ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ
Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ
1. Προετοιμασία
Ὁ ἀείμνηστος π. Βασίλειος Πραβήτας γεννήθηκε στήν Ἀρναία στίς 14/1/1933 ἀπὸ πιστή παραδοσιακἠ οἰκογένεια τοῦ Ἀναστασίου καί Ἐλευθερίας Πραβήτα. Ὀρφάνεψε γρήγορα ἀπό µητέρα καί μέ πολλή φτώχεια πέρασε τά παιδικἁ καὶ νεανικά του χρόνια. Μεγάλωσε ὅμως µέσα στήν Ἐκκλησία, στά Κατηχητικά τοῦ σημερινοῦ Μητροπολίτου Δράμας κ. Διονυσίου Κυράτσου. Συμμετεῖχε ἐνεργά στήν πλούσια κατηχητική καὶ πνευματική κίνηση τοῦ Μητροπολίτου Κυπριανοῦ, µέ κατηχητή τὸν Πρωτοσύγκελλο π. Στέφανο.
Ἀποφοίτησε τό 1960 ἀπό τό Ἀνώτερο Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης, Στή Θεσσαλονίκη σχετίσθηκε πνευματικά μέ τήν ἀδελφότητα τῆς «Ἀπολυτρώσεως» στό οἰκοτροφεῖο τῆς ὁποίας διέµενέ,
Στίς 19/4/1960 ἐνυμφεύθη µετά τῆς εὐσεβοῦς κόρης Ἄναστασίας Κοτσάνη.
Τό συστατικό γράµµα γιά τήν ἱερωσύνη τὸ ὑπέγραψαν κἀτοικοι τῆς Ἀρναίας Ἰωάννης Κυριαφίνης γιατρός, Κων/νος Καραλιόλιος γιατρός, Γεώργιος Κωνσταντᾶς καί Δημ. Καραδηµήτρας.
Κανονική συμμαρτυρία ἔδωσε ὁ Πνευματικός του Ἀρχιμ. Φώτιος Σταµατόπουλος τῆς Ἀδελφότητας «ΖΩΗ»
2. Ὁ συλλειτουργύς τῶν ἀγγέλων
Στίς 20/11/1960 χειροτονήθηκε διάκονος καὶ στίς 2/3/1906 πρεσβύτερος ἀπό τόν Μητροπολίτη Παύλο. Ἠταν ἡ πρώτη χειροτονία τοῦ Παύλου. Τοποθετήθηκε ἐφημέριος στἠν ἑνορία Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἁγίου Προδρόμου, ὅπου ὑπηρέτησε γιά 10 χρόνια.
Τό 1966 συμμετεῖχε ἐπί τρίµηνον στὀ Πνευματικό Φροντιστήριο Κληρικῶν Ἑλλάδος στή Μονή Πεντέλης. Ὁ Διευθυντής του Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Παλλούρης! ἔγραψε γιά τόν π. Βασίλειο
«έπιθυμώ νά συγγαρῶ Ὑμᾶς διά τόν λαμπρόν κλἠρικόν σας, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἱεροπρέπειαν καί ἐπιμέλειαν του ἠγαπήθη ὑφ᾽ ὅλων καί «ἀνέπαυσε µου στά σπλάγγνα ἐν Κυρίῳ»! Θά ηὐχόμην πολλούς ιερεῖς τύπου π. Βασιλείου νά εἶχεν ἑκάστοτε τό Φροντιστήριον µας».
3 Στήν Ἀρναία
Το ἀπό τῆς Ἰουνίου 1971 μετατέθηκε στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Στεφάνου Ἀρναίας, ὅπου συνυπηρέτησε μέ τούς ἀειμνήστους ἱερεῖς
Ἀρχιμ. Βασίλειο Μαρκάκη, π. Κωνσταντῖνο Κάργα, π. Χριστοφόρο Ζωγράφο,
Στίς 3/9/1977 ἀποφοίτησε, µετά διετῆ φοίτηση, ἀπό τὸ Ποιµαντικό Τμῆμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ἀπ᾿ ὅπου καὶ πῆρε τό πτυχίο τοῦ Θεολόγου.
Εἶχε ἀναλάβει τά Κατηχητικά τῆς Ἀρναίας καὶ εἶχε τό γραφεῖο Γᾶμων στό Μητροπολιτικό γραφεῖο. Ἐξυπηρετοῦσε µέ τούς ἄλλους ἱερεῖς διάφορα ἐφημεριακά κενά Βαρβάρας, Νεοχωρίου, Παλαιοχωρίου κ.ᾱ.
Χειροθετήθηκε πρωτοπρεσβύτερος στίς 5/10/1980 στόν Ίερὁ Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἄνω Μητρουσίσυ Σερρῶν, ἀπό τόν Μητροπολίτη Σερρῶν καί Νιγρίτής κ. Κωνστανῖτῖνο, τότε τοποτηρητή τῆς Μητροπόλεως, Στἰς 2 Ὀτωβρίου 1880 διορίζεται µέλος τοῦ Ἐπισκοπικού Δικαστηρίου. Στίς 14/9/1981 κατἀ τὴν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τοῦ Σταυροῦ στὀν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Στεφάνου χειροθετήθηκέ Πνευματικὸς ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ κ. Νικόδημο.
4. Στοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους
Ἀπό 1/5/1982 μετατίθεται σάν πρῶτος ἐφημέριος στήν ἐνορία Ἁγίων Ἀναργύρων Ἀρναίας, τήν ὁποία διηκόνησε μέχρι τελευταίας του ἀναπνοῆς, 28/1/1999.
Ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἀνεδείχθη πρότυπο Ναοῦ γιά ὅλη τήν Μητρόπολη μέ λειτουργική ζωή, μέ κατανυκτικές Θεῖες λειτουργίες Κυριακῶν, ἑορτῶν καί καθημερινῶν. Κάθε Δευτέρα εἶχε παράκληση στήν Παναγία µέ κήρυγμα, κάθε Τετάρτη στούς Ἁγίους Ἀναργύρους καί κάθε Πέμπτη στὀν Ὅσιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη.
Χριστιανοί πού ἤθελαν πνευματική πρὀοδο συγκεντρὠθηκαν γύρω ἀπό τὀν π. Βασίλειο καὶ τόν Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων.
Ἐθέλγοντο µέσα σ’αὐτό τό πνευματικό, ἀγωνιστικό καὶ ταυτόχρονα γλυκύ καί ζεστό περιβάλλον τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων.
Ὁ Ναός τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ἀναβάθμισε πνευματικά τὴν Ἀρναία χάρις στήν παρουσία τοῦ π. Βασιλείου.
Ἀλλά καί µέσα στήν ἐνορία ἦταν ζωντανή ἡ παρουσία τοῦ ἐνδιαφέροντος καί τῆς πατρικῆς στοργῆς του. Ὄργωνε τὴν ἐνορία ἀπό σπίτι σὲ σπίτι εὐλογῶν, ἁγιάζων μὲ τά Εὐχέλαια, τοὺς ἁγιασμούς καὶ ταυτόχρονα διδάσκων, παρηγορῶν, ἐλέγχων, καθοδηγών τούς χρισπανούς. Εὐκαίρως - ἀκαίρως δίδασκε καί στο Ναό καί κατ ἰδίαν .
Ἀπέφευγε τήν κατάκριση καί τήν ἀργολογία ἀλλά καί πού δέν ἦταν σωστό δέν τό ἀμνήστευε, καί τό χαρακτήριζε έπιεικέστατα «παραξενιές».
Τον ἐκτιμοῦσε ὅλος ὁ πνευματικός κόσμος πού τόν γνώριζε στήν Μητρόπολη, στἡ Θεσσαλονίκη, στή Φλώρινα, στὀ Μαναστήρι τοῦ Τίµιου Προδρόμου στή Μεταμόρφωση Χαλκιδικῆς Τόν εὐλαβεῖτο κάθε ἄνθρωπος πού τόν συναναστρεφόταν.
Ὑπέμεινε ἀγόγγυστα τόν πόλεμο συνεφηµερίων, ἀλλά και συγχωριανῶν του ἐναντίον τῆς νέας ἐνορίας καί τό σαµποτάρισµα πού ἔκαναν στά μυστήρια κ.ἄ. Ἀντιμετώπισε µέ ὑπακοή καί χριστιανικὀ σταύρωμα τήν ἀνάρμοστη συμπεριφορά τῶν προισταµένων του, πού τόν ὑποτιμοῦσαν.
