Ποιος δαίμονας σου ψιθύρισε ότι η κοσμική ζωή είναι καλύτερη από τη μοναστική ζωή; Έχεις δει πόση λύπη, ανάγκη, μάχες, τσακωμοί, διαμάχες, μέθη και ταραχές υπάρχουν; ΣΤΑΡΕΤΣ Ανατόλι (Optinsky), Sr.

 

Οι Ψαλμοί και η Προσευχή του Ιησού είναι ζωντανό νερό από την ίδια πηγή. Ο Ψάλτης υποστηρίζει την Προσευχή του Ιησού, όπως οι τοίχοι ενός ναού στηρίζουν τη στέγη του. Σχήμα-ηγούμενος Σάββα (Οσταπένκο)

 

Το 1341 η ρωμαϊκή πόλη της Τραπεζούντας στην Ανατολία, πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, δέχτηκε επιδρομή από τους Τούρκους Ak Koyunlu:

Το 1341 η ρωμαϊκή πόλη της Τραπεζούντας στην Ανατολία, πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, δέχτηκε επιδρομή από τους Τούρκους Ak Koyunlu:

 Ο Μιχαήλ Πανάρετος, ένας σύγχρονος του 14ου αιώνα, το περιέγραψε: «Οι Τούρκοι ήρθαν εδώ και οι Ρωμαίοι κατατροπώθηκαν χωρίς καν να πολεμήσουν και πολλοί Χριστιανοί σκοτώθηκαν.  Όλη η Τραπεζούντα πυρπολήθηκε, τόσο μέσα όσο και έξω από τα τείχη, και κάηκαν επίσης μεγάλος αριθμός ανθρώπων, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά.  Μετά από αυτή την καταστροφή, ξαφνικά σημειώθηκε μια θανατηφόρα επιδημία που προκλήθηκε από τη δυσωδία των καμένων ζώων και ανθρώπων».

 Η μεσαιωνική ζωή ήταν σκληρή, σκληρή και επικίνδυνη…

 Πηγή: Two Works on Trebizond (Dumbarton Oaks Medieval Library), μετάφραση Σκοτ ​​Κένεντι

In 1341 the Roman city of Trebizond in Anatolia, capital of the independent Empire of Trebizond, was raided by the Ak Koyunlu Turks:

In 1341 the Roman city of Trebizond in Anatolia, capital of the independent Empire of Trebizond, was raided by the Ak Koyunlu Turks:

Michael Panaretos, a 14th century contemporary, described it: The “Turks came here & the Romans were routed without even putting up a fight & many Christians were killed. All of Trebizond was set on fire, both inside and outside the walls, and a great number of people were burned too, including women and children. After this disaster, there was suddenly a deadly epidemic caused by the stench of burned animals and people.”

Medieval life was tough, cruel, and dangerous…

Source: Two Works on Trebizond (Dumbarton Oaks Medieval Library), translated by Scott Kennedy

Αυτό το έργο τέχνης (ελαφρώς χρωματισμένο) από τον Antoine Helbert δείχνει μια θρησκευτική πομπή μέσα από το Mese, τον κεντρικό δρόμο της Κωνσταντινούπολης. Δείχνει την Αψίδα του Θεοδοσίου. Σαφώς και σωστά στήριξε αυτή την απεικόνιση του μνημείου στα θραύσματα που σώζονται σήμερα!

"Ειρήνη, ο Θεός προσεύχεται μέσα μας..." Κοστέλ Ζαγκάν

ΟΣΊΑ ΓΕΡΌΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΆ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΡΙΆΣ ΒΌΛΟΥ

Γέρος Πέταρ Ντενκοβάτσκι

Ρωτούν, ποιος δημιούργησε τον διάβολο;

 Κανένας !

 Πώς, κανείς;

 Κανείς, δεν δημιούργησε τον εαυτό του.

 Ο Θεός δημιούργησε έναν άγγελο και του έδωσε ελευθερία για να μπορεί να κάνει καλό ή κακό, αλλά σύμφωνα με την επιθυμία του.

 Όλοι οι διάβολοι που υπάρχουν και όλος ο κόσμος να σε πείσουν να κάνεις κάτι κακό, δεν έχουν δικαίωμα να σε πείσουν γιατί έχεις τον ΕΑΥΤΟ σου, να πεις - Όχι, δεν θέλω!

 Επιπλέον, σου έδωσε τον άγγελό σου που σε συμβουλεύει και που είναι συνεχώς μαζί σου για να σε φυλάει και να σε προστατεύει.

 Γέρος Πέταρ Ντενκοβάτσκι

Ο ΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ .

Η παρακάτω ιστορία από τον πολεμιστή μας από την πρώτη γραμμή μας δείχνει για άλλη μια φορά τη βοήθεια που μας στέλνει ο Κύριος στους Ορθοδόξους στρατιώτες μας.

 "ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ; ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΕΜΑΣ, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ;"

Περιοδικά, τις ημέρες μνήμης των πεσόντων ιερέων στην περιοχή SVO στην Ουκρανία, δημοσιεύουμε σύντομες σημειώσεις για τη ζωή και τα κατορθώματά τους. Και σχεδόν κάθε φορά που σημειώνονται στα σχόλια ορθόδοξοι, κατά τη γνώμη μας,κατανοώντας μονόπλευρα την ουσία των γεγονότων που διαδραματίζονται, των οποίων είμαστε σύγχρονοι.

Επικρίνοντας τους νεκρούς ιερείς, την ιεραρχία της Εκκλησίας, τα στρατεύματά μας που κρατούν πίσω στα μέτωπα, ουσιαστικά τις δυνάμεις του ΝΑΤΟϊκού μπλοκ, έτοιμες να ξεχυθούν στο έδαφος της χώρας μας, δεν φαίνεται να βλέπουν τον ρόλο του σύγχρονου μας Η Ρωσία στον παραμελημένο κόσμο διεργασίες που οδηγούν στο τέλος του κόσμου που θα έρθει με την έλευση του Αντίχριστου.

Η παρακάτω ιστορία από τον πολεμιστή μας από την πρώτη γραμμή μας δείχνει για άλλη μια φορά τη βοήθεια που μας στέλνει ο Κύριος στους Ορθοδόξους στρατιώτες μας.

"Τα θαύματα κατά τη διάρκεια των μαχών στη Βόρεια Στρατιωτική Περιφέρεια δείχνουν ότι ο Θεός είναι κοντά σε όσους Τον καλούν.

Αυτή η μαρτυρία καταγράφηκε από έναν τραυματισμένο πολεμιστή ονόματι Ρομάν, ο οποίος τη μετέδωσε στον στρατιωτικό ιερέα - τον ιερέα Βίκτορ Γκούζβα, που εστάλη από το Νοβοσιμπίρσκ

«Όταν για την «κορδέλα» (γραμμή επαφής) περάσαμε, τότε κάθε πρωί και βράδυ διάβαζα τον 26ο, 50ο, 90ο ψαλμό και «Χαίρε την Παναγία» .

Έτσι, όταν βρεθήκαμε κάτω από τα πρώτα πυρά όλμων, οι νάρκες εξερράγησαν πλησιέστερα στο αυτοκίνητό μας, αλλά παρέμεινε αλώβητο, ενώ τα άλλα κόπηκαν όλα από θραύσματα. Και όταν κατέλαβαν τις πιρόγες «Ukropov», έπεσαν σε ένα συρματόσχοινο (τα θραύσματα σκορπίστηκαν 200 μέτρα). Αποδείχθηκε ότι κατά την εξόρυξη, οι κεραίες δεν ήταν απλωμένες σε όλη τη διαδρομή, οπότε δεν εξερράγη.

Πήγαμε σε νέες θέσεις - προσευχήθηκα και ράντισα όλους με αγιασμό. Στο δρόμο, μας ανατινάχτηκαν από δύο νάρκες και όρμησαν ακριβώς από κάτω μου. Επιπλέον, οι νάρκες στο δρόμο τοποθετήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε όταν οι δύο πρώτες εξερράγησαν στα δεξιά του δρόμου, να εκραγούν τέσσερις αντιαρματικές νάρκες στα αριστερά, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έπρεπε να είχαμε γίνει κομμάτια, αλλά κυριολεκτικά σκόνη 

Παραδόξως, το φορτίο πυρομαχικών δεν πυροδοτήθηκε, αν και μετέφεραν πυρομαχικά για μεγάλα όπλα. Τα «σαλιγκάρια» (γεμιστήρας κουτιού) από το AGS (αυτόματος εκτοξευτής χειροβομβίδων καβαλέτο) ήταν πρησμένα σαν μπάλες. Το κιβώτιο ATGM (αντιαρματικό κατευθυνόμενο βλήμα) σχίστηκε έτσι ώστε οι γυμνοί πύραυλοι να κολλήσουν έξω, αλλά δεν εξερράγησαν. Μόνο δύο φυσίγγια διάτρησης θωράκισης από το Utes (πολυβόλο μεγάλου διαμετρήματος) εξερράγησαν από 15 κιβώτια. Οι χειροβομβίδες σε οκτώ κιβώτια δεν πυροδοτήθηκαν.

Όταν βγήκαμε από το αυτοκίνητο και πήραμε την κυκλική θέση, από τα 24 άτομα μόνο τα τέσσερα ήταν στα πόδια τους, τα υπόλοιπα ήταν τριακόσιοι (τραυματίες). Οι «Ukrops» άρχισαν να μας χτυπούν με όλμους για να μας αποτελειώσουν, και πάλι ο Κύριος μας πήρε - κανείς δεν σκίστηκε, κανείς δεν κόπηκε, και κανένας δεν χτυπήθηκε στο αυτοκίνητο με τα πυρομαχικά, αλλιώς όλοι θα είχαν πεθάνει.

Το βράδυ ήρθε το «τεθωρακισμένο» (τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού) και πήρε τούς τέσσερις πιο βαριά. Οι υπόλοιποι, περιμένοντας το σκοτάδι, περπάτησαν μέσα από το ναρκοπέδιο για 2,5-3 χιλιόμετρα, αν σκεφτεί κανείς ότι πολλοί είχαν σπασμένα πόδια. Περπάτησε πρώτος και προσευχήθηκε στον Άγιο Νικόλαο να μας σώσει. Διάβασα ψιθυριστά, γιατί υπάρχουν εχθροί κοντά, και τα παιδιά που ανέβασαν το πίσω μέρος λένε ότι με άκουσαν να προσεύχομαι. Ακόμα δεν καταλαβαίνω - πώς είναι δυνατόν αυτό;

Περπατήσαμε με σπασμένα άκρα μέχρι το «μυστικό» μας (μυστικό καταφύγιο), συρθήκαμε σε κάποιο ανοιχτό δωμάτιο και αρχίσαμε να περιμένουμε το πρωί. Και με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, ο Άγιος Νικόλαος με κοίταξε από μια μεγάλη εικόνα, ακριβώς μπροστά μου. Σε όποιον προσευχήθηκα, ήρθα. Στο παρεκκλήσι.

Το πρωί, το drone "Ukropov" έκανε κύκλους πάνω από το παρεκκλήσι, διορθώνοντας τα πυρά των όλμων. Και πάλι ο Κύριος μας πήρε, νάρκες ήταν κοντά, αλλά κανένας από τους ανθρώπους μας δεν τραυματίστηκε, ούτε και το παρεκκλήσι. Επιπλέον, όταν μας ήρθε το KAMAZ, οι Ουκρανοί άρχισαν να βάζουν και πάλι νάρκες ενώ οι τραυματίες φόρτωναν. Αλλά μείναμε όλοι πάλι άθικτοι.
Αυτά είναι τα Θαύματα που δημιούργησε ο Κύριος».

«Είμαστε πληγωμένοι με όλες τις πληγές εκείνων που έχουμε κρίνει». - π. Ιωάννης Ιστράτης

29 November ~ New Hieromartyr of the Holy Land Sfantul Filumen of Jacob’s WellThe blood of the martyrs is the seed of the Church.

Είπε γέρων:Όλοι θέλουν να βελτιωθούν, αλλά λίγοι θέλουν να εγκαταλείψουν αυτό που τους έκανε να αρρωστήσουν.

Ο Άγιος Φιλούμενος κρατά στα μαρτυρικά Του χέρια το πανίερο λείψανο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου το 1965 .

Ο Άγιος Φιλούμενος  κρατά στα  μαρτυρικά Του χέρια το πανίερο λείψανο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου το 1965 , έτος που έγινε με πανηγυρικές τελετές η επανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Σάββα στο μοναστήρι του. 

Το ιερό λείψανο το είχαν κλέψει οι σταυροφόροι της Α’ σταυροφορίας (1096 – 1099) μαζί με πολλά άλλα ιερά λείψανα και το μετέφεραν στη Βενετία, όπου και το έθεσαν στον ναό του Αγίου Αντωνίνου. 

Περίπου εννέα αιώνες αργότερα, ο μεγάλος ασκητής της Ορθοδοξίας Σάββας  έμελλε να επανέλθει και πάλι στο μοναστήρι που ο ίδιος έκτισε, μετά από ενέργειες του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενεδίκτου.

Ο Άγιος είναι ο πρώτος ιερομόναχος  αριστερά όπως κοιτάζουμε με τα γυαλιά. 

Μιλήστε δυνατά με τον Άγγελό σας, με τη Μητέρα του Θεού, με τον Επουράνιο Πατέρα ...

 

Μιλήστε δυνατά με τον Άγγελό σας, με τη Μητέρα του Θεού, με τον Επουράνιο Πατέρα - μιλήστε για οδυνηρά πράγματα, όταν είστε εντελώς λυπημένοι... και θα γίνει πιο εύκολο! Η προσευχή είναι η μεγαλύτερη δύναμη που αλλάζει τη μοίρα ενός ανθρώπου. Δεν υπάρχει δύναμη σε αυτή τη γη που να επηρεάζει τη ζωή ενός ανθρώπου περισσότερο από την προσευχή.

⠀

Αρχιμανδρίτης Iliy Nozdrin

Για κάποιους, ο βαρύς σταυρός της οικογενειακής ζωής μπορεί να είναι ο μόνος ελαφρύς σταυρός ζωής που έδωσε ο Κύριος για σωτηρία. Αρχιερέας Σέργιος Νικολάεφ

 

Η νοσηλεύτρια και η μάχη για τα παιδιά: ιστορία από τη ζωή Ιερέας Βαλέριος Ντουχάνιν

 

Η νοσηλεύτρια και η μάχη για τα παιδιά: ιστορία από τη ζωή

Ιερέας Βαλέριος Ντουχάνιν

 

 

Υπάρχει κάτι βαθιά προσωπικό σε αυτό που πρόκειται να σας διηγηθούμε. Ορισμένοι δε θα το καταλάβουν και άλλοι θα το καταλάβουν στραβά. Αλλά θα μοιραστούμε την ιστορία μιας γνωστής μας για χάρη εκείνων που τελικά θα καταλάβουν.

 

Ήταν νοσηλεύτρια. Από την ηλικία των δώδεκα χρονών, μαζί με τη μητέρα της, είχε πνευματικό τον πατέρα Ιωάννη (Μάσλοβ). Ήταν αυτός ακριβώς, ο σοφός και πνευματικά ευαίσθητος ποιμένας, που την ευαισθητοποίησε ώστε να επιλέξει τον τομέα της υγείας. Εργαζόταν σε τμήμα νοσοκομείου για πρόωρα νεογνά.

 

Εκεί υπήρχαν τρεις νοσηλεύτριες και μία βοηθός νοσοκόμας που πίστευαν στον Θεό και εκκλησιάζονταν τακτικά. Τα νεογνά παραπέμπονταν στο τμήμα τους πολύ μικρά. Συχνά αυτά ζύγιζαν λιγότερο από ένα κιλό. Η πρωταγωνίστριά μας θυμάται ότι υπήρχαν ακόμη και νεογνά που ζύγιζαν 750 γραμμάρια.

 

Ας αποκαλύψουμε λοιπόν ένα μυστικό: ο πατήρ Ιωάννης είχε ευλογήσει τη νοσηλεύτριά μας να βαφτίζει μωρά σε περίπτωση που κινδύνευαν να πεθάνουν. Μια άλλη νοσηλεύτρια από το τμήμα τους είχε πάρει και αυτή ευλογία να βαπτίζει μωρά σε ανάλογες περιπτώσεις από το δικό της πνευματικό, τον πατέρα Ναούμ. Η τρίτη νοσηλεύτρια στην αρχή βάφτιζε και αυτή, αλλά από μια στιγμή και ύστερα σταμάτησε. Είπε ότι κάθε φορά που βάπτιζε μωρό είχε τρομερούς πειρασμούς και ότι δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο.

 

Η γνωστή μας πάντα βάφτιζε τα αγόρια με το όνομα Σέργιος, προς τιμήν του Οσίου Σεργίου του Ράντονεζ (ενός αγίου που αγαπούσε απέραντα). Και τα κορίτσια τα βάπτιζε με το όνομα Μαρία, όπως πίστευε η ίδια, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Ουράνιας Μητέρας όλων των δεινοπαθούντων. Και παρόλο που, όπως γνωρίζουμε, αυτό δε συνηθίζεται στην πατρίδα μας, ήθελε πολύ να αφιερώνει τα κορίτσια στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Θα τολμήσουμε να υποθέσουμε ότι η Μητέρα του Θεού δεν είχε απορρίψει την αγνή αυτή επιθυμία της γνωστής μας νοσηλεύτριας.

 

Στο τμήμα πρόωρων νεογνών υπήρχε μονάδα εντατικής θεραπείας με ειδικές γυάλινες κοιτίδες για τα νεογνά. Εκτός από τα διάφορα φάρμακα και τις τεχνικές συσκευές, υπήρχε εκεί πάντα ένα μπουκάλι με Μεγάλο Αγιασμό. Ακόμη και οι γιατροί που δεν εκκλησιάζονταν ήταν ανεκτικοί σε αυτό. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι συχνά ήταν αδύνατο να το πλησιάσει κανείς για να πάρει αγιασμό. Όταν η ζωή και ο θάνατος συγκρούονταν σε μια μανιώδη μάχη για το νεογνό και η νοσηλεύτρια μαζί με τον γιατρό αγωνίζονταν για τη ζωή του μωρού, εξαντλώντας όλες τις ενέργειες για την ανάνηψή του, δεν περίσσευε ούτε δευτερόλεπτο.

 

Μια μέρα έφεραν στο τμήμα τους ένα μικροσκοπικό αγοράκι σε σοβαρή κατάσταση. Ο καρδιακός του παλμός διακόπτονταν, τα πάντα ήταν επισφαλή εντός του. Όλοι έσπευσαν αμέσως να τον κρατήσουν στη ζωή. Αλλά το αγόρι βρισκόταν σε τόσο άσχημη κατάσταση που όλοι ήταν σίγουροι ότι δε θα επιβιώσει. Το προσωπικό της πτέρυγας δεν έκρυβε τους φόβους του από τους γονείς. Η νοσηλεύτριά μας συνειδητοποιούσε ότι το αγόρι έπρεπε να βαφτιστεί αμέσως. Αλλά πώς να το κάνει; Έπρεπε να δράσει γρήγορα. Δεν μπορούσε να απομακρυνθεί, εκτελούσε τις εντολές του γιατρού τη μία μετά την άλλη. Ο γιατρός λέει: «Βάλε τη βελόνα στη φλέβα, στο κεφάλι του». Την βάζει, αλλά η βελόνα δεν κρατάει και τρυπάει τη φλέβα. Ψάχνει για άλλη φλέβα, βάζει μέσα τη βελόνα, ξανά τα ίδια. Τα αγγεία του ήταν εύθραυστα. Συνέχιζαν να παλεύουν με αυταπάρνηση για τη ζωή του παιδιού.

 

Η νοσηλεύτριά μας, ενώ έκανε τις απαραίτητες ενέργειες στο μωρό, δεν μπορούσε να κάνει τα λίγα μόνο βήματα που χρειάζονταν για να φτάσει στο μπουκάλι με Αγιασμό. Ξεκλέβοντας μόλις δύο-τρία δευτερόλεπτα, άρπαξε γρήγορα μια αμπούλα με αραιωμένη γλυκόζη, την άνοιξε και βάφτισε το μωρό με το υγρό της αμπούλας. Πρόφερε, όπως την είχε διδάξει ο πνευματικός της, την βαπτιστική φόρμουλα. Και τι έκπληξη! Το μωρό αμέσως έγινε καλύτερα. Τελικά, το μωρό επέζησε.

 

Για ένα χρονικό διάστημα ακόμα ο επιζών μικρός άνθρωπος βρισκόταν υπό παρακολούθηση και του έκαναν θεραπεία. Σύντομα δυνάμωσε και ήρθε η ώρα να παραδοθεί στους γονείς του. Έτυχε να πάρει εξιτήριο ακριβώς την ημέρα που είχε βάρδια η νοσοκόμα μας. Όταν παρέδιδε το μωρό στους γονείς του, τους είπε:

 

– Ξέρετε, τον βάπτισα με το όνομα Σέργιος. Πρέπει να πάτε σε παππούλη για να συμπληρώσει το τυπικό του Βαπτίσματος, κάτι που εγώ δεν μπορούσα να κάνω.

 

Ο μπαμπάς αμέσως αντέδρασε:

 

– Εμείς θέλαμε άλλο όνομα. Και εμένα με λένε Σέργιο.

 

– Μιλήστε με τον παππούλη, μπορεί να δώσει άλλο όνομα, – πρότεινε η νοσηλεύτρια.

 

Η μαμά, όμως, έλαμπε από χαρά, αφού γνώριζε ότι παρ’ελπίδα το παιδάκι της σώθηκε:

 

– Σας ευγνωμονούμε απέραντα και, βεβαίως, συμφωνούμε. Το όνομα Σέργιος είναι υπέροχο όνομα. Οπωσδήποτε θα πάμε σε παππούλη.

 

Τη συνέχεια της ιστορίας τους, δυστυχώς, δε την γνωρίζουμε.

 

Ήταν η εποχή που η Εκκλησία δεν απολάμβανε ακόμη πολλές ελευθερίες. Η βάπτιση ενός παιδιού από νοσοκόμα μπορούσε να τιμωρηθεί αυστηρά. Αλλά σε όλες αυτές τις περιπτώσεις όλα τακτοποιούνταν κάπως από μόνα τους. Μάλλον, οι προσευχές των πνευματικών είχαν δύναμη και ο Κύριος κάλυπτε τις εργάτριές Του. Οι γιατροί γνώριζαν ότι οι νοσηλεύτριες βαπτίζουν μωρά και δεν τις εμπόδιζαν. Πέρα από αυτό, όσο περνούσε ο καιρός, οι γιατροί άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους ότι το βάπτισμα φαινόταν να αυξάνει το ποσοστό επιβίωσης των βρεφών. Μερικές φορές προσκαλούσαν νοσηλεύτρια ή βοηθό νοσοκόμας για να τελέσουν τις προβλεπόμενες ενέργειες με τον Αγιασμό.

 

Η νοσηλεύτριά μας λέει ότι όλα τα μωρά που ήταν στην εντατική, μετά τη βάπτιση, πράγματι επανέρχονταν αμέσως, ζωντάνευαν και αποκτούσαν δύναμη. Υπήρχαν φορές που, μετά από ένα διάστημα, κάποια από αυτά πέθαιναν, αλλά όχι σε εκείνη την ιερή στιγμή. Ίσως, ήταν σημάδι για τους γιατρούς που άρχιζαν σιγά-σιγά να πιστεύουν στην αόρατη δύναμη του μυστηρίου. Η οριστική και φανερή θεραπεία των βρεφών συνιστούσε μαρτυρία για τη σωτήρια δύναμη του Βαπτίσματος. Βεβαίως, εμείς σκεφτόμαστε ως άνθρωποι. Το νόημα του Βαπτίσματος δεν έγκειται στη θεραπεία του σώματος, αλλά στο να κοινωνήσει η ψυχή του παιδιού της χάριτος του Σωτήρα. Αν ξαφνικά το παιδί φύγει για τον άλλο κόσμο, θα πάει ως ευλογημένο παιδί του Χριστού.

 

Μια φορά, όμως, έγινε το εξής.

 

Δίπλα, εκτός από το μαιευτήριο, υπήρχε και γυναικολογική πτέρυγα. Μια μέρα, παραπέμφθηκε από εκεί ένα νεογνό. Επρόκειτο για αποβολή σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Το πρόβλημα ήταν ότι η μητέρα του δεν το επιθυμούσε ιδιαίτερα. Μάλλον, αν επιτρέπονταν εκτρώσεις σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, θα το είχε κάνει. Έτσι το μωρό, όταν βγήκε από την κοιλία της μητέρας του που δεν το αγαπούσε ιδιαίτερα, χτύπησε στο πάτωμα. Οι γιατροί έσπευσαν να δουν τι μπορούν να κάνουν. Αποφάσισαν να μην ασχοληθούν μαζί του και έβαλαν το μωρό πάνω σε παγωμένο περβάζι σε παράθυρο. Θεώρησαν ότι, ούτως ή άλλως, θα πεθάνει. Η μητέρα το αποχωρίστηκε ως περιττό βάρος.

 

Όμως, το μωρό δεν βιαζόταν να πεθάνει. Δύο ώρες αργότερα, οι γιατροί ήρθαν να δουν τι έγινε και αυτό κουνιόταν και τσίριζε, σαν να έλεγε: «Είμαι ζωντανός». Τότε το έστειλαν στη μονάδα για πρόωρα νεογνά. Η νοσηλεύτριά μας το πήρε στα χέρια της. Αυτό τσίριζε, κουνούσε τα χέρια και τα πόδια του. Δεν το είχαν σκουπίσει, δεν του είχαν αφαιρέσει εγκαίρως τη βλέννα και το αίμα, όλα αυτά είχαν ξεραθεί: ο κόσμος των ανθρώπων τον υποδέχτηκε με σκληρότητα και αδιαφορία. Όμως, ανάμεσα σε πνευματικά νεκρούς βρέθηκε μια ζωντανή ψυχή. Εκείνη τον υποδέχτηκε τρυφερά στην αγκαλιά της και άρχισε να παλεύει για τη ζωή του.

 

Ετοίμασε λεκάνη με νιτροφουραζόνη, άρχισε να τον λούζει και να τον σκουπίζει. Αλλά εκείνη τη στιγμή η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει. Το μωράκι έγινε αμέσως μπλε. Η νοσηλεύτρια αντέδρασε στιγμιαία και άρχισε την καρδιακή αναζωογόνηση, πιέζοντας το μικροσκοπικό του στήθος με δύο δάχτυλα. Η καρδιά του αμέσως άρχισε να ξαναχτυπάει. Το μωράκι έγινε ροζ και άρχισε να τσιρίζει ξανά: «Ορίστε, είμαι ζωντανός».

 

Τώρα, έπρεπε να τον βαφτίσει. Αλλά πώς; Μόλις πήρε τα χέρια της για να φέρει τον Αγιασμό, η καρδούλα του, που εξαρτιόταν από τα χέρια της, σταμάτησε και πάλι. Δεν μπορούσε να το εγκαταλείψει και συνέχιζε τον αγώνα της να σώσει τη ζωή του παιδιού με την καρδιά του να αργοσβήνει. Δεν μπορούσε, όμως, και να το αφήσει αβάπτιστο. Ξέκλεψε ένα δευτερόλεπτο, άρπαξε το πλησιέστερο φιαλίδιο με κάποιο φάρμακο, το έσπασε και βάφτισε επί τόπου το μωρό. Έτσι, γεννήθηκε ακόμα ένας Σέργιος για την αιώνια ζωή.

 

Πλέον, ήταν η πνευματική του μητέρα. Προσευχόταν και του έκανε μασάζ καρδιάς μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Αρκούσε να πάρει τα χέρια της και η καρδούλα του σταματούσε να χτυπάει. Δεν μπορούσε, όμως, να το αφήσει. Κάποια στιγμή, τις νυχτερινές ώρες, της ήρθε η σκέψη ότι έτσι μας κρατάει στα χέρια Του και ο Κύριος. Αρκεί να πάρει το χέρι Του και η ζωή μας θα σταματήσει.

 

Έτσι προσευχόταν, του έκανε μασάζ καρδιάς, ώσπου ήρθε το πρωί και έπρεπε να παραδώσει το μωρό και τη βάρδια της στην επόμενη νοσηλεύτρια. Ίσως, είχε αφιερωθεί πολύ σε όλα αυτά, ακολουθούσε την καρδιά της και αδυνατούσε να καταλάβει και να εκτιμήσει εάν και κατά πόσο είχε πιθανότητες το μωρό να επιβιώσει. Η καρδιά της δεν της επέτρεπε να το εγκαταλείψει, και γι’αυτό, πάλευε για τη ζωή του μέχρι τέλους. Οι γιατροί είχαν δείξει κατανόηση και δεν την εμπόδιζαν. Όταν, όμως, εξαντλημένη, παρέδωσε τη βάρδια της, μετά από λίγο, μια γιατρός την πλησίασε και της είπε: «Ξέρεις, έχει ήδη φύγει. Δε θα μπορούσε να επιβιώσει ούτως ή άλλως».

 

Η αθάνατη ψυχή του μικρού της βαφτισιμιού άφησε το σώμα του για να πάει στον Ουρανό ως ένας αγνός, κατάλευκος Άγγελος. Δεν ήταν ο θάνατος που είχε νικήσει. Νίκησε η Αγάπη. Είχε προλάβει να δεχτεί το Μυστήριο. Δεν πέθανε εκεί, στο περβάζι, στο παράθυρο, προδομένος και εγκαταλελειμμένος από όλους. Στο πρόσωπο μιας ψυχής που ήξερε να αγαπάει βρήκε μια πνευματική μητέρα, και στο πρόσωπό της αποδείχτηκε ότι η ανθρωπότητα έχει ακόμα ελπίδα. Επειδή καμιά φορά αρκεί ένας άνθρωπος με ζωντανή, στοργική καρδιά για να θριαμβεύσει η Αγάπη. Στο Άγιο Βάπτισμα το βρέφος γεννήθηκε για τον Ουρανό και ο Ουρανός το δέχτηκε στην τρυφερή αγκαλιά του.

 

Τι θαυμαστό πράγμα! Κάποιοι ποδοπατούν τα ίδια τους τα παιδιά, επειδή θέλουν να ζήσουν για τον εαυτό τους. Ζώντας για τον εαυτό τους, παύουν να ζουν για την αιωνιότητα, στο τέλος, όμως, χάνουν και αυτή τη φθαρτή ζωή, γιατί αυτή περνάει μέσα σε ανούσιο κενό. Άλλοι, ξεχνώντας τον εαυτό τους, αγωνίζονται για τα παιδιά, παλεύουν για τη ζωή τους μέχρι τέλους και είναι έτοιμοι να δώσουν και την ψυχή τους μόνο και μόνο για να πάνε αυτά στον ουρανό. Δίνοντας τη ζωή τους, αποκτούν την αληθινή ζωή. Ακόμη και η επίγεια ζωή τους αποκτά νέο και θαυμαστό περιεχόμενο.

 

Ένα μικρό παιδί είναι ένα ολόκληρο Σύμπαν. Αθάνατη ψυχή σε μικρό σώμα. Η εικόνα του Θεού και το δώρο του Θεού. Μην στερείτε από τα μωρά τη ζωή και μην τους στερείτε το Άγιο Βάπτισμα. Ο ίδιος ο Κύριος μας λέει: «Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός Με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Μτ. 19: 14).

 

Ιερέας Βαλέριος Ντουχάνιν

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

 

Pravoslavie.ru

 

11/24/2023

Σπάνιο υλικό από την έρημο του Άγιου Όρος, Κατουνάκια / Rare material from the desert of Mount Athos

 

Pr. Haralambos Papadopoulos - Nevoia autentică de comunicare și surogatul lumii virtuale

 

"Η Καλοσύνη" Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος!!!

 

"Αναζητώντας προπονητή ζωής (life coach) π. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος

 

Τι είναι τα τελώνια; - Ομιλία Πέμπτης 23/11/2023

 

Η ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΠΡΟΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΔΙΑΘΗΚΗΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

 

6η Ομιλία 2023-2024: κ. Παύλος Παλούκας, με θέμα: «ΝΑΙ Ή ΟΧΙ ΣΤΟΝ «ΓΑΜΟ» ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ;»

 

" Η δύναμη του Θεού κρύβεται στις αδυναμίες μας" π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λύβιος)

 

Ο Άγιος Νεκτάριος ως παράδειγμα αρετής.

 

Όταν η θεολογία άν και ορθόδοξη, μεταβάλλεται και γίνεται δαιμονιώδης.

 

Ενοριακό Αρχονταρίκι με τον π. Χαράλαμπο Παπαδόπουλο (Λύβιο)

 

Părintele Petroniu Tănase în viziunea contemporanilor săi

 

Ο Γέροντας Ευσέβιος Βίττης - Χαράλαμπος Μπούσιας 4.11.2022

 

π. Σπυρίδων Τσιμούρης - Πέτρος Παναγιωτόπουλος: «Η πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης»

 

Το AI αλλάζει τα πάντα !!!

 

28 Νοεμβρίου - Πριν από 30 χρόνια, ο μοναχός Pior (Ermoshkin) /1919 - 28 Νοεμβρίου 1993/, πρεσβύτερος της Λαύρας του Κιέβου Pechersk, εκοιμήθη στον ΠΡΏΗΝ ΜΕΓΆΛΟΣ ΑΘΕΟΣ.

 28 Νοεμβρίου - Πριν από 30 χρόνια, ο μοναχός Pior (Ermoshkin) /1919 - 28 Νοεμβρίου 1993/, πρεσβύτερος της Λαύρας του Κιέβου Pechersk, εκοιμήθη στον Κύριο.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μας αποκάλυψε θαυματουργικά αυτόν τον γέροντα με τις προσευχές της μητέρας του. Η μητέρα του λεγόταν Αγριππίνα. Όταν ο σύζυγός της κινητοποιήθηκε στο μέτωπο το 1918, ήταν έγκυος. Ο σύζυγος πέθανε στον εμφύλιο πόλεμο και το 1919 γεννήθηκε ένα μωρό, το οποίο η Αγριππίνα ονόμασε Νικόλαο. Η μητέρα του Νικολάι ήταν βαθιά θρησκευόμενη και έφερε την πίστη της σε όλα τα χρόνια του διωγμού της Εκκλησίας του Χριστού. Μεγάλωσε επίσης τον γιο της στην πίστη, αλλά όταν μεγάλωσε, έφυγε, όπως ο άσωτος γιος της παραβολής του Ευαγγελίου, «σε μια μακρινή χώρα». Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, ο Νικολάι μπήκε σε τεχνική σχολή και στη συνέχεια στο Κτηνιατρικό Ινστιτούτο του Καζάν. Έχοντας λάβει το δίπλωμά του, εντάχθηκε στο κόμμα και διορίστηκε στη θέση του επικεφαλής κτηνιάτρου της περιοχής Γκόρκι. Ήταν ένα διάσημο πρόσωπο στην περιοχή, σεβαστό από τις κυβερνώντες αρχές, τους συναδέλφους και τους υφισταμένους.

 Παντρεύτηκε .Κάλεσε την εκλεκτή του να παντρευτεί σύμφωνα με το παλιό ρωσικό έθιμο, αλλά εκείνη αρνήθηκε κατηγορηματικά. Εργάστηκε στο δημοτικό συμβούλιο. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο Νικολάι συνέχισε να εργάζεται στη θέση του - του δόθηκε "πανοπλία" και του απονεμήθηκε στρατιωτικός βαθμός. Τα τελευταία χρόνια, έγινε πεπεισμένος άθεος, ξεχνώντας τα μαθήματα πίστης που του έδωσε η μητέρα του ως παιδί. Δεν παραδέχτηκε τίποτα, δεν πίστευε στην ύπαρξη του παραδείσου και της κόλασης και γέλασε με αυτό. Όμως η μητέρα του, η Αγριππίνα, δεν σταμάτησε να προσεύχεται και να θρηνεί για τον γιο της, ο οποίος γέλασε με την πίστη της και μάλιστα ήταν θρασύς. «Θα έπρεπε να χαίρομαι που έχω μια τέτοια μητέρα», είπε αργότερα, «αλλά της έκανα βρώμικα κόλπα. Την ενόχλησε πολύ: σταμάτα να πηγαίνεις στην εκκλησία, είπε!». Και ο Κύριος φώτισε τον εκλεκτό του και, με τις προσευχές της μητέρας του, τον επέστρεψε στο σπίτι του Πατέρα του. Αυτό έγινε μετά το τέλος του πολέμου. 

Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, η μητέρα ήρθε να επισκεφτεί τον γιο της στο σπίτι του. Ο Νικολάι την κάλεσε να φάει τηγανητό κρέας. «Ξέρεις, γιε μου, ότι νηστεύω όλη μου τη ζωή», είπε η Αγριππίνα. «Είσαι καλεσμένη να ,τρως ό,τι σου προσφέρουν», απάντησε ο Νικολάι, «τι σου λείπει;» Τι σου έχει δώσει ο Θεός σου; Μέχρι πότε θα με βασανίζεις με την εκκλησία σου;» Μετά από αυτό είπε άσχημα πράγματα στη μητέρα του, εκνευρίστηκε υπερβολικά και την προσέβαλε πολύ. Η καημένη η μάνα έφυγε πολύ αναστατωμένη. Η γυναίκα του ήταν στη δουλειά και έμεινε μόνη στο σπίτι. Ήταν αηδιαστικό στην ψυχή μου: ο ίδιος ο Νικολάι μετάνιωσε που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί ξανά και προσέβαλε τη μητέρα του. Κάθισε στον καναπέ και άναψε ένα τσιγάρο. Και ξαφνικά... το πάτωμα στο δωμάτιο φάνηκε να υποχωρεί και μια άβυσσος άνοιξε από κάτω. Το σπίτι γέμισε τρομερά τέρατα, που τον άρπαξαν και τον έσυραν κάπου κάτω. Εδώ οι δαίμονες άρχισαν να κατηγορούν για ολόκληρη την προηγούμενη ζωή του, ενθυμούμενοι όλες τις αμαρτίες που είχε διαπράξει από την παιδική του ηλικία.

Εκείνος λοιπόν, όντας ζωντανός, πέρασε από όλες τις δοκιμασίες που διηγούνται το βιβλίο για τις δοκιμασίες της μακαρίας Θεοδώρας - και σε καμία από αυτές δεν βρήκε καλές πράξεις με τις οποίες να δικαιολογείται. Δεν υπήρχαν έργα, ούτε προσευχές, ούτε μετάνοια. Η ψυχή ήταν σε θανάσιμη φρίκη. Αλλά την ίδια στιγμή, κάποιο είδος ελπίδας δεν τον άφησε: θυμήθηκε τη μητέρα του και κυριολεκτικά της ούρλιαξε, καλώντας σε βοήθεια.

Αλλά τότε ήρθε η πιο τρομερή στιγμή: τα πνεύματα του κακού τον έσυραν σε κάποιο γκρεμό, και ένιωσε μια τρομακτική ζέστη και ήξερε ήδη ότι ο θάνατος περίμενε εκεί και δεν υπήρχε επιστροφή. Άρχισε να ουρλιάζει ακόμη περισσότερο, ζητώντας από τη μητέρα του να τον συγχωρήσει και να προσευχηθεί.

Και ξαφνικά, ήδη στεκόμενος στην άκρη της αβύσσου, είδε ένα μπλε επεκτεινόμενο σημείο να εμφανίζεται κάπου από πάνω, από το οποίο άκουσε μια φωνή: «Με τις προσευχές της μητέρας σου!»

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο Φύλακας Άγγελός του και άρπαξε την ψυχή του από τα νύχια των δαιμόνων. Ο άγγελος του είπε αυστηρά ότι πρέπει να πιστέψει ακράδαντα στον Θεό, στο έλεός Του και να επιστρέψει στην Εκκλησία, χωρίς να φοβάται κανέναν και τίποτα. Ο Νικολάι απάντησε ότι πίστευε με όλη του την καρδιά.

Μετά από αυτά τα λόγια,... ξύπνησε στον καναπέ του σπιτιού του. Όπως του είπαν, ήταν αναίσθητος για αρκετές μέρες, συμπεριφερόταν πολύ ανήσυχα, ούρλιαζε ότι φοβόταν και ζήτησε βοήθεια από τη μητέρα του. Οι γιατροί έκαναν ενέσεις, αλλά τίποτα δεν βοήθησε. Ξύπνησε ως εντελώς διαφορετικός άνθρωπος, ήταν σαν τη μεταστροφή του Σαούλ.

Ο Νικολάι πήγε στη μητέρα του και ήθελε να του τα πει όλα, αλλά εκείνη τον σταμάτησε: «Τα ξέρω όλα, γιε μου, τώρα πρέπει να αλλάξω τη ζωή μου».

Μητέρα και γιος μίλησαν για πολλή ώρα εκείνη την ημέρα και εκείνος έδωσε μια σταθερή υπόσχεση να πάει στην εκκλησία και να ξεκινήσει μια νέα ζωή ως πιστός. Πρώτα από όλα, εξομολογήθηκε και κοινωνούσε στην εκκλησία, μετά άρχισε να παρακολουθεί συνεχώς θείες λειτουργίες.

Αλλά στην αρχή ο Νικολάι ντρεπόταν να εμφανιστεί ανοιχτά στο ναό. Για να μην το μάθει ο κόσμος, φορούσε ένα παλτό από δέρμα προβάτου που το σκέπαζε με γιακά κατά τη λειτουργία. Η γυναίκα του γέλασε μαζί του και είπε: «Αν ακούσεις τη μητέρα σου, θα γίνεις εντελώς κακός».

Η σύζυγος ήταν πολύ μπερδεμένη από τέτοιες αλλαγές· δεν πίστευε τις ιστορίες για το τι του συνέβη στον επόμενο κόσμο και έκανε τον σύζυγό της να εισαχθεί σε ψυχιατρείο. Λένε ότι αυτό το περιστατικό ήταν η αιτία για αυτό.

Μια μέρα, όλοι όσοι διατηρούσαν αγελάδες είπαν να φέρουν τα ζώα τους για να εμβολιαστούν με αφορμή κάποια επιδημία. Όταν μαζεύτηκε πολύς κόσμος, ο Νικόλαος άρχισε ξαφνικά να κηρύττει τον Χριστό λέγοντας ότι δεν πρέπει να πιστεύουν ψευδοπροφήτες κ.λπ.

Ο Νικολάι δεν έμεινε για πολύ στο νοσοκομείο, όλοι οι γιατροί εκεί ήταν καλοί του φίλοι και δεν εντοπίστηκαν αλλαγές στον ψυχισμό του και πήρε εξιτήριο.

Ωστόσο, η σύζυγος είπε: "Είτε εγώ ή η εκκλησία - επιλέξτε". Όταν ο σύζυγος είπε ότι πίστευε στον Θεό και θα συνέχιζε να πηγαίνει στην εκκλησία, η σύζυγος υπέβαλε αίτηση διαζυγίου.

Μετά την υποβολή του διαζυγίου, ο Νικολάι ήθελε να εισέλθει στο Θεολογικό Σεμινάριο της Οδησσού, αλλά δεν έγινε δεκτός. Τότε η μητέρα του τον ευλόγησε να πάει στη Λαύρα Pechersk του Κιέβου. Εκεί συνάντησε κάποιον ηλικιωμένο που τον βοήθησε να μείνει στη Λαύρα. Στην αρχή υπηρέτησε ως θυρωρός, στη συνέχεια για αρκετά χρόνια εργάστηκε πίσω από ένα κουτί κεριών.

Στη Λαύρα, ο Νικόλαος έδωσε μοναστικούς όρκους με το όνομα Πίορ προς τιμήν του σεβάσμιου Πιέρου του ερημιού του Πετσέρσκ (13ος αιώνας), που αναπαύθηκε στα Σπήλαια του Μακρινού Θεοδοσίου (η μνήμη του είναι 28 Αυγούστου/10 Σεπτεμβρίου).

Έχοντας περάσει από πολλούς πειρασμούς, ο πατέρας Πιόρ εργάστηκε στη Λαύρα με όλο ζήλο για δέκα χρόνια. Ο Κύριος του χάρισε τα πνευματικά χαρίσματα της ενόρασης και της θεραπείας.

Έβλεπε ακριβώς μέσα από τον άνθρωπο .Είδα το φως για τους ανθρώπους. Τι αμαρτίες έχει ο καθένας: ποιος είναι πόρνος ή κλέφτης. Ο ένας έχει έναν τέτοιο δαίμονα να κάθεται στον ώμο του, ο άλλος είναι μπλεγμένος από την πλάτη.

Πνευματικά το πρόσωπό του ήταν σαν αγγέλου. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας στεκόταν ακίνητος, με μεγάλη ευλάβεια. Δεν άφησε κανέναν να μιλήσει, κούνησε τη γροθιά του αυστηρά και τους σταμάτησε αμέσως. Οι ανυπάκουοι μάλιστα ανατρίχιασαν και σώπασαν.

Ο πατέρας Πιόρ είπε ότι κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του Θεού, ο Ουρανός ενώνεται με τη γη -το είδε και το ήξερε αυτό- και είναι μεγάλη αμαρτία να μιλάμε μάταια και άσκοπα αυτή τη στιγμή. Ο ίδιος είδε καθαρά πώς οι δαίμονες έκαναν ταραχές για να μην προσεύχονται οι άνθρωποι: αποσπούσαν την προσοχή και έδειξαν στους άλλους άσχημα πώς συμβαίνει αυτό και τι δεν βλέπουμε. Ήταν αληθινός δούλος του Θεού και θαυματουργός, και αργότερα βοήθησε πολλούς.

Ασκητές όπως ο πατέρας Πιόρ είναι μεγάλοι άνθρωποι της προσευχής, πνευματικά υψηλοί άνθρωποι, γιατί ο Κύριος τους έδειξε πολλά και τους επέτρεψε να αντέξουν. Δεν το βλέπουμε αυτό, μας το κρύβει η χάρη του Θεού, γιατί μπορεί να μην το αντέξουμε και να φοβηθούμε μέχρι θανάτου. Υπάρχει μια καλή ανάμνησή του στη Λαύρα.

Το 1961, κατά τη διάρκεια του διωγμού του Χρουστσόφ της Εκκλησίας, η Λαύρα έκλεισε και ο πατέρας Πιόρ, μαζί με άλλα αδέρφια, μετακόμισε στη Λαύρα Πότσαεφ. Έζησε εδώ για λιγότερο από ένα χρόνο και εκδιώχθηκε με τη βοήθεια της αστυνομίας, αφού οι αρχές δεν του έδωσαν εγγραφή.

Τον Απρίλιο του 1962, ο πατέρας Pior έφτασε στην πόλη Shumerle της Chuvashia για να επισκεφθεί τη μοναχή Αναστασία και εγκαταστάθηκε στο σπίτι της. Αργότερα, μετά τον θάνατό του, η μητέρα εκλέχτηκε στον μοναχισμό με το όνομα Πιώρα /+2011/.

Ο γέροντας έζησε εδώ 32 χρόνια. Πολλοί άνθρωποι από όλη τη Ρωσία ήρθαν κοντά του, ως σε έναν ευγενικό πρεσβύτερο, για συμβουλές και πνευματική βοήθεια, μεταξύ των οποίων ιερείς και μοναχοί. Γύρισε πολλούς ανθρώπους στον Θεό και τους κατεύθυνε στη σωτηρία.

Ο γέροντας ζούσε μοναχός και πολύ αυστηρά, μέχρι το τέλος των ημερών του τηρούσε αυστηρά τον κανόνα της προσευχής. Δεν έφαγα ποτέ φαγητό μέχρι τη μία το μεσημέρι. Για μεσημεριανό, νηστίσιμη σούπα με ψωμί, το βράδυ - γλυκό τσάι με ψωμί. Και έτσι όλα τα 32 χρόνια ζωής στη Shumerla. Φορούσε πάντα ένα ράσο.

Ο Πρεσβύτερος Πιόρ αναχώρησε στον Κύριο την πρώτη ημέρα της Νηστείας της Γέννησης, 28 Νοεμβρίου 1993.