Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Τετάρτη 30 Ιουνίου 2021
Παρουσιάστηκε η Γερόντισσα Γαλακτία σε μια άλλη γερόντισσα και είπε:
Τρίτη 29 Ιουνίου 2021
ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ "σήμερα περιμένουμε σπουδαίο πρόσωπο"
Γέροντας Ιωακείμ Δικαίος Ιεράς Σκήτης Προφήτου Ηλιού Αγίου Όρους (♰ 28 Ιουνίου 2021)
ΤΟ ΣΎΝΔΡΟΜΟ
Εἰλικρινεῖς Απαντήσεις σε Ἐσχατολογικές Ερωτήσεις (B')
Πρωτοπρεσβυτέρου
Π. Ιωάννη Φωτόπουλου
Εφημέριου του
Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής
Ερώτηση 2η:
Ἡ ἐνασχόληση μέ
τόν Ἀντίχριστο, τίς μεγάλες δυσκολίες καί τό πιθανό μαρτύριο που θά ὑποστοῦν οἱ
Χριστιανοί, δημιουργοῦν φόβο, ἄγχος καί ἀνασφάλεια σέ ὅσους τά ἀκοῦνε. Μερικοί
δέν μποροῦν νά κοιμηθοῦν καί ἄλλοι θεωροῦν μάταιο νά ἀσχοληθοῦν μέ τή δουλειά
τους, τή μόρφωση καί ἀποκατάσταση τῶν παιδιῶν τους. Μήπως, λοιπόν θά ἦταν
σκόπιμο νά μή γίνονται αὐτές οἱ συζητήσεις ἀλλά νά δοθεῖ ἔμφαση στήν πνευματική
ζωή;
Ἀπάντηση:
Ὡς ἕνα βαθμό τά
προαναφερθέντα εἶναι ἀληθινά. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέπτομαι ἕνα λαϊκό ἀνέκδοτο
πού ἐκφράζει τήν ἰσορροπία τοῦ ἑλληνορθοδόξου λαοῦ μας. Ρώτησαν, λέει, μιά
φορτωμένη γκαμήλα: "Τί προτιμᾶς; Ἀνηφόρα ἤ κατηφόρα; " Καί ἐκείνη :
"Γιατί ; Χάθηκε τό ἴσωμα ; "
Θέλω νά πῶ μ' αὐτό
ὅτι χρειαζόμαστε τή μεσαία καί εὐαγγελική ὁδό : Οὔτε ἀδιαφορία καί περιφρόνηση
γιά τά αὐξανόμενα σημεῖα τῶν καιρῶν, οὔτε ἄγχος καί φόβο γιά τά ἐπερχόμενα
δεινά.
Ὑπάρχουν καί
πολλοί εὐαίσθητοι ἄνθρωποι πού τρομοκρατοῦνται καί γι'αὐτό χρειάζεται διάκριση
καί προσοχή ὅταν μιλοῦμε γιά τά ζητήματα αὐτά. Αὐτή ἡ διάκριση προϋποθέτει
νήψη, ἐγρήγορση καί καθαρό νοῦ πού ἐπιτυγχάνονται μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή
καί ὅλη τήν πνευματική ζωή.
Ο Γέροντας
Παϊσιος - τήν εὐχή του νἄχουμε- αὐτή τήν ὀρθή στάση τήν ἐξέφραζε μέ ἕναν ἀποφατικό
ὅρο : "Καλή ἀνησυχία". Γράφει λοιπόν στό κείμενό του "Σημεῖα τῶν
καιρῶν" ὅτι:οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι...ἔπρεπε νά ἀνησυχοῦν πνευματικά καί
νά βοηθήσουν τούς χριστιανούς μέ τήν καλή ἀνησυχία καί νά τούς τονώνουν στήν
πίστη, νά νιώθουν θεϊκή παρηγοριά".
Ἑπομένως καί ἀ ν
η σ υ χ ί α καί κ α λ ή, πρέπει νά ἔχουμε.
Αὐτό σημαίνει ἐνημέρωση
γιά τά σημερινά σημεῖα μέ τρόπο ὅμως ἤρεμο καί διαυγῆ, ὥστε νά μποροῦμε νά ἀφομοιώσουμε
ὅσα συμβαίνουν καί νά τοποθετηθοῦμε ἀπέναντί τους μέ σταθερότητα καί
νηφαλιότητα, μέ πίστη καί σταθερή προσήλωση στόν Χριστό. Πρέπει μέ τή βοήθεια τῆς
προσευχῆς νά αὐξήσουμε τήν πίστη μας ὥστε ἡ θεία χάρις νά μᾶς ἐνισχύσει καί νά
μᾶς δώσει "θεϊκή παρηγοριά".
Ὅμως δέν εἶναι
δυνατόν νά κρυβόμαστε ἀπό τόν ἑαυτό μας, σάν τή στρουθοκάμηλο. Εἶναι ἀδύνατο νά
μή μιλήσουμε γιά τίς μεθοδεῖες τοῦ Σατανᾶ καί τήν ἀντίχριστη προετοιμασία.
"Τί θά μᾶς
πῇ ὁ Χριστός; " ρωτάει ὁ π. Παϊσιος. "ὑποκριταί, τό μέν πρόσωπον τοῦ
οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τά δέ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;"
Ἐπειτα μέ τή
λογική αὐτή δέν θά πρέπει νά μιλᾶμε καί γιά ἄλλα "δυσάρεστα" πού
περιέχει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δηλ. γιά τίς θλίψεις και τούς πειρασμούς τῶν ἀγωνιζομένων
χριστιανῶν γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί τά μαρτύρια τῶν Ἁγίων καί γιά τήν
φοβερά Κρίση καί τήν Κόλαση. Ὅμως ὁ Κύριος μᾶς Ἰησοῦς Χριστός ἐπανειλημμένα ὁμιλεῖ
ἀπό ἀγάπη σέ μᾶς γιά ὅλα αὐτά.
Ἀς ἀφήσουμε
λοιπόν τά ...ἀγαπολογικά κηρύγματα πού εἶναι ἄδεια καί ψυχοφθόρα κι ἄς
μελετήσουμε μέ προσοχή τήν Ἀγία Γραφή καί τή διδασκαλία τῶν Ἀγίων μας γιά
βρισκόμαστε σέ ἀσφαλῆ δρόμο.
Τέλος μή λησμονοῦμε
ὅτι ὁ νικητής εἶναι ὁ Χριστός ὅτι ἠ ἀνάστασή Του εἶναι ἠ ἐγγύηση καί τῆς δικῆς
μας Ἀναστάσεως. Καί ὁ Γέρων Παϊσιος τό κείμενό του τό ἀρχίζει μέ ἕνα ἐλπιδοφόρο
δίστιχο : 'Μετά ἀπό τήν μπόρα τήν δαιμονική, θά ἔλθῃ ἡ λιακάδα ἡ θεϊκή" .
Πρωτοπρεσβυτέρου
Π. Ιωάννη Φωτόπουλου
Εφημέριου του
Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής
Πηγή: Ορθόδοξο Παρατηρητήριο
Ειλικρινείς Απαντήσεις σε Ἐσχατολογικές Ερωτήσεις (Α')
Πρωτοπρεσβυτέρου
π. Ιωάννη Φωτόπουλου
Εφημέριου
του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής
Ἀπό τίς πρῶτες,
πρώϊμες προσπάθειες τῆς Νέας Τάξεως νά ἐπιβάλει στήν πατρίδα μας τήν ἠλεκτρονική
διακυβέρνηση-σκλαβιά τό 1986 καί τό 1997 καί μέχρι σήμερα πολλά ἐρωτήματα, ὄχι
πάντοτε εἰλικρινῆ προέκυψαν κι ἔγιναν πολλές "ἰδεολογικές" μάχες,
μεταξύ ἐπισκόπων λοιπῶν κληρικῶν μοναχῶν καί λαϊκῶν.
Τό ὅλο ζήτημα ἐμφανίζεται
πολύπλοκο. Κατά τίς συζητήσεις καί τίς ἀνταλλαγές "πυρῶν" ἐμπλέκονται
ἐπί μέρους ἐρωτήματα ἀπό τά στοιχειώδη πνευματικά - ἐσχατολογικά, ἕως
τεχνολογικά, νομικά καί οἰκονομικά ,συγκερασμένα μέ τίς τρέχουσες πολιτικές εὐρωπαϊκές
καί διεθνεῖς ἐξελίξεις.
Ἀποφάσισα λοιπόν
μέ προσοχή νά ἀπαντήσω σέ διάφορα τέτοια ἐρωτήματα πού συνάντησα ὅλα αὐτά τά
χρόνια εἴτε σέ προσωπικές ἐπαφές καί συζητήσεις, εἴτε σέ ἐκπομπές, κείμενα
βιβλία ἤ ἀκόμα καί στό Ἱστολόγιο που μας φιλοξενεῖ, τό ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ.
1η ΕΡΩΤΗΣΗ :
Γίνεται τά
τελευταῖα χρόνια πολύς λόγος περί Ἐσχάτων καί περί τοῦ Ἀντιχρίστου. Μήπως εἶναι
προτιμότερο νά ἀσχολούμαστε μέ τόν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστό καί τήν ἐν Χριστῷ
ζωή;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Τρία
εἶναι ἐδῶ τά ὑποερωτήματα.
α) Γιά τήν Ἐσχατολογία.
Περί τῶν ἐσχάτων, ὡς χριστιανοί, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἀσχολούμαστε καί νά εἴμαστε
ἕτοιμοι. "Γίνεσθε ἕτοιμοι"(Ματθ. 24,44) μᾶς προειδοποιεῖ ὁ Χριστός.
"Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν" ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἡ ὀρθόδοξη
ἐσχατολογία περί τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι σαφής. Μέ τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ
στόν κόσμο, μέ τήν παρουσία τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ ἀρχίζει ἡ Βασιλεία Του. Ἀρχίζουν
τά ἔσχατα. Οἱ ἄξιοι χριστιανοί, στό μέτρο τῆς καθαρότητός τους προγεύονται καί
δοκιμάζουν τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ κατά τή Θ. Εὐχαριστία ἀλλά καί κατά
τήν κοινωνία τοῦ Θεοῦ στήν ἀδιάλειπτη προσευχή.
Ὅμως αὐτά εἶναι
πρόγευση. Δέν εἶναι ἡ πληρότητα τῆς Βασιλείας. Ἀκόμη περισσότερη ἀπόλαυση τῶν οὐρανίων
ἀγαθῶν ἔχουν οἱ τελειωθέντες χριστιανοί μετά τήν κοίμησή τους. Ὅμως κι ἐκεῖ δέν
ὑπάρχει ἡ πληρότητα πού θά ὑπάρξει μετά τή δευτέρα Παρουσία, τήν ἀνάσταση τῶν
νεκρῶν, τήν Κρίση καί τήν κατάταξη τῶν δικαίων στόν Παράδεισο, ὅπου θά ἀπολαμβάνουν
τήν πρόσωπο πρός πρόσωπο κοινωνία μέ τόν Θεό φέροντες καί τά ἀναστημένα καί μεταμορφωμένα
σώματά τους.
Πρίν ὅμως ἀπό τή
Δευτέρα Παρουσία θά γίνουν ὅλα αὐτά πού ἀναφέρουν ὁ Χριστός οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ
Προφήτες, περί τῶν φοβερῶν σημείων, τῶν πολέμων, κλπ. τῆς παρουσίας τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ἐδῶ χρειάζεται
μεγάλη προσοχή γιά μιά ἐσφαλμένη ἐσχατολογία πού κυκλοφορεῖ τά τελευταῖα χρόνια
ἀνάμεσα στούς διανoουμένους.
Ὁμιλοῦν μόνο γιά
τήν πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στή θεία Εὐχαριστία τονίζοντας ὅτι αὐτά εἶναι
τά Ἐσχατα. Ὁμιλοῦν γιά μεταμόρφωση τοῦ κόσμου διά τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκεῖ
τελειώνει ἡ Ἐσχατολογία τους. Μέ ἐμπνευστή τό π. Ἀλέξανδρο Schmeman αὐτή ἡ
παραθεολογία κυριαρχεῖ ἀνάμεσα στούς διανοουμένους πού δέν θέλουν νά στενοχωροῦνται
μέ Δευτέρα Παρουσία, Ἀντίχριστο, Παράδεισο καί Κόλαση. Ἄς χωνέψουμε ὅτι αὐτή ἡ
τουλάχιστον περίεργη Ἐσχατολογία εἶναι ἀντίθετη ἀπό τό Εὐαγγέλιο καί μέχρις ἑνός
βαθμοῦ ὑποκρύπτει χιλιαστικές ἀντιλήψεις γιά μιά ἐπίγεια Βασιλεία.
β) Γιατί νά ἀσχολούμαστε
μέ τόν Ἀντίχριστο κι ὄχι μέ τόν Χριστό. Εἶναι ἀδύνατο νά ἀσχοληθοῦμε μέ τόν
Χριστό καί τή Βασιλεία Του χωρίς νά ἀσχοληθοῦμε μέ τόν Ἀντίχριστο. Εἶναι ἐντυπωσιακό
ὅτι ὅταν ἐρωτήθηκε ὁ Ἀπ. Παῦλος ἀπό τούς χριστιανούς γιά τό χρόνο τῆς Δευτέρας
Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ τούς μίλησε πρῶτα περί τοῦ Ἀντιχρίστου, ὥστε νά τούς
προφυλάξει ἀπό ἐνδεχόμενη πλάνη. Μήπως πρέπει νά κατακρίνουμε τόν Ἀπόστολο
γιά...ἀντιχριστολογία;
Παραθέτουμε τό
σχετικό ἀπόσπασμα σέ κείμενο καί μετάφραση
Κείμενο
Ἐρωτῶμεν δέ ὑμᾶς
ἀδελφοί, ὑπέρ τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡμῶν ἐπισυναγωγῆς
ἐπ' αὐτόν, εἰς τό μή ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπό τοῦ νοός μήτε θροεῖσθαι, μήτε
διά πνεύματος μήτε διά λόγου μήτε δι' ἐπιστολῆς ὡς δι' ἡμῶν, ὡς ὅτι ἐνέστηκεν ἡ
ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ.
Μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ
κατά μηδένα τρόπον...ὅτι ἐάν μή ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρὼτον καί ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος
τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καί ὑπεραιρόμενος ἐπί πάντα λεγόμενον
Θεόν ἤ σέβασμα, ὥστε αὐτόν εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτόν ὅτι
ἐστι Θεός.
Οὐ μνημονεύετε ὅτι
ἔτι ὤν πρός ὑμᾶς ταῦτα ἔλεγον ὑμῖν; καί νῦν τό κατέχον οἴδατε, εἰς τό ἀποκαλυφθῆναι
αὐτόν ἐν τῷ ἑαυτοῦ καιρῷ. τὀ γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας, μόνον ὁ
κατέχων ἄρτι ἕως ἐκ μέσου γένηται.
Καί τότε ἀποκαλυφθήσεται
ὁ ἄνομος, ὅν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καί καταργήσει τῇ
ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ. οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ'ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ ἐν
πάσῃ δυνάμει καί σημείοις καί τέρασι ψεύδους καί ἐν πάσῃ ἀπάτῃ τῆς ἀδικίας ἐν
τοῖς ἀπολλυμένοις, ἀνθ'ὧν τήν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τό σωθῆναι αὐτούς.
καί διά το[το πεμψει αὐτοῖς ὁ Θεός ἐνέργειαν πλάνης εἰς τό πιστεῦσαι αὐτούς τῷ
ψεύδει, ἵνα κριθῶσι πάντες οἱ μή πιστεύσαντες τη ἀληθείᾳ, ἀλλ΄εὐδοκήσαντες ἐν τῇ
ἀδικίᾳ.
Μετάφραση
Ὅσον ἀφορᾶ, ἀδελφοί,
τήν ἔλευση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν συνάντησή μας μέ αὐτόν, σᾶς
παρακαλοῦμε νά μή σαλευθῆτε γρήγορα ἀπό τήν ὀρθή κρίση, οὔτε νά θορυβηθῆτε, εἴτε
διά τοῦ πνεύματος, εἴτε διά τοῦ λόγου, ἤ δι'ἐπιστολῆς πού νά προέρχεται δῆθεν ἀπό
μᾶς καί νά σᾶς εἰδοποιεῖ ὅτι ἔφθασε ἠ Ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ.
Ἄς μή σᾶς ἐξαπατήσει
κανείς κατά κανένα τρόπο, διότι δέν θά ἔλθει ἡ Ἡμέρα ἐκείνη ἐάν δέν ἔλθει πρῶτα
ἡ ἀποστασία καί φανερωθεῖ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας, ὁ ὁποῖος
ἐπαναστατεῖ καί σηκώνει τό κεφάλι ἐναντίον κάθε ὄντος πού λέγεται Θεός ἤ
λατρεύεται, ὥστε νά καθίσει σάν Θεός εἰς τόν ναό τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἀξίωσηὅτι εἶναι
αὐτός Θεός. Δέν θυμᾶσθε ὅτι σᾶς ἔλεγα αὐτά ὅταν ἤμουν ἀκόμη μαζί σας;
Καί τώρα ξέρετε ἐκεῖνο
πού τόν ἐμποδίζει νά φανερωθεῖ πρίν ἀπό τόν καιρό του, διότι ἡ ἀνομία ἤδη ἐνεργεῖ
μυστικά, ἕως ὅτου φύγει ἀπό τό μέσον ἐκεῖνος πού τώρα ἐμποδίζει καί τότε θά
φανερωθεῖ ὁ ἄνομος τόν ὁποῖον ὁ Κύριος θά καταστρέψει μέ τήν πνοή τοῦ στόματός
του καί θά τόν ἐκμηδενίσει μέ τήν ἐμφάνιση τῆς ἐλεύσεώς του.
Ἡ ἔλευση δέ τοῦ ἀνόμου
θά γίνει διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Σατανᾶ μέ πᾶσαν δύναμιν καί μέ ψευδῆ σημεῖα καί
τέρατα καί μέ κάθε εἶδος ἀπάτης τοῦ κακοῦ μεταξύ τῶν ἀνθρώπων πού χάνονται,
διότι δέν δέχθηκαν νά ἀγαπήσουν τήν ἀλήθεια ὥστε νά σωθοῦν. Διά τοῦτο ὁ Θεός θά
στείλει σ'αὐτούς μιά ἐνέργεια παραπλανητική, ὥστε νά πιστέψουν στό ψεῦδος, γιά
νά κατακριθοῦν ὅλοι ὅσοι δέν πίστεψαν στήν ἀλήθεια ἀλλά ἔδειξαν εὐχαρίστηση στό
κακό.
Ἑπομένως ἡδιδασκαλία
περί τοῦ Ἀντιχρίστου δέν εἶναι καινούργια. Εἶναι εὐαγγελική διδασκαλία. Καί σάν
τέτοια πρέπει νά τή γνωρίζουμε. Ὁ Χριστός ὁμιλεῖ γιά τό "βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως"
πού θά σταθεῖ "ἐν τόπῳ ἀγίῳ" (Ματθ. 24, 150). Ὁμιλεῖ γιά κάποιον ὁ ὁποῖος
θά ἔλθει "ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ" καί πολλοί θά πιστεύσουν σ'αὐτόν (Ἰω.
5, 43). Ἐκτενέστερα ὁμιλεῖ, ὅπως προαναφέραμε ὁ ἀπ. Παῦλος. Καί βεβαίως ὁ Εὐαγγελιστής
Ἰωάννης στήν Ἀποκάλυψη. Ὀφείλουμε λοιπόν, ἔστω κι ἄν μᾶς στενοχωρεῖ, νά
γνωρίζουμε κ α ί αὐτή τή διδασκαλία.
γ) Γιατί
"τά τελευταῖα χρόνια" αὐξάνεται τό ἐνδιαφέρον περί τῶν ἐσχάτων.
Ἡ Ἁγία Γραφή ὁμιλεῖ
γιά παγκόσμια κυριαρχία τοῦ Ἀντιχρίστου, γιά καταδυνάστευση ὅσων ἀρνηθοῦν τή
λατρεία του καί γιά οἰκονομικό ἀποκλεισμό (δέν μπορεῖς νά πουλήσεις και νά ἀγοράσεις)
ὅσων ἀρνηθοῦν τό χάραγμά του. Πιστεύω ὅτι μόνο ἕνας τυφλός πνευματικά, ἕνας ἄνθρωπος
ὑπερβολικά κλεισμένος στόν ἑαυτό του ἤ ὑπερβολικά φοβισμένος δέν βλέπει σήμερα
τά σημεῖα τῶν καιρῶν. Ὅλοι οἱ μεγάλοι καί τρανοί ὁμιλοῦν μέ περισπούδαστο ὕφος
γιά τήν ἀνάγκη μιᾶς παγκόσμιας κυβερνήσεως, πού ἀσφαλῶς ἔχει τήν ἀνάγκη ἀπό
κάποιον παγκόσμιο κυβερνήτη.
Τό οἰκονομικό
στράγγισμα σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο δέν ἔχει προηγούμενο. Ἡ μεθοδική παρακολούθηση
τοῦ καθενός καί ὁ ἔλεγχος τῆς προσωπικῆς ζωῆς καί δράσεως ἔγινε κοινός τόπος.
Καί ὁ ἐξαναγκασμός νά πάρουν ὅλοι ἡλεκτρονικές ταυτότητες χωρίς τίς ὁποῖες δέν
θά μπορεῖς νά πουλήσεις καί νά ἀγοράσεις εἶναι ἀσφυκτικός.
Ὁ αριθμός 666
πού συμβολίζει τό ὄνομα τοῦ Ἀντιχρίστου φανερά καί κρυφά διαδίδεται ὥστε ὅλοι
νά ἐξοικειωθοῦν μ' αὐτόν. Ἡ ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ σέ ὅλα τά ἐπίπεδα
εἶναι ἰλιγγιώδης. Πῶς λοιπόν νά μείνεις ἀδιάφορος καί ἀδρανής γιά τά Ἔσχατα;
Τελειώνοντας τίς
ἀπαντήσεις σ'αυτό τό πρῶτο ἐρώτημα δέν θέλω νά θεωρήσει ο ἀναγνώστης ὅτι πρέπει
νά ἀγχωθοῦμε καί νά μήν ἀσχολούμεθα μέ τίποτε ἄλλο παρά μέ τόν Ἀντίχριστο καί
τήν μεθοδευμένη τυραννία του.
Ὁ Χριστός πρέπει
νά παραμένει τό κέντρο τῆς ἀγάπης μας τῆς ἀναπνοῆς μας, ἡ δύναμη καί ἡ ἐλπίδα
μας.
Θά βοηθοῦσε ὅλους
μας νά διαβάζαμε τό κείμενο τοῦ π. Σαρἀντη Σαράντου πού εἶναι ἀναρτημένο στό
Ορθόδοξο παρατηρητήριο "Εἰς τάς ἀπαρχάς τῆς ἡμέρας" ὅπου ἡ ἐπίκληση
τοῦ σωτηρίου ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ εἰδικά αὐτές τίς δύσκολες μέρες πρέπει νά
γίνει ἡ μόνιμη πνευματική μας ἐργασία.
Πρωτοπρεσβυτέρου
π. Ιωάννη Φωτόπουλου
Εφημέριου του
Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής
Πηγή: Ορθόδοξο Παρατηρητήριο
Η τελευταία είσοδος του οσίου Πορφυρίου στο Άγιον Όρος
Η τελευταία
είσοδος του οσίου Πορφυρίου στο Άγιον
Όρος
«Επισκεπτόμουν το Άγιον Όρος από παιδί πολύ
συχνά και το γεγονός που θα σας περιγράψω δεν μπορώ να το τοποθετήσω άριστα
στον χρόνο. Ήταν μάλλον μετά το 1990, η δε περίοδος του χρόνου ήταν μάλλον
Φθινόπωρο και ταξίδευα μόνος μου για τα Κατουνάκια, για τον παπα–Εφραίμ και
τους Δανιηλαίους. Οι προσκυνητές ήσαν λίγοι. Το καΐκι που έκανε την διαδρομή
Δάφνη–Λαύρα ήταν δεμένο στον ένα και μοναδικό τότε Αρσανά και το κουμαντάριζε ο
δούλος του Θεού Ιορδάνης με την οικογένειά του. Άνθρωπος ευλαβής, πεισματάρης
με την θάλασσα, γνώστης των καιρών και κυρίως των μικρών ιδιοτροπιών των
πατέρων. Εκείνη την ημέρα ήταν νοτιάς, η θάλασσα είχε δυσκολία, ο Ιορδάνης είχε
ακυρώσει το δρομολόγιο για την Λαύρα και φώναζε σε όλους μας, “τελευταίος
σταθμός Αγία Άννα”. Η αλήθεια ήταν ότι δεν με βόλευε, αλλά σκέφτηκα να μπω στο
καΐκι και να κατέβω Αγία Άννα και να ανεβώ στο κάθετο καρδερίμι και μετά
παράλληλα με την ακτή να περπατήσω με τα πόδια για τα Κατουνάκια. Ήμουν νέος
και είχα τότε αντοχές για αυτές τις διαδρομές.
»Όταν μπήκα και
κάθισα στον πάγκο, έσκυψα και είδα στον πάτο του καϊκιού ένα κουβάρι, ένα
μπόγο, μια κουβέρτα από την οποία πρόβαλε ένα καλογερικό σκουφί πλεκτό.
Κατάλαβα ότι κάποιος ασθενής γεροντάκος καλόγερος ταξίδευε μαζί μας. Δίπλα του
στεκόταν ένας άλλος σεμνός καλόγερος, φορώντας τα συνήθη ρούχα των μοναχών, ο
οποίος και τον διακονούσε. Ήταν όμως σκοτάδι εκεί μέσα και δεν μπορούσα να
καταλάβω ποιος ήταν. Μαζί μας μπήκαν και καμμιά δεκαριά άλλοι προσκυνητές και
κάνα δυο μοναχοί. Ο Ιορδάνης έκανε τον σταυρό του και άρχισε να μανουβράρη την
βάρκα του, για να φύγουμε από το λιμανάκι της Δάφνης και να προχωρήσουμε προς
τα νότια. Συνέχισε να φωνάζη και να λέη “το καράβι θα πάη μέχρι την Αγία Άννα
και εκεί θα κατεβήτε όλοι· έχει φουρτούνα και καιρό και δεν θα σας πνίξω εγώ”.
»Αφού
ανοιχτήκαμε λίγο και πήραμε παραλία–παραλία τον δρόμο με σκαμπανεβάσματα από τα
κύματα, καθήμενοι ακούνητοι στους πάγκους μας, διότι ήταν αδύνατον να μετακινηθούμε
από την θάλασσα, τότε ο Ιορδάνης άφησε την λαγουδέρα, δηλαδή το καράβι πήγαινε
μόνο του, κατέβηκε την μικρή σκάλα προς τα ύφαλα του καϊκιού, πήρε τον μπόγο
στα δυό του στιβαρά χέρια και τον έφερε στο φως και τον έβαλε πάνω στην σκεπή
της μηχανής και τότε, μέσα από αυτή την κουβέρτα, πρόβαλε το κεφαλάκι του
γέροντος Πορφυρίου. Ο Ιορδάνης με στοργή μητρική τον τακτοποίησε μαζί με τον
πατέρα Φώτιο, που ήταν ο μοναχός που τον συνόδευε, αλλά του είπε με αυτόν τον
δωρικό τρόπο της ομιλίας του: “Γέρω–Πορφύρη, μην σκεφτής να πας πέρα από την
Αγία Άννα, Καυσοκαλύβια το καΐκι μου δεν πηγαίνει, να σε πνίξω δεν θέλω, να με
πνίξης δεν θέλεις, λοιπόν κατεβαίνεις στην Αγία Άννα, μένεις σε κάποιο Κελλί
κοντά στην παραλία και, όταν φτειάξη ο καιρός αύριο–μεθαύριο, σε πάω στα
Καυσοκαλύβια”.
»Ο Γέροντας δεν
είπε τίποτα, αλλά η χαρά ολονών μας που συνταξιδεύαμε με αυτόν τον θησαυρό
ήτανε ανομολόγητη. Κούναγε η βάρκα τόσο πολύ που με δυσκολία πήραμε την ευχή
του, και βλέπαμε αυτό το κεφαλάκι να ξεπροβάλλη και με ένα ιλαρό βλέμμα να
κοιτάζη εμάς και την θάλασσα. Περάσαμε τον Αρσανά της Σιμωνόπετρας και
πορευόμασταν προς την Γρηγορίου. Εκεί έπιασε λιμάνι το καΐκι για να κατέβουν
τρεις–τέσσερις προσκυνητές, αλλά το καΐκι το έφερε κοντά στο μουράγιο ο
γέρω–Συμεών, που με ένα άγκιστρο σαν σάρισα του Μεγάλου Αλεξάνδρου έπιασε την
κουπαστή και την έσυρε στο μουράγιο. Μόλις είδε τον γέροντα Πορφύριο, φωνάζει:
“Ρε, Πορφύριε, εσύ είσαι;”. Ανεβαίνει μία μικρή ανηφόρα και χτυπά το καμπανάκι
για να ακούσουν οι γέροντες και φώναζε: “Ο Πορφύρης, ο Πορφύρης· ελάτε να τον
χαιρετήσετε και να πάρετε την ευχή του· ο Πορφύρης μπαίνει μέσα”.
»Ποδοβολητά
ακούστηκαν και ξεπρόβαλαν καμμιά σαρανταριά νέοι μοναχοί να τρέχουν στο
καρδερίμι να πάρουν την ευχή του Γέροντα. Ο Ιορδάνης φοβούμενος τον καιρό και
να μην αναποδογυρίση η βάρκα με τόσους που ερχόντουσαν να χαιρετήσουν, έβαζε
την τάξη. Ο Γέροντας με προσήνεια και οφθαλμό χαρούμενο, τους χαιρετούσε όλους
και ασπαζόταν όλων το χέρι. Τα ίδια γίνανε και στην Διονυσίου. Στην Αγίου
Παύλου είχε τόσο θάλασσα που δεν μπορούσε να πιάση, στην Νέα Σκήτη, το κολωνάκι
του Αγίου Όρους όπως λένε, είχαν κατέβει πατέρες στην παραλία ειδοποιημένοι
πιθανά τηλεφωνικά από την Γρηγορίου. Τα ίδια και εδώ, ένα πανηγύρι αγάπης.
»Η θάλασσα
μάνιαζε χειρότερα όσο προχωρούσαμε στις άκρες του Αγίου Όρους. Στην Αγία Άννα
μπήκε στο λιμανάκι του Αρσανά ο Ιορδάνης και είπε, “τέρμα, κατεβαίνετε όλοι
εδώ”. Τι να κάνουμε; Βγήκαμε από την βάρκα. Ο γέρων Πορφύριος ακούνητος. Ο
Ιορδάνης ασφάλισε καλά την βάρκα στο μουράγιο, πήρε ξανά τον Γέροντα αγκαλιά
και τον έβγαλε έξω. Ο Γέρων έλεγε, “θα πάμε, Ιορδάνη, θα καλυτερέψη ο καιρός”.
Ο Ιορδάνης απάντησε: “Τόσα χρόνια εγώ δεν είδα σε τέτοια φουρτούνα να
καλυτερεύη· παπά, εσύ την δουλειά σου την ξέρεις και εγώ την δικιά μου”,
ακούμπησε τον Γέροντα σε ένα πεζούλι, αφού του έστρωσε τρεις–τέσσερις
κουρελούδες, και του είπε πως θα ειδοποιούσε κάποιο σπίτι της παραλίας να τον
φιλοξενήση. Εγώ δεν έφευγα· ρωτάω τον πατέρα Φώτιο: “Να πάω με τα πόδια ή να
μείνω μαζί σας και να γλυτώσω τόσο κόπο;”. Ο πατήρ Φώτιος μου είπε: “Εμείς
πάντως θα πάμε, αφού το λέη ο Γέροντας, εσύ κάνε όπως θέλεις”. Περίμενα κανένα
μισάωρο, ο καιρός χειροτέρευε, αλλά και ο Γέροντας δεν έφευγε από το πεζούλι.
Είχαν έρθει και πατέρες από τα γύρω Κελλιά, του φτειάξανε και φασκόμηλο και
κουβέντιαζαν μια χαρά, περιμένοντας να φτειάξη ο καιρός. Η νεανική μου
ανυπομονησία είχε φτάσει στα όριά της. Πλησίασα τον γέροντα Πορφύριο και τον
ρώτησα:
– Πάτερ
Πορφύριε, να μείνω μαζί σας, θα πάμε σήμερα ή να φύγω με τα πόδια να πάω στον
πάτερ Εφραίμ; Και μου αποκρίθηκε:
– Κάτσε,
ευλογημένε, εμείς πάντως θα πάμε.
– Γέροντα, ο
καιρός χειροτερεύει, ο Ιορδάνης σκούζει, εσύ έχεις κάπου να πας, εγώ είμαι
κοσμικός· πού θα πάω άμα νυχτώση;
– Εσύ, Βαγγέλη
μου, μου είπε, έχεις δυο που σε βασανίζουν· το ένα είναι ότι τρως από τα αυτιά
σου (εννοούσε ότι μου αρέσουν οι έπαινοι να τους ακούω) και το άλλο βιάζεσαι.
Κάνε όπως σε φωτίσει ο Θεός, εμείς πάντως θα πάμε.
»Αφού είδα και
απόειδα, πήρα τα ποδαράκια μου, ανέβηκα τα τόσα σκαλοπάτια της Αγίας Άννης και
πήρα τον γκρεμό–γκρεμό παράλληλα με την θάλασσα για τους Δανιηλαίους· και τότε
είδα το θαύμα! Το καΐκι του Ιορδάνη να ταξιδεύη στο γυαλό, πίσω από το καΐκι
κύματα μανιασμένα, μπροστά από το καΐκι θάλασσα λάδι, σαν να κόβης βούτυρο με
μαχαίρι, ο ουρανός ενώ ήταν καταχνιά είχε ανοίξει και δέσμες φωτός σαν
προβολείς σκέπαζαν το καΐκι προς την διαδρομή του. Καμμιά δεκαριά δελφίνια ήσαν
δίπλα στην βάρκα, ο δε γερω–Πορφύριος καθόταν στην άκρη της βάρκας, είχε το
χέρι μέσα στο νερό και χάϊδευε τις μουσούδες των δελφινιών, τα οποία χοροπηδούσαν
γύρω–γύρω. Τότε μέσα μου αναφώνησα, “τούτος είναι άγιος”. Πράγματι φτάσανε στα
Καυσοκαλύβια και ο Γέροντας ανέβηκε στο Κελλί του και από τότε πια δεν
ξαναβγήκε· ακόμη και τα κόκκαλά του χάθηκαν για να μην τον τρέφουν τα αυτιά
του.»
Μαρτυρία π. Ευαγγέλου Παπανικολάου,
Ιατρού
Με την ευλογία του αγίου Πορφυρίου
Οι γονείς μου
–διηγείται η κ. Ολυμπία Παγώνη από το Χαλάνδρι Αθηνών– ήταν δύο πολύ ευλαβείς
και θεοφοβούμενοι άνθρωποι και καθημερινά αγωνίζονταν να αρέσουν και να είναι
κοντά στον Θεό. Πέρα από τις τυπικές υποχρεώσεις ως χριστιανοί, ιδιαίτερα η
μητέρα μου Κλεονίκη, προσευχόταν πρωί και βράδυ, αν και εργαζόταν σκληρά όλη
μέρα. Η δοξολογία προς τον Θεό δεν έλειπε ποτέ από το στόμα της. Διάφοροι
Γέροντες, πνευματικά αναστήματα φιλοξενήθηκαν στο σπίτι μας.
Η σχέση μας με
τον άγιο Πορφύριο κράτησε πολλά χρόνια. Μικρά παιδιά μας παίρναν οι γονείς μας
και πηγαίναμε στο Μήλεσι, σε ένα μικρό σπιτάκι με ένα κρεββατάκι, με μία
καρέκλα, μία σομπούλα και μία μεγάλη επιβλητική εικόνα της Θεοτόκου.
Θυμάμαι το δέος
που ένοιωσα και τα τόσα πρωτόγνωρα συναισθήματα μέσα σε εκείνο το πτωχότατο και
ταπεινό δωμάτιο. Έτρεμαν τα γόνατά μου αισθανόμενη την ιερότητα του Γέροντα
αυτού. Γονάτισα και ακούμπησα το μέτωπό μου στην άκρη του κρεββατιού. Η μητέρα
μου μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τον Παππούλη εκείνον, καθώς του έτρεφε
άπειρο σεβασμό.
Ως δυναμικός
χαρακτήρας που ήταν προσπάθησε και έφερε κοντά στον Άγιο και άλλους ανθρώπους,
κυρίως φιλενάδες της, και έβαλαν πνευματική αρχή και εξομολογούνταν και
κοινωνούσαν.
Μία φίλη της, η
Δέσποινα (55 χρονών), το 1982 είχε καρκίνο στο στήθος. Επανέλαβε την εξέταση
και αποφασίστηκε επέμβαση, για να γίνη μαστεκτομή. Άμεσα οι γονείς μου πήραν
την Δέσποινα και πήγαν στον Άγιο. «Τι έχεις; τι είναι; πότε θα κάνης
επέμβαση;», ρώτησε διάφορες τέτοιες πληροφορίες ο Άγιος και στο τέλος της είπε:
«Έλα να εξομολογηθής και να κοινωνήσης και να επαναλάβης την εξέταση. Εγώ θα
προσεύχωμαι».
Η μητέρα μου που
ήξερε καλά τον Άγιο, δήλωνε με σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά και πως ο Άγιος
δεν θα την αφήση. Και επιβεβαιώθηκε, διότι στην επαναληπτική εξέταση ο γιατρός
δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Ο μαστός ήταν ολοκάθαρος και η τομή δεν έγινε
ποτέ.
* * *
Η μητέρα μου για
όλα τα σημαντικά έπαιρνε την έγκριση, την ευλογία από τον Άγιο. Του τηλεφωνούσε
και πάντα, όταν ήταν κάτι σοβαρό, ο Άγιος σήκωνε αμέσως το τηλέφωνο. Εάν το
ενέκρινε, έλεγε αμέσως «Να ‘ναι ευλογημένο», και η μητέρα μου προχωρούσε άφοβα.
Εάν όμως άρχιζε να λέη διάφορα σαν να “μασούσε” τα λόγια του, τότε καταλάβαινε
πως ο Γέροντας δεν ήθελε να το πράξη αυτό και έλεγε «άστο, Γέροντα, κατάλαβα…».
Ο Άγιος δεν
ήθελε να δεσμεύη με αυστηρότητα την ελευθερία της επιλογής. Σεβόταν το
αυτεξούσιο. Έτσι το καταλάβαινε η μητέρα μου. Εξ άλλου με όποιον του έφερνε
αντίρρηση, ο Άγιος δεν αντιμαχόταν, αλλά έλεγε ένα σκέτο «καλά», σαν να
συμφωνούσε, ενώ ουσιαστικά είχε λίγο πριν δηλώσει την διαφωνία του.
Έτσι το 1982
πήραν οι γονείς μου ευλογία και αγόρασαν 4 στρέμματα αρχικά και αργότερα άλλα 4
δίπλα ακριβώς και έτσι είχαμε ένα κτήμα στην περιοχή Καρελά στο Κορωπί. Τον
ρώτησε η μητέρα μου:
– Γέροντα, δεν
έχει νερό το κτήμα μας· να κάνουμε γεώτρηση;
– Να ‘ναι
ευλογημένο. Εκεί που είναι ο φοίνικας σε τόση απόσταση δεξιά… σε εκείνο το
σημείο ακριβώς να την κάνετε. Έχει φλέβα και το νερό είναι πολύ καλό. Τα έλεγε
σαν να είχε πάει ή σαν να τα έβλεπε από ψηλά.
Έτσι μια μέρα
πήγαμε όλοι μαζί οικογενειακώς, ήρθε και το γεωτρύπανο και όλη μέρα τρυπούσε,
αλλά δεν έβγαινε το νερό. Όταν φτάσαμε στα 80 μέτρα βάθος, αρχίσαμε να
ανησυχούμε, γιατί νερό δεν βλέπαμε, οπότε η μητέρα μου τηλεφώνησε στον Άγιο και
εκείνος είπε: «Κλεονίκη, να κατεβήτε πολύ κάτω ακόμη, και θα βρήτε φλέβα».
Όταν φτάσαμε στα
150 μέτρα, είχε πλέον σουρουπώσει και ο χειριστής του μηχανήματος ήθελε να
σταματήση. Η μητέρα μου τηλεφώνησε ξανά στον Άγιο και θλιμμένη του είπε:
– Παππούλη,
φτάσαμε στα 150 μέτρα βάθος και δεν βρήκαμε νερό. Τι να κάνουμε; μήπως να
σταματήσουμε; Και ο Άγιος:
– Όχι, όχι,
συνεχείστε. Στα 200 είναι και εμφιαλώνεται.
Γύρισε τότε η
μητέρα μου προς τον διαμαρτυρόμενο χειριστή και του είπε:
– Εγώ σε πληρώνω,
συνέχισε έως τα 200 μέτρα.
Τελικά ακριβώς
στα 205 μέτρα βάθος, αφού πρώτα το γεωτρύπανο φάνηκε να ζορίζεται πολύ και
τραντάχθηκε ολόκληρο, ξεπήδησε με ορμή το νερό αρκετά μέτρα ψηλά μαζί με μικρές
λευκές πετρούλες, μάλλον από το μάρμαρο που έσπασε το τρυπάνι. Πήραμε δείγμα
και το στείλαμε στο Χημείο για ανάλυση. Μας είπαν πως με μία μικρή επεξεργασία,
γιατί ήταν λίγο σκληρό, εμφιαλώνεται. Ήταν πλούσιο σε κάποια στοιχεία και
ιαματικό. Μας είπε μάλιστα κάποιος ειδικός πως με μια ειδική εγκατάσταση (αντλίες…)
θα έχουμε 1.000 κυβικά νερό την ημέρα.
Από το βιβλίο:
«Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 137.
...




