Την Αγία και Μεγάλη Τρίτη (Δευτέρα βράδυ) μιλάει στο Ευαγγέλιο για τον διάλογο μεταξύ του Σωτήρα Χριστού και των ελίτ της εποχής: γραμματείς, Φαρισαίους, Ηρωδιανούς, Σαδδουκαίους.

 

Η τραγωδία

Την Αγία και Μεγάλη Τρίτη (Δευτέρα βράδυ) μιλάει στο Ευαγγέλιο για τον διάλογο μεταξύ του Σωτήρα Χριστού και των ελίτ της εποχής: γραμματείς, Φαρισαίους, Ηρωδιανούς, Σαδδουκαίους. Είναι όλη η πονηριά και η μικρότητα της ψυχής κάποιων σκουληκιών που έχουν εμμονή με την εξουσία μπροστά στην άπειρη Αγάπη και θέλουν να πεθάνουν για τον άνθρωπο. Είναι ο μεταδοτικός σνομπισμός εκείνων που σπαταλούν την αιωνιότητά τους στο τίποτα, το κακό πνεύμα του τυπογράφου, του σκλάβου του γράμματος, του δολοφόνου της αγάπης για χάρη νεκρών κανόνων, η εμμονή με την προκουστιανή ομοιομορφία, η τεράστια αδυναμία να νιώσει κανείς τον πόνο του Θεού σε κάθε ψυχή που αναζητά πυρετωδώς τον χαμένο παράδεισο. Είναι όλη η ψυχοπάθεια εκείνων που είναι άτρωτοι στην αγάπη, προνομιούχοι από το σκοτεινό πνεύμα του πλούτου, κωφοί στα πικρά βάσανα των πολλών και των πεινασμένων. Είναι η περιφρόνηση για το χρυσό που σε βυθίζει στη θάλασσα της φωτιάς.

Ο Σωτήρας εξαπολύει οκτώ δεινά σε όλους τους καταπιεστές αυτού του κόσμου, που με το πρόσχημα της πίστης φέρνουν την καταστροφή.

Εδώ είναι όλη η απελπισία της Αγάπης του Θεού μπροστά σε εκείνους που παραμορφώνουν το πρόσωπό Του και βασανίζουν τα παιδιά Του.

Με την πρώτη ματιά, ο Χριστός απευθύνεται στους Φαρισαίους και τους γραμματείς. Αλλά αυτοί ήταν πολύ μικροί, πολύ άξιοι να κλάψουν, με τα πόδια τους στο λάκκο, ασήμαντοι. Ο πόνος του Θεού δεν απευθύνεται μόνο σε αυτούς.

Στα λόγια του πόνου Του βρίσκεται η πλήρης προφητεία, που εκτοξεύεται ανά τους αιώνες σε εκείνους που έχουν καταπιέσει την Εκκλησία Του. Είναι όλη η ανυπαρξία και η έλλειψη κλίσης, η απληστία και η αδηφαγία των υπηρετών του Μαμμωνά που διείσδυσαν στους κόλπους της Εκκλησίας για την οποία πέθανε.

Είναι όλο το κουβάρι των αιρέσεων, η κοινωνική εμμονή με το χρήμα, ο καρκίνος της ψευδαίσθησης της εξουσίας, της κυριαρχίας, της πορνείας με το πνεύμα του κόσμου, η καταστροφή των ψεύτικων θεών, η ειδωλολατρία, η μεγαλοπρέπεια, το φούσκωμα σε καμένα φτερά και βροχή, η αξιοθρήνητη λήθη εκείνων που αγάπησαν τον Θεό και παντρεύτηκαν τον διάβολο. Είναι η κραυγή στους ουρανούς για τον πόνο της χήρας και του ορφανού που στηρίζουν την Εκκλησία, οι αυτοδικαιολογίες όσων δεν κάνουν τίποτα, όλη η έλλειψη κλίσης, η απάτη ως κινητήρια δύναμη του σκότους, η αναισθησία μπροστά στις αιμορραγούσες πληγές του Θεού, το ανόητο χαμόγελο στους πρόποδες του Σταυρού, το αιώνιο κούνημα του κεφαλιού στη θέα του τρομακτικού θανάτου του Χριστού για τον κόσμο.

Είναι η γιγαντιαία αδικία ενός συστήματος σάπιου μέχρι το μεδούλι, η ορμή της σταύρωσης του Θεού μέχρι το τέλος του κόσμου.

Είναι η αδυναμία του Θεού, από αγάπη, να απομακρύνει τους ασεβείς, ούτε καν από το ύψος του Σταυρού που είναι γεμάτος με θεϊκό αίμα.

Είναι η προφητική λάμψη της οργής του Θεού στο πρόσωπο εκείνων που έχουν διδάξει και μιλήσει γι' Αυτόν σε όλη τους τη ζωή, χωρίς ποτέ να Του έχουν μιλήσει. Με δάκρυα στα μάτια.

Ο Χριστός μας καλεί από τον Σταυρό. Το αίμα ρέει σε ρυάκια από τα χέρια και τα πόδια Του. Και οι περισσότεροι γελούν.

Πατήρ Ιωάννης Ιστράτι.