Παρακλητικὸς Κανὼν εΙς τΟν Οσιον Οἰκουμένιον τον Ερμηνευτην Επίσκοπον Τρίκκης!!

 

῞Αγιος Οἰκουμένιος Βʹ ὁ ῾Ερμηνευτὴς

̉ Επίσκοπος Τρίκκης

(10ος αἰ.)

(῾Η μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 1ῃ Κυριακὴ

τοῦ μηνὸς Οκτωβρίου)

῞Αγιος Οἰκουμένιος Βʹ ὁ ῾Ερμηνευτὴς

Ο῾ ῞Αγιος Οἰκουμένιος Β’ ὁ ῾Ερμηνευτὴς σύμφωνα μὲ τοὺς περισσοτέρους ἐρευνητὲς ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 10ου αἰ. (995 μ.Χ.).

῾Ο ῞Αγιος μελέτησε ὅλους τοὺς Πατέρες τῆςΕκκλησίας καὶ ἀναδείχτηκε ἄριστος

ἑρμηνευτὴς τῶν ἁγίων Γραφῶν. Συγχρόνως συνέγραψε ῾Ερμηνείες στὶς Πράξεις τῶν

Αποστόλων, στὶς 14 Επιστολές τοῦ Αποστόλου Παύλου καὶ στὶς 7 Καθολικές.

Οἱ πολλὲς θεολογικὲς του γνώσεις καὶ ὁ ἅγιος βίος του ἔγιναν αἰτία νὰ ἐκτιμηθεῖ ἀπὸ

τοὺς συγχρόνους του καὶ νὰ ἐκλεχθεῖ ὡς ἐπίσκοπος γιὰ τὸν ἱστορικὸ ἐπισκοπικὸ θρόνο

τῆς Τρίκκης τῆς Θετταλικῆς.

῾Ο ἅγιος μὲ μεγάλη αὐταπάρνηση καὶ ἔνθεο ζῆλο ποίμανε καὶ ἐδίδαξε τὸ ποίμνιό του

τὸ ὁποῖο τὸν ἀγάπησε πολύ. ῾Η ἱεραποστολική του δράσις ἔγινε αἰτία πολλοὶ

εἰδωλολάτρες νὰ πιστέψουν στὸ Χριστὸ καὶ νὰ γίνουν μέλη τῆς Εκκλησίας.

῾Ο ἅγιος κοιμήθηκε εἰρηνικὰ καὶ ἡ ἐκκλησία μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη τῶν πιστῶν τὸν

κατέταξε μεταξὺ τῶν ἁγίων.

῾Η μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 1ῃ Κυριακὴ τοῦ μηνὸς Οκτωβρίου.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Οσιον Οἰκουμένιον τὸν ῾Ερμηνευτην

Επίσκοπον Τρίκκης

2

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος… ὡς

συνήθως καὶ τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

ΤῷΑρχιποίμενι οἱ πιστοὶ νῦν προσδράμωμεν,* οἱ ἐν δεινοῖς καὶ συμφοραῖς, καὶ προσπέσωμεν,* εὐσεβοφρόνως κράζοντες, ἐκ βάθους ψυχῆς,* ῞Αγιε, βοήθησον,*

τοὺς προστρέχοντας πίστει,* πρόφθασον καὶ λύτρωσαι ἐκ παντοίων κινδύνων* μὴ

παραβλέψῃς δέησιν οἰκτράν* τῶν προσφευγόντων τῇ σκέπῃ σου, πάντιμε.

Δόξα Πατρὶ... Τὸ αὐτὸ ἤ τὸ

̉ Απολυτίκιον ῏Ηχος γʹ. Θείας πίστεως...

Μέγας πρόμαχος πιστῶν κατέστης* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,*Αρχιθύτα Οἰκουμένιε ἔνδοξε˙* σὺ τοῦ Κυρίου τοὺς λόγους ἑρμήνευσας* καὶ θεαρέστως τὴν

Τρίκκην ἐποίμανας˙* Θεοδόξαστε,* τῶνΟρθοδόξων τὸ καύχημα* πρέσβευε τῷ

Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ,* σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι˙* εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τὶς δὲ

διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ

δούλους σώζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος 1 .

ᾨδὴ αʹ Ἦχος πλ. δ' Ὑγρὰν διοδεύσας…

Τὰς χείρας μου αἴρω ἱκετικῶς* πρὸς σὲΑρχιθύτα*Ορθοδόξων καταφυγή,* εὐμένισον δέομαι ὁ τάλας* τὸν Πανοικτήρμονα κτίστην τοῦ σύμαντος.

Ι̉ ώσεις ποικίλας, θαυματουργέ,* ταχὺ ἀπελαύνεις,* Οἰκουμένιε θαυμαστέ,* διὸ τῶνΟρθοδόξων χορείαι,* πρὸς σὲ προσφεύγουσι πίστει τῇ σκέπῃ σου.

Νοῦν καὶ καρδίαν πάντων ἡμῶν* λιταῖς σου, Θεόφρον,* ἐναρμόνησον ταπεινῶς* δεόμεθα πόθῳ οἱ ἱκέται* ταῖς τοῦ Δεσπότου καὶ Κτίστου διδάγμασι.

Θεοτοκίον.

Σεμνὴ Θεοτόκε μῆτερ Θεοῦ,* πρὸς σὲ καταφεύγω* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγὴν,* ἣν τάχος παράσχου σῷ ἱκέτῃ* καὶ σωτηρίας τυχεῖν καταξίωσον.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀγρούς,Αρχιθύτα, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλαξον,* ἵνα ὑμνοῦμεν σὲ* τὸν τοῦ Χριστοῦ στρατιώτην* τῶν πιστῶν τὸ

στήριγμα* καὶ καταφύγιον.

Ο̉ φθαλμοὺς ἀλλοδόξων, Οἰκουμένιε, ἄνοιξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστιν* τούτους ὁδήγησον* καὶ τῷ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, πάτερ, ὑμνεῖσαι* καὶ λατρεύσαι

δέομαι* σύ καταξίωσον.

Ταῖς λιταῖς σου, Παμμάκαρ,* ὁ Ποιητὴς τάχυον* εἰρηνεύει τὰ ἔθνη* τὰ τοὺς πολέμους θέλοντα* καὶ τὴν εἰρήνην ἀεὶ* καὶ τὴν ὁμόνοιαν, Πάτερ,* τοῖς ἀνθρώποις δίδωσι,* ὁ

Πολυέσπλαχνος.

Θεοτοκίον.

1 . Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ

δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν….

3

Ω῏ Πανάχραντε κόρη, χριστιανῶν καύχημα* καὶ τῶν ὀρθοδόξων τὸ κλέος,* σύ με προστάτευσον* ἐκ τῶν βελῶν τοῦ ἐχθροῦ* καὶ ἐκ δολίων ἀνθρώπων* καὶ παθῶν,

Πανάμωμε, ψυχῆς ἀπάλλαξον.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,* Οἰκουμένιε ̉Αρχιθύτα,* ὅτι πάντες δεητικῶς* πρός σε κατάφεύγομεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.

Ε̉ πίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ὁ Χορὸς μεθ̉ ἑκάστην αἴτησιν ψάλλει τὸ Κύριε ἐλέησον

(τρίς).

Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐδείχθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτενῶς βοῶμέν σοι,* Οἰκουμένιε πάτερ, πρόφθασον* καὶ ἐκ

κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς σοι πόθῳ καὶ πίστει προσφεύγοντας.

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* Οἰκουμένιε μάκαρ, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποιεῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Οἰκουμένιε ῞Αγιε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Καταπράϋνον Ὅσιε,* θυμὸν τε ταῖς ἱκεσίαις σου,* ὡς προστάτην γὰρ σὲ ἔχομεν,* πάντες οἱ ἱκέταις σου μακάριε.

Θεοτοκίον.

Ο῾ λοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νοὸς μου, Κόρη Θεοδόξαστε.

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς… 

Δώρησαι ἡμῖν* τὴν ὑγείαν δεομένοις σου* καὶ τῆς ψυχῆς ὡς καὶ τοῦ σώματος ἀεί,* Οἰκουμένιε,* πιστῶν φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Φόβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑγιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέτῃ σου, Οἰκουμένιε.

Κύριον θερμῶς* Οἰκουμένιε ἱκέτευε,* ὅπως παράσχῃ ἡμῖν ὑπομονὴν* ὡς καὶ εἰρήνην τοῖς οἴκοις ἡμῶν, Χριστόδρομε.

Θεοτοκίον.

Ε῎ μπλησον χαρᾶς εὐεργέτας τοῦ ἱκέτους Σου* καὶ διαφύλαττε αὐτούς, Μαριάμ,* ἐκ πάσης βλάβης* καὶ στενώσεως σοῦ δέομαι.

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…  

Ε̉ κ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Οἰκουμένιε, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀπαύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμεθα

γονυκλινῶς,* Αρχιθύτα, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

Τὰ τέκνα τῶνΟρθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, τῆς Τρίκκης τὸ εὔχος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγησον* δεόμεθά

σου ταπεινῶς,* Οἰκουμένιε, πιστῶν καταφύγιον.

Ν

4

εότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱκετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι, σοφὲ

Οἰκουμένιε, τάχος* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων ἅπαντας* καὶ Κύριον τῶν οὐρανῶν*

καὶ τῆς γῆς καταπράϋνον δέομαι.

Θεοτοκίον.

Ο̉ ρθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀκοίμητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέλη διώκεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, ῾Οδηγήτρια,* διὸ μοναζόντων

χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἁπαύστως σέ, Δέσποινα.

Διασωσον ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,* Οἰκουμένιε ̉Αρχιθύτα,* ὅτι πάντες δεητικῶς* πρὸς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔχοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.

Α῎ χραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως.

Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία...

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀκοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθασον,

θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερμῶς δεομένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ

πλάνης* καὶ σῶσον ἐκ τοῦ καρκίνου* τοὺς καταφεύγοντας πρὸς σέ,* Οἰκουμένιε

πανθαύμαστε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δʹ.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ. (δίς)

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς …

῾Ο χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁΙησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τῆς

παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων

αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ

ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ

αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακάριοι οἱ

πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι

χορτασθήσεσθε˙ μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν

ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα

ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

῾Ο χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Ταῖς τοῦ σοῦ ῾Οσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…

5

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* σὺ τοῦ Χριστοῦ στρατιώτα,* μάκαρ Οἰκουμένιε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέτου σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι,* ἀρχεκάκου τὰ

τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ καταφύγιον, ἔνδοξε,* πάντοθεν

πολεμούμενος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου,* κλέοςΟρθοδόξων καὶ δόξα τῶν

Τρικκαίων, θαυμαστέ,* μὴ μου παρίδῃς τὴν δέησιν,* τὸ συμφέρον ποίησον.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός: Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς Ιουδαίας…

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανία* καταπαύει ὁ Πλάστης, Οἰκουμένιε πάτερ,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ γονυκλινῶς σοῦ δέονται,* τὸν Ζωοδότην

Χριστόν, εὐμένισον λιταῖς Σου.

Ο̉ ρθοδόξων κατέστης* ἰατρὸς ταχύτατος καὶ ἀνάργυρος,* Οἰκουμένιε μάκαρ* καὶ πάντων ὁδοδείκτης* ἀκλινὴς καὶ ἀλάνθαστος* τῶν δὲ πιστῶν βοηθὸς* ἀκοίμητος

καὶ ῥύστης.

Νικητὰς ἁμαρτίας* τοὺς πιστοὺς συ ἀνάδειξον, Θεοδόξαστε,* λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* δεόμεθα ἁπαύστως* διὸ σοι καταφεύγομεν,* Οἰκουμένιε σοφέ,* πιστῶν ἡ

βακτηρία.

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχομαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀνακράζω*Ορθοδόξους διάσωσον* ἐκ τῶν χειρῶν πειραστοῦ*

καὶ τῶν αἰρετιζόντων.

ᾨδὴ ηʹ.  Τὸν Βασιλέα…

Α̉ δυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θεραπεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέας* χαρὰν παρέχει, Πάτερ.

Τοὺς ἐν τῇ Τρίκκῃ* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου* καθοδήγησας διὰ τῶν σῶν λόγων,* καὶ πάντων κατεστης* ἀκοίμητος προστάτης.

Τὸν Κύριόν μου* καὶ Λυτρωτὴν τῆς ψυχῆς μου* καθικέτευε δέομαι, Πάτερ,* ἵνα ὁ ἀχρεῖος* ἰδῶ Θεοῦ τὴν δόξαν.

Θεοτοκίον.

Τὴν μαρτυρίαν* τοῦ Σοῦ Υἱοῦ τοῖς ἀνθρώποις* βοήθει, Θεοτόκε, διδῶμεν,* ἵνα λυτρωθῶμεν* πυρὸς τοῦ αἰωνίου.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

Τοὺς ὄγκους θεραπεύει,* νόσους ἀπελαύνει* καὶ πιστοῖς παρέχει τάχος τὰ κρείττονα,* Οἰκουμένιε, ὁ Κτίστης,* τοῖς σοι προστρέχουσι.

6

Α̉ γάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπομονήν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀσφῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.

Η῾ μᾶς τοὺς Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Κυρίου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Θεοκοινώνητε.

Θεοτοκίον.

Σοὶ Δέσποινα προσπίπτω* καὶ καθικετεύω* τοὺςὈρθοδόξους ἐκ πλάνης διάσωσον* καὶ κεκοιμημένοις λιταῖς σου* δίδου ἀνάπαυσιν.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

Α῎ ξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς,* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ,* καὶ

ἐνδοξοτέραν* ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως* Θεὸν Λόγον

τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως, Θεοτόκον,* σὲ μεγαλύνομεν.

Χαίροις τῶν Τρικκαίων ὁ θησαυρὸς* καὶ τῆςΕκκλησίας* ὁ ἀκοίμητος ὀφθαλμός.* Χαίροις ὁ θεράπων* ἁπάντων τῶν νοσοῦντων* καὶ τῶν ἐν θλίψει ὄντων* τὸ

καταφύγιον.

Χαίροις Οἰκουμένιε θαυμαστέ,* δόξαΟρθοδόξων καὶ Πατέρων ὁ μιμητής.* Χαίροις ὁ ποιήσας* καὶ τοῖς πιστοῖς διδάξας* τὸ θέλημα τοῦ Κτίστου,* ὦ πανευφρόσυνε.

Τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον, ῾Ιερέ,* ἐφώτισε τόν νοῦν σου* καὶ ἑρμήνευσας τὰς Γραφὰς* καὶ ἀνέδειξέ σε* ποιμένα τῶν ἐν Τρίκκῃ* οἰκοῦντων Ορθοδόξων,* ὦ Οἰκουμένιε.

Πάντων τῶν νοσοῦντων ὁ ἰατρὸς* καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις* ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός.* Σὺ τῆς νέολαίας* ὑπόδειγμα ἐδείχθης* καὶ τῶν ἀτέκνων, Πάτερ, τὸ κατάφύγιον.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου,*Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Εἶτα ὁ Χορὸς

Α῞γιος ὁ Θεός, ῞Αγιος Ἰσχυρός, ῞Αγιος Αθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς. (τρίς)

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῶ καὶ ῾Αγίω Πνεύματι. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Αμήν.

Παναγία τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. ῞Αγιε, ἐπισκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν,

ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε ἐλέησον (τρίς)

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῶ καὶ ῾Αγίω Πνεύματι. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Αμήν.

Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτῳ τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν

ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον, καὶ ἅφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς

ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν, καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς

ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Ὁ Ἱερεύς: ῞Οτι Σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία …

Ὁ Χορός:  ̉Αμήν. 

 

Εἶτα τὸ ̉̉̉Απολυτίκιον. ῏Ηχος γ’. Θείας πίστεως...

7

Μέγας πρόμαχος πιστῶν κατέστης* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς ἐδείχθης,*Αρχιθύτα Οἰκουμένιε ἔνδοξε˙* σὺ τοῦ Κυρίου τοὺς λόγους ἑρμήνευσας* καὶ θεαρέστως τὴν

Τρίκκην ἐποίμανας˙* Θεοδόξαστε,* τῶνΟρθοδόξων τὸ καύχημα* πρέσβευε τῷ

Λόγῳ Χριστῷ τῷ Θεῷ,* σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καὶ πάλιν Δέησις μετὰ τὸ πέρας αὐτῆς ὁ ῾Ιερεὺς ποιεῖ μικρᾶν ἀπόλυσιν˙ μεθ̉ ἣν

ψαλλομεν:

῏Ηχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* τῇ σῇ κραταιᾷ προστασίᾳ* καὶ ἀντιλήψει, σοφέ,* ῥῦσαι καὶ διάσωζε ἐκ ποικίλων παθῶν* καὶ πενθοῦσι παράσχου σὺ*

χαρὰν τοῦ Κυρίου,* ἣν ποθοῦμεν ἅπαντες διακαῶς, θαυμαστέ.* Σῶσον σοῦ

ἀχρείους ἱκέτας,* Οἰκουμένιε, Τρίκκης τὸ κλέος* ἐκ νόσων καὶ πάσης περιστάσεως.

Ἦχος πλ. δʹ.

Δέσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Ἦχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Ὁ Ἱερεύς: Δι̉ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον

καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉Αμήν.

Η αγωγή των παιδιών και η συμβολή της θεολογίας του αγίου γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ Ι.Ν. Τιμίου Σταυρού Χολαργού (Σχολή Γονέων)

 

Любовь - Старец Никос Афонский!!!

 

Liebe - Ältester Nikos vom Berg Athos

 

Η Αγάπη - Γέροντας Νίκων Αγιορείτης!!!

 

Αυτό το μυστήριο είναι σπουδαίο. Ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με την οικογενειακή ζωή .Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρέλιν) 25

 

Έλεγχος του θυμού στη γονική μέριμνα

Ο γιος μου είναι 11 ετών. Είναι απρόσεκτος - δεν υπάρχει άλλος τρόπος! Λέω το ίδιο πράγμα αρκετές φορές την ημέρα, και αυτός κάνει τα πάντα λάθος. Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο για μένα να ελέγξω τον εαυτό μου (δουλειά, είμαι έγκυος, ο σύζυγός μου κι εγώ κάνουμε τα πάντα μαζί στην οικογένεια, είναι κι αυτός κουρασμένος από τη δουλειά). Του φωνάζω, και μερικές φορές τον χτυπάω κιόλας, και μετά η συνείδησή μου με βασανίζει. Και τα συγχωρεί όλα αμέσως, αλλά μετά συνεχίζεται το ίδιο πράγμα. Συμβουλέψτε με τι να κάνω;

Για να αντιμετωπίσετε τον θυμό, πρέπει πρώτα να μάθετε να σιωπάτε. Στη συνέχεια, διώχνοντας θυμωμένες σκέψεις, πρέπει να προσεύχεστε εσωτερικά για εκείνους με τους οποίους είστε προσβεβλημένοι, και αυτό θα ηρεμήσει την καρδιά σας. Ο θυμός τείνει να επαναλαμβάνεται και επομένως χρειάζεται πολύς χρόνος για να τον καταπολεμήσετε. Αλλά πρέπει να ξεκινήσετε μη εκφράζοντας θυμό με λόγια. Ο ανείπωτος θυμός είναι ένα θυμωμένο σκυλί με φίμωτρο. Όσο για τον γιο σας, μπορείτε να τον επιπλήξετε και ακόμη και να τον τιμωρήσετε, αλλά μην το κάνετε αυτό σε κατάσταση εκνευρισμού. Κάντε υπομονή για λίγο, τουλάχιστον μερικές ώρες, και στη συνέχεια θα είστε σε θέση να αντιμετωπίσετε τις πράξεις του πιο αντικειμενικά και να βρείτε καλύτερα τις σωστές λέξεις.

 

Σχετικά με την εύλογη αυστηρότητα και την τιμωρία των παιδιών

Είναι αποδεκτό να υπάρχει κάποιο βαθμό καταναγκασμού, πειθαρχίας, ελέγχου και τιμωρίας στην ανατροφή των παιδιών; Διαφορετικά, το παιδί θα μεγαλώσει μέσα από το σχολείο, την τηλεόραση, τον δρόμο.

Στο θέμα της ανατροφής των παιδιών, η λογική αυστηρότητα, ακόμη και η τιμωρία, είναι μερικές φορές απαραίτητες. Αλλά ποτέ μην τιμωρείτε ένα παιδί σε κατάσταση εκνευρισμού.

 

Ο σύζυγός μου ξυλοκόπησε την 2χρονη μικρότερη κόρη μας επειδή αρνήθηκε να παραδεχτεί το λάθος της και είπε ψέματα ότι δεν ήταν αυτή. Την χτύπησε τόσο δυνατά που την γέμισαν με ραγισμένα τριχοειδή αγγεία την πρώτη μέρα, αλλά και πάλι δεν κατάφερε τίποτα. Ήθελε να την χτυπήσει μέχρι να ομολογήσει, και σταμάτησε μόνο λόγω της αγανάκτησής μου και της προσπάθειάς μου να πάρω το παιδί μακριά, και επειδή ντράπηκε μπροστά στους γείτονες. Ακόμα και αφού είδε το αποτέλεσμα, τουλάχιστον στα λόγια, δεν μετάνιωσε και το παρακίνησε από το γεγονός ότι τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν από την παιδική ηλικία. Τότε της έδειξα εικόνες από το Ευαγγέλιο για παιδιά, της εξήγησα τα πάντα, και τώρα πάντα παραδέχεται ειλικρινά την ενοχή της. Κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν τόσο αναστατωμένη με όλα αυτά όσο εγώ. Καταλαβαίνω ότι ίσως αυτή είναι η εκδίκηση των σκοτεινών δυνάμεων για το γεγονός ότι εκείνη την ημέρα ο ίδιος μου πρότεινε για πρώτη φορά να πάρω χρήματα για μια δωρεά στην εκκλησία, αλλά η ψυχή μου είναι ακόμα βαριά.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι γονείς τιμώρησαν το παιδί, αλλά ότι ο πατέρας το έκανε σε μια κρίση θυμού, δηλαδή, ενώ ο ίδιος βρισκόταν σε μια κατάσταση πάθους. Δεν πρέπει ποτέ να τιμωρείτε ένα παιδί σε μια κρίση συναισθηματικού ενθουσιασμού και αγανάκτησης. Το παιδί είτε θα κλειστεί στον εαυτό του από φόβο και θα συνεχίσει να λέει ψέματα, είτε θα πικραθεί με τους γονείς του. Η τιμωρία δεν πρέπει ποτέ να μετατραπεί σε βασανιστήρια. Σε αυτήν την περίπτωση, ήταν απαραίτητο να μην χτυπηθεί το παιδί, αλλά να βρεθεί κάποια άλλη μορφή τιμωρίας, για παράδειγμα, να μην μιλήσει στην κόρη για κάποιο χρονικό διάστημα, να την αφήσει μόνη της, να μην την βγάλει βόλτα κ.λπ. Αλλά πριν από αυτό, ήταν απαραίτητο να της εξηγήσετε ήρεμα τη βλάβη του ψέματος, ώστε να καταλάβει ότι είναι πάντα καλό να λέμε την αλήθεια. Νομίζω ότι ο σύζυγός σας δεν ήθελε να βλάψει το παιδί, αλλά απλώς υπολόγισε λάθος τη δύναμη του χεριού ενός άντρα και αργότερα το μετάνιωσε στην ψυχή του. Συμφωνώ ότι υπήρχε επιρροή σκοτεινών δυνάμεων εδώ. Νομίζω ότι πρέπει να το πάρουμε αυτό ως μάθημα: μην τιμωρείτε το παιδί μέχρι να υποχωρήσει ο θυμός και να ηρεμήσει η καρδιά. Ακόμη και μια λεκτική επίπληξη σε μια τέτοια κατάσταση δεν πρέπει να δίνεται. Γενικά, ένα παιδί μπορεί να τιμωρηθεί σωματικά σε περιπτώσεις όπου ενεργεί σκόπιμα από κακία προς τους γονείς του, σαν να τους κοροϊδεύει. Ο γιατρός περιποιείται πρώτα την πληγή με αλοιφές και μόνο αφού βεβαιωθεί ότι μια τέτοια θεραπεία είναι αναποτελεσματική, καταφεύγει σε χειρουργική επέμβαση ή καυτηρίαση.

 

Έχω δύο παιδιά: μια κόρη (2 ετών και 7 μηνών) και έναν γιο (4 μηνών). Η κόρη απαιτεί συνεχή προσοχή: αν δεν της δοθεί, έχει ξεσπάσματα θυμού. Το δεύτερο είναι ότι δεν αντιδρά στη λέξη «όχι»: το κάνει αντιδρώντας και τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει. Στην αρχή, την πείθω, της εξηγώ, της απαγορεύω, προσπαθώ να την πάω κάπου, μετά με πιάνει μια κρίση οργής, τη χτυπάω και ουρλιάζω. Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου και πώς μπορώ να τιμωρήσω ένα τόσο μικρό παιδί όταν «ξεπεράσει τα όρια»;

Αυτή η συμπεριφορά ενός μωρού είναι μια φυσιολογική παιδική ζήλια. Πρέπει να δώσετε λιγότερη προσοχή στην υστερία του παιδιού και ποτέ να μην κάνετε αυτό που απαιτεί με κραυγές. Το να χτυπάτε ένα παιδί και μετά να το χαϊδεύετε με ένα ένοχο βλέμμα είναι ένας σίγουρος τρόπος για να καταστρέψετε τα νεύρα του. Προσπαθήστε να παραμείνετε ήρεμοι σε όλες τις περιπτώσεις. Ως τιμωρία, δεν μπορείτε να της μιλήσετε για κάποιο χρονικό διάστημα ή να την αφήσετε μόνη της στο δωμάτιο, αλλά όχι με ένα άλλο παιδί. Αλλά το πιο σημαντικό, θυμηθείτε πώς συμπεριφερθήκατε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μήπως πήρε μια προδιάθεση για θυμό και υστερία από εσάς, ενώ ήταν ακόμα στη μήτρα; Σας συμβουλεύω, όταν η κόρη σας κοιμηθεί, να διαβάσετε το Ευαγγέλιο πάνω της - ένα ή δύο κεφάλαια.

 

Ο γιος είναι ανήσυχος, ανυπάκουος, μερικές φορές του αρέσει να πληγώνει τους άλλους και, όπως μου φαίνεται, έχει και άλλες τάσεις προς το κακό στον χαρακτήρα του. Το να τον χτυπάς δεν βοηθάει.

Αν έχετε την ευκαιρία, πηγαίνετε τον γιο σας βόλτες μαζί σας και κάντε μαζί κάποια σωματική εργασία μέχρι να νιώσετε λίγο κουρασμένοι.

Σχετικά με την παράξενη συμπεριφορά του παιδιού

Η οικογένειά μας είναι θρησκευόμενη, αλλά η μεταστροφή της γυναίκας μου στην Εκκλησία ήταν εξαιρετικά δύσκολη εδώ και πολλά χρόνια. Το μικρότερο παιδί μου, ένα αγόρι, είναι τώρα 2 ετών και 10 μηνών. Σχεδόν κάθε Κυριακή από τη γέννησή του, τον φέρνουμε στην εκκλησία και του δίνουμε τα Άγια Μυστήρια του Χριστού. Τον μαθαίνουμε να κάνει τον σταυρό του, να προσεύχεται κ.λπ. Αλλά πρόσφατα (περίπου έξι μήνες), το αγόρι άρχισε να επιδεικνύει συμπεριφορά που είναι πολύ παράξενη για τη βρεφική του ηλικία: λέει τρυφερά λόγια στη μητέρα του ότι την αγαπάει πολύ, την αγκαλιάζει και σχεδόν αμέσως μετά από λίγα δευτερόλεπτα αρχίζει να την απειλεί. Λέει εκφράσεις που είναι εντελώς ασυνήθιστες για την ηλικία του: «Θα σε σκοτώσω, θα σε πετάξω στη φωτιά, θα σε κόψω σε κομμάτια» κ.λπ. Συχνά άρχισε να χτυπάει τη μητέρα του, εμένα και άλλα μέλη της οικογένειας. Εκδηλώνει ιδιαίτερα αυτή τη συμπεριφορά όταν κάτι γίνεται παρά τη θέλησή του ή του απαγορεύεται να κάνει κάτι. Σε αυτές τις περιπτώσεις τον τιμωρούμε, τον βάζουμε στη γωνία, μερικές φορές τον χτυπάμε, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο και αυτό επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά. Τι είναι; Χαρακτήρας; Εμμονή; Ίσως ο λόγος να είναι μέσα μας; (Στο σπίτι, μερικές φορές φωνάζουμε ο ένας στον άλλον, βρίζουμε κ.λπ.)

Σκεφτείτε αν είστε εν μέρει η αιτία της συμπεριφοράς του γιου σας; Έχετε δημιουργήσει νευρικότητα στην οικογένειά σας που έχει δηλητηριάσει την ψυχή του παιδιού; Μήπως αντανακλά τις δικές σας εναλλαγές διάθεσης στη συμπεριφορά του; Άλλωστε, η ψυχή ενός παιδιού είναι πολύ ευαίσθητη και λένε ότι ακόμη και πριν από τη γέννηση, ένα παιδί αισθάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Το χειρότερο είναι αν οι διαφωνίες και οι διαμάχες μεταξύ των γονέων επιλύονται παρουσία του παιδιού, παίρνοντας τις πιο άκομψες μορφές. Δημιουργήστε ήρεμες και κανονικές σχέσεις στην οικογένεια και ίσως αυτή να είναι η αρχή της θεραπείας του παιδιού. Δεν αποκλείω την κατοχή, αλλά συχνά οι γονείς με τις αμαρτίες τους βοηθούν τον δαίμονα να ενεργήσει στο παιδί. Αυτή είναι μόνο η υπόθεσή μου και εσείς οι ίδιοι, μπροστά στη συνείδησή σας, ελέγχετε τις πράξεις σας.

 

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στον γιο μου. Συμβαίνουν στη νέα σελήνη ή στην πανσέληνο. Ξυπνάει με ένα αποστασιοποιημένο βλέμμα, ζητάει προσευχές, τα χέρια μου κρυώνουν. Μετά αρχίζω να διαβάζω τον 26ο ψαλμό, και έρχεται στα συγκαλά του, και το επόμενο πρωί μου λέει ότι πετάει με σκουπόξυλο όπως ο Χάρι Πότερ (αν και δεν το έχει δει ή διαβάσει) ή κολυμπάει στη θάλασσα και δεν μπορεί να σταματήσει.

Αν οι νύχτες είναι ήρεμες, τότε στην πραγματικότητα τον φοβίζουν οι μεθυσμένοι (μάχες, βία), τότε μπροστά στα μάτια του μια γυναίκα έπεσε από τον 8ο όροφο στην είσοδό μας. Προφανώς, όλα αυτά επηρεάζουν την ψυχή του. Εξομολογείται, κοινωνεί, πηγαίνουμε συχνά σε μοναστήρια. Πώς μπορώ να τον βοηθήσω; Ίσως σχετίζεται με την κληρονομικότητα; Ο σύζυγός μου κι εγώ δεν είμαστε παντρεμένοι, είναι άπιστος, η μητέρα του πέθανε χωρίς μετάνοια (ένας ιερέας ήρθε στο σπίτι της, αλλά εκείνη αρνήθηκε). Δεν ζω μαζί του ως σύζυγος, αλλά ζούμε κάτω από την ίδια στέγη. Πριν, έσπαγε εικόνες, έσκιζε τον σταυρό του, χτυπούσε τον γιο του στα χέρια για να μην κάνει τον σταυρό του, δεν τον άφηνε να πάει στην εκκλησία, ο ίδιος εργάζεται στο θέατρο - χορευτής μπαλέτου. Τώρα είναι πιο εύκολο, δεν μας ενοχλεί τόσο πολύ. Υπάρχουν εικόνες, πηγαίνουμε στην εκκλησία, έβαλε έναν σταυρό στον εαυτό του, αν και ο ίδιος δεν πηγαίνει στην εκκλησία. Από την πλευρά μου, υπάρχει ένα κενό μεταξύ μας, οπότε δεν θέλω τίποτα. Τι να κάνουμε;

Να ευλογείτε το διαμέρισμά σας τακτικά. Ζητήστε από τον ιερέα να διαβάσει την προσευχή «Επί του ναού, ψυχρός υπό ακάθαρτων πνευμάτων». Ανάψτε θυμίαμα το βράδυ, γράψτε τα ονόματα των επτά Αρχαγγέλων του Θεού στους εσωτερικούς τοίχους του διαμερίσματός σας ή σε χαρτί και στη συνέχεια κολλήστε τα στον τοίχο.

Μια εικόνα της Μητέρας του Θεού πρέπει να κρέμεται στο κεφαλάρι του κρεβατιού του γιου σας. Προσπαθήστε να διαβάζετε το Ευαγγέλιο το βράδυ στο δωμάτιο όπου κοιμάται το παιδί σας, έστω και στα ρωσικά. Αυτό μπορεί να μην είναι εύκολο για εσάς στην αρχή. Όσο για τη σχέση σας με τον σύζυγό σας, συμβουλευτείτε τον ιερέα στον οποίο εξομολογείστε.

 

Απαιτείται ιδιαίτερη παιδαγωγική τακτική στην ανατροφή ενός παιδιού

Η ερώτησή μου αφορά τη σχέση με τον γιο μου. Είναι τώρα 16 ετών, φοιτητής πανεπιστημίου. Ζούμε χωρίς πατέρα από τότε που ήταν 4 ετών. Πώς μπορώ να διατηρήσω θερμές, φιλικές σχέσεις με τον γιο μου κατά την εφηβεία του; Σε ποια θέματα είναι απαραίτητο να επηρεάσω αυτόν και τη ζωή του, και σε ποια θέματα είναι απαράδεκτο; Πρέπει να ενθαρρύνω την ειλικρίνειά του, την επιθυμία του να μοιραστεί τα πάντα μαζί μου, ή μήπως αυτό θα τον οδηγήσει στο να μεγαλώσει ως «αγόρι της μαμάς»; Πώς μπορώ να συνδυάσω την επιθυμία να τον προστατεύσω από λάθη με την ανάγκη να αναπτύξει την ανεξαρτησία του; Κάθε μέρα νιώθω όλο και πιο έντονα ότι η σχέση μου μαζί του αλλάζει. Αυτό είναι κατανοητό - δεν μπορεί να είναι η ίδια όπως ήταν στην παιδική του ηλικία, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να βρω τον σωστό τρόπο να την χτίσω, που θα ήταν προς όφελός του και όχι προς βλάβη του.

Ένα παιδί μεγαλώνει και γίνεται «μαμά αγόρι» όχι επειδή είναι ειλικρινές με τη μητέρα του όπως με τον φίλο του, αλλά επειδή η μητέρα του αναλαμβάνει αδικαιολόγητα όλα τα προβλήματά του και καταπιέζει την προσωπικότητά του. Η ειλικρίνεια δεν ανέχεται έναν δογματικό τόνο και καταστολή της πρωτοβουλίας. Μερικοί γονείς πιστεύουν ότι αν δεν ελέγχουν τη ζωή των παιδιών τους και δεν παρεμβαίνουν σε όλα τα μικρά πράγματα, τότε τα παιδιά σίγουρα θα κάνουν κάτι κακό. Μια τέτοια οικογένεια μετατρέπεται σε στρατώνα ή φυλακή για το παιδί. Είναι απαραίτητο όχι μόνο να κερδίσετε την εμπιστοσύνη του παιδιού σας, αλλά και να το εμπιστευτείτε. Γι' αυτό, μιλήστε του με τη μορφή συμβουλών, εξηγώντας τις πιθανές συνέπειες των πράξεών του και αφήστε του συνειδητά κάποιες εργασίες να λύσει. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο στην ανατροφή ενός παιδιού. χρειάζεται ιδιαίτερη παιδαγωγική τακτική εδώ. Μερικοί γονείς ικανοποιούν όλες τις ιδιοτροπίες του παιδιού, ενώ άλλοι, αντίθετα, θεωρούν απαραίτητο να τσακώνονται με τα δικά τους παιδιά και να πηγαίνουν κόντρα στις επιθυμίες τους. Και υπάρχουν εκείνοι που μετατρέπουν το σπίτι σε γραφείο εισαγγελέα, όπου διεξάγονται ανακρίσεις: πού ήσουν, με ποιον ήσουν, τι έκανες και τι νόμιζες. Ένας τέτοιος δεσποτισμός είναι δαπανηρός τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ίδιους τους γονείς. Το παιδί μεγαλώνει είτε ως ένα αδύναμο πλάσμα είτε ως δεσπότης, του οποίου τα θύματα είναι συχνά οι ίδιοι οι γονείς. Όσον αφορά τα εγχειρίδια γονικής μέριμνας, παραδόξως, είναι σπάνιο να βρεις υποδειγματικά παιδιά στις οικογένειες ψυχολόγων που γράφουν εγχειρίδια. Ο Θεός να σας βοηθήσει.

 

Αυτό το μυστήριο είναι σπουδαίο. Ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με την οικογενειακή ζωή .Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρέλιν) 24

 

Σχετικά με το βάπτισμα στον Καθολικισμό

Η φίλη μου (ορθόδοξη, αλλά όχι εκκλησιαζόμενη) αποφάσισε να βαφτίσει το παιδί της στον Καθολικισμό. Ο σύζυγός της, επίσης μη εκκλησιαζόμενος, έθεσε έναν όρο: αν βαφτίσει, τότε μόνο στον Καθολικισμό. Αποφάσισε: για να μην αφήσει το παιδί αβάπτιστο, να συμφωνήσει με τον σύζυγό της. Πρότεινε να γίνω νονά, και όταν το παιδί μεγαλώσει, θα αποφασίσει μόνο του. Από όσο γνωρίζω, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν εγκρίνει, αλλά δεν απαγορεύει στους Ορθόδοξους Χριστιανούς να είναι νονοί των Καθολικών. Και ως νονά, θα μπορώ να επηρεάσω την επιλογή του παιδιού σε κάποιο βαθμό.

Δεν μπορείτε να βαπτίσετε ένα παιδί που γίνεται Καθολικό με τη συμμετοχή σας. Γενικά, απαγορεύεται στους Ορθόδοξους Χριστιανούς να συμμετέχουν σε μια ετερόδοξη τελετή. Ο διάδοχος αναλαμβάνει την ευθύνη της πνευματικής ανατροφής του παιδιού και θα πρέπει να εκφράσετε τη συγκατάθεσή σας να διδάξετε στο παιδί τον Καθολικισμό κατά τη διάρκεια της τελετής, πράγμα που σημαίνει ότι απλώς θα πείτε ψέματα. Καμία απάτη δεν ευχαριστεί τον Θεό, ακόμα κι αν διαπράττεται με καλό σκοπό.

 

Πώς να διδάξουμε σε ένα παιδί να επικοινωνεί;

Καταρχάς, πρέπει να διδάξετε στο παιδί την επικοινωνία και την ειλικρίνεια μέσα στην ίδια την οικογένεια, να ξυπνήσετε στο παιδί την επιθυμία να μοιραστεί τα προβλήματά του με τους γονείς του. Εδώ, χρειάζεται εκπαιδευτική διακριτικότητα,

 

Σχετικά με την καλλιέργεια της υπομονής στα παιδιά

Τι πρέπει να πείτε στον 6χρονο γιο σας που, όταν νιώθει έντονο σωματικό πόνο, λέει ότι θα ήταν καλύτερα αν δεν είχε γεννηθεί και ότι δεν θέλει να ζήσει;

Είναι καλό να διαβάζετε στον γιο σας βίους αγίων, ιδιαίτερα μαρτύρων και ασκητών παιδιών, για παράδειγμα, του σεβάσμιου νεαρού Μπογκολέπ. Είναι απαραίτητο να εξηγήσετε ότι για τα βάσανα στη γη, ο άνθρωπος λαμβάνει μια ανταμοιβή στον παράδεισο, στην αιώνια ζωή.

Σχετικά με το πείσμα των παιδιών

Η εγγονή μου σύντομα θα γίνει 3 ετών, είναι πολύ δραστήρια, ευγενική, όχι άπληστη, πάντα η πρώτη που ζητάει συγχώρεση, λατρεύει να φιλάει εικόνες, και όταν έφεραν το δεξί χέρι του Αγίου Σπυρίδωνα στην πόλη μας, δεν ήθελε να πάει σπίτι, έφυγε τρέχοντας από εμάς και φώναξε ότι την παίρναμε μακριά. Μπορεί να κάνει κάτι σωστό που ούτε ένας ενήλικας δεν θα μαντέψει. Αλλά είναι πεισματάρα. Αν πεις: "Μην το κάνεις αυτό", το επαναλαμβάνεις αρκετές φορές μέχρι να ουρλιάξεις. Το πείσμα της με ενοχλεί. Ζητώ τη συμβουλή σας.

Ο χαρακτήρας της εγγονής σου θα αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, οπότε μην δίνεις και τόση σημασία στο πείσμα της. Ο Θεός να σε βοηθήσει.

Η αρχή της ανατροφής ενός παιδιού

Η 10χρονη κόρη μου λατρεύει να βλέπει τηλεόραση, να παίζει στον υπολογιστή, αλλά δεν έχω παρατηρήσει ότι της αρέσει να προσεύχεται, να πηγαίνει στην εκκλησία. Καταλαβαίνω ότι ένας σκλάβος δεν είναι πιστός, πώς μπορώ να τη βοηθήσω να γίνει μέρος της Κύριας Αξίας;

Στην ανατροφή ενός παιδιού, πρέπει να τηρείται η αρχή: «Δικαιοσύνη χωρίς αυστηρότητα και αγάπη χωρίς επιείκεια στις αδυναμίες».

Πώς να μάθεις να αγαπάς;

Ανησυχώ πολύ για τη σχέση μου με την κόρη μου (είναι 3,5 ετών). Φοβάμαι ότι είμαι πολύ αυστηρή μαζί της, άδικη, θυμωμένη χωρίς λόγο. Μεγάλωσα σε μια πολύ δεσποτική, σκληρή οικογένεια και τώρα η πνευματική κατάσταση των γονιών μου είναι γενικά αξιοθρήνητη. Δεν θέλω πραγματικά να επαναλάβω όλα αυτά με τα παιδιά μου. Προσεύχομαι, τσακώνομαι, αλλά καταλαβαίνω ότι δεν ξέρω καν πώς να αγαπώ όπως πρέπει. Έχω διαβάσει τόνους βιβλίων ψυχολογίας. Καταλαβαίνω τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα όλα αποδεικνύονται διαφορετικά. Μερικές φορές υπάρχει τόσο κρύο στην ψυχή μου που είναι δύσκολο ακόμη και να αγκαλιάσω το δικό μου παιδί. Και θα ήθελα να χαμογελώ πιο συχνά. Πες μου πώς να μάθω να χαίρομαι και να αγαπώ όπως πρέπει.

Ένα παιδί, ακόμη και σε τόσο μικρή ηλικία, διακρίνει μεταξύ δικαιοσύνης και αδικίας. Δεν μπορείτε να είστε πολύ αυστηροί με ένα παιδί και, αντίθετα, να το αφήσετε να φύγει. Ο γενικός κανόνας για εσάς θα πρέπει να είναι, πρώτα απ 'όλα, να ηρεμήσετε τον εαυτό σας και μόνο τότε να εξηγήσετε ήρεμα στο παιδί τις πράξεις του και, εάν χρειάζεται, να τιμωρήσετε, χωρίς να συμπεριλάβετε συναισθήματα. Το διάβασμα τόνων βιβλίων ψυχολογίας είναι ο χειρότερος τρόπος για να μάθετε την αγάπη. Αυτά τα βιβλία είναι πιο πιθανό να σβήσουν τις τελευταίες σπίθες της αγάπης, επειδή η ψυχολογία θεωρεί ένα άτομο ως βιομηχανή και προσφέρει μέσα για να χειραγωγήσει αυτόν τον μηχανισμό. Μια τέτοια προσέγγιση σε ένα άτομο, που τον αντικειμενοποιεί, προκαλεί συναισθηματική ψύξη. Είναι καλύτερο να απλοποιήσετε τον εαυτό σας και να αποδεχτείτε κάθε μέρα της ζωής ως δώρο. Η ζωή είναι ένα πολύπλοκο μωσαϊκό χρωμάτων. Μην εστιάζετε την προσοχή σας μόνο σε σκούρους τόνους. Όταν παίρνετε ένα παιδί στην αγκαλιά σας, φανταστείτε τον εαυτό σας ως παιδί.

Τι θα γινόταν αν το Ισλάμ δεν είχε υπάρξει ποτέ;

Βοηθός του Αγίου Σεργίου: Βίος. Πνευματικό αλφάβητο του Αρχιμανδρίτη Κυρίλλου (Παβλόφ) 14

 

Η προσοχή του ανθρώπου πρέπει να στραφεί στην εκπλήρωση του θελήματος του Θεού

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ, ο Κύριος λέει στο Άγιο Ευαγγέλιο: Γιατί με αποκαλείτε «Κύριε!» «Κύριε!» και δεν κάνετε αυτό που λέω ( Λουκάς 6:46 ); Και πάλι: Δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών όποιος μου λέει «Κύριε!» «Κύριε!», αλλά αυτός που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς ( Ματθ. 7:21 ).

Με αυτά τα λόγια ο Κύριος μας δείχνει ότι όλη μας η προσοχή πρέπει να κατευθύνεται στην εκπλήρωση του θελήματος του Θεού, στην εκπλήρωση του ηθικού νόμου του Θεού. Χωρίς την εκπλήρωση του ηθικού νόμου, η προσευχή μας θα είναι δυσάρεστη στον Θεό, θα είναι άψυχη, απαράδεκτη στον Θεό. Αυτή η θέση επιβεβαιώνεται από μια άλλη ρήση από το Ευαγγέλιο, στην οποία ο Κύριος επέπληξε τους Φαρισαίους και τον Ιουδαϊκό λαό για την άψυχη προσευχή τους, λέγοντας: «Ο λαός αυτός με πλησιάζει με το στόμα του και με τιμά με με τα χείλη του· η καρδιά όμως είναι μακριά από μένα· και μάταια με λατρεύουν, διδάσκοντας διδασκαλίες, εντολές ανθρώπων» ( Ματθαίος 15:8-9 ). Αλλά στην εκπλήρωση ποιου χριστιανικού κανόνα πρέπει να κατευθυνθεί όλος ο ζήλος μας, ώστε το κατόρθωμα που αναλαμβάνεται να είναι πραγματικά ευάρεστο στον Θεό, να χρησιμεύσει για την πνευματική μας βελτίωση και να ελπίζουμε στη σωτηρία; Ο Σωτήρας δίδαξε αυτούς τους κανόνες σε όλους τους Χριστιανούς στην Επί του Όρους Ομιλία Του, στους λεγόμενους Μακαρισμούς, στην αρχή κιόλας της δημόσιας υπηρεσίας Του προς την ανθρώπινη φυλή.

Διδασκαλία του Χριστού για το ζωντανό νερό

Γνωρίζουμε ότι χωρίς νερό όλα πεθαίνουν. Όπου δεν υπάρχει βροχή, όπου δεν ρέουν ποτάμια, δεν φυτρώνουν δέντρα ή φυτά, αλλά όλα είναι καλυμμένα με άμμο, και τέτοια μέρη ονομάζονται έρημοι. Η ίδια τους η εμφάνιση φέρνει φόβο και απελπισία στην ανθρώπινη ψυχή.

Αυτή είναι η σημασία του υλικού νερού στη ζωή μας και στη ζωή του φυτικού κόσμου. Υπάρχει όμως και το ζωντανό, ουράνιο νερό, το οποίο είναι ακόμη πιο απαραίτητο και το οποίο ο Κύριος προστάζει όλους να αναζητούν. Αυτό το νερό είναι, πρώτα απ 'όλα, η χάρη διδασκαλία του Χριστού: όταν γίνεται δεκτό από την ψυχή, δίνει στην ψυχή ευδαιμονία και ζωή. Αντίθετα, όταν δεν υπάρχει τέτοια διδασκαλία στην ψυχή, τότε η ψυχή μαραζώνει, στεγνώνει, σκληραίνει και όλη η ανθρώπινη ζωή γίνεται σαν έρημος, όπου για τον άνθρωπο υπάρχει μόνο φόβος, ή θλίψη, ή μαρτύριο.

Όταν ο Κύριος ζήτησε από τη Σαμαρείτισσα να πιει, εκείνη Του απάντησε: Πώς γίνεται εσύ, που είσαι Ιουδαίος, να ζητάς από εμένα, τη Σαμαρείτισσα, να πιεις; Γιατί οι Ιουδαίοι δεν έχουν καμία σχέση με τους Σαμαρείτες ( Ιωάννης 4:9 ). Από αυτό είναι φανερό ότι δεν γνώριζε ακόμη ότι πρέπει να αγαπάς τους πάντες και να βοηθάς τους πάντες: είχε νερό για να σβήσει τη σωματική της δίψα, αλλά δεν είχε ακόμη πνευματικό νερό - τη χάρη της διδασκαλίας του Χριστού - στην ψυχή της. Δεν δίψαζε στο σώμα της, αλλά η ψυχή της βασανιζόταν από έχθρα και κακία προς τους Ιουδαίους, και γι' αυτό δεν είχε τη χαρά του Χριστού, η οποία είναι αχώριστη από την αγάπη.

Το νερό του Χριστού, το οποίο έδωσε σε όλους όσους πιστεύουν σε Αυτόν, είναι αγάπη, αλήθεια, ειρήνη και μαζί με αυτήν χαρά. Όλα αυτά δίνονται στον άνθρωπο μέσω της χαρισματικής διδασκαλίας του Ευαγγελίου. Ας χρησιμεύσει το παράδειγμα της Σαμαρείτισσας ως επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας. Μη έχοντας ακούσει αυτή τη διδασκαλία, δεν ήθελε να δώσει στον Σωτήρα να πιει, και αργότερα η καρδιά της, συγκινημένη από τη θαυμαστή διδασκαλία Του, την ώθησε να γίνει όχι μόνο ελεήμων, αλλά και ιεροκήρυκας και μάρτυρας για τη χριστιανική πίστη.

Μόνο η διδασκαλία του Χριστού σβήνει τη δίψα της ψυχής μας και την γεμίζει με χαρά και αγάπη. Το ανθρώπινο σώμα, όσο υγιές και δυνατό κι αν είναι, χρειάζεται τροφή και χωρίς τροφή εξασθενεί και φθείρεται. Και ένας κήπος, όσο τακτοποιημένος και εύφορος κι αν είναι, χωρίς νερό ξεραίνεται και αδειάζει. Έτσι συμβαίνει και με την ψυχή ενός ευσεβούς Χριστιανού: για να είναι ζωντανή, πρέπει να μελετά επιμελώς τον λόγο του Θεού. «Όποιος είναι από τον Θεό τα λόγια του Θεού ακούει» (βλ. Ιωάννης 18:37 ), λέει ο Σωτήρας. Όλοι οι αληθινοί δούλοι του Θεού γνωρίζουν ότι χωρίς να διαβάζουν και να ακούν τον Θείο λόγο δεν θα μπορούσαν να σταθούν σταθερά στο δρόμο της αρετής. Γι' αυτό, αγαπητοί μου, καταφύγετε επιμελώς στον λόγο του Θεού και αντλήστε από αυτόν παρηγοριά και πνευματικό ποτό για τον εαυτό σας.

Υπερηφάνεια: Πώς να την καταπολεμήσετε

Για να καταπολεμήσουμε με μεγαλύτερη επιτυχία την υπερηφάνειά μας, η οποία μας εμποδίζει να συγχωρούμε προσβολές και αδικήματα, πρέπει συχνά να εξετάζουμε το παράδειγμα του Σωτήρα μας, ο οποίος, όταν τον λοιδορούσαν, δεν τον λοιδόρησε· όταν υπέφερε, δεν απειλούσε ( Α΄ Πέτρου 2:23 ), αλλά προσευχόταν στον Ουράνιο Πατέρα για τους εχθρούς και τους σταυρωτές Του. Αυτό έκαναν οι άγιοι απόστολοι και ο άγιος πρωτομάρτυρας Αρχιδιάκονος Στέφανος.

«Διά τι μισείτε αυτόν που σας προσέβαλε», λέει η Σεβάσμια Μητέρα Συγκλητική, «δεν σας προσέβαλε αυτός, αλλά ο διάβολος· τρέφετε μίσος για την ασθένεια, και όχι για τον άρρωστο». Ολοκληρώνοντας τη συζήτησή μας, ας στραφούμε στους εαυτούς μας στα λόγια του Αγίου Αποστόλου Παύλου: «Μη σε νικάει το κακό, αλλά νίκησε το κακό με το καλό. Ειρηνεύστε με όλους τους ανθρώπους. Ο ήλιος ας μην δύει πάνω στην οργή σας» (πρβλ. Ρωμ. 12:21, 18 , Εφεσ. 4:26 ). Συγχωρήστε, και θα συγχωρεθείτε και θα γίνετε κληρονόμοι της Βασιλείας του Θεού! Αμήν.

Υπερηφάνεια: Τι την τροφοδοτεί και πού οδηγεί

Ναι, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, υπάρχει ένα τέτοιο ελάττωμα, το οποίο κανείς μας δεν θέλει να παραδεχτεί, αλλά το οποίο, παρόλα αυτά, όλοι το έχουμε σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό: η υπερηφάνεια και η ματαιοδοξία. Αλλά όσο λιγότερο το παρατηρούμε στον εαυτό μας, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για επαγρύπνηση από μέρους μας εναντίον του. Για τον λόγο αυτό, εκμεταλλευόμενοι την παρούσα ευκαιρία για αμοιβαία οικοδομή, ας μιλήσουμε για αυτό το ελάττωμα. Αυτό είναι ιδιαίτερα επίκαιρο, επειδή πλησιάζει η Σαρακοστή, η εποχή της μετάνοιας και του καθαρισμού των καρδιών μας, και επίσης επειδή στεκόμαστε μπροστά στη λειψανοθήκη του ταπεινού Σεργίου.

Τα πράγματα που διεγείρουν και υποστηρίζουν περισσότερο την υπερηφάνειά μας είναι ο πλούτος, η ομορφιά και η σωματική δύναμη, η δόξα και η σοφία, και, τέλος, η ενάρετη ζωή. Επομένως, ο ένας είναι περήφανος για τον πλούτο και τη θέση του, ο άλλος για τη σωματική του δύναμη και ομορφιά, το ένα τρίτο για τη νοημοσύνη του, τις διακρίσεις του, τα προσόντα του ή τις αρετές του, πολιτικές ή χριστιανικές. Ο περήφανος άνθρωπος απολαμβάνει τη σκέψη ότι όλα αυτά είναι ιδιοκτησία του, και όσο περισσότερο υπερηφανεύεται και εξυψώνεται, τόσο πιο σταθερή είναι αυτή η πεποίθηση μέσα του. Αλλά αυτή η πεποίθηση είναι αναμφίβολα ψευδής και λανθασμένη.

Ούτε ο πλούτος, ούτε η δόξα, ούτε η δύναμη, ούτε η ομορφιά, ούτε οι τιμές, αν δεν υπάρχει πραγματικά ευσεβής διάθεση σε έναν άνθρωπο, θα του δώσουν τίποτα εκτός από μια μάταιη απάτη και αλαζονεία στην ψυχή, γιατί δεν φέρνουν ηρεμία και ευτυχία, αλλά, αντίθετα, πολλαπλασιάζουν τις πνευματικές λύπες και στερούν την ψυχή από τη μελλοντική αιώνια ζωή. Όλα αυτά, όλα σύντομα καταστρέφονται από τις περιστάσεις, τον χρόνο ή την ασθένεια, επειδή κάθε σάρκα είναι σαν χόρτο, και κάθε ανθρώπινη δόξα είναι σαν το άνθος του χόρτου: το χόρτο μαραίνεται, και το άνθος του πέφτει ( Α΄ Πέτρ. 1:24 ).

Μερικοί φουσκώνουν με τη σοφία και τη σύνεσή τους, αλλά αυτές οι ευλογίες και οι αρετές έχουν και μια μάταιη μεγαλοπρέπεια και προετοιμάζουν ένα ψεύτικο ύψος, επειδή δεν έχουν καμία αξία από μόνες τους αν δεν υπάρχει φόβος Θεού μαζί τους. Ο μεγαλύτερος και αόρατος σοφός της κοσμικής σοφίας - ο διάβολος, όντας πονηρός, μη έχοντας φόβο Θεού, έγινε αποστάτης και υποβλήθηκε σε αιώνια καταδίκη, παρά το γεγονός ότι ήταν πιο έξυπνος από όλους.

Αλλά ο υπερήφανος άνθρωπος όχι μόνο οικειοποιείται όλες τις αρετές και τις ευλογίες για τις οποίες είναι περήφανος, αλλά τις υπερβάλλει επίσης. Ο υπερήφανος άνθρωπος αποδίδει μεγαλύτερη αξία σε αυτές τις ευλογίες από ό,τι έχουν εκ φύσεως, θεωρεί τον εαυτό του πιο έξυπνο, πιο ηθικό, πιο άξιο από ό,τι είναι στην πραγματικότητα, προσπαθεί να ξεπεράσει και να μεγαλύνει τον εαυτό του πάνω από τους γείτονές του, ταπεινώνοντάς τους μπροστά στον εαυτό του, φερόμενος σε αυτούς με ψυχρότητα, ασέβεια ή περιφρόνηση, επαινεί τον εαυτό του και επιδιώκει τον ίδιο έπαινο από τους άλλους, μερικές φορές σχεδόν φτάνει στο σημείο της θεοποίησης του εαυτού του, στη λατρεία των «τελειοτήτων» του και απαιτεί από τους άλλους να τον λατρεύουν και να υποκλίνονται, να πέφτουν στη σκόνη μπροστά στο μεγαλείο και τις αρετές του.

Αλλά ο υπερήφανος άνθρωπος δεν έχει πάντα μόνο τελειότητες και αρετές, έχει και αδυναμίες, και ελαττώματα, και αμαρτάνει με κακίες. Ωστόσο, είτε τις κρύβει από τους άλλους και από τον εαυτό του, είτε υποβαθμίζει τη σημασία και τη σπουδαιότητά τους, είτε δικαιολογείται γι' αυτές, ή ακόμη και δεν τις θεωρεί καθόλου κακές, αλλά τις αναγνωρίζει στον εαυτό του ως αρετές και τελειότητες και καυχιέται γι' αυτές.

Ένας ταπεινός άνθρωπος, ακόμα κι αν αμαρτάνει, θρηνεί από καρδιάς για το έγκλημά του, έχοντας πάντα επίγνωση της αμαρτίας και της ενοχής του ενώπιον του Θεού, και δεν ντρέπεται να αποκαλύψει το αμαρτωλό έλκος του σε έναν πνευματικό γιατρό. Αλλά ένας υπερήφανος άνθρωπος, τυφλωμένος από τις φανταστικές ή πραγματικές του αρετές, μη παρατηρώντας τις αδυναμίες του, εκτιμά τόσο πολύ τον εαυτό του που ντρέπεται να παραδεχτεί τον εαυτό του ένοχο για οτιδήποτε, και ακόμη περισσότερο να ομολογήσει τις αμαρτίες του ενώπιον ενός ιερέα.

Ο υπερήφανος άνθρωπος στην ευτυχία γίνεται ακόμη πιο καυχησιάρης ή υπερυψώνει τον εαυτό του πάνω από τους πλησίον του, και μερικές φορές ξεχνάει ακόμη και τον εαυτό του. Στην ατυχία, αντίθετα, είτε πικραίνεται και παραπονιέται για τη μοίρα, είτε λιποψυχεί και ενδίδει στην απελπισία. Αλλά ο ταπεινός άνθρωπος δεν φουσκώνει από ευτυχία και δεν αποθαρρύνεται εν μέσω των πιο σοβαρών ατυχιών, αλλά με υπομονή και ταπεινότητα παραδίδεται στο θέλημα του Ουράνιου Πατέρα. Και γι' αυτό ο Θεός αντιστέκεται στους υπερήφανους, αλλά δίνει τη χάρη Του στους ταπεινούς (βλ. Α' Πέτρ. 5:5 ): επειδή ο υπερήφανος άνθρωπος βασίζεται μόνο στον εαυτό του και στις δικές του δυνάμεις και δεν αισθάνεται την ανάγκη για ανώτερη βοήθεια και όχι μόνο δεν τη ζητά, αλλά φαίνεται και να την απομακρύνει από τον εαυτό του. Ο ταπεινός άνθρωπος είναι πάντα διαποτισμένος με τη συνείδηση ​​της αναξιότητας και της αδυναμίας του, και γι' αυτό πάντα ζητά βοήθεια από ψηλά.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μιλάει για την υπερηφάνεια ως εξής: «Η υπερηφάνεια είναι η απόρριψη του Θεού, μια δαιμονική επινόηση, η περιφρόνηση των ανθρώπων, η μητέρα της καταδίκης, το γέννημα του αίνου, ένα σημάδι της στειρότητας της ψυχής, η απομάκρυνση της βοήθειας του Θεού, η αιτία της τρέλας, ο ένοχος των πτώσεων, η πηγή του θυμού, η πύλη της υποκρισίας, το οχυρό των δαιμόνων, το θησαυροφυλάκιο των αμαρτιών, η αιτία της ασπλαχνίας, η άγνοια της συμπόνιας, ένας σκληρός βασανιστής, ένας απάνθρωπος κριτής, ένας εχθρός του Θεού, η ρίζα της βλασφημίας».

Η αρχή της υπερηφάνειας είναι το τέλος της ματαιοδοξίας, η μέση είναι η ταπείνωση του πλησίον, η αυτοέπαινη καρδιά, το μίσος για την επίπληξη, και το τέλος είναι η απόρριψη της βοήθειας του Θεού, η εμπιστοσύνη στην προσωπική μας επιμέλεια, η δαιμονική διάθεση.

Εκεί που έγινε η πτώση, εγκαταστάθηκε πρώτα η υπερηφάνεια, γιατί ο κήρυκας του πρώτου είναι το δεύτερο. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δώδεκα άτιμα πάθη· αν αγαπήσεις εκούσια ένα από αυτά, δηλαδή την υπερηφάνεια, τότε μόνο αυτό θα καλύψει τη θέση των άλλων έντεκα. Ο υπερήφανος αντιλέγει έντονα, αλλά ο ταπεινός όχι μόνο δεν αντιλέγει, αλλά ούτε τολμά να σηκώσει τα μάτια του. Το κυπαρίσσι δεν προσκυνάει ούτε προσκυνάει στη γη: έτσι ο υπερήφανος δεν μπορεί να έχει υπακοή. Ο υπερήφανος επιθυμεί να κυβερνά, και δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Ο Θεός αντιστέκεται στους υπερήφανους, ποιος λοιπόν μπορεί να τους ελεήσει; Κάθε υπερήφανος άνθρωπος είναι ακάθαρτος ενώπιον του Κυρίου (βλ. Παροιμίες 16:5 ), ποιος λοιπόν μπορεί να τον καθαρίσει;

Η τιμωρία του υπερήφανου είναι η πτώση του, η στενοχώρια είναι ο δαίμονας και το σημάδι της εγκατάλειψής του από τον Θεό είναι η τρέλα. Αυτός που απορρίπτει την επίπληξη αποκαλύπτει πάθος και αυτός που την δέχεται απελευθερώνεται από τα δεσμά της.

Είναι ντροπή να καυχιέσαι για τα στολίδια των άλλων και ακραία τρέλα να υπερηφανεύεσαι για τα χαρίσματα του Θεού. Να εξυμνείς τον εαυτό σου μόνο για τις αρετές που έχεις επιτελέσει πριν από τη γέννησή σου· και αυτές που έχεις επιτελέσει μετά τη γέννησή σου, σου τις έχει δώσει ο Θεός, καθώς και την ίδια τη γέννηση. Όσες αρετές έχεις διορθώσει χωρίς τη βοήθεια του νου, αυτές είναι μόνο δικές σου, επειδή ο Θεός σου έχει δώσει το ίδιο το νου. Όποια κατορθώματα έχεις επιδείξει χωρίς το σώμα, αυτά μόνο πρέπει να αποδοθούν στη δική σου επιμέλεια, γιατί το ίδιο το σώμα δεν είναι δικό σου, αλλά δημιούργημα του Θεού.

Η υπερηφάνεια προκαλεί λήθη των αμαρτιών, και η μνήμη τους είναι ο μεσίτης της ταπεινότητας. Η υπερηφάνεια είναι η έσχατη φτώχεια της ψυχής, η οποία ονειρεύεται τον εαυτό της πλούσιο, και, όντας στο σκοτάδι, νομίζει ότι βρίσκεται στο φως. Αυτό το ποταπό πάθος όχι μόνο δεν μας επιτρέπει να πετύχουμε, αλλά μας ρίχνει και από τα ύψη. Οι υπερήφανοι είναι σαν μήλο, σάπιο εσωτερικά, αλλά λάμπουν από ομορφιά εξωτερικά. Ο υπερήφανος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από δαίμονα, έχει γίνει δαίμονας και αντίπαλος του εαυτού του.

Στις καρδιές των υπερήφανων γεννιούνται βλάσφημα λόγια, αλλά στις ψυχές των ταπεινών - ουράνια οράματα. Ο κλέφτης δεν αγαπά τον ήλιο· οι υπερήφανοι καταφρονούν τους πράους.

Αν κάποιος έχει πέσει από τον ουρανό εξαιτίας αυτού του ενός πάθους (της υπερηφάνειας), τότε πρέπει να ερευνήσουμε αν είναι δυνατόν να ανέλθει στον ουρανό μέσω της ταπεινότητας και χωρίς άλλες αρετές; Αυτός που αιχμαλωτίζεται από την υπερηφάνεια χρειάζεται τη βοήθεια του ίδιου του Θεού, γιατί η ανθρώπινη σωτηρία είναι μάταιη για έναν τέτοιο άνθρωπο. Για τέτοιους ανθρώπους, η υπακοή, μια σκληρή και περιφρονημένη ζωή και η ανάγνωση για τα υπερφυσικά έργα των αγίων πατέρων είναι πολύ χρήσιμα. Ίσως, τουλάχιστον μέσω αυτού, αυτοί οι ασθενείς να λάβουν μια μικρή ελπίδα σωτηρίας.

Ας σκεφτούμε, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, πού μπορεί να μας οδηγήσει η ταπείνωση μετά το τέλος αυτής της ζωής και πού μπορεί να μας οδηγήσει η υπερηφάνεια. Η υπερηφάνεια πρέπει αναπόφευκτα να οδηγήσει εκεί που οδήγησε την πεσμένη Ντένιτσα, δηλαδή στην αιώνια καταστροφή, στον χωρισμό από τον Θεό. Η ταπείνωση θα οδηγήσει φυσικά εκεί που οδήγησε όλους τους αγίους του Θεού και τον μεσίτη και προσευχητάρι μας, τον Άγιο Σέργιο, στην αιώνια μακαριότητα, στην αιώνια ένωση με τον Θεό, επειδή δεν ήταν μάταιο που είπε ο Σωτήρας: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών ( Ματθ. 5:3 ). Αμήν.

Βοηθός του Αγίου Σεργίου: Βίος. Πνευματικό αλφάβητο του Αρχιμανδρίτη Κυρίλλου (Παβλόφ) 13

 

Η πορνεία τιμωρείται τρομερά από τον Θεό

Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός σας, να απέχετε από την πορνεία· να ξέρει ο καθένας σας να κρατάει το δικό του σκεύος με αγιότητα και τιμή, και όχι με πάθος επιθυμίας, όπως οι ειδωλολάτρες που δεν γνωρίζουν τον Θεό.

Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; Να πάρω λοιπόν τα μέλη του Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο! Δεν ξέρετε ότι αυτός που ενώνεται με πόρνη είναι ένα σώμα μαζί της; Αλλά αυτός που ενώνεται με τον Κύριο είναι ένα πνεύμα μαζί με τον Κύριο. Φεύγετε από την πορνεία. Κάθε αμαρτία που κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα, αλλά ο πόρνος αμαρτάνει ενάντια στο ίδιο του το σώμα. Δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που είναι μέσα σας, το οποίο έχετε από τον Θεό, και δεν είστε δικοί σας; Διότι αγοράστηκετε με τιμή. Δοξάστε λοιπόν τον Θεό στο σώμα σας και στο πνεύμα σας, που είναι του Θεού ( Α΄ Θεσσαλονικείς 4:3-5 , Α΄ Κορινθίους 6:15-20 ).

Βλέπετε ποια αξιοπρέπεια αποδίδει ο άγιος απόστολος στο σώμα μας; Και γνωρίζουμε ποια τιμή αποδίδεται στο σώμα ενός Χριστιανού μετά τον θάνατό του. Καίνε θυμίαμα μπροστά του, το περιβάλλουν με αναμμένες λάμπες, το προσκυνούν, το φιλούν, ψάλλουν επικήδειους ύμνους, το μεταφέρουν μπροστά σε εικόνες και τοποθετούν έναν σταυρό στον τάφο. Γιατί τέτοια τιμή; Επειδή το σώμα ενός Χριστιανού είναι θεωμένο, αγιάζεται στο μυστήριο του Βαπτίσματος με τη χάρη του Πνεύματος του Θεού, είναι η κατοικία του Αγίου Πνεύματος.

Οι άγιοι το γνώριζαν αυτό και γι' αυτό φρόντιζαν με τόσο ζήλο για την πνευματική και σωματική καθαρότητα. Αποφάσισαν να πεθάνουν παρά να μολυνθούν και να χάσουν την καθαρότητά τους. Έτσι, σε έναν διάσημο ασκητή, τον Όσιο Μαρτινιανό, μια μέρα στην έρημο μια πόρνη παρουσιάστηκε με το πρόσχημα μιας φτωχής χαμένης περιπλανώμενης. Τότε, ντυμένη με όμορφα ρούχα, άρχισε να βάζει σε πειρασμό τον ερημίτη να αμαρτήσει, κάτι που πυροδότησε μέσα του μια έντονη σαρκική μάχη. Ο σεβάσμιος άνδρας βρισκόταν ήδη σε μεγάλη σύγχυση και δισταγμό, αλλά η κοινή λογική νίκησε τον πειρασμό: άναψε ένα σωρό από φρύγανα και, ξυπόλητος, στάθηκε πάνω του και στάθηκε μέχρι που η υλική φωτιά έσβησε τη φωτιά της σαρκικής επιθυμίας.

Ένας άλλος ασκητής, ο Όσιος Ιωαννίκιος ο Μέγας, κάποτε είχε κατακλυστεί τόσο πολύ από σαρκικό πάθος που κάποτε, περνώντας από μια σχισμή στον βράχο όπου φωλιούσε ένα τεράστιο φίδι, αποφάσισε να δεχτεί τον θάνατο από αυτό παρά να ενδώσει τελικά στην επιθυμία και να μολυνθεί. Μόλις όμως ήρθε σε επαφή με το φίδι, αυτό πέθανε αμέσως και το σαρκικό πάθος τον εγκατέλειψε.

Η αγία μάρτυρας Ποταμιάινα αποφάσισε να ριχτεί σε ένα καζάνι με βραστή πίσσα παρά να παραδοθεί στα χέρια του ειδωλολάτρη αφέντη της για βεβήλωση. Μια άλλη μάρτυρας, μια παντρεμένη γυναίκα, της οποίας η ομορφιά σαγήνευε τον βασανιστή των Χριστιανών, κατέφυγε στην ακόλουθη μέθοδο για να διατηρήσει την αγνότητά της. Ζήτησε από τους στρατιώτες να της δώσουν χρόνο να αλλάξει σε καλύτερα ρούχα, και εκείνη τη στιγμή η ίδια πήγε στην κρεβατοκάμαρά της και τρύπησε την κοιλιά της με ένα σπαθί. Έτσι οι άγιοι φρόντιζαν για την αγνότητα...

Η αμαρτία της πορνείας τιμωρείται τρομερά από τον Θεό και πρέπει να προφυλάσσεται κανείς από αυτήν. Ας μην νομίζει κανείς ότι είναι ασφαλής από την πτώση. Πολλοί άνθρωποι, δυνατοί στην ψυχή, έπεσαν ξαφνικά, και εκείνοι που είχαν διατηρήσει για πολύ καιρό την αγνότητα και την αθωότητα αργότερα προσκολλήθηκαν τόσο πολύ στην σαρκική αμαρτία που ήταν δύσκολο να περιμένει κανείς διόρθωση από αυτούς. Η Εκκλησία γνωρίζει παραδείγματα όπου άνθρωποι προικισμένοι με τα χαρίσματα των θαυμάτων, της διορατικότητας, της προφητείας, μέτοχοι της χάρης του Αγίου Πνεύματος, έπεσαν αξιολύπητα στην άβυσσο αυτής της αμαρτίας.

Κάποιοι, διαβάζοντας το Ευαγγέλιο, μπορεί να νομίζουν ότι ο Κύριος είναι επιεικής προς τους πόρνους, και επομένως προς την αμαρτία της πορνείας. Αλλά πρέπει να ειπωθούν τα εξής σε απάντηση σε αυτή την παρανόηση: ο Κύριος ήταν πράγματι επιεικής προς τους πόρνους και τις πόρνες όταν τους είδε να μετανοούν δημόσια και να πλένουν τα αγνά Του πόδια με τα δάκρυά τους. Ήταν επιεικής προς την αδυναμία της φύσης μας, αλλά είναι πολύ αυστηρός προς την αμαρτία: Ακούσατε ότι ειπώθηκε σε αυτούς από την αρχαιότητα: «Ου μοιχεύσεις». Αλλά σας λέω ότι όποιος κοιτάξει μια γυναίκα για να την επιθυμήσει, έχει ήδη μοιχεύσει μαζί της στην καρδιά του ( Ματθαίος 5:27-28 ). Στην Παλαιά Διαθήκη, οι πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων καταστράφηκαν από φωτιά για την πορνεία των κατοίκων τους. Και πολλά, πολλά άλλα παραδείγματα της τιμωρίας των μοιχών από τον Θεό θα πρέπει να μας τρομάζουν και να μας κρατούν μακριά από αυτή την κακία.

Αυτή η αμαρτία από μόνη της φέρνει τη μεγαλύτερη ζημιά στον άνθρωπο. Οι άνθρωποι που υποδουλώνονται σε αυτήν πέφτουν στη φτώχεια και τη δυστυχία, όπως φαίνεται από το παράδειγμα του ασώτου υιού. Καταστρέφουν την υγεία τους, γερνούν και πεθαίνουν πρόωρα. Ένας άκρατος πόρνος καταστρέφει τις πνευματικές του δυνάμεις: χάνει τη μνήμη του, σκοτίζει το νου του και αποδυναμώνει τη θέλησή του. Και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει ότι αυτός που έχει παραδοθεί σε αυτό το πάθος αναγκαστικά πέφτει σε αναισθησία, χάνει την ντροπή και τον φόβο του Θεού, στερείται της σύνεσης και του ελέους του Θεού και, φέρνοντας πάνω του την οργή του Θεού, βυθίζεται οικειοθελώς στην καταστροφή που περιμένει όλους τους πόρνους.

Για να προστατευτούμε από την πορνεία, οι Άγιοι Πατέρες μας προστάζουν να δίνουμε προσοχή στις πρώτες μας σκέψεις και επιθυμίες. Εφόσον αυτή η αμαρτία γεννιέται αρχικά στις σκέψεις, είναι απαραίτητο να την καταπολεμήσουμε εν τη γενέσει της, χωρίς να δώσουμε στο αμαρτωλό συναίσθημα την ευκαιρία να δυναμώσει. Για να το κάνουμε αυτό, οι Πατέρες μας συμβουλεύουν να σκεφτόμαστε το γεγονός ότι ο Θεός είναι παντογνώστης και παντογνώστης, ότι καμία από τις πιο κρυφές μας σκέψεις δεν είναι κρυμμένη από Αυτόν, ότι επειδή ενδίδουμε στις ακάθαρτες επιθυμίες μας θα βασανιστούμε στην Τελική Κρίση του Θεού, όταν όλες οι επαίσχυντες σκέψεις μας θα αποκαλυφθούν μπροστά σε όλους τους συγγενείς και τους φίλους μας, και τι ντροπή θα μας κατακλύσει τότε! Πρέπει να καταστέλλουμε τη φλόγα της παθιασμένης φωτιάς στην αρχή, ώστε να μην μας κάψει όταν δεν έχουμε πλέον τη δύναμη να την καταπολεμήσουμε.

Είναι επίσης απαραίτητο να αποστασιοποιηθεί κανείς από διεφθαρμένες κοινότητες και ανθρώπους, να μην ακούει σαγηνευτικές ομιλίες. Ειδικά οι παρθένοι πρέπει να είναι προσεκτικοί στην επικοινωνία με άτομα του αντίθετου φύλου και στις συζητήσεις μαζί τους.

Επιπλέον, είναι απαραίτητο να τηρείται η μετριοπάθεια στο φαγητό και το ποτό, και κυρίως να φοβάται κανείς την κατανάλωση κρασιού, το οποίο ιδιαίτερα πυροδοτεί το σαρκικό πάθος. Είναι αδύνατο ταυτόχρονα να επιτευχθεί η καθαρότητα της ψυχής και του σώματος χωρίς πρώτα να καθαριστεί η ψυχή από άλλα πάθη: θυμό, ματαιοδοξία, υπερηφάνεια, απελπισία, φιλαργυρία, έχθρα και άλλα παρόμοια. Είναι απαραίτητο να διατηρεί κανείς ταπεινότητα, να έχει μεταμελημένη καρδιά και να προσεύχεται στον Θεό, ο οποίος μόνος μπορεί να δώσει δύναμη για να ξεπεράσει αυτό το πάθος.

Αληθινά ευλογημένο είναι το σώμα που διατηρείται σε αγνότητα και θα είναι άξιο της δοξολογίας που θα ακολουθήσει κατά την ώρα της Γενικής Ανάστασης από τους νεκρούς. Και, αντίθετα, άξιο καταδίκης και πένθους είναι το σώμα που έχει παραδοθεί οικειοθελώς σε αυτή την ακαθαρσία και, κατά συνέπεια, στην καταστροφή. Χαίρετε και αγαλλιάστε όλοι εσείς, αγαπητοί ασκητές της ευσέβειας, που για χάρη της διατήρησης της αγνότητας μερικές φορές βιώνετε θλίψεις, αλλά αγωνίζεστε με την επίθεση των σαρκικών επιθυμιών, τιθασεύοντάς τες από αγάπη για τον Κύριο, γιατί μια μεγάλη ανταμοιβή ετοιμάζεται για εσάς για αυτή την εγκράτεια! Στις θλίψεις και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε κατά τη διάρκεια αυτής της σκληρής μάχης, είθε ο ίδιος ο Μυητής του Ασκητισμού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο Οδηγός της ζωής μας η Υπεραγία Παρθένος Μαρία, όλοι οι άγιοι και ο θερμότερος μεσίτης και προστάτης μας, ο Άγιος Σέργιος, να είναι βοηθοί σας.

Μην απελπίζεστε, εσείς που έχετε πέσει για κάποιο λόγο. Μην αποθαρρύνεστε, οι πόρτες της μετάνοιας δεν έχουν ακόμη κλείσει, ο ελεήμων Ουράνιος Πατέρας περιμένει ακόμα τη μεταστροφή των ασώτων υιών Του. Έρχεται η Μεγάλη Σαρακοστή, όταν ο Κύριος είναι ιδιαίτερα κοντά στους μετανοημένους. Πέστε μπροστά Του με δάκρυα, όπως έπεσε ο άσωτος υιός (βλ. Λουκάς 15:18-19 ), και πείτε: «Αμαρτήσαμε, Κύριε, ενώπιόν Σου και δεν είμαστε άξιοι να ονομαστούμε παιδιά Σου, αλλά δέξου μας τουλάχιστον ως μισθωτούς Σου». Και Αυτός, ο Ελεήμων, θα συγχωρήσει την αμαρτία και, αφού καθαρίσει την ψυχή από τη βρωμιά, θα την λευκάνει και θα την θρέψει με το Αρνί που σφάχτηκε για τις αμαρτίες όλου του κόσμου.

Έτσι, όλοι καλούνται σε μια αγνή ζωή, άνθρωποι κάθε κατάστασης. Η αγνότητα των παρθένων συνίσταται στην πλήρη απομάκρυνσή τους από τις αισθησιακές ηδονές, η αγνότητα των χηρών στην αποχή από τις σαρκικές ηδονές μετά τον θάνατο του συζύγου τους μέχρι τον δικό τους θάνατο, η αγνότητα των ατόμων στον γάμο συνίσταται στη διατήρηση της συζυγικής πίστης και στη μετριοπαθή χρήση των συζυγικών τους δικαιωμάτων. Διότι η χάρη του Θεού φανερώθηκε, φέρνοντας σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους, διδάσκοντάς μας να αρνηθούμε την ασέβεια και τις κοσμικές επιθυμίες, να ζήσουμε σωφρονώς, δίκαια και ευσεβώς στον παρόντα αιώνα, προσδοκώντας την μακαρία ελπίδα και την ένδοξη εμφάνιση του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού ( Τίτον 2:11-13 ), στον οποίο από εμάς, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, ας είναι τιμή και αίνος, τώρα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Πίστεψε ότι ο Κύριος είναι πάντα μαζί σου

Στο σκοτάδι της νύχτας, εν μέσω αυτών των θυελλωδών κυμάτων της θάλασσας της ζωής, μπορούμε να βρούμε αληθινή ειρήνη και ασφάλεια μόνο στην εγκάρδια πεποίθηση ότι πλέουμε σε αυτή τη θάλασσα της ζωής, όπως οι απόστολοι, όχι μόνοι μας, αλλά με το θέλημα του Κυρίου: Ο Ιησούς, όπως λέει ο Ευαγγελιστής, ανάγκασε τους μαθητές Του να μπουν στο πλοίο ( Ματθ. 14:22 ) - πλέουμε προς την ακτή της αιώνιας ζωής που προκαθορίστηκε από τον Κύριο, προς το ευλογημένο λιμάνι της Βασιλείας του Θεού. πλέουμε στην αόρατη, αλλά παρόλα αυτά σωτήρια για εμάς παρουσία του ίδιου του Κυρίου, περπατώντας στη θάλασσα και δαμάζοντας τα κύματα.

...Το Ευαγγέλιο... μας διδάσκει θάρρος και σταθερή εμπιστοσύνη στη βοήθεια του Θεού σε δύσκολες συνθήκες της ζωής, σε κινδύνους, πειρασμούς και ατυχίες, στην πεποίθηση ότι ο Κύριος είναι πάντα μαζί μας και δεν θα επιτρέψει σε όσους Τον εμπιστεύονται και Τον αγαπούν να χαθούν πρόωρα.

Έτσι, οι απόστολοι βρέθηκαν σε μια πολύ δύσκολη θέση όταν βρίσκονταν σε μια βάρκα στη μέση της θάλασσας, με αντίθετο άνεμο, και ο Κύριος, θέλοντας να τους βγάλει από τη δύσκολη θέση τους, πήγε σε αυτούς στη θάλασσα. Οι απόστολοι, που τότε δεν ήταν ακόμη τέλειοι, αλλά μόνο αρχάριοι στην πίστη και τη ζωή, απεικονίζουν εσάς και εμένα. Η θάλασσα συμβολίζει τη μάταιη ζωή εδώ, που ταράσσεται από τις πονηριές του διαβόλου και πολλούς διαφορετικούς πειρασμούς και ατυχίες. Η βάρκα είναι το εύκολα καταστρεφόμενο σώμα μας, στο οποίο το πνεύμα μας, μαζί με την ψυχή, κολυμπάει στη θάλασσα αυτής της ζωής και το οποίο ο εχθρός της σωτηρίας μας είναι έτοιμος να πνίξει με σαρκικά πάθη.

Όλοι μας, αδελφοί και αδελφές, αν και σε διαφορετικό βαθμό, βιώνουμε στη ζωή μας μια θύελλα από προβλήματα και δυστυχίες, σαν κολυμβητές στη θάλασσα. Και εμείς, σαν τους απόστολους που κάποτε υπέφεραν σε μια βάρκα, έχουμε τις καρδιές, τις σκέψεις και τις θελήσεις μας οδυνηρά αναστατωμένες κάτω από το βάρος των αμαρτιών, έτσι ώστε μερικές φορές φοβόμαστε τα πάντα και τους πάντες, ακόμη και τη δική μας σκιά και το θρόισμα των φύλλων των δέντρων. Αλλά αυτό συμβαίνει επειδή η πίστη μας στον Ιησού Χριστό είναι ακόμα αδύναμη, επειδή δεν έχουμε ακόμη ενωθεί μαζί Του: γιατί όποιος έχει πιστέψει σε Αυτόν με όλη του την καρδιά και είναι στενά ενωμένος μαζί Του, δεν φοβάται κανέναν ούτε στον ουρανό ούτε στη γη. Ο Κύριος είναι το φως μου και ο Σωτήρας μου, ποιον να φοβηθώ; Ο Κύριος είναι ο υπερασπιστής της ζωής μου, από ποιον να φοβηθώ; Αν και στρατοπέδευσαν εναντίον μου, η καρδιά μου δεν θα φοβηθεί· αν και μάχη ξεσπάσει εναντίον μου, σε Αυτόν θα εμπιστευτώ ( Ψαλμ. 27:1, 3 ). Έτσι είναι τολμηρός, θαρραλέος και άφοβος αυτός που πιστεύει και αγαπά τον Κύριο!

Ο Κύριος δεν θα σας αφήσει στην απελπιστική σας κατάσταση, αν στραφείτε σε Αυτόν μόνο με προσευχή και ένα αίτημα να σας διευκολύνει. Αλλά το θέμα είναι ότι αυτή τη στιγμή - την ώρα του πειρασμού - συχνά ξεχνάμε τον Θεό. Μας κατακλύζουν καταστροφές, αποτυχίες, θλίψεις, έτσι ώστε η μία ατυχία να διαδέχεται την άλλη. Δεν ξέρουμε από τι να πιαστούμε μέσα σε αυτές τις θλίψεις και τις ατυχίες, και σύντομα πέφτουμε σε απελπισία, κατεβάζουμε τα χέρια μας και σκεφτόμαστε: «Όλα τελείωσαν για μένα, δεν θα δω εδώ στη γη άλλη χαρά και παρηγοριά». Και πέφτουμε σε απελπισία, ξεχνώντας αυτή τη στιγμή να στραφούμε στον Θεό.

Δεν μας έστειλε ο Κύριος μια δοκιμασία; Αλλά μπορεί επίσης να στείλει υπομονή, υποστήριξη και παρηγοριά. Ο Κύριος θα τιμωρήσει - θα έχει επίσης έλεος και παρηγοριά. Έχει πολλά μέσα για αυτό, γιατί ξέρει πώς να χύσει παρηγοριά στην καρδιά του πιο απελπισμένου που υποφέρει. Ναι, δεν πρέπει κανείς να γκρινιάζει και να απελπίζεται σε τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις, αλλά μάλλον να φωνάζει στον Κύριο: «Κύριε, σώσε με, χάνομαι! Κύριε, ενίσχυσέ με, στείλε μου υπομονή, σε ό,τι και όπως ξέρεις, παρηγόρησέ με». Πιστέψτε με: όπως ο Κύριος εμφανίστηκε στους αμφιβολούντες και φοβισμένους μαθητές Του, έτσι θα εμφανιστεί πνευματικά και σε εσάς και θα σας δώσει ό,τι είναι απαραίτητο για το αληθινό σας καλό.

ΑΛΗΘΙΝΈΣ ΙΣΤΟΡΊΕΣ.Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν ἐν οὐρανοῖς… 52

 

Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν ἐν οὐρανοῖς…

Ιρίνα Ντμίτριεβα

Τη διήγηση που ακολουθεί την άκουσα από ενορίτη της Εκκλησιαστικής Επαρχίας Μπρατσκ, τον οποίον συνάντησα, όταν εκείνος ήρθε να προσευχηθεί για το γιο του στο εκκλησάκι της ενορίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπου δούλευα. Το παιδί του ήταν στην εντατική σε βαριά κατάσταση. Ο άντρας κάθισε στο παγκάκι και πιάσαμε κουβέντα. Τη διήγησή του θα προσπαθήσω να την αποδώσω σχεδόν κατά λέξη:

– Κάποτε ένας φίλος μου και εγώ βρεθήκαμε στην πόλη Ιρκούτσκ για δουλειές και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το ναό σας. Η ιερή ακολουθία είχε τελειώσει. Πήγαμε στην πηγή, πήραμε λίγο αγίασμα, περπατήσαμε λίγο και επιστρέψαμε. Η εκκλησία ήταν άδεια και ο φίλος μού ζήτησε την κάμερα για να βιντεοσκοπήσει την εκκλησία. Ξαφνιάστηκα: για ποιο λόγο; Αφού δεν έχει ιερή ακολουθία. Αλλά αυτός, γνωρίζοντας ότι εδώ υπήρχε σκήτη και παλαιός ναός, θέλησε να καταγράψει τις εικόνες και το εσωτερικό του Ναού. Τον περίμενα μέχρι να τελειώσει τη βιντεοσκόπηση και ξεκινήσαμε για το σιδηροδρομικό σταθμό, καθώς θα επιστρέφαμε στην πόλη μας, στο Μπρατσκ.  

Την επόμενη μέρα, όταν επέστρεψα από τη δουλειά, με υποδέχτηκε η κόρη μου. Με έκπληκτα μάτια με ρωτάει: «Μπαμπά, τι βίντεο ήταν αυτό από το Ιρκούτσκ; Τι υπέροχη χορωδία που είναι αυτή!»

Άρχισα να φέρνω αντιρρήσεις για την παρουσία οποιουδήποτε στη διάρκεια της βιντεοσκόπησης, λέγοντάς της ότι η εκκλησία ήταν εντελώς άδεια. Αλλά αυτή, χωρίς να με ακούει, με τράβηξε από το χέρι στο δωμάτιο, έβαλε την κάμερα και ξαφνικά άκουσα μια θαυμαστή ψαλμωδία. Χωρίς να καταλαβαίνω τι συμβαίνει, παρακολούθησα ξανά ό, τι είχαμε γυρίσει στην κάμερα. Ο Ναός ήταν άδειος, όπως ακριβώς ήταν και στη διάρκεια της παραμονής μας εκεί, αλλά ακουγόταν ψαλμωδία. Δεν είχα τι να απαντήσω στην κόρη μου.  

Εγώ άκουγα τον άντρα χωρίς να τον διακόπτω. Αυτός συνέχιζε:

– Δεύτερη φορά που επισκεφτήκαμε το Ναό σας, ήταν στη γιορτή του Αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ, όταν είχαμε έρθει μαζί με άλλους προσκυνητές. Είχαμε αποφασίσει να διανυκτερεύσουμε στα κελλιά του Ναού. Το βράδυ, οι γυναίκες έμειναν στα κελλιά να διαβάζουν τον κανόνα και εμείς κατευθυνθήκαμε προς τα λουτρά, όπου μας επέτρεψαν ευγενικά να πλυθούμε. Συζητούσαμε διάφορα πράγματα και δεν καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα. Όταν ακούσαμε να χτυπούν την πόρτα, συνήλθαμε και σπεύσαμε να τελειώσουμε το μπάνιο μας. Όταν βγήκαμε, μας περίμενε μια από τις συνταξιδιώτισσές μας που μας επέπληξε:

– Τι κάνετε; Αφού αύριο πρέπει να σηκωθούμε νωρίς!

– Δεν πειράζει, θα προλάβουμε.

Είχε βραδιάσει. Περπατούσαμε προς το μέρος των κελλιών μας και ξαφνικά ακούμε σιγανή ψαλμωδία.

– Τι είναι αυτό; – ρώτησε η προσκυνήτρια που μόλις μας είχε μαλώσει.   

– Μάλλον, ο χορός κάνει πρόβα.

– Ο χορός; Έχεις κοιτάξει το ρολόϊ;

– Τι ώρα είναι;

– Δώδεκα και κάτι.

Σιωπήσαμε. Και εγώ που θυμήθηκα την εμπειρία μας με τις βιντεοσκοπήσεις στο Ναό, δεν εξεπλάγην.

Όταν αργότερα συναντήθηκα με τον εφημέριό σας, τον πατέρα Κ., άθελά μου του έκανα την εξής ερώτηση:

– Παππούλη, ψέλνουν Άγγελοι εδώ στο Ναό σας;

Ο παππούλης χαμογέλασε και απάντησε, λες και επρόκειτο για συνηθισμένα πράγματα:

– Ναι, καμιά φορά.

Εσείς έχετε ακούσει ποτέ αγγελική ψαλμωδία; Σας καλούμε να μας επισκεφτείτε. Μήπως σταθείτε τυχεροί.

Ιρίνα Ντμίτριεβα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

monastery.ru

10/21/2023

ΝΈΑ ΈΚΔΟΣΗ.

ΝΈΑ ΈΚΔΟΣΗ.

ΑΛΗΘΙΝΈΣ ΙΣΤΟΡΊΕΣ. 51«Είδα τον Φύλακα Άγγελό μου» Μια αληθινή ιστορία.

 

«Είδα τον Φύλακα Άγγελό μου»

Μια αληθινή ιστορία

Ναντέζντα Μουραβιόβα

Την ιστορία αυτή την άκουσα σε μια πόλη της Περιφέρειας Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκεί συμμετείχαμε σε εκκλησιαστική-κοσμική εκδήλωση, μετά την οποία ακολούθησε γεύμα. Στο τραπέζι, όπου είχαν συγκεντρωθεί πιστοί, φιλικώς προσκείμενοι και, πιθανώς, άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με την Εκκλησία, ξεκίνησαν πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Για τον μητροπολίτη Νικόλαο (Κουτέποβ), στον οποίο ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση, για τη Ρωσία, για τον Άγιο Σεραφείμ (λόγω της μικρής απόστασης από το Ντιβέεβο) και για τα θαύματα. Ώσπου στη συζήτηση υπάλληλος της τοπικής αυτοδιοίκησης, ονόματι Ναταλία (η οποία μου επέτρεψε να μην αλλάξω το όνομά της), πολύ δυναμική, που αρχικά μου φάνηκε άκρως κοσμική, είπε: «Εγώ είδα τον Φύλακα Άγγελό μου» και διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία.

Ήταν Σεπτέμβριος του 1994. Η Ναταλία επρόκειτο να ταξιδέψει στην Ιταλία με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής νέων, μόνο που πρώτα έπρεπε να πάει στη Μόσχα για να βγάλει βίζα, όπως γινόταν εκείνη την εποχή. Η Ναταλία και μια άλλη κοπέλα πήγαν στην πρωτεύουσα. Όλη την ημέρα περίμεναν στην ουρά, πήραν τη βίζα και ετοιμάστηκαν να επιστρέψουν στο σπίτι. Έφτασαν στον σιδηροδρομικό σταθμό Καζάνσκι μισή ώρα πριν την αναχώρηση του τρένου.

Όπως διηγείται η ίδια: «Ήμασταν και οι δύο κουρασμένες και πεινασμένες, αφού δεν είχαμε φάει όλη μέρα. Μπήκαμε στο βαγόνι. Ο χρόνος που έμενε πριν από την αναχώρηση ήταν λίγος. Ωστόσο, πεινούσαμε πολύ. Προσφέρθηκα να τρέξω να αγοράσω τουλάχιστον πιροσκί ή μπισκότα από το πλησιέστερο περίπτερο. Άφησα όλα τα έγγραφα και τα χρήματα, πήρα μόνο λίγα ψιλά για τα πιροσκί. Τότε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα.

Τρέχω προς τα περίπτερα. Και, το θυμάμαι σαν τώρα, το πρώτο ήταν με βιβλία και περιοδικά, το δεύτερο ήταν κλειστό, στο τρίτο τελικά αγόρασα αυτά που ήθελα. Όλο αυτό το διάστημα παρακολουθούσα με την άκρη του ματιού μου το τρένο που το έβλεπα στη θέση του. Ξαφνικά το τρένο ξεκίνησε! Και εγώ άρχισα να τρέχω για να το προλάβω.

Το τρένο μας ήταν σταματημένο στη δεξιά πλευρά της αποβάθρας. Στην αριστερή πλευρά, το θυμάμαι καλά, ήταν το τρένο για την Τασκένδη. Αυτό το θυμάμαι, μάλλον, επειδή προς τα εκεί κατευθύνονταν άνθρωποι με παραδοσιακές ενδυμασίες. Παραδοσιακά καπέλα, σαλβάρια... Και όλοι τους κρατούσαν μεγάλες καρό τσάντες. Πηδούσα πάνω από τις τσάντες, λες και ήμουν επαγγελματίας αθλήτρια, πραγματικός δρόμος μετ’ εμποδίων... Έτρεχα με όλες μου τις δυνάμεις! Δεν το πρόλαβα το τρένο».

Εκείνη τη στιγμή, άκρα του τάφου σιωπή επικράτησε στο τραπέζι. Όλοι οι παρευρισκόμενοι στο γεύμα άκουγαν πολύ προσεκτικά τη Ναταλία και περίμεναν η ιστορία να έχει αίσιο τέλος.

Και συνεχίζει: «Εκείνη τη στιγμή, όλη μου η ζωή πέρασε μπρος στα μάτια μου. Είμαι ολομόναχη στη Μόσχα, χωρίς χρήματα, χωρίς έγγραφα. Στο χέρι μου έχω λίγα ψιλά, που μου φτάνουν μόνο για το μετρό. Μετά θα έπρεπε να πάω ως λαθρεπιβάτης στη θεία μου (τότε η θεία μου ζούσε στη Μόσχα). Και τότε μου ήρθε μια δεύτερη σκέψη... Πρέπει οπωσδήποτε να είμαι σήμερα στο σπίτι, για να μαζέψω τα πράγματά μου και αύριο να επιστρέψω πάλι στη Μόσχα για να πάω στο αεροδρόμιο! Θεέ μου, τι φρίκη! Σκέφτομαι πυρετωδώς αν υπάρχουν άλλα δρομολόγια τρένων για σήμερα μέχρι την πόλη μου, αφού αυτό που έχασα ήταν το απογευματινό, στις 18.00... Αλλά πώς να αγοράσω εισιτήριο;! Τώρα τα διηγούμαι αυτά πολλή ώρα, ενώ στην πραγματικότητα όλα πέρασαν από το μυαλό μου, μάλλον, σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τότε απλά πάγωσα... Και ξαφνικά...

Κάποιος με χτυπάει στον ώμο:

– Δεσποινίς, ταξιδεύετε στο «Σερέμπριανιε Κλιουτσί»;

– Ναι.

– Να το τρένο σας.   

Και διαπιστώνω ότι έτρεχα για να προλάβω λάθος τρένο! Κοιτάζω το δικό μου και βλέπω ότι αρχίζει να βγάζει καπνούς και να ξεκινά. Τι να κάνω; Δεν προλαβαίνω να κάνω το γύρο της πλατφόρμας, έχω φύγει πολύ μακριά... Σκέφτηκα να πάω κατευθείαν στην άλλη πλατφόρμα και να πηδήξω στις ράγες... Αλλά ο ίδιος πάλι με πιάνει από πίσω από τη ζώνη και μου λέει:

– Πού πάτε; Να η διάβαση.

Και μου δείχνει την υπόγεια διάβαση στη μέση της πλατφόρμας. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω τρέξει τόσο γρήγορα. Μπήκα στο τελευταίο βαγόνι.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πρόλαβα! Ύστερα η δεύτερη… Δεν θυμάμαι καθόλου την εμφάνιση που είχε ο σωτήρας μου. Ούτε το πρόσωπό του, ούτε την ηλικία, ούτε το χρώμα των μαλλιών, ούτε τα ρούχα – τίποτα! Ούτε καν τη φωνή του! Προσπαθούσα να θυμηθώ – μάταια. Τρίτη σκέψη. Πώς κατάλαβε ότι χρειαζόμουν ακριβώς αυτό το τρένο; Και πώς βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από μένα; Αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί αν ήμουν, ας πούμε, μια γνωστή προσωπικότητα ή αν είχα μια εμφάνιση που ήταν αδύνατο να μην προσελκύει την προσοχή. Όχι, ήμουν ένα συνηθισμένο κορίτσι.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο μυστήριο... Λίγο καιρό μετά από αυτό το περιστατικό, βρέθηκα ξανά στον σταθμό Καζάνσκι. Βρήκα το σημείο όπου με άγγιξε στον ώμο. Αλλά δεν υπήρχε υπόγεια διάβαση εκεί! Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι απλά μπέρδεψα το σημείο, αλλά τα τρένα για το μέρος μας σταματούν πάντα στις ίδιες γραμμές, οι επιλογές δεν είναι πολλές. Τα έλεγξα όλα.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια. Και τώρα πηγαίνω τακτικά στο σταθμό Καζάνσκι της Μόσχας. Και αναπόφευκτα ψάχνω με το βλέμμα μου αυτή την υπόγεια διάβαση. Δεν υπάρχει. Εγώ όμως την διέσχισα! Μάλιστα, έπαθα διάστρεμμα στον αστράγαλο και μετά περπατούσα με ελαστικό επίδεσμο... Νομίζω ότι ήταν ο Φύλακας Άγγελός μου. Είδα τον Φύλακα Άγγελό μου! Δεν θυμάμαι ούτε το πρόσωπο, ούτε τα ρούχα, ούτε τη φωνή του. Όμως, θυμάμαι μέχρι και σήμερα τα λόγια του: «Δεσποινίς, ταξιδεύετε στο “Σερέμπριανιε Κλιουτσί”; Να, το τρένο σας» και «Πού πάτε; Να, η διάβαση». Όπως τα είπε ακριβώς».

Όταν θυμάμαι την διήγηση της Ναταλίας, σκέφτομαι ότι ο Κύριος μάς έχει όλους στην παλάμη Του. Και ότι στον καθένα από εμάς δίνει τις καλύτερες συνθήκες για τη σωτηρία και την ενδυνάμωση της πίστης μας.

Κατέγραψε η Ναντέζντα Μουραβιόβα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Pravoslavie.ru

9/24/2025

Ἐν ἐλέει ἀγαθοπρεπῶς Ὁδηγήτρια, Παναγία τοῖς ἐν συμφοραῖς συμπαρίστασαι, σὺ ὑπάρχεις Χριστιανῶν παρήγορος ἐλπίς· τροφὸς σύμβουλος καὶ βοηθός, καὶ γαληνόμορφος λιμήν, καὶ φρουρὸς καὶ προπύργιον· ἔφορος καὶ προστάτις, καὶ τεῖχος τῆς ἀσφαλείας, ἀναχαιτίζουσα ἐχθρῶν, ἀοράτων τὰ βουλεύματα.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025 - Ενοριακό Αρχονταρίκι με τον π. Νίκωνα τον Αγιορείτη!!!

 

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025 - " Η αγάπη" - Ομιλία π. Νίκωνα Αγιορείτη!!