Αυτή η νύχτα γεμάτη Φως και πυρήνα σε διαλύει για να σε ξαναχτίσει. Αντί για κόκαλα, Φως. Το πυκνό σκοτάδι σε συνθλίβει και μετά το άπειρο Φως της αγάπης σε ανεβάζει στον Ουρανό.
Κάθε κύτταρο στο σώμα σου πονάει, σαν να στέκεσαι στον Σταυρό δίπλα στον Σωτήρα και τότε η υπέροχη χάρη της Ανάστασης εισέρχεται μέσα σου. Και τίποτα πια δεν πονάει. Μόνο η καρδιά σου ματώνει λίγο από την ανάμνηση των θείων τραυμάτων. Και δεν θέλεις πια τίποτα στη γη. Μόνο να φωλιάσεις στην αγκαλιά του Προεκλεκτού, όπως ο Ιωάννης ο Θαυματουργός στον Μυστικό Δείπνο. Και περνάει ένας ακόμη χρόνος και πλησιάζεις τον θάνατο, αλλά στο μυαλό σου παραμένει, σαν άρωμα θυμιάματος και σμύρου, αυτό το φως που έλαβες μέσα σου: η Ευχαριστία, το αναστημένο Σώμα του Θεού. Και κλαις. Αλλά πρέπει να κρυφτείς για να μην σε δει κανείς. Οι άνθρωποι θα γελούσαν, θα αναρωτιόντουσαν. Αλλά όταν είσαι σιωπηλός, ακούς την απείρως λεπτή ανάσα Εκείνου που αναπαύεται στην καρδιά σου.
Χριστός αναστήθηκε!
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου