Σκέψεις τό βράδυ.

🕯️ Το βράδυ φέρνει συχνά στην επιφάνεια όσα καταφέραμε να κρύψουμε όλη την ημέρα μέσα στη βιασύνη. Όταν ο θόρυβος καταλαγιάζει, οι έγνοιες μπορεί να επιστρέψουν: συζητήσεις που αναπαράγονται στο μυαλό, αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι, ενοχές για όσα ειπώθηκαν ή για όσα έμειναν ημιτελή. Ο νους έχει την τάση να εστιάζει σε όσα πονούν, σαν η επανάληψη να μπορούσε να διορθώσει το παρελθόν. Όμως, κάποιες φορές, δεν το διορθώνει· απλώς κρατά την πληγή ανοιχτή.

🌿 Εδώ χρειάζεται διάκριση. Δεν πρέπει να ακολουθούμε κάθε σκέψη μόνο και μόνο επειδή εμφανίστηκε. Δεν είναι κάθε αίσθημα ενοχής μετάνοια. Δεν είναι κάθε φόβος προειδοποίηση. Μερικές φορές, η ψυχή χρειάζεται να πει: «Ναι, αυτό πονάει, αλλά δεν επιθυμώ να τρέφομαι από τον ίδιο μου τον πόνο».

🔥 Η προσέγγιση της Κυριακής —της Ημέρας του Κυρίου— μπορεί να λειτουργήσει ως κάλεσμα για αυτή ακριβώς την αναδιάταξη της καρδιάς. Ας φέρουμε στην προσευχή όχι απλώς μια λίστα προβλημάτων, αλλά την αλήθεια για το πώς αυτά λειτούργησαν μέσα μας: τον θυμό, την ανάγκη για έλεγχο, την κριτική διάθεση, τον φόβο, την αδυναμία συγχώρεσης. Η θεραπεία δεν σημαίνει ότι παύουμε να νιώθουμε· σημαίνει ότι δεν επιτρέπουμε πλέον στην πληγή να παίρνει αποφάσεις για εμάς. Μερικές φορές, η ειρήνη ξεκινά όταν σταματάμε να παλεύουμε μόνοι με τα βάρη που κουβαλάμε και εμπιστευόμαστε τελικά κάτι στα χέρια του Θεού.

Μοναχή Σιλουάνα Βλαντ

Ποιά είναι η βασιλεία του Χριστού. Πατήρ Ευσέβιος Βίττης.

*Ποιά είναι ή βασιλεία τού Χριστού; Είναι ή Εκκλησία του. Ο Χριστός τήν κυβερνάει αόρατα καί έχει δώσει τήν εξουσία νά βασιλεύουν μαζί του καί οί άγιοί του. Γι΄αυτό καί εμείς ζητούμε τή βοήθεια τών αγίων καί αυτοί μάς βοηθούν μέ τά θαύματά πού κάνουν ή τίς προσευχές καί πρεσβείες τους στόν Κύριό μας.  Τά χίλια χρόνια, πού σημαίνουν πολλά χρόνια, χωρίς νά ξέρουμε όμως πόσα ακριβώς, σημαίνουν όλα τά χρόνια από τότε, πού ήρθε ο Χριστός στόν κόσμο, ώσπου νά ξανάρθη γιά νά μάς κρίνη όλους καί νά μάς βάλη τόν καθένα στή θέση του.

   * Ο Χριστός χάρισε στούς πιστούς τήν πνευματική ζωή καί τόν αγιασμό σέ όσους έζησαν μέ συνέπεια τή ζωή αυτή. Τί θά πή πνευματική ζωή; Πνευματική ζωή σημαίνει ζωή σύμφωνα μέ τό Ευαγγέλιο καί ένωση τής ψυχής μέ τό Χριστό μέσα στήν Εκκλησία του. Σημαίνει αγάπη προσωπική γιά τό Χριστό, πού δέ διστάζει νά κάνη οποιαδήποτε θυσία γι΄αυτόν, αφού καί τή ζωή της είναι έτοιμη νά θυσιάση γιά χάρη του. Γι΄αυτό κάθε ψυχή πού πιστεύει στό Θεό καί ζή σύμφωνα μέ τό Ευαγγέλιο, λέμε πώς έχει ζωή, είναι ζωντανή. Καί κάθε ψυχή πού δέν τό κάνει αυτό, λέμε πώς ή ψυχή αυτή είναι νεκρή, πεθαμένη πνευματικά.

(Από τό βιβλίο τού π. Ευσεβίου, ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ ΣΤΉΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, Τόμος Γ΄")

«Πάτερ, τι ώρα περίπου βγαίνει η Θεία Κοινωνία;»

Πολλές φορές με ρωτάνε η παιρνουν Τηλέφωνο  

«Πάτερ, τι ώρα περίπου βγαίνει η Θεία Κοινωνία;»

Στάθηκα για λίγο και σκέφτηκα… Πόσες φορές δεν ακούμε την ίδια ερώτηση; Άλλοι ρωτούν τι ώρα θα γίνει η Θεία Κοινωνία, άλλοι τι ώρα είναι το μνημόσυνο, άλλοι πότε θα τελειώσει η Λειτουργία. Υπάρχει και το φαινόμενο από μερικούς όταν εισέρχονται στην Εκκλησία και βλέπουν μνημόσυνο και να αποχωρούν για τους νεόνυμφους  για πιστεύοντες σε προκαταλήψεις και πόσες άλλες 

Και αναρωτιέμαι με πόνο καρδιάς:

Άραγε, μόνο γι’ αυτό ερχόμαστε στην εκκλησία;

Για να κοινωνήσουμε και να φύγουμε; Για να τελειώσει το μνημόσυνο και να επιστρέψουμε στις δουλειές μας; Για να εκπληρώσουμε μια υποχρέωση και να συνεχίσουμε την καθημερινότητά μας σαν να μη συνέβη τίποτα;

Κι όμως, η εκκλησία δεν είναι ένας χώρος που επισκεπτόμαστε για λίγα λεπτά. Είναι ο οίκος του Θεού. Είναι ο τόπος όπου ερχόμαστε να συναντήσουμε τον Χριστό, να προσευχηθούμε, να μετανοήσουμε, να αφήσουμε για λίγο πίσω τις έγνοιες μας και να ακούσουμε τη φωνή Του.

Η Θεία Κοινωνία είναι το ανεκτίμητο δώρο του Θεού, αλλά η Θεία Λειτουργία δεν είναι απλώς η αναμονή της στιγμής που θα κοινωνήσουμε. Είναι ολόκληρη μια πορεία προσευχής, λατρείας και κοινωνίας με τον Χριστό.

Και το μνημόσυνο δεν είναι απλώς μια ώρα στο πρόγραμμα. Είναι προσευχή για έναν άνθρωπο που έφυγε από αυτή τη ζωή.

Αδελφοί μου, ας μην πηγαίνουμε στην εκκλησία κοιτάζοντας το ρολόι. Ας πηγαίνουμε κοιτάζοντας τον Σταυρό.

Γιατί το σημαντικό δεν είναι μόνο τι ώρα θα τελειώσει η Ακολουθία, αλλά τι θα πάρουμε μαζί μας όταν βγούμε από τον ναό.

Και το πιο ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι «τι ώρα κοινωνάμε;», αλλά:

«Χριστέ μου, ήρθα σήμερα να Σε συναντήσω. Άραγε, είμαι έτοιμος να Σου ανοίξω την καρδιά μου;»

Πατήρ Χρήστος 

“What is the bread handed out after the Liturgy?”

“What is the bread handed out after the Liturgy?”

⠀

It is a good question.

⠀

Many visitors are surprised to be offered a piece of bread at the end of the service.

⠀

It is called antidoron.

⠀

It is bread that has been blessed.

⠀

It is not the Eucharist.

⠀

It is not Holy Communion.

⠀

It is a blessing.

⠀

And it is a sign of welcome.

⠀

Visitors may receive it too.

⠀

That is part of the point.

⠀

All through the Gospels, sharing a table means sharing a life.

⠀

Christ ate with tax collectors and sinners.

⠀

He broke bread with His disciples.

⠀

He was known to them in the breaking of bread.

⠀

Bread shared at the end of the Liturgy carries that same simple message.

⠀

You are welcome here.

⠀

We are glad you came.

⠀

So when someone offers you that piece of bread, take it.

⠀

Receive it gladly.

Η εγκυμοσύνη είναι μια περίοδος κατά την οποία η σχέση της μητέρας με τον Θεό είναι ζωτικής σημασίας για το παιδί.

Η εγκυμοσύνη είναι μια περίοδος κατά την οποία η σχέση της μητέρας με τον Θεό είναι ζωτικής σημασίας για το παιδί.

Για την έγκυο μητέρα, η Θεία Ευχαριστία αποτελεί πνευματική τροφή· οι ευλογίες της επεκτείνονται όχι μόνο σε ολόκληρη την ύπαρξή της, αλλά και στο βρέφος που κυοφορεί.

Η Θεία Κοινωνία ενισχύει την έγκυο γυναίκα τόσο σωματικά όσο και πνευματικά, της χαρίζει ειρήνη και την φέρνει πιο κοντά στον Χριστό. Παράλληλα, μέσω του βαθιού δεσμού με τη μητέρα του, το βρέφος μετέχει στην ατμόσφαιρα προσευχής και πνευματικής ζωής εκείνης.

Γι’ αυτόν τον λόγο, η Εκκλησία ενθαρρύνει τις εγκύους να προσεγγίζουν το Άγιο Ποτήριο όσο το δυνατόν συχνότερα, για το δικό τους πνευματικό όφελος και για την ευλογία των βρεφών που κυοφορούν.

— π. Ioan C. Teșu

«Να γνωρίζεις ότι δεν υπάρχει κανείς ισχυρότερος από τον Κύριο Ιησού, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

«Να γνωρίζεις ότι δεν υπάρχει κανείς ισχυρότερος από τον Κύριο Ιησού, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη. Εκείνος θα σου χαρίσει τη νίκη και κανείς δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στην παντοδύναμη ισχύ Του· εσύ μόνο προσπάθησε να επικαλείσαι πάντοτε το Πανάγιο Όνομά Του — το φοβερό και δοξασμένο για όλη την κτίση, την ορατή και την αόρατη.»

— Όσιος Σεραφείμ του Γλινσκ

Σοφία Κουλομζίν, «Η Εκκλησία και τα παιδιά μας»

«Αφήστε το παιδί να φοράει τον μικρό σταυρό που έλαβε στη βάπτισή του.

Αφήστε το να βλέπει, να αγγίζει και να ασπάζεται την εικόνα στο προσκέφαλο της κούνιας του.

Αφήστε το να μυρίζει το θυμίαμα και να θαυμάζει τα ζωηρά χρώματα μέσα στην εκκλησία.

Αφήστε το να λάβει τη Θεία Κοινωνία στα χείλη του και να τη γευτεί.

Αφήστε το να νιώσει τις σταγόνες του αγιασμού στο πρόσωπό του, να ακούσει τους εκκλησιαστικούς ύμνους και να κάνει το σημείο του Τιμίου Σταυρού με τα μικρά του δαχτυλάκια!»

— Σοφία Κουλομζίν, «Η Εκκλησία και τα παιδιά μας»

Iuliana Marinescu – μια μαρτυρία για τα θαύματα της Αγίας Παρασκευής.

Η μητέρα μου συνήθιζε να παρευρίσκεται στις πανηγύρεις του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Ιωάννη του Νέου και του Αγίου Ιεράρχη Καλλινίκου. Κάποια χρονιά, ενώ βρισκόταν στην πανήγυρη του Αγίου Καλλινίκου της Τσέρνικα, είδε στον ύπνο της την Αγία Παρασκευή να μπαίνει στην εκκλησία, να επιπλήττει όσους συζούσαν χωρίς να είναι παντρεμένοι και να τους διώχνει έξω.

Όταν η Αγία έφτασε κοντά στη μητέρα μου, τη ρώτησε: «Γιατί δεν έρχεσαι στη γιορτή μου;». Η μητέρα μου απάντησε ότι δεν είχε χρήματα, καθώς το εισιτήριο του τρένου για το Ιάσιο ήταν ακριβό. Συνήθως ταξίδευε το φθινόπωρο για τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, ειδικά εφόσον ο πατέρας μου ονομαζόταν Ντουμίτρου (Δημήτριος). Ξύπνησε προβληματισμένη από το όνειρο· μετά τη λειτουργία, μια κυρία την πλησίασε και της έδωσε 500 λέι, λέγοντας: «Ορίστε, για να μπορέσεις να έρθεις να επισκεφθείς την Αγία». Αυτό ήταν ακριβώς το ποσό που χρειαζόταν για ένα εισιτήριο μετ' επιστροφής για το Ιάσιο. Από τότε, η μητέρα μου δεν έχανε ποτέ το προσκύνημα στην Αγία Παρασκευή και κάθε φορά, κάποιος της έδινε τα χρήματα για το ταξίδι.

Κάποια χρονιά, ο πατέρας μου δυσαρεστήθηκε και της είπε να μην ξαναπάει στο Ιάσιο επειδή κόστιζε πολύ· η μητέρα μου άρχισε να κλαίει αλλά δεν είπε τίποτα, καθώς δεν είχε χρήματα. Το επόμενο πρωί, ο πατέρας μου μπήκε στο σπίτι κρατώντας μια νεκρή κότα, και η μητέρα μου του είπε ότι θα είχαμε οικονομική ζημιά ίση με το κόστος του ταξιδιού στο Ιάσιο· το ίδιο συνέβη και την επόμενη μέρα — άλλη μια νεκρή κότα. Η μητέρα είπε πάλι στον πατέρα πόσο πίστευε ότι άξιζε μια κότα. Τότε ο πατέρας είπε: «Τώρα θα μείνουμε και χωρίς φαγητό...» και έδωσε στη μητέρα τα χρήματα για να πάει. Η μητέρα ξεκίνησε για το Ιάσιο, αλλά η καρδιά της ήταν βαριά από την αγωνία, καθώς υπήρχαν τέσσερα παιδιά στο σπίτι και μόνο ένα εισόδημα.

Στο προσκύνημα της Αγίας, συνάντησε ξανά την κυρία που της είχε δώσει τα χρήματα για το τρένο· πριν φύγει, η κυρία την πήγε σε ένα παντοπωλείο όπου γνώριζε κάποιον. Εκεί, γέμισε έναν σάκο από γιούτα με σακουλάκια ρύζι (τότε, το ρύζι και η ζάχαρη πωλούνταν χύμα), αλεύρι, ζάχαρη, τυρί, μαργαρίνη και ελιές, και τη συνόδευσε μέχρι το τρένο. Επιστρέφοντας στο σπίτι —καθώς δεν μπορούσε να μεταφέρει μόνη της τον σάκο— δανείστηκε ένα καροτσάκι από έναν γείτονα και μας έφερε τα τρόφιμα από την Αγία. 

Iuliana Marinescu – μια μαρτυρία για τα θαύματα της Αγίας Παρασκευής

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ηρεμήσουν ακόμα και όταν όλα πάνε καλά.

🌿 Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ηρεμήσουν ακόμα και όταν όλα πάνε καλά. Παρατηρούν τον τόνο της φωνής του άλλου, αναζητούν μια αλλαγή στο βλέμμα του, αναρωτιούνται τι θα συμβεί στη συνέχεια και προετοιμάζουν μια απάντηση πριν καν τεθεί η ερώτηση. Το μυαλό τους έμαθε από παλιά ότι η ηρεμία μπορεί να διαδεχθεί από τον πόνο, και τώρα προσπαθεί να προλάβει κάθε αιφνιδιασμό. Αυτή είναι η εγρήγορση μιας ψυχής που αναγκάστηκε να αμύνεται για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα.

🕯️ Ωστόσο, μια άμυνα που κάποτε ήταν χρήσιμη, αργότερα μπορεί να μετατραπεί σε φυλακή. Το άτομο δεν καλωσορίζει πια την ειρήνη· την αντιμετωπίζει με καχυποψία. Δεν απολαμβάνει πια απλώς το καλό· το εξετάζει εξονυχιστικά. Κι έτσι, καταλήγει να υποφέρει όχι μόνο εξαιτίας του κακού που όντως συνέβη, αλλά και εξαιτίας του κακού που ίσως δεν συμβεί ποτέ.

🔥 Η επούλωση δεν απαιτεί αφέλεια. Απαιτεί να μην είναι πλέον ο φόβος ο μοναδικός μας σύμβουλος. Μερικές φορές, αρκεί να πει κανείς: «Είμαι ασφαλής τώρα». Κι αν το μυαλό δεν μπορεί ακόμη να το πιστέψει, μπορεί να βοηθηθεί —μέσα από την προσευχή, τις ασφαλείς σχέσεις, την υπομονή και, όταν χρειάζεται, την ψυχολογική υποστήριξη. Ο Θεός δεν μας καλεί να ζούμε σε κατάσταση διαρκούς ετοιμότητας για την καταστροφή.

Mother Siluana

«Γεννήθηκα Μουσουλμάνος και φοίτησα στην Ιατρική Σχολή "Grigore T. Popa" στο Ιάσιο...

«Γεννήθηκα Μουσουλμάνος και φοίτησα στην Ιατρική Σχολή "Grigore T. Popa" στο Ιάσιο...

Δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα για τον Χριστιανισμό — μόνο κάτι αόριστα πράγματα για τον Ιησού και την Παναγία. Σεβόμουν βέβαια τις πεποιθήσεις των άλλων, αλλά δεν ήμουν καθόλου θρησκευόμενος...

Κατά τη διάρκεια της εξεταστικής περιόδου του καλοκαιριού, είχα τρομερό άγχος και αγωνία, καθώς δεν είχα προλάβει να διαβάσω τον τεράστιο όγκο της ύλης για τη Μικροβιολογία.

Υπήρχε ένας καθηγητής που αποτελούσε τον χειρότερο εφιάλτη των φοιτητών — ένας ογκώδης άνδρας που έκοβε τους πάντες ανεξαιρέτως. Τρομοκρατημένος, άρχισα να διαβάζω, αλλά ήταν ένας αγώνας άνισος· ένιωθα πως η προσπάθειά μου ήταν σταγόνα στον ωκεανό. Μετά από περίπου τρεις μέρες εντατικού διαβάσματος, μπορούσα ειλικρινά να πω ότι δεν ήξερα τίποτα.

Τα βακτήρια είχαν μπερδευτεί χαοτικά στο μυαλό μου, τα μπέρδευα όλα άσχημα... με λίγα λόγια, ήμουν χαμένος από χέρι! 😶‍🌫️

Ένα πρωί, δύο μέρες πριν από την εξέταση, είδα κάποιους Ρουμάνους φίλους μου να ετοιμάζονται να φύγουν. Τους ρώτησα:

"Πού πάτε; Για καμιά μπίρα;"

Κι εκείνοι απάντησαν:

"Όχι, πάμε στην Αγία Παρασκευή — στα λείψανά της — για να προσευχηθούμε να περάσουμε το μάθημα."

"Ποια είναι αυτή; Καμιά καθηγήτρια Μικροβιολογίας;" ρώτησα.» «Έλα τώρα, είναι αγία! Πρέπει να έρθεις κι εσύ — θα σε βοηθήσει· είναι η πιο καλόκαρδη ψυχή στη γη!» ❤️😇

Πήγα, αν και ένιωθα μπερδεμένος και δύσπιστος. Μπήκα στη μεγάλη εκκλησία —όπου δεν χρειαζόταν να βγάλω τα παπούτσια μου— πλησίασα ένα όμορφο κουβούκλιο και προσευχήθηκα με τον δικό μου τρόπο:

"Αγία Παρασκευή, βάλε τάξη στις σκέψεις του μυαλού μου! Θέλω να γίνω καλός γιατρός." 🤗

Δύο μέρες αργότερα ήρθε η ώρα της φοβερής εξέτασης. Δεκάδες φοιτητές έβγαιναν από εκείνο το "δικαστήριο" κλαίγοντας.

Μπήκα κι εγώ, παρόλο που ένιωθα ανέτοιμος... Όμως, μόλις έφτασα εκεί, το μυαλό μου ηρέμησε· θυμόμουν την ύλη του μαθήματος άψογα — ήταν σαν τα βασικά σημεία να ήταν γραμμένα με χρυσά γράμματα. Ήξερα ακριβώς τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του καθηγητή... και πέρασα με βαθμό 9.

Τώρα είμαι παντρεμένος με μια Ρουμάνα· βαφτίσαμε τους δύο γιους μας Χριστιανούς και πιστεύω στη βοήθεια των αγίων. 😇"

_____________

Δεν μπορείς να βρεθείς κοντά στα ιερά λείψανα χωρίς να αλλάξεις ή να λάβεις βοήθεια...

(Alex Andru)

Και θυμήθηκα έναν παππουλη..

Άνοιξα λίγο τη κουρτίνα να μπεί το φως του ήλιου από το παράθυρο..

Και θυμήθηκα έναν παππουλη.. 

Άνοιξε παιδάκι μου, λίγο τη καρδούλα σου να μπεί το φως του Χριστού!..

Και νιώσε λίγο εκείνο::

“Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ, καὶ τὰ καταχθόνια”   !! 

                                   

Μερικές φορές......

Μερικές φορές, ένα άτομο δεν συνειδητοποιεί καν ότι σήμερα είναι η τελευταία του ευκαιρία.

Η τελευταία φορά να δει ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Η τελευταία φορά να ακούσει τη φωνή του.

Η τελευταία φορά να πει, "Σ' αγαπώ."

Ζούμε σαν να μας ανήκει ο χρόνος.

Αναβάλλουμε τις αγκαλιές, τα καλά λόγια, τη συγχώρεση και την προσευχή. Νομίζουμε ότι τα αγαπημένα μας πρόσωπα θα είναι πάντα εκεί. — "Θα τηλεφωνήσω αύριο."

— "Θα περάσω αυτή την εβδομάδα."

— "Θα μιλήσουμε αργότερα."

— "Υπάρχει ακόμα χρόνος."

Και τότε, το τηλέφωνο σταματά να χτυπάει...

Η πόρτα δεν ανοίγει...

Και η φωνή που είχες συνηθίσει να ακούς όλη σου τη ζωή γίνεται απλώς μια ανάμνηση.

Και το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να θυμάσαι εκείνη την τελευταία μέρα. Άλλωστε, ίσως απλώς είπες, "Είμαι απασχολημένος." Και το άτομο έφυγε νομίζοντας ότι δεν ήθελες να του μιλήσεις. Ίσως η μητέρα σου περίμενε ένα τελευταίο απλό τηλεφώνημα από εσένα. Ίσως ο πατέρας σου ήθελε να πει κάτι, αλλά παρέμεινε σιωπηλός. Ίσως το αγαπημένο σας πρόσωπο να μην χρειαζόταν χρήματα ή βοήθεια — απλώς ήθελε να νιώσει ότι νοιαζόσασταν γι' αυτό.

Εσείς όμως ήσασταν απασχολημένοι. Συχνά συνειδητοποιούμε την πραγματική αξία ενός ατόμου μόνο όταν δεν είναι πλέον δυνατό να το αγγίξουμε. Και τότε, λαχταράμε το αδύνατο: να γυρίσουμε πίσω, έστω και για πέντε λεπτά. Να καθίσουμε δίπλα του.

Να κρατήσουμε το χέρι του.

Να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Και να πούμε όλα όσα δεν είχαμε χρόνο πριν: «Συγχώρεσέ με»·

«Ευχαριστώ»· «Σ' αγαπώ». Αλλά το παρελθόν δεν επιστρέφει ποτέ. Έτσι, αν υπάρχει κάποιος που αγαπάτε δίπλα σας σήμερα, μην περιμένετε μια ξεχωριστή μέρα. Πηγαίνετε σε αυτόν. Αγκαλιάστε τον. Τηλεφωνήστε σε κάποιον που δεν έχετε τηλεφωνήσει εδώ και πολύ καιρό. Συμφιλιωθείτε με κάποιον που του κρατάτε κακία. Πείτε καλά λόγια σε κάποιον στον οποίο συνήθως δεν λέτε τίποτα. Και μετά πείτε ήσυχα στον Θεό: «Κύριε, σε ευχαριστώ που μπορώ ακόμα να το κάνω αυτό σήμερα». Γιατί ίσως το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι αυτό που αναζητούμε. Το μεγαλύτερο θαύμα είναι μια άλλη μέρα. Ένα άλλο πρωί. Ένα άλλο τηλεφώνημα.

Μια άλλη ευκαιρία για μια αγκαλιά.

Μια ακόμη ευκαιρία για συγχώρεση.

Μια ακόμη ευκαιρία να πεις:

«Σ' αγαπώ». Όσο αυτό το άτομο είναι κοντά, μην μένεις σιωπηλός. Όσο η καρδιά σου χτυπάει ακόμα, μην την αναβάλλεις. Ενώ ο Κύριος σου χαρίζει αυτή τη μέρα, βρες χρόνο να κάνεις κάτι για το οποίο θα Τον ευχαριστείς μια μέρα για όλη την αιωνιότητα.

(Ορθόδοξος Τσερνιχίβ)

- Αναγνώστης Σεργίου

Ορθόδοξη Ζωή

Ένα ασυνήθιστο περιστατικό στη Θεολογική Σχολή της Μόσχας.

Ένα ασυνήθιστο περιστατικό στη Θεολογική Σχολή της Μόσχας

Ένα ασυνήθιστο περιστατικό έλαβε χώρα στη Θεολογική Σχολή της Μόσχας τη δεκαετία του 1970.

Κατά τη διάρκεια των εισαγωγικών εξετάσεων, ένας νεαρός άνδρας απέτυχε να απαντήσει έστω και σε μία ερώτηση. Δεν γνώριζε καν την «Κυριακή Προσευχή» (το «Πάτερ Ημών»). Δεν είχε ιδέα τι ήταν το «Σύμβολο της Πίστεως», ενώ η Θεία Λειτουργία και οι εκκλησιαστικές ακολουθίες ήταν προφανώς αδιάφορες για εκείνον. Τελικά, ο εξεταστής τον ρώτησε: «Λοιπόν, γνωρίζεις *οτιδήποτε*;» Σε απάντηση, ο νεαρός άρχισε να απαγγέλλει από μνήμης ένα απόσπασμα από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο — ένα απόσπασμα χωρίς καμία αφηγηματική εισαγωγή ή κατακλείδα... «Τι είναι αυτό;» τον ρώτησε ο καθηγητής. «Δεν ξέρω. Απλώς στεκόμουν σε μια στάση λεωφορείου και το λεωφορείο αργούσε να έρθει. Ξαφνικά, ο άνεμος έφερε ένα χαρτί στα πόδια μου. Το σήκωσα και αυτό ήταν γραμμένο πάνω του. Και καθώς το διάβαζα, συνειδητοποίησα στην καρδιά μου ότι όλα αυτά είναι η αλήθεια...»

Η απάντησή του κρίθηκε επαρκής.

- Ιερέας Dejan Đuričić

Ο επιτάφιος.

Ο Πατέρας Πολύκαρπος ήταν πρόσφατα στην Αθωνα και επέστρεψε με ένα εικονίδιο που ζωγράφισε ο ρωσικός μοναχός Τυχών  Όταν του ζητήθηκε γιατί συχνά ζωγράφιζε επίταφο, απάντησε: "για να θυμόμαστε τον θάνατο". Ο επιτάφιος είναι ένα εικονίδιο που απεικονίζει Χριστό να είναι σε τάφο . 

Ζούμε σε έναν κόσμο που φαίνεται να φοβάται τα γηρατειά,

Ζούμε σε έναν κόσμο που φαίνεται να φοβάται τα γηρατειά, φίλοι μου. Κρύβουμε τις ρυτίδες μας, στενοχωριόμαστε όταν εμφανίζεται η πρώτη άσπρη τρίχα και κοιταζόμαστε στον καθρέφτη σαν ο χρόνος να μας έχει αδικήσει. Όμως, σταθείτε λίγο... τα γηρατειά δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε. Είναι ένα ταξίδι που δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να ολοκληρώσουν. Κάθε ρυτίδα μπορεί να κρύβει μια ιστορία μόχθου, μια χαρά ή μια άγρυπνη νύχτα φροντίδας για κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Γιατί να ντρεπόμαστε για τα χρόνια που μας χάρισε ο Θεός;

Ας φροντίζουμε τον εαυτό μας, βεβαίως — διατηρώντας την υγεία και τη ζωντάνια μας. Ας μην κάνουμε όμως είδωλο τη νεότητα. Ο άνθρωπος δεν χάνει την ομορφιά του όταν εξασθενεί η σωματική του δύναμη· κινδυνεύει να τη χάσει μόνο όταν η καρδιά του γίνεται πέτρα. Έχω γνωρίσει ηλικιωμένους των οποίων τα πρόσωπα ήταν χαραγμένα από τον χρόνο, κι όμως τα μάτια τους έκρυβαν ένα φως που σπάνια συναντά κανείς στους νέους. Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας βοηθήσει να γερνάμε με αξιοπρέπεια — χωρίς πικρία και χωρίς το αίσθημα της αχρηστίας. Και ας βλέπουμε τους ηλικιωμένους με σεβασμό. Έχουμε πολλά να μάθουμε από την υπομονή τους, ακόμα και όταν τα βήματά τους έχουν επιβραδυνθεί.

Π. Πιμέν Βλαντ

Ο άνθρωπος—μια απλή χούφτα σκόνη—φέρει τον Κύριο μέσα του·.

Ολόκληρη η Αγία Τριάδα βρίσκει χώρο μέσα σε μια αγνή ψυχή—

Πατέρας, Υιός και Πνεύμα—αποκαλυμμένοι, αλλά απρόσιτοι.

Κατοικούν μέσα στην ψυχή, αλλά δεν την καταναλώνουν.

Αντιλαμβάνεστε τα βάθη του μυστηρίου που εκπληρώνεται μέσα μας;

Ο άνθρωπος—μια απλή χούφτα σκόνη—φέρει τον Κύριο μέσα του·

Φέρει τον Ένα ολόκληρο που κρατάει τα πάντα με ένα μόνο δάχτυλο.

Ζόρικα Λάτσκου Θεοδοσία

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 11:23-26. Η μαρτυρία του Απόστολου Παύλου για την θεία ευχαριστία και τόν μυστικό δείπνο από τόν ίδιο.

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 11:23-26.

23 Ἐγὼ γὰρ παρέλαβον ἀπὸ τοῦ Κυρίου, ὃ καὶ παρέδωκα ὑμῖν, ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐν τῇ νυκτὶ ᾗ παρεδίδετο ἔλαβεν ἄρτον,

24 καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ εἶπεν· Λάβετε, φάγετε· τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμα τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν.

25 Ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· Τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐστὶν ἐν τῷ ἐμῷ αἵματι· τοῦτο ποιεῖτε, ὁσάκις ἂν πίνητε, εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν.

26 Ὁσάκις γὰρ ἂν ἐσθίητε τὸν ἄρτον τοῦτον καὶ τὸ ποτήριον τοῦτο πίνητε, τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου καταγγέλλετε, ἄχρις οὗ ἂν ἔλθῃ.

Α΄ Προς Κορινθίους 11:23-26

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 11:23-26 TGV (Η Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη))Εγώ αυτό παρέλαβα από τον ίδιο τον Κύριο, κι αυτό σας παρέδωσα: Ο Κύριος Ιησούς, τη νύχτα που ήταν να παραδοθεί στους σταυρωτές του, πήρε ψωμί, και, αφού έκανε ευχαριστήρια προσευχή, το τεμάχισε και είπε: «Λάβετε και φάγετε· αυτό είναι το σώμα μου, που τεμαχίζεται για χάρη σας. Αυτό να κάνετε στην ανάμνησή μου». Παρόμοια, όταν τέλειωσε το δείπνο, πήρε το ποτήρι και είπε: «Αυτό το ποτήριο είναι η νέα διαθήκη που επικυρώνεται με το αίμα μου. Όποτε πίνετε απ’ αυτό το ποτήριο, να το κάνετε στην ανάμνησή μου». Γιατί ωσότου να έρθει ο Κύριος, πάντοτε, όποτε τρώτε αυτό το ψωμί και πίνετε αυτό το ποτήριο, διακηρύττετε το θάνατο του Κυρίου.

«Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού.»— Γαλάτας 6:2.

«Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού.»

— Γαλάτας 6:2

«Επιθυμείς να βρεις τον Θεό; Φρόντισε τον αδελφό σου, διότι η εικόνα του Χριστού είναι κρυμμένη μέσα του.»

Η φιλοξενία (η αγάπη προς τους αδελφούς και τους ξένους) μάς υπενθυμίζει ότι η χριστιανική ζωή δεν βιώνεται στην απομόνωση, αλλά εν κοινωνία.

Βαστάζοντας τα βάρη ο ένας του άλλου, μεταμορφώνουμε κάθε ημέρα σε μια λειτουργία έμπρακτης αγάπης.

Ήρθε ο Κύριος !!!!

14/2017

 "Ήρθε ο Κύριος! Μου είπε: Σε έχω γράψει πρώτη στα μητρώα μου. Τον ρώτησα: Εμένα Κύριε; Γιατί; Και μου απάντησε: Γιατί στη ζωή σου έχυσες πύρινα δάκρυα!"

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου  Ιεροθέου  Η Γερόντισσα Γαλακτία Η Βλέπουσα  Εκδόσεις Ι.Μ.Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

«Οι άνθρωποι αγαπούν διαφορετικά. Κάποιοι αγαπούν όσο τους επιτρέπει η υπερηφάνειά τους, άλλοι αγαπούν όσο τους επιτρέπει η ζωή...»

Ο ΕΥΣΕΒΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ Ο ΡΟΥΜΑΝΟΣ.

 

Σήμερα, στην Τισμάνα, ο Σεβάσμιος Γεροντίος δεν έχασε το δικό του μνημόσυνο. Ήταν παρών σε κάθε προσευχή, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε χαμόγελο και στα θαύματα που συνεχίζει να κάνει στη ζωή όσων τον αγαπούν.

Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από την αναχώρησή του προς τον Κύριο, αλλά οι άνθρωποι έρχονται σε αυτόν σαν σε κάποιον αγαπημένο, που ξέρουν ότι θα τον βρίσκουν πάντα στο σπίτι τους.

Σήμερα, εκατοντάδες ψυχές συγκεντρώθηκαν στον τάφο του. Είκοσι ιερείς λειτουργοί, μαζί με πολλούς άλλους ιερείς που ήρθαν ως προσκυνητές, μοναχές και πιστοί, έψαλλαν προσευχές και τραγούδια μαζί, σε μια ατμόσφαιρα ομορφιάς που είναι δύσκολο να αποτυπωθεί με λόγια.

Και, όπως πάντα, οι άνθρωποι ήρθαν με γλυκά. Μια τόσο απλή χειρονομία, αλλά τόσο γεμάτη αγάπη! Γιατί έτσι κρατούν τον Σεβάσμιο Γεροντίο, τον τρελό για τον Χριστό, στις καρδιές τους: με την παιδική του χαρά, με την ταπεινότητά του, με τα αστεία του και με εκείνη την ασυνήθιστη αγάπη μέσω της οποίας ήξερε πώς να φτάνει στην ψυχή κάθε ανθρώπου.

Και δίπλα στον τάφο του αναπαύεται η Αγία Σεβάσμια Αντωνίνα της Τισμάνα, της οποίας η αγιοποίηση ανακηρύχθηκε τοπικά την περασμένη εβδομάδα. Δύο ζωές αφιερωμένες στον Θεό, δύο ψυχές που επέλεξαν την ταπεινότητα και την προσευχή, τόσο κοντά η μία στην άλλη.

Οκτώ χρόνια χωρίς τον Όσιο Γερόντιο; Όχι. Οκτώ χρόνια στα οποία κατάλαβα όλο και περισσότερο ότι η αγάπη ενός αγίου ανθρώπου δεν τελειώνει με την επίγεια ζωή.

Ο Όσιος Γερόντιος συνεχίζει να παρηγορεί, να βοηθάει, να απαντά στις προσευχές και να κάνει θαύματα. Άλλα γνωστά σε όλους, άλλα φυλαγμένα στο μυστικό των καρδιών όσων τα βίωσαν.

Σήμερα, στην Τισμάνα, όχι μόνο υπήρχε νοσταλγία γι' αυτόν. Η χαρά που είναι ακόμα τόσο κοντά έγινε ιδιαίτερα αισθητή.

Όσιε Γερόντιο, πρεσβύτευσε τον Θεό για εμάς!

Είπε γέρων:"Όταν η αιωνιότητα είναι μια ιστορία, ο Θεός είναι ο αφηγητής!"

Άγιος Παϊσίος και ο άγγελος

Αιωνια η μνήμη αυτού.Καλο ταξίδι εις τον Ουράνιο Πατέρα μας γέροντα Ιουστίνε.

Never Despair — Trust in God’s Mercy.

 Never Despair — Trust in God’s Mercy

“Keep only one thing in mind: Never fall into despair.

Even if a person stumbles and sins ten thousand times in a single day, it is not right before God to despair.

On the contrary, one must continue to hope, rise again, and prepare for the spiritual struggle, until the grace of God comes and sets him free.”

— Elder Ephraim of Arizona (Elder Ephraim the Athonite) ☦️

No matter how many times we fall, we must never lose hope in the mercy of God. The spiritual life is not about never stumbling, but about continually rising through repentance, humility, prayer, and trust in Christ. God’s mercy is greater than our sins, and His grace never abandons those who sincerely turn toward Him.

 

 

Καλό Παράδεισο, αγαπημένε μας Γέροντα.Να έχουμε όλοι την ευχή σου.

Με τη μέριμνα και την ευλογία του Παναγιωτάτου Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ΄ και με την πολύτιμη αρωγή της Πρεσβείας του Ισραήλ και της Πρέσβειρας κ. Ambassador Pninat Yanay , την οποία ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας, κατέστη δυνατός ο επαναπατρισμός του σκηνώματος του μακαριστού Γέροντος Ιουστίνου στους Αγίους Τόπους.

Το σκήνωμά του παρέλαβε ο Γέρων Δραγουμάνος, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Ματθαίος, και αυτή την ώρα κατευθύνεται προς τον αγαπημένο του τόπο, εκεί όπου αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διακονία της Εκκλησίας, με αυταπάρνηση, πίστη και απαράμιλλο θάρρος, θέτοντας ακόμη και την ίδια του τη ζωή σε κίνδυνο.

Επιστρέφει στη γη που αγάπησε και υπηρέτησε, παρά τις δυσκολίες και τις επανειλημμένες απόπειρες δολοφονίας εναντίον του. Επιστρέφει στο ιερό Φρέαρ του Ιακώβ, εκεί όπου η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα συνάντησε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και όπου αναβλύζει το ζωντανό ύδωρ της πίστεως.

Εκεί, στον ίδιο ιερό τόπο, αναπαύεται και το σκήνωμα του μαρτυρήσαντος Αγιοταφίτη Ιερομονάχου Φιλουμένου, ο οποίος σφράγισε με το αίμα του την αγάπη και την αφοσίωσή του στον Χριστό.

Σήμερα, η γη που αγάπησε και υπηρέτησε υποδέχεται τον Γέροντα Ιουστίνο για τον τελευταίο ασπασμό. Στον τόπο της θυσιαστικής του διακονίας επιστρέφει, για να αναπαυθεί εκεί όπου χτύπησε η καρδιά του, εκεί όπου έζησε με πίστη και αυταπάρνηση, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμα της πνευματικής του παρουσίας.

Καλό Παράδεισο, αγαπημένε μας Γέροντα.Να έχουμε όλοι την ευχή σου

Ο γέροντας Ιουστίνος αυτήν την στιγμή κηδεύεται στο Φρεαρ του Ιακώβ. Στους Αγίους Τόπους. Αιωνία η μνήμη αυτού. Μακάρι να του μοιάσουμε.

Υπάρχουν πόνοι....

🔥 Υπάρχουν πόνοι τόσο μεγάλοι, που ο άνθρωπος δεν ρωτά πια απλώς «Γιατί;», αλλά αρχίζει να λέει: «Αν ο Θεός με αγαπούσε, δεν θα επέτρεπε να συμβεί αυτό». Και αυτό το ερώτημα δεν πρέπει να το χλευάζουμε. Υπάρχουν απώλειες που συντρίβουν κάτι μέσα μας. Υπάρχουν προσευχές όπου η απάντηση δεν μοιάζει καθόλου με αυτό που ζητήσαμε.

🕯️ Ωστόσο, εδώ η ψυχή μπορεί να υποκύψει σε έναν τρομερό πειρασμό: να μετατρέψει τον πόνο σε απόδειξη ότι ο Θεός την εγκατέλειψε. Τότε, κάθε πληγή γίνεται κατηγορία, κάθε σιωπή γίνεται απουσία και ο άνθρωπος αρχίζει να απομακρύνεται από Εκείνον ακριβώς στον οποίο θα μπορούσε να εκμυστηρευτεί την αλήθεια του πόνου του.

Η πίστη δεν απαιτεί να προσποιείσαι ότι δεν πονάς. Μπορείς να πεις: «Κύριε, είμαι θυμωμένος. Δεν καταλαβαίνω. Δυσκολεύομαι πια να εμπιστευτώ». Μερικές φορές, αυτή είναι μια πιο αληθινή προσευχή από πολλά όμορφα λόγια. Η θεραπεία δεν αρχίζει όταν βρίσκουμε εξήγηση για κάθε πόνο, αλλά όταν ο πόνος παύει να μας πείθει ότι είμαστε μόνοι μας μέσα σε αυτόν.

Μητέρα Σιλουάνα

10 Οκτωβρίου – Οι 26 Άγιοι Μάρτυρες του Ζωγράφου. Μοναχοί που επέλεξαν να θυσιάσουν τη ζωή τους για την πίστη τους στον Χριστό!

 10 Οκτωβρίου – Οι 26 Άγιοι Μάρτυρες του Ζωγράφου. Μοναχοί που επέλεξαν να θυσιάσουν τη ζωή τους για την πίστη τους στον Χριστό!

Κάθε χρόνο, στις 10 Οκτωβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη των 26 Αγίων Μαρτύρων της Μονής Ζωγράφου, στο Άγιο Όρος, οι οποίοι παρέμειναν σταθεροί στην πίστη τους, ακόμη και μπροστά στον θάνατο.

Αυτοί οι ομολογητές του Χριστού έζησαν τον 13ο αιώνα, σε μια εποχή μεγάλων δοκιμασιών για τον Ορθόδοξο κόσμο.

Σύμφωνα με την αγιορειτική παράδοση, 22 μοναχοί και 4 λαϊκοί κατέφυγαν στον πύργο του μοναστηριού, αρνούμενοι να απαρνηθούν την ορθόδοξη πίστη. Ο πύργος κάηκε και οι 26 έλαβαν μαρτυρικό θάνατο, παραμένοντας πιστοί στον Θεό μέχρι την τελευταία τους πνοή.

Η ιστορία τους είναι ένα μάθημα για το θάρρος, τη θυσία και τη δύναμη της πίστης.

Μας υπενθυμίζουν ότι η αληθινή πίστη δεν εκδηλώνεται μόνο σε στιγμές χαράς, αλλά ιδιαίτερα όταν η ζωή μας φέρνει αντιμέτωπους με δύσκολες δοκιμασίες.

Δεν είμαστε όλοι καλεσμένοι στη θυσία των μαρτύρων, αλλά ο καθένας από εμάς μπορεί να ομολογήσει πίστη μέσω της καλοσύνης, της συγχώρεσης, της υπομονής και της αγάπης για τον πλησίον μας.

 Προσευχή στους 26 Αγίους Μάρτυρες του Ζωγράφου:

Άγιοι Μάρτυρες, που παρέμειναν σταθεροί στην αληθινή πίστη, προσεύχεστε στον Θεό για εμάς! Ενισχύστε μας με τη μεσιτεία σας σε στιγμές δοκιμασίας, βοηθήστε μας να μην χάνουμε την ελπίδα και ζητήστε από τον Κύριο ειρήνη, υγεία και ευλογίες για τις οικογένειές μας. Αμήν!

Στις 10 Οκτωβρίου, ας τιμήσουμε τη μνήμη τους και ας θυμηθούμε ότι μια ισχυρή πίστη μπορεί να φωτίσει ακόμη και τις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής.

 Στους 26 Αγίους Μάρτυρες του Ζωγράφου, προσεύχεστε στον Θεό για εμάς και για τους αγαπημένους μας!

Είθε η μνήμη τους να είναι αιώνια!

Άγιος Νικόλαος των Ελλήνων – Ματέρα, Ιταλία

Άγιος Νικόλαος των Ελλήνων – Ματέρα, Ιταλία

Ο Άγιος Νικόλαος των Ελλήνων (San Nicola dei Greci) είναι μία από τις σημαντικές βυζαντινές υπόσκαφες εκκλησίες της Ματέρας. Βρίσκεται στην ιστορική συνοικία των Sassi, μέσα σε ένα εντυπωσιακό συγκρότημα λαξευμένο στον βράχο.

 Η ιστορία του ναού

* 10ος–11ος αιώνας: Σε αυτή την περίοδο τοποθετείται η προέλευση του υπόσκαφου ναού και του μοναστικού συγκροτήματος.

* Βυζαντινή παράδοση: Η αρχιτεκτονική του θυμίζει παλαιούς ανατολικούς χριστιανικούς ναούς, με ιερό και χώρο που παραπέμπει στη βυζαντινή λατρεία.

* 1213: Το μοναστηριακό συγκρότημα φιλοξένησε γυναίκες ασκήτριες και μετανοούσες που είχαν έρθει από την Άκρα της Παλαιστίνης, με τη συνοδεία του επισκόπου Ανδρέα.

 Οι βυζαντινές αγιογραφίες 

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι τοιχογραφίες που σώζονται στις αψίδες του ναού. Ξεχωρίζει η παράσταση τριών αγίων της ανατολικής χριστιανικής παράδοσης:

* Άγιος Νικόλαος, ο προστάτης στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός.

* Αγία Βαρβάρα.

* Άγιος Παντελεήμων.

Οι αγιογραφίες αποτελούν πολύτιμα τεκμήρια της βυζαντινής θρησκευτικής τέχνης στην περιοχή.

Πού βρίσκεται και τι αξίζει να προσέξετε

Ο ναός βρίσκεται στο συγκρότημα Madonna delle Virtù και San Nicola dei Greci, κατά μήκος της Via Madonna delle Virtù, κοντά στη χαράδρα της Ματέρα.

Εάν τον επισκεφθείτε, προσέξτε ιδιαίτερα το τέμπλο, τις αψίδες και τις παλαιές αγιογραφίες. Η επίσκεψη σάς μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου η πίστη, η ασκητική ζωή και η βυζαντινή τέχνη συνυπάρχουν μέσα στον ίδιο τον βράχο.

Μια σημαντική διευκρίνιση: Η ονομασία «των Ελλήνων» συνδέεται με την ανατολική, βυζαντινή χριστιανική παράδοση της περιοχής· δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι όλοι οι μοναχοί ή οι πιστοί του ναού ήταν ελληνικής καταγωγής.