζήτησή μας με την Δύση δεν υπήρξε απροκατάληπτη. Είναι αυτός ένας από τους τρόπους να ξεπεραστεί η εθνική μας κατάθλιψη σε επίπεδο παιδείας καταρχάς και ο μηδενισμός σε επίπεδο θεσμών εν συνεχεία.  Προσωπικά, πιστεύω στη δύναμη των ιδεών: όπως η τωρινή μας κατάσταση είναι αποτέλεσμα λαθεμένων ιδεών, έτσι και οι αγαθές ιδέες έχουν, για να θυμηθώ τον Νίτσε, και αυτές την χιλιόχρονη βασιλεία τους…

Ανέφερα τον προσφιλή σε μένα Charles Taylor, έναν από τους κορυφαίους στοχαστές της εποχής, και για έναν επιπρόσθετο λόγο. Πριν λίγα χρόνια έδωσε μια εκπληκτική διάλεξη στην Αθήνα – δεν ήμουν παρών, την είδα αργότερα. Ήταν στην κυριολεξία εκπληκτικό να ακούς τον σημαντικότερο ζώντα ερμηνευτή της Δυτικής πνευματικής ιστορίας σήμερα να λέγει απευθυνόμενος προς το Ελληνικό κοινό του πως ‘χρειαζόμαστε την βοήθειά σας για να χτίσουμε το μέλλον του Δυτικού Κόσμου, την βοήθεια της παράδοσής σας’, εννοώντας την Βυζαντινή λεγόμενη παράδοση.  Και ήταν τραγικά απογοητευτικό (και για τον ίδιον, όπως έμαθα αργότερα) να του απαντούν από κάτω, αμφισβητώντας την λυσιτέλεια του αιτήματός του, ξαφνιασμένοι και έκπληκτοι, κάποιοι αρχαίοι και ανυποψίαστοι λάτρεις του Διαφωτισμού, που δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι η παράδοσή ‘τους’ περιέχει  στοιχεία άξια να χρησιμέψουν στον επανακαθορισμό της ανθρώπινης ταυτότητας στον μελλοντικό (Ελληνο)δυτικό κόσμο. Εάν και όταν αυτό αλλάξει, κάτι που δεν χρειάζεται πολύ χρόνο για να συμβεί, τότε και η εθνική κατάθλιψη, καθώς και ο συνακόλουθος  θεσμικός μηδενισμός θα αρχίσουν να υποχωρούν, καθώς η υγιής αυτοεκτίμηση θα αρχίσει να ανεβαίνει…

 

*Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Η ζωγραφική παράσταση που συμπληρώνει τη σελίδα ("Φωτισμένη σκιά ελιάς", 2010) είναι έργο του Χρήστου Μποκόρου.

https://antifono.gr/midenismos-kai-ethniki-katathlipsi/

Σημεία τών καιρών.Sportime. gr:''Διαφήμιση Κρι Κρι: Για άλλη μια φορά εταιρεία εξαφανίζει τους σταυρούς από τις εκκλησίες μας!''

Sportime. gr:

''Διαφήμιση Κρι Κρι: Για άλλη μια φορά εταιρεία εξαφανίζει τους σταυρούς από τις εκκλησίες μας!''

Όταν ελληνικές επιχειρήσεις αφαιρούν τα ιερά σύμβολά μας για χάρη μιας δήθεν ουδετερότητας, προδίδουν τους καταναλωτές που τις στήριξαν

(Ολόκληρο το άρθρο στα σχόλια)

...Οι ορθόδοξοι ναοί παρουσιάζονται σαν ουδέτερα κτήρια που δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ασβεστωμένα κυβάκια σε μια απρόσωπη καρτ ποστάλ. Ο τρούλος δεν έχει σταυρό, το καμπαναριό δεν έχει καμπάνα, τίποτα δεν πρέπει να πληροφορεί ότι αυτός ο τόπος αγιάζεται και αγιάζει. Άδειο καβούκι σαν συσκευασία χωρίς περιεχόμενο. Όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις εκκλησίες (μια μεγάλη και 2 μικρά εκκλησάκια) εμφανίζονται στο βίντεο χωρίς το ιερό σύμβολο τους. Πολύ δύσκολο να πειστεί κανείς ότι πρόκειται για μινιμαλιστική… αφέλεια. Η σχεδίαση ενός διαφημιστικού δεν είναι δουλειά του ποδαριού και απαιτεί συνειδητές επιλογές για κάθε εκατοστό της εικόνας.

Πως γίνεται άραγε μια εταιρεία που χρωστά τα πάντα στην στήριξη του ελληνικού λαού, να ανταποδίδει με απαξίωση των συμβόλων του; Πόσο δεοντολογικά σωστό και πόσο «συμπεριληπτικό» είναι να μην αναγνωρίζεις την ταυτότητα εκείνου που πρώτος σε ανέδειξε; Θα περίμενε κανείς σβησμένους σταυρούς σε μια τουριστική καμπάνια των Τούρκων, σε μια woke δράση κάποιας πολύχρωμης ΜΚΟ, πάντως όχι σε μια ελληνική γαλακτοβιομηχανία που επένδυσε τα ψυγεία της μέσα στις παραδοσιακές γειτονιές μας....

...Η απαλοιφή ιερών συμβόλων όχι μόνο δεν προάγει την παραγωγικότητα μιας επιχείρησης, αλλά αντιθέτως εμπνέει μια μικροπρεπή νοοτροπία ψωροκώσταινας, έναν κομπλεξισμό που απέχει έτη φωτός από την επικοινωνιακή αυτοπεποίθηση που απαιτεί η αγορά. Στην κορυφή της εκτίμησης του καταναλωτή βρίσκονται εταιρείες που επικοινωνούν περήφανα την παράδοσή τους – όχι που ντρέπονται γι’ αυτή. Πόσο κωμικοτραγικό είναι ότι στην ίδια διαφήμιση αναγράφεται με καμάρι «30 χρόνια παράδοσης και ποιότητας». Ο σεβασμός στην παράδοση αρχίζει και τελειώνει στην παραγωγή γάλακτος; Οι εκκλησίες μας δεν είναι βασικό μέρος της παράδοσης και του νησιώτικου τοπίου;             

Φτάσαμε σε σημείο που πολλές ελληνικές επιχειρήσεις ενοχλούνται από τον σταυρό πολύ περισσότερο από τους ξένους...

Ανθρώπινη και τεχνητή νοημοσύνη!!!!

 Ανθρώπινη και τεχνητή νοημοσύνη

από Ευάγγελος Κοροβίνης -21 Ιουλίου 

Όταν σήμερα γίνεται λόγος για τις βλαπτικές συνέπειες της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) τονίζεται συνήθως η ανάγκη για την θέσπιση κανόνων και δικλείδων ασφαλείας προκειμένου να θωρακισθούν οι κοινωνίες απέναντι στο φάσμα της μαζικής ανεργίας, που θα προκύψει από το γεγονός ότι η ΤΝ διεκπεραιώνει καθήκοντα, ρουτινιάρικα συνήθως, πολύ πιο γρήγορα και φθηνά από τον άνθρωπο. Ανάλογη εγρήγορση απαιτείται, λένε πολλοί, και απέναντι στην μέσω ΤΝ προωθούμενη παραπληροφόρηση, στην κατασκευή αυτόνομων όπλων και στην μαζική παρακολούθηση των πολιτών με την βοήθεια συστημάτων της ΤΝ. 

Το πρόβλημα όμως με την ΤΝ δεν έχει να κάνει μόνον με τις μάκρο-επιπτώσεις της που είναι σε όλους πλέον φανερές. Σχετίζεται κυρίως με τις ανθρωπολογικές προκλήσεις  που κομίζει η ανάπτυξη της ΤΝ. Για να εξετασθεί αυτό το σοβαρό ζήτημα θα πρέπει πρώτα να γίνει μια σύντομη αναφορά στις διαφορές ανθρώπινης και τεχνητής νοημοσύνης. Κάποιοι λοιπόν δεν εντοπίζουν ιδιαίτερες διαφορές μεταξύ των δύο ειδών νοημοσύνης και γι’ αυτό διατυπώνουν τον ισχυρισμό ότι με την ραγδαία εξέλιξη της ΤΝ θα οδηγηθούμε σύντομα στην ανάπτυξη της υπερνοημοσύνης και στην εκ βάθρων και επί τα βελτίω αναμόρφωση της κοινωνίας και των ανθρώπινων σχέσεων. Οι ισχυρισμοί αυτοί διατυπώνονται με αφετηρία την σύγκριση της ατομικής ευφυΐας με την ΤΝ, την σύγκριση για παράδειγμα των επιδόσεων ενός έμπειρου σκακιστή με τις επιδόσεις της ΤΝ. Σε αυτήν την περίπτωση η ΤΝ νικά κατά κράτος ακόμη και πρωταθλητές του σκακιού.

Η παραπάνω σύγκριση είναι όμως παραπειστική. Η ανθρώπινη νοημοσύνη, σε αντίθεση με την ΤΝ, είναι πρώτα-πρώτα ένσαρκη. Η μάθηση και η ανάπτυξη δεξιοτήτων αρχίζει στην βρεφική ηλικία μέσω της αφής, της κίνησης, της μίμησης και της εστίασης της προσοχής. Η ανθρώπινη νοημοσύνη εξάλλου δεν αναφύεται και δεν λειτουργεί σε επίπεδο απομονωμένων μεταξύ τους ατόμων. Είναι κοινωνική και έχει σε τελευταία ανάλυση συλλογικό χαρακτήρα. Δεν είναι απλώς μια ατομική ικανότητα  αλλά αναδύεται κατ’ αρχάς μέσα από αυθεντικές συναντήσεις με άλλα άτομα. Συναντήσεις που ενέχουν πάντοτε κάποιο ρίσκο όσον αφορά την ευόδωση τους και μπορούν να οδηγήσουν σε αμοιβαία εξέλιξη.

Η ανθρώπινη νοημοσύνη δεν μπορεί λοιπόν να εξισωθεί με την ατομική ευφυΐα. Παρά ταύτα ορισμένοι εξακολουθούν να αποδίδουν τα ανθρώπινα επιτεύγματα σε εξαιρετικά άτομα. Οι έρευνες έχουν δείξει όμως ότι και οι πιο πρωτότυπες ιδέες, ναι μεν προϋποθέτουν την συμβολή εξεχόντων ατόμων, αλλά ταυτόχρονα ανακύπτουν λόγω οσμώσεων μεταξύ διαφορετικών πολιτισμικών παραδόσεων και αντανακλούν την μάθηση και την πείρα που μας παραδίδεται από την διαδοχή των γενεών.

Κανένας επιστήμονας ή καλλιτέχνης δεν δουλεύει κατά μόνας. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις εξαρτώνται από μεθόδους που εφαρμόζει η επιστημονική κοινότητα και στηρίζονται στους θεσμούς αυτής της κοινότητας. Η ίδια η ανθρώπινη γλώσσα είναι ένα συλλογικό δημιούργημα που εκλεπτύνεται και μετασχηματίζεται στην διαδρομή των αιώνων. Η «συλλογική νοημοσύνη» εν τέλει δεν είναι απλώς και μόνον το άθροισμα των ατομικών ικανοτήτων, αλλά συνιστά μια αυτόνομη από τα επιμέρους στοιχεία της πραγματικότητα που αποτελεί το θεμέλιο της ανθρώπινης νόησης.

Τα συστήματα ΤΝ επεξεργάζονται πληροφορίες ξέχωρα το ένα από το άλλο και χωρίς αμοιβαία μετεχόμενο ηθικό προβληματισμό. Η τεχνητή νοημοσύνη εξαρτάται επιπλέον από την τροφοδοσία με δεδομένα που προέρχονται από δέκα μόνον γλώσσες. Δεν έχει πρόσβαση σε ολόκληρο τον πλούτο των ανθρώπινων γλωσσών και πολιτισμών. Το δείγμα απ’ όπου αντλεί τα δεδομένα της είναι μικρό και μη αντιπροσωπευτικό.

Σε ό,τι αφορά τώρα την σχέση ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης και τις ανθρωπολογικές προκλήσεις που απορρέουν από αυτήν την σχέση θα πρέπει να τονισθεί κατ’ αρχάς ότι η ΤΝ είναι ένα τεχνούργημα, δεν είναι ένας αυθεντικός άλλος. Ότι είναι ένα εργαλείο και όχι ένας σχεσιακός εταίρος. Σήμερα βέβαια λόγω της επιδημίας μοναξιάς που χαρακτηρίζει την παρακμιακή εποχή μας υπάρχει ο πειρασμός να θέλουμε να αντικαταστήσουμε τις δύσκολες ανθρώπινες σχέσεις με ομαλές και χωρίς τριβές και διακινδύνευση αλληλεπιδράσεις με την ΤΝ. Υπάρχουν ήδη αρκετοί που προσεγγίζουν τα συστήματα ΤΝ ως οντότητες ικανές να δημιουργήσουν σχέσεις φροντίδας και συνοδείας του ανθρώπου. Οι μηχανές όμως δεν διαθέτουν συναισθήματα ακόμη και αν φαίνεται ότι τα έχουν.

Η επιδημία μοναξιάς στον σύγχρονο παρακμιακό κόσμο σχετίζεται, μεταξύ των άλλων, με την ατροφία διαφόρων κοινωνικών δεξιοτήτων. Γίνεται λόγος για την απίσχναση ικανοτήτων όπως η σύναψη φιλικών και ερωτικών σχέσεων, μια ατροφία και μια απίσχναση που άρχισε να παίρνει υπολογίσιμες διαστάσεις πριν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Η ανάδυση συστημάτων ΤΝ ενισχύει απλώς -εις την νιοστήν βέβαια- προϋπάρχουσες τάσεις απανθρωποποίησης, εγκλωβίζοντας αρκετούς σε «συνομιλίες» και αλληλεπίδραση με βολικά και κενά υποκατάστατα του γνήσιου άλλου.

Ο κίνδυνος σήμερα δεν είναι μόνον ότι από ένα σημείο και πέρα θα υποχρεωθούμε να εργαζόμαστε και να επικοινωνούμε σαν μηχανές, αλλά κυρίως ότι θα βιώνουμε την μίζερη βιωτή μας ως ελευθερία και την σκλαβιά μας ως «φιλική προς τον χρήστη» συνθήκη. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η ΤΝ, εκτελώντας ρουτινιάρικες εργασίες, θα μας απαλλάξει από τα στοιχεία αγγαρείας που ενυπάρχουν σε κάθε μορφή εργασίας και θα επιτρέψει έτσι τον εμπλουτισμό των διανθρώπινων σχέσεων και των σχέσεών μας με την κοινωνία και την φύση. Ο ισχυρισμός αυτός είναι αβάσιμος, Πρώτον διότι η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη αλλά φορέας χρησιμοθηρικών αξιών. Μια υπολογίσιμη αντίσταση, επιπλέον, στα φαινόμενα απανθρωποποίησης που προκύπτουν από την συνύφανση της ΤΝ και του παρακμιακού ανθρώπου κάθε άλλο παρά διαφαίνεται στον ορίζοντα. Όσο τουλάχιστον παραμένουμε αιχμάλωτοι του μύθου μιας παντοδύναμης και ουδέτερης τεχνολογίας.

 

Πηγές 

Επενδυτική ευφορία και υπαρξιακή ανησυχία για την Α.Ι.Του Σάιμον Νίξον. Καθημερινή 7 Ιουνίου 2026.

Why comparisons between AI and human intelligence miss the point. By Celeste Rodriguez Louro and Jennifer Rodger. The conversation.February 5,2026.

Conceptualizing agency: A framework for Human-AI interaction. By Alexander Zhang and Lav R.Varshney.CEUR-WS.org. March 2025

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα ("Πορτραίτο", 1980) είναι έργο του Μανώλη Τζομπανάκη.

https://antifono.gr/anthropini-kai-techniti-noimosyni/

Αποκαλυπτικός ο Μητροπολίτης Χαλκίδος: «Μόλις δύο άνθρωποι στους 100 εκκλησιάζονται την Κυριακή».

Ο Σεβασμιώτατος, την Τρίτη 7 Ιουλίου 2026, χοροστάτησε στον Όρθρο, προέστη της Θείας Λειτουργίας και κήρυξε τον θείο λόγο, παρουσία ιερέων της περιοχής, πιστών της Ενορίας και κατοίκων από τα γύρω χωριά.

Στο κήρυγμά του αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στη μειωμένη συμμετοχή των πιστών στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά πως μόλις δύο άνθρωποι στους εκατό εκκλησιάζονται. Με λόγο ουσιαστικό και προβληματισμένο, κάλεσε τους πιστούς να επανασυνδεθούν με τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας και να δώσουν μεγαλύτερη θέση στην πίστη και την πνευματική καλλιέργεια στην καθημερινότητά τους.

Σημεία τών καιρών.

Μαύρη μέρα για τους Ευρωπαίους πολίτες. 

Υιοθετήθηκε απο το ευρωκοινοβούλιο το Chat Control που επιτρέπει στη  Meta, τη Google, τη Microsoft και τις άλλες εταιρείες να σαρώνουν  αυτόματα όλα τα ιδιωτικά μας μηνύματα (κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο,  συνομιλίες) χωρίς δικαστική εντολή. 

Τα χειρότερα έπονται

Μαρία Δεναξά

Ανεβάζει ιστορία στο διαδίκτυο.

Ανεβάζει στόρι στο διαδύκτιο ο άλλος 

που στο σουπερ μάρκετ 

πήγε στην θέση του ένα προϊόν 

που ένας αχαρακτηριστος το παράτησε αλλού 

γιατί μετάνοιωσε που το πήρε....

Και πόσα άλλα τέτοια 

βλέπουμε και διαβάζουμε εδώ μέσα...

Δεν το συζητάμε για τους άλλους 

που τραβάνε βίντεο με το παιδί τους

(ή και τους ίδιους)

καθώς κάνει την προσευχή του....

Δηλαδή τι φάσεις είναι αυτές;

Ζούμε σε μια εποχή όπου ότι καλό κι αγαθό, 

ενώ θα έπρεπε να ρέει 

αβίαστα στη ζωή μας σαν γάργαρο νερό,  

δυστυχώς πλέον 

καταγράφεται, υπολογίζεται και αποθηκεύεται 

για να εμπλουτίσει 

την εικόνα μας στα μάτια των άλλων.

Το καλό 

(προς τους άλλους αλλά και προς τον εαυτό μας) 

αντί να είναι μονάχα τρόπος ζωής 

έγινε μέσο προβολής.

Ξέρεις, οι άνθρωποι του Θεού 

που γνώρίζαν την πονηριά του διαβόλου

προτίμουσαν να κινούνται 

στην ασφαλή συχνότητα  

''της σκιάς'' και της αφάνειας...

Γι' αυτό είναι κρίμα η ζωή μας

να είναι σαν τα τύμπανα 

που ηχούν μεν δυνατά 

μα ο ήχος γεννιέται 

από το κενό που κρύβουν μέσα τους.

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.

ΣΗΜΕΊΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Έχει τρελαθεί ο κόσμος.Να πέσει να σε φάει, δε θα χορτάσει Άνθρωπε.

Έχει τρελαθεί ο κόσμος.

Να πέσει να σε φάει, δε θα χορτάσει Άνθρωπε.

Όλη του την κακία, όλη του την χολή θα την βγάζει μονίμως πάνω σου.

Μέχρι να σε εξοντώσει πλήρως, μέχρι να σε καταστρέψει ως και το μεδούλι σου και μετά θα ψάξει καινούριο «θύμα» για να προβάλει την εσωτερική του ταραχή και τις ανασφάλειές του.

Έχει τρελαθεί ο κόσμος.

Αγριέψανε οι άνθρωποι.

Μια κουβέντα πας να πεις και ουρλιάζουνε. Αταχτοποίητοι μέσα στο μυαλό, αταχτοποίητοι και στη ψυχή.

Όπου υπάρχει ‘’ταραχή’’ και ‘’βία’’ δεν υπάρχει ‘’δίκιο’’.

Όλα τα άλλα είναι  δικαιολογίες. Προφάσεις εν αμαρτίαις.

Έχει τρελαθεί ο κόσμος.

Το λάθος έγινε σωστό. Και το παράλογο, κατά κανόνα πια δικαιολογείται.

Ανάποδη κατάσταση.

Διάβασα κάπου, πως δεν φταίνε μόνο εκείνοι που κάμουν το κακό… Φταίνε και εκείνοι που άλλοτε από φόβο και άλλοτε από ντροπή και από συμφέρον, δεν μιλάνε…

Έχει τρελαθεί ο κόσμος.

Ας είναι.

Εσύ δυο πράγματα δεν πρέπει μόνο να ξεχνάς…

Από τη μία, να μην γίνεις ποτέ ‘’αυτός ο κόσμος’’. Ο όχλος. Να μην σε παρασύρει η βία και η ταραχή. Να μην γίνεις αιτία άνθρωποι να πονάνε…

Και από την άλλη να μην ξεχνάς ποτέ, πως υπάρχει και Θεός…

Και Αυτός είναι που σε αυτόν τον κόσμο τον άγριο, τον ταραγμένο, τον κακό, έχει τον τελευταίο Λόγο… 

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Σύμπτωση; Γιατί τόσες χώρες υιοθέτησαν τις ίδιες πολιτικές σχεδόν ταυτόχρονα;

Σύμπτωση; 

Γιατί τόσες χώρες υιοθέτησαν τις ίδιες πολιτικές σχεδόν ταυτόχρονα;

Πολλές δυτικές χώρες εφάρμοσαν πολιτικές που παρουσιάζουν εντυπωσιακή ομοιότητα τα τελευταία χρόνια: ανοιχτά σύνορα και μαζική μετανάστευση, αυστηρά περιοριστικά μέτρα και υποχρεωτικοί εμβολιασμοί κατά του Covid, προώθηση ψηφιακής ταυτότητας και ψηφιακού νομίσματος, «πράσινη» μετάβαση και θεσμική υιοθέτηση ιδεολογίας φύλου.

Το αξιοσημείωτο δεν είναι μόνο το περιεχόμενο αυτών των πολιτικών, αλλά η χρονική τους σύμπτωση και ο παρόμοιος τρόπος με τον οποίο προωθήθηκαν. Πολλοί από τους ηγέτες και τα στελέχη που τις στήριξαν συμμετέχουν τακτικά σε διεθνή φόρουμ όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) στο Νταβός, όπου διαμορφώνονται και προωθούνται κοινές ατζέντες.

Δεν χρειάζεται να μιλάμε για μυστικές συνωμοσίες για να παρατηρήσουμε ότι υπάρχει σημαντικός ιδεολογικός και θεσμικός συντονισμός σε υπερεθνικό επίπεδο. Οργανισμοί όπως το WEF, ο ΟΗΕ, ο ΠΟΥ και η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργούν ως πλατφόρμες όπου διαμορφώνονται κοινές προτεραιότητες, οι οποίες στη συνέχεια εμφανίζονται σε εθνικό επίπεδο με αξιοσημείωτη ομοιομορφία.

Το πρόβλημα δεν είναι η διεθνής συνεργασία αυτή καθαυτή. Το πρόβλημα είναι όταν αυτές οι πολιτικές εφαρμόζονται χωρίς επαρκή δημοκρατικό διάλογο, συχνά παρά τις αντίθετες απόψεις της κοινής γνώμης σε πολλές χώρες, και με περιορισμένη λογοδοσία. Όταν η ίδια δέσμη αποφάσεων εμφανίζεται σχεδόν ταυτόχρονα από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία και τη Βόρεια Αμερική, είναι εύλογο να γεννιούνται ερωτήματα για το ποιος πραγματικά καθορίζει την κατεύθυνση.

Δημήτρης Χατζής.

Τι προσπαθούν να μας πουν ακριβώς?Μέσα στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο υπάρχουν 3 δαίμονες που κρατάνε τους ανθρώπους κλειδωμένους μέσα σε ένα κουτί?Στα φανερά πλέον..

ΣΗΜΕΊΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΏΝ.Ο Κάρολος Αλλάζει τη Μοναρχία: Από «Υπερασπιστής της Πίστης» σε Προστάτη της Πολυθρησκευτικής Βρετανίας»

Ο Κάρολος Αλλάζει τη Μοναρχία: Από «Υπερασπιστής της Πίστης» σε Προστάτη της Πολυθρησκευτικής Βρετανίας»

Το Βρετανικό Παλάτι άλλαξε επίσημα την περιγραφή του ρόλου του Βασιλιά Κάρολου. Στην ετήσια έκθεση Sovereign Grant Report 2025/26, ο μονάρχης δεν περιγράφεται πλέον μόνο ως «Head of the Church of England and Defender of the Faith», αλλά ως «Supreme Governor of the Church of England and protects the space for Faith within the multi-faith nation».

Η αλλαγή αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Κάρολος είχε εκφράσει εδώ και δεκαετίες την προτίμησή του να θεωρείται «υπερασπιστής της πίστης» γενικά και όχι μόνο της Αγγλικανικής Εκκλησίας, σε μια Βρετανία που έχει πάψει να είναι ομοιογενώς χριστιανική.

Η Βρετανία αλλάζει ραγδαία. Το ερώτημα είναι αν η μοναρχία ακολουθεί απλώς τις εξελίξεις ή τις επιταχύνει.

Δημήτρης Χατζής.

🇳🇱 Άμστερνταμ 2026: Όταν η «ελευθερία» γίνεται δημόσια ταπείνωση@MarioNawfal

Sportime. gr:''Χανιά: Δεκάδες εικόνες αγίων πεταμένες σε κάδο – Η κοινωνία μας έγινε και επίσημα πνευματική χωματερή!''

Sportime. gr:

''Χανιά: Δεκάδες εικόνες αγίων πεταμένες σε κάδο – Η κοινωνία μας έγινε και επίσημα πνευματική χωματερή!''

Κάποτε οι πρόγονοι μας προτιμούσαν τον θάνατο παρά να ασεβήσουν σε μια εικόνα και σήμερα ασυνείδητοι κάφροι τις πετούν στα σκουπίδια!

...Πριν λίγες μέρες στην οδό Ζυμβρακάκηδων στα Χανιά, οι εργαζόμενοι απορριμματοφόρου αντίκρισαν ένα τραγικό θέαμα: σε έναν κάδο σκουπιδιών, κάποιος είχε πετάξει δεκάδες θρησκευτικές εικόνες και εκκλησιαστικά βιβλία, προορισμένα να συνθλιβούν στην πρέσα του δημοτικού οχήματος....

....Για σκεφτείτε ότι μόλις πριν 100 χρόνια, οι κυνηγημένοι Μικρασιάτες εγκατέλειπαν τις εστίες τους για να γλιτώσουν από την τουρκική χαντζάρα και το μόνο που έπαιρναν μαζί ως προίκα ξεριζωμού, ήταν το ιερό εικόνισμα του οίκου τους. Τέτοια ευλάβεια είχαν, που προτιμούσαν να έχουν συνοδοιπόρο τον άγιο, παρά χρυσαφικά, ασήμια και κειμήλια. Πλήθος οι θαυματουργές εικόνες που σώθηκαν έτσι και ήρθαν στην Ελλάδα, για να τις προσκυνούμε ως σήμερα.

Πόσο δηλητηριασμένο νερό κύλησε στο αυλάκι της ιστορίας και μέσα σε – μόνο – έναν αιώνα γίναμε πιο άθλιοι και από εκείνα τα αγαρηνά κτήνη; Οι Τσέτες απολάμβαναν να βασανίζουν τους Έλληνες, διατάζοντας τους να φτύσουν ή να ποδοπατήσουν τις εικόνες τους, με αντάλλαγμα ότι δήθεν θα τους χαριζόταν η ζωή τους. Μέχρι που σήμερα φτάσαμε από μόνοι μας να στέλνουμε τις εικόνες στη χωματερή!

Εικόνες φορτωμένες με – ποιος ξέρει πόσες – προσευχές, μυρωμένες με λιβάνι, καπνισμένες με την ευχαριστιακή φλόγα του καντηλιού. Εικόνες που πρεσβεύουν ζωντανούς αγίους που ευεργετούν καθημερινά τη χοϊκή ανημποριά μας. Μορφές άγιες που έχουν ποτιστεί με δάκρυα και έχουν αφουγκραστεί στερνές ανάσες. Αγαθοί μάρτυρες του Χριστού που δεν δείλιασαν ούτε μπροστά σε πυρωμένα καμίνια, να στοιβάζονται σαν απορρίμματα στο περιθώριο του «πολιτισμού» μας....

Αλλά τι παράδειγμα λαμβάνει αυτός ο παραστρατισμένος λαός από ένα κράτος που φιλοξενεί βλάσφημες καρικατούρες αγίων στα μουσεία του, σκουπίδια – κανονικά – της τέχνης; Όταν το σκουπίδι τιμάται ως εκλεκτό «σέβασμα», ωθείς την κατάσταση και προς το αντίστροφο: το πραγματικό σέβασμα να βλέπεται ως σκουπίδι. Τι παράδειγμα δίνει αυτό το κράτος, όταν κατεβάζει τις εικόνες από νοσοκομεία για να μην «ενοχλούν» και όταν καλοβλέπει τις προσφυγές της Ένωσης των Αθέων για αποκαθήλωση των εικόνων από τα δικαστήρια;Μια πραγματική χωματερή για κάθε ιερό έχει γίνει το ελληνικό κράτος και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σε αυτή τη μηδενιστική νοοτροπία.

«Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν, μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων», λέει ο Χριστός. Μη δίνετε τα ιερά πράγματα στα σκυλιά και μη ρίχνετε τους μαργαρίτες σας στους χοίρους. Κι όμως εμείς φτάσαμε σε σημείο να συμπεριφερόμαστε χειρότερα από τα γουρούνια και τα σκυλιά. Άνθρωποι ανακαινίζουν σπίτια και βλέπουν τις εικόνες ως ανεπιθύμητα μπάζα, προφανώς γιατί τα νέα θεμέλια των σπιτικών είναι τα ερείπια της συνείδησης.

Τόσο αγροίκοι έχουν γίνει πολλοί, που τους φαίνεται περιττός κόπος να πάνε τις εικόνες σε μια εκκλησία. Μπορεί να τους δεις να μοιράζουν τα οικιακά απορρίμματα σε δέκα διαφορετικούς κάδους (για οργανικά υλικά, για αλουμίνια, για γυαλιά, για ρούχα κλπ), αλλά να αφήσουν τις εικόνες σε ένα κατάλληλο χώρο δεν μπορούν! Κι έτσι όλο και συχνότερα βλέπεις πεταμένες εικόνες, ανεκτίμητα εκκλησιαστικά βιβλία, θεολογικά αναγνώσματα, σταυρούς, κομποσχοίνια, λαδάκια, αγιασμούς! Πόσο κάφροι γίναμε αλήθεια!

Κάποτε θεωρείτο ντροπή ακόμα και να ακουμπήσεις ανάποδα μια εικόνα, μέχρι να τη μεταφέρεις κάπου. Ακόμα και χιλιοφθαρμένες εικόνες, δεν διανοούνταν να τις πετάξουν, αλλά τις φύλαγαν κάπου ή τις κρέμαγαν σε ξωκκλήσια.

Ταλαίπωρε άνθρωπε, όταν έρθεις στην ανάγκη σε ποιο κάδο θα ψάξεις την απελπισμένη προσευχή σου; Από ποια χωματερή μέσα σου, θα ξεθάψεις την ελπίδα; Πάνω σε αυτά τα εικονίσματα ορκίστηκε η λευτεριά της Ελλάδας, σε αυτά τα εικονίσματα χρωστάς την ασυδοσία σου, την ελευθερία σου να είσαι ένα αχάριστο ον και να καταχράσαι τη μακροθυμία του Θεού. Κάνει υπομονή και για σένα και για εμένα και για όλους, αλλά πόσο ακόμα θα Τον προκαλούμε.

Αποκάλυψη-βόμβα την τελευταία ημέρα: Η Tulsi Gabbard φέρνει στο φως τη χρηματοδότηση του εργαστηρίου της Wuhan από τον Fauci. Σημεία των καιρών.

Αποκάλυψη-βόμβα την τελευταία ημέρα: Η Tulsi Gabbard φέρνει στο φως τη χρηματοδότηση του εργαστηρίου της Wuhan από τον Fauci

Η απερχόμενη Διευθύντρια Εθνικής Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών, Tulsi Gabbard, κυκλοφόρησε σήμερα, την τελευταία ημέρα της θητείας της, μια σειρά αποχαρακτηρισμένων εγγράφων που ρίχνουν νέο φως σε κρίσιμες πτυχές της πανδημίας COVID-19.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Γραφείου της DNI, τα έγγραφα δείχνουν ότι ο Dr. Anthony Fauci, ως επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων (NIAID), διέθεσε εκατομμύρια δολάρια από χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων για τη χρηματοδότηση επικίνδυνης έρευνας «gain-of-function» σε κορονοϊούς νυχτερίδων στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan (WIV) στην Κίνα. Η έρευνα αυτή, σύμφωνα με τα έγγραφα, συνδέεται πλέον ευρέως με την ακούσια εργαστηριακή διαρροή που πυροδότησε την πανδημία.

Τα αποχαρακτηρισμένα υλικά φέρεται να αποκαλύπτουν ότι ο Fauci συνεργάστηκε με πολιτικοποιημένα στελέχη εντός της κοινότητας πληροφοριών για να συγκαλύψει την πιθανή εργαστηριακή προέλευση του ιού, επηρέασε τις επίσημες εκτιμήσεις και, σύμφωνα με τα έγγραφα, ψευδόρκησε ενώπιον του Κογκρέσου το 2024, αρνούμενος γνώση σχετικών συζητήσεων με υπηρεσίες πληροφοριών.

Σε δήλωσή της, η κ. Gabbard τόνισε: «Μετά από χρόνια ψεμάτων, λογοκρισίας και συγκαλύψεων, ο αμερικανικός λαός αξίζει διαφάνεια, αλήθεια και λογοδοσία. Οι τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν για να κρυφτεί η αλήθεια είναι το κλασικό εγχειρίδιο του βαθέος κράτους.»

(Τα έγγραφα είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του Γραφείου της DNI.)

Δημήτρης Χατζής.

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΆΤΩΝ.

"Η ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΞΗ";

«Μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων υφαίνεται στην G7» – Η δήλωση του Καναδού Πρωθυπουργού Mark Carney που προκαλεί συζητήσεις. 🌐

Ο Πρωθυπουργός του Καναδά 🇨🇦, Mark Carney, ενόψει της Συνόδου της G7 στη Γαλλία, υποστήριξε ότι οι βάσεις για μια «νέα διεθνή τάξη» διαμορφώνονται τώρα. 

Ο Carney, γνωστός για το παρελθόν του ως διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας και στέλεχος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (Davos), προκρίνει μια στρατηγική «τρίτου δρόμου» για τις μεσαίες δυνάμεις, μειώνοντας την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον.

Οι δηλώσεις του έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις σε Καναδά και ΗΠΑ. Ορισμένοι τις βλέπουν ως φυσική συνέχεια της παγκοσμιοποιητικής του ιδεολογίας και ως ένδειξη ότι είναι πρόθυμος να προωθήσει υπερεθνικές δομές εξουσίας. Άλλοι τις θεωρούν υπερβολικά δραματοποιημένες και υποστηρίζουν ότι απλώς περιγράφει τη σημερινή πραγματικότητα της διεθνούς συνεργασίας.

Ο Mark Carney θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα του παγκοσμιοποιητικού κατεστημένου και η τοποθέτησή του στην ηγεσία του Καναδά έχει εντείνει τις ανησυχίες όσων αντιτίθενται σε υπερεθνικές μορφές διακυβέρνησης.

Δημήτρης Χατζής.

Σημεία τών καιρών.