Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026
Χρυσός κανόνας.
Αναφέρει ο Νίκος Γαλέτας
Νίκος Γαλέτας: Ὁ Θόδωρος Αγγελόπουλος
«στά ώριμα χρόνια του, κι ἂν δέν ἦταν "πιστός στο
πρῶτο του ὄνειρο" (Μπολέτσης), ὅμως, πάντα μέσα
στην ψυχή του ὑπῆρχε ἡ ἀνάμνησί του. Ποτέ δέν
ἔσβησε τό “Φῶς τοῦ Βουνοῦ" (Robert Claude) στα βάθη
τῆς ψυχῆς του.
Πάντα ζοῦσε μέ τή νοσταλγία “τῶν πρώτων του χρόνων" (Παλαμᾶς) καί ὁλοζωῆς “μετεωριζόταν" ἀνάμεσα σ΄ ἐκεῖνες τίς ἐμπειρίες καί στά νέα δεδομένα τῶν μετέπειτα χρόνων.
Νομίζω πώς ή ζωήτου ἐπαληθεύει τούς λόγους τοῦ Γιάννη Τσαρούχη τούς ὁποίους εἶπε ἕνα βραδάκι στήν αυλή τῆς Μονῆς Σταυρονικήτα στό Ἅγ. Ὄρος. "Ἡ Ὀρθόδοξη ἐμπειρία εἶναι λεκές' πού κανένα ἀπορρυπαντικό τοῦ ῾νῦν αἰῶνα δέν μπορεῖ νά ἐξαλείψη". Καί ὁ Θόδωρος Ἀγγελόπουλος εἶχε πλούσια γευθῆ τήν “ὀρθόδοξη ἐμπειρία" μέσα στις Χ.Μ.Ο., στίς Λειτουργίες τους, στήν Ἐξομολόγησι καί στή Θεία Κοινωνία, στις κα-
τασκηνώσεις, στό "Ιλιον-Τρωάς", κοντά στό φλογερό
ὁμαδάρχη του τόν Ἀλέξανδρο Βάμβα. Κι αὐτή τήν
ἐμπειρία καμμιά ὕστερη ἀναζήτησι, καμμιά ἀμφιβολία
ἤ ἄρνησι, κανένας μετεωρισμός, καμμία ἐπίθεσι
"καθαρισμού” δέν μπόρεσε νά ἐξαλείψη, παρά μόνο ἴσως
νά τή θολώση, νά τήν κάνη πιό ἀχνή, λιγότερη ἔκδηλη στη ζωή καί τή δράσι τῆς καθημέρας» (στό: περ.
Ακ, τεῦχ. 733, 233).
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Στήν εποχή μας.
«Στήν ἐποχή μας, ἐποχή πυκνοκατοικημένης... μοναξιᾶς δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι γιά τούς ὁποίους θρήνησε ὁ ποιητής:
"Μόνος ἦρθα κάποιο βράδυ,
κι ἦσαν ὅλοι γύρω μόνοι,
κι ὅλοι ξένοι τραγουδᾶνε
μέσ' στη νύκτα πού σιμώνει".
Ἀλλά γιατί τόση μοναξιά καί ἀπομόνωσι; Γιατί σ' ὁλόκληρη τή ζωή τους φρόντισαν να κτίσουν γύρω τους τοίχους καί ὄχι γεφύρια»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Οι τσαγκάρηδες ὑπό ὑποψίαν .
Οι τσαγκάρηδες ὑπό ὑποψίαν
Ὅ Βούλγαρος ποιητής Βοzhidar Βοzhilov ἦταν στὴ Γεωργία. Ἐπέστρεφε στὀ ξενοδοχεῖο µετά ἀπό ἕνα καλό φαγοπότι. Δίπλα στἠν εἴσοδο εἶδε ἕνα τσαγκάρη, ὁ ὁποῖος κάρφωνε τό φάλτσο τοῦ τακουνιοῦ. Σταμάτησε καὶ ἄρχισε νά τὀν κοιτάζη προσεκτικά.
Οἱ Γεωργιανοί πού συνόδευαν τὸν ποιητή ρώτησαν µέ ἀπορία;
'-Βοzhidar τί τόν θέλεις; Τίποτε τό ἐνδιαφέρο, είναι ἕνας ἁπλώς Τσαγκάρης.
Ὁ Βοzhidar ἀπάντησε: --Ἴσως εἶναι πατέρας ἑνός καινούργιου Stalin.
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Λέει ο Άγιος Παϊσίος
O Ἅγ. Παΐσιος: «Ὁ μοναχός ἄν δέν προσέξη, διώχνει τή θεία Χάρι, καί µετά ἔχει µόνο τό σχῆμα. Ειναι σάν τό οἰνόπνευμα πού ἔχασε τή σπιρτάδα του. Δέν μπορεῖ νά καυτηριάση τό διάβολοι!»
Γέροντα, πῶς ἔχουν τόσο πολλά λεμόνια οἱ λεμονιές σας;
«Ὅσοι ἀδειάζουν ἀπό μέσα τους, ἀπό
ἀρετή, αὐτοί σάν φελλοί πλέον ἐπιπλέουν στή λαοθάλασσα τῆς κοινωνίας· τῆς ὁποίας κοινωνίας ή ζυγαριά μέ τά βαρίδια καί τίς “ἀβαρίες" της λειτουργεῖ
πολύ περίεργα καί παράδοξα·
◊ Οἱ ἄδειοι δίσκοι της ἀνεβαίνουν· οἱ γεμάτοι κατεβαίνουν!
Καθώς καί τά στάχυα στόν ἀγρό τοῦ θερισμοῦ, μέ τόν ὁποῖο παριστάνεται ὁ κόσμος·
◊ Τά ἀψώματα, βλέπεις, στέκουν ὄρθια, ὑπερήφανα· ἐνῶ τά ψωμομένα, γέρνουν ταπεινωμένα.
Κατάφορτες οἱ λεμονιές από λεμόνια στον αυλόγυρο ἁγιορείτικου κελλιοῦ. Περαστικοί ἀπ' ἔξω ρωτᾶμε τόν ἀσκητή κελλιώτη:
—Γέροντα, πῶς ἔχουν τόσο πολλά λεμόνια οἱ λεμονιές σας;
- Δέν βλέπετε παιδί;
Έχω πέτρες κρεμασμένος στά κλωνάρια τους και λυγίζουν. Ταπεινώνονται και καρποφορούν."
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
"Ὑπέρ τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν”,
Ο Ἀλέξ. Τσιριντάνης «Ἡ προσευχή εἶναι ἕνα κτίριο, πού συνήθως ἀφήνουμε τή μιά πλευρά του µισοκτισµένη. Εἶναι ἡ πλευρά τῆς εὐχαριστίας. Φροντίζουμε νά εἶναι πλήρης ἡ πλευρά τῆς δοξολογίας καί οἱ ἄλλες πλευρές τῶν αἰτημάτων µας, ἀλλά ξεχνᾶμε νά συμπληρώνουμµε τὴν πλευρά τῶν ευχαριστιῶν τὶς ὁποῖες ὀφείλουμε στό Θεό γιά ὅσα καλά και γνωστά ἢ ἄγνωστά µας-πήραμε ἀπ τήν ἀγαθότητά Του. : Ἆς πάρουμε, λοιπὀν, τίς πέτρες τῆς καλῆς µνήµης, καὶ τό µυστρί τῆς εὐγνωμοσύνης κι ἄς συμπληρώσουμε, τον τοῖχο τῆς Εὐχαριστίας.
"Ὑπέρ τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν”, τίς ὁποῖες δεχθήκαµε ἀπ᾿ τό Θεό»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
ΠΡΟΣ Α ΚΟΡΙΝΘΊΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΉ ΚΕΦΆΛΑΙΟ 12 ΣΤΊΧΟΙ 1,ΕΩΣ 11. Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος
1Έρχομαι τώρα στα χαρίσματα που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα. Δε θέλω, αδερφοί μου, να έχετε άγνοια σε τέτοια θέματα. 2Ξέρετε πως, όταν ακόμη ήσασταν ειδωλολάτρες, τα άφωνα είδωλα σας τραβούσαν σαν να σας έσπρωχνε σ’ αυτά μια μυστηριώδης δύναμη. 3Γι’ αυτό θέλω να καταλάβετε πως όποιος μιλάει φωτισμένος από το Πνεύμα του Θεού ποτέ δε λέει: «καταραμένος να είναι ο Ιησούς»· και κανείς εξάλλου δεν μπορεί να πει: «ο Ιησούς είναι ο Κύριος», παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος.
4Υπάρχουν διάφορα είδη χαρισμάτων, αλλά είναι ένα και το ίδιο Πνεύμα που τα χορηγεί·
5υπάρχουν διάφορα είδη διακονιών, αλλά η ανάθεσή τους προέρχεται από ένα και τον ίδιο Κύριο· 6και υπάρχουν διάφορα είδη δραστηριοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός που τις θέτει σε ενέργεια όλες σε όλους. 7Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων.
8Στον ένα το Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία σοφία, σ’ έναν άλλο το ίδιο Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία γνώση. 9Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σε άλλον το ίδιο αυτό Πνεύμα δίνει τη δύναμη της θεραπείας ασθενειών.
10Σε άλλον το Πνεύμα δίνει τη δύναμη να κάνει θαύματα, σ’ έναν άλλο, το δώρο να μεταβιβάζει μηνύματα από το Θεό. Σε άλλον, το δώρο να διακρίνει τα ψεύτικα πνεύματα από το αληθινό Πνεύμα, σε άλλον τη δυνατότητα να λαλεί διάφορα είδη γλωσσών, και σε άλλον την ικανότητα να εξηγεί αυτές τις γλώσσες.
11Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά.
Ο Όσιος Γερόντιος και ο Άγιος Γαβριήλ ο Γεωργιανός, ο «διά Χριστόν σαλός» († 2 Νοεμβρίου 1995).
Ο Όσιος Γερόντιος και ο Άγιος Γαβριήλ ο Γεωργιανός, ο «διά Χριστόν σαλός» († 2 Νοεμβρίου 1995)
Το καλοκαίρι του 2017, με τη θεία πρόνοια και για χάρη των ανθρώπων, έφτασα στη Μονή Τισμάνα (Tismana) για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είχαμε μαζί μας το βιβλίο *Το Στέμμα του Γέροντα* (*Coroana stareţului*), το οποίο εξιστορεί ορισμένα από τα θαυμαστά έργα του Αγίου Γαβριήλ του Γεωργιανού, ενός «διά Χριστόν σαλού», η μνήμη του οποίου τιμάται στις 2 Νοεμβρίου.
Θέλαμε το βιβλίο να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους — πρωτίστως στις μοναχές της Τισμάνα και σε όσους «μεγαλώνουν» υπό την πνευματική τους καθοδήγηση. Υπήρχε, ωστόσο, και ένας άλλος λόγος — μια υπόσχεση και ένα καθήκον, ταυτόχρονα. Λίγους μήνες νωρίτερα, στο Πατριαρχείο της Γεωργίας —υπό τη «σκιά» της λειψανοθήκης του Αγίου Γαβριήλ, του «διά Χριστόν σαλού»— είχα υποσχεθεί στον Μακαριώτατο Ηλία Β΄, Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, ότι θα βοηθούσαμε να γίνει ευρύτερα γνωστός στη Ρουμανία.
Οι προσκυνητές που επισκέπτονται τους ιερούς τόπους της Γεωργίας αφήνουν συχνά ένα κομμάτι της ψυχής τους κοντά σε αυτόν τον σπουδαίο σύγχρονο άγιο — στα θαύματά του, στη λειψανοθήκη του στη Μονή Σαμταβρό (Samtavro) στη Μτσχέτα (Mtskheta), καθώς και στον ναό που ο ίδιος ανήγειρε στην οικογενειακή του ιδιοκτησία στην Τιφλίδα.
Από τότε, διαισθάνομαι έντονα μια βαθιά συγγένεια ανάμεσα στον βίο του Οσίου Γεροντίου και εκείνον του Αγίου Γαβριήλ. Φτάνοντας στην Τισμάνα, παρέδωσα το βιβλίο στον *Cuvios* [τον ευσεβή γέροντα/μοναχό] και ένιωσα σαν να το περίμενε... Αρχίσαμε να του διηγούμαστε λίγα πράγματα για τη ζωή του αγίου και για το περιστατικό με το κάψιμο του πορτρέτου του Λένιν —ένα καθοριστικό σημείο στη ζωή του Αγίου (γνωστού ως *Gabrieli* στα γεωργιανά)— το οποίο σηματοδότησε τη δημόσια υιοθέτηση, εκ μέρους του, της οδού της «διά Χριστόν σαλότητας». Στο μεταξύ, ο *Cuvios* πήρε το βιβλίο και άρχισε να εξετάζει το εξώφυλλο. Το γεωργιανό όνομα του αγίου τού φάνηκε κάπως ασυνήθιστο. Σε κάποια στιγμή —αφού «σκάναρε» τη φωτογραφία με τα μάτια κλειστά και το χέρι στο μέτωπο— παρατήρησε, με θαυμασμό αλλά και με έναν τόνο που πρόδιδε βαθιά γνώση του θέματος: «Ναι... τι ψυχή είχε!!!»
Π. Dorin Opriş
Το γλέντι της αγρυπνίας.
Το γλέντι της αγρυπνίας.
Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.
Σας είπα, για τη βραδινή προσευχή, και την αξία της. Το θέμα δεν είναι, μόνο να κάνεις αγρυπνία, αλλά να είσαι άγρυπνος. Και στην πίστη, και στην αρετή, και στην αγάπη. Ξέρεις πόσο εύκολα, γλιστράει η αρετή; Μέσα σε ένα λεπτό, μπορείς να χάσεις την αγάπη. Στην Εκκλησία, όποτε και να κοιτάξεις, όπου και να κοιτάξεις, δεν έχουμε κοιμισμένους, αλλά ακοίμητους. Στο Άγιον Όρος, ένιωσα πως η αγρυπνία, είναι ένα γλέντι γάμου, με τα όλα του. Μεθάς, με οίνο πνευματικό, χορεύει η ψυχή, τραγουδά η φωνή. Και οι λογισμοί χορεύουν, γύρω από τον Νυμφίο. Εε! Και κάποιος λογισμός να ξεφύγει, γρήγορα γυρίζει. Τέτοια γλέντια, δεν τα χάνεις. Λες, ύπνο, δεν χόρτασα. Μα σε χορταίνει ο ύπνος; Η χαρά σε χορταίνει, η Χάρη σε ξεδιψά. Έρχεται το χάραμα, και θέλεις να κρατήσεις τη νύχτα, να μην τελειώσει η γιορτή, να μη λήξει το γλέντι.
Από το βιβλίο: Έλα Φως. Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, εκδόσεις Θεσβίτης
Më 2 nëntor 1912, gjatë Luftës së Parë Ballkanike, marina greke zbarkoi në Gadishullin e Malit të Shenjtë (Athos)
Më 2 nëntor 1912, gjatë Luftës së Parë Ballkanike, marina greke zbarkoi në Gadishullin e Malit të Shenjtë (Athos) dhe mori nën kontroll atë, duke i dhënë fund sundimit osman që zgjati 488 vjet. Atë ditë, nga anija luftarake greke "Thyella", zbarkuan 40 trupa greke të marinës në portin e Dafnit, të cilët më pas marshuan drejt qendrës administrative, Karyes. Oficeri komandues, në emër të Mbretërisë së Greqisë, e shpalli guvernatorin osman (Kajmekamin) dhe zyrtarët e tij si "të burgosur lufte pa rezistencë". Më pas atë ditë, anija kryesore "Averof" së bashku me dy anije të tjera luftarake zbarkuan edhe 200 trupa të tjera greke të marinës për të forcuar kontrollin mbi rajonin. Flamuri grek u ngrit në Dafni dhe në Karyes. Më 3 nëntor, përfaqësuesit e manastireve u mblodhën dhe nënshkruan një dokument që shpallte përfundimin e sundimit osman.
Είπε ο γέροντας Επιφάνιος.
Γέροντας Ἐπιφάνιος: «Κάποτε, λέει, ἕνας ἀσκητής µέ τόν ὑποτακτικό του εἶδαν ἕνα ἀντρόγυνο πού τσακωνόταν καὶ ἤτανε --αὐτοί τούς βλέπανε µέ τά µάτια τά δικά τους' τὸ ἀντρόγυνο δέν τούς ἔβλεπε-μύριοι διάβολοι στὀν ἕνα καὶ ἄλλοι τόσοι στὀν ἄλλο, Καὶ στὀν τροῦλο μιᾶς Ἐκκλησίας επανω ἦταν ἕνας µόνο διάβολος.
Καὶ τοῦ λέει ὁ ὑποτακτικός τοῦ ἀσκητῆ: Γέροντα, ἐδῶ γιά δύο ἀνθρώπους ἦταν ἕνα σωρό διάβολοι, ἐνῶ ἐκεῖ πάνω..." Λέει, '᾿Παιδάκι µου, οἱ Χριστιανοί πᾶνε τοσο απροετοίµαστοι στή Λειτουργία, τόσο ἀμελεῖς, τόσο ράθυµοι, πού ἕνας διάβολος τούς φέρνει ὅλους βόλτα. Ἐνῶ ἐκεῖνοι ἐκεῖ", λέει, "φαίνονταν καλοί ἄνθρωποι καί χρειάσθηκαν πολλοί διάβολοι γιά νά τούς ρίξουν κάτω. Γιά νά τούς φέρουν βόλτα».
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
