Χτύπησα την πόρτα χθες το βράδυ, αλλά... κανείς δεν την άνοιξε.....

Χτύπησα την πόρτα χθες το βράδυ, αλλά... κανείς δεν την άνοιξε,

Κοίταξα την καμινάδα του σπιτιού για να δω καπνό, αλλά η φωτιά είναι σβησμένη.

Ούτε στο παράθυρο υπάρχει φως, η βεράντα... δεν είναι σκουπισμένη

Και η αυλή φαίνεται μικρή... δεν είναι όπως παλιά...

Ο παλιός φράχτης που έφτιαξε ο πατέρας μου ακουμπάει βαριά στη μηλιά,

Στο πηγάδι στην κοιλάδα, φαίνεται, δεν υπάρχουν πια μονοπάτια.

Δεν βλέπω καν την κουρτίνα της μητέρας μου κρεμασμένη στο παράθυρο,

Η φωλιά του γερανού είναι ξεχασμένη στην κορυφή του σπιτιού...

Πήγα πιο πάνω στο λόφο, για να χαιρετήσω κάποιον

Και έφτασα στο Χωράφι των Σταυρών, κι εγώ βυθισμένος στα γηρατειά.

Το δάσος.., που τα συνορεύει με κοίταξε και αναστέναξε..,

Και τότε κατάλαβα.., πού είχε μετακομίσει το χωριό...

Κρατήθηκα σε μια παλιά καρυδιά και έκλαψα με έναν βαρύ αναστεναγμό,

Ένοχος.., που ήμουν μακριά από αυτούς που πήραν μακριά και που δεν έρχονται πια...

Ότι με πήρε μακριά ο ορμητικός κόσμος πιστεύοντας ότι η ζωή ήταν για πάντα,

Και τώρα ήρθα να δω.., ότι αυτό που ήταν δεν θα είναι πια...

Άναψα ένα κερί.., δίπλα στα παγωμένα κρίνα...

Ανάμεσα στους σταυρούς των μητέρων, στους σταυρούς των πατέρων, στους σταυρούς των αδελφών.

Τους ένιωσα να με κοιτάζουν, από έναν πολύ πιο δίκαιο κόσμο,

Αφήνοντας το δάκρυ της συγχώρεσης.., στο μάγουλό μου.., να πέφτει........

R.M. (Mihai Racoviță).