Αυτός που παρηγορεί τον πλησίον του, θα παρηγορηθεί από τον ίδιο τον Κύριο.

 

Αυτός που παρηγορεί τον πλησίον του, θα παρηγορηθεί από τον ίδιο τον Κύριο. Γι' αυτό και το Άγιο Πνεύμα ονομάζεται Παράκλητος. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, να παρηγορούμε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον· τότε το όνομα της Αγίας Τριάδας —του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος— θα δοξαστεί και στη δική μας ζωή.

Πρωθιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ

Οφείλουμε να προσευχόμαστε για την ειρήνη της ψυχής.

 

Οφείλουμε να προσευχόμαστε για την ειρήνη της ψυχής. 🕊️

«Κύριε, χάρισέ μου κι εμένα τη δική Σου ειρήνη. Δεν κατέχω το ειρηνικό πνεύμα της πραότητας. Γνωρίζω ότι αυτό δεν μπορεί να αποκτηθεί με καμία προσπάθεια ή με τη λογική του κόσμου, διότι υπερβαίνει κάθε ανθρώπινο νου. Γαλήνευσε την αγωνιώδη και ταραγμένη ψυχή μου, όπως μια μητέρα παρηγορεί το παιδί που κλαίει. Κι όμως, Εσύ είσαι πιο κοντά μας από κάθε μητέρα. Φώτισέ με με το φως Σου και χάρισε ειρήνη στην ψυχή μου».

Ο Κύριος είναι πιο κοντά μας από τη μητέρα μας· ας είμαστε λοιπόν πάντοτε ανοιχτοί σε Εκείνον, «και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο».

Ιερομόναχος Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ ΓΡΑΦΕΙ....

 

«Όταν δίνουμε σε έναν άνθρωπο που θλίβεται τη δύναμη να ζει, να πιστεύει και να αγαπά μέσα από μια καλοσυνάτη, εγκάρδια και τρυφερή λέξη — αυτό είναι η τρυφερότητα. Ας αγαπάμε και ας εκτιμούμε ο ένας τον άλλον.»

– Πρωθιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ.

Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

 

«Να θυμάσαι: όπου υπάρχει αγάπη, εκεί υπάρχει ο Θεός. Όπου δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει ο Θεός. Να ζεις πάντα με ειρήνη.

— Αγαπητέ π. Ιωάννη»

«Και μάθετε από μένα», λέει ο Κύριος, «γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση για τις ψυχές σας» (Ματθαίος 11:29)

 

Το να αφήνεις ένα ίχνος είναι καλό, δεν είναι αμαρτωλή επιθυμία. Αλλά πρέπει να φροντίσουμε για αυτό: το ίχνος που αφήνουμε πίσω μας να είναι πνευματικά ευώδες - αυτό είναι το σημαντικό.

Και ένα ευώδες ίχνος μπορεί να μείνει μόνο όταν μάθεις να ευθυγραμμίζεις τη ζωή σου με τον Κύριο, να ζεις σύμφωνα με την αλήθεια του Θεού.

«Και μάθετε από μένα», λέει ο Κύριος, «γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση για τις ψυχές σας» (Ματθαίος 11:29).

ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ

Κάποτε, ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης ενημερώθηκε ότι η χορωδία τραγουδούσε άσχημα και αταίριαστα.

 

Το πιο σημαντικό είναι να έχεις αγάπη για το πνευματικό τραγούδι.

 Κάποτε, ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης ενημερώθηκε ότι η χορωδία τραγουδούσε άσχημα και αταίριαστα.

 Αυτός απάντησε: «Ας τραγουδήσουν. Κάθε πνοή δοξάζει τον Κύριο». Οι βάτραχοι κρώζουν - και ο Κύριος δέχεται το κρώξιμά τους· ένας λύκος ουρλιάζει - και ο Κύριος το δέχεται· ο Κύριος δέχεται τα πάντα. Αν υπάρχει αγάπη για το τραγούδι, ο Κύριος θα βοηθήσει και θα δώσει σοφία.

ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ.

Να θυμάστε:

 

«Να θυμάστε: όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και Θεός. Όπου δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει Θεός. Να ζείτε πάντα με ειρήνη. Όπου υπάρχει ειρήνη, υπάρχει ειρήνη και χαρά.»

ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ

Πάντα ήξερα ότι το μάτι του Κυρίου μας παρακολουθεί.

 

Πάντα ήξερα ότι το μάτι του Κυρίου μας παρακολουθεί.

Ο ελεήμων Κύριος μας οδηγεί έξω από τις πιο δύσκολες καταστάσεις, από κάθε αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε στη ζωή.

Από την κολυμβήθρα μέχρι το τέλος, μας καθοδηγεί με την αγάπη Του.

Γιατί η αγάπη του Χριστού νικά τα πάντα.

Μας φέρνει χαρά,

ειρήνη,

γαλήνη,

αλλά χωρίς τον Χριστό υποφέρουμε, χωρίς να βρίσκουμε ούτε ειρήνη ούτε χαρά.

Αν εμπιστευτούμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού, τότε θα βρίσκουμε πάντα ειρήνη.

Πάντα.

ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ

Πώς ο πατέρας Ιωάννης βοηθήθηκε από τις άγιες μάρτυρες Ειρήνη, Χιονία και Αγάπη.

 Πώς ο πατέρας Ιωάννης βοηθήθηκε από τις άγιες μάρτυρες Ειρήνη, Χιονία και Αγαπία.

«Το Πετροζαβόντσκ ήταν ήδη η έβδομη ενορία. Ταξίδεψα σε όλη την Καρελία, επισκεπτόμενος και μεταλαβαίνοντας τους αρρώστους. 

Εκεί αρρώστησα — είχε σχηματιστεί πέτρα στα νεφρά, και μάλιστα ούρλιαζα από τον πόνο. 

Τρεις άγιοι ήρθαν σε μένα στο νοσοκομείο. 

Οι νοσοκομειακές θεραπείες δεν βοηθούσαν καθόλου, και οι γιατροί με συμβούλεψαν να τρέχω τριγύρω με τον πόνο. Έτσι, καθώς ήμουν ξαπλωμένος εκεί τη νύχτα, άνοιξε η πόρτα του θαλάμου μας.

 Υπήρχαν οκτώ άτομα μέσα, παιδιά και ενήλικες. Ήμουν 45 ετών τότε. Η πόρτα άνοιξε, και, όπως σε μια εικόνα, μπήκαν οι μοναχές, και ολόκληρος ο θάλαμος φωτίστηκε.

 Πλησίασαν πρώτα τα παιδιά (περπάτησαν σαν συμβούλιο). Στη συνέχεια ήρθαν σε μένα και είπαν: «Αυτός ο ασθενής χρειάζεται ανακούφιση». Και αμέσως άρχισα να προσεύχομαι: «Ανακούφισε, συγχώρεσε, συγχώρεσε, Θεέ μου, τις αμαρτίες μου, τις εκούσιες και τις ακούσιες». Σταυρώθηκα και ρώτησε: «Ποιος μου το είπε αυτό;»

 Και η μία είπε: «Η Ιρίνα, η Αγαπία και η Χιόνια». Η μνήμη τους γιορτάζεται στις 29 Απριλίου, οι τρεις μαρτυρικές αδελφές. Φορούσαν τόσο ασυνήθιστα ρούχα, και τότε σκέφτηκα: «Πώς κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα, δεδομένης της αυστηρότητας στο νοσοκομείο, και ήταν ήδη μεσάνυχτα». Οι άγιες παρθένες - η Αγαπία, η Ιρίνα και η Χιόνια, με θαυμαστά, απόκοσμα μοναστικά άμφια. 

Και έτσι, μόλις έφυγαν, προσευχόμουν, καθισμένος στο κρεβάτι, και ένιωσα την ανάγκη να ουρήσω, και η πέτρα βγήκε. Μερικοί ασθενείς κοντά μου πέθαναν εκείνο το βράδυ. Το πρωί, έρχεται ο καθηγητής, και οι τύποι του φωνάζουν: «Έχουμε ένα θαύμα, ένα θαύμα - ο Μιρόνοφ χαμογέλασε σήμερα». 

Χαμογέλασα το πρωί - η πέτρα βγήκε, ο πόνος έφυγε, και χαμογέλασα! Και ούρλιαζα τόσο δυνατά που ένιωθα σαν να με έκοβαν μαχαίρια. Και ο καθηγητής λέει: «Λοιπόν, «γέννησες» μια Αιθιοπίδα!» «Έτσι την ονόμασε την πέτρα επειδή ήταν μαύρη. Κρατάω αυτή την πέτρα μέχρι σήμερα. Τέτοια θαύματα συνέβησαν! Πολλά θαύματα συνέβησαν και ο Κύριος βοήθησε σε όλα."

📝 Αρχιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ

ΟΙ ΟΣΙΟΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΔΕΛΦΕΣ ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΧΙΟΝΙΑ της Θεσσαλονίκης (16 Απριλίου)

  Στη χορεία των αγίων ένδοξων μαρτύρων της Πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας μας ανήκουν και οι τρεις κόρες - αδελφές Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία. Έζησαν στη Θεσσαλονίκη και μαρτύρησαν στα χρόνια του σκληρού διώκτη Διοκλητιανού (304). Φαί­νεται ότι ήταν ενεργά μέλη Αδελφότητος νέων χριστιανών. Αγαπούσαν πολύ τον Ιησού Χριστό και τη μελέτη των Αγίων Γραφών και χριστιανικών βιβλίων.

 

Όταν όμως ό Διοκλητιανός εξέδωσε δι­άταγμα τον Φεβρουάριο του 303, πού απαγόρευε τη χρήση και κατοχή χριστια­νικών βιβλίων και κειμένων, οι τρεις αυτές αδελφές έκρυψαν τα βιβλία. Και για να διαφυλάξουν την πίστη τους, κατέφυγαν σε «όρος υψηλό» κοντά στη Θεσ­σαλονίκη, πιθανώς στον Χορτιάτη. Στο καταφύγιο τους αυτό τις επισκέφθηκε και ή άγια Αναστασία ή Φαρμακολύτρια και τις ενίσχυσε με πνευματικές συμβουλές προαναγγέλλοντας τη δόξα του μαρτυρί­ου τους. Τούς έδωσε μάλιστα και υπόσχε­ση ότι με τις προσευχές της θα τις συνοδεύει...

 

Είχε ολοκληρωθεί ένας χρόνος ασκήσεως, όταν κάποιος απεσταλμένος του αυτοκράτορα ανακάλυψε τις τρεις κόρες στο κρησφύγετο τους, ερημητήριο. Τις συνέλαβε και τις οδήγησε για ανάκριση μπροστά στο διοικητή της Μακεδονίας (στη Θεσσαλονίκη) Δουλκίτιο. Μαζί με την Αγάπη, την Ειρήνη και τη Χιονία δι­καζόταν και ένας άλλος όμιλος τεσσάρων χριστιανών νέων - ανηλίκων - ό Αγάθων, ή Κασία, ή Φίλιππα και ή Ευτυχία.

 

Ό αστυνόμος Κάσσανδρος οδήγησε ό­λους μαζί στον κύριο του με την κατηγορία ότι «δεν θέλουν να φάγουν από τα είδωλόθυτα». Από τα πρακτικά της δίκης αυτής, πού διασώθηκαν, θαυμάζουμε τη γενναιότητα και τη σταθερότητα των νέων αυτών. Αψηφώντας τον θάνατο για την αγάπη του Κυρίου έδωσαν απαντήσεις πού κατέπληξαν το ακροατήριο του δι­καστηρίου. Ό διοικητής Δουλκίτιος απευθυνόμενος προς όλους τούς ρώτησε αγανακτισμένος: «Τί μανία σας έχει πιάσει, ώστε να μην υπακούετε στη διαταγή των θεοφιλέστατων αυτοκρατόρων μας; Γιατί δεν τρώτε από τα είδωλόθυτα;».

 

Πρώτος ό Αγάθων απάντησε λακωνικά: «Είμαι χριστιανός». Ή Αγάπη συνέχισε άφοβα: «Έχω πιστέψει στον ζώντα Θεό και δεν θέλω να απολέσω την συνείδηση μου». Ή Ειρήνη και ή Χιονία έδωσαν και αυτές με τη σειρά τους τις γενναίες τους απαντήσεις:

 

-«Δεν υπακούω στις διαταγές σου, αυτοκράτορα. Για τον φόβο (την αγάπη) τού Θεού θα μείνω πιστή».

 

-«Έχω πιστεύσει στον ζώντα Θεό και δεν πράττω τούτο». -*Ό έπαρχος ματαιοπονούσε. Ποτέ του δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να νικηθεί από τόσο νέους σε ηλικία ανθρώπους. Ντροπιασμένος και οργισμένος είπε: «Για την Αγάπη και τη Χιονία, επειδή ασεβούν στο θείο θέσπισμα και ακολουθούν την ανάξια και σάπια και μισητή θρησκεία των χριστιανών, διατάζω να ριφθούν στην πυρά. ΟΊ υπόλοιποι στο δεσμωτήριο».

 

Ή Αγάπη και ή Χιονία, οι δύο μεγαλύτε­ρες αδελφές, κέρδισαν πρώτες το ένδοξο στεφάνι της νίκης του μαρτυρίου... Την επόμενη μέρα ανακαλύφθηκαν στο σπί­τι της Ειρήνης τα απαγορευμένα βιβλία, χειρόγραφα της Αγίας Γραφής και άλλα... Μια ολόκληρη βιβλιοθήκη χριστιανική.

 

Νέα ανάκριση. Νέα απολογία θαυμαστή της μικρής Ειρήνης.

 

«-Ποιος σε συμβούλευσε να φυλάξεις αυτά τα δέρματα και τα κείμενα;

 

-Ό Θεός ό παντοκράτωρ, πού ζήτησε να Τον αγαπούμε μέχρι θανάτου.

 

-Ποιος γνώριζε ότι αυτά βρίσκονταν στο σπίτι πού κατοικούσες;

 

-Κανένας άλλος δεν βλέπει παρά μόνο ό Θεός ό παντοκράτωρ πού γνωρίζει τα πάντα.

 

   -Το περασμένο έτος πού κρυφθήκατε;

 

   -Όπου θέλησε ό Θεός, στα βουνά, στην ύπαιθρο.

 

  -Σε ποιόν πήγατε;

 

  -Στην ύπαιθρο, από βουνό σε βουνό.

 

  -Ποιοι σας έδιναν ψωμί;

 

  -Ό Θεός πού το δίνει σε όλους».

 

Μόνο μια καρδιά πού αγαπά πολύ τον Θεό και ένας νους πού είναι φωτισμένος από Πνεύμα Άγιον μπορεί να μιλήσει έτσι. Ή Ειρήνη τα είχε και τα δύο. Ό αδαμάν­τινος χαρακτήρας της και ή γενναιότητα της εξόργισε τον Δουλκίτιο, ό όποιος δι­έταξε και έκαψαν αμέσως τα άγια βιβλία και την ιδία την έκλεισαν με εντολή του σε τόπο ακολασίας. Στη δύσκολη αυτή ώ­ρα ό Θεός ό Παντοκράτωρ ενίσχυσε με ειδική θεία χάρη την Ειρήνη και την προ­στάτευσε με την αόρατη παρουσία του. Ή ακτινοβολία της σωφροσύνης πού εξέ­πεμπε ή αγία μορφή της παρέλυσε αμέ­σως τα πονηρά σχέδια των κακόβουλων ανθρώπων. Κανένας δεν τόλμησε να αγγίξει την αγνή αυτή κόρη. Οργισμένος από την είδηση αυτή ό διοικητής διέταξε να την ρίξουν ζωντανή στη φωτιά. Στον ίδιο τόπο όπου πριν από λίγες μέρες είχαν μαρτυρήσει οι αδελφές της Αγάπη και Χιονία, εκεί και ή Ειρήνη, με δοξολογία προς τον άγιο Θεό και ειρηνικά, μέσα στις φλόγες, παρέδωσε την αγνή ψυχή της στον Νυμφίο Κύριο της... Ό σπόρος του Ευαγγελίου πού είχε κηρύξει πριν από δύο αιώνες ό απόστολος Παύλος, είχε καρπίσει...

 

Τα υπολείμματα των ιερών Λειψάνων και των τριών αυτών αγίων παρθένων - μαρτύρων τα περισυνέλεξαν ευσεβείς πιστοί της Θεσσαλονίκης και τα έθαψαν δυτικά της πόλεως κοντά στα τείχη. Στο σημείο αυτό σύμφωνα με αρχαία μαρτυ­ρία υψώθηκε ναός ρυθμού βασιλικής στη μνήμη αυτών των άγιων.

 

Σε μια εποχή πού γκρεμίζονται οι ηθι­κές αξίες και οι περισσότεροι νέοι μας ζουν χωρίς ορθό προσανατολισμό και αγνά πρότυπα οι άγιες τρεις κόρες - α­δελφές Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία του 3ου μ.Χ. αιώνος από τη Θεσσαλονίκη, μας συγκινούν, μας ενθουσιάζουν και μας λένε: Ή ζωή της άγνότητος και της σωφροσύνης με τη δύναμη τού Χριστού είναι δυνατή! Σε κάθε εποχή! Και ή ζωή αυτή, ή χριστιανική, είναι ή πιο όμορφη, ή πιο χαρούμενη πού αξίζει να ζει κανείς...

 

'Άς χαρούν λοιπόν οι πιστές νέες της πατρίδος μας. 'Άς μη φοβούνται. Δεν είναι μόνες. Έχουν τον Θεό μαζί τους. Δίπλα τους έχουν και έναν χορό νέων αγίων γυναικών μαρτύρων, πού προσεύχονται γι' αυτές, πού τις αγαπούν πολύ και τις ενισχύουν... ■

 

 

ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ.

 

Ξεχάσαμε επίσης να αναφέρουμε την ιδιαίτερη φροντίδα της Βασίλισσας των Ουρανών για όλους τους άπορους και δυστυχισμένους. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου απαγγέλλει πάντα ένα πνευματικό στίχο για το πώς η Μητέρα του Θεού περπατά στη γη και παρηγορεί όλους όσους θλίβονται. Σε στιγμές θλίψης, πρέπει να προσευχόμαστε στη Μητέρα του Θεού και να θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι παιδιά Της, και επομένως, όλοι συγγενείς μεταξύ μας, αδελφοί και αδελφές.

☀ Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Το Πάσχα είναι πάντα χαρμόσυνο. Γιατί;

 

Χριστός ανέστη!

Το Πάσχα είναι πάντα χαρμόσυνο. Γιατί; 

Επειδή μετά από όλες τις εμπειρίες της Μεγάλης Σαρακοστής, το Πάσχα παραδίδεται ολοκληρωτικά, φέρνοντας την πληρότητα της χαράς στον άνθρωπο.

 Όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Ας εισέλθει στη χαρά του Κυρίου όποιος νήστεψε ή δεν νήστεψε!» Θυμάστε πώς ένας χωρικός νίκησε έναν κομμουνιστή ταραχοποιό; Ο τελευταίος συνέχισε να μιλάει, να μιλάει για τη φυσική επιλογή και ούτω καθεξής. Και ο χωρικός τον ρώτησε: «Επιτρέψτε μου να σας κάνω μόνο μία ερώτηση: γιατί τα πρόβατα, οι κατσίκες και οι αγελάδες τρώνε όλα το ίδιο φαγητό, ενώ άλλα τρώνε πίτα, ενώ άλλα τρώνε μπιζέλια;»

 Ο χωρικός σκέφτηκε και σκέφτηκε και είπε: «Δεν ξέρω. Πρέπει να γνωρίζετε φυσικές επιστήμες για αυτό». Τότε ο χωρικός απάντησε: «Δεν μπορείτε να απαντήσετε σε αυτή την ερώτηση. Τι θα γινόταν αν μια αγελάδα πετούσε και σε χτυπούσε στο κεφάλι με την πίτα της; Όλα είναι δημιουργήματα του Θεού, και εσύ, ένας επιστήμονας, δεν ξέρεις τι ή πώς!» Και γύρισε προς τον λαό: «Χριστός ανέστη!» Και όλοι φώναξαν: «Αληθινά ανέστη!» Έτσι ντρόπιασε ο χωρικός τον άθεο λέκτορα. 

Απλοί αγρότες νίκησαν τους άθεους ταραχοποιούς! Αλλά δεν μπόρεσαν καν να αντιμετωπίσουν τους απλούς ανθρώπους, και τότε αυτοί, οι μάρτυρες, πυροβολήθηκαν όλοι μονομιάς—στο Ασκητήριο Λεβασόφσκαγια, στο Σκοπευτήριο Μπούτοβο... Ναι, απλοί άνθρωποι, αλλά σοφοί, γιατί η σοφία προέρχεται από τον Κύριο. Το κύριο πράγμα είναι να είσαι πάντα με τον Θεό, και ο Θεός είναι εκεί που είναι η αγάπη!

Αρχιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ,
Αλεξέι Κρασόφσκι

Ο Κύριος είχε δώδεκα μαθητές, και βρέθηκε ένας Ιούδας, ενώ για εμάς, κάθε τρίτος ήταν ένας «Ιούδας».

 

Για μένα, δεν υπήρχαν κακοί άνθρωποι, αν και κι εγώ προδώθηκα από τους δικούς μας ιερείς. Αλλά, για να πω την αλήθεια, δεν προσεύχομαι γι' αυτούς. Υπήρχαν τέτοιοι στρατολογημένοι ιερείς - "ρουφήκτες", τους αποκαλούσαν. Μίλησα με έναν από αυτούς - έναν φτωχό ταλαιπωρημένο! Αυτοπυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, στην περιοχή του Πσκοφ, τον πατέρα Μιχαήλ. 

Αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι - του έδωσαν 10 χρόνια, και εκεί στρατολογήθηκε. Αυτός ήταν που έβριζε τους ιερείς.

 Και προήχθη, γραμματέας του μητροπολίτη, μετά σε αυτόν, μετά σε εκείνον. Ήταν μια τρομερή εποχή. Όλα έπρεπε να υπομείνουν, όλα με αγάπη, χωρίς κρίση! Γιατί λέμε: "Ας πλησιάσουμε με πίστη και αγάπη, για να γίνουμε μέτοχοι της Αιώνιας Ζωής"; 

Δεν είχα κακούς ανθρώπους στην ενορία μου, όλοι ήταν καλοί. Αλλά, όπως λέγεται: "Να εμπιστεύεσαι, αλλά να επαληθεύεις". Διαφορετικά, θα σε προδώσουν, όπως ο Κύριος.

 Ο Κύριος είχε δώδεκα μαθητές, και βρέθηκε ένας Ιούδας, ενώ για εμάς, κάθε τρίτος ήταν ένας «Ιούδας». Αλλά δεν ξέρω, ίσως μετανόησαν, και τότε ο Κύριος θα τους συγχωρέσει. Όλη τους η ζωή ήταν: βάσανο, βάσανο, βάσανο...! Και έπρεπε να τα υπομείνουν όλα.

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Ιερομόναχος Ιωάννης (Μιρόνοφ) για τήν σαρακοστή.

Η νηστεία ήταν αυστηρή. Οι άγιοι δεν λάμβαναν καν λάδι. Αλλά ήταν άγιοι, φυσικά· εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Ο Κύριος δεν μας το απαιτεί αυτό· στην Τελική Κρίση, ο Κύριος δεν θα ρωτήσει τι φάγαμε ή τι ήπιαμε: «Ήμουν φτωχός και με ντύσατε· πείνασα και με τάισατε· δίψασα και μου δώσατε να πιω· ήμουν στη φυλακή και με επισκεφτήκατε!» (Ματθαίος 25:35-36).

Ιδού, ο Κύριος! Είναι πάντα πλούσιος σε έλεος! Δεν έχουμε κάνει τίποτα στη ζωή μας που μας πρόσταξε ο Κύριος. Και το πιο σημαντικό πράγμα που απαιτεί από εμάς είναι η αγάπη. Θυμάστε τα τελευταία λόγια του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου; «Παιδιά, αγαπάτε ο ένας τον άλλον!» (Ιωάννης 3:11).

Αυτή είναι η θεμελιώδης εντολή: να μην συγχωρούμε μόνο, αλλά και να αγαπάμε. Ο Κύριος λέει: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας». (Ματθαίος 5:44).

Μπορεί να πείτε: «Πάτερ, τόσο κακό έχουν κάνει, πώς μπορούμε να τους αγαπήσουμε;»

Αλλά τουλάχιστον προσευχηθείτε γι' αυτούς. «Βαστάτε ο ένας τα βάρη του άλλου, και έτσι εκπληρώστε τον νόμο του Χριστού».

(Γαλ. 6:2).

Ιερομόναχος Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Οι άγιοι ζούσαν μόνο με το πνεύμα: «Κάθε ψυχή ζει με το Άγιο Πνεύμα».

 

Οι άγιοι ζούσαν μόνο με το πνεύμα: «Κάθε ψυχή ζει με το Άγιο Πνεύμα». Γι' αυτό μιλάμε: όταν υπάρχει τρυφερότητα και αγάπη στην ψυχή, τότε ξεκινά το πνευματικό έργο. Αλλά όταν μας λείπει αυτό, είμαστε σαν απανθρακωμένες φλόγες:Απλώς αμαυρώνουμε ο ένας τον άλλον, αυτό είναι όλο. Μην περιμένετε τίποτα καλό από εμάς.

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Έχουμε καλούς πνευματικούς πατέρες. Και στον κατάλληλο καιρό, ο Κύριος θα στείλει νέους. Λέγεται: «Κατά την πίστη σας, ας γίνει εις εσάς!» Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

 

ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΙΡΟΝΟΦ. Άλλωστε, εμείς είμαστε η Εκκλησία - η Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία - και όλοι είμαστε κλημένοι να δοξάζουμε το Άγιο Πνεύμα με ενότητα και αγάπη.

 

Άλλωστε, εμείς είμαστε η Εκκλησία - η Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία - και όλοι είμαστε κλημένοι να δοξάζουμε το Άγιο Πνεύμα με ενότητα και αγάπη. Έτσι είναι και τα πνευματικά μου παιδιά: όταν μένουν στην αγάπη, μένουν και με τον πνευματικό τους πατέρα, έτσι ώστε, όπως είπε ο άγιος, «να κλαίνε με αυτόν που κλαίει, αλλά να ενθαρρύνουν τρυφερά όλους τους απελπισμένους και να ενδυναμώνουν το πνεύμα τους.

Και διδάσκει όλους όσους ξεχνούν την εντολή του Κυρίου να αγαπούν τον πλησίον τους ως αδελφούς...» Αυτό είναι το θεμέλιο της ζωής ενός Χριστιανού - τόσο του πνευματικού πατέρα όσο και των πνευματικών του παιδιών: αγάπη και τρυφερότητα. Έχουμε ξεχάσει τη λέξη «τρυφερότητα». Θυμάμαι το χάδι της μητέρας μου: εμείς τα παιδιά θα κάναμε κάτι λάθος, και θα μας έκανε να νιώθουμε ένοχοι, αλλά πώς; Θα μας χάιδευε τόσο τρυφερά τα κεφάλια! Και θα ένιωθες το άγγιγμά της, και η δύναμη θα έρεε μέσα σου, και θα καταλάβαινες ότι βρίσκεσαι υπό τη μεγάλη προστασία μιας μητέρας. Έτσι συμβαίνει και στις σχέσεις μας με τα πνευματικά μας παιδιά: βρισκόμαστε υπό την προστασία της Εκκλησίας, νιώθουμε τη μητρική φροντίδα και τρυφερότητα της Εκκλησίας του Χριστού.

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ). Από μια συνέντευξη που έδωσε ο πατέρας Ιωάννης στον A. Rakov το 2003:

 

Από μια συνέντευξη που έδωσε ο πατέρας Ιωάννης στον A. Rakov το 2003:

Τα τελευταία χρόνια, πάτερ, έχετε κάνει πολλά προσκυνήματα, επισκεπτόμενοι παντού: τον Πανάγιο Τάφο, το Άγιο Όρος και τα ρωσικά μοναστήρια. Έχετε μάθει κάτι νέο από αυτά τα προσκυνήματα; Και γενικά: ποιος μπορεί να πάει σε προσκυνήματα και για πόσο καιρό; Μερικοί άνθρωποι εγκαταλείπουν όλα όσα κάνουν με την επιθυμία να επισκεφθούν ιερούς τόπους.

— Αλλά θα το θέσω αρκετά διαφορετικά. Ο πατέρας Σεραφείμ, όταν διέταξε την εκσκαφή ενός καναλιού γύρω από τη Μονή Ντιβέγιεβο, είπε: όποιος δεν μπορεί να πάει στην Ιερουσαλήμ, δεν μπορεί να πάει στον Άθωνα, ας περπατήσει γύρω από αυτό το κανάλι και να πει το «Χαίρε Μαρία!» 150 φορές — να τα Ιερουσαλήμ, Άθωνα και Κίεβο. Γιατί ήθελα να πάω στην Ελλάδα ξανά φέτος; Πήρα από εκεί μια εξαιρετική αγάπη από την πρεσβύτερη ηγουμένη Νικόδημα. Πόσο ευλογημένα είναι όλα στο μοναστήρι τους! Δεν έχω συναντήσει ποτέ τέτοια αγάπη και τέτοια τρυφερότητα στα ρωσικά μοναστήρια όπως αυτή με την οποία μας δέχτηκε η μητέρα στο μοναστήρι της. Είναι αδύνατον καν να περιγραφεί. Και τι γέροντας Αιμιλιανός υπάρχει! Κύριε, ένα μοναστήρι είναι πραγματικά ένα παράθυρο στον παράδεισο. Έτσι πρέπει να ζουν οι ηγουμένες μας. Διαφορετικά, συχνά φτάνετε: η ηγουμένη δεν θέλει καν να συναντήσει τους προσκυνητές, να τους μιλήσει, να τους ταΐσει. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο εδώ, στη Ρωσία, συμβαίνει και στην Ελλάδα: προσφέρουν νερό και λουκούμι - και αυτό είναι όλο...

- Αλλά θα είναι δύσκολο για ένα μοναστήρι να επιβιώσει χωρίς προσκυνητές! Και οι ιερείς, επίσης, μερικές φορές ξεχνούν ότι χωρίς ενορίτες δεν θα έχουν με τι να τραφούν.

- Έχετε δίκιο. Ο πατέρας Ean από την Ελλάδα ζητά επίσης τα μοναστήρια να είναι αποθήκες για τους πιστούς. "Όλα τα δικά μας είναι δικά σας!" λέει στους προσκυνητές. "Όλος ο πλούτος σας είναι εδώ, στα μοναστήρια. "Αυτό δεν είναι δικό μας, αλλά του Θεού." Αυτό κάνουν οι αδελφές εκεί. Είναι 130, και όλες τους είναι αληθινές παρθένες του Χριστού. Και πώς τραγουδούσαν! Στα ελληνικά και στα σλαβικά... Ήταν απερίγραπτη χαρά να τις ακούς, σαν να είχαν κατέβει άγγελοι από τον ουρανό!..

— Παρόλα αυτά, τι συμβουλή θα μπορούσατε να δώσετε στους προσκυνητές;

— Αυτή τη συμβουλή: πάρτε από το προσκύνημα όλα τα καλά και φωτεινά. Και όλες τις σκοτεινές πλευρές — όπως είπα για την άδεια σούπα — δεχτείτε και αυτές. Να θυμάστε: όποιος δώσει ένα ποτήρι νερό δεν θα χάσει την ανταμοιβή του. Κατά την ανάβαση στο Όρος Σινά και αργότερα, στην Ιερουσαλήμ, πόσο χαρήκαμε όταν κάποιος μας πρόσφερε μια γουλιά νερό!..

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ) για την αγάπη.

 

«Αγαπήστε τον Κύριο, αυτή η αγάπη θα κάνει όλους σοφούς και φωτισμένους! Και μια άλλη συμβουλή: διαβάστε περισσότερα πνευματικά βιβλία. Εμείς οι ιερείς δεν μπορούμε να κηρύττουμε κάθε μέρα, δεν μπορούμε να ερχόμαστε στα σπίτια σας με πνευματικές συζητήσεις... Ειδικά εμείς, οι ηλικιωμένοι... Οι νέοι ιερείς καίγονται, κάνουν κηρύγματα κάθε μέρα, και όμως αυτό δεν είναι αρκετό! Διαβάστε τους Αγίους Πατέρες, για να μην αφήσετε την ψυχή σας χωρίς καλή πνευματική τροφή, για να μην λιμοκτονήσει, να μην εξαντληθεί ή να μαραθεί!»

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Ο Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ) αναφέρει.

«Ακόμα και εν μέσω των κόπων σας στο όνομα του Χριστού, δώστε στον εαυτό σας χρόνο να ξεκουραστεί, να συνέλθει και να περιμένει σιωπηλά. Οι ερημίτες πήγαν στην έρημο για να εκτελέσουν τα κατορθώματά τους και τους κόπους τους σιωπηλά. Έτσι, όταν είμαστε μόνοι, πρέπει να αναλογιζόμαστε την κατάσταση της ψυχής μας.

Όλοι χρειαζόμαστε ανανέωση, καθημερινή επικοινωνία και φώτιση από ψηλά. Όλοι χρειαζόμαστε ταπεινότητα. Πρέπει να αναγνωρίσουμε την αδυναμία μας και να γίνουμε μικρά παιδιά, ώστε το χέρι του Θεού να μας καθοδηγεί συνεχώς. Ο Κύριος δεν μας εμφανίζεται σε ένα γεμάτο πλήθος, ούτε σε μια δίνη έντονης δραστηριότητας. Όχι. Κατεβαίνει σε εμάς και μας βρίσκει στη μοναξιά και τη σιωπή. 

Ίσως είστε άρρωστοι και μόνοι, ίσως νιώθετε αποξενωμένοι από τους γείτονές σας, εγκαταλελειμμένοι από όλους, ίσως έχετε χάσει ένα αγαπημένο σας πρόσωπο που ήταν το στήριγμα και η παρηγοριά σας στη ζωή, αλλά δεν είστε μόνοι.

 Ο Χριστός θα σας επισκεφθεί με το Πνεύμα Του, θα Τον δείτε 

«Με τα μάτια της πίστης, θα σας γεμίσει με τη δύναμή Του. Αλλά για να δεχτεί κανείς αυτό το δώρο, πρέπει να είναι διαποτισμένος με ταπεινότητα μόνο τότε μπορεί κανείς να λάβει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.»

Γέροντας Ιωάννης (Μιρόνοφ)

Όταν ρωτήθηκε τι πιστεύει για τα γηρατειά, ο πατέρας Ιωάννης (Μιρόνοφ) απάντησε:

 

Όταν ρωτήθηκε τι πιστεύει για τα γηρατειά, ο πατέρας Ιωάννης (Μιρόνοφ) απάντησε:

«Δεν νιώθω γέρος. Είμαι ακόμα σαν νέος. 

Θυμάμαι τα νιάτα μου, θυμάμαι τον πόλεμο, θυμάμαι το σεμινάριο, θυμάμαι την ακαδημία και τους πνευματικούς μου μέντορες - και η νεότητα επιστρέφει. 

Είμαι πάντα χαρούμενος.

 Και παρόλο που είμαι γέρος, βγαίνω έξω και βλέπω λουλούδια - τόσο αγριολούλουδα όσο και αυτά που φυτεύτηκαν με το χέρι - τι ομορφιά έχει ο Κύριος! .. 

Από την ίδια μαύρη γη - και άσπρα, και κίτρινα, και κόκκινα: όλα λάμπουν με την αγάπη του Κυρίου. Θαυμαστά είναι τα έργα Σου, Κύριε! «Εν σοφία εποίησας τα πάντα» (Ψαλμός 103:24). 

Επομένως, δεν πρέπει να προσβάλλεται κανείς από τα γηρατειά, αλλά να χαίρεται.

 Γι' αυτό ο Κύριος μας αφήνει αυτά τα χρόνια, ώστε να έχουμε χρόνο να μεταδώσουμε στους νέους όλα όσα εμείς οι ίδιοι έχουμε βιώσει. Πόσα έχει υποφέρει η γενιά μας: εξορία, διωγμό και δεσμά φυλακής - ο Κύριος τα έκανε όλα. 

Τα έδωσε για να αποκτήσουμε σοφία και να τη μεταδώσουμε στους νέους.

 Βοήθησέ μας, Κύριε, να είμαστε σωθεί και να έρθει στην κατανόηση της αλήθειας!