Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026
Βιβλιοκριτική στο βιβλίο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου “Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”
Βιβλιοκριτική στο βιβλίο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου “Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”
Του Νικολάου π. Κων. Ζώη Υποστρατήγου Αστυνομίας ε.α . Πτυχιούχου Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ.
Προ ημερών , “ως δρόσος Αερμών” ως “πολυτίμητος μαργαρίτης” εδωρήθη εις την οικογένεια μας το νέον βιβλίον του Μητροπολίτου Ναυπάκτου “ Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα”.
Μετά την μελέτη του βιβλίου αυτή ας επιτραπεί εις την ελαχιστότητα μου η διατύπωση ορισμένων σκέψεων.
Το βιβλίο αυτό είναι πνευματικό αριστούργημα. Εγκυκλοπαίδεια σωτηριολογική. Φωτοαντίγραφο της Αχειροποίητης εν Ουρανοίς Πολιτείας. Δικαίωση θεολογική της Εκκλησιαστικής Υμνογραφίας και σύνολης της δοκιμασμένης διαχρονικά ορθοδόξου μεθοδολογίας! Ακραιφνής συνέχεια της φαεινής παρουσίας των γνησίων μελών της Εκκλησίας, ήτοι των Προφητών , Αποστόλων, Μαρτύρων,Ομολογητών, Οσίων και Δικαίων ! Περίβλεπτη παραγωγή του ακατάλυτου στο διάβα των αιώνων “μηχανισμού” της ησυχαστικής εμπειρίας!. Όσα και αν αναφέρει κάποιος θα είναι ολίγιστα !Ένα βιβλίο που μέσα στην απλότητα του έχει τέτοια μεγέθη πνευματικά και τέτοιο πλήθος νοημάτων , που το καθιστούν το δυνατότερο σύγγραμμα των τελευταίων ετών! Μια απλή γριούλα , χωρίς ίχνος ακαδημαϊκής θεολογικής παιδείας, να παρουσιάζεται σε απόλυτη αντιστοιχία με τους ανεπανάληπτους Γρηγόριους της Εκκλησίας , το Θεολόγο και τον Παλαμά και να εκφράζεται οιονεί σαν τον Όσιο Συμεών τον Νέον Θεολόγον!
“Το Πνεύμα όπου θέλει πνεί” κατά την αψευδή ρήση του Κυρίου, αλλά αναπαύεται και καρποφορεί σε απλές ψυχές , που ανέπτυξαν χωρίς δαιδαλώδεις προαιρετικές και γνωμικές δολιχοδρομήσεις το αυτεξούσιο και κινήθηκαν με την ορμή του φυσικού θελήματος μέσα στους υπερφυσικούς αναβαθμούς της Ακτίστου Χάριτος!
Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία “έσωσε το κατά φύσιν , έφυγε το παρά φύσιν, υπέρ φύσιν γενομένη”’όπως ψάλλουμε για Τον Τίμιο Πρόδρομο στην εορτή του Γενεσίου Του. Αποδεικνύει τούτο το συμπεπυκνωμένο σε θεϊκά μηνύματα σύγγραμμα, ότι όσο και αν θέλουν κάποιοι να σχετικοποιήσουν την εκκλησιαστική ζωή, προσδένοντας την στο άρμα των κτιστών γνώσεων της Ψυχολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, η απλότητα των εμπειρικών καταθέσεων των Αγίων θα μεγαλύνει πάντα το εκκλησιαστικό έργο και θα νοηματίζει το μυστήριο που κρύβεται στη φάτνη της Βηθλεέμ , στον Σταυρό του Γολγοθά και στο κενό μνημείο Του Σωτήρος μας.
Η Θεολογία δεν είναι στοχασμός. Αυτό το λέει η αιρετική δύση που εισήγαγε τον σχολαστικισμό. Η θεολογία είναι εμπειρία , καρπός θεοπτίας. Είναι παράγωγο του ησυχασμού, της μεθοδολογίας που θεραπεύει τον νούν, την “λεπτοτάτην προσοχήν” κατα τον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά, από τις επιθέσεις των λογισμών και τα τραύματα των παθών.
Το βιβλίο αυτό αναιρεί τον νεο-σχολαστικισμό που εισήχθη τα τελευταία χρόνια στην ακαδημαϊκή θεολογία του τόπου μας. Αποκαλύπτει τις επιδράσεις από την Δύση και τις ολέθριες επιπτώσεις που έχουν στην ζωή κάποιων μελών της Εκκλησίας. Ξεσκεπάζει την θεωρία του Περσοναλισμού- Ζηζιουλισμού που με τέχνη και μαεστρία αθωώνει κάθε εμπαθή κατάσταση την οποία το φθαρμένο γνωμικό μας θέλημα καθιερώνει ως “ιερό” και “αποδεκτό” τρόπο ζωής ! Αφού η φύση συνδέεται με το αναγκαίο και η γνώμη με το άτομο που υποστασιάζει την συγκεκριμένη φύση , συνεπάγεται ότι κάθε παρέκκλιση από την φυσική οριοθεσία είναι αναπόφευκτη κατάσταση. Είναι επιβολή “φυσικής” ανάγκης την οποία με “ αγάπη και ελευθερία!!!” ακολουθεί η θέληση του συγκεκριμένου ανθρώπου. Έτσι εξηγούνται τα αμοραλιστικά σύγχρονα ρητορικά σχήματα ενίων Ποιμένων και Ακαδημαϊκών “φωστήρων” που εισηγούνται τον αγαπισμό ως τρόπο σωτηρίας και πιο συγκεκριμένα τον “ροζουλό” αγαπουλισμό. Ακούς και λένε, «αγάπα και κάνε ο,τι θέλεις» , «η αγάπη απελευθερώνει από τα ταμπού κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα», « δεν ασχολείται με τα κρεβάτια ο Χριστός», «η νηστεία είναι καλογερική επινόηση και ιδιορρυθμία», «τα ¨ μη¨ και τα ¨δεν¨ οδηγούν στο ¨μηδέν¨ και κάθε άλλο μετανεοτερικό σύνθημα που με έξυπνο τρόπο αμνηστεύει και επιβάλλει την εμπαθή ηδονή, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κηρύττονται από “άμβωνος” περισσότερο τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο “δικαιωματισμός” , από τις Εντολές Του Χριστού.
Η Γερόντισσα Γαλακτία μέσα απ΄αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο, εισηγείται την εν Χριστώ αγάπη που είναι καρπός Χάριτος και όχι σχέση συμφεροντολογική ή εκχυδαϊσμένη. Είναι θυσία, ανιδιοτελής κένωση, φιλοθεΐα και φιλανθρωπία. Και αυτή η αγάπη είναι το “εργολαβικό” δυναμικό που με “υλικά” την προσευχή , την αγνότητα, και άσκηση γενικά, θεμελιώνει και αναγείρει πάνω στο κρηπίδωμα της αυτομεμψίας και της γνήσιας ταπεινοφροσύνης, το περίβλεπτο οικοδόμημα της Θεώσεως!
Οι ιδιόχειρες επιστολές της είναι κειμήλια αγιοπνευματικής κατάθεσης και Μητερικού ( ως παράλληλη έκφραση στην ορολογία “Πατερικού” ) λόγου και βρίσκονται σε απόλυτη εκφραστική και νοηματική ευθυγράμμιση με τα υπόλοιπα παραθέματα που εμπεριέχει το θεόπνευστο τούτο έργο.
Το βιβλίο αυτό δείχνει τι σημαίνει ο όρος “ Εκκλησία”! Όλοι ομιλούν σήμερα βερμπαλιστικά και ανούσια για την Εκκλησία, κυρίως μεγαλοσχήμονες κληρικοί σφετερίζονται τον όρο για δικά τους συμφέροντα και ενεργούν εξωεκκλησιαστικά συνήθως, στο όνομα μιας τάχατες εκκλησιολογικής εγκυρότητας και ακριβείας. Η Εκκλησία είναι «Σώμα Χριστού» κατά τον Απόστολο Παύλο ( Α΄Κορ. 12,27) και όχι Τριαδολογικής σύνθεσης και ενεργειακής ταξινόμησης πνευματικό μόρφωμα, όπως εσχάτως εισηγήθηκε ο αιρετικότατος Περσοναλισμός. Η Εκκλησία ενεργεί θεραπευτικά και ωθεί το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωσιν ! Η Εκκλησία δεν υπάρχει για να διατηρεί βυζαντινολογικά στοιχεία και ιστορικά δρώμενα, ούτε για να εξασφαλίζει μια ευρύτερη κοινωνική συναίνεση , ούτε και για να εξωραΐζει επιφανειακά τον άνθρωπο τιθασσεύοντας τα “αδαμιαία” κληροδοτήματα του . Πάντα θα παράγει Αγίους!! Αυτό είναι το έργο της, αυτή είναι η βασική αποστολή της ! Όλα τα ήδη αναφερθέντα ως αποστολή της Εκκλησίας, ακόμη και αυτά που είναι σε ένα βαθμό αποδεκτά, δεν ορίζουν την οντολογία της και την αποστολή της. Η Εκκλησία είναι ΧΡΙΣΤΌΣ! Και είναι γνήσια μέλη της όσοι αποκτούν ήθος Χριστού και φθάνουν σε τέλεια μέτρα αρετής και όσοι αγωνίζονται έστω με φιλότιμο και έμπνευση να μιμηθούν τα θεραπευμένα μέλη της. Είναι οι μακαριζόμενοι από τον Απόστολο Παύλο ως «αδελφοί άγιοι κλήσεως επουρανίου μέτοχοι».(Εβρ.3,1-16). Μπορεί κάποιος, κατά τον μεγαλύτερο σύγχρονο εκφραστή της Ορθόδοξης Παράδοσης π. Ιωάννη Ρωμανίδη να έχει υψηλή θεσμική θέση στην Εκκλησία, και όμως να στερείται εμπειρική εκκλησιολογική γνώση που είναι η ενδοκάρδια μετοχή στην Άκτιστη Ενέργεια Του Θεού, οπότε υπερτερεί καταλυτικά στην πνευματική ιεραρχική δομή των εκκλησιαστικών μελών « μια απλή γιαγιούλα ή ένας τσοπάνος από τα Άγραφα» ( δική του έκφραση από επιστολή του). Ενθυμούμαι πόσο πολεμήθηκε ο λαοφιλέστερος άγιος της εποχής μας Μέγας Παΐσιος ο Αγιορείτης ακόμη και από επισκόπους, αφού έφτασε στο σημείο κάποιος εξ’ αυτών να ελέγξει ένα απλό ιερομόναχο επειδή ενθουσιωδώς μιλούσε γι’αυτόν. « «Ποιος είναι αυτός ο Παΐσιος επιτέλους– είπε με δεσποτική αυταρχικότητα-που είναι υπεράνω της Εκκλησίας και γίνεται τόσος ντόρος γι’αυτόν ; » . Δεν έχασε καιρό ο φωτισμένος λευίτης και τον αποστόμωσε όντως θεολογικά. « Ο Παΐσιος αυτός που απαξιώνετε, δεν είναι υπεράνω της Εκκλησίας ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, γιατί χριστοποίησε την ύπαρξη του. Είναι ένα ζωντανό μέλος της Εκκλησίας που δείχνει τι είναι η Εκκλησία και που οδηγεί η αυθεντική εκκλησιαστική ζωή! Εσείς προσέξετε , γιατί έχετε ταχθεί να διακονείτε την Εκκλησία και μάλιστα από θέση επιτελική και μπορεί στο τέλος, ενώ με την αρχιερωσύνη σας εντάσσεται άλλους μέσα σ’ αυτήν ,εσείς να είστε έξω και να πάθετε ο,τι έπαθαν οι μάστορες της Κιβωτού του Νώε. Διευκόλυναν άλλους να μην πνιγούν , αλλά πνίγηκαν οι ίδιοι». Έτσι γίνεται αντιληπτό αυτό που τόνιζε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, και είναι λίαν διαφωτιστικό για την εκκλησιολογική φληνάφεια που επικρατεί από τους εκμεταλλευτές της Εκκλησίας στις ημέρες μας. « Ο Αυγουστίνος προτάσσει την πίστη και μετά έρχεται η γνώση. Η βασική προϋπόθεση του Αυγουστίνου είναι ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί μόνο δια της λογικής να γνωρίσει την αλήθεια , αλλά πρώτα η λογική δια της πίστεως να γνωρίσει την αλήθεια, προηγείται η πίστη. Μετά δια της πίστεως κανείς δέχεται τα δόγματα και μετά καταλαβαίνει τα δόγματα. Οπότε είναι η πίστη που προηγείται της γνώσεως. Κατ’ αυτό τον τρόπο ανεπτύχθη και μια άλλη περίεργη θεωρία του Αυγουστίνου. Γιατί δεχόμαστε τα δόγματα? Διότι είναι της Εκκλησίας τα δόγματα, είναι της Εκκλησίας η διδασκαλία. Οπότε, η αυθεντία για την αποδοχή είναι η Εκκλησία για τον Αυγουστίνο. Είναι η πρώτη φορά , που εμφανίζεται αυτή η αντίληψη. Ενώ σ’ εμάς δεν υπάρχει αυτή η αντίληψη. Σε μας είναι οι Πατέρες, δεν είναι η Εκκλησία. Η Εκκλησία για μας δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα που ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΚΗ ΑΥΘΕΝΤΙΑ !. Σε μας είναι “ ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑΝ ΕΧΟΝΤΕΣ”. Οι θεούμενοι είναι η αιτία που δεχόμεθα εμείς τα δόγματα. Δηλαδή , ο θεούμενος που έχει άμεση γνώση περί Θεού, είναι το θεμέλιο της πίστεως της δικής μας, διότι εμείς που δεν έχουμε άμεση γνώση περί Θεού, δεχόμεθα την διδασκαλία αυτών που έχουν γνώση.»( Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, Εμπειρική Δογματική, Τόμος Α΄σελ. 132). Οπότε , αποφαίνεται η ποιμαινομένη Εκκλησία περι των «κυοφορουμένων» αγίων και η ποιμαίνουσα διερευνά και διασαφηνίζει με τα κριτήρια των θεουμένων ποιος πχ είναι Άγιος και ποιος όχι. Αν βεβαίως υπάρχουν τέτοια κριτήρια, ή αν είναι σε θέση να ενεργοποιούν τα κριτήρια των θεουμένων και όχι να τα αντικαθιστούν με τα δικά τους εμπαθή αισθητήρια…. Διαφορετικά η Εκκλησία ως μέθοδος της θεώσεως θα έχει πάντα ως αναντικατάστατη φωνή την εμπειρία των Αγίων και ουδόλως ενδιαφέρει η προς καιρόν στρέβλωση και πολεμική των εκασταχού ταγών της εκκλησιαστικής « ποιμασίας» περι του ποιος είναι άγιος και ποιος όχι…
Τελευτώντας εκφράζουμε ένθερμες ευχαριστίες στον Άγιο Μητροπολίτη- Συγγραφέα και για την προσφορά του αυτή. Ξεκίνησε με το «Μια βραδιά στην έρημο του Αγίου Όρους» και έφτασε στην «Γερόντισσα Γαλακτία η Βλέπουσα» που ανακεφαλαιώνει και δικαιώνει στην πράξη όλη την μέχρι τώρα εμπνευσμένη , θεοκίνητη τολμώ να είπω συγγραφική παραγωγή του. Δικαιώνει αυτό που αναφέρεται στον πρόλογο του βιβλίου ότι ο Άγιος Πορφύριος παρέπεμψε το 1988 τα δύο νεαρά παιδιά που διψούσαν την αλήθεια στον π. Ιερόθεο Βλάχο ως «αυθεντικό εκφραστή της παραδόσεως»!. Παρά την πολεμική που δέχεται κατά καιρούς τόσο από τους θρασύτατους μεταπατερικούς ( κάποιοι τους λέγουν και «ψυχολογιστές» επειδή διδάσκουν ότι είναι ελλιπής η ποιμαντική χωρίς το δεκανίκι της σύγχρονης ψυχολογίας) , όσο και από εμπαθείς και άκριτους ψευδοζηλωτές, εκείνος στέκεται φωτεινό ορόσημο στις επάλξεις , διευκολύνει την πλοήγηση των θεολογικών πραγμάτων απεγκλωβίζοντας τα απο την σύγχρονη αμφισημεία των θολωμένων παραθεμάτων και αποτελεί το ήθος του και ο λόγος του εγγύηση για ό,τι μας απασχολεί. Φαίνεται άλλωστε και η υπερβάλλουσα αγάπη και εμπιστοσύνη που έτρεφε η Οσία όντως, Γαλακτία η εν Κρήτη στο πρόσωπο του. Αυτό έχει σημασία. Η προσέγγιση ενός Αγίου και η αψευδής μαρτυρία του. Όλα τα άλλα είναι σισύφειο δράμα που τραγικοποιεί λόγω των εμπαθών ληρημάτων την εκκλησιαστική επικαιρότητα. «Ο δε πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ΄ουδενός ανακρίνεται» ( Α’ Κορ Α΄2,15). Ο Άγιος αποφαίνεται απλανώς περί ανθρώπων και φαινομένων, όταν βέβαια έχει πληροφορία και εκφράσει άποψη. Αυτή η κατάθεση μετράει . Διαφορετικά , μπορεί να έχεις το ειδικό χάρισμα να διαχειρίζεσαι την Χάρη που δημιουργεί την αγιότητα (αποστολική διαδοχή ) και επειδή εμπειρικά την αγνοείς, πρακτικά είσαι τυφλός και δεν την εντοπίζεις εκεί που υπάρχει ή και το χειρότερο καθίστασαι ανηλεής πολέμιος της. Ελευθερία στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι η ζωηφόρος εξάρτηση από Τον Χριστό και η έμπρακτη αποδέσμευση από τα πάθη. Δεν είναι η δυνατότητα επιλογής όπως την εννοεί ο κόσμος και την «δογματίζει» η μεταπατερική «θεολογία».
Εν κατακλείδι καταθέτω εν παρρησία ότι το εμπεριστατωμένο τούτο έργο εξεικονίζει εναργέστερα την μεγίστη αγιότητα της Γερόντισσας Γαλακτίας, όπως «εξ ιδίας πείρας» αποφαίνεται και ο προλογίσας θαυμασιώτατα το βιβλίο , μοναχός Ιερόθεος. Βέβαια , οφείλω με παρρησία να ομολογήσω ότι η οικογένεια μου ήδη την τιμούσε ως ΑΓΙΑ , λόγω κολοσσαίου θαύματος που επετέλεσε σε ένα από τα κορίτσια μας, εξαφανίζοντας ολοσχερώς επικινδυνότατο δυσγερμήνωμα ( κακοήθη όγκο ) από τις ωοθήκες! Αν γι΄αυτό παρατηρήσει κάποιος ότι βιαστήκαμε , υπενθυμίζοντας μας το γραφικό λόγιο «μη τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτίν ή εκ των φαρισαίων; αλλ΄ο όχλος ούτος ο μη γινώσκων τον νόμον επικατάρατοι εισί» (Ιωανν.7,48), θα παρουσιάσω συνήγορό μας τον Όσιο Συμεών τον Νέον Θεολόγον , ο οποίος διώχθηκε ανηλεώς από την εκκλησιαστική ηγεσία της εποχής του, επειδή τιμούσε λόγω βιωματικής γνώσης ως Άγιο τον γέροντα του , τον Όσιο Συμεών τον Ευλαβή και είχε φιλοτεχνήσει και την εικόνα του , την οποία είχε στο κελί του και γινόταν γι ΄αυτόν σημείο προσευχητικής αναφοράς και πνευματικής εμπνεύσεως.
Ευχόμαστε το θεόπνευστο τούτο έργο να αποτελέσει μοχλό θείας χειραγωγήσεως για πολλές ψυχές, αποκολλώντας τις από την λάσπη της αμαρτίας και προβολέα ακτίστου φωτοχυσίας που θα διαλύσει τα σκότη που εισήγαγαν οι νεώτεροι «διαφωτιστές» στον τόπο μας ,με τα σαπρά προϊόντα του γερμανικού ιδεαλισμού και των λοιπών ληρυμάτων της «στιλπνής» αλλά και απατηλής Ευρωπαϊκής κουλτούρας.
Αρχιμανδρίτης π. Διονύσιος Κατερίνας: Οι άγιοι μας είναι το Ευαγγέλιο εφαρμοσμένο και αυτό κατέδειξε και ο Άγιος Γεώργιος με τη ζωή του.
Αρχιμανδρίτης π. Διονύσιος Κατερίνας: Οι άγιοι μας είναι το Ευαγγέλιο εφαρμοσμένο και αυτό κατέδειξε και ο Άγιος Γεώργιος με τη ζωή του
Οι άγιοι μας δείχνουν ότι αυτή η στενή και τεθλιμμένη οδός οδηγεί στη σωτηρία. Μας δείχνουν τον εαυτό τους και μας λένε ότι πρέπει να καταφρονήσουμε τα του κόσμου, να φρονήσουμε τα άνω προκειμένου να ζήσουμε στην αιώνια ζωή ατελευτήτως
Ιερά αγρυπνία τελέστηκε τη Δευτέρα 2 Οκτωβρίου (Ακεψιμά, Ιωσήφ, Αειθαλά μαρτύρων, ανακομιδή λειψάνων Γεωργίου του τροπαιοφόρου, Γεωργίου νέου ιερομάρτυρος του Νεαπολίτου), στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, στην οποία κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Διονύσιος Κατερίνας, κληρικός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Η αγρυπνία και η ομιλία εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει...».
Ο π. Διονύσιος στο κήρυγμα του αναφέρθηκε στη σημασία της πίστης, της θυσίας και της έμπρακτης αφοσίωσης στον Χριστό, με αφορμή την εορτή της ανακομιδής των τιμίων λειψάνων του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Κεντρικό μήνυμα ήταν ότι ο θάνατος για χάρη του Χριστού αποτελεί πραγματική ζωή, ενώ η ζωή χωρίς τον Χριστό ισοδυναμεί με πνευματικό θάνατο.
«Ο θανατος χάριν του Χριστού είναι ζωή. Και η ζωή χωρίς τον Χριστό είναι θάνατος. Η Εκκλησία μας με τα νέφη των αγίων της αποδεικνύει περίτρανα αυτή την αλήθεια.»
Οι άγιοι της Εκκλησίας, ανεξάρτητα από την κοινωνική τους προέλευση, τη μόρφωση, την οικονομική κατάσταση, το φύλο ή την ηλικία τους, είχαν ένα κοινό γνώρισμα: έζησαν, αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν από αγάπη για τον Χριστό. Έλαβαν από τον Θεό την αιώνια ζωή, εγκαταλείποντας την περιορισμένη και πρόσκαιρη επίγεια ύπαρξη για την απέραντη ευρυχωρία της ουράνιας Ιερουσαλήμ.
Βασικό χαρακτηριστικό των αγίων ήταν η αληθινή δύναμη, η οποία δεν προερχόταν από την εξουσία, τον πλούτο ή τα ανθρώπινα χαρίσματα, αλλά από τον ίδιο τον Χριστό. Η ανθρώπινη δύναμη, όταν δεν στηρίζεται στην πίστη και την αγάπη του Θεού, μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη καταστροφής, επειδή κυριαρχείται από τον εγωισμό και την αυτάρκεια. Αντίθετα, η δύναμη που πηγάζει από τον Χριστό είναι ακατανίκητη, άφθαρτη και αιώνια, καθώς συνδέεται με την αληθινή ζωή.
«Η δύναμη του Χριστού από την οποία εμπνέονται οι άγιοι της πίστεως μας είναι δύναμη ακατανίκητη. Είναι δύναμη που ξεπερνάει τον θάνατο. Είναι δύναμη που είναι άφθαρτη, αιώνια. Δεν είναι χοϊκή, δεν είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από την όντως ζωή, από την αλήθεια, την οδό και την γνώση του Κυρίου, ο οποίος δίνει στους ανθρώπους ζωή, διότι ο ίδιος είναι η Ζωή.»
Στη συνέχεια, ο π. Διονύσιος τόνισε ότι η πίστη αποτελεί δώρο του Θεού, το οποίο οι Ορθόδοξοι χριστιανοί οφείλουν να διαφυλάσσουν με σταθερότητα και ακλόνητη εμπιστοσύνη στην Αγία Τριάδα. Ωστόσο, η πίστη από μόνη της δεν αρκεί. Πρέπει να συνοδεύεται από την προθυμία της θυσίας και του πάθους για τον Χριστό. Έκανε αναφορά στη διδασκαλία του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, σύμφωνα με την οποία δεν αρκεί μόνο να πιστεύει κανείς, αλλά χρειάζεται και να είναι έτοιμος να υποφέρει για την πίστη του. Η θυσία αυτή μπορεί να εκφραστεί είτε με το μαρτύριο της συνειδήσεως είτε με το μαρτύριο του αίματος. Κάθε χριστιανός καλείται, επομένως, να επιλέγει το θέλημα του Θεού, ακόμη και όταν αυτό απαιτεί δυσκολίες, κόπο και προσωπικές στερήσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στάσης αποτελεί ο Άγιος Γεώργιος. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, διέθετε κοινωνική θέση και προοπτικές εξέλιξης. Παρ' όλα αυτά, όταν κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στην πίστη του και στα επίγεια αξιώματα, παρέμεινε αμετακίνητος στην αγάπη του προς τον Χριστό. Υπέστη βασανιστήρια και τελικά αποκεφαλίστηκε, χωρίς να αρνηθεί την πίστη του. Μετά τον θάνατό του, ένας πιστός στρατιώτης παρέλαβε το σώμα του και το ενταφίασε στα κτήματα της μητέρας του. Αργότερα, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον ναό που βρίσκεται στη Λύδδα της Παλαιστίνης, όπου τιμάται η ανακομιδή τους στις 3 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία εορτάζονται και τα εγκαίνια του ναού.
Ο χαρακτηρισμός «Τροπαιοφόρος» συνδέεται με τη νίκη του Αγίου απέναντι στον φόβο, στα βασανιστήρια και στον θάνατο. Τα τρόπαιά του ήταν η ακλόνητη πίστη και η έμπρακτη θυσία του, μέσα από τις οποίες φανέρωσε τη δύναμη της χριστιανικής ζωής. Η χάρη του Θεού παραμένει ενεργή και ο Άγιος συνεχίζει να επιτελεί θαύματα με τις πρεσβείες του.
Ο Άγιος Γεώργιος είναι στρατιώτης του Χριστού και πρότυπο για όλους τους χριστιανούς. Η πνευματική μάχη δεν στρέφεται εναντίον ανθρώπων, αλλά εναντίον τριών βασικών εχθρών: του παλαιού και κακού εαυτού μας, των αρνητικών επιδράσεων του κοινωνικού περιβάλλοντος και του ρεύματος της εκκοσμίκευσης και της αθεΐας. Η μεγαλύτερη μάχη είναι η νίκη απέναντι στον εγωισμό και στα πάθη μας.
«Οι άγιοι μας φανερώνουν την έμπρακτη εφαρμογή του Ευαγγελίου. Οι άγιοι μας είναι το Ευαγγέλιο εφαρμοσμένο και αυτό κατέδειξε και ο Άγιος Γεώργιος με τη ζωή του ως στρατιώτης, αλλά στρατιώτης του Ιησού Χριστού.»
Τέλος, ο π. Διονύσιος επεσήμανε ότι ο σύγχρονος κόσμος προβάλλει το χρήμα, την απόκτηση αγαθών, την προσωπική ευκολία και την απόλαυση. Αντίθετα, οι άγιοι διδάσκουν ότι η στενή και τεθλιμμένη οδός της θυσίας και της υπακοής στον Θεό οδηγεί στη σωτηρία. Το παράδειγμα του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Νεαπολίτου υπενθυμίζει ότι αξίζει να αγωνιστούμε για την αιώνια μακαριότητα, έχοντας ως θεμέλιο της ζωής μας την πίστη, την αγάπη, την αυταπάρνηση και την ελπίδα στον Χριστό.
«Οι άγιοι μας δείχνουν ότι αυτή η στενή και τεθλιμμένη οδός οδηγεί στη σωτηρία. Μας δείχνουν τον εαυτό τους και μας λένε ότι πρέπει να καταφρονήσουμε τα του κόσμου, να φρονήσουμε τα άνω προκειμένου να ζήσουμε στην αιώνια ζωή ατελευτήτως.»
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΛΑΟΦΙΛΟΥΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΖΩΗ ΤΟΥ !
Το βιβλίο αυτό έχει 360 σελίδες σε σχημα 24 χ 17 και είναι η πληρέστερη βιογραφία του θαυματουργού αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως που κυκλοφόρησε ποτέ !
Περιλαμβάνει άνω 150 φωτογραφιών (πολλές εξ αυτών ανέκδοτες μέχρι σήμερα).
Επίσης πολλά άγνωστα βιογραφικά στοιχεία του αγίου καθώς και σημαντικά γεγονότα μετά την οσιακή κοίμηση του το 1920 στο πέρασμα των χρόνων μέχρι σήμερα.
Επίσης ο αναγνώστης θα έχει την ευλογία να γνωρίσει και πολλές εκκλησιαστικές μορφές με τις οποίες συνδεόταν ο άγιος Νεκτάριος προ και μετά την κοίμηση του.
Αξίζει να το προμηθευτείτε για εσάς αλλά και για τα πνευματικά σας παιδιά καθώς και για συγγενείς και φίλους σας.
Ο θαυμαστός αλλά γεμάτος πειρασμούς και πνευματικές χαρές βίος του αγίου Νεκταρίου πολλά έχει να μας διδάξει όλους μας ανεξαιρέτως !
«Οι δε «Βίοι των Αγίων» τι είναι; Τίποτε άλλο παρά ένα είδος συνεχίσεως των «Πράξεων των Αποστόλων». Μέσα σ’ αυτούς τους «Βίους» συναντά κανείς το ίδιον Ευαγγέλιο, την ίδια ζωή, την ίδια αλήθεια, την ίδια δικαιοσύνη, την ίδια αγάπη, την ίδια πίστη, την ίδια αιωνιότητα, την ίδια «δύναμιν εξ ύψους», τον ίδιον Θεόν και Κύριον. Διότι «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13, 8). Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
Να έχουμε την πρεσβεία του στην ζωή μας.
Σας ευχαριστούμε πολύ
Πληροφορίες-παραγγελίες
Λάμπρος Παπανικολάου 698 5807653 , lambrospapanikolaou@gmail.com
Αποστολή με αντικαταβολή σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο μας.
ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΚΛΗΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΡΙΑ {3} ΜΕΓΑΛΑ ΔΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΝ ΕΚ ΝΕΟΥ !
Τις επόμενες ημέρες θα λάβετε στο email σας τον μεγάλο διαγωνισμό με ερωτήσεις σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας. Μέσα από τις 28 συνολικά ερωτήσεις θα έχετε την ευκαιρία να θυμηθείτε αλλά και να γνωρίσετε μεγάλα εκκλησιαστικά γεγονότα και σπουδαίες εκκλησιαστικές προσωπικότητες της Αγίας μας Εκκλησίας απο το 1833 μέχρι σήμερα.
Οι τρεις πρώτοι με τις περισσότερες σωστές απαντήσεις θα έχουν την χαρά να κερδίσουν τρία δώρα συνολικής αξίας 350 ευρώ από το χριστιανικό μας βιβλιοπωλείο !
ΜΕΙΝΕΤΕ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ !
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026
Από τον Άθωνα στην Αριζόνα.Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης.Η ζωή, η θεολογία, το ιεραποστολικό του έργο.
ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Από τον Άθωνα στην Αριζόνα
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης.
Η ζωή, η θεολογία, το ιεραποστολικό του έργο
Καρποί της ζωής του Γέροντα Εφραίμ ως υποτακτικού του οσίου Ιωσήφ
Ο Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης έζησε χρόνια έντονης άσκησης, νηστείας, αγρυπνίας και έμπονης προσευχής. Βασικό στοιχείο εκείνης της περιόδου της ζωής του ήταν η αγόγγυστη και δίχως συμβιβασμούς υπακοή στον Γέροντά του, όσιο Ιωσήφ. Διήλθε όλα τα στάδια του μοναχισμού, ζώντας και στη σπηλιά και στο μοναστήρι, και ως υποτακτικός και ως ηγούμενος. Διαβάζοντας τις διηγήσεις του Γέροντα και τις περιγραφές της άσκησης, των στερήσεων, των ολονυκτιών και της νηστείας, εντοπίζονται ομοιότητες με τις διηγήσεις και τα Συναξάρια για τους ερημίτες ασκητές της Νιτρίας και της Παλαιστίνης.
Υπέστη και υπέμεινε κακουχίες, σκληρές καιρικές συνθήκες, έλλειψη ύπνου, σωματικής ανάπαυσης και στοιχειωδών ανέσεων, κυρίως όμως ασκήθηκε στην ταπείνωση. Δεχόταν ταπεινώσεις και συχνά ευτελισμό από τον Γέροντά του.
Τα χρόνια του Γέροντα Εφραίμ δίπλα στον όσιο Ιωσήφ χαρακτηρίζονται όμως και από πνευματική χαρά. Διηγείται ο ίδιος: «Τα χρόνια που ήμεθα κοντά στον Γέροντα, ήμεθα πανευτυχείς και είχαμε ειρήνη στην ψυχή μας. Υπήρχαν βέβαια οι σωματικοί κόποι, οι αχθοφορίες, οι αγρυπνίες, αλλά μέσα μας είχαμε χαρά, ειρήνη και ανάπαυση».
Καρπός της πολύχρονης και κοπιώδους παραμονής και άσκησής του υπό την επίβλεψη του οσίου Ιωσήφ ήταν η επάνδρωση μονών στο Άγιον Όρος, η οργάνωση και επάνδρωση μοναστικών Αδελφοτήτων στην Ελλάδα, η πνευματική πατρότητα και καθοδήγηση και αργότερα η ιεραποστολική του εξόρμηση στην Αμερική. Η ζωή στις σπηλιές και στα καλύβια του Αγίου Όρους ήταν περίοδος προπαρασκευής και προετοιμασίας, εκπαίδευσης πνευματικής, ώστε να είναι πνευματικά έτοιμος να αναλάβει το έργο που όρισε για εκείνον ο Θεός.
Ο όσιος Γέρων Ιωσήφ γνώριζε το παγκόσμιο κηρυκτικό και ποιμαντικό έργο, που αργότερα θα ανέθετε ο Θεός στον υποτακτικό του Εφραίμ. Αυτό διαπιστώνεται από το εξής περιστατικό:
Είχε επισκεφθεί τον π. Ιωσήφ και τη συνοδεία του ο πνευματικός του π. Εφραίμ από τον Βόλο, ο οποίος είχε ζήσει ένα διάστημα κοντά στον Γέροντα Ιωσήφ. Ο υποτακτικός Εφραίμ από συστολή είχε τη συνήθεια να αποφεύγει να μιλά είτε σε ξένους είτε σε μεγαλύτερους αδελφούς μπροστά στον Γέροντά του. Κάποια στιγμή, ένας αδελφός της συνοδείας μίλησε λίγο με τον επισκέπτη. Τότε ακολούθησε μεταξύ του Γέροντα Ιωσήφ και του υποτακτικού Εφραίμ ο παρακάτω διάλογος:
«Κούτσικο, βλέπεις ο μεγάλος σου αδελφός πόσο μιλάει με τον πνευματικό σου;».
«Εγώ δεν μιλάω».
«Εσύ δεν μιλάς, το ξέρω».
«Εκείνος είναι μεγαλύτερος και εγώ είμαι μικρός και ασήμαντος. Τι να μιλήσω;».
«Όσο εσύ σιωπάς τώρα, τόσο και θα μιλήσεις αργότερα εν μέσω Εκκλησίας. Και θα το δεις μια μέρα αυτό».
Ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής είχε, όπως όλοι οι Άγιοι, πόθο σωτηρίας των ανθρώπων: «Ὁ ἐμός πόθος, ἡ καῦσις τῆς ἐμῆς καρδίας, ὁ θεῖος μου ἔρως, ὁ φλογίζων τά σπλάγχνα μου διαρκῶς, εἶναι πῶς νά σωθοῦν ψυχαί, πῶς νά προσφερθοῦν εἰς τόν γλυκύτατον Ἰησοῦν μας θυσίαι λογικαί...».
Ο οντολογικός πόθος για σωτηρία των ανθρώπων και προσφορά ψυχών στον Χριστό είναι η κατεξοχήν κινητήριος δύναμη της ιεραποστολής. Ο ιεραποστολικός πόθος του οσίου Ιωσήφ έγινε πόθος του Γέροντα Εφραίμ, ο οποίος πόθος υποστασιοποιήθηκε στο οικουμενικό ιεραποστολικό του έργο.
Δημήτριος Παγίτσας, Από τον Άθωνα στην Αριζόνα, Ἐν πλῷ
Κυκλοφορεί 5 Νοεμβρίου – enploeditions.gr
Χρυσός κανόνας.
Αναφέρει ο Νίκος Γαλέτας
Νίκος Γαλέτας: Ὁ Θόδωρος Αγγελόπουλος
«στά ώριμα χρόνια του, κι ἂν δέν ἦταν "πιστός στο
πρῶτο του ὄνειρο" (Μπολέτσης), ὅμως, πάντα μέσα
στην ψυχή του ὑπῆρχε ἡ ἀνάμνησί του. Ποτέ δέν
ἔσβησε τό “Φῶς τοῦ Βουνοῦ" (Robert Claude) στα βάθη
τῆς ψυχῆς του.
Πάντα ζοῦσε μέ τή νοσταλγία “τῶν πρώτων του χρόνων" (Παλαμᾶς) καί ὁλοζωῆς “μετεωριζόταν" ἀνάμεσα σ΄ ἐκεῖνες τίς ἐμπειρίες καί στά νέα δεδομένα τῶν μετέπειτα χρόνων.
Νομίζω πώς ή ζωήτου ἐπαληθεύει τούς λόγους τοῦ Γιάννη Τσαρούχη τούς ὁποίους εἶπε ἕνα βραδάκι στήν αυλή τῆς Μονῆς Σταυρονικήτα στό Ἅγ. Ὄρος. "Ἡ Ὀρθόδοξη ἐμπειρία εἶναι λεκές' πού κανένα ἀπορρυπαντικό τοῦ ῾νῦν αἰῶνα δέν μπορεῖ νά ἐξαλείψη". Καί ὁ Θόδωρος Ἀγγελόπουλος εἶχε πλούσια γευθῆ τήν “ὀρθόδοξη ἐμπειρία" μέσα στις Χ.Μ.Ο., στίς Λειτουργίες τους, στήν Ἐξομολόγησι καί στή Θεία Κοινωνία, στις κα-
τασκηνώσεις, στό "Ιλιον-Τρωάς", κοντά στό φλογερό
ὁμαδάρχη του τόν Ἀλέξανδρο Βάμβα. Κι αὐτή τήν
ἐμπειρία καμμιά ὕστερη ἀναζήτησι, καμμιά ἀμφιβολία
ἤ ἄρνησι, κανένας μετεωρισμός, καμμία ἐπίθεσι
"καθαρισμού” δέν μπόρεσε νά ἐξαλείψη, παρά μόνο ἴσως
νά τή θολώση, νά τήν κάνη πιό ἀχνή, λιγότερη ἔκδηλη στη ζωή καί τή δράσι τῆς καθημέρας» (στό: περ.
Ακ, τεῦχ. 733, 233).
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Στήν εποχή μας.
«Στήν ἐποχή μας, ἐποχή πυκνοκατοικημένης... μοναξιᾶς δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι γιά τούς ὁποίους θρήνησε ὁ ποιητής:
"Μόνος ἦρθα κάποιο βράδυ,
κι ἦσαν ὅλοι γύρω μόνοι,
κι ὅλοι ξένοι τραγουδᾶνε
μέσ' στη νύκτα πού σιμώνει".
Ἀλλά γιατί τόση μοναξιά καί ἀπομόνωσι; Γιατί σ' ὁλόκληρη τή ζωή τους φρόντισαν να κτίσουν γύρω τους τοίχους καί ὄχι γεφύρια»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Οι τσαγκάρηδες ὑπό ὑποψίαν .
Οι τσαγκάρηδες ὑπό ὑποψίαν
Ὅ Βούλγαρος ποιητής Βοzhidar Βοzhilov ἦταν στὴ Γεωργία. Ἐπέστρεφε στὀ ξενοδοχεῖο µετά ἀπό ἕνα καλό φαγοπότι. Δίπλα στἠν εἴσοδο εἶδε ἕνα τσαγκάρη, ὁ ὁποῖος κάρφωνε τό φάλτσο τοῦ τακουνιοῦ. Σταμάτησε καὶ ἄρχισε νά τὀν κοιτάζη προσεκτικά.
Οἱ Γεωργιανοί πού συνόδευαν τὸν ποιητή ρώτησαν µέ ἀπορία;
'-Βοzhidar τί τόν θέλεις; Τίποτε τό ἐνδιαφέρο, είναι ἕνας ἁπλώς Τσαγκάρης.
Ὁ Βοzhidar ἀπάντησε: --Ἴσως εἶναι πατέρας ἑνός καινούργιου Stalin.
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
Λέει ο Άγιος Παϊσίος
O Ἅγ. Παΐσιος: «Ὁ μοναχός ἄν δέν προσέξη, διώχνει τή θεία Χάρι, καί µετά ἔχει µόνο τό σχῆμα. Ειναι σάν τό οἰνόπνευμα πού ἔχασε τή σπιρτάδα του. Δέν μπορεῖ νά καυτηριάση τό διάβολοι!»
Γέροντα, πῶς ἔχουν τόσο πολλά λεμόνια οἱ λεμονιές σας;
«Ὅσοι ἀδειάζουν ἀπό μέσα τους, ἀπό
ἀρετή, αὐτοί σάν φελλοί πλέον ἐπιπλέουν στή λαοθάλασσα τῆς κοινωνίας· τῆς ὁποίας κοινωνίας ή ζυγαριά μέ τά βαρίδια καί τίς “ἀβαρίες" της λειτουργεῖ
πολύ περίεργα καί παράδοξα·
◊ Οἱ ἄδειοι δίσκοι της ἀνεβαίνουν· οἱ γεμάτοι κατεβαίνουν!
Καθώς καί τά στάχυα στόν ἀγρό τοῦ θερισμοῦ, μέ τόν ὁποῖο παριστάνεται ὁ κόσμος·
◊ Τά ἀψώματα, βλέπεις, στέκουν ὄρθια, ὑπερήφανα· ἐνῶ τά ψωμομένα, γέρνουν ταπεινωμένα.
Κατάφορτες οἱ λεμονιές από λεμόνια στον αυλόγυρο ἁγιορείτικου κελλιοῦ. Περαστικοί ἀπ' ἔξω ρωτᾶμε τόν ἀσκητή κελλιώτη:
—Γέροντα, πῶς ἔχουν τόσο πολλά λεμόνια οἱ λεμονιές σας;
- Δέν βλέπετε παιδί;
Έχω πέτρες κρεμασμένος στά κλωνάρια τους και λυγίζουν. Ταπεινώνονται και καρποφορούν."
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
"Ὑπέρ τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν”,
Ο Ἀλέξ. Τσιριντάνης «Ἡ προσευχή εἶναι ἕνα κτίριο, πού συνήθως ἀφήνουμε τή μιά πλευρά του µισοκτισµένη. Εἶναι ἡ πλευρά τῆς εὐχαριστίας. Φροντίζουμε νά εἶναι πλήρης ἡ πλευρά τῆς δοξολογίας καί οἱ ἄλλες πλευρές τῶν αἰτημάτων µας, ἀλλά ξεχνᾶμε νά συμπληρώνουμµε τὴν πλευρά τῶν ευχαριστιῶν τὶς ὁποῖες ὀφείλουμε στό Θεό γιά ὅσα καλά και γνωστά ἢ ἄγνωστά µας-πήραμε ἀπ τήν ἀγαθότητά Του. : Ἆς πάρουμε, λοιπὀν, τίς πέτρες τῆς καλῆς µνήµης, καὶ τό µυστρί τῆς εὐγνωμοσύνης κι ἄς συμπληρώσουμε, τον τοῖχο τῆς Εὐχαριστίας.
"Ὑπέρ τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν”, τίς ὁποῖες δεχθήκαµε ἀπ᾿ τό Θεό»
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Αρωματικό κερί. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπού Αττικής.
ΠΡΟΣ Α ΚΟΡΙΝΘΊΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΉ ΚΕΦΆΛΑΙΟ 12 ΣΤΊΧΟΙ 1,ΕΩΣ 11. Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος
1Έρχομαι τώρα στα χαρίσματα που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα. Δε θέλω, αδερφοί μου, να έχετε άγνοια σε τέτοια θέματα. 2Ξέρετε πως, όταν ακόμη ήσασταν ειδωλολάτρες, τα άφωνα είδωλα σας τραβούσαν σαν να σας έσπρωχνε σ’ αυτά μια μυστηριώδης δύναμη. 3Γι’ αυτό θέλω να καταλάβετε πως όποιος μιλάει φωτισμένος από το Πνεύμα του Θεού ποτέ δε λέει: «καταραμένος να είναι ο Ιησούς»· και κανείς εξάλλου δεν μπορεί να πει: «ο Ιησούς είναι ο Κύριος», παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος.
4Υπάρχουν διάφορα είδη χαρισμάτων, αλλά είναι ένα και το ίδιο Πνεύμα που τα χορηγεί·
5υπάρχουν διάφορα είδη διακονιών, αλλά η ανάθεσή τους προέρχεται από ένα και τον ίδιο Κύριο· 6και υπάρχουν διάφορα είδη δραστηριοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός που τις θέτει σε ενέργεια όλες σε όλους. 7Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων.
8Στον ένα το Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία σοφία, σ’ έναν άλλο το ίδιο Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία γνώση. 9Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σε άλλον το ίδιο αυτό Πνεύμα δίνει τη δύναμη της θεραπείας ασθενειών.
10Σε άλλον το Πνεύμα δίνει τη δύναμη να κάνει θαύματα, σ’ έναν άλλο, το δώρο να μεταβιβάζει μηνύματα από το Θεό. Σε άλλον, το δώρο να διακρίνει τα ψεύτικα πνεύματα από το αληθινό Πνεύμα, σε άλλον τη δυνατότητα να λαλεί διάφορα είδη γλωσσών, και σε άλλον την ικανότητα να εξηγεί αυτές τις γλώσσες.
11Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
