Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2021

Θαυμαστό Γεγονός...




Ήταν στο Μοναστήρι του Αγίου Παύλου ένα γεροντάκι ονόματι Κωνστάντιος από την Κεφαλλονιά·

ήταν κι ένα άλλο Γεροντάκι, Κεφαλλονίτης κι αυτός , από το Πυργί, που λεγόταν Δημήτριος

και η μητέρα του Μαρία.

Κάποτε έλαβε ένα γράμμα ότι η μητέρα του εκοιμήθη.

Δεν είχαν τηλέφωνα τότε.

Πάει λοιπόν στον π. Κωνστάντιο και του λέει:

–Γερο-Κωνστάντιε, σε θερμοπαρακαλώ, κάνε ένα κομποσχοινάκι,

ένα σαραντάρι (προσευχή για σαράντα μέρες) για την μητέρα μου.

–Θα κάνω, λέει αυτός, νά ’ναι ευλογημένο!

Αυτός ήταν αγωνιστής, όλη νύχτα τραβούσε κομποσχοίνι.

Όταν συμπληρώθηκαν σαράντα μέρες, εκεί που καθόταν και έκανε κομποσχοίνι λέγοντας

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσον την δούλη Σου Μαρία», βλέπει μια γυναίκα να μπαίνει μέσα στο κελί του

(ήταν η κεκοιμημένη Μαρία) και του λέει με ευγένεια πολλή:

–Ευλογείτε, Γέροντα!...

–Ο Κύριος!... Πού βρέθηκες εσύ εδώ πέρα;…

–Μη ταράζεσαι, Γέροντα, γιατί ο Θεός μ’ έστειλε να ’ρθώ.

–Και, τι θέλεις;…

–Δεν θέλω τίποτε· αλλά ήρθα μόνο να σ’ ευχαριστήσω,

διότι αυτά τα κομποσχοίνια που μου έκανες, πολύ με ωφέλησαν και βρήκε ανάπαυση η ψυχή μου.

Σ’ ευχαριστώ, γέροντά μου, σ’ ευχαριστώ!...
🙏🏻
Αυτά είπε κι εξαφανίστηκε

Ο μακαριστός γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός μιλά για το πνευματικό του τέκνο Αθανάσιο, Μητροπολίτη Λεμεσού.


Ο μακαριστός γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός μιλά για το πνευματικό του τέκνο Αθανάσιο, Μητροπολίτη Λεμεσού.

"Να, ένα κλαδάκι από μας, τώρα, όχι παλιά! Μέσα στη λύσσα του μίσους, 
του φθόνου, της εκδικήσεως, της κακουργίας στέκεται όρθιο και δεν λυγίζει! 
Ούτε κατηγορεί! Ούτε μέμφεται! 
Λέει: "που είναι ο Θεός!".
Να λοιπόν πρώτυπο να αντιγράψετε! 
Να λοιπόν τα βλαστάρια της ρίζας μας, άρχισαν να αποδίδουν καρπούς.
Τέτοιοι θέλω να γίνεται όλοι σας, ομολογητές! Αυτή είναι η ιεραποστολή!"

+ Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

ΑΓΙΑΣΜΟΣ : Αναφέρει Προσκυνητής.


ΑΓΙΑΣΜΟΣ :

Όσοι δεν έχετε, αύριο πάτε Εκκλησία με ένα μπουκαλάκι να πάρετε αγιασμό και να τον ανανεώνετε συμπληρώνοτας με σκέτο νερό, που κι αυτό κατά σειρά αγιάζεται.Να πάτε πρωϊ μέχρι τις εννέα το πολύ.

Υπ΄ όψιν πρώτα παίρνουμε αντίδωρο και μετά πίνουμε αγιασμό.

Δι΄ευχών.

Αναφέρει πνευματικός...




 Άγιος Γεώργιος/.


28.1.1998 έχω χειρουργηθεί.Αρχές Μαρτίου βρίσκομαι στη Λίμνη Ευβοίας ,στο βουνό, στην Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου και της Μητέρας του Αγίου,Αγίας Πολυχρονίας.Το βράδυ κοιμηθήκαμε εκεί.Είμεθα πέντε άτομα.Μας συνόδευε ο κουμπάρος του φίλου μου,που κατάγονταν από τα Γιάλτρα της  Αιδηψού.


Σε μία στιγμή χωρίς να συνεννοηθούμε, ο φίλος μου,  λέει στην Γερόντισσα να φέρει τα άγια λείψανα του Αγίου Γεωργίου και να μου σταυρώσει το τραυματισμένο πόδι.΄Ερχεται μετά από λίγο η Γερόντισσα με το χέρι του Αγίου Γεωργίου, τους σταυρώνει όλους και τέλος σταυρώνει το πόδι μου.Εκείνη τη στιγμή με περιέλουσε μία ευωδία,μοσχοβόλησε όλο το Μοναστήρι σαν να έτριβες  βασιλικό.Αμέσως έβαλα κακό λογισμό ότι δήθεν η Γερόντισσα  είχε στα μανίκια της βασιλικό.

΄Οταν βγήκαμε έξω λέω στο φίλο μου για την ευωδία του Αγίου Λειψάνου. Μου απαντά ότι δεν μύρισε τίποτε.Το ίδιο και οι άλλοι.Από τότε μαζί με τον ΄Αγιο Μηνά έχουμε προστάτη στην οικογένεια μας και τον ΄Αγιο Γεώργιο από τον οποίο είδαν τα μάτια μας απίστευτα πράγματα.  Είθε να μας έχει όλους  υπό τη σκέπη Του.Σημειωτέον ότι δεν υπερηφανεύομαι,ο Κύριος γνωρίζει.


Δι΄ευχών.

Παλαιά Διαθήκη.Ο ατιμάζων πατέρα και απωθούμενος μητέρα αυτού καταισχυνθήσεται και επονείδιστος έσται.

Παλαιά Διαθήκη.
Ο ατιμάζων πατέρα και απωθούμενος μητέρα αυτού καταισχυνθήσεται και επονείδιστος έσται.

Εν έργω και λόγω τίμα τον πατέρα σου.Ευλογία  γαρ πατρός στηρίζει οίκους, κατάρα δε μητρός εκριζοί θεμέλια.

Ο ατιμάζων πατέρα και απωθούμενος μητέρα αυτού καταισχυνθήσεται και επονείδιστος έσται.

Στέφανος Γερόντων τα τέκνα των τέκνων (εγγόνια).Καύχημα δε τέκνων πατέρες αυτών.

Τίμα τον πατέρα, ίνα επέλθει σοι ευλογία παρ' αυτού.Ο τιμών πατέρα ευφρανθήσεται υπό τέκνων και εν ημέρα προσευχής αυτού εισακουσθήσεται.Ο δοξάζων πατέρα μακροημερεύσει.

Ο τιμών πατέρα εξιλάσεται αμαρτίας και ως ο αποθησαυρίζων ο δοξάζων μητέρα αυτού.
Δι΄Ευχών

ΑΝΑΦΈΡΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΉΣ



Πατέρας και Μητέρα.

Πάω με έναν Ιερέα φίλο μου για μια εξομολόγηση στο Γηροκομείο της Λάρισας.Οση ώρα εξομολογεί ο ιερέας πιάνω σ΄ένα τραπέζι κουβέντα μα δύο ηλικιωμένους.Μου λέει ο ένας μπορεις να με κεράσεις  ένα γλυκό ; Παραγγέλω δύο και για τον άλλο.

Πως βρέθηκες εδώ ; Έχω τρία παιδιά,αγόρια.Έγραψα την περιουσία μου στα παιδιά μου και τώρα βλέπεις που βρίισκομαι.Κάθε βδομάδα  εναλλάξ έρχονται και με βλέπουν !!!!!! 

Να προσέχετε του γονείς.Περιποιείσθε τον ίδιο το Χριστό όταν φροντίζετε τους γονείς στα γεράματα.Νόμος !!!!!!

Εύχεσθε.

ΓΈΡΩΝ ΑΜΒΡΌΣΙΟΣ ΚΑΙ ΆΓΙΟΙ ΑΝΆΡΓΥΡΟΙ



Άγιος Άμβρόσιος.

Βγήκα έξω από το Μοναστήρι (Κουτλουμούσι, στο Άγιον Όρος). Απομακρύνθηκα.Είδα μιά συκιά και ανέβηκα να πάρω και να φάω ένα σύκο.
Σπάζει το κλωνάρι ,πέφτω κάτω και σπάζω το πόδι μου .

Με βρήκαν μετά από ώρα ενώ σφάδαζα στον πόνο.Εφεραν μια πόρτα,με έβαλαν επάνω και με έφεραν στο Μοναστήρι.(Ο άγιος 1,90  ύψος.Υπηρετησε σαν τσολιάς στην Ανακτορική φρουρά λόγω ύψους.).
Την άλλη μέρα θα με πήγαιναν στο νοσοκομείο,στη Θεσσαλονίκη.
Το βράδυ κατά τις τρεις βλέπω δύο άτομα να κουβεντιάζουν μεταξύ τους.Πιάνει ο ένας το πόδι μου και λέγει στον άλλο : Τράβα  γερά και δυνατά.Με το τράβηγμα αναστάτωσα το Μοναστήρι από τις φωνές.Μου έδεσαν το πόδι και έφυγαν. Εγινα καλά.

΄Ηταν ημέρα που γιορταζαν οι Άγιοι Άνάργυροί !!!!!!!!

Δι΄ευχών

ΜΝΉΜΗ ΔΙΚΑΊΟΥ.ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΚΕΊΜ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟ.

ΜΝΉΜΗ  ΔΙΚΑΙΟΥ
Μακαριστε  Γέροντα  μας,
Θαυμάζουμε  σε σένα  τρία από τα πολλά χαρίσματα  σου.
Την παρρησια σου, την πειθαρχία σου, την καρτέρια σου.
Έχοντας  παρρησια  ενώπιον του Θεου, μπορούσες και ηλεγχες  τα στραβά των ανθρώπων ατοπήματα και αγνοηματα.Δεν λογαριαζες σε πρόσωπο ανθρώπου  είτε σε υψηλή είτε σε χαμηλή  θέση βρισκόταν.Υπηρξες διαπρυσιος  κήρυκας και έτριξε ο αμβωνας όπου  διακονησες  και ιερατευσες. Θεραπεία  ψυχών  ήταν ο σοφός  λόγος σου στο εξομολογητηριο,όπου η ευχή σου έκανε θαύματα απλή εκείνη μεγάλα και μικρά τα δεύτερα!!
    Όλα αυτά τα κατορθώσες χάρις στην σιδερενια αυτοπειθαρχια σου. Ποτέ δεν επέβαλες κάποιο κανονα σε μοναχό ή  λαϊκό, προτού τον εφαρμόσεις  με αυστηρότητα  πρώτα στον εαυτό σου.  Για όλους ήσουν επιεικής, συνδυαζες την αγάπη με την δικαιοσύνη  με Χριστομιμητο  τρόπο  και οι έπαινοι σου ήταν συγκρατημενοι για να μη παραθρασεψει  ο λογισμός των ενάρετων. Ο στεντορειος ήχος της φωνής σου ακουγόταν από τους αμύητους σαν μυδραλιοβολο, όμως αυτοί που ήξεραν εύρισκαν παραμυθια και αγάπη ανυποκριτη  στα λεγόμενα σου.
  Μεγάλη και αξιοθαύμαστη  ήταν και η καρτερια σου. Χάρις σ αυτήν υπεμεινες  πειρασμούς, θλίψεις,συκοφαντίες,ανθρώπινα πάθη από τα οποία πάσχουν κατά κανόνα  οι αστηριχτοι και οι πλανεμένοι. Για εμάς η καρτερια σου ήταν στήριγμα στο μοναχικό μας βίο, όπου σαν σε αγαθο πατέρα  προστρεχαμε και εσύ μας σκεπαζες. 34 χρόνια εφεξες στην ζωή μας βασταξες τον καύσωνα της ημέρας και τον παγετό της νυχτας ,μας χάρισες την φρεσκαδα του αετίσιου πεταγματος σου πάντοτε κρατούσες το κάτω μέρος της σκάλας στο μοναστήρι  για  να μη γυρίσει και πέσουμε.Μας κοιτούσες στα ματιά αν είμασταν λυπημενοι σηκωνες από πάνω μας την θλίψη αν είμασταν χαρούμενοι μας σκεπαζες να μην χάσουμε την χαρα Πάντοτε έλεγες και δεχόσουν λίγα λογια και καλά  γιατί σ  ένα σοφό  άνδρα  δεν ταιριάζει  η αδολεσχια μήτε η πολυλογία. 
 Σε αποχαιρετούμε σήμερα στην ουράνια  πατρίδα μας 
✝️Αιώνια σου η μνήμη✝️

Αναφέρει Προσκυνητής για τόν πατέρα Ιωακείμ Καραχρηστο.

Μου έμαθες να ακούω τι έχουν να μου πουν οι ήττες μου...
 Μου μιλήσεςγια τη γαλήνη της σιωπής...
Μου έμαθες πως η υπομονή και η ευαισθησία μου σαν άνθρωπος είναι τα όπλα μου...
Σε ρώτησα για τους εχθρούς μου και εσύ μου είπες να κοιτάξω τον καθρέφτη...
Αναρωτήθηκα τότε την αγάπη σε ποιανού το πρόσωπο θα τη βρω και με χαμόγελο μου έδειξες την καρδιά μου λέγοντάς μου ότι την αγάπη δεν την ψάχνεις, αλλά εκφράζεις αυτό που έχεις μέσα σου...
Αιωνία σου η μνήμη Γέροντα μου, ξέρω πως θα πρεσβεύεις για όλα τα πνευματικά σου παιδιά!!!

ΥΠΟΜΟΝΉ..


Από τα θηλαστικά ζώα, η καμήλα παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αντοχή στις συνθήκες που επικρατούν στις ερήμους. Θαυμάζεται για την υπομονή της και τις αντοχές της στην κακοπάθεια.
Θεωρείται σύμβολο της υπομονής και της αντοχής.

ΥΠΟΜΟΝΗ:

"Η υπομονή είναι η ηθική δύναμη που κατευνάζει τα θλιβερά συναισθήματα, τα οποία αναπτύσσονται στην καρδιά του ανθρώπου, και καταπραΰνει τους πόνους που προκαλούν τα βάσανα".  

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ο δε Άγιος Κύριλλος της Αλεξανδρείας προσθέτει: «Η υπομονή είναι πρόξενος και προάγγελος κάθε αγαθού σε μας· ο δρόμος για την προκοπή· τροφός της ελπίδας στον αιώνα τον μέλλοντα».

ΑΓΙΑ ΓΗ - ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ - HOLY LAND

Christ as Emperor, wearing military dress, and crushing the serpent representing Satan. The text he holds reads: "I am the way and the truth and the life" from John 14:6. Ravenna, after 500.

Ο πατέρας Παύλος στην Ι.Μ. Διονυσίου κρατώντας την Τίμια Κάρα του Προηγούμενου Αρχιμανδρίτη Γέροντα Χαραλάμπου Διονυσιάτου στην Ιερά Ανακομιδή των Ιερών λειψάνων που έγινε στο Μοναστήρι.... Ο εν ζωη Άγιος κρατα την κεχριμπαρένια Αγια καρα του Αγίου γεροντα ΧαραλάμπηΤεκνου Αγίου Ιωσηφ Ησυχαστη...Καθηγητή της νοεράς προσευχης!

Πολλοί είναι οι πιστοί που καθημερινά μεταβαίνουν στον τάφο της Γερόντισσας Γαλακτίας στην Ιερά Μονή Παναγίας Καλυβιανής.

 

 


 

Πολλοί είναι οι πιστοί που καθημερινά μεταβαίνουν στον τάφο της Γερόντισσας Γαλακτίας στην Ιερά Μονή Παναγίας Καλυβιανής.

 

Άνθρωποι που τη γνώρισαν και την έζησαν, άνθρωποι που είχαν ακούσει γι΄ αυτήν, άνθρωποι που θέλουν να ζητήσουν τη μεσιτεία της στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν…

 

Άνθρωποι από τη Μεσαρά, την Κρήτη, την Ελλάδα και την Κύπρο, ταξιδεύουν στον τόπο μας…

 

Άνθρωποι όλων των ηλικιών, ανάμεσά τους και αρκετοί νέοι, αγόρια και κορίτσια, είναι οι προσκυνητές στον τάφο της Σεβαστής Γερόντισσας.

 

 

– Ὁ Θεός τῆς χάρισε τό μεγάλο χάρισμα τῆς διοράσεως καί τῆς προοράσεως πού ἦταν καρπός ἐμπειρικῶν καταστάσεων. Ἦταν σάν τόν ἅγιο Πορφύριο, γι’ αὐτό κάποιος τήν ὀνόμαζε «Γερόντισσα Πορφυρία» σημειώνει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεος.

Η ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΡΟΥΣΣΩ

 

EVERY ONE OF US IS A POTENTIAL SAINT


 


Metropolitan Nikolaos of Mesogaia and Lavreotiki

 

Every one of us is a potential saint, even if we do not believe right now! Metropolitan Nicholas (Khadzhinkolai) of Mesogaia and Lavreotiki, a hierarch of the Greek Orthodox Church, considers disbelief the most valuable experience in the spiritual life.

 

“I didn’t need someone’s stories and arguments about Christ; I was looking to experience His presence”

—Despota Nicholas, why does disbelief have meaning and value for you? It is, quite frankly, paradoxical to hear from a metropolitan…

 

—Because the Lord reveals Himself only to those who sincerely doubt His existence. I doubted. When I was seventeen, I straight out said, “I am an atheist.”

 

—Did it last long?

 

—About until I was twenty-two. I still believe it’s better to humbly doubt from the sidelines than to boast of being within the Church’s enclosure [when you don’t actually believe]. My best teachers in the faith were not “savvy” theologians and hereditary clergymen, but those who underwent the novitiate of unbelief.

 

—It’s all the stranger to hear from a Greek—it’s more like something from recent Russian history…

 

—Greece truly perceives itself as being within the two-thousand-year continuous tradition, and with you [Russians—Trans.] everything is indeed being born again! This explains the inexpressible color and freshness of Church life. It is a revolution of the Spirit! It’s unique in the history of mankind and indicative for Orthodoxy throughout the world, because our faith is not of this world. That’s why I didn’t want to believe in my youth simply “because you have to.” I didn’t need anyone’s stories and arguments about Christ, I was looking to experience His presence. But He didn’t come. And I confessed: “I don’t know anything about Him.” The true God is the One without Whom it’s impossible to live. The Church lives by Him, because He isn’t a certain sum of opinions about Him by certain people; He is Life itself.

 

Since you’re already physicists… First lessons on Athos

 

—Even St. Paisios the Athonite was infected with disbelief in his adolescence. Did you meet Elder Paisios while you were still an unbeliever?

 

—Yes, and I didn’t understand him. I can even say I was scared. He was obviously able to unfurl my life—I felt it but didn’t succumb. I tried to get out from under his influence. I thought, let him train on others.

 

I remember when I first went to see him in his kalyva with my brother, he asked: “What do you guys do?” “We’re physicists,” we answered. “Listen! Since you’re already physicists, you have to achieve the main thing—the disintegration of the atom of your own self. Then subtle energy will be released, by which you will be able to escape the Earth’s gravity and embrace the contemplative Sun, which is Christ.”

 

I really liked how, using the language of science familiar to us, he opened spiritual horizons to us. Over time, these horizons became significantly more interesting even than cosmic heights for me.

 

In our first visit to the elder, I heard how some high schooler asked his blessing to become a novice and the elder joked: “Have you finished college?!” and when he, downcast, said he was still only in high school, the elder said: “I only take those with a university diploma!” I remember that…

 

Do you know what else he interested us in in our first visit? He said: “I don’t know what sciences you’re studying there, in your universities, but if you come here, to the Holy Mount Athos, then understand that here we study only one natural science—holiness. If someone loves God above all, then he feels that his skin is softening, and he melts all over like wax, receiving the fire of God’s blessing. Thus is the human soul freed…”

 

This was incomprehensible for me at the time… But the elder continued.

 

“There’s one man,” he said (I think about himself), “who is sometimes transported to other places on the planet.” Can you imagine what it was like for physicists to hear this?! “During his prayer here, on Athos, the Lord enraptured him and carried him to the region of the Caspian Sea… and gave him a commission. When he fulfilled it, God carried him back. How could that happen? And what proof is there that it really happened? When he returned to his cell he suddenly saw in his hand a flower that only grows in the Caspian region…”

 

I didn’t believe him then. I perceived everything too rationally then. I still don’t know how much I have managed to split the atom of my self; but at least now I don’t have a problem perceiving such stories.

 

“You no longer ask: Does God exist? You see Him!”

 

—Then you were even able to live next to Elder Paisios?

 

—Yes, my college degree helped [laughs]. I really went and showed him my diploma and reminded him of his words… But he generally wasn’t taking anyone to himself.

 

I’ll tell you, these are completely different things: To hear something about a saint, to read about his works, to meet a saint, and to live together with a saint. When you find yourself near such a person, like Elder Paisios, you are assured: The Lord lives. He’s real and you communicate with Him. You no longer ask: Does God exist? You see Him!

 

—That is, knowledge in the Church is always experience? And this in particular is the difference between faith and scientific knowledge?

 

—The power of faith expands your consciousness beyond its inherent rationality. God is bigger than our conceptions of Him. Those who seek Him with their reason will not find Him, because such a God does not exist. There is no God Who can be deduced from the equation of life and proved logically. The true God is born in the heart in the experience of faith, and thus death is overcome.

 

I really envy in a good way those youths who entered the monastery before being poisoned by skepticism, pragmatism, and rationalism. Their nouses have not fallen to the ground. Otherwise, such reason would impede the search for God. It’s impossible to comprehend God with such a mind.

 

God can reveal Himself. And He does it only if you humble yourself, recognizing your mind as nothing. And then, having already experienced God, you can turn to your mind to tell others something about the Creator. But not anything more than what God Himself revealed to you about Himself.

 

In academic life we try to understand something and make a discovery at all costs. But our spiritual life reveals to us that some things are impossible to understand in principle.

 

Humility is the whole essence!

 

—Is that how a man humbles himself?

 

—Humility is the alpha and the omega of the spiritual path. For God resisteth the proud, and giveth grace to the humble (1 Pet. 5:5). The great St. Gregory Palamas constantly prayed: “Lord, illuminate my darkness.” Humility—in it is the whole essence!

 

This fully applies not only to the spiritual life, but also to academics. The skills of honest scientific research help us to see God as if through a person and the visible cosmos—and to humble ourselves. When an academic reaches the unsolved mysteries of existence in his scientific search, he stops, feeling his powerlessness to learn anything more. Then he begins to humbly do his work. This is “humility”—the whole point of true science.

 

—Then why, having made your greatest discovery, didn’t you continue humbly doing your work, but instead became a monk?

 

—When you have the opportunity to fly to Heaven, you can’t bear to wander along the earth.

 

—Despota Nicholas, what should those who haven’t yet had the experience of such spiritual levitation do?

 

—Pray. If we don’t notice miracles, we don’t see them only because we don’t know how to pray. If we want to see great miracles, we should become people who know how to pray.

 

In prayer, our heart unites with Christ

 

—How can we learn to pray?

 

—This world tries in every way to divert us from prayer, cramming our minds with various supposedly necessary knowledge and information. Ignorance, in fact, can be as valuable as the experience of unbelief. Empty your heart of all worry. Learn to minimize attention to that which scatters. Abba Isaac the Syrian said that in prayer all external feelings are killed, while the internal ones awaken. Sometimes it’s like the resurrection of Lazarus the Four-Days-Dead: Come forth!—in prayer the soul hears the voice of the Savior and goes beyond the mortal frame of this world.

 

“It’s probably difficult,” you’ll say. “Difficult, but necessary. And it’s not impossible,” I respond. We have to start with the small things: Maybe you won’t read all the morning prayers at first, but we have to pray at least a little.

 

—On the contrary, neophytes often want to undertake great podvigs immediately.

 

—It’s a problem if there is such a desire. Even drivers know that we can’t start from fifth gear—only from first.

 

—Do you have a recommendation for how it’s better to begin learning prayer—with diligence in home or church prayer?

 

—They are different things: When we pray in church, we ascend to an orbital station and move along a trajectory already verified by the Holy Fathers, and when we pray in private, we create our own means of transportation and set off on a journey! Both are important. Ten minutes—is that a lot? Five minutes? Only, from your whole heart! You just have to calm down, detach yourself from the vanity of the past or the coming day, and pray from your whole heart!

 

—And if prayer is done mechanically, is there no point in such a morning or evening rule?

 

—No, you still have to “read” them. Even mechanically. Generally, of course, we need to pray correctly. That would be better! But you shouldn’t only eat in restaurants, but also cook yourself sometimes. Do you understand? It’s also humbling. And then, we need to constantly remember that there is a large difference between what is called “reading prayers” and “praying.” Prayer is when your heart begins to move in a certain direction, set by the Gospel commandments, and unites with Christ. We must learn to trust God.

 

We were standing before the burial shroud not long ago… The Lord wasn’t crucified for us so that we would rot alive in many cares. Pascha is not exhausted by the days of Bright Week.

 

Principles of life for those striving for holiness

 

—Despota Nicholas, share with us, please, some secrets of mastering the science of holiness.

 

—I’ll name four Greek words that are the basic principles of life for the Athonite monk-hesychast, and for any person striving for holiness.

 

Aνάτασις—ascent! Let us lift up our hearts! Our soul has the possibility of reaching the most unimaginable heights. A man who has experientially felt that this is so is already more like an angel than a man. His condition is more consistent with being in the Kingdom of Heaven, it’s already incomparable with the state in which the rest of the people on Earth live. He doesn’t need to protect God and the Church in discussions anymore; people around him don’t have any questions anymore. This is because his soul has risen so high. This is part of the capabilities of our souls!

 

Έκστασις—ecstasy. In all of our actions there must be a surmounting impulse. We’re doing everything for God’s sake! After all, is there anything more important than God?! We trust our logic, science, and the news we hear every now and then, so why can’t we trust God?! It is always beyond the limits of fallen human nature. It doesn’t mean the essence of man is overcome, but we are called to go beyond the bounds of our habits, passions, and sins.

 

For this to happen requires έντασις—tension, which comes from the experience of the ascetic struggle. We must labor ascetically with perseverance. The kingdom of heaven suffereth violence, and the violent take it by force (Mt. 11:12).

 

And this tension is resolved in έκτασις—the stretching of human nature beyond its capabilities.

 

We ourselves don’t know what’s hidden within us

 

There are unlimited possibilities hidden within every one of us—they’re just sleeping. Watch and pray (Mt. 26:41), we are commanded in the Gospel. The university of the Church allows us to discover these possibilities. When we free them, our soul can be in constant compresence with God. This is what Elder Paisios spoke about it in our first meeting, but I couldn’t understand it then…

 

But in fact, all the saints, any man of God, until he begins to lead an ascetic lifestyle, doesn’t know that he can pray so long and fast, so much and so simply, and so on. If God hadn’t revealed to him that this is all already within his capacity, he himself wouldn’t know.

 

—Indeed, capacity, they say, is from experience…

 

—That’s why we need to start living with God, so all the depth of the possibilities of our nature would be revealed before our eyes are closed. Every one of us is a potential saint. It’s a pity to die without having tried anything like that, don’t you agree?

 

The whole life of the Church is filled with examples of the courage of people who decided to live with God. Imagine, the world couldn’t know Sts. Sergius of Radonezh or Seraphim of Sarov, and they themselves wouldn’t know what forces are hidden in their souls if not for the experience of the Church!

 

However, the meaning of life is not in achieving extreme goals, but in humility—and through humility the Lord gives the opportunity for our soul to open up in the measure and direction that is pleasing to Him.

 

Olga Orlova

spoke with Metropolitan Nikolaos of Mesogaia and Lavreotiki

Translated by Jesse Dominick

 

Pravoslavie.ru

 

5/15/2019

 

 

 

 

...


نتذكّر قدّيسينا الأبرار - أحد جميع القدّيسين - عظة لقدس الأب أغابيوس نعوس

 

On confession and the Spiritual Father - Bishop Athanasios (Turn on Subtitles for English Text)

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΛΑΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ. ΙΒΗΡΩΝ


 

Υπάρχουν δύο παραδόσεις στην ανθρώπινη ιστορία: Οι πρώτοι είναι "οι δοκούντες άρχειν των εθνών" που θέλουν να επικρατήσουν και να υποτάξουν τους άλλους. Και αυτοί που ζητούν να γίνη το θέλημα του Ενός.

Οι πρώτοι σταδιοδρομούν πρόσκαιρα και βασανίζουν τον κόσμο. Οι δεύτεροι αναδεικνύονται "κλέος αέναον θνητών". Ανατέλλει από μέσα τους μια αίγλη που δεν δύει αλλά φωτίζει και οδηγεί τους ανθρώπους. [...] (Από την έκδοση)

Starețul Iosif Vatopedinul - Sfințenia este posibilă și în zilele noastre

 

Orthodox Patriarch of Antioch receives Ukrainian Orthodox Delegation

 

2021 National Football Coach for Sierra Leone John Keister & Fr Themi

 

Μακαριστός Γέρων Γρηγόριος Δοχειαρίτης, τὸ μυστικό τῆς ἁγιότητας τοῦ ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ.



Ποιό ἤτανε τὸ μυστικὸ τῆς ἁγιότητας τοῦ γέροντος Ἀμφιλοχίου; Εἶχε ζήσει τὴν περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων, τῶν συνασκητῶν του, καὶ αὐτὸ τὸν ἔκανε εὐτυχισμένο. Μέσα στὴν καταφρόνια τὸν ἔβλεπες εὐτυχῆ, χαρούμενο, ἀνεπιτήδευτο. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέμεινε μὲ ὑπομονή, μὲ καρτερία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ἀγόγγυστα, ἀκατάκριτα. Οὐδέποτε, ἂν τοῦ λαλούσαμε τὰ ἄσχημα τῶν ἀδελφῶν, συμφωνοῦσε μαζί μας, ἀλλὰ ἔκλινε τὴν κουβέντα: «Ἒ τὸν εὐλογημένο. Ἐγκατάλειψη Θεοῦ ἔπαθε. Κάνετε προσευχή. Ἔχει ἀνάγκη νὰ τὸν καλύψουμε μὲ τὸ πιὸ πολύτιμο βλατίο ποὺ κρατᾶ κάθε ἄνθρωπος στὰ χέρια του.» […]

 

Ζοῦσε τὴν ἀκτημοσύνη καὶ τὴν φτώχεια ὅπως τὰ ὑποσχέθηκε στὴν μοναχική του κουρά. Δύο πράγματα ἄκουγες νὰ ψιθυρίζη: τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» καὶ«ἀδελφοί μου, ὑπάρχει χρεία ὑπομονῆς». Ὁ λόγος του ἦταν μετρημένος· οὔτε ὑπερβολὲς ἔλεγε οὔτε ὁράματα καὶ προφητεῖες. Δίδασκε μὲ τὴν παρουσία του ὅσα σπάνια ἀκοῦμε ἀπὸ ἀνθρώπους. Ἐκεῖνο ποὺ τὸν διέκρινε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους Γέροντες ἦταν ἡ εὐλάβεια. Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ σέβιζε καὶ μπροστὰ στὸν Θεὸ καὶ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους. Ἔφυγε πλήρης ἔργων ἀγαθῶν.

Ταῖς τοῦ ὁσίου Ἀμφιλοχίου πρεσβείαις, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

+Γρηγόριος Ἀρχιπελαγίτης

 

My children, I don’t want Paradise without you. Whoever plants a tree, plants hope, peace, and love and has the blessings of God. Consider all people to be greater than yourself, though they may have many weaknesses. Don’t act with hardness, but always think that each person has the same destination as we do. Through the grace of God I consider all people to be saintly and greater than myself.

 

St Amphilochios of Patmos

 

 

 

Somebody said:

 

Without trees

 

Without trees, there is no shade.

 

Without trees, no icons are made.

 

Without trees, no barbecue for heat.

 

Without trees, there is no fruit to eat.

 

Without trees, there is no home for birds.

 

Without trees, no paper for these words.

 

Russian New Martyrs - Lesson 6: The Declaration & Stance of Metropolitan Sergius (“Sergianism”)

 

Μας έδωσε τον δρόμο στη σωτηρία, και είναι ο ίδιος για όλους τους χρόνους για τους Χριστιανούς και για την πρώτη και την τελευταία φορά - και αυτό είναι η πίστη στην Πρόνοια του Θεού και η ζωή με πίστη. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Krestyankin


 

Θυμηθείτε, παιδί μου , ότι το πιο πολύτιμο πράγμα είναι να μάθετε να παραδίδεστε πλήρως στο θέλημα του Θεού. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Krestyankin


 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΜΕΡΟΣ(1)

 

ΤΡΙ. 29-6-2021 ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ (ΙΔΡΥΤΗ ΤΗΣ ΤΩΝ ΒΕΡΟΙΕΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ)

 

π. Δανιήλ Σισόεβ

 

Μόρφου Νεόφυτος: «Ν' ἀκοῦμε τοὺς θεοφόρους…» (29.6.2021)

 

Συγκλονίζει ο πατέρας που έγινε ιερέας μετά τον χαμό του παιδιού του

 

Αρχιμ. Εφραίμ Βατοπαιδινός, «Μυσταγωγία Προσευχής κατά τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό»

 

ΟΜΙΛΙΑ Π.ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.

 

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ:«ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΑ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΑ!»[ Θαυμαστά βιώματα και εμπειρίεςαπό τον Γέροντα Θεοφύλακτο. ]


ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ:
«ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΑ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΑ!»
[ Θαυμαστά βιώματα και εμπειρίες
από τον Γέροντα Θεοφύλακτο. ]

     Η ιερά Καλύβη που, για 63 ολόκληρα χρόνια (1923–1986) ασκήθηκε ο σύγχρονος αδάμαντας της νοεράς ευχής και της καρτερικής ησυχίας, ο μακαριστός Γέροντας π. Θεοφύλακτος ο Νεοσκητιώτης (1897–1986), τιμάται επ’ ονόματι της Συνάξεως όλων των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων.
     Σ’ αυτή την ιερά και θαυματουργική εικόνα ο Γέροντας Θεοφύλακτος, στην αρχή της μοναχικής του αφιερώσεως, έβαλε την καθιερωμένη μετάνοια και υποτάχθηκε στον Γέροντα Ιωακείμ Σπετσιέρη (1858–1943).
     Έκτοτε, η επαφή του με το ιερό σμήνος των αγίων Αναργύρων ήταν καθημερινή μέχρι το τέλος της ζωής του. Το πόσο μεγάλος ήταν ο σύνδεσμός του με τους αγαπημένους του αγίους, το φανερώνουν τα πολλά θαυμαστά περιστατικά που ο ίδιος εμπιστευόταν και αποκάλυπτε στους πλησίον του πατέρες, αλλά και από τις εκδηλώσεις θαυμασμού που του διέφευγαν έτσι πηγαία και αυθόρμητα. Βέβαια, αποσιωπούσε πολλά λόγω ταπεινοφροσύνης. Και αρκετά πάλι, παρ’ όλο που τα φανέρωνε και τα ομολογούσε, ωστόσο δεν γίνονταν αντιληπτά από τους υπόλοιπους Πατέρες.
     Όταν μιλούσε για τους αγίους Αναργύρους, μειδίαζε χαριτωμένα και έλαμπε ολόκληρο το πρόσωπό του· κι αυτό, αν μη τι άλλο, πρόδιδε τη βαθειά αγάπη του γι’ αυτούς. Μάλιστα συνήθιζε να αποκαλεί πολλάκις τους αγίους Αναργύρους: «Τα χρυσά μου τα παλικάρια!». …

[ (1) «ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΟΥ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ!»: Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου με τα θαυμαστά βιώματα του μακαριστού οσίου Γέροντος Θεοφυλάκτου, του Νεοσκητιώτου (μαθητού και ακόλουθου του μακαριστού οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού και Σπηλαιώτου· †15/8/1959), συγκινητικά βιώματα από τη μεγάλη χάρη των αγίων Αναργύρων, από το ιστολόγιο «Το Ειλητάριον»·
http://toeilhtarion.blogspot.gr/2016/06/blog-post_59.html.
   (2) ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ, ΟΙ ΕΞ ΑΣΙΑΣ: Διαβάστε και το ωραίο χειμερινό αφιέρωμα του «Ειληταρίου» προς τους μεγάλους ιατρούς («Ακέστορες», η ομηρική προσωνυμία για το ανάργυρο λειτούργημά τους) του αγιολογίου της Εκκλησίας μας, ένα αφιέρωμα προς τους σπλαχνικούς και θαυματουργούς ιατήρες των παθών, των αδυναμιών, των τραυμάτων και των πόνων μας, αφιέρωμα αποτελούμενο από τέσσερις ενότητες θαυμαστών γεγονότων από τη έκδηλη χάρη τους, την αδαπάνητη χάρη της θείας Αγάπης: https://toeilhtarion.blogspot.com/2016/11/blog-post.html.
     (3) ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ, ΟΙ ΕΚ ΡΩΜΗΣ: Τέλος, η θερινή (η σημερινή) εορτή των Αγίων Αναργύρων, οι οποίοι βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από τον δάσκαλό τους που φθόνησε την ιαματική τους χάρη: https://toeilhtarion.blogspot.com/2019/07/blog-post.html. 
   (4) Διαβάστε, επίσης, για «ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ» που συνέβη στον μακαριστό Γέροντα π.Αμβρόσιο Λάζαρη (1912–2006)· https://toeilhtarion.blogspot.com/2020/11/blog-post.html.
   ►Οι Άγιοι Ανάργυροι, οι θαυματουργοί Ιατροί των ψυχών και των σωμάτων μας, παντού και πάντα, μαζί μας!
   ►Καλό, ευλογημένο, ειρηνικό, θεοφρούρητο και θεοσκέπαστο μήνα να έχουμε όλες και όλοι!... ]