ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΟΡΔΗΣ.!!

 

῞Οσιος Πέτρος τῆς Χρυσῆς ̉Ορδῆς

(30 ̉ Ιουνίου)

 

 

 

 

 

Οσιος Πέτρος της Χρυσης Ορδης

 

Ο ῞Οσιος Πέτρος τῆςΧρυσῆς ̉Ορδῆς, ἦτανἀνιψιόςτοῦΧάντῆςΧρυσῆς ̉Ορδῆς, Μπεργκάι. Τό 1253, ὁ ἅγιος Κύριλλος, ̉Επίσκοπος τοῦΡοστόφ, πῆγεστήν ̉Ορδή γιάνά ζητήσει οἰκονομική βοήθεια γιά τίς ἀνάγκεςτῆςἐπισκοπῆς του. ̉Εκεῖ διηγήθηκε στόνχάντά θαύματα πού ἔκαναντά λείψανα τοῦ ῾Αγίου Λεοντίου (23 Μαΐου). Μεταξύ τῶνἀκροατῶνἦτανκαί ὁ ἀνιψιόςτοῦΧάν, στόνὁποῖοαὐτά πού ἄ-κουσεἔκαναν μεγάλη ἐντύπωση. Μετά ἀπό λίγο καιρό, ὁ γιός τοῦΜπεργκάιἀρρώστησε, τότε κάλε-σε τόνἅγιο Κύριλλο γιάνάτόν θεραπεύσει, πρᾶ-γμα πού ἔγινε. ῾Ο Χάν χάρισε πολλά δῶραστόν ῞Α-γιο Κύριλλο γιάτή μητρόπολη του. Στό δρόμο, ἕνας νεαρός, ὁ ἀνιψιόςτοῦΧάνΜπεργκάι, συνάντησε τόνἅγιοκαίτόν παρακάλεσε νάτόν πάρει μαζί του στόΡοστόφ. ̉Εκεῖ, τόἀγόρι βαφτίστηκε μέτόὄνομα Πέτρος καί παντρεύτηκε. ῾Ο Πέτρος διακρινόταν γιάτήνἀγάπη του γιάτή σιωπή, τήνἐνατένισητοῦΘεοῦκαίτήν προσευχή. Μετά τή θαυματουργή ἐμ-φάνισητῶν  ̉Αποστόλων Πέτρου καί Παύλου σ̉ αὐ-τόν, ἔκτισεἕνα μοναστήρι πρός τιμήν τους στήλί-μνη Νέρωνα. Μετά τόν θάνατο τῆς συζύγου του, λί-γοπρίντό θάνατό του, ὁ ἅγιοςἔγινε μοναχός στό μοναστήρι πού ἵδρυσε. ῾Ο μοναχός Πέτρος πέθανε σέ μεγάλη ἡλικίατό 1290.

   ῾Η τιμή του ὠς ῾Αγίου ξεκίνησε τόν 14ο αἰ. Τό 1547 καθιερώθηκε ἡ μνήμη του νάἐορτάζεταιστίς 30 ̉Ιουνίου.

 

 

 

ΠαρακλητικὸςΚανὼν

εἰς τὸν῞Οσιον Πέτρον τῆς Χρυσῆς̉ Ορδῆς

 

Εὐλογήσαντοςτοῦ῾Ιερέως, τὸΚύριε εἰσά­κουσον, μεθ̉ ὃτὸΘεὸς Κύριος (τετράκις) καὶτὰἑξής:

 

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶςἐντῷΣταυρῷ…

ΤὸνΘεοδόξαστονὑμνήσωμεν πάντες*τῶν  ̉Ορθο­δόξων οἱχοροὶκαὶπροσπέσωμεν*ἐνκα­τανύξεικράζοντεςἐκ μέσης ψυχῆς˙*ῥῦσαιτοὺς προστρέχο­ντας,* Πέτρε, ̉Ορδῆςτὸ κλέος* πάσης περι­στάσε­ως καὶἐκ νόσων ποικίλων*ταῖςπρὸςΧρι­στὸνλι­ταῖς σου, Θαυ­μαστέ,*σὲγὰρπροστά­την*ἀκοίμητονἔχο­μεν. 

 

Δόξα Πατρὶ… ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος πλ. δʹ.

Ταῖςτῶνδακρύων σου ῥοαῖς* τῆς ῾Ρωσίας τάς στέπας ἐγεώργησας* καὶτοῖςἐκβάθουςστεναγμοῖς* εἰςἑκατὸντοὺςπόνουςἐκαρποφόρησας* καὶγέγοναςφωστὴρτῇοἰκουμένῃλάμπωντοῖςθαύμασι,* Πέτρε Πατὴρἡμῶν Ὅσιε.* ΠρέσβευεΧριστῷτῷΘεῷ,* σωθῆναιτὰςψυχὰςἡμῶν.

 

Καὶνῦνκαὶἀεί… Θεοτοκίον.

Οὐσιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,*τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖνοἱ ἀνάξιοι.*Εἰμὴγὰρσὺ προΐ­στα­σο πρεσβεύουσα,*τὶςἡμᾶςἐῤῥύσατοἐκτο­σού­των κιν­δύ­νων;*Τὶςδὲδιεφύλαξενἔωςνῦνἐ­λευθέ­ρους;*Οὐκἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκσοῦ˙*σοὺςγὰρ δούλους σώζεις αεὶ*ἐκ παντοίων δει­νῶν.

 

῾Ο Νʹ(50ος)ΨαλμὸςκαὶἀρχόμεθατοῦΚανόνος.

 

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰνδιοδεύσας[1]...

Προσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* καίσοῦἐξαιτοῦμαι* ταῖςλιταῖς σου πρόςτόν Θεόν,* ὅπως μοι παράσχῃ, ῞Οσιε Πέτρε,* πίστινἀκράδαντονκαὶἀκλόνητον.

 

Σοι Πέτρε, προστρέχομενταπεινῶς* καὶπίστειαἰτοῦμεν* σὴνβοήθειαν, θαυμαστέ,* ἵναῥυσθῶμενἐκτῶν κινδύνων* καὶἐκ ποικίλων σκολόπων, μακάριε.

 

ΤὸνΠλάστηνκαὶ Κύριον τοῦ παντός,* ἱκέτευε, Πέτρε τῶν ῾Οσίων ἡ καλλονή,* ὅπωςπαράσχῃτοῖςσοῦἱκέταις* εἰρηναία τέλη καὶἀνεπαίσχυντα.

 

Θεοτοκίον.

Α῾ γνή Θεοτόκε μῆτερΘεοῦ,* τόνΠοιητήν πάντων καίἀνθρώπωντόνΛυτρωτήν* Σύ ἱκέτευεπίστειαἰτοῦμεν,* ἵναῥυσθῶμεν πυρός τῆς κολάσεως.

 

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίαςἁψῖδος…

ΤὸνΔεσπότηντῶνὅλων,* θαυματουργὲἅγιε,* δεόμεθα πάντες, φωσφόρε,* σὺκαταπράϋνον* καὶἐκζήτειθερμῶς* τὴνσωτηρίανἁπάντων,* ἵνα σε δοξάζωμεν,* Πέτρε μακάριε.

 

Τοὺςἰοὺς θεραπεύει, θαυματουγέ ῞Οσιε* καὶὄγκουςταχὺ διαλύει* λιταῖς σου, ἔνδοξε,*ὁ τῶνθνητῶνΛυτρωτὴς* καὶτῶνἀνθρώπων ὀ Πλάστης,* διὸ σοι προσφεύγωμεν,* Πέτρε ὁσίαθλε.

 

Παναγίου Πνεύματος δοχεῖονσὺγέγονας* διὰτῶνπολλῶν σου ἀγώνων,* Πέτρε μακάριε,* διό, φωσφόρε, σε* Θεὸςἀνέδειξε πάντων* ὡςφρουρὸνἀκοίμητον,* θεοειδέστατε.

 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε, χριστιανῶν στήριγμα,* μὴἐγκαταλείπειςἱκέτας,* ἀλλὰ παράσχου σύ,* ὁμόνοιανκαὶεἰρήνην* καὶΧριστοῦτὸπρόσωπον* ἰδεῖνἀξίωσον.

 

Διάσωσον*ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, ὅσιε Πέτρε,*ὅ­τι πάντες δεητικῶς*εἰςσὲκαταφεύγο­μεν*ὡςἔ­χοντιτῷΘεῷπαῤῥησία. 

 

Ε ̉ πίβλεψον*ἐνεὐμενείᾳ,*πανύμνητε Θεοτό­κε,*ἐ­πὶτὴνἐμὴνχαλεπὴντοῦ σώματος κάκωσιν*καὶἴασαιτῆςψυχῆς μου τὸἄλγος.

 

Δέησιςὑπότοῦ῾Ιερέωςκαίστή συνέχεια τόΚάθισμα.Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.

Πρεσβείαντὴνσὴν* αἰτοῦμενοἱἀνάξιοι·* διὸτῶνπιστῶν* τὰ πλήθη σοι προσφεύγουσι* καὶθερμῶςβοῶσι σε,* ὅσιε Πέτρε, σκέπασονἅπαντας* καὶἐκ τροχαίων φύλαττεἡμᾶς* τοὺς σοι θερμῶςἀεὶ καταφεύγοντας.

 

ᾨδὴ δ’.Εἰσακήκοα Κύριε.

Τῶνπαθῶν μου τὸν τάραχον,* ταῖςλιταῖς σου, ὅσιε Πέτρε, εἰρήνευσον* καὶτὸν κλύδωνα κατεύνασον, τῶνἐμῶν πταισμάτων,* Θεοδόξαστε.

 

ΤὸνΧριστὸν καθικέτευε,* ὅσιε Πέτρε, πάντες σου δεόμεθα,* ὅπωςπαράσχῃἱκέτες σου* ἀγάπην τε καὶπίστινἀκράδαντον.

 

Τέκνα τάχος σὺδώρησον*τοῖςποθοῦσι, ὅσιε Πέτρε εὔσημε,*καὶ παράσχου ῥώσινἅπασι*τοῖς σοι πόθῳκαὶπίστειπροστρέχουσι.

 

Θεοτοκίον.

Ε ̉ κ τροχαίου προστάτευσον*τὸνἱκέτην, Δέ­σποινα Θεονύμφευτε,*καὶτοὺςεἰςΣὲκατά­φεύγο­ντας*ὑ­γιείανδίδου, Παναμώμητε. 

 

ᾨδὴ ε’. Φώτισονἡμᾶς…

Δίδουτοῖςπιστοῖς* ὑγιείαν, Θεοδόξαστε,* καίτοῖςνοσοῦσι γίνου θεραπευτής,* ὅσιε Πέτρε,* καίτῶνπιστῶνκαταφύγιον. 

 

Νόσων ἰατρός* ἀνεδείχθης, Θεοδόξαστε,* διό σοι, Πέτρε, προσφεύγομενθερμῶς* καίἐξαιτοῦμενπαρασχεῖνἡμῖντὴνἴασιν.

 

Ε῎ μπλησονχαρᾶς* εὐεργέταςτοῦἱκέτους σου*καὶ διαφύλαττε αὐτούς, Θαυμαστέ,*ἐκ πάσης βλά­βης*καὶ στενώσεως σοῦ δέομαι.

 

Θεοτοκίον.

Α῎ χραντε, θερμῶς* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος* ἐκτῶν παγίδων ἀρχεκάκουἐχθροῦ* τὸνΣὸνἱκέτην* ἀπαύστως, Σεμνή, προστάτευσον.

 

ᾨδὴστ’.Τὴνδέησινἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν  ̉ Ορθοδόξων φύλαττε*ἐκτῶνβελῶντοῦΒελίαρ, Θεόφρον,*καὶταῖςλιταῖς σου, ἀήττητε Πέτρε,*εἰςτὰςνομὰςτοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον*δεόμεθά σου ταπεινῶς,*ἡμεῖςοἱπρός σε πίστει προσφεύγοντες.

 

Ε̉ κ βλάβης τῶνφρενῶν διαφύλαττε,* φωσφόρε Πέτρε, ἱκέτας σου τάχος*καὶἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως*ἃς ὁ ἐχθρὸςἐξυφαίνειδιάσωσον*δεόμε­θαγονυκλινῶς,* ἀθλοφόρε, ἡμεῖςοἱἀνάξιοι.

 

Ω ῾ ς τεῖχος, καταφυγῆςκαλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδόξων οἱχοροὶ, θεοφόρε,* καὶἰατρὸνἐντοῖςνόσοιςπαμμάκαρ,* σὲὀνομάζομεν, Πέτρε ἀνάργυρε,* δεόμεθά σου, ἀγαθέ,* ἐκπαθῶνκαὶ κινδύνων διάσωσον.

 

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε*καὶ διά­σωζε ἐκ πάσης κακίας*καὶἐντῇπίστειἡμῶνἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα*τοὺςδὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς*ὁδηγοὺςἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον.

 

Διάσωσον*ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, ὅσιε Πέτρε,*ὅ­τι πάντες δεητικῶς*εἰςσὲκαταφεύγο­μεν*ὡςἔ­χοντιτῷΘεῷπαῤῥησία. 

 

Α῎ χραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸνΛόγονἀνερμηνεύ­τως*ἐπ̉ ἐσχάτωντῶνἡμερῶντεκοῦσα*δυ­σώ­πησον,*ὡςἔχουσαμητρικὴνπαῤῥησίαν.

 

Καὶπάλινδέησιςὑπὸτοῦ ῾ΙερέωςκαὶτὸΚοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶνΧριστιανῶνἀκαταίσχυ­ντος*καὶ μεσίτης πρὸςτὸνΠοιητὴνἀμετάθε­τος·*μὴπα­ρίδῃς*ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,*ἀλλὰσπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,*εἰςτὴνβοή­θειανἡ­μῶντῶνπι­στῶς δεομένων σου·* δέχου ἡμῶνπρεσβείαις*καὶῥῦ­σεἐκτῶν κινδύνων,* ῞Οσιε Πέτρε σοφέ, ἰσχυρὸν*τῶν  ̉Ορθοδό­ξων κατα­φύγι­ον. 

 

ΚαὶεὐθὺςτὸΠροκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦὉσίουαὐτοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦὉσίουαὐτοῦ.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶὑπὲρτοῦκαταξιωθῆναιἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶτῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦκατὰΛουκᾶν (στʹ 17-23)…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Τῷκαιρῷἐκείνω, ἔστη ὁ Ἰησοῦςἐπὶτόπουπεδινοῦ, καὶὄχλοςμαθητῶναὐτοῦ, καὶπλῆθοςπολὺτοῦλαοῦἀπὸπάσηςτῆςἸουδαίαςκαὶἹερουσαλὴμκαὶτῆςπαραλίουΤύρουκαὶΣιδῶνος, οἳἦλθονἀκοῦσαιαὐτοῦκαὶἰαθῆναιἀπὸτῶννόσωναὐτῶν, καὶοἱὀχλούμενοιἀπὸπνευμάτωνἀκαθάρτων, καὶἐθεραπεύοντο· καὶπᾶς ὁ ὄχλοςἐζήτειἅπτεσθαιαὐτοῦ, ὅτιδύναμιςπαρ᾿ αὐτοῦἐξήρχετοκαὶἰᾶτοπάντας. Καὶαὐτὸςἐπάραςτοὺςὀφθαλμοὺςαὐτοῦεἰςτοὺςμαθητὰςαὐτοῦἔλεγε· μακάριοιοἱπτωχοί, ὅτιὑμετέραἐστὶν ἡ βασιλείατοῦΘεοῦ. Μακάριοιοἱπεινῶντεςνῦν, ὅτιχορτασθήσεσθε. Μακάριοιοἱκλαίοντεςνῦν, ὅτιγελάσετε. Μακάριοίἐστεὅτανμισήσωσινὑμᾶςοἱἄνθρωποι, καὶὅτανἀφορίσωσινὑμᾶςκαὶὀνειδίσωσικαὶἐκβάλωσιτὸὄνομαὑμῶνὡςπονηρὸνἕνεκατοῦυἱοῦτοῦἀνθρώπου.Χάρητεἐνἐκείνῃτῇἡμέρᾳκαὶσκιρτήσατε· ἰδοὺγὰρ ὁ μισθὸςὑμῶνπολὺςἐντῷοὐρανῷ· κατὰτὰαὐτὰγὰρἐποίουντοῖςπροφήταιςοἱπατέρεςαὐτῶν.

 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

ΔόξαΠατρὶκαὶΥἱῷ…

Ταῖςτοῦ ῾Οσίου Πέτρου πρεσβείαιςἘλεῆμον,*ἐξά­λει­ψοντὰπλήθη*τῶνἐμῶνἐγκλημάτων.

 

Καὶνῦνκαὶἀεὶ…

ΤαῖςτῆςΘεοτόκουπρεσβείαιςἘλεῆμον,*ἐξά­λειψοντὰπλήθη*τῶνἐμῶνἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰτὸμέγακαὶκατὰτὸπλῆθοςτῶν …

 

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅληνἀποθέμενοι...

Μὴἐγκαταλείπης με*τῶν  ̉Ορθοδόξων προ­στάτα*καὶπιστῶντὸ στήριγμα,*ἀλλὰδέ­ξαιδέη­σιντοῦἱκέτους σου·*θλῖψιςγὰρἔχει με,*φέρεινοὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκουτὰ τοξεύματα·*σκέπηνοὐκέ­κτημαι*οὐδὲποῦπρσφύγω, Πανάριστε,*πά­ντοθενπολεμού­με­νος*καὶπαραμυθί­ανοὐκἔχωπλὴν σου.*Σπεῦ­σον, Θεοφόρε,*καὶ γίνου σὺ προ­στάτης καὶφρουρὸς*τῶν ̉Ορθοδόξων, μακάριε* Πέτρε Θεοδόξαστε.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεός τόνλαόν σου…

῾Ο χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέεικαὶοἰκτιρμοῖς …

 

ᾨδὴ ζ´. Οἱἐκτῆς ̉ Ιουδαίας...

Λυτρωτήνκαί Σωτήρα* σύ δυσώπειδε΄μεθαοἱἀνάξιοι* καίσῶσονἐκτῆς πλάνης* καίτῆς χαιρεκακίας* τούς πόθῳ κραυγάζοντας* Οσιε Πέτρε σεμνέ,* προστάτευσονἱκέτας.

 

Τῆςψυχῆςἡμῶνἔλκη,* Θεοδόξαστε Πέτρε, ταχύ θεράπευσον* καίσοῦἱκέταςδίδου* ἀγάπηνκαίεἰρήνην,* ἵναπίστεικραυγάζωμεν˙* ὦ τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητόςεἶ.

 

Τοῦσεισμοῦτὴνμανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, Πέτρε πανένδοξε,*διὸπιστῶντὰ πλήθη*αἰτοῦσισαῖςπρεσβεῖαις*καὶγονυκλινῶςσοῦ  δέονται,*τὸνΖωο­δότηνΧριστόν, εὐμένισονλιταῖς Σου.  

 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,*πρὸςσὲπίστει προσέρχο­μαι ὁ ἀνάξιος*καὶ χείρας μου σοι αἴρω*καὶπόθῳἀ­νακράζω*ἀποδήμουςδιάσωσον*ἐκτῶνχειρῶνπει­ραστοῦ*καὶτῶναἰρετιζόντων.     

 

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

Ι̉ ατρός πάντων* τῶν̉Ορθοδόξων ἐδείχθης* καί φρουρός τῶνχηρῶνκαί προστάτης,* διό σε ὑμνοῦμεν,* Θεοδόξαστε Πέτρε.

 

Τήνἀκηδίαν* ἐκτῶνπιστῶνἀπελαύνεις* καίτάς νόσους, Πέτρε, θεραπεύεις,* διό εἰς σέ, μάκαρ,* προστρέχουσιτά πλήθη.

 

Α̉ δυναμίας*τῶνμαθητῶνταῖςλιταῖς σου* θερα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως*καὶεἰςτοὺς γονέας*χα­ρὰν παρέχει, Πέτρε.

 

Θεοτοκίον.

Τὴνἀνεργίαν, Παρθενομήτωρ Μαρία,* σαῖςλι­ταῖς* ἐξ ῾Ελλάδος* ὁ Πλάστης ἐκδιώκει˙* διὸδο­ξάζομέν σε.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

Προστάτης  ̉Ορθοδόξων,* Πέτρε, ἀνεδείχθης,* διό εἰς σέ πάντες πίστει προσέρχονται* καίἀνυμνοῦσιἁπαύστως* Χριστόνδομήτορα.

 

Τάς φάλαγγας δαιμόνων* ταχέως ἐκδιώκεις* καίτήνεἰρήνην παρέχεις ἱκέταις σου,* διό πιστῶναἱχορεῖαιεἰς σέ προσφεύγουσι.

 

Ψυχάςτῶν Ορθοδόξων* ἔμπλησονεὐχαῖς σου* μετ̉ εὐφροσύνηςδεόμεθα πάντες θερμῶς* καί τούς ποθοῦνταςεἰρήνην* λιταῖς σου δώρησαι

 

Θεοτοκίον.

Ε̉ ξ ὄγκωνδυσιάτων* φύλαττε, Παρθένε,* τοὺςσοῦἱκέταςδεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶἐκπαθῶνἐφαρμάτων* ἡμᾶςπροστάτευσον.

 

Καὶεὐ­θὺςτὰ πα­ρόν­ταΜε­γα­λυ­νά­ρια.

Α῎ ξιόνἐστινὡςἀληθῶς*μακαρίζειν σε τὴνΘεο­τόκον,*τὴνἀειμακάριστονκαὶπαναμώ­μη­τον*καὶ Μητέρα τοῦΘεοῦ ἡμῶν.*Τὴντιμιω­τέ­ραντῶνΧε­ρουβεὶμ*καὶἐνδοξοτέρανἀσυγκρί­τωςτῶν Σε­ρα­φείμ,*τὴνἀδιαφθόρωςΘεὸνΛόγοντε­κοῦ­σαν,*τὴνὄ­ντωςΘεοτόκονσὲμεγαλύνομεν.

 

Πάντες προσερχόμεθαταπεινῶς* πρότῆςσοῦ εἰκόνος,* ἵναλάβωμενταχυνῶς* ἰάσεις ποικίλας,* δύναμιν καί θάρρος,* εἰρήνηνκαίἀγάπην,* Πέτρε πανάριστε.

 

Φύλαττετά τέκνα σῶνἱκετῶν* ἐκ πάσης κακίας,* ἐφαμάρτωνσυνηθειῶν* καίἐκτῆς μανίας τοῦγυμνησμοῦ, Θεόφρων,* Πέτρε πνευματοφόρε,* πιστῶνἀγλάϊσμα.

 

Δύναμιν παράσχου, θαυματουργέ,* πᾶσιτοῖςποθοῦσι* καθαρθῆναιἐκτῶνπαθῶν* καί στεφανηφόρους* ἀξίωσονλιταῖς σου* σύν σοι ἐνΠαραδείσῳ* δοξάζειν Κύριον.

 

Δόξα  ̉Εκκλησίας καί χαρμονή,* μάκαρ, ἀνεδείχθης* ὡςκαίπρότυπονμοναχῶν* καίτῆς νεολαίας* φρουρός σύ καί προστάτης,* Πέτρε πνευματοφόρε,* γέγονας, ἔνδοξε. 

 

Πᾶσαιτῶνἀγγέλωναἱστρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱἅγιοι Πά­ντες* μετὰτῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰςτὸσωθῆναιἡμᾶς.

 

῾Ο Χορός τὸΤρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν.. ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτισοῦἐστιν… Ὁ Χορός: ̉ Α­μήν. 

Εἶ­τατὸ̉̉̉Απολυτίκιον. Ἦχος πλ. δʹ.

Ταῖςτῶνδακρύων σου ῥοαῖς* τῆς ῾Ρωσίας τάς στέπας ἐγεώργησας* καὶτοῖςἐκβάθουςστεναγμοῖς* εἰςἑκατὸντοὺςπόνουςἐκαρποφόρησας* καὶγέγοναςφωστὴρτῇοἰκουμένῃλάμπωντοῖςθαύμασι,* Πέτρε Πατὴρἡμῶν Ὅσιε.* ΠρέσβευεΧριστῷτῷΘεῷ,* σωθῆναιτὰςψυχὰςἡμῶν.

 

Δέησιςὑπὸτοῦ ῾Ιερέως καὶ ἡ μικρὰἀπόλυσις.Τῶνπιστῶνἀσπαζομένωντὰςεἰκόναςψάλ­λομεν:

 

῞Οτεἐκτοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Πάντων σύ προστάτης καί φρουρός* καίτῶνσωτηρίανποθοῦντων* σύ ὁδηγόςἀσφαλής,* ἄλλον γάρ οὐκἔχομεν* τῶν ̉Ορθοδόξων πληθύς* πρεσβευτήνἀκατάβλητον* καί μέγα μεσίτην* οἱκατατρυχόμενοιὑπό ποικίλων παθῶν.* Σκεῦοςτῆς Τριάδος ἐδείχθης˙* διό σοι προσφεύγομενπόθῳ,* Πέτρε, τῶννοσοῦντωνκακαφύγιον. 

 

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι*τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*καὶλύτρωσαιἡμᾶς*ἀπὸ πάσης ἀνά­γκηςκαὶ θλίψεως.

 

῏Ηχος βʹ.

Τὴνπᾶσανἐλπίδα μου*εἰςσὲἀνατίθημι,*Μῆ­τερτοῦΘεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸτὴνσκέπην σου.

 

Δι̉ εὐχῶντῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦΧριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησονκαὶσῶσονἡ­μᾶς. ̉ Αμήν

 

 

---

[1].Εἰςτὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστηςᾠδῆςλέγομεν: ῞ΑγιετοῦΘεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρἡμῶν,εἰςδὲτὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…, Καὶνῦν…

ΜΟΝΑΧΗ ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΥΛΝΕΒΑ!! ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΛΕΗΜΩΝ. 4

 

Κρυφά

Η νεαρή σύζυγος του ναύτη είπε εμπιστευτικά στη συνάδελφό της: «Βαφτίσαμε το αγόρι μας». - «Και ο άντρας σου δεν έχει αντίρρηση;» - «Τι λες! Ήθελε εδώ και πολύ καιρό, αλλά μου έλεγαν ότι ήταν αδύνατο αν η μητέρα δεν ήταν βαπτισμένη. Και εγώ η ίδια δεν ήξερα αν ήμουν βαπτισμένη ή όχι. Η θεία έφτασε και είπε ότι είχε μαζέψει όλα τα παιδιά, τα εγγόνια και τις εγγονές της γιαγιάς, και τα είχε πάει στην εκκλησία για να βαφτιστούν. Με βάπτισε, και τώρα και το αγόρι μας. Ο σύζυγος δεν πάει καν ταξίδι χωρίς τον Άγιο Νικόλαό του. Αυτός είναι ο θεός της θάλασσας τους ! Η Βίτια έχει μια μικρή μεταλλική εικόνα του Αγίου Νικολάου, την ράβω γι' αυτόν. Κάθε φορά που πλένω, φοβάμαι ότι θα την ξεχάσω, και μετά θα με στεναχωρήσει!»

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ.

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ.

Λουλούδια του παραδείσου από ρωσικό έδαφος. Ιστορίες για Ορθόδοξους ασκητές!!!! 45

 

Ένα παράδειγμα αρετής (Από τις παρατηρήσεις ενός ιερέα της υπαίθρου)

Στο χωριό της ενορίας μου υπάρχει η οικογένεια του Φεοντόρ και του Προκόφι Στεπάνοφ. Ο πρώτος είναι παντρεμένος και έχει σύζυγο και τέσσερα παιδιά, ο δεύτερος είναι άγαμος, σαράντα ενός. Γνώριζα τον Προκόφι από πολύ καιρό, αφού εγώ, που ζούσα σε μια γειτονική ενορία, είχα μερικές φορές την ευκαιρία να του κοινωνήσω κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του. Η πνευματική μου σύνδεση μαζί του έγινε ακόμη πιο δυνατή από την εποχή της μεταφοράς μου στην ενορία όπου ζούσε η εν λόγω οικογένεια.

Κατά την πρώτη μου επίσκεψη στο χωριό Σ. την ημέρα των Θεοφανείων, άρχισα μια συζήτηση με τον Προκόφι. Και αυτό είναι που άκουσα από αυτόν.

«Ήμουν 21 ετών το 1883 όταν με κάλεσαν να κάνω κλήρο. Δεν απαλλάχθηκα από τη στρατιωτική θητεία με κλήρο. Με πήγαν στο γραφείο τρεις φορές και με απέρριψαν κάθε φορά. Έτσι, ευτυχώς πέρασε αυτό το καθήκον και χαιρόμουν με την ευτυχία μου. Η οικογένειά μου παρηγορήθηκε από εμένα. Οι γείτονές μου με ζήλευαν. Είχα προικιστεί με τα πάντα από τον Κύριο - ύψος, ανάστημα, ομορφιά και ευκινησία, νηφαλιότητα και εγγράμματη παιδεία. Με λίγα λόγια, ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Αλλά ο Κύριος με βρήκε σε μπελάδες. Ξαφνικά άρχισαν να πονάνε τα πόδια μου χωρίς προφανή λόγο και πήγα για ύπνο. Κανένα φάρμακο δεν με βοήθησε και έχασα την ικανότητα να κινούμαι. Έτσι, είμαι ξαπλωμένος στη γωνία εδώ και έντεκα χρόνια. Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι είχα καταστρέψει τον εαυτό μου για να απελευθερωθώ από τη στρατιωτική θητεία. Η δημοφιλής φήμη απέδωσε την ασθένειά μου στην τιμωρία του Θεού για την αμαρτία μου. Αλλά πίστεψέ με, πατέρα, δεν έκανα κακό στον εαυτό μου. Και έτσι ο Κύριος με τιμώρησε που πέρασα τόσο καιρό στη στρατιωτική θητεία.»

Η χαρούμενη και ευχάριστη εμφάνιση και η καλοσυνάτη εμφάνιση ενός τέτοιου ασθενούς με ενδιέφεραν ακούσια και αποφάσισα να τον ρωτήσω για την τρέχουσα ζωή του.

- Τι κάνεις τώρα, είσαι ξαπλωμένος/η και τι φροντίδα λαμβάνεις; — ρώτησα.

- Δεν κάνω τίποτα, πατέρα, και πώς μπορώ να δουλέψω; Άλλωστε, τα πόδια μου είναι σαν μαστίγια, και δεν μπορώ ούτε να σταθώ ούτε να ξαπλώσω, και τα χέρια μου, αν και υγιή, σε τι τα χρειάζομαι; Δεν μπορώ να δουλέψω ξαπλωμένος.

Πώς περνάς τον χρόνο σου; — τον ρωτάω.

- Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω και αυτό είναι το μόνο που κάνω. Είτε προσευχομαι με τη γλώσσα μου είτε διαβάζω βιβλία, και κάνω τον σταυρό μου με τα χέρια μου... Χάρη στην Αβντότια τη νύφη, αλλιώς, ίσως, να με είχαν φάει σκουλήκια. Με ντύνει, με ταΐζει και με πλένει. Είθε ο Θεός να της χαρίσει την καλοσύνη και την υγεία για μένα. Πόση βρωμιά θα μου κλέψει; Πόση αγωνία και άυπνες νύχτες έχει εξαιτίας μου! Αυτός είναι άγγελος, όχι άνθρωπος.

Μετά από μια τόσο ειλικρινή δήλωση, αποφάσισα να τον ρωτήσω αν βαριόταν, αν ανησυχούσε για τον εαυτό του, αν γκρινιζε για την κατάστασή του.

Σε όλα αυτά απάντησε:

- Λοιπόν, αυτό θέλει ο Θεός; Είναι δυνατόν να γκρινιάζεις και να θυμώνεις τον Θεό;

Οι επακόλουθες παρατηρήσεις μου με έπεισαν ότι δεν επιδείκνυε, αλλά έλεγε την αλήθεια. Τέτοια πίστη στον Θεό, τέτοια υποταγή και αφοσίωση στο θέλημα του Θεού όπως είδα σε αυτόν τον άνθρωπο, σπάνια συναντάται σήμερα.

Μερικές φορές πλησίαζα το δωμάτιό του και τον άκουγα να ψέλνει δυνατά τα «Πάτερ ημών», «Θεοτόκε» και «Ουράνιος Βασιλεύς» ή να τραγουδάει ένα από τα ιερά τραγούδια που του ήταν οικεία. Η απλή και απέριττη, αλλά γεμάτη γνήσιο ζήλο και αγάπη γι' αυτούς, προσευχή του για τους νεκρούς διατηρείται ακόμα έντονα στη μνήμη μου. Ένα καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας του σανού, ήμουν στο χωριό όπου ήταν ξαπλωμένος αυτός ο άρρωστος άντρας, και αποφάσισα να τον επισκεφτώ, και εκείνη την εποχή έμενε στον στάβλο, κρυμμένος στο θόλο από την επίμονη φασαρία των ενοχλητικών κουνουπιών και των μυγών. Πλησιάζω το δωμάτιό του και τον ακούω να προσεύχεται: Κύριε, δώσε ανάπαυση στον πατέρα Στέπαν, στη μητέρα Τατιάνα, στον παππού... στον τάδε, στη γιαγιά τον τάδε, στον πατέρα του νονού... στον τάδε, κ.λπ., κ.λπ. Αναφέρει όλους τους συγγενείς του ονομαστικά. Τότε τον ακούω να αρχίζει να αναφέρει όλους τους νεκρούς γείτονες ονομαστικά. Ακούω κι άλλα - προσεύχεται και για τους ζωντανούς. Εδώ, πρώτα απ 'όλα, για τον αδελφό Φιόντορ και τη νύφη Αβντότια με τα παιδιά τους. «Δώσε τους, Κύριε, καλή υγεία, για να μην με σκανδαλίσουν και να με ακολουθήσουν. Αντάμειψε αυτούς, Κύριε, και τα παιδιά τους με υγεία και ευτυχία.» Έπειτα προσεύχεται για τον άλλο αδελφό και την οικογένειά του, και για όλους τους γείτονες. Και θυμάται τους πάντες ονομαστικά. Δεν άφησε αγνοούμενους τους πνευματικούς πατέρες.

Αυτή η προσευχή του αρρώστου με άγγιξε βαθιά. Αλλά θεώρησα άβολο να διαταράξω το προσευχητικό του κατόρθωμα. Και μόλις μπήκα μέσα, σώπασε.

Δεν έχω ακούσει ποτέ αυτόν τον ασθενή να παραπονιέται για την κατάστασή του. Μόνο μια φορά μου είπε: «Κοίτα, αγαπητέ μου πατέρα, η όρασή μου έχει χειροτερέψει κάπως, η όρασή μου έχει επιδεινωθεί και κάτι έχει θολώσει στο κεφάλι μου». Αλλά το είπε αυτό και με αφοσίωση στην Πρόνοια του Θεού. Δεν υπήρχε καμία νότα πικρίας στα λόγια του. Αλλά ο Κύριος δεν τον ξέχασε. Αυτός ο πάσχων ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι της ασθένειας για δεκαπέντε χρόνια και δεν είχε ούτε μια πληγή στο σώμα του. Προφανώς, ο Κύριος τον προστάτευσε. Είθε ο Θεός να δώσει σε όλους να αποχωρήσουν από αυτή την επίγεια ζωή με τον ίδιο τρόπο που ο Κύριος έδωσε στον δούλο του Θεού Προκόπιο το τέλος του επίγειου ταξιδιού του. Την ημέρα του θανάτου του, ο Κύριος με έφερε στο χωριό τους με ένα αίτημα. Αφού έμαθε γι' αυτό, η νύφη με κάλεσε αμέσως να του δώσω τη Θεία Κοινωνία. Έρχομαι... Ο ασθενής μου έχει γίνει εντελώς εξουθενωμένος. Το κίτρινο χρώμα του προσώπου του, το συννεφιασμένο βλέμμα, η βραχνή φωνή - όλα μου έλεγαν ότι είχε έρθει η ώρα για το τέλος των επίγειων παθημάτων του. Αλλά και αυτή τη φορά ήταν ψυχικά υγιής. Μετανόησε για τις αμαρτίες του εντελώς ειλικρινά και ολόψυχα. Παραπονιόταν μόνο ότι κρυώνει. Τον αποχαιρέτησα και τον ευλόγησα ως κάποιον που φεύγει στην αιωνιότητα. Και οι σκέψεις μου έγιναν πραγματικότητα στην πράξη. Τρεις ώρες μετά την αναχώρησή μου, είχε εξαφανιστεί. Πέθανε, σαν να είχε αποκοιμηθεί από ψυχικές ανησυχίες.

Τα τελευταία του λόγια σε αυτή την επίγεια ζωή ήταν λόγια αγάπης και συμφιλίωσης με τους πλησίον του. Στα λόγια της νύφης του: «Συγχώρεσέ με, Προκοφιούσκα», εκείνος απάντησε: «Συγχώρεσέ με, Αβντοτιούσκα». Έπειτα γύρισε στην αριστερή του πλευρά, έβαλε το χέρι του κάτω από το μάγουλό του και πέθανε σε αυτή τη στάση. Ειρήνη στις στάχτες σου, μεγάλε παθόντως, και ταυτόχρονα ασύγκριτε δάσκαλος υπομονής, ταπεινότητας και αφοσίωσης στο θέλημα του Θεού!

(Ιερέας Ν., «Συνομιλητής που Σώζει Ψυχές», Σεπτέμβριος 1906)

Λουλούδια του παραδείσου από ρωσικό έδαφος. Ιστορίες για Ορθόδοξους ασκητές!!!! 44

 

Χριστιανική εκδίκηση στον εχθρό

Σε ένα χωριό των Κοζάκων υπήρχε ένας έμπορος που έκανε επισκέψεις στο χωριό και έκανε εμπόριο. Για αρκετά χρόνια είχε νοικιάσει ένα κατάστημα και ένα διαμέρισμα από έναν Κοζάκο και ζούσε μαζί του με στενή φιλία. Ούτε ο αφέντης χωρίς ενοικιαστή, ούτε ο ενοικιαστής χωρίς τον αφέντη έφαγε ούτε μια νόστιμη μπουκιά. Ο έμπορος βάφτιζε τα παιδιά του Κοζάκου και ήταν πάντα σε τέτοια αρμονία με τον νονό του που τα αδέρφια του ζήλευαν την καλή τους συμφωνία.

Ο Νέζλομπιν (αυτό ήταν το όνομα του εμπόρου) πήγαινε στη Μόσχα κάθε χρόνο για να αγοράσει αγαθά και να ξεπληρώσει χρέη.

Μια μέρα, όπως συνήθως, ετοιμαζόταν να πάει στη Μόσχα, ετοίμασε αρκετές χιλιάδες σε χρήματα και το βράδυ πριν από την αναχώρησή του, τα μέτρησε μαζί με έναν άλλο Κοζάκο.

Μια κακή σκέψη πέρασε από το μυαλό του Κοζάκου να χρησιμοποιήσει τα χρήματα του νονού του. Η συνείδησή του τον επιπλήττει και το κακό πνεύμα ψιθυρίζει: «Τι φοβάσαι; Υπάρχουν πολλά λεφτά, θα ζήσεις πλούσια, απλώς ξεφορτώσου τον νονό σου και μετά με τα χρήματα θα βρεις πολλούς νέους φίλους και νονούς».

Ο Κοζάκος δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα και ξύπνησε τον έμπορο τα μεσάνυχτα.

- Σήκω, νονό! Μέχρι την αυγή θα έχεις οδηγήσει δέκα ή είκοσι μίλια. Θα σε αποχαιρετήσω και θα τα πούμε αντίο ως φίλοι, και το μεσημέρι θα ξεκουραστείς λίγο από τη ζέστη.

Ο Νέζλομπιν δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό να υποψιαστεί τον επιστήθιο φίλο του και υπέθεσε ότι ήθελε να τον αποχαιρετήσει από φιλία.

Οι νονοί έφυγαν, μπήκαν και οι δύο στο κάρο και κύλησαν κατά μήκος του δρόμου. Όλοι στο χωριό κοιμόντουσαν ακόμα.

Οι εργάτες του δρόμου έπρεπε να ταξιδέψουν περίπου είκοσι μίλια διασχίζοντας τη στέπα. Έχοντας διανύσει τη μισή απόσταση, ο Κοζάκος είπε στον έμπορο:

- Αγαπητέ νονέ! Συγχωρέστε με για τις άσχημες σκέψεις μου! Δεν είναι δική μου δουλειά να σας μιλήσω γι' αυτά και δεν είναι δική σας δουλειά να τα ακούσετε. Ο εχθρός δεν μου δίνει ησυχία και μου λέει συνέχεια να πάρω τα χρήματά σου και να σε ξεφορτωθώ.

- Τι λες, νονό! Ο Θεός μαζί σου! - απάντησε ο Νέζλομπιν. — Προσπαθείς να με τρομάξεις ή απλώς με τρελαίνεις; Ναι, έτσι ακριβώς σε πίστεψα! Όχι, φίλε, φαίνεται ότι γνωριζόμαστε πάνω από ένα χρόνο. Με έχεις δει να έχω περισσότερα χρήματα από όσα έχω τώρα.

«Πιστέψτε το ή όχι», συνέχισε ο Κοζάκος, «αλλά λέω την αλήθεια». Εγώ ο ίδιος δεν χαίρομαι με την κακή σκέψη, αλλά τι να κάνω! Φαίνεται ότι ήταν γραμμένο στη μοίρα σου να πεθάνεις από έναν φίλο!

Η αλλαγή στο πρόσωπο και τα λόγια του Κοζάκου έπεισαν τον Νεζλόμπιν για την αλήθεια.

- Λοιπόν, νονέ, ο Θεός να σε συγχωρέσει! Φαίνεται ότι ο Κύριος θυμήθηκε τις αμαρτίες μου! Ας γίνει το άγιο θέλημά Του μαζί μου! «Δεν είναι τόσο λυπηρό να αποχωρίζεσαι το λευκό φως, όσο είναι λυπηρό να χάνεις την ψυχή σου», είπε ο έμπορος, χύνοντας δάκρυα.

Ο Κοζάκος είχε ήδη αρχίσει να μετανοεί, αλλά η διαβολική σκέψη δεν τον άφηνε: πήρε το μαστίγιο και, δείχνοντάς το στον Νεζλόμπιν, συνέχισε:

- Αντίο, νονό! Ό,τι θα γίνει, θα γίνει. Προσευχήσου στον Θεό για μια τελευταία φορά.

- Άκου, νονό! - άρχισε ξανά ο Νεζλόμπιι, - μην καταστρέψεις την ψυχή μου και τη δική σου: πάρε τα λεφτά μου και άσε με να φύγω ζωντανός. Ο Θεός και όλοι οι άγιοι θα είναι η εγγύησή σας για μένα ότι δεν θα πω ποτέ σε κανέναν λέξη γι' αυτό σε όλη μου τη ζωή.

- Δεν γίνεται αυτό, φίλε! — απάντησε ο Κοζάκος. - Τώρα ορκίζεσαι όταν βλέπεις τον θάνατο πάνω από το κεφάλι σου, και μετά από αυτό ούτε ο όρκος δεν θα είναι στον όρκο, τότε το κεφάλι μου χάνεται: θα αρχίσουν να με σέρνουν στο δικαστήριο, δεν θα είσαι ευχαριστημένος με τα χρήματά σου: όλα θα πάνε στις τσέπες των δικαστών και των γραμματέων.

- Αλλά αν έχεις ήδη αποφασίσει να με σκοτώσεις, τότε τουλάχιστον άφησέ με στη θέληση της μοίρας. Εδώ, βλέπετε, υπάρχει μια στέπα, ένας αδιέξοδος δρόμος: βγάλτε με πιο μακριά από τον δρόμο, δέστε με χειροπόδαρα, έτσι κι αλλιώς δεν θα ζήσω, δεν υπάρχει βοήθεια από πού να έρθει. Τουλάχιστον για μία ή δύο μέρες θα παραμείνω ζωντανός και θα μετανοήσω στον Θεό για τις αμαρτίες μου με αγνή μετάνοια.

- Έχεις δίκιο, νονό, ότι δεν υπάρχει καμία βοήθεια να περιμένεις στη στέπα, αλλά ποιος ξέρει, αν από κάποια απροσδόκητη τύχη εσύ μείνεις ζωντανός, τότε τι θα συμβεί σε εμένα;

- Αυτό δεν μπορεί να συμβεί, αλλά αν όντως συνέβη, τότε σας ορκίζομαι στην Αγία Τριάδα, την Ουράνια Βασίλισσα και όλους τους αγίους ότι για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν θα πω σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο μου τον πατέρα, για ό,τι συνέβη, ούτε μια λέξη δεν θα βγει από μέσα μου, και αν παραβώ τον όρκο, τότε ας στερηθώ το έλεος του Θεού, ας μην δω κανέναν από τους συγγενείς και φίλους μου, ας μην δεχτεί η γη το σώμα μου και ας είμαι καταραμένος από τώρα και στο εξής και για πάντα!

Τέτοιοι τρομεροί όρκοι είχαν αντίκτυπο στον Κοζάκο, ο οποίος δεν είχε ακόμη συνηθίσει την κακία, και αυτός, συμφωνώντας με την επιθυμία του νονού του, τον πήγε μακριά στη στέπα και τον άφησε δεμένο σε ένα καρότσι, και ο ίδιος, παίρνοντας τα χρήματα, επέστρεψε στο χωριό.

Αφημένος μόνος στην απομακρυσμένη στέπα, ο Νέζλομπιν έκλαψε πικρά, θυμήθηκε τις αμαρτίες του και ζήτησε από τον Θεό έλεος και γρήγορο θάνατο. Δεν παραπονέθηκε για την ατυχία του, αλλά, έχοντας παραδοθεί στο θέλημα του Κυρίου, αναγνώρισε τον εαυτό του ως άξιο τιμωρίας.

Πέρασαν έτσι τρεις μέρες. Ο φτωχός έμπορος ήταν κοντά στον θάνατο. Αλλά ο Θεός άκουσε την προσευχή του ταπεινού ανθρώπου, θυμήθηκε τις ελεημοσύνες του που έδωσε στους φτωχούς και τους άπορους και έστειλε απροσδόκητη βοήθεια. Κάποιος ταξιδιώτης έχασε τον δρόμο του τη νύχτα και βρήκε τον σχεδόν ετοιμοθάνατο Νέζλομπιν, τον έλυσε, τον τάισε με ταξιδιωτικά εφόδια και τον έσωσε από τον θάνατο.

Όταν ρωτήθηκε από τον σωτήρα του, ο έμπορος είπε ότι άγνωστοι, άσπλαχνοι άνθρωποι του είχαν επιτεθεί στο δρόμο, του είχαν κλέψει τα χρήματά του και τον είχαν αφήσει δεμένο. Το πρωί οι ταξιδιώτες βρήκαν τον δρόμο. Στην πρώτη πόλη της Νεζλόμπια, αφού ευχαρίστησε τον ελευθερωτή, τον αποχαιρέτησε και ο ίδιος προσέλαβε έναν αμαξά και ξεκίνησε για τη Μόσχα.

Εκεί έπρεπε να πληρώσει τα χρέη του. Έπρεπε μόνο να ανακοινώσει την ατυχία του, και όλα θα επιστρέφονταν, και ο κακός του θα έπαιρνε εκδίκηση. Αλλά ο καλός Νεζλόμπιι τήρησε πιστά τον λόγο του και προτιμούσε να παραμένει υπό την υποψία των πιστωτών του παρά να αθετεί τους τρομερούς όρκους του.

Αφού συγκέντρωσε όλους όσους χρωστούσε χρήματα, ο Νέζλομπιν τους είπε: «Ξέρετε, κύριοι, ότι παίρνω αγαθά από εσάς εδώ και αρκετά χρόνια και πάντα πλήρωνα τα χρέη μου τακτικά. Τώρα, λόγω ορισμένων περιστάσεων, έχω πέσει σε μια ατυχία την οποία δεν μπορώ να αποκαλύψω χωρίς να παραβιάσω τους όρκους που έχω δώσει».

Δεν έχω μετρητά τώρα. Υπάρχουν χρέη, αλλά δεν έχουν εισπραχθεί. Αν είστε τόσο επιεικής ώστε να μου δώσετε έναν τρόπο να δικαιολογηθώ ενώπιόν σας και να παραμείνω έντιμος άνθρωπος, τότε επιτρέψτε μου να έχω περισσότερα αγαθά με πίστωση και θα συνεχίσω να είμαι πιστός πληρωτής και με το νέο χρέος θα ξεπληρώσω το παλιό. Αλλά ούτως ή άλλως, είναι θέλημά σου, κάνε με ό,τι θέλεις. Σας διαβεβαιώνω μόνο ότι δεν είμαι ανειλικρινής απέναντί ​​σας!

Οι πιστωτές το σκέφτηκαν, συμβουλεύτηκαν μεταξύ τους και, έχοντας αναβάλει τις πληρωμές του οφειλέτη για αρκετά χρόνια, του εμπιστεύτηκαν ξανά αγαθά αξίας σημαντικού ποσού.

Όχι μόνο ο Νεζλόμπιν δεν ανέφερε την κακία του Κοζάκου, αλλά σκέφτηκε επίσης: «Ο νονός μου είναι καλός άνθρωπος και αν ήθελε να μου πάρει τη ζωή, ήταν εξαιτίας της διδασκαλίας του διαβόλου. Πιθανότατα μετάνιωσε προ πολλού και τώρα καταριέται τον εαυτό του για τον θάνατό μου. Θα πάω να τον ηρεμήσω και δεν θα αναφέρω καν το παρελθόν. «Ποιος δεν είναι αμαρτωλός ενώπιον του Θεού, ποιος δεν είναι ένοχος ενώπιον του βασιλιά;»

Πόσοι άνθρωποι έχουν τέτοιους κανόνες; Μόνο οι αληθινοί εκτελεστές των εντολών του Σωτήρα και κληρονόμοι της Βασιλείας των Ουρανών μπορούν να ενεργήσουν όπως έκανε ο καλός έμπορος.

Αφού μάζεψε δώρα για τον νονό του, τη νονά του και τα βαφτιστήρια του, ο Νέζλομπιν ξεκίνησε για το χωριό.

Στην πραγματικότητα, ο πειρασμός πέρασε και ο Κοζάκος συνειδητοποίησε την αμαρτία του, το είπε στη γυναίκα του, και οι δύο βασανίστηκαν από τη συνείδησή τους. Τα χρήματα που αποκτήθηκαν μέσω του θανάτου ενός φίλου δεν ήταν πλέον ευχάριστα. Τους φαινόταν ότι το έγκλημα σύντομα θα αποκαλυπτόταν και οι ένοχοι θα εκτελούνταν. Φαντάστηκαν τον νονό τους να πεθαίνει στη στέπα από την πείνα και τα αρπακτικά ζώα, και οι καρδιές τους μάτωσαν.

Φανταστείτε την έκπληξη όταν έφτασε ο Νέζλομπιν! Ο Κοζάκος και η γυναίκα του δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους, ντρεπόμενοι να κοιτάξουν τον νονό τους, και νόμιζαν ότι έβρισκαν στο πρόσωπό του έναν αυστηρό εκδικητή. Αλλά ο καλός έμπορος, από παλιά φιλία, αγκάλιασε τον νονό και τη νονά του, φίλησε τα βαφτιστήρια του, τους έδωσε όλα δώρα, ρώτησε για αυτό και για εκείνο, αλλά ούτε λέξη για το τρομερό παρελθόν, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα.

Ο Κοζάκος ήταν σαν να ήταν πάνω σε αναμμένα κάρβουνα. Βασανισμένος από τη συνείδησή του, δεν περίμενε ότι ο νονός του θα ξεχνούσε γρήγορα την προσβολή. Ανίκανοι να αντέξουν την ψυχική ταλαιπωρία, ο Κοζάκος και η σύζυγός του έπεσαν στα πόδια του Νεζλόμπιν.

- Συγχωρέστε μας, αγαπητέ νονό, για τη θανάσιμη έχθρα μας. Είμαστε εντελώς ένοχοι ενώπιόν σας και δεν τολμούμε να δικαιολογηθούμε!

— Για τι να σε συγχωρήσω; — απάντησε ο έμπορος. «Δεν θυμάμαι καμία μνησικακία, θυμάμαι μόνο τα χάδια σου και την παλιά μας φιλία.»

- Πώς! Καλός άνθρωπος! — ο κλαίγοντας Κοζάκος συνέχισε· - Δεν το θεωρείς προσβολή το γεγονός ότι ήθελα να σου αφαιρέσω τη ζωή, σε λήστεψα και σε άφησα απάνθρωπα στην απομακρυσμένη στέπα ως τροφή για ζώα και πουλιά, και μόνο ο Κύριος μπορούσε να σε σώσει, ελεώντας την πικρή μου μετάνοια; Ορίστε τα χρήματά σας: είναι όλα άθικτα, πάρτε τα. Έφεραν μαζί τους πολλή θλίψη.

«Άκου, νονό», είπε ο έμπορος, «δεν ήθελα ποτέ να θυμάμαι το ατύχημα». Ήμουν σίγουρος ότι είτε ο Θεός με δοκίμαζε για τις αμαρτίες μου, είτε ο εχθρός διάβολος ζήλευε τη φιλία μου μαζί σου. Σου έδωσα τον λόγο μου να σιωπήσω και τηρώ πιστά τον όρκο μου, αλλά αν εσύ ο ίδιος το ξεκίνησες, τότε ας σε συγχωρέσει ο Θεός, και σε συγχωρώ κι εγώ, και ας μην θυμηθείς αυτό το περιστατικό την ημέρα της Τελικής Κρίσης! Απλώς ζητώ να μην αναφερθεί κάτι τέτοιο στο μέλλον. Αυτός που φέρνει στο νου το παρελθόν θα χάσει το ένα του μάτι! — Μετά από αυτά τα δάκρυα, οι νονοί αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον και παρέμειναν φίλοι για πάντα.

Ο Νέζλομπιν ήθελε να εκπληρώσει την χριστιανική εντολή να συγχωρεί τους εχθρούς. Έχοντας αποκτήσει ένα καλό κεφάλαιο μέσω ειλικρινών συναλλαγών και χωρίς παιδιά, άφησε τη μισή περιουσία και τα χρήματά του για να τα παραλάβουν μετά τον θάνατό του τα βαφτιστήρια του, τα παιδιά του νονού του. Έτσι πήρε εκδίκηση από τον εχθρό του.

Ο καλός άνθρωπος ήταν πιστός στον λόγο του και σε όλη του τη ζωή δεν είπε ποτέ σε κανέναν για το περιστατικό που είχε συμβεί, και αυτή η ιστορία παρέμεινε μυστική για πάντα. Ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος, αναγνώστη, θα το γνωρίζαμε αν ο Κοζάκος στα γεράματά του δεν το είχε πει στα παιδιά και τα εγγόνια του ως σπάνιο παράδειγμα χριστιανικής εκδίκησης!

(«Ο Τιμονιέρης», 1906, αρ. 35)

ΤΌ ΚΟΡΑΚΙ.

Ο Άγιος Κούκσα αφηγείται ότι τα χρόνια της φυλάκισής του ήταν πολύ δύσκολα, καθώς έπρεπε να κόβει ξύλα στο δάσος για 14 ώρες την ημέρα, και το φαγητό ήταν σπάνιο και κακής ποιότητας. Ωστόσο, ο Κύριος έδειξε την αγάπη του γι' αυτόν ακόμη και το Πάσχα.

«Ήμουν τόσο αδύναμος και πεινασμένος που ο άνεμος με τίναζε. Ο ήλιος έλαμπε, τα πουλιά κελαηδούσαν, το χιόνι είχε ήδη αρχίσει να λιώνει.

Περπατούσα κατά μήκος του συρματοπλέγματος, ανυπόμονος για την πείνα, και πέρα ​​από το σύρμα ο μάγειρας έφερνε ένα πιάτο πίτες από την κουζίνα για τους φρουρούς.

Κοράκια πετούσαν από πάνω μας...

Προσευχήθηκα: «Κοράκι, κοράκι, εσύ που τάισες τον προφήτη Ηλία στην έρημο, φέρε μου κι εμένα ένα κομμάτι πίτας!»

Ξαφνικά, ακούω πάνω από το κεφάλι μου: «Κοράκι, κοράκι!», και μια πίτα έπεσε στα πόδια μου. Το κοράκι την είχε κλέψει από το δίσκο που κουβαλούσε ο μάγειρας στο κεφάλι. Μάζεψα την πίτα από το χιόνι και, με δάκρυα, ευχαρίστησα τον Θεό».

Τι μπορούμε να καταλάβουμε από αυτό το περιστατικό;

Μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, αλλά, αντίθετα, σπεύδει να μας βοηθήσει όταν η ελπίδα μας είναι ακλόνητη, ακόμη και στις πιο δύσκολες και φαινομενικά απελπιστικές συνθήκες. Το παράδειγμα αυτού του αγίου εξομολόγου είναι ενδεικτικό για τις δοκιμασίες που πλησιάζουν.

Θα έρθει η στιγμή που ο καθένας θα πρέπει να επιλέξει: να εμπιστευτεί με όλο του το είναι τον Θεό και να αρνηθεί τους συμβιβασμούς αυτού του κόσμου, ή να υποκλιθεί μπροστά στον φόβο και την απάτη.

Και όσοι επιλέξουν να παραμείνουν με τον Χριστό, ακόμη και αν στερούνται υλικών αγαθών, θα τραφούν και θα ενισχυθούν από τον Θεό με έναν θαυμαστό τρόπο, όπως έκανε με τον Ηλία στην έρημο και με τον Άγιο Κούκσα στη φυλακή.

Όλα εξαρτώνται από το πόση πίστη, ελπίδα και αγάπη έχουμε στις καρδιές μας. Αλλά αν, ακολουθώντας τη λογική αυτού του διεφθαρμένου κόσμου, αναζητήσουμε δικαιολογίες για προδοσία και αγνοήσουμε τις προειδοποιήσεις των Αγίων και του Θεού, τότε θα καταδικάσουμε τους εαυτούς μας και δεν θα είμαστε άξιοι της υποσχεμένης κληρονομιάς, δηλαδή της Ουράνιας Βασιλείας.

Ας ενδυναμώσουμε λοιπόν τον εαυτό μας στην πίστη, ας ζητήσουμε τη βοήθεια του Κυρίου μέσω της προσευχής και ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των Αγίων, για να μην χάσουμε, για μια πίτα αυτού του κόσμου, τον Ζωντανό Άρτο της αιωνιότητας.

☦️ Ορθόδοξος Χριστιανός Πρέσβυς ☦️

God help us?

Our continual mistake is that we do not concentrate upon the present day, the actual hour, of our life; we live in the past or the future; we are continually expecting the coming of some special moment when our life will unfold itself in its full significance. And we do not notice that life is flowing like water through our fingers, sifting like precious grain from a loosely fastened bag.

Constantly, each day, each hour, God is sending us people, circumstances, tasks, which should mark the beginning of our renewal; yet we pay them no attention, and thus continually we resist God’s will for us. Indeed, how can God help us? Only by sending us in our daily life certain people, and certain coincidences of circumstance. If we accepted every hour of our life as the hour of God’s will for us, as the decisive, most important, unique hour of our life – what sources of joy, love, strength, as yet hidden from us, would spring from the depth of our soul!

Let us then be serious in our attitude towards each person we meet in our life, towards every opportunity of performing a good deed; be sure that you will then fulfill God’s will for you in these very circumstances, on that very day, in that very hour.

Alexander Elchaninov

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ:

Ο διάβολος είναι επίμονος, δραστήριος, επίμονος και επίμονος. Δεν αποθαρρύνεται από την αποτυχία ούτε απελπίζεται λόγω της υψηλής πνευματικότητας των ανθρώπων. Προχωρά στο σχέδιό του να καταστρέψει τη βασιλεία του Θεού και να παραπλανήσει ακόμη και τους εκλεκτούς. Αν δεν μπορεί να μολύνει το σώμα κάποιου, μολύνει τουλάχιστον τις σκέψεις του, και όποιος αρνείται τις επιθέσεις του στην πνευματικότητά του, του δίνεται τουλάχιστον ένα αγκάθι στη σάρκα (Β' Κορινθίους 12:7). Αν δεν μπορεί να ανατρέψει τα παιδιά του Θεού, τουλάχιστον τα κατηγορεί.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΡΉΤΕΣ ΚΡΉΤΕΣ.

ΑΣΚΗΤΑΡΙΌ ΚΑΡΟΎΛΙΑ. Άγιον Όρος.

Άνω Καρούλια. Καρούλι . Άγιον Όρος.

Η Παναγία μικρό παιδί και η αγία Άννα.