Άλλη μια έγχρωμη φωτογραφία από την εις επίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ιουνίου 1967,άγιος Κωνσταντίνος Ομόνοιας.

Άλλη μια έγχρωμη φωτογραφία από την εις επίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ιουνίου 1967,άγιος Κωνσταντίνος Ομόνοιας.Απέναντί του έχει τον πολιό συναγωνιστή του π. Χριστοφόρο Καλύβα.Πίσω του διακρίνεται λίγο ο πνευματικός του πατέρας άγιος γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος.

   Εδώ να σας αναφέρω ένα περιστατικό από την επίσκεψη του π.Αυγουστίνου ως επισκόπου στην Μονή Θαψανών Πάρου.

   Μόλις μπήκε με δέος ο π.Αυγουστίνος στο Μοναστήρι, ο Άγιος Γέροντας που τον περίμενε στην είσοδο,τον υποδέχτηκε πολύ εγκάρδια.Με απέραντο σεβασμό  και πολλή αγάπη.Τον οδήγησε έπειτα στον Ναό να προσκυνήσει.Ο π.Αυγουστίνος μπροστά στην είσοδο του καθολικού έλεγε στον Άγιο Γέροντα να περάσει εκείνος πρώτος στον Ναό.Ο άγιος Φιλόθεος πάλι του έλεγε: όχι, αδύνατον,εσείς θα περάσετε πρώτος.Εσείς είστε επίσκοπος και φιλοξονούμενος ταυτόχρονα. Ο π.Αυγουστίνος όμως επέμενε και τελικά πέρασε πρώτος ο πνευματικός του πατέρας.

   Μετά ο π.Αυγουστίνος μπήκε ταπεινά στο εξομολογητήριο και εξομολογήθηκε στον Άγιο Γέροντα.Έπειτα ο π.Φιλόθεος έβγαλε το πετραχήλι του και το φόρεσε ο ίδιος στον π.Αυγουστίνο και συνέβη το αντίθετο.Ο π.Φιλόθεος εξομολογήθηκε στο πνευματικό του παιδί.Μεγαλείο,ταπείνωση,αρετή,τα λόγια δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που έγινε.

    Όλα αυτά που δημοσιεύω διαπιστώνω ότι αγγίζουν θετικά πάρα πολλούς.Λίγοι είναι αυτοί που τα εκμεταλλεύονται για να εκφράσουν την πικρία τους και τα πολύ αρνητικά τους συναισθήματα.Ξεχνούν όμως τον πατερικό λόγο : «θαυμάζει ανδρός αρετήν και πολέμιος».

    Δεν το κάνω μόνο επειδή ο π.Αυγουστίνος είναι συγχωριανός μου,αλλά επειδή αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη προς το σεπτό πρόσωπό του για τον τρόπο που μου φέρθηκε όσο ζούσε,αλλά και για το αδιάπτωτο ενδιαφέρον,την αγάπη και την πατρική του στοργή  προς την γενέτειρά του.

ΙΕΡΌΣ ΝΑΌΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΆΔΟΣ ΛΕΥΚΩΝ ΠΆΡΟΥ 

Στην φωτογραφία αυτή διακρίνονται στα δεξιά του ο διάκονος π.Αντώνιος Ρωμαίος και φυσικά ο άγιος Γέροντας π.Φιλόθεος Ζερβάκος.

Φωτογραφικό στιγμιότυπο από την ενθρόνιση του Μητροπολίτη Παροναξίας Επιφανίου Καλαφάτη που γεννήθηκε στην Ύδρα το έτος 1912.Εξελέγη ως μητροπολίτης Παροναξίας τον Μάϊο του έτους 1960,οπότε η ενθρόνισή του θα πρέπει να πραγματοποιήθηκε μέσα στο καλοκαίρι του 1960.

 Διοίκησε την Μητρόπολή μας έως τον Οκτώβριο του έτους 1990 που κοιμήθηκε στην έδρα της Μητροπόλεως Νάξο.

Στην φωτογραφία αυτή διακρίνονται στα δεξιά του ο διάκονος π.Αντώνιος Ρωμαίος και φυσικά ο άγιος Γέροντας π.Φιλόθεος Ζερβάκος.

    Ο μακαριστός Παροναξίας Επιφάνιος ήταν καλλίφωνος και είχε παράστημα μεγαλοπρεπές.Στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του συνέβαλε φυσικά και η μακροχρόνια υπηρεσία του ως ιερέως του τότε Βασιλικού Ναυτικού.Γι αυτό και τιμητικά στην έδρα της Μητροπόλεως τον έφερε αντιτορπιλικό του Πολεμικού Ναυτικού.

   Ήταν πολύ προσεκτικός στον τρόπο που διοικούσε την Μητρόπολή μας.Μετρούσε πολύ την κάθε του κίνηση και μελετούσε πολύ τις ενέργειές του σε όλα τα ζητήματα που ανέκυπταν στην Μητρόπολή μας.Αυτό φυσικά γινόταν πολλές φορές αιτία να καθυστερεί η επίλυση κάποιων θεμάτων,όμως μειωνόταν αρκετά ο κίνδυνος να γίνουν κάποια λάθη.Έχει αφήσει αρκετά θετικές αναμνήσεις στο πλήρωμα της τοπικής μας Εκκλησίας.

  Πολλές φορές τόνιζε με έμφαση : « το διοικείν εστί προνοείν».

Στα δεξιά του ο όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ηγούμενος της Μονής Λογγοβάρδας, αριστερά του ο π.Γεώργιος Σκαραμαγκάς εφημέριος της Εκατονταπυλιανής .

Σωτήριο έτος 1935 αμέσως μετά την ενθρόνιση στην Πάρο του Μητροπολίτη Παροναξίας Χερουβείμ Άννινου.

  Ο αείμνηστος Χερουβείμ γεννήθηκε  στο Ληξούρι της Κεφαλληνίας το έτος 1890 και κοιμήθηκε το έτος 1952. Διετέλεσε Μητροπολίτης Παροναξίας κατά την δεκαετία 1935-1945,έτος που μετατέθηκε στην Μητρόπολη Τρίκκης.

    Στα δεξιά του ο όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ηγούμενος της Μονής Λογγοβάρδας, αριστερά του ο π.Γεώργιος Σκαραμαγκάς εφημέριος της Εκατονταπυλιανής και στο αριστερό άκρο ο μετέπειτα μητροπολίτης Παροναξίας Επιφάνιος Καλαφάτης ως διάκονος.

Και αυτή η φωτογραφία ήταν αρκετά θαμπή και το πρόγραμμα μας της έφερε σε μια αρκετά ικανοποιητική κατάσταση και έτσι μπορούμε να διακρίνουμε αρκετά καλά τα πρόσωπα τόσο των κληρικών όσο και των λαϊκών.

   Η εγκατάσταση ενός επισκόπου σε μια Μητρόπολη είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός για τους Χριστιανούς της επισκοπής αυτής.Ο επίσκοπος τίθεται επικεφαλής της λειτουργικής συνάξεως,βρίσκεται στον τόπο του Χριστού και είναι εκείνος που ενώνει κλήρο και λαό και δίνει πνοή και καθοδήγηση στην πνευματική πορεία όλων των μελών της τοπικής Εκκλησίας.

   Οι ευθύνες των επισκόπων και όλων γενικά των ποιμένων της Εκκλησίας μας είναι πολύ μεγάλες.Όταν όμως ο λαός του Θεού τους ακολουθεί πρόθυμα,τους εμπιστεύεται και τους συμπαραστέκεται με τον τρόπο του,τους δίνει φτερά ώστε να πετάξουν όσο γίνεται ψηλότερα.Αρκεί οι ίδιοι να αγρυπνούν για την σωτηρία μας και με τον τρόπο τους να κάνουν φανερή την παρουσία του Χριστού στη ζωή μας.

Ο Μοναχός της Μονής Λογγοβάρδας Κοσμάς Σκανδάλης από τις Λεύκες ( πάνω χωριό ) που κοιμήθηκε το έτος 1973.

Ο Μοναχός της Μονής Λογγοβάρδας Κοσμάς Σκανδάλης από τις Λεύκες ( πάνω χωριό ) που κοιμήθηκε το έτος 1973.Ενάρετος και καλοκάγαθος μοναχός τόσο ο ίδιος όσο και ο αδελφός του Ιωάσαφ που μόνασε κι αυτός στην Λογγοβάρδα.Άφησαν και οι δύο τους πολύ αγαθή μνήμη για την ακρίβεια της μοναχικής τους πολιτείας.

Δεν γνωρίζω πολλά για τον χαρακτήρα και την ζωή του.Νομίζω όμως ότι η φωτογραφία αυτή λέει πάρα πολλά σε όσους ξέρουν να διαβάζουν τις φωτογραφίες.

Τον θυμάμαι κι αυτόν πολύ λίγο.Με στενοχωρούσαν τότε πολύ και τα δύο αδέλφια επειδή δεν ήθελαν πολλές κουβέντες με τους συγχωριανούς τους Λευκιανούς γιατί επιδίωκαν λέει να φυλάνε την αρετή της ξενιτίας.Αυτό τότε που ήμουν μικρός δεν το καταλάβαινα καθόλου και με ενοχλούσε φοβερά η απόσταση.

Τώρα όμως καταλαβαίνω πολύ καλά ότι ο καλόγερος προοδεύει περισσότερο πνευματικά όταν δεν έχει πολλές επαφές με τους συγγενείς και τους πατριώτες του.

Δεν είναι δυνατόν να αφήνεις τα πάντα πίσω σου για να δοθείς ολοκληρωτικά στο Θεό και να έρχονται οι συγγενείς και οι συγχωριανοί σου να σου τα θυμίζουν όλα και έτσι να σε γυρνάνε πίσω.Δεν χρειάζεται να σου πουν κάτι.Και να τους δεις μόνο φτάνει για να σου έλθουν στην μνήμη ένα σορό παλιές ιστορίες από το παρελθόν που σε σημάδεψαν στη ζωή σου.

Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ήλθαν ξανά στις Λεύκες από τότε που εγκαταστάθηκαν στο Μοναστήρι και φόρεσαν το τιμημένο ράσο του μοναχού.Δεν είναι καθόλου εύκολο να το πετύχεις αυτό.Να ξέρεις δηλαδή ότι ο τόπος σου δεν είναι ούτε μια ώρα απόσταση από το Μοναστήρι σου και να κρατιέσαι να μην πας ούτε για λίγο.

Τα δύο όμως κατά σάρκα αδέλφια το κατόρθωσαν με τον αγώνα τους και την ενίσχυση της Χάριτος του Θεού.

Να τους έχουμε πρεσβευτές στον Ουρανό

Τον αείμνηστο ιερομόναχο της Λογγοβάρδας π. Ιερόθεο Παραμάνη,που καταγόταν από την γειτονική μας Σύρο,πολλοί τον αποκαλούσαν δικαίως « μάνα της Λογγοβάρδας ».

Τον αείμνηστο ιερομόναχο της Λογγοβάρδας π. Ιερόθεο Παραμάνη,που καταγόταν από την γειτονική μας Σύρο,πολλοί τον αποκαλούσαν δικαίως « μάνα της Λογγοβάρδας »,επειδή πονούσε και αγαπούσε υπερβολικά το ξακουστό αυτό Μοναστήρι,ενδιαφερόταν και φρόντιζε υπεύθυνα για τα πάντα.

   Για τον τότε ηγούμενο,Άγιο γέροντα π. Φιλόθεο Ζερβάκο,ήταν αυτό που λέμε το δεξί του χέρι.Τον εμπιστευόταν απόλυτα και όταν έφευγε από το Μοναστήρι  για εξομολόγηση και ομιλίες σε διάφορα μέρη,ή για υποθέσεις της Μονής,ήταν ήσυχος επειδή γνώριζε ότι στην Λογγοβάρδα δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα από την απουσία του,επειδή στο πόδι του ήταν ο π.Ιερόθεος.

   Ήταν κι αυτός μια από τις αγιασμένες μορφές του ορθοδόξου μοναχισμού.Τίμησε με την ένθεη και ενάρετη ζωή του τόσο το αγγελικό σχήμα των μοναχών όσο και την ιερωσύνη της οποίας ήταν άξιος φορέας.Μια εξέχουσα βιβλική και πατερική μορφή ταυτόχρονα.Εξομολόγος έμπειρος,άριστος πνευματικός καθοδηγητής,είχε την αρετή της διάκρισης και ήταν βαθύς ανατόμος των ψυχών των Χριστιανών. Πολλούς είχε αναπαύσει κάτω από το ιερό πετραχήλι του και πάρα πολλούς επίσης είχε καθοδηγήσει στην πορεία τους προς τον Θεό με τις σωτήριες και φωτισμένες συμβουλές του.

   Τον θυμάμαι πολύ αμυδρά να κάθεται σκεπτικός στην πεζούλα έξω από το ταπεινό κελί του και να εμβαθύνει νοερά στις γνήσιες πηγές της αληθινής φιλοσοφίας που είναι η Ορθόδοξη Μοναχική Πολιτεία.

Ήταν πολύ μετρημένος στα λιγοστά λόγια του και τα ζύγιζε πάρα πολύ πριν βγουν από το στόμα του.Αν και δεν μιλούσε πολύ, όμως όλους μας δίδασκε και μας ενέπνεε με τον τρόπο του και το φωτεινό του παράδειγμα.Αρκούσε μόνο να τον δει κανείς και έφευγε πολύ ωφελημένος πνευματικά.Κοιμήθηκε ειρηνικά και οσιακά το έτος 1972 και προστέθηκε με τον τρόπο αυτό στην Ουράνια χορεία των θαυμαστών και μεγάλων αγωνιστών Πατέρων της Μονής Λογγοβάρδας.Των πολλών και αγιασμένων μορφών που γαλουχήθηκαν στα γνήσια νάματα του Ορθόδοξου Μοναχισμού στον ιερό αυτό τόπο,ο οποίος ήταν ανέκαθεν και εξακολουθεί να είναι και στις πονηρές ημέρες μας τόπος προσευχής ασκήσεως και μεγάλων πνευματικών αγωνισμάτων.

   Να έχουμε την ευχή του όλοι μας.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΌΣ ΕΠΊΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΊΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΊΝΟΣ ΚΑΝΤΙΏΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΌΣΙΟΣ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ.

Στις 25 Ιουνίου του έτους 1967 χειροτονήθηκε επίσκοπος,αφού προηγουμένως εξελέγη ανέλπιστα μητροπολίτης Φλωρίνης,ο εκ Λευκών Πάρου καταγόμενος αρχιμανδρίτης π.Αυγουστίνος Καντιώτης.

Αν προηγουμένως κάποιος τον ρωτούσε για το ενδεχόμενο να γίνει επίσκοπος,απαντούσε με βεβαιότητα : αν δείτε τον ήλιο να ανατείλει από την δύση,τότε μόνο ο ιεροκήρυξ Αυγουστίνος Καντιώτης θα γίνει επίσκοπος.Όμως,ήταν θέλημα Θεού να γίνει και έγινε και διέγραψε μια ιδιαίτερα φωτεινή πορεία στον χώρο της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σαν φωτεινό αστέρι  έλαμψε παγκόσμια με την λαμπερή του τροχιά.

   Επειδή έζησε με ευσέβεια και ήταν ένα πολύ  καρποφόρο δένδρο πολεμήθηκε, διώχθηκε και αμφισβητήθηκε από πολλούς.Τώρα όμως είναι στα χέρια του Θεού,πέρασε με επιτυχία στην αντίπερα όχθη,στην αιωνιότητα και ό,τι και να πουν οι άνθρωποι δεν έχει σημασία.Μετράει μόνο η αδέκαστη και χωρίς προσωποληψία κρίση του Θεού.

Πίσω του διακρίνεται ο πνευματικός του πατέρας,όσιος π.Φιλόθεος Ζερβάκος,ο οποίος παραβρέθηκε με ιδιαίτερη χαρά στο μυστήριο της χειροτονίας του και του ευχήθηκε από καρδιάς να κάνει το καθήκον του και από αυτή την υψηλή θέση που τον έταξε η Εκκλησία μας και η πρόνοια του Θεού.

   Να έχουμε τις ευχές τους.

Φωτογραφικό στιγμιότυπο του έτους 1964.

Φωτογραφικό στιγμιότυπο του έτους 1964.Αριστερά ο αρχιμανδρίτης Νικόδημος Γραικός,αργότερα μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας.Στο κέντρο ο άγιος Γέροντας Π.Φιλόθεος Ζερβάκος και στο άκρο δεξιά ο Π.Κωνσταντίνος Χερουβείμ εφημέριος Παναγίας Εκατονταπυλιανής Πάρου.Πίσω από τον άγιο Γέροντα ο διάκονος π.Πέτρος Χερουβείμ.

Ο όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος σε μια από τις τελευταίες φωτογραφίες του που διασώθηκαν.

Ο όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος σε μια από τις τελευταίες φωτογραφίες του που διασώθηκαν.

   Εμφανές το βάρος των γηρατειών του όμως ολοφάνερη και η θέλησή του να προσφέρει στην Εκκλησία μας μέχρι το τέλος της ζωής του.Είχε εξομολογήσει ένα πνευματικό του παιδί που ήλθε από μακριά,το τελευταίο βράδυ της ζωής του.

    Παράδειγμα δυνατό για όλους μας που ενδίδουμε συνήθως όταν διαπιστώνουμε ότι οι σωματικές μας αντοχές έχουν εμφανώς υποχωρήσει και στεκόμαστε στην άκρη αναμένοντας μοιρολατρικά το τέλος.

   Οι Άγιοι αγωνίζονταν μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους προκειμένου να μην εκμεταλλευτεί ο πονηρός την αδύναμη θέλησή τους και τους πιάσει στον ύπνο που λέμε.

Ο όσιος Φιλόθεος είχε έντονο το ιεραποστολικό πνεύμα και δεν μπορούσε να αδιαφορήσει για την σωτηρία των άλλων όσο και να είχαν μειωθεί οι σωματικές του αντοχές.Μερίμνησε ώστε η ψυχική του θέληση να παραμείνει ακατάβλητη μέχρι το τέλος της ζωής του.Η Θεία Χάρη,όταν συμβαίνει αυτό,κατά παράδοξο τρόπο ενισχύει τον αγωνιστή και δεν τον εγκαταλείπει ποτέ.

Ο Αρχιμ.Φιλόθεος Ζερβάκος( κρατάει την αρχιερατική ράβδο,γνωστός σε όλους).

Από αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην Εκατονταπυλιανή τον Μάρτιο του 1970,κατά την οποία έγινε η εις πρεσβύτερον χειροτονία του π.Πέτρου Χερουβείμ.Από αριστερά πρός τα δεξιά: Αρχιμ.Ιωάννης Αρβανιτάκης,Αρχιμ.Δαμιανός Κωστόπουλος(το καλοκάγαθο γεροντάκι της Λογγοβάρδας με τις άπειρες ελεημοσύνες),Αρχιμ.Φιλόθεος Ζερβάκος( κρατάει την αρχιερατική ράβδο,γνωστός σε όλους).

Ιεροπρεπής,σεμνός και μεγαλοπρεπής ταυτόχρονα ο άγιος Γέροντας της Πάρου Φιλόθεος Ζερβάκος.

Ιεροπρεπής,σεμνός και μεγαλοπρεπής ταυτόχρονα ο άγιος Γέροντας της Πάρου Φιλόθεος Ζερβάκος.

   Όταν τελούσε την Θεία Λειτουργία,όχι μόνον ήταν ταπεινός και συντετριμμένος μπροστά στο άφθαστο μεγαλείο του Μεγάλου Αρχιερέως,τον Οποίο με δέος διακονούσε,αλλά ταυτόχρονα ήταν συνεπαρμένος από τα τελούμενα και την μοναδική λαμπρότητα της λατρείας της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Είχε το χάρισμα και την ικανότητα να τα συνδυάζει όλα άριστα και με τρόπο μοναδικό.

   Μετέφερε στο εκκλησίασμα το δέος και την συγκίνηση που αισθανόταν ο ίδιος και δημιουργούσε την αίσθηση ότι στεκόταν στον Ουρανό μπροστά στον θρόνο του Υψίστου.

   Όσοι είχαν νουν Χριστού τον καταλάβαιναν απόλυτα και δικαιολογούσαν το σπάσιμο της φωνής του,τα δάκρυα και τους στεναγμούς του στα κρίσιμα σημεία της Θείας Λειτουργίας.

Ο ΠΑΤΈΡΑΣ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ.

Παλαιά βελτιωμένη τεχνικά φωτογραφία από το τέλος λιτανείας μπροστά στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Λευκών.

Διακρίνονται ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας όσιος πατέρας Φιλόθεος Ζερβάκος και ο τότε αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Σράμενας και μετέπειτα Μητροπολίτης Κιλκισίου πρώτα και έπειτα Παροναξίας.

Από τους λαικούς ξεχωρίζει ο αείμνηστος διδάσκαλος Χρίστος Αλιπράντης.

    Στις Λεύκες πάντα υπήρχε ιδιαίτερη παράδοση να τελούνται μεγαλοπρεπείς λιτανείες στις πανηγύρεις,στις οποίες παρατηρούνταν πάνδημη συμμετοχή από τους κατοίκους,οι οποίοι τις ακολουθούσαν με ιδιαίτερη ευλάβεια αφού τις θεωρούσαν ως αναπόσπαστο μέρος της κάθε πανηγύρεως.