Κάποια στιγμή, ένας παππούς μου είπε ότι δυσκολεύεται να κάνει προσευχή. Δεν μπορούσε εύκολα να διαβάσει και η ασθένειά του τον δυσκόλευε σε μεγάλο βαθμό. Μου είπε όμως ότι βρήκε μια λύση. Όταν τον ρώτησα ποια λύση βρήκε, μου αποκρίθηκε το εξής: «Παίρνω μια μικρή εικόνα του Εσταυρωμένου και προσπαθώ έστω να Τον κοιτάω όσο μπορώ για αρκετή ώρα. Συγκεκριμένα Τον κοιτάω στα καρφιά και σκέφτομαι τον πόνο που Του προκάλεσαν οι δικές μου αμαρτίες και τα δικά μου λάθη».
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι όταν πάνε να μου ασπαστούν το χέρι, επειδή είμαι Ιερέας, δυσκολεύομαι να το δώσω και νιώθω ότι θέλω να ασπαστώ το δικό τους, λόγω του βάθους της μετάνοιας και του πόθου Χριστού που έχουν μέσα στην καρδιά τους.
Έχω συναντήσει καθημερινούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να έχουν θέση στο συναξάρι. Είναι εκεί που αναφωνείς «Είναι ζωντανός ο Χριστός, είναι παρών σε κάτι τέτοιες ψυχούλες». Άνθρωποι που μένουν ακοίμητα καντηλάκια προσευχής, μετανοίας και πόθου Χριστού στα σκοτάδια αυτού του κόσμου. Είναι αυτοί που δείχνουν τον δρόμο για τον ουρανό και βρίσκονται δίπλα μας.
Έχω συναντήσει σε «ανθρώπους της Εκκλησίας» τον διάβολο, και έχω δει τον Χριστό σε μετανοημένους αμαρτωλούς και σε ανθρώπους που η κοινωνία τους έχει στα υπόγεια αλλά ο Θεός στον Ουρανό. Είναι αυτές οι ωραίες εκπλήξεις που τις συναντάμε σε αυτή τη ζωή και θα τις δούμε και στην επόμενη.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου