Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 87

 "Τὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὰ μεσάνυχτα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ὁ μικρὸς Ἀλέξανδρος στεκόταν στὴν αὐλὴ τῆς ἐκκλησίας κρατῶντας τὸ λαμπάδα του σβηστή. Ἡ καρδιά του χτυποῦσε δυνατά. 

Ξαφνικά, ἀπὸ μέσα, ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ ἱερέα: "Δεῦτε, λάβετε φῶς!" 

Καὶ σὰν κεραυνός, τὸ Ἅγιο Φῶς ξεπήδησε! Μία λαμπάδα ἄναψε, μετὰ δύο, δέκα, ἑκατό! Ὁ οὐρανὸς φώτισε σὰν μέρα! 

*" ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!"* βροντοφώναξε ὁ ἱερέας. 

*"ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!"* φώναξε ὅλος ὁ κόσμος μαζί, κι ὁ μικρὸς Ἀλέξανδρος πιὸ δυνατὰ ἀπὸ ὅλους, μὲ δάκρυα χαρᾶς ποὺ ἔτρεχαν στὰ μάγουλά του. 

Ἡ γιαγιά του τὸν σήκωσε ψηλά. "Τὸ εἶδες, παιδί μου; Νίκησε! Ὁ θάνατος νικήθηκε!" 

Οἱ καμπάνες τρελάθηκαν, χτυποῦσαν μὲ μανία! Οἱ ἄνθρωποι ἀγκαλιάζονταν, φιλιοῦνταν, χόρευαν! Τὸ φῶς τῶν λαμπάδων ἔκανε τὴ νύχτα πιὸ λαμπερὴ ἀπὸ τὸν ἥλιο! 

Ὁ Ἀλέξανδρος κοίταξε τὴ φλόγα του λαμπαδιοῦ του. "Ζεῖ, γιαγιά! Ὁ Χριστὸς μᾶς ζεῖ!" 

"Γιὰ πάντα, ἀγάπη μου! Καὶ ποτὲ πιὰ δὲν θὰ πεθάνει!" 

Ἐκείνη τὴ νύχτα, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ χόρευαν μαζί. Τὸ σκοτάδι εἶχε νικηθεῖ, ὁ τάφος εἶχε ἀδειάσει, καὶ ἡ χαρὰ ἦταν τόσο μεγάλη ποὺ οὔτε ὅλα τὰ ἀστέρια δὲν μποροῦσαν νὰ τὴ χωρέσουν! 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ Ἀνάσταση μᾶς διδάσκει ὅτι κανένα σκοτάδι δὲν εἶναι ὁ τελευταῖος λόγος. Ἡ ζωὴ νικάει τὸν θάνατο, τὸ φῶς σκορπάει τὸ σκοτάδι, καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι πιὸ δυνατὴ ἀπὸ τὰ πάντα!