Eνορία Aγίου Νικολάου Σιάτιστας.Ένα Κάθε Μήνα – Δεκεμβρίου

Ένα κάθε μήνα

Ένα Κάθε Μήνα – Δεκεμβρίου

π. Ανδρέας Κονάνος "Ατέλειωτες ενοχές"

π. Ανδρέας Κονάνος "Ατέλειωτες ενοχές" 



Νεανική Σύναξη Αγίας Σοφίας Ν. Ψυχικού

Escomb Saxon Church 675 A.D Bishop Auckland County Durham

Escomb Saxon church 'St. Johns' was constructed in circa 675 A.D it is the earliest example of a Saxon Church in the United Kingdom and possibly Europe. Set within a circular walled churchyard most scholars agree that St. Johns belongs to the earliest period of Northumbrian Christianity. The church is most likely built of reclaimed stone obtained from the nearby Roman Fort of Binchester 'Vinovia or Vinovium' several worked Roman stones are visible around the church. During the 13th century both the interior and exterior of the church were plastered & several frescoes adorned the interior of the church, today though the only fresco that remains is upon the 'Chancel Arch' INTERESTING FEATURES INCLUDE: Vernacular roof beams.

Saxon carved altar cross in Chancel. Frosterly marble gravestone in the floor of the sanctuary. 12th Century Font. Granite Cross at porch apex. 7th Century Sundial on south wall. 17th Century Sundial above porch door. Stone in the shape of a mounting block or steps in north wall. Stone with groove caused by chariot or oxen cart in north wall. Roman Sixth Legion 'LEG VI' stone inserted upside down in north wall (Faded). Various worked Roman stones with cross chisel marks around the church. Roman altar stone (Faded). 16th Century grave stones of a Pagan & Roman influence.

 St. Johns Church had been restored by 1880 following 15 years of neglect when it became disused as a place of worship, apart from this short period of time the church has been in continuous use since 675 A.D. Escomb Saxon Church is two mile from Bishop Auckland and is a real gem that is often over-looked by residents of County Durham & the wider region. Yet St. Johns is a place of pilgrimage & solitude for people around the UK and even the world, many visitors are completing 'The Wear Valley Way' a local long distance walk. If the church is not open during visiting hours then do not worry, at the rear of the church are some homes, call at No26 where the keys hang on an hook to the left of the front door 'genuine northern hospitality just let yourself in but remember to lock up & return the keys to their hook upon exiting & please don't forget to make a donation to help with the upkeep of St. Johns''.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ Π. ΠΑΙΣΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Τίμιος Σταυρός 16-6-77
Αγαπητέ μου αδερφε...., χαίρε εν Κυρίω
Σχετικά με το παιδί σας που μου γράφετε, έχω τη γνώμη ότι μια αυστηρή στάση θα τι κάνει πολύ χειρότερα. Να του λέτε το καλό με καλό τρόπο και να μην το πιέζετε μετά, αλλά να δείχνετε ότι στενοχωρείστε για το δρόμο που τραβάει. Το πράγμα θα φαίνεται και μόνο του, γιατί ούτε η χαρά κρύβεται ούτε και η στενοχώρια. Εσείς θα κάνετε το καθήκον σας με τις συμβουλές και μετά θα εμπιστευτείτε το παιδί σας στο Θεό.
Νομίζω ότι ο πόνος θα φέρει περισσότερα αποτελέσματα, αν αξιοποιηθεί στην προσευχή. Ενώ όταν πονάτε για τις αταξίες του παιδιού και επιμένετε, δεν θα έχετε αποτελέσματα, γιατί το παιδί είναι αναστατωμένο από τη σάρκα και την επίδραση του πονηρού στον οποίο έδωσε δικαιώματα.
Μπόρα είναι και θα περάσει. Μη στενοχωρείστε, θα συνέλθει αργότερα. Ούτε και να το πάρετε κατάκαρδα, που θα χάσει την αγνότητά του και τι θα γίνει μετά.
Οι ανθρωποι της εποχής μας έχουν άλλο τυπικό, την αμαρτία την έχουν κάνει μόδα.
..........................
Το παιδί δεν έχει τίποτα παρά τη σαρκική παιδική τρέλα της ηλικίας, η οποία έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό και άναψε πυρκαγιά εξαιτίας της απρόσεκτης ζωής του.
...........................
Πάντως μη στενοχωρείσθε, δεν θα αφήσει Ο Θεός έτσι το παιδί. Ούτε και τις αμαρτίες των παιδίων της εποχής μας θα τις κρίνει το ίδιο με τις αμαρτίες των παιδιών της δικής μας εποχής.

Εύχεστε κι εγώ θα εύχομαι και Ο καλός Θεός θα βοηθήσει και το παιδί σας και όλα τα παιδιά του κόσμου.

Με αγάπη Χριστού
Μοναχός Παίσιος

Απο το βιβλίο του πρ. Διονυσίου Τάτση
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ

Μάχη επιβίωσης στο Πέραμα με στήριγμα την Εκκλησία

Όλοι «γνωρίσαμε» την οικονομική κρίση στις 23 Απριλίου 2010, όταν ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου (πρωθυπουργός των Μνημονίων, όπως θα μείνει στην Ιστορία), από το ακριτικό Καστελόριζο ανακοίνωσε την προσφυγή της χώρας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, αλλάζοντας δραματικά τις ζωές μας. Υπήρχαν όμως περιοχές της Αττικής οι οποίες βρίσκονταν (πολλά χρόνια πριν) ήδη σε κρίση, όπως το Πέραμα, όπου μετά το κλείσιμο των ναυπηγείων οι κάτοικοί του (στο μεγαλύτερο ποσοστό βιοπαλαιστές) φυτοζωούν. Η ανεργία βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη της τάξης του 60% και 70%, με αποτέλεσμα η καθημερινή μάχη για την επιβίωση να είναι άνιση. Αυτό γίνεται αντιληπτό αμέσως μόλις εισέρχεται κάποιος στην πόλη της ανεργίας και της απελπισίας.

Παρασκευή ώρα 8 το βράδυ στον κεντρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Περάματος βρίσκονται δεκάδες πιστών που προσεύχονται σε κλίμα κατάνυξης, κάτι πρωτόγνωρο, αφού σε κανέναν άλλο ναό δεν υπάρχει τόσο αργά κόσμος (εκτός αν πρόκειται για αγρυπνία). Στην Ωραία Πύλη είναι ο π. Ιωάννης Κατής, ο οποίος δέχεται έναν έναν ξεχωριστά τους πιστούς, τους εξομολογεί και τους ανακουφίζει από τον πόνο και τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Είναι άνθρωποι όλων των ηλικιών (στην πλειονότητά τους νέοι), ακόμα και οικογένειες που βρίσκουν παρηγοριά στη ζεστή αγκαλιά του ακούραστου π. Ιωάννου, άνθρωποι που είτε είναι χτυπημένοι από βαριές ασθένειες είτε βιώνουν την οικονομική δυσπραγία. Αυτό συνεχίζεται ως τις πρώτες πρωινές ώρες.

 Ανθρώπινα δράματα

 Καθημερινά εκτυλίσσονται πολλά οικογενειακά δράματα. «Έρχονται πολλοί και μου λένε: Πάτερ, είστε η τελευταία μας ελπίδα… Εμείς δεν κλείνουμε την πόρτα σε κανέναν, όχι μόνο από το Πέραμα αλλά και από τον Πειραιά έρχονται απελπισμένοι άνθρωποι οικογενειάρχες, που δεν έχουν τα προς το ζην. Ανταποκρινόμαστε άμεσα παρέχοντας τρόφιμα. Είχε έρθει τις προάλλες ένας πατέρας και μου είπε ότι δεν τον ενδιέφερε ότι πείναγε αλλά ότι δεν είχε να πάρει ένα γάλα στα παιδιά του…» αναφέρει κατασυγκινημένος ο π. Ιωάννης, ενώ συμπληρώνει ότι «μετά λύπης μου λέγω ότι πολλοί συνάνθρωποί μας σκέφτονται να δώσουν ένα τέλος στη ζωή τους. Αντιμετωπίζω την κάθε περίπτωση ξεχωριστά, τους δίνω κουράγιο και τους ενισχύω πνευματικά ώστε να ξεφύγουν από αυτές τις σκέψεις».

Πρόκειται πραγματικά για μια πολύ δραστήρια ενορία, αφού υπήρξε πρωτοπόρα στον θεσμό των κοινωνικών ιατρείων, ενώ είχε και κοινωνικό φαρμακείο στα τέλη της δεκαετίας του '90, τα οποία δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν λειτουργούν γιατί κάποιοι ενοχλούνταν που είχε η εκκλησία ιατρείο και φαρμακείο. Ήταν διαφορετικές οι συνθήκες τότε. Αξιόλογο, επίσης, είναι το γεγονός ότι μοιράζονται συσσίτια εδώ και 25 χρόνια, με τους αποδέκτες να είναι κυρίως οικογένειες, κάτι που καταδεικνύει τη σπουδαιότητα αυτής της προσφοράς, ενώ δίνονται χρηματικά βοηθήματα για την αποπληρωμή λογαριασμών (κυρίως της ΔΕΗ), για να μη μείνει ο κόσμος στο σκοτάδι. Παρότι τα έσοδα του ναού είναι μειωμένα αισθητά λόγω της κρίσης, γίνεται αγώνας ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις ανάγκες που συνεχώς αυξάνονται.

  Δυσοίωνο το μέλλον

 «Πιστεύω ότι θα συνεχιστεί η οικονομική κατηφόρα, αισθάνομαι εσωτερική μελαγχολία όσον αφορά την παρούσα κρίσιμη κατάσταση και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι κάποιοι νέοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη Γερμανία, στην Αυστραλία, αλλά και πάλι δεν μπόρεσαν να βρούνε δουλειά και αντιμετωπίζουν εκ νέου το φάσμα της ανεργίας. Πολλοί αφήσανε πίσω τις οικογένειές τους για να βρούνε μια καλύτερη τύχη και βρίσκονται σε αδιέξοδο» λέει δακρύζοντας ο π. Ιωάννης, ενώ προσθέτει: «Έχω θυσιαστεί για τον κόσμο και την πόλη την οποία διακονώ εδώ και 31 χρόνια, ο ναός είναι το σπίτι μου».

«Στην απόφασή μου να γίνω ιερέας έπαιξε ρόλο ο βίος του μακαριστού μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού, που τον έχω ως πρότυπο και μάλιστα ήταν αυτός που με χειροτόνησε. Ακόμα και τώρα, όταν ακούω σε κασέτες τη φωνή του, συγκινούμαι βαθύτατα. Τέτοιοι ιεράρχες δεν βγαίνουν πια» καταλήγει ο π. Ιωάννης.

Τελευταία στάση στην κεντρική πλατεία (Τσορμπατζόγλου) του Περάματος, όπου εύκολα κάποιος βλέπει την κατήφεια στα πρόσωπα των αγωνιστών κατοίκων. «Μέρα με τη μέρα έρχομαι όλο και σε πιο δύσκολη θέση, αφού με τα μέτρα που ψηφίστηκαν κόβεται περαιτέρω η σύνταξη που παίρνω, με την οποία επιβιώνουν και τα παιδιά μου, που είναι άνεργα», αναφέρει με θλίψη ο κ. Αργύρης Κ., συνταξιούχος της περιοχής

Στη Γαδάρα αποτυχία ή νίκη;Του μητροπολίτου ΑΝΤΟΝΙΕ PLAMADEALA.

Ομιλία που εκφωνήθηκε στο Καθεδρικό Ναό του Σιμπίου, Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 1984, την Πέμπτη Κυριακή μετά τη Πεντηκοστή.

Στη Γαδάρα αποτυχία ή νίκη;

Η χώρα των Γαδαρηνών ή των Γερασηνών ήταν πέρα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας. Ο Ιησούς πέρασε τη θάλασσα και ήταν ένας δρόμος με περιπέτειες. Χρειάσθηκε να επέμβει για να ηρεμήσει μια τρικυμία που απειλούσε να κάνει αναποδογυρίσει το πλοίο. Και όταν άρχισαν να βαδίζουν πάνω στη γη να τι έγινε.

5' Και ήλθον εις το πέραν της θαλάσσης εις την χωράν των Γερασηνών. 2 και εξελθόντος αυτού εκ τού πλοίον ευθύς υπήντησεν αυτώ εκ των μνημείων άνθρωπος εν πνεύματι άκαθάρτω, 3 ός την κατοίκηση είχεν εν τοις μνήμασιν, και ουδέ αλύσει ούκετι ουδείς εδύνατο αυτόν δήσαι 4 διά το αυτόν πολλάκις πεδαις και άλυσεσιν δέδεσθαι και διεσπάσθαι υπ αυτού τας άλυσεις και τας πεδας συντετρίφθαι, και ουδείς ίσχυεν αυτόν δαμασαι-5 και διά παντός νυκτός και ημέρας εν τοις μνήμασιν και εν τοις όρεσιν ην κράζων και κατακόπτων εαυτόν λίθοις και ιδών τον Ίησούν από μακρόθεν έδραμεν και προσεκύνησεν αυτώ 7 και κράξας φωνή μεγάλη λέγει, Τι έμοί και σοι, Ιησού υιέ τού θεού τού ύψιστου; όρκιζω σε τον θεόν, μη με βασανίσης. 9 έλεγεν γάρ αύτω, Έξελθε το πνεύμα το ακάθαρτο εκ τού ανθρώπου. 9 και επερωτά αυτόν, Τι όνομα σοι; και λέγει αυτώ, Λεγιών όνομα μοι, ότι πολλοί έσμεν. 11 και παρεκαλει αυτόν πολλά ίνα μη αυτά άποστείλη έξω της χωράς.

11 Ην δε εκεί προς τω όρει άγελη χοίρων μεγάλη βοσκομενη• 12 και παρεκάλεσαν αυτόν λέγοντες, Πέμψον ημάς εις τούς χοίρους, Ίνα εις αυτούς εισέλθωμεν. 13 και επέτρεψεν αυτοίς. και εξελθόντα τα πνεύματα τα ακάθαρτα είσήλθον εις τούς χοίρους, και ώρμησεν ή αγέλη κατά τού κρημνού εις την θάλασσαν, ως δισχίλιοι, και έπνίγοντο εν τη θαλασσή. 14 και οι βοσκοντες αυτούς έφυγον και  άπηγγειλαν εις την πάλιν και εις τους αγρούς- και ήλθον ιδείν τι εστίν τα γεγονός  και έρχονται προς τον Ίησούν και θεωρούσιν τον δαιμονιζόμενον καθήμενον ίματισμένον και σωφρονούντα, τον έσχηκοτα τον λεγιώνα, και εφοβήθησαν. 16 και διηγήσαντο αύτοις οι ίδοντες πώς έγένετο τώ δαιμονιζομένω και περί των χοίρων. 17 και ήρξαντο παρακαλείν αυτόν άπελθείν από των ορίων αυτών. 18 και εμφαίνοντος αυτού εις το πλοίον παρεκάλει αυτόν ό δαιμονισθείς ίνα μετ αυτού ή. 19 και ουκ άφηκεν αυτόν, αλλά λέγει αύτώ, Ύπαγε εις τον οίκον σου προς τούς σους και απάγγειλον αύτοίς όσα ό κύριος σοι πεποιηκεν και ηλέησεν σε και άπηλθεν και ήρξατο κηρύσσειν εν τη Δεκάπολει όσα έποιησεν αύτώ ό Ιησούς, και πάντες έθαυμαζον. (Μρ 5, 1-20).

Θα μπορούσε κανείς να καταλάβει ότι αυτό ήταν ο μόνος Λόγος γιατί ο Ιησούς ήρθε στη χώρα των Γαδαρηνών, διότι, κατά τη διήγηση των ευαγγελιστών, αυτός γύρισε αμέσως στην Καπερναούμ (Ματθ. 9,1 Μρ. 5, 21 Λκ 8, 37).

Τρεις από τους τέσσερεις ευαγγελιστές διηγούνται το γεγονός. Εμείς θα παρακολουθήσουμε ιδιαίτερα το κείμενο του Μάρκου, επειδή αυτό διαβάστηκε σήμερον. Θα σταματήσουμε σε κάποια λεπτομέρεια που ιδιαιτέρως απαιτεί εξήγηση.

Παρατηρούμε στο κείμενο πως, πρώτα, ο δαιμονισμένος, όταν είδε από μακριά τον Ιησού, έδραμεν και προσεκύνησεν αύτώ. Όμως, από τη συνέχεια στη διήγηση, αυτή η προσκύνηση φαίνεται χωρίς νόημα, γιατί αμέσως μετά έκραξε φωνή μεγάλη λέγει, Τί έμοί και σοι, Ιησού υιέ τού Θεού τού ύψιστου; ορκίζω σε τον θεόν, μη με βασανίσης.

Όχι, δεν ήταν χωρίς νόημα. Ο άνθρωπος ήταν, με το σημερινό και από πάντοτε νόημα, τρελός. Καθόταν μέσα στα μνημεία και δεν είχε την δύναμη να ελέγξει τις δικές του πράξεις, ώστε πολλές φορές οι συμπολίτες του τον έδεσαν πέδαις και άλύσεσιν.

Θα πρέπει να τα αναλύσουμε τα πάντα με τη σειρά.

Ξέρουμε τί είναι οι αλυσίδες. Το ίδιο όπως σήμερον. Τί ήταν όμως οι πέδαι, το ξέρουμε από την ιστορία. Ήταν για να τιμωρούν κάποιους παλαιά. Έβαζαν τα πόδια του ανθρώπου ανάμεσα σε δυο ξύλα με τρύπες, οι οποίες κρατούσαν τους αστράγαλους του, και έτσι αυτός που ήταν δεμένος δεν μπορούσε ούτε να κινηθεί. Αν καθόταν χωρίς να κάνει καμία κίνηση, δεν ένιωσε κανένα πόνο (αν και ένιωσε όμως αυτή την ακινησία και με το σώμα και με τη διάνοια του). Αν προσπαθούσε να κινηθεί, ο δεσμός γινόταν οδυνηρός.

Τέτοιους είδους τιμωρίας ήταν πρόσκαιρη και δεν ήταν μέσα εκτέλεσης μιας τιμωρίας σε θάνατο.

Από τα ευαγγέλια βλέπουμε πως και οι τρελοί ακινητοποιούσαν μέσω αυτής της μεθόδου.

Αυτός όμως στα Γαδαρά, ήταν τώρα ελεύθερος. Πιθανώς έφυγε, γιατί το κείμενο μας λέει ότι διεσπάσθαι ύπ' αυτού τας αλύσεις και τας πέδας συντετρίφθαι, και ουδείς ίσχυεν αυτόν δάμασαν

Ας παρατηρήσουμε πρώτα πώς οι ευαγγελιστές τον γνώρισαν, ή, αν δεν ήταν έτσι, πληροφορήθηκαν ύστερα για το παρελθόν αυτού του δαιμονισμένου. 

Περιγράφοντας τι έγινε, ήθελαν να δίνουν οσιότητα στο γεγονότα, και μ' αυτό τον τρόπο μπήκαν στη βιογραφία του «ήρωα», όσο πολύ που πίστευαν ότι είναι απαραίτητο. Ήταν απαραίτητο να δείξουν τη πρώτη κατάσταση του, για να εμφανιστεί καλύτερα η θεραπεία.

Αλλά ας παρατηρήσουμε και ένα άλλο πράγμα, ότι αυτός δεν ήταν ένας «συνηθισμένος» τρελός, που υπέφερε από μια συνηθισμένη ασθένεια. Αυτός είχε μια υπέροχη δύναμη. Αφάνταστη.

Φυσικά, οι αλυσίδες και οι πέδαι δεν μπορεί να λυθούν από έναν άνθρωπο. Αποκλείεται. Η δύναμη του ασθενή εξηγήθηκε αλλιώς. Δεν τις έσπαζε αυτός, αλλά επειδή ήταν δαιμονισμένος, το κακό πνεύμα τις έσπαζε. Άρα, δεν ήταν απλώς τρελός, όπως θα μπορούσε κανείς να πιστέψει. Και ο Ιησούς το ήξερε. Όταν τον είδε τον άνθρωπο που ήρθε και Τον προσκύνησε, ο Ιησούς είδε αυτόν που ήταν κρυμμένο μέσα του, που ήρθε για να πειράξει. Μια προσκύνηση και τέρμα. Ο δαίμονας ήθελε να αποκτήσει το τέλος της συνάντησης. Μια ψευδή προσκύνηση, μάλιστα. Αλλά και αυτή η προσκύνηση ήταν σημείο πως η «τρέλα» του ανθρώπου δεν ήταν η δική του «τρέλα», του δικού του μυαλού. Αυτή ή τρέλα ήταν λίγο πιο «φρόνιμη», στην περίπτωση που ο άνθρωπος ήταν πράγματι τρελός.

Και αυτό το πράγμα αποδείχτηκε αμέσως. Όταν ο Ιησούς, παρατηρώντας τη πανουργία (στρατήγημα) είπε Έξελθε το πνεύμα το ακάθαρτο εκ τού άνθρωπου (στιχ. 8), αμέσως εξαφανίστηκε η ευλάβεια με την οποία Τον προσκύνησε. Και έκραξε Τί έμοί και σοι...; Στη στιγμή αυτή μέσα στο διάλογο μπήκε ανοιχτός το ακάθαρτο πνεύμα, το οποίο υπήρχε μέσα στον άνθρωπο που ήταν μπροστά του Ιησού.

Θα σταματήσουμε για λίγο στη οργή του ακαθάρτου πνεύμα Τί έμοί και σοι; Το πνεύμα λόγιζε πως είχε ένα χώρο δικό του, μέσα στον οποίο κανείς δεν έπρεπε να επέμβει. Είχε και αυτός τη δική του ελευθερία δράσης, όπως την είχαν όλοι οι άγγελοι που, ακολουθούντας τον Εωσφόρο, είχαν πέσει από την κατάσταση των φωτισμένων αγγέλων. Αυτό που του έμεινε ήταν η ελευθερία. Αλλά ελευθερία είχε και ο άνθρωπος. Και ο δαίμονας την του είχε ακυρώσει. Τον κατακυρίευε. 

Δηλαδή τον κρατούσε ολόκληρος, του απαγόρευε τη προσωπική του ελευθερία. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε πια να εκδηλώσει τον εαυτό του. Ο δαίμονας μπορούσε, και τώρα ζητούσε τα δικαιώματα του στο όνομα ελευθερίας. Αλλά ο Ιησούς δεν συμφώνησε μ' αυτόν. Είχε κάτι μ' αυτόν (Τί έμοί και σοι), μάλιστα το ότι με τη ελευθερία του, ο δαίμονας ακύρωνε αυτή του ανθρώπου. Ο Ιησούς ανακατευόταν μέσα στη ελευθερία του δαίμονα, για να αποκαθιστεί την δύναμη του δαιμονισμένου ανθρώπου για να χρησιμοποιεί ξανά τις δικές του ιδιότητες, τη δική του ελευθερία.

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος μνημονεύει και μια άλλη λεπτομέρεια από τον διάλογο μεταξύ του Ιησού και του ακάθαρτου πνεύματος. Το πνεύμα, είπε τα λόγια «Τί έμοί και σοι, αλλά και άλλα λόγια ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;»

Τι σημαίνει αυτό το «προ καιρού»; Δεν είναι βέβαια τυχαίος. Βρισκόμαστε διαμέσου αυτών των δύων λέξεων μέσα στη ολόκληρη θεολογία της μελλοντικής Κρίσεως. Τότε θα κριθούν τελικά και οι δαίμονες. Αυτή ήταν η αιτία της διαμαρτυρίας του δαίμονα γιατί έκανε τη Κρίση προ καιρού; Αυτός ήξερε πως η Κρίση θα έρθει, αλλά ζητούσε στον Ιησού να φυλάξει την τάξη (των καιρών, των γεγονότων). Έτσι είναι αυτοί που δημιουργούν ταραχή στους άλλους. Ζητούν να φυλάξει την τάξη μόνο για αυτούς! Είναι και αυτό κάτι αναγνωρίζουν την τάξη σαν αρχή. Αλλά, αυτή τη φορά, η διαμαρτυρία του δαίμονα δεν δικαιολογήθηκε. Ήταν ψευδό αφορμή. Ο Ιησούς τώρα δεν κρινόταν τον δαίμονα για πάντα. 

Πιθανός και γι' αυτό του έδωσε άδεια για να μπει στα γουρούνια, για να τον διαψεύδει μέσα σ' αυτή τη διεκδίκηση του.

Ο δαίμονας ήθελε τόσο πολύ να μαλώσει ακόμα και με το Θεό για να φυλάξει τη δική του θεώρηση για τα δικαιώματα του, ώστε έφθασε μέχρι στο σημείο για να κάνει χρήση από το ουσιώδη αρχή της ελευθερίας την οποία ο Θεός έδωσε όλων των πλασμάτων Του, είτε πνευματικά, είτε σωματικά, στους αγγέλους και στους ανθρώπους. Αυτό σημαίνουν τα λόγια ορκίζω σε τον Θεόν, μη με βασανίσης, δηλαδή να μη μου κάνεις αδικία.

Επομένως ο δαίμονας κάνει έφεση προς τον Θεό. Άρα δεν φαίνεται πως γνωρίζουμε κάπως και εμείς αυτό το πράγμα; Πόσοι δεν έρχονται με τη Γραφή στο χέρι και με το Θεό στα χείλη για να μας γυρίσουν στη «ορθή πίστη» και για να μας προσελκύσουν προς τις σέκτες; Στην επιφάνεια οι προσπάθειές τους είναι πνευματικές, βιβλικές, γιατί χρησιμοποιούν κείμενα από την Αγία Γραφή και φέρουν μάρτυρα των λόγων αυτών τον Θεό. Να όμως μια όμοια πτώση, την οποία ο Ιησούς δεν την άφησε όπως ήταν, αλλά την κατέκρινε. Ο διάβολος χρησιμοποιούσε κακώς το όνομα του Θεού, όπως μας διδάσκει τόσο καλά η Γραφή. Το ίδιο πράγμα κάνουν και αυτοί που, παρεξηγώντας τη Γραφή και επικαλούμενοι το όνομα του Θεού, θέλουν να μας διασπάσουν.

Αληθώς είπε ο Ιάκωβος πως και τα δαιμόνια πιστεύουσιν και φρίσσουσιν (Ιακ. 2, 19), αλλά ματαίως.

Για να μην κάνουμε λάθος μεγάλος γιατί η Αγία Γραφή δεν είναι ένα βιβλίο που να την ερμηνεύει οποιοσδήποτε, αλλά χρειάζεται μεγάλη άσκηση και διδασκαλία, πρέπει να ακολουθήσουμε την ερμηνεία της Εκκλησίας, των Οικουμενικών και τοπικών Συνόδων, των αγίων Πατέρων, την ερμηνεία αυτή που υπάρχει εδώ και περίπου δυο χιλιάδες χρόνια και δείχνει την εμπειρία όλων αυτών των         χρονών       μέσα  στη    ζωή   της    Εκκλησίας.

Κάθε άνθρωπος έχει ελευθερία να διαβάσει τη Γραφή. Αυτό το πράγμα δεν είναι μόνο δίκαιο, αλλά και αναγκαίο. Αλλά δεν έχει ελευθερία ο κάθε άνθρωπος να την ερμηνεύει, αλλά μόνο η Εκκλησία και αυτοί που πήραν αποστολή από την Εκκλησία. 

Σαν ανάγνωσμα από το οποίο μαθαίνουμε να πράττουμε το καλό και να σωθούμε, η Γραφή επιτρέπεται στους πάντες. Σαν ανάγνωσμα με το σκοπό να βρίσκουμε άλλα νοήματα εκτός απ' αυτά που καθορίστηκαν ύστερα από μεγάλη μελέτη από τη Εκκλησία, η Γραφή γίνεται μεγάλος πειρασμός, όπως το δείχνει την κατάσταση στη οποία έφθασαν αυτοί που πήγαν σ' αυτή την οδό και χωρίστηκαν από την Εκκλησία σε χίλιες σέκτες, ακολουθώντας τη δική τους σκέψη.

Το κείμενο και το γεγονός αυτό είναι πλουσιότερα απ' όσα σκεφτήκαμε εμείς στη πρώτη ανάγνωση. Τι παρατηρούμε ακόμα; Ότι το ακάθαρτο πνεύμα κρυμμένο στον άνθρωπο γνώριζε και μαρτυρούσε τον Ιησού. Γιατί του λένε υιέ του θεού τού υψίστου. Ούτε οι απόστολοι δεν μαρτυριόταν πολύ συχνά αυτό το πράγμα (πως ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού), αλλά μόνο όταν όλα τα θαύματα του Ιησού τους ανάγκαζαν να αναγνωρίζουν ότι ο Ιησούς δεν ήταν απλός άνθρωπος όπως τους άλλους. Μετά, ξεχνούσαν πάλι, και τον κατέβαζαν σε επίπεδο του διδασκάλου, του προφήτη. Μόνο μετά την Ανάσταση θα είναι σίγουροι και αυτή η γνώση και πίστη στην θεότητα Του θα τους μένει για πάντα. Αλλά κοιτάξτε πως ο δαίμονας αυτός Τον ομολόγησε ξαφνικά.

Μήπως ήταν αυτό το πράγμα αρκετό για το δαίμονα για να τον αφήσει ο Ιησούς; Όχι! Και κάτι περισσότερο, έμεινε ακόμα δαίμονας. Δεν άλλαξε, δεν μετανόησε για να παίρνει συγχώρηση. Επομένως, η απλή αναγνώριση ότι ο Ιησούς είναι Θεός δεν αρκεί για σωτηρία. Ακόμα μια φορά θα φέρουμε στη μνήμη αυτούς που έρχονται με το «Κύριο Ιησού» στα χείλη του για να μας διασπούν. Όχι η μαρτυρία «Κύριος Ιησούς» έχει σημασία ενώπιον θεού, αλλά η διάσπαση που κάνουν, η πρωτοβουλία τους για να διαιρούν τους ανθρώπους από το σώμα της Εκκλησίας και να τους κάνουν οπαδούς αυτών. Ο Ιησούς είναι μόνο ένα αφορμή. Πίσω αυτά είναι ή υπερηφάνεια. Και ο κύριος της υπερηφάνειας δεν είναι ο Ιησούς!

 Ο δαίμονας από τη Γαδαρά αναγνώριζε τον Ιησού, με τον ίδιο τρόπο με το οποίο επικαλούνταν τον Θεό για να προστατεύει την δική του ελευθερία για να πράττει το κακό, αλλά αυτό το πράγμα δεν του όφειλε τίποτα.

Σαν να ακούμε τώρα τον Ιησού να λέγει• Ου πάς ό λέγων μοι, Κύριε κύριε, είσελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, άλλ' ό ποιών το θέλημα του πατρός μου τού εν τοις ούρανοίς (Ματθ. 7, 21• Λκ 6, 47). Μόνο αυτοί που κάνουν έτσι, σταματώντας στα λόγια, δεν τον ακούν!

Όταν γνώρισε ότι αποκαλύφτηκε, ο δαίμονας άρχισε ένα διάλογο χρησιμοποιώντας τη δική του ταυτότητα. Ο Ιησούς τον ρώτησε Τί όνομα σοι; Και οι άγγελοι έχουν όνομα! Και οι καλοί, και οι κακοί. Το ξέρουμε από πολλές περιπτώσεις- Εωσφόρος, Μιχαήλ, Γαβριήλ, και άλλα ονόματα. Δεν είναι ανώνυμα, απρόσωπα, ανεύθυνα όντα. Ο δαίμονας αυτός είχε όμως ένα ομαδικό όνομα, γιατί ήταν πολλοί μαζεμένοι για να βοηθούν ένας τον άλλο για να κατακυριεύουν τον καημένο άνθρωπο. Γι' αυτό και ήταν τόσοι δυνατοί. Μιλούσαν σαν μία φωνή. Και απάντησαν με μια φωνή. 

Λεγεών όνομα μοι, ότι πολλοί έσμεν. Το αναγνώρισαν. Μπερδεύοντας το ενικό αριθμό με το πληθυντικό, δεν είπαν Λεγεών όνομα υμείς, αλλά όνομα μοι. Ήταν οργανωμένοι. Είπαν το όνομα της ομάδας, όπως ήταν στο στρατό τις εκατοντάδες, τις λεγεώνες, κλπ.

Στη συνέχεια, ο διάλογος έχει πολύ ενδιαφέρον, αν και για μας θα φέρει κάποια ερωτήματα. Οι δαίμονες παρακάλεσαν τον Ιησού ίνα μη αυτά αποστείλει έξω της χώρας (Μρ. 5, 10), χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά τον πληθυντικό. Θα είχαν και αυτοί κάποια δουλειά εκεί, και μήπως θα έπρεπε να δώσουν απάντηση στον αρχηγό τους. Ήξεραν πως θα διωχτούν από τον άνθρωπο, ήταν σίγουροι. Δεν ήξεραν όμως πού. 

Γιατί δεν είναι παντογνώστες. Αυτή τη γνώση μόνο ο Θεός την έχει. Ούτε παντοδύναμοι είναι. Μόνον ο Θεός είναι. Αυτοί είδαν ένα κοπάδι κοντά και ζήτησαν να τους επιτρέψει να μπουν εκεί. Μετά γνωρίζουμε τι έγινε.

Εμείς όμως πρέπει να αναρωτιόμαστε ακόμα για ποιό λόγο τους επέτρεψε ο Ιησούς να εισέλθουν μέσα στο κοπάδι; Έφερε ζημία στους εκεί ανθρώπους. Έθεσε σε δύσκολη κατάσταση τους βοσκούς. Και συμφώνησε το πνιγμό των καημένων ζώων.

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε κάποιους λόγους σ' αυτή τη πράξη. Κοιτάξτε έναν απ' αυτούς στο κατά Λουκά λέγεται πως οι δαίμονες ζήτησαν και παρεκάλουν αυτόν ίνα μη έπιτάξη αύτοίς εις την άβυσσον άπελθείν. (Λκ 8, 31). Θα είχαν ζητήσει και αυτό το πράγμα. Ένας ευαγγελιστή τίμησε ένα, ο άλλος άλλο. Δεν είναι δυσφωνία. Είναι συμπλήρωση. Η άβυσσος ήταν η θάλασσα Γαλιλαίας, που ήταν δίπλα, γιατί το γεγονός συνέβη πάνω στη λίμνη. Και ωστόσο, όταν τους επέτρεψε να εισέλθουν, όρμησαν εις την άβυσσον! Είχαν πει ψέμα. Δεν είναι χωρίς λόγο που ο διάβολος ονομάζεται «ο πατέρας του ψεύδους». Αυτό το πράγμα ακριβώς ήθελε να δείξει ο Σωτήρας μας, όταν τους επέτρεψε να εισέλθουν στα γουρούνια, πως είναι ψεματάρες.

Να και μια άλλη δυνατή εξήγηση. Ο Ιησούς συμφώνησε με το ζήτημα τους γιατί ήξερε πως, αμέσως μετά που θα φύγουν από τον άνθρωπο εκείνο, θα ψάχνουν άλλο ανθρώπινο θύμα. Και κάτι παραπάνω, οι Γαδαρηνοί πρέπει να είχαν να δώσουν μία απάντηση γιατί είχαν γουρούνια. Και ο Νόμος απαγόρευε στους Ιουδαίους, που ήταν δίπλα τους, να τρώνε τέτοια κρέατα. Μήπως αυτοί τα πουλούσαν εκεί, αντίθετα προς του Νόμου!

Πως οι δαίμονες ζητούν να εισέλθουν σε ένα άλλο άνθρωπο, αφού εξέλθουν από έναν άνθρωπο, το μαθαίνουμε από μια αρχαία περίσταση από την ζωή των ασκητών που, όχι μόνο μια φορά, είχαν αυτό το πρόβλημα.

Εδώ και μια φορά ήρθε στους θαυματουργούς πατέρες από την ασκητική έρημο ένας νέος δαιμονισμένος. Όλοι έφυγαν, από ταπείνωση, για να μην δείχνουν τη δύναμη που τους έδωσε ο Θεός. Ένας όμως απ' αυτούς, συμπαθώντας το παιδί, έκανε το σταυρό πάνω στο νέο και έδωσε εντολή στον δαίμονα να βγει, και εκείνος έβγαινε. Αλλά ο διάβολος του είπε Αφού μου έβγαλες έξω από τη οικία μου, θα εισέλθω μέσα σου. -

 Έλα, του είπε ο γέροντας. Και ο δαίμονας έμπαινε μέσα στον γέροντα και τον βασάνισε δώδεκα χρόνια. Ο γέροντας υπέμεινε σκληρός και πολέμησε με ακατάληπτη προσευχή και σκληρή νηστεία. Νικημένος τελικά από τον γέροντα, ο διάβολος τον ελευθέρωσε. - Γιατί φεύγεις; Ρώτησε ο γέροντας, κανείς δεν σε διώχνει. - Η νηστεία σου με σκότωσε, του είπε ο κακούργος και έφυγε. (Ευεργετινός).

Αλλά ας γυρίσουμε στη Γαδάρα. Από την παραπάνω περίπτωση ο καθένας θα ξέρει να διαλέξει ότι πρέπει. Τουλάχιστον μια ιδέα για το ρόλο της νηστείας στη ζωή του χριστιανού, αν και γι' αυτό θα πρέπει να μιλήσουμε μια φορά περισσότερα.

Οι δαίμονες στα Γαδάρα, ξέροντας πως μέσα στους παρόντες δεν μπορούσαν να μπουν, σκεπτόμενοι δε να διαπραγματευθούν κάτι σε αντάλλαγμα, ζήτησαν να τους επιτρέπει να εισέλθουν μέσα στα γουρούνια για να κάνουν κακό, μακάρι πλάγια, να τους χτυπήσει στις περιουσίες τους. Και αυτό είναι δυνατόν. Και ο Ιησούς συμφώνησε για τον λόγο που είπαμε πριν. Αλλά και για έναν άλλο. Για να πεισθούν οι μαθητές και οι εκεί παρόντες ότι γίνεται λόγος για δαίμονες, και ότι ο άνθρωπος εκείνος δεν ήταν απλώς ένα τρελός. 

Για να πεισθούν, βλέποντας τι έκαναν τα γουρούνια, όλοι 2000, όπως το λέει ο Μάρκος (5, 13), ότι ο άνθρωπος ήταν δαιμονισμένος και το θαύμα ήταν μια από- δαιμονοποίηση του ανθρώπου και μια ενδαιμονοποίηση των γουρουνιών. Αλλιώς, δεν θα υπήρχε εξήγηση γιατί ρίχτηκαν τα γουρούνια στη άβυσσο, όχι χωρίς αιτία. Υπήρξε ακόμα και μια άλλη απόδειξη πως όλοι οι δαίμονες εξήλθαν από τον άνθρωπο, και ήταν όλοι 2000, κατά τον αριθμό των γουρουνιών. Είχε πολλούς ο καημένος άνθρωπος!

Οι βόσκοντες δεν έπαθαν τίποτε. Όταν κάλεσαν τους ιδιοκτήτες και αυτοί είδαν τον δαιμονισμένο άνθρωπο που τότε ήταν καλά και κατάλαβαν πως ήταν θαύμα, οι βοσκοί δεν έπαθαν τίποτε. Οι ιδιοκτήτες όμως παρακάλεσαν τον Ιησού να φύγει από τα όριά τους. Δεν τον μάλωσαν, γιατί φοβόταν την δύναμη του, αλλά, με ανησυχία, Του ζήτησαν να φύγει.

Μπαίνοντας στο κοπάδι οι δαίμονες απέκτησαν νίκη κατά των ιδιοκτήτες των γουρουνιών. Αυτοί δεν δέχθηκαν τον Ιησού. Μήπως αυτό ήθελαν και οι δαίμονες. Μ' αυτό τον τρόπο ερμηνεύει ο ιερός Χρυσόστομος. Απογοητεύτηκαν τον Ιησού;

Ήταν το γεγονός στα Γαδάρα αποτυχία ή νίκη;

Δεν ήταν αποτυχία. Στη θέση του Ιησού έμεινε να κηρύσσει ο άνθρωπος που ελευθερώθηκε από τους δαίμονες αυτούς, και, μάλιστα, οι βοσκοί που τα είχαν δει όλα. Ότι είναι έτσι, μας το λέει ο επίλογος του γεγονότος, διαφορετικός από τους άλλους επίλογους άλλων θαυμάτων που έκανε ο Σωτήρας. Συνήθως ο Ιησούς ζητά από τους θεραπευμένους να μην λένε τίποτε από αυτά που τους έκανε (Ματθ. 9, 30). Αυτή τη φορά όμως λέγει στο άνθρωπο το αντίθετο• Ύπαγε εις τον οίκον σου προς τους σους και άπάγγειλον αύτοίς όσα ό κύριος σοι πεποίηκεν και ήλέησέν σε (Μρ 5, 19). Έκανε ο άνθρωπος αυτό το πράγμα; Έκανε και παραπάνω, όπως και έπρεπε. Δεν είπε μόνο «τούς σούς», αλλά ήρξατο κηρύσσειν εν τη Δεκαπόλει όσα έποίησεν αύτώ ό Ιησούς, και πάντες έθαύμαζον (5, 20). Στην αρχή αυτός ζήτησε στον Ιησού να του επιτρέπει να μπει στη ομάδα των μαθητών του, να Τον ακολουθεί, αλλά ο Ιησούς λόγιζε πως θα ήταν χρήσιμος ως κήρυκας.

Βλέπετε πως συσχετίζονται τα πράγματα; Αυτό που νόμισαν οι δαίμονες που είναι δική τους νίκη, αφού εμπόδισαν το κήρυγμα του Ιησού στη χώρα αυτή με το ζήτημα που προέκυψε για τους ιδιοκτήτες, ώστε να φύγει από κει, στράφηκε εναντίον τους. Η λύση ήταν ένας κήρυκας που θα διηγηθεί το δικό του βίωμα με τον Ιησούν και τον οποίο, πάνω απ' όλα, τον γνώριζαν όλοι. Και τον πίστευαν.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς διηγείται πως οι Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τον Ιησού να φύγει γιατί φόβω μεγάλω συνείχοντο (Λκ 8, 37), και κάποιοι απ' αυτούς νόμισαν πως οι δαίμονες θα εισέλθουν σ'αυτούς ή ο Ιησούς θα τους στείλει μέσα τους.

Ο Ιησούς έφυγε γιατί δεν Τον κατάλαβαν όπως πρέπει. Οι άνθρωποι απ' όλες τους τόπους και απ' όλες τους χρόνους, διερωτήθηκαν σχετικά τον Θεό Υπάρχει ο Θεός; Αυτή την ερώτηση την έθεσαν και οι απλοί, και οι παιδευμένοι. Όλοι αναρωτιούνται, και επιθυμούν να βρουν απάντηση για να έχει νόημα τη ζωή τους.

Αλλά δεν θέλω να μιλήσω για αυτό το πρόβλημα. Θέλω να ασχοληθούμε με την άλλη ερώτηση: «Υπάρχει ο διάβολος?» Ποιος δεν επερώτησε τουλάχιστον μια φορά; Κάποιοι ρωτιούνται με κάποια σύγχυση και αγανάκτηση. Αν υπάρχει Θεός, γιατί υπάρχει και διάβολος; Η ύπαρξη του Θεού διασαφηνίζει το νόημα του κόσμου, δίνει νόημα στο κόσμο και στον άνθρωπο. Ενώ η ύπαρξη του διαβόλου;

Πρέπει να λέμε ότι η ύπαρξη του διαβόλου διασαφηνίζει και αυτή ένα άλλο πρόβλημα. Όχι χωρίς λόγο άφησε ο Θεός να υπάρχει και αυτός. Διασαφηνίζει το πρόβλημα του κακού. Τίθεται και αυτή η ερώτηση: «Από πού προέρχεται το κακό?» Ποιος είναι ο αυτουργός του κακού; Ποιος υποκινεί συνεχώς προς τον κακό; 

Για να φθάσουμε στην απάντηση αυτής της απορίας, πρέπει να ξαναγυρίσουμε στο γεγονός των Γαδάρων. Ο Σωτήρας ο Ίδιος, ως Υιός του Θεού, ως Θεός, ισχυρίζεται ότι υπάρχει διάβολος. Τον έβγαλε έξω από τον δαιμονισμένο άνθρωπο. Αλλά εμείς ξέρουμε ακόμα από τη Γέννηση ότι ο διάβολος ήταν αυτός που γοήτευσε τους προπάτορες για να μην υπακούν τον Θεό, να παραβαίνουν τον λόγο Του. Και ξέρουμε ακόμη πως πριν επί τον ορατό κόσμο, ο Θεός έκτισε ένα αόρατο κόσμο. Υπάρχουν εννιά αγγελικές χοροί οι Χερουβίμ, τα Σεραφείμ, οι Θρόνοι, οι Κυριότητες, οι Δυνάμεις, οι Αρχές, οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι. 

Μεταξύ αυτών υπήρξε ακόμα ένα άλλο που έπεσε εξαιτίας υπερηφάνειας, που είχαν σαν αρχηγό τον Εωσφόρο. Αυτός ο αγγελικός χορός που έπεσε είναι ότι ονομάζουμε εμείς διαβόλους, ακάθαρτα πνεύματα, η γενικά διάβολο. Ο λαός μας πιστεύει πως δεν πρέπει και δεν αξίζει να εκφωνεί κανείς το όνομα αυτού.

Τα βιβλικά επιχειρήματα είναι κατηγορηματικά τα κακά πνεύματα υπάρχουν. Με τον ίδιο τρόπο που το όνομα του Θεού που επικαλούμαστε στη προσευχή φέρει το καλό, ομοίως και το όνομα του διαβόλου, αν του λέμε το όνομα. Γιατί, αν ο διάβολος ακούει το δικό του όνομα, νομίζει πως κανείς τον επικαλείται.

Άλλωστε, όσοι από σας αγαπούν τα πνευματικά βιβλία, όσοι διαβάζετε π.χ. το Πατερικό, τη Φιλοκαλία, Τον αόρατο πόλεμο του οσίου Νικόδημου του Αγιορείτη, θα δείτε εκεί πως ολόκληρος ο πνευματικός αγώνα των αγωνιστών Πατέρων είναι μια ακατάπαυστη μάχη εναντίον των ακάθαρτων πνευμάτων.

Ο αόρατος πόλεμος τί είναι; Είναι ακριβώς αυτός ο πόλεμος που δίνεται με τα κακά πνεύματα, τα αόρατα. Και εμείς στην καθημερινή γλώσσα μας, και εμείς

Λέμε- κοίτα τον τάδε, είναι σαν δαιμονισμένος! Και πολλές φορές είναι αληθινές αυτές τις λέξεις, αν και εμείς το λέμε έτσι, χωρίς να το πιστεύουμε. Ο διάβολος είναι αυτός που προσπαθεί να κατέχει, να κατακυριεύει.

Πολλοί χριστιανοί όμως διερωτώνται σ' αυτό το δύσκολο πρόβλημα για τη συνείδηση τους και για την πίστη τους. Αν υπάρχει ο παντοδύναμος Θεός, τότε τί δύναμη έχει πια ο διάβολος; Και πως έχει δύναμη ο διάβολος; Σημαίνει αυτό πως ο διάβολος έχει την ίδια δύναμη με το Θεό; Οι θρησκείες πριν το χριστιανισμό είχαν αυτή την απορία. Και, για να απαντήσουν βρήκαν τη λύση της δυαδικότητας. Πίστευαν πως υπάρχει μια καλή δύναμη και μία κακή. Στους Πέρσες ήταν ο ormuzd. και ο ahriman, ένας θεός του καλού, ο άλλος θεός του κακού. Και στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη ήταν το ίδιο. Υπήρχαν καλοί και κακοί θεοί. Κάποιοι που επηρέαζαν προς τον καλό, άλλοι προς τον κακό.

Αυτό το πράγμα σημαίνει ότι και οι αρχαίοι είχαν νιώσει, είχαν διαισθανθεί την ύπαρξη μιας δύναμης που υποκινεί προς τον κακό. Και δεν πρέπει να θαυμάζουμε, αφού ο διάβολος υπάρχει από τη στιγμή που έπεσε, πριν να κτιστεί ο ορατός κόσμος, και όχι από τη στιγμή που άρχισε ο χριστιανισμός. Υπήρχε και στον αρχαίο κόσμο. Οι αρχαίοι, αφού ένιωσαν την ύπαρξη του, τους προσωποποιήθηκαν σε κακούς θεούς.

Όπως το είπαμε και πριν, ο διάβολος είναι άγγελος που έπεσε. Δεν έχει την ίδια δύναμη με το Θεό. Έχει μόνο τη δύναμη για να επηρεάσει, εκεί που βρίσκει χώρο, εκεί που η θέληση μας του επιτρέπει. Αυτός υπάρχει κατά την οικονομία του Θεού, έχει το μυστήριο του που εμείς δεν έχουμε την δύναμη να το καταλαβαίνουμε ολόκληρος. Αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι αυτός είναι μια πραγματικότητα που κάθεται μπροστά της ελευθερίας μας, την οποία δίνει νόημα και αξία στην ελευθερία μας. Έχει δύναμη πάνω μας μόνο αν συμφωνούμε μ' αυτόν. Μέσω αυτού εμείς ελέγχουμε την δική μας ελευθερία και την ευθύνη για τις πράξεις μας.

Κάνουμε λάθος αν πάντοτε ρίχνουμε την ευθύνη πάνω στο διάβολο. Αν κάνουμε κάτι, ο διάβολος φταίει. Όχι. Η θέληση μας φταίει, γιατί αφήσαμε να επηρεαστούμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο διάβολος γίνεται και αυτός ένα θύμα. Δεν πρέπει να γίνουμε μανιακοί εξαιτίας της δύναμης του διαβόλου. Ο διάβολος δεν έχει δύναμη μπροστά στην προσευχή, στη μετάνοια, στο σταυρό μας. Η ευθύνη είναι πάντοτε δική μας, γιατί συμφωνούμε. Η συμφωνία - λένε οι Πατέρες -γεννάει την ευθύνη μας.

Πάλι οι Πατέρες λέγουν πως από τον διάβολο έρχεται μόνο η παγίδα. Αυτός είναι ο πειράζων. Είναι ο δελεάζων. Ενεργεί μέσα στη σκιά. Οι παλιοί πατέρες είχαν κριτήρια για να διακριθούν τα πνεύματα, είχαν κριτήρια διάκρισης. Αυτά τα κριτήρια τα βρίσκουμε εξηγημένα στα βιβλία τους, και μιλήσαμε και άλλη φορά, εδώ, σ' αυτό το καθεδρικό ναό. Δεν θα επαναλαμβάνω τι μιλήσαμε ήδη.

Πάντοτε πρέπει να κοιτάζουμε τον σκοπό που κρύβεται μέσα στις προτροπές του διαβόλου. Πρέπει ακόμα να τον βλέπουμε πίσω στη σκέψη που έρχεται, γιατί ο διάβολος δεν παρουσιάζεται ποιος είναι, δεν λέγει• Εγώ είμαι ο διάβολος! Εγώ σου δίνω προτροπή! Αυτός λέγει πως έρχεται είτε στο όνομα του Θεού είτε στο όνομα της αληθείας και της δικαιοσύνης. Πώς να πει ότι έρχεται στο όνομα του ψέματος. Ξέρετε ποιον μοιάζει ο διάβολος; 

Μοιάζει μ' αυτούς που γράφουν ανώνυμα γράμματα, που δεν έχουν το κουράγιο να τα υπογράψουν. Γιατί ξέρουν πως, αν θα τα υπογράψουν, θα αποκαλυφτούν ως αυτουργοί των ψεμάτων που λέγουν. Αν δεν θα ήταν ψέματα, αλλά αλήθειες, θα τους υπογραμμίζουν και θα δίνουν στον κατηγορούμενο το δικαίωμα να φυλάξει. Ο κατηγορούμενος φυλάγεται φυσικά, αλλά όχι μπροστά στον κατήγορο. Ο κατήγορος ούτε καν περιμένει τα λόγια μας. 

Μόνο προσφέρει τις κατηγορίες του. Είναι ευχαριστημένος, ο ήρωας, γιατί είπε τις κατηγορίες του! Γιατί δηλητηρίασε την ψυχή ενός ανθρώπου! Μοιάζει με αυτόν που τον περιγράφει ο απόστολος Πέτρος, ό αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ώρυόμενος περιπατεί ζητών [τίνα] καταπιείν (α' Πέτρο 5, 8). Αφού καταπιεί κάτι, κοιμάται ήσυχος για λίγο καιρό. Έτσι κάνει και ο διάβολος.

 Είναι ένα είδος ανώνυμου που έρχεται στο όνομα μιας λεγομένης δικαιοσύνης, μιας λεγομένης αληθείας, και σου λέει να κάνεις κάτι που σίγουρα θα έχει κακά αποτελέσματα. Αυτός σκοπεύει το τέλος, και αυτό το τέλος πρέπει οπωσδήποτε να είναι κακό. Απ' αυτό (το κακό τέλος) να μας φυλάξει ο Θεός.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ THEOFIL PARAIAN- Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ.

Ο πόλεμος με τους πειρασμούς -

Ματθ. 8, 28-34, 9,1


Ο πειρασμός - μία δοκιμασία, μια εξέταση

Αγαπητοί πιστοί,

Όλοι γνωρίζουμε ότι από τον Κύριο μας Ιησού Χριστού μας έμεινε μια προσευχή, προσευχή η οποία βρίσκουμε δύο φορές στο άγιο Ευαγγέλιο. Κάνει λόγο για την προσευχή Πάτερ ημών. Αυτή βρίσκεται στη Επί του όρους ομιλία, μέσα στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, 6" κεφ., και στο κατά Λουκά ευαγγέλιο, στην αρχή του 1Γ" κεφ. Η προσευχή Πάτερ ημών μας την έδωσε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός σαν τύπος προσευχής και για να την χρησιμοποιήσουμε σαν προσευχή. Η αγία μας Εκκλησία κράτησε (φύλαξε) αυτή την προσευχή και όρισε να την αναφωνούν όλοι οι πιστοί και στις ακολουθίες, όταν είναι όλοι μαζί, και στα σπίτια τους. Αυτή την προσευχή την γνωρίζουν και οι γέροι, την γνωρίζουν και τα παιδιά, την λέμε όλοι, αλλά δεν γνωρίζουμε καλά το περιεχόμενο της και πολλές φορές την λέμε σαν να λέμε κάτι που έχουμε μάθει απ' έξω, και θα μπορούσαμε να λέμε σαν κάτι που δεν έχει πολύ νόημα. Ο Κύριος Χριστός όμως μας έδωσε αυτή την προσευχή για να σωθούμε με αυτή, να καταλαβαίνουμε το νόημα των λέξεων που λέμε, για να προσευχηθούμε όντως με τα λόγια αυτής της προσευχής.

Αυτοί που ερευνούν το περιεχόμενο του αγίου ευαγγελίου ξέρουν ότι η προσευχή Πάτερ ημών έχει τρία μέρη:

- ένα μέρος στην αρχή, την κλήση ή την επίκληση: Πάτερ ημών ό εν τοις ουρανοίς...

-           ακολουθούν μετά επτά αιτήσεις

-           μετά το τέλος: ότι σον εστί ή βασίλεια και ή δύναμης..

Ανάμεσα στις 7 αιτήσεις υπάρχει και η αίτηση: και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν. Αυτή είναι η έκτη από τις 7 αιτήσεις. Θα ήθελα να σταματήσω λίγο στα λόγια και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν και να σας μιλήσω σήμερα για τον πειρασμό και για τον πόλεμο κατά των πειρασμών.

Αγαπητοί πιστοί,

Παρόλα που λέμε συχνά τα λόγια και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι όλοι οι πιστοί δεν ξέρουν τί είναι ο πειρασμός. «Πειράζω» στη σλαβική γλώσσα σημαίνει «δοκιμάζω», «εξετάζω» . Επομένως, ο πειρασμός είναι ένας έλεγχος του ανθρώπου, μια δοκιμασία. Στη λατινική γλώσσα, η λέξη «πειρασμός» είναι «tentatia». Όταν λέγω στα ρουμανικά «m-a- tentat» έχει το ίδιο νόημα με τον πειρασμό. Κάποιοι προσπάθησαν να εισάγουν μέσα στην προσευχή Πάτερ ημών την λέξη ispita (που είναι πιο κοντά στο ελληνικό πείρα). Δεν τον δέχθηκε ο λαός. Και έμεινε η λέξη ispita, και δεν υπάρχει πρόβλημα, μόνο να ξέρουμε εμείς για τί κάνει λόγο. Εμείς ξέρουμε ότι «πειράζω» σημαίνει τις περισσότερες φορές «υποκινώ κανείς στο κακό». Αλλά, «πειράζω» σημαίνει και να τον ελέγξεις. Όταν γίνεται κανείς επίσκοπος, λέγεται ότι του κάνουν «κανονικό έλεγχο », δηλαδή τον ελέγχουν αν έχει την ορθή πίστη, αν πιστεύει ορθώς, αν είναι άξιος και ικανός για επισκοπή. Αρα, μ' αυτή την έννοια, η λέξη «πειράζω» έχει καλή έννοια - ελέγχω, θέλω να ξέρω πώς είναι κανείς με όλα τα δικά του. Το ίδιο πράγμα είναι και ο πειρασμός προς τα κακά, διότι αν ο άνθρωπος είναι αποφασισμένος προς τα καλά και αν είναι στερεωμένος στα καλά, κανείς δεν μπορεί να τον αλλάξει από τα καλά προς τα κακά, και τότε ο πειρασμός - θα λέγαμε - δεν πετυχαίνει, δεν φτάνει στο σκοπό του.

Οι τρεις πειρασμοί του Σωτήρα

Αγαπητοί πιστοί,

Στο κατά Ματθαίον ιερό Ευαγγέλιο, στο 6" κεφ., και στο κατά Λουκά, πάλι στο 4" κεφ., κάνει λόγο για πειρασμό, τον οποίο τον κάνει ο Διάβολος προς τον Σωτήρα Χριστό. Λέγεται πως ο Κύριος πήγε 40 μέρες στο έρημο, αφού βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Και εκεί, στην έρημο, ο διάβολος τον πείραξε με τρεις πειρασμούς. Πρώτα, γιατί ο Κύριος πεινούσε ύστερα μια μεγάλη νηστεία, ο διάβολος του είπε: Ει υιός ει τον θεό, είπε ίνα οι λίθοι ούτοι άρτοι γενωνται (Ματθ. 4,3). Ο Κύριος Χριστός όμως του απάντησε: Γεγραπται, Ουκ έπ' άρτω μόνω ζήσεται ό άνθρωπος, άλλ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος θεού. (Ματθ. 4, 4- Λκ. 4, 3). Άρα ο διάβολος δεν είχε δύναμη να απομακρύνει τον Κύριο Χριστό από το καλό προς τον κακό. Ο Κύριος του απάντησε με ένα λόγο από την αγία Γραφή.

Μετά απ' αυτό, ο διάβολος τον πήγε εις όρος ύψηλόν λίαν (Ματθ. 4, 8) και του έδειξε πάσας τας βασιλείας της οικουμένης εν στιγμή χρόνου . Συ ούν εάν προσκύνησης ενώπιον εμού, εσται σου πάσα. (Λκ 4, 5,7). Ο Κύριος όμως απάντησε: Γέγραπται, Κύριον τον θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις (Λκ. 4, 8). Δεν είχε δύναμη ο διάβολος να προσελκύσει τον Σωτήρα, διότι ο Κύριος Χριστός δεν ήταν στη κατάσταση να μπορεί κανείς να τον αλλάξει από τον καλό. Ύστερα τον πήγε πάνω στο ναό του Ιεροσολύμων , επί το πτερύγιο τού ιερού, και του είπε: βαλε σεαυτόν εντεύθεν κάτω ότι ο Θεός Τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου. (Λκ. 4, 9-11). Και ο Κύριος Χριστός απάντησε: • Γέγραπται, Ουκ έκπειράσεις κύριον τον θεόν σου (Ματθ. 4, 7). Και με αυτά νίκησε τους πειρασμούς του διαβόλου.

Ο πειρασμός έρχεται από τον διάβολο, αλλά και από την καρδιά μας που δεν είναι καθαρή

Αγαπητοί πιστοί

Αυτά τα λόγια από το Ιερό Ευαγγέλιο τα οποία μπορείτε να τα διαβάζεται και από μόνοι σας, μας δείχνουν ότι ο διάβολος είναι περαστικός, αλλά μας δείχνουν και ότι ο άνθρωπος πρέπει να αντισταθεί. Και αν ο άνθρωπος έχει στερεωθεί στο καλό, τίποτα δεν θα μπορεί να τον προσελκύσει προς τον κακό. Μας δείχνουν ακόμη ότι κατά των κακών λογισμών μπορούμε να αντισταθούμε μόνο με καλούς λογισμούς. Αν έχουμε καλούς λογισμούς βάλουμε στην άκρη τους κακούς λογισμούς. Εσείς ξέρετε την παροιμία «καρφί διώχνει το καρφί». Αυτή η παροιμία πάει πολύ καλά στους λογισμούς: «λογισμός διώχνει τον λογισμό». Δεν μπορείς να διώχνεις ένα κακό λογισμό, παρά με ένα καλό λογισμό.

 Αν δεν έχεις μέσα σου καλούς λογισμούς, αποκτούν ρίζα και μεγαλώνουν μέσα σου οι κακοί λογισμοί. Και τότε ο πειρασμός ακολουθεί την πορεία του και από ένα λογισμό φτάνεις σε ένα κακό βλέμμα, από το βλέμμα στο άσχημο λόγο, από το λόγο στη πράξη. Ο όσιος Ποιμένας ρωτήθηκε μια φορά πώς γίνεται να ανταποδώσει κανείς το κακό με το κακό. Αυτός απάντησε: «Το κακό ανταποδίδεται με το κακό πρώτα μέσα στο λογισμό, μετά στο βλέμμα, δηλαδή κοιτάζεις άσχημα αυτόν που σου έκανε κακό, μετά με το λόγο, του λες έναν λόγο και ακόμα δέκα αντί του ενός, και μετά φτάνεις στη πράξη». Αλλά, λέει ο όσιος Ποιμένας, «αν κόβεις τον κακό λογισμό, δεν θα φτάσεις στη πράξη». Δεν θα φτάνεις ούτε στο κακό βλέμμα, ούτε στο κακό λόγο, ούτε στη κακή πράξη. Δεν θα φτάνεις εκεί διότι έκοψες την ρίζα του κακού, έκοψες τον κακό λογισμό, και αυτή είναι η σημαντικότερη αντίσταση που μπορεί άνθρωπος να το κάνει για να φεύγει από τους πειρασμούς.

Αλλά, αγαπητοί πιστοί, θα μπορούσατε να λέτε: εντάξει, λέγεται στο ευαγγέλιο ότι ο διάβολος υπάρχει ως πειραστής, ότι είναι κακός και θέλει να μας προσελκύσει στο κακό, αληθώς ότι ο κακός λογισμός αποβάλλεται έξω με τον κουλό, αλλά στο ιερό Ευαγγέλιο ο Κύριος Χριστός μας λέγει ότι έσωθεν γαρ εκ της καρδίας των ανθρώπων οι διαλογισμοί οι κακοί εκπορεύονται, πορνείαι, κλοπαί, φόνοι,  μοιχείαι, πλεονεξίαι, πονηρία, δόλος, ασέλγεια, οφθαλμός πονηρός, βλασφημία, υπερηφάνια, αφροσύνη- (Μρ. 7, 21-22). Και όλα αυτά κοινοί τον άνθρωπο (Μρ. 7, 23). Ας προσέξουμε: είπε ο Κύριος Χριστός ότι από την καρδιά του ανθρώπου εκπορεύονται πρώτα πρώτα οι διαλογισμοί. Άρα, από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν λέγει ότι ο πειράζων φέρει στον άνθρωπο λόγο ή λογισμό πειρασμού, αλλά λέγει ότι εκ της καρδιάς του ανθρώπου εκπορεύονται. 

Ποιά είναι η αλήθεια; Από τον διάβολο, ή εκ της καρδιάς έρχεται ο πειρασμός; Αγαπητοί πιστοί, ας προσέξουμε, έρχεται και από τον διάβολο και έρχεται και από μας. Διότι ο διάβολος, αφού μας μετασχηματίζει κατά το σχήμα του, κατά την κακία του, δεν κάθεται πια για μας, διότι εμείς πράττουμε τον κακό και χωρίς αυτόν. Αφού συνηθίσαμε με τα κακά, δεν έρχεται πια κάθε φορά να σου δίνει ένα διαλογισμό.

Ας υπακούσουμε τον πνευματικό, όχι τους λογισμούς και προσωπικές σκέψεις

Μας λέγει ο Κύριος Χριστός: ό αγαθός άνθρωπος εκ τον αγαθόν θησαυρόν εκβάλλει αγαθά, και ό πονηρός άνθρωπος εκ τον πονηρού θησαυρόν εκβάλλει πονηρά (Ματθ. 12, 35). Γι' αυτό το λόγο λέγει ο όσιος Μάρκος ο Ασκητής: «Προ αναιρέσεως των κακών, μη υπακούης τη καρδία σου. Οίας γάρ ένθηκας έχει, τοιαύτας και προσθήκας   επιζητεί» .   Και  οι   πνευματικούς   πατέρες,   άνθρωποι   με   πολύ σωφροσύνη, με πολλή χάρη και φώτιση από τον Θεό, μας διδάσκουν να εξετάζουμε τους λογισμούς και να εξομολογούμαστε  τους    λογισμούς.

 Τί σημαίνει να εξομολογείσαι τους λογισμούς? Να τους πεις σε ένα πνευματικό πατέρα, σε ένα ιερέα που είναι και πνευματικός, και να εξετάζεις τους λογισμούς αν είναι κατά το θέλημα του Θεού' ή όχι, και να κάνεις ό, τι θα του πει ο πνευματικός και όχι ότι σκέφτεσαι εσύ ότι είναι καλά. Λέγει κάπου στο Πατερικό: «Όπου θα δεις τον νέο που θέλει να πάει στον ουρανό από τη δική του θέληση, τράβηξε τον κάτω, ότι δεν του οφείλει να πάει εκεί έτσι». Επομένως, δεν σου οφείλει να πας από τη δική σου θέληση ούτε στο ουρανό, αλλά μόνο με προτροπή και με διδασκαλία και να μην προσπαθείς να κάνεις κάτι ότι σου φαίνεται καλά, διότι με αυτό θα κυριεύεσαι από τον εχθρό και μετά θα νομίζεις ότι είναι καλοί και οι άλλοι λογισμοί σου.

Στο Πατερικό διηγείται ότι κάποιος σχεδόν σκότωσε τον πατέρα του, γιατί ήρθε ένας διαλογισμό που του είπε ότι ο πατέρας του έρχεται προς αυτόν να τον σκοτώσει με ένα τσεκούρι. Και τότε πήρε αυτός το τσεκούρι. Και ήταν ερημίτης, μέσα στο έρημο, και σκεφτόταν μήπως είναι άγιος, αλλά δεν ήταν ούτε στα μέτρα των πονηρών ανθρώπων που είναι μέσα στον κόσμο. Ήταν χειρότερα. Γιατί; Διότι εμπιστεύθηκε στους λογισμούς του. Και ήταν ακόμη ένας - πάλιν στους βίους των αγίων διηγείται - ο οποίος έφτασε στο σημείο να προσκυνήσει τον αντίπαλο, διότι τον υπάκουσε και δεν ζητούσε προτροπή, δεν ζητούσε ούτε διδασκαλία. Οι πνευματικοί πατέρες έτσι όρισαν: να ψάχνεις διδασκαλία, να ψάχνεις καθοδήγηση, να μετασχηματίσεις κατά την συνείδηση αυτών που έχουν πνευματική και αγία συνείδηση.

Ας εξομολογηθούμε και τους λογισμούς

Αγαπητοί πιστοί,

Διηγείται, στα λόγια του οσίου Δωρόθεου, ότι υπήρξε ένας αδελφός ο οποίος πήγαινε μια φορά στον γέροντα να του πει λόγο διδασκαλία. Και αυτός του είπε. Αλλά, από μια στιγμή, ο αδελφός τάδε άρχισε να σκεφθεί: «Δεν πρέπει πια να πηγαίνω στον γέροντα να του ζητήσω καθοδήγηση, γιατί εγώ ξέρω τί θα μου πει» Αλλά αυτός δεν υπάκουσε για αυτό το λογισμό και πήγε στον γέροντα, αν και ο λογισμός του έλεγε: «Μην ενοχλείς τον γέροντα!» Παρόλα αυτά, αυτός πήγε και εξομολογήθηκε τους λογισμούς. Και ο γέροντας του είπε ότι σκεφτόταν αυτός ότι θα του πει. 

Ύστερα απ αυτό, ο λογισμός του έλεγε: «Είδες, τζάμπα πήγες, ο γέροντας σου είπε πράγματα που τα ήξερες από πριν. Δεν πρέπει να πας πια». Και ξέρετε τι απάντησε στον Λογισμό ο σοφός εκείνος άνθρωπος; Του είπε έτσι: «Πήγα γιατί ο λογισμός που είχα πριν να πάρω καθοδήγηση προερχόταν από τον εχθρό, αλλά τώρα, ο ίδιος λογισμός, με την καθοδήγηση κανενός, προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα». Κοιτάξτε, αγαπητοί πιστοί, τι σημαίνει να εξομολογείσαι τους λογισμούς για να μπορείς να αποφεύγεις τους πειρασμούς. 

Διότι αλλιώς ο εχθρός σε παίρνει και σε πετροβολήσει, όπως διηγείται στη Φιλοκαλία ότι πετροβολίζει έναν αδελφό από τους διαβόλους δύο εβδομάδες στον αέρα και μετά τον άφησαν κάτω. Τώρα Θεός τα ξέρει τί θα ήτανε μ' αυτή τη περιστροφή, αλλά για ένα πράγμα είναι σίγουρος: ότι πολλοί παθαίνουν από τον διάβολο αυτή τη διαστροφή μέσα σε αυτό τον κόσμο. Τους περιστρέφει με πολλούς λογισμούς και τους αφήνει κάτω ζαλισμένους και ύστερα αυτοί οι άνθρωποι ζουν σαν ζαλισμένοι. Και μήπως και συμβαίνει και με μας πολλές φορές, ιδιαίτερα όταν δεν ξέρουμε τί κάνουμε, όταν φτάνουμε να ζαλιστούμε, όταν δεν έχουμε πια ησυχία μέσα στη ψυχή, όταν είμαστε καταστραμμένοι, διότι ο διάβολος σε καταστρέφει πάνω απ' όλα με τους λογισμούς.

Επομένως, αγαπητοί πιστοί, τι πρέπει να κάνουμε; Να αντισταθούμε, να εξομολογηθείς τους λογισμούς μας. Αλλά για να εξομολογήσεις τους λογισμούς πρέπει να έχεις ταπείνωση, διότι, αν δεν έχεις ταπείνωση, δεν μπορείς να αποκαλύψεις τον εαυτό σου, και θα πεις μόνο κάποια αμαρτήματα και τότε θα πάθεις αυτό που λέει η προσευχή στη εξομολόγηση: Τέκνα, να μην κρύβεις από μένα κανένα αμαρτία, για να μην γυρίζεις πίσω χωρίς θεραπεία, αν και ήρθες στο γιατρό. Αν θα κρύβεις από μένα κανένα αμαρτία, διπλό θα παίρνεις...» Γι' αυτό πολλοί είναι ανεξομολόγητοι, γιατί και λέγουν, και δεν λέγουν τις αμαρτίες τους. Κάποιες αμαρτίες τις λέγουν, κάποιες όχι, και τότε, μετά την εξομολόγηση μένουν ανεξομολόγητοι.

Όπλα κατά των πονηρών διαλογισμών

Τους μαθητές τους πήρε ο ύπνος κατά την προσευχή της Γεθσημανής του Κυρίου Χριστού. Ο Κύριος προσευχόταν και οι μαθητές κοιμόταν. Τότε, ο Κύριος Χριστός τους είπε: γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη είσελθητε εις πειρασμόν (Ματθ. 24.41). 

Αλλά δεν τους είπε να γρηγορήσουν με την έννοια να μην κοιμούνται, γιατί και ο ύπνος από τον Θεό, αγαπητοί πιστοί. Εμείς ευχαριστούμε τον Θεό το πρωί, στη προσευχή μας, νια το ύπνο που μας χάρισε. Ο ύπνος έχει το ρόλο του, αλλά (ο Κύριος είπε) να μην κοιμόμαστε όταν είμαστε ξύπνοι, δηλαδή να προσέχουμε τους λογισμούς μας. Αυτό σημαίνει το «γρηγορείται». Προσέξτε τι κάνετε, τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό σας, προσέξτε τι συμβαίνει με εσάς. Αυτό σημαίνει γρηγορείται.

 Αλλά όχι μόνο γρηγορείται, διότι αν μόνο γρηγορείς και δεν προσεύχεσαι κάνεις το έργο του άπιστου. Εμείς πρέπει να γρηγορούμε και να προσευχόμαστε, να λέμε πάντα: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό! Έτσι δια της προσευχής έχουμε ένα σημαντικό λογισμό, ο οποίος συντρίβει όλα τα έργα του εχθρού, και ο εχθρός δεν έχει δύναμη μέσα μας, διότι αυτός δεν έχει άλλη οδό να μπει μέσα μας εκτός από την οδό του νου. «Νους μάχεται νουν» -λέγει στη Φιλοκαλία. Άρα, ο νους αν στερεώνεται στο καλό, τότε ο διάβολος μπορεί να κάνει ότι θέλει, διότι δεν θα τον καταστρέφει.

Λέγεται κάπου στο Πατερικό - και αν το διαβάσουμε θα αρχίσουμε να γελάμε, αλλά είναι πραγματικότητα - ότι ήταν μια φορά ένας γέροντας (ο όσιος Θεόδωρος της Φέρμης) που προσευχόταν στο κελί του. Και ήρθε ένας διάβολος και ήθελε να μπει μέσα του, αλλά δεν μπόρεσε, γιατί ο όσιος προσευχόταν. Και τον έδεσε ο όσιος στη πόρτα. Ήρθε και ο δεύτερος και ο τρίτος και όταν είδε τους δύο διαβόλους εκεί δεσμένους μπροστά στη πόρτα του κελιού του οσίου τους ρώτησε: «Τι κάνετε εδώ; Αυτοί απάντησαν: Ο όσιος προσεύχεται και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μας έδεσε.» 

Κάθε άνθρωπος που είναι απασχολημένος με μια υψηλή ιδέα, κάθε άνθρωπος που είναι στη προσευχή, κάνει μάταιες όλες τις ξένες επιρροές , όλες τις προσπάθειες για να μπει μέσα στη ψυχή του κάτι που δεν είναι κατά το θέλημα του Θεού. Αυτό σημαίνει να βάλεις τους δεσμούς στους διαβόλους. Τους βάλλεις δεσμούς όταν δεν έχουν δύναμη πάνω σου.

Προσέξτε, αγαπητοί πιστοί, γνωρίζουμε ακόμη μια οδό για να αντισταθούμε: την προσευχή. Αλλά όλα αυτά μέσα στη ταπείνωση, διότι, λέγεται πως η ταπείνωση καίει τους διαβόλους. Εμείς με τη υπερηφάνεια μας τους προκαλούμε χαρά, και με την ταπείνωση τους πνίγουμε. Ας μας βοηθήσει ο Θεός να τους βυθίσουμε πράγματι με τη ταπείνωση, διότι η ταπείνωση είναι αυτή που ξεριζώνει τα πάθη. Στη Φιλοκαλία τομ. 9" στο Κλίμαξ του Οσίου Ιωάννου του Κλίμακας, λέγεται περί την ταπεινή διάνοια. Εκεί λέγεται ότι η ταπείνωση είναι αυτή που ξεριζώνει τα πάθη, δηλαδή αυτή που καταστρέφει την ρίζα τους.

Έχουμε ακόμα μια βοήθεια, αγαπητοί πιστοί, το έργο των χειρών μας. Ο άνθρωπος έχει μεγάλη βοήθεια αν δουλεύει κάτι με τα χέρια και με το μυαλό. Λέγεται στις διδασκαλίες του Οσίου Εφραίμ του Σύρου, ότι είδανε κάποτε έναν εχθρό πάνω στους τοίχους της πόλης, ο οποίος μόνο γυρνούσε από μια πλευρά στη άλλη, αφού δεν είχε τίποτα να κάνει. Σ' ολόκληρη τη πόλη δεν είχε τί να κάνει, διότι οι άνθρωποι ήταν πεσμένοι προς το κακό, ακόμα και χωρίς τις παγίδες του διαβόλου. Αλλά ήταν πολλοί διάβολοι γύρω από έναν ερημίτη, διότι μ' αυτόν πολεμούσαν και ζητούσαν να τον βγάλουν έξω από το καλό.

Αλλά, ξέρει ο Θεός, πως οι κακίες μας γίνονται δαιμόνια, διότι έτσι λέγεται στη Φιλοκαλία. Λέγουν οι πατέρες ότι τα πάθη τα κακά που έχουμε μέσα στην ψυχή μας, οι πονηρές κινήσεις είναι τα δαιμόνια μας.

Ένας αδελφός παρακαλούσε έναν γέροντα να ζητήσει από το Θεό να τον σώσει από το πνεύμα και από τις κινήσεις της πορνείας που είχε. Και ο γέροντας προσευχήθηκε και ο διάβολος απομακρύνθηκε, αλλά αυτός δεν σώθηκε από το πνεύμα πορνείας. Και έρχεται πάλι στον γέροντα και λέγει: Να προσεύχεσαι, πάτερ, γιατί δεν νιώθω καμία αλλαγή! Και τότε ο γέροντας προσευχήθηκε ξανά. Και ο διάβολος του εμφανίστηκε και του είπε: «- Εγώ έφυγα από την πρώτη προσευχή, αλλά αυτός έχει το δικό του δαίμονα. - Ποιος; ρώτησε ο ερημίτης. Και του έλεγε ο δαίμονας: «- Το να τρώει πάρα πολύ και να κοιμάται πολύ. Αυτά τα δυο τον κατανικούν και χωρίς έμενα.» Άρα, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει τον δαίμονα του, διότι ο διάβολος δεν πολεμάει τους μικρούς, αλλά τους μεγάλους ανθρώπους. Λέγει πάλι κάπου στο Πατερικό, ότι κάποιος έλεγε προς τον γέροντα: Πάτερ, τι να κάνω διότι με πολεμούν οι διάβολοι! Και θαύμασε ο γέροντας και του είπε: Δεν είναι δυνατόν, αδελφέ μου. Αυτοί δεν πολεμούν με τέτοιους που είναι σαν εμάς, αυτοί πολεμούν τους μεγάλους, όπως τον Μωυσή και τον Ηλία.

Έλεγα πως θα βοηθήσουμε με το έργο τον χειρών. Πως; Με τον εξής τρόπο: ότι ο άνθρωπος που δουλεύει, έχει πάντοτε κάτι να κάνει και το μυαλό του δεν διασκορπίζεται όπως το μυαλό του τεμπέλη, που δεν κάνει τίποτα. Θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, αυτό που μας έλεγαν οι γονείς μας όταν εμείς καθόμασταν, διότι προτιμούσαμε να καθόμαστε παρά να δουλεύουμε: 

«Βρε παιδί μου, δούλεψε, διότι αμαρτία είναι να κάθεσαι χωρίς έργο. Και ρωτάνε κάποιοι εδώ: Πάτερ, οι μονάχοι δουλεύουν? Και λέγω: Δουλεύουν, διότι αν δεν δουλεύουν, τους δουλεύουν οι δαίμονες. Και για να μην τους δουλεύουν οι δαίμονες, δουλεύουν αυτοί. Το ίδιο γίνεται με όλους τους ανθρώπους, αγαπητοί πιστοί, όχι μόνο με τους μοναχούς, επειδή ο εχθρός έχει δουλειά με όλους. Άρα, να εργάζεστε και με τα χέρια σας.

Λέγεται πως μια φορά ήταν ο Μέγας Αντώνιος σε μία έρημο. Και του ήρθε ένα είδος πλήξης, βαριόταν να προσευχηθεί. Και τότε είπε: Κύριε, τι να κάνω για να σωθώ; Διότι δεν με αφήνουν οι λογισμοί. Είδε έναν άγγελο τότε ως μοναχό, ο οποίος καθόταν και έπλεκε ρουκοδέλια , δηλαδή δούλευε με τα χέρια του, και ύστερα πήγαινε στη προσευχή και πάλιν καθόταν για να δουλέψει, και πάλι για προσευχή. Και μ' αυτό τον τρόπο έδειξε ο Θεός στον Μέγα Αντώνιο τι πρέπει να κάνει και του είπε: «Κάνε αυτό και θα σωθείς».

Αγαπητοί πιστοί,

Βλέπετε πόσο κόπος, πόση προσοχή χρειάζεται στον άνθρωπο για να αποφεύγει τα κακά. Λέγεται πως σε ένα μοναστήρι υπήρξε ένας μοναχός που έγραφε και αντέγραφε βιβλία. Έγραφε τι έγραφε, κοιτούσε μετά στον ουρανό, έλεγε κάτι με το μυαλό, έγραφε πάλι. Και τον ρώτησε ένας αδελφός που τύγχανε να είναι εκεί: «Τι κάνεις, πάτερ, και γράφεις και κοιτάς στον ουρανό; Ο πάτερ του είπε: Αδελφέ! Εσύ είσαι μονάχος και δεν ξέρεις τι κάνω; Δουλεύω με τα χέρια μου, αντιγράφω, αλλά μετά σκέφτομαι τον Θεό, κοιτάζω στον ουρανό και λέγω: «Κύριε, εις την βοήθεια μου προσχες. Κύριε εις την βοήθεια μου σπευσον. Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.» Και πάλιν γράφω, και παίρνω δύναμη από την προσευχή για τον κόπο που κάνω»

Εσείς ξέρετε, αγαπητοί πιστοί, και ιδιαίτερα αυτοί που είστε από το χωριό, ότι δεν χάνεις την ώρα σου όταν προετοιμάζεις το δρεπάνι. Δεν είναι έτσι; Αντιθέτως, την εξαγοράζεις. Για να δρεπανίζεις μια ολόκληρη μέρα χωρίς να προετοιμάζεις το δρεπάνι σου. Όπως όταν προετοιμάσεις το δρεπάνι έχεις κέρδος, το ίδιο όταν προσεύχεσαι στον Θεό αυξάνεις το καλό. Ο Θεός να μας βοηθήσει. Αμήν.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΑΡΑΙΑΝ.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2011/06/blog-post_8114.html

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.