Sacred Mount Athos

ΟΜΙΧΛΗ - Туман- ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.

Την Πέμπτη 24 Μαϊου ημέρα των Σλαβικών γραμμάτων, τελέστηκε στη Μόσχα μεγαλοπρεπής λιτανεία της εικόνας της Παναγίας Ιβηρεσκαγιά. Запись трансляции молебна на Красной площади.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Τοῦ κ. Χρήστου Κ. Λιβανοῦ

Ο ΤΡΟΠΟΣ, μὲ τὸν ὁποῖο μεταχειρίζονται τὴ Πατρίδα μας οἱ διεθνεῖς δανεισταὶ καὶ τοκογλύφοι μὲ ἐπικεφαλῆς τὴ Γερμανία,ἔφερε τὶς ἡμέρες αὐτὲς στὴ μνήμη μας τὴ γνωστὴ ἐκείνη παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἕνας βασιλεὺς θέλησε νὰ κάνῃ λογαριασμὸ μὲ τοὺς δούλους του. Καὶ ὅταν ἄρχισε νὰ κάνῃ λογαριασμό, τοῦ ἔφεραν ἕνα ὀφειλέτη δέκα χιλιάδων ταλάντων (ποσοῦ ἀστρονομικοῦ)...

Καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ ἐξοφλήσῃ, διέταξε ὁ κύριός του νὰ πωληθῇ αὐτὸς καὶ ἡ γυναίκα του καὶ τὰ παιδιὰ καὶ ὅλα ὅσα εἶχε, καὶ νὰ ἐξοφληθῇ τὸ χρέος.

Τότε ἔπεσε ὁ δοῦλος καὶ τὸν προσκυνοῦσε λέγοντας· «Κύριε, κάνε ὑπομονὴ γιὰ μένα, καὶ ὅλα θὰ σοῦ τὰ ἐξοφλήσω». ῾Ο κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου αἰσθάνθηκε τότε εὐσπλαγχνία καὶ τὸν ἄφησε ἐλεύθερο, ἀλλὰ καὶ τοῦ χάρισε τὸ δάνειο. ᾿Αλλ᾿ ὅταν βγῆκε ἔξω ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, βρῆκε ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ὁ ὁποῖος τοῦ ὤφειλε ἑκατὸ δηνάρια (μικρὸ συγκριτικὰ ποσό). Καὶ τὸν ἔπιασε καὶ τὸν ἔπνιγε λέγοντας· «᾿Εξόφλησέ μου ὅ,τι ὀφείλεις». ῎Επεσε τότε ὁ σύνδουλός του στὰ πόδια του καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγοντας· «Κάνε ὑπομονὴ γιὰ μένα, καὶ θὰ σ᾿ ἐξοφλήσω». Αὐτὸς ὅμως δὲν ἤθελε, ἀλλὰ πῆγε καὶ τὸν ἔρριξε στὴ φυλακή, ἕως ὅτου ἐξοφλήσῃ τὸ χρέος. 

῞Οταν δὲ οἱ σύνδουλοί του εἶδαν τὰ συμβάντα, ἀγανάκτησαν πάρα πολύ, καὶ πῆγαν καὶ ἀνέφεραν στὸν κύριό τους ὅλα ὅσα συνέβησαν. Τότε τὸν κάλεσε ὁ κύριός του καὶ τοῦ λέγει· «Δοῦλε κακέ, ὅλο ἐκεῖνο τὸ χρέος σοῦ τὸ χάρισα, ἐπειδὴ μὲ παρεκάλεσες. Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ λυπηθῇς καὶ νὰ κάνῃς ἔλεος στὸ σύνδουλό σου, ὅπως καὶ ἐγὼ λυπήθηκα καὶ ἔκανα ἔλεος σὲ σένα;». Ὀργίσθηκε δὲ ὁ κύριός του καὶ τὸν παρέδωσε στοὺς δεσμοφύλακες, ἕως ὅτου τοῦ ἐξοφλήσῃ ὅλο τὸ χρέος. Κατὰ παρόμοιο τρόπο, προειδοποίησε ὁ Χριστός, θὰ συμπεριφερθῇ καὶ ὁ ἐπουράνιος Πατέρας του σὲ ὅσους ἀνθρώπους δὲν συγχωρήσουν ἀπὸ τὶς καρδιές τους τὰ παραπτώματα τῶν συνανθρώπων τους.

Ἀνώνυμοι οἱ πρωταγωνιστὲς τῆς παραβολῆς, ἐπώνυμοι ὅμως οἱ πρωταγωνιστὲς τῶν πανομοιοτύπων γεγονότων, ποὺ διαδραματίζονται στὶς ἡμέρες μας. ῾Η κραταιὰ σήμερα Γερμανία, ὅπως ὑπενθυμίζει μὲ ἄρθρα καὶ συνεντεύξεις σὲ πολλὰ ΜΜΕ ὁ Γερμανὸς (!) ἱστορικὸς καὶ οἰκονομολόγος, καθηγητὴς στὴ Σχολὴ Οἰκονομικῶν τοῦ Λονδίνου, ῎Αλμπρεχτ Ρίτσλ, ὑπῆρξε ὁ μεγαλύτερος χρεωφειλέτης τοῦ 20οῦ αἰῶνος. «Τὴ σημερινὴ οἰκονομικὴ ἀνεξαρτησία της καὶ τὴ θέση της ὡς διδασκάλου τῆς Εὐρώπης τὴ χρωστάει στὶς Η.Π.Α., οἱ ὁποῖες μετὰ τὸν Α´ καὶ τὸν Β´ παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν ἀπὸ τὸ δικαίωμά τους γιὰ τεράστια χρηματικὰ ποσά. Αὐτὸ δὲν τὸ θυμᾶται ὅμως κανείς». 

Σύμφωνα μὲ τὸν διάσημο καθηγητή, ἐὰν ὑποθέταμε, ὅτι ὑπῆρχε μία παγκόσμια λίστα γιὰ κορυφαίους τῆς χρεωκοπίας, ἡ θέσι τῆς Γερμανίας θὰ ἦταν «αὐτοκρατορική», σὲ σχέσι δὲ μὲ τὴν οἰκονομική της ἐπιφάνεια «ἡ Γερμανία εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἁμαρτωλὸς τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ πιθανὸν τῆς νεώτερης οἰκονομικῆς ἱστορίας» ἐφόσον, ὅπως ἐξηγεῖ λεπτομερῶς, χρεωκόπησε ἢ ἀναγκάστηκε νὰ κάνῃ στάσι πληρωμῶν τοὐλάχιστον τρεῖς φορές! Τὰ πολλὰ «κουρέματα» τῶν χρεῶν της καθὼς καὶ ἡ μὴ διεκδίκησι πολεμικῶν ἀποζημιώσεων ἐκ μέρους πολλῶν κρατῶν, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ῾Ελλάδος, ἀνακούφισαν τὴ Γερμανία καὶ τὴ βοήθησαν νὰ κρατήσῃ τὴν οἰκονομική της λάμψι, ἐνῷ, κατὰ τὸν δίκαιο καὶ ἀμερόληπτο Γερμανὸ καθηγητή, «οἱ ὑπόλοιποι εὐρωπαῖοι δούλευαν σὰν τὰ σκυλιὰ γιὰ νὰ ὀρθοποδήσουν ἀπὸ τὶς καταστροφὲς τοῦ πολέμου καὶ τὴ Γερμανικὴ κατοχή»!

Ἀπὸ τότε, ποὺ χάρισαν οἱ Η.Π.Α. τὰ χρέη στὸν ὑπερχρεωμένο ὀφειλέτη τους, ἄλλα δὲ κράτη παραιτήθηκαν τῶν ἀποζημιώσεων, ποὺ ἐδικαιοῦντο ἀπ᾿ αὐτόν, πέρασαν πολλὲς δεκαετίες. 

Σήμερα, χάρι σ᾿ἐκείνη τὴ μεγαλοκαρδία καὶ γενναιοδωρία τῶν πιστωτῶν της ἡ Γερμανία εὑρίσκεται καὶ πάλι στὸν κολοφῶνα τῆς οἰκονομικῆς δόξας της. Δυστυχῶς ὅμως λησμόνησε τὶς εὐεργεσίες τοῦ παρελθόντος πρὸς αὐτὴν καὶ ἀπὸ θέσι πλέον ἰσχύος ἔχει πιάσει τοὺς ἀδυνάτους «συνδούλους» καὶ «ἑταίρους» της καὶ κυρίως τὴν ῾Ελλάδα ἀπὸ τὸ λαιμὸ καὶ ἀπειλεῖ νὰ τοὺς πνίξῃ, ἐὰν δὲν ἐξοφλήσουν τὰ χρέη τους πρὸς αὐτή. ῾Οποία ἀχαριστία καὶ σκληροκαρδία! ᾿Αστρονομικὰ τὰ ποσά, ποὺ ὤφειλε ἡ Γερμανία στὶς Η.Π.Α καὶ σὲ ἄλλα κράτη, καὶ ὅμως τῆς χαρίστηκαν. 

Μικρὸ καὶ ἀσήμαντο συγκριτικὰ τὸ ποσό, ποὺ τῆς ὀφείλει ἡ ῾Ελλάδα σήμερα, καὶ ὅμως ἡ κραταιὰ καὶ πανίσχυρη «σύμμαχός» μας ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ εἰσπράξῃ ἐπιβάλλοντας στὴν Πατρίδα μας μιὰ νέα, οἰκονομικὴ αὐτὴ τὴ φορά, κατοχὴ καὶ κατα- δικάζοντας τὸν ταπεινωμένο καὶ ἐξουθενωμένο ἀπὸ τὰ γερμανικὰ ΜΜΕ λαό μας νὰ ζῇ πλέον μέσα στὴ φτώχεια, τὴ στέρησι καὶ τὴν ἐξαθλίωσι.

῞Οπως στὴν παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καὶ σήμερα πολλοὶ «σύνδουλοι» βλέποντας τὴ σκληρότητα, μὲ τὴν ὁποία συμπεριφέρεται ἡ Γερμανία πρὸς τὴν ῾Ελλάδα, ἀγανακτοῦν καὶ διαμαρτύρονται. Τὴ βλέπουν ὡς μία πυρκαϊά, ποὺ κατακαίει τὸ σπίτι τοῦ γείτονά τους, καὶ ἐὰν ἀδρανήσουν, θὰ ἐπεκταθῇ καὶ θὰ κάνῃ στάχτη καὶ τὰ δικά τους. Καὶ γι᾿ αὐτὸ διαδηλώνουν κατὰ χιλιάδες στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες τῶν χωρῶν τους, ἐκφράζοντας τὴν ἀλληλεγγύη τους πρὸς τὸν χειμαζόμενο ἑλληνικὸ λαό, «ποὺ θυσιάζεται στὸ βωμὸ τοῦ χρήματος», καὶ ἔχοντας ὡς σύνθημα τοῦ φιλελληνικοῦ αὐτοῦ κινήματός τους, «Εἴμαστε ὅλοι ῞Ελληνες»!

Οἱ σύνδουλοι βεβαίως τῆς παραβολῆς μετέβησαν στὸν βασιλέα καὶ κατήγγειλαν τὴ βάναυση συμπεριφορὰ τοῦ κακοῦ δούλου πρὸς τὸν σύνδουλό του. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμώρησε τὸν κακὸ δοῦλο γιὰ τὴν κακία καὶ σκληρότητά του. Ποιός ὅμως σήμερα θὰ σώσῃ τὴν ῾Ελλάδα ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ὑποδούλωσι στοὺς δανειστές της; Ποιός θὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἰσχυροὺς καὶ ἀναλγήτους τοκογλύφους, τοὺς ἐμπόρους καὶ ἐκμεταλλευτές τῶν ἐθνῶν, ποὺ ἐκβιάζουν τοὺς ἀδυνάτους καὶ ροφοῦν τὸ αἷμα καὶ τὸν ἱδρῶτα τῶν λαῶν ὡς ἀναψυκτικό; ῾Η ὑπερδύναμι, ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα Η.Π.Α.;

 Μήπως ὅμως καὶ αὐτὴ εἶναι ἀθώα καὶ δικαία; Μήπως καὶ αὐτὴ δὲν ἐκμεταλλεύεται τοὺς «συνδούλους» της; Στὸ ἔδαφός της δὲν ἑδρεύουν τὸ Δ.Ν.Τ., οἱ πανίσχυροι οἶκοι ἀξιολόγησης, ἀλλὰ καὶ παγκόσμιοι χρηματοπιστωτικοὶ κολοσσοί; ῎Αλλωστε καὶ αὐτὴ εἶναι «πνιγμένη» στὰ χρέη, διότι, ἂν καὶ εἶναι ὁ μεγαλύτερος δανειστὴς τοῦ κόσμου, εἶναι συγχρόνως καὶ ὁ μεγαλύτερος ὀφειλέτης μὲ συνολικὸ σήμερα δημόσιο χρέος 15, 4 τρισεκατομμύρια δολλάρια, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναζητῇ σανίδα σωτηρίας γιὰ τὸν ἑαυτό της.

Ποιός λοιπὸν θὰ μᾶς σώσῃ; ᾿Εκεῖ ποὺ φθάσαμε μόνον ὁ Θεός. Ναί, ἀγαπητοί ἀναγνῶστες, ὁ Θεός, ὁ μόνος γνήσιος φίλος καὶ «ἑταῖρος» μας. Μὲ μιὰ προϋπόθεσι ὅμως· Νὰ μετανοήσωμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ ἐπιστρέψωμε κοντά του. ῾Ο Θεὸς βλέπει τὶς ἀδικίες, ποὺ γίνονται εἰς βάρος μας, τὴν πλεονεξία τῶν ἰσχυρῶν, τὴν ἀπληστία τῶν διεθνῶν τοκογλύφων καὶ αἰσχρῶν κερδοσκόπων, τοὺς ἐκβιασμούς, τὶς ἀπειλές, τὰ ἄνομα συμφέροντα, τὶς συνωμοσίες καὶ προδοσίες.

Ἄς μὴ τὸν βλέπουν καὶ ἂς μὴ τὸν ὑπολογίζουν οἱ δανειστές μας. Τοὺς βλέπει Αὐτός. «Δανειστοῦ καὶ χρεωφειλέτου ἀλλήλοις συνελθόντων, ἐπισκοπὴν ἀμφοτέρων ποιεῖται ὁ Κύριος», λέγει ὁ σοφὸς Σολομῶν (Παρ. 29, 13). Τὸν δανειστὴ καὶ τὸν χρεωφειλέτη, ὅταν συναντῶνται γιὰ νὰ λογαριαστοῦν, ἐπιβλέπει καὶ τοὺς δύο ὁ Κύριος, ἀποδοκιμάζων καὶ τιμωρῶν κάθε ἀδικία καὶ τοκογλυφία. Κατὰ παραχώρησι, ἑπομένως, τοῦ Θεοῦ θὰ συμβοῦν συντόμως φοβερὰ γεγονότα. Τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν καὶ ἡ διεθνὴς κατάστασι (παγκόσμια οἰκονομικὴ κρίσι, ἀπεργίες, κινητοποιήσεις, λαϊκὲς ἐξεγέρσεις, ἀναρχία, ἀναξιότητα ἡγετῶν) δείχνουν, ὅτι ζοῦμε παραμονὲς παγκοσμίου πολέμου, ὁ ὁποῖος, ἐὰν ἐκραγῇ, μὲ τὰ ὅπλα, ποὺ ὑπάρχουν σήμερα, καὶ σύμφωνα μὲ τὶς προφητεῖες τῆς Γραφῆς καὶ τῶν ἁγίων, θὰ προκαλέσῃ πρωτοφανῆ καταστροφή.

 «῎Εσται ὁ ἀγοράζων ὡς ὁ πωλῶν, ὁ δανείζων ὡς ὁ δανειζόμενος καὶ ὁ ὀφείλων ὡς ᾧ ὀφείλει», προφητεύει ὁ προφήτης Ἠσαΐας (24,2). Θὰ εἶναι τόση ἡ καταστροφή, ὥστε θὰ ἰσοπεδωθοῦν ὅλες οἱ κοινωνικὲς τάξεις, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ διαφέρουν ἀφεντικὰ ἀπὸ ὑπηρέτες, δανειζόμενοι ἀπὸ δανειστὲς καὶ πιστωτὲς ἀπὸ ὀφειλέτες. Ποιός τότε θὰ ἐνθυμῆται τὰ χρέη τῆς῾Ελλάδος; «Θὰ σᾶς ρίξουν πάρα πολύ· θὰ σᾶς ζητήσουν νὰ τὸν πάρουν πίσω, ἀλλὰ δὲν θὰ μπορέσουν», προφήτευσε ὁ Πατροκοσμᾶς πρὸ 250 περίπου ἐτῶν, φωτογραφίζοντας, κατὰ πολλούς, μὲ τὴν πνευματική του μηχανή, τὸ κάθε ἄλλο παρὰ αἴσιο τέλος, ποὺ θὰ ἔχῃ ὁ ὑπέρογκος αὐτὸς δανεισμὸς τῆς ῾Ελλάδος γιὰ τοὺς δανειστές της.

«Θὰ σᾶς ἐπιβάλουν μεγάλο καὶ δυσβάστακτο φόρο, ἀλλὰ δὲν θὰ προφθάσουν» (προφανῶς νὰ τὸν εἰσπράξουν), προεῖπε ἐπίσης ὁ ἅγιος, καὶ πολλοὶ σπεύδουν νὰ ὑποστηρίξουν, ὅτι ἀναφέρεται στὴ ἄνευ προηγουμένου φορολογικὴ λαίλαπα, ποὺ πλήττει σήμερα σφοδρῶς τὸν ἑλληνικὸ λαό! ῞Οπως ἐξελίσσονται τὰ πράγματα, ἔχουμε καὶ ἐμεῖς τὴν προαίσθησι ἢ μᾶλλον βεβαιότητα, ὅτι ὁ ἅγιος ὄντως ἀναφέρεται στὰ γεγονότα τῶν ἡμερῶν μας. Τὸ μέλλον βεβαίως θὰ τὸ ἀποδείξῃ.

῍Ας ἔχωμε ἑπομένως ὅλοι οἱ ῞Ελληνες πίστι, ἐλπίδα καὶ ἐμπιστοσύνη στὸ Θεό, ὅτι θὰ εἶναι πάντοτε μαζί μας καὶ δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψῃ. «Εἰ ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθ᾿ ἡμῶν;» (Ρωμ. 8, 31).

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 23/3/2012

http://thriskeftika.blogspot.com/2012/03/blog-post_5626.

Ομαδική προσευχή ακραίων ισλαμιστών στην Αγία Σοφία

Περί τους 3.000 ακραίους ισλαμιστές γιόρτασαν την 559η της Άλωσης της Πόλης. 


Ο πρόεδρος του ισλαμικού κόμματος «Ευδαιμονίας» σε ομιλία του είπε: «Είθε η Αγ. Σοφία να απελευθερωθεί από τις αλυσίδες της. Αυτό το καθήκον πέφτει σε εσάς, τα εγγόνια του Μωάμεθ του Πορθητή». Οι ακραίοι ισλαμιστές ζητούν την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τέμενος. 


Η Αγ. Σοφία από το 1934 (περίοδος της διακυβέρνησης του Μουσταφά Κεμάλ), με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου μετατράπηκε σε μουσείο και λειτουργεί έτσι από τότε.


http://www.timeturk.com/tr/2012/05/26/ayasofya-da-binlerce-kisi-namaz-kildi.html

http://www.zougla.gr/kosmos/article/omadiki-prosefxi-akreon-islamiston-stin-agia-sofia

Πνευματικές συμβουλές του γέροντα Εφραίμ από προσκυνητή που γύρισε από την Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα.

Ο  Γέροντας είναι κλεισμένος μέσα  στο μοναστήρι και κάνει πάρα πολύ προσευχή.

Για αυτό Ο Κύριος μας ανέχεται ακόμη.

Αυτός και οι Αγιορείτες και  στoν Σινά , κάνουν πολύ προσευχή και μας  δίνει μέρες ο Κύριος.

Μετάνοια , προσευχή, την ευχούλα, και εξομολόγηση, λέει ο Γέροντας Εφραίμ .

Είπε ο Γέροντας.  Η αμαρτία σήμερα είναι χειρότερη από ότι στα Σόδομα και Γόμορρα!

Ο Κύριος θα δεχτεί πολλούς και θα κατεβάσει τoν πήχη πολύ χαμηλά για να πάρει κόσμο μέσα.

Αλλιώς δεν θα μπει κανένας!

Αλλά θα φτάσει μέχρι ένα σημείο, μετά θα σταματήσει, πιο κάτω δεν θα πάει.

Έχει όρια.

Αυτά από τον γέροντα  Εφραίμ  στην Ιερά μονή του Αγίου Αντωνίου από προσκυνητή που πήγε πριν λίγες μέρες..

Συλλείτουργο Πατριάρχη Μόσχας με Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο

Εθιμοτυπική συνάντηση γνωριμίας είχε στον καθεδρικό ναό του Σωτήρος στη Μόσχα ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, στον οποίον τον παρουσίασε ο πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλος.

Εορτή Αναλήψεως - Όρος των Ελαιών.

Την Πέμπτη, 24 Μαίου 2012, εωρτάσθηκε πανηγυρικά η εορτή της εις ουρανούς Αναλήψεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, με Αρχιερατική θεία Λειτουργία στο Όρος των Ελαιών, στο Προσκύνημα της Αναλήψεως του Κυρίου, το οποίο ευρίσκεται πλησίον της ελληνορθοδόξου ομωνύμου Ιεράς Μονής. Στο Προσκύνημα αυτό σώζεται κατά παράδοση το ίχνος του ποδός του Κυρίου.

Η ανάληψη του Κυρίου

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Τώρα είμαστε οι δικοί Του. Τώρα μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του Χριστού. Όχι μόνο για τη νίκη Του, μα και γι΄αυτό, ότι μπροστά μας είναι ανοιχτή μια καινούργια γνώση του Θεού, μια καινούργια κατανόηση του ανθρώπου και ένας τόσο μεγαλοπρεπής και θαυμάσιος προορισμός του ανθρώπου, τον οποίο δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί προ του Χριστού: να γίνουμε υιοί και κόρες του Θεού, να συμμετέχουμε στα πάντα όσα ανήκουν στο Χριστό: την αιώνια θεϊκή δόξα.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την Ανάληψη του Κυρίου

Πριν πολλά χρόνια, ο πατέρας Σέργιος Μπουλγκάκοφ, σε μια από τις ομιλίες του, ονόμασε την ανάληψη: Χαρά του χωρισμού. Και όντως, όταν διαλογιζόμαστε τα λόγια που λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο πριν προειδοποιήσει, ότι πρέπει να πεθάνει και να χωρίσει με τους μαθητές Του για ένα διάστημα, να πάει μακριά από αυτούς εκεί όπου δεν μπορούν να Τον βρουν, ότι θα έρθει ο καιρός, όταν θα πάει οριστικά στο Θεό και Πατέρα, μπορεί να συγκινούμαστε. Προσεύχεται στον Πατέρα στον Ουρανό για τους μαθητές Του και ζητάει να έχουν την πληρότητα της χαράς Του μέσα τους ... Πώς μπορεί να γίνει αυτό, να χαιρόμαστε, αφού έχουμε αποχαιρετιστεί με τον Σωτήρα?  Να είμαστε γεμάτοι με τη χαρά Του? Να μη χαιρόμαστε γι Αυτόν, αλλά μαζί Του, για μας, για όλο το κόσμο?

Εκείνη η χαρά δεν δίνεται εύκολα. Για να μάθουμε τί είναι η χαρά του Χριστού, πρέπει να απαλλαγούμε από τους δεσμούς μας με τον επίγειο, τον δικό μας και συνηθισμένο Χριστό. Ίσως  θυμάστε τα αποσπάσματα από το Ευαγγέλιο που μιλάνε για την εμφάνιση Του Χριστού στους μαθητές Του μετά την Ανάσταση. Ο Σωτήρ εμφανίστηκε μπροστά στην Αγία Μαρία Μαγδαληνή κοντά στον τάφο. Ήτανε τόσο βυθισμένη στον πόνο της, ώστε δεν αναγνώρισε το Χριστό. Είχε κλειστεί στον εαυτό της και δεν πρόσεξε τον Σωτήρα. Όταν Εκείνος την φώναξε με το όνομά της,  αυτή η λέξη „Μαρία“ την συγκίνησε στο βάθος της καρδιάς και της ψυχής της. Έπεσε μπρος στα πόδια Του και σαν να ήθελε να Τον κρατήσει, να κρατηθεί από την αναστημένη σάρκα. Και της είπε: Μη αγγίζεις, γιατί δεν ανέβηκα ακόμα προς τον Πατέρα μου, στον Θεό Μου και Θεό σας. Εκείνη ήτανε ακόμα ολόκληρη μέσα στις αναμνήσεις της από τη ζωή του Χριστού στη γη. Ήθελε να γυρίσει πίσω  στις χαρούμενες μέρες, όταν ήτανε όλοι γύρω Του. Αλλά αυτή η χαρά έχει τελειώσει. Μεταξύ των ημερών της επίγειας ζωής του Χριστού και της ζωής τώρα βρίσκεται ο θάνατος, ο σταυρός, η κατάβασή Του στον άδη, βρίσκεται ένας βραχύς, αλλά φοβερός και πλήρης απελπισίας χωρισμός.

Τώρα ο Χριστός αναλήφθηκε. Δεν μπορούμε πια να πιάσουμε τον Χριστό, όπως Τον βλέπουμε στο Ευαγγέλιο, επειδή αποκαλύφθηκε σε μας ως Θεός και ως τέλειος άνθρωπος. Εκείνη η απλή και άμεση επαφή, η οποία υπήρξε μεταξύ Αυτού και των μαθητών - μια επίγεια φιλία - δεν είναι πια το πιο σημαντικό. Ο απόστολος Παύλος λέει ότι δεν ξέρουμε πια τον Χριστό εν σαρκί. Γνωρίζουμε, όμως, τον Χριστό εν πνεύματι.

Όταν ο Χριστός αποχαιρέτησε τους μαθητές Του, τους είπε: Δεν θα σας αφήσω ορφανούς. Θα σας στείλω το Πνεύμα, το Πνεύμα της αλήθειας και της παρηγοριάς, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, αυτό θα σας ερμηνεύσει τα πάντα ...

Στην Πεντηκοστή το Πνεύμα του Θεού κατέβηκε στην Εκκλησία και γέμισε με την παρουσία Του και άνοιξε μπροστά στην Εκκλησία άπειρα βάθη καινούργιας γνώσης για τον ίδιο το Χριστό. Όχι μόνο πια σαν απλό δάσκαλο, σαν απλό αρχηγό, σαν καλό φίλο ή σαν Μεσσία του Θεού, προφήτη και θαυματοποιό. Αποκαλύφθηκε ο Χριστός μέσα από το Πνεύμα ως Άνθρωπος. Όχι, όμως, σαν ένας από τους άλλους, αλλά ως τέλειος Άνθρωπος. Και αποκαλύφθηκε ως Θεός. Με το ένστικτο τους οι μαθητές το είχαν αισθανθεί ήδη. Μα τώρα το γνωρίζουμε, το βλέπουμε, τα έχουμε καταλάβει από την εμπειρία μας: Ο Χριστός είναι ο Κύριός μας, είναι ο Θεός μας.

Το δώρο του Αγίου Πνεύματος μας δίνει, μαζί με τη δύναμη του Θεού, την δυνατότητα να συμμετέχουμε σε όλα όσα ανήκουν στον Υιό του Θεού που έγινε Υιός του Ανθρώπου. Η Ανάστασή Του ήταν σαν θαύμα μέσα στη θεανθρώπινη μοίρα Του. Η συμμετοχή μας σ΄Αυτόν, χάρη στο Άγιο Πνεύμα, το γεγονός ότι μέσα από τη Μετάληψη και τη Βάπτιση γινόμαστε σάρκα και αίμα Του, δηλαδή γινόμαστε σαν Αυτόν τον Ίδιο, κάνει τα πάντα δυνατά για μας. Να γίνουμε Άνθρωποι με κεφαλαίο, Άνθρωποι που έφτασαν την τελειότητα του να είσαι άνθρωπος. Όχι πια επίγειος άνθρωπος, αλλά άνθρωπος του Ουρανού. Ο άνθρωπος φτάνει την τελειότητα του, όταν ενώνεται με το Θεό, ώστε είναι μέσα στο Θεό και ο Θεός μέσα του, όταν γίνεται Άνθρωπος, όπως ήταν ο Χριστός: Υιός του Θεού όχι πια κατά γέννηση, αλλά κατά δώρο, κατά συμμετοχή.

Και λοιπόν, πού είναι η χαρά μας? Όταν αναλήφθηκε από μας στον Ουρανό, ο Χριστός έφερε μαζί Του στο βάθος της Αγίας Τριάδας εκείνη τη σάρκα, την οποία Του χάρισε η ανθρωπότητα και η γη στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Τώρα το μυστήριο του ανθρώπου βρίσκεται στα βάθη του μυστηρίου του Θεού. Δεν χωρίσαμε απ Αυτόν, γιατί μέσα από το Άγιο Πνεύμα είμαστε αδιαχώριστοι. Και όταν βλέπουμε, τί έχει συμβεί με Αυτόν, αν συμμετέχουμε σε ότι έχει συμβεί σ΄Αυτόν, τότε συμμετέχουμε και στη χαρά Του, τη χαρά ότι ο κόσμος σώθηκε, ότι είναι νικημένα όλα όσα έκαναν τον άνθρωπο μικρόψυχο και τον απομάκρυναν από το Θεό. Τώρα είμαστε οι δικοί Του. Τώρα μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του Χριστού. Όχι μόνο για τη νίκη Του, μα και γι΄αυτό, ότι μπροστά μας είναι ανοιχτή μια καινούργια γνώση του Θεού, μια καινούργια κατανόηση του ανθρώπου και ένας τόσο μεγαλοπρεπής και θαυμάσιος προορισμός του ανθρώπου, τον οποίο δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί προ του Χριστού: να γίνουμε υιοί και κόρες του Θεού, να συμμετέχουμε στα πάντα όσα ανήκουν στο Χριστό: την αιώνια θεϊκή δόξα.

Αμήν

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΟΣΧΑΣ "Σας υποδεχόμαστε ως εκπροσώπους της ένδοξης Ελλάδας, όπου στον Άρειο Πάγο ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στους ειδωλολάτρες την εν αληθεία λατρεία του αγνώστου Θεού (πρβλ. Πραξ. 17.23), και απ΄όπου αναχώρησαν οι Άγιοι Θεσσαλονικείς Ισαπόστολοι αυτάδελφοι Κύριλλος και Μεθόδιος προκειμένου διά του έργου τους να λάβουν οι Σλαβικοί λαοί αλβάφητο και γραφή και ταυτόχρονα την Αγία Γραφή μαζί με τα υψηλά δείγματα της ελληνικής πατερικής σκέψεως."

Στη Μόσχα, έφτασε ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος

Απόδοση του Πάσχα στα Ιεροσόλυμα.

Την Τετάρτη, 23-5-2012, εωρτάσθη η Απόδοση του Πάσχα στο Κεντρικό Μοναστήριο του Πατριαρχείου, εξαιρέτως δε στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου.

ΠΡΟΣΦΟΡΑ

«Πάσχα Κυρίου»

Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ιδία γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα. Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.

Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.

Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής.

Όταν ένα θέαμα είναι ωραίο, ποθούμε να το ξαναδούμε. Όταν ένα φαγητό είναι νόστιμο, θέλουμε να το ξαναγευτούμε. Ο εορτασμός κάποιου γεγονότος της ζωής του Χριστού ή της Θεοτόκου, προξενεί γλυκύτητα στη ψυχή, που θέλει να το ξαναγιορτάσει.

Τη γλυκύτητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, την αισθανόμαστε για τη γιορτή του Πάσχα. Γιορτή ευφροσύνης. «Πανήγυρις έστι πανηγύρεων». Ποτέ άλλοτε δεν σκιρτά η ψυχή τόσο πολύ, όσο τη νύχτα της Αναστάσεως. Χαιρόμαστε για το θρίαμβο του Αναστάντος Κυρίου.

Θρίαμβος της ζωής κατά του θανάτου. Του Χριστού κατά του Άδη. Της χαράς κατά της λύπης. Της αλήθειας κατά του ψεύδους. Αυτή η ευφροσύνη για την Ανάσταση του Χριστού είναι καθολική και αιώνια. Ουρανός και γη συγχορεύουν. Όχι μια φορά. Πάντοτε, αιώνια. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος» (κανόνας Πάσχα).

Η Ανάσταση συνεχίζεται. Κάθε φορά, που τελούμε τη θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία ξαναζωντανεύει μπροστά μας όλα τα στάδια της ζωής του Χριστού. «Οδεύωμεν διά πασών των ηλικιών του Χριστού», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος.

Ο Χριστός γεννάται, στην «πρόθεση», που τελείται στην αριστερή κόγχη του ιερού που μοιάζει με φάτνη. Ο Χριστός βγαίνει στο κόσμο για να κηρύξει το Ευαγγέλιό Του, κατά τη μικρή είσοδο, που ο ιερέας βγαίνει με υψωμένο το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα για να θυσιαστεί, κατά τη μεγάλη είσοδο. Ο Χριστός υψώνεται πάνω στο Σταυρό και θυσιάζεται, κατά την προσφορά και τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, που γίνεται με την προσφώνηση: «Τα σα εκ των σων…». Ο Χριστός ανασταίνεται, κατά τη μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων, που πλημμυρίζει τη καρδιά από αναστάσιμη χαρά. Γι’ αυτό και ο λειτουργός, όταν κοινωνεί, ευθύς αμέσως λέει το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…».

Κάθε θεία Λειτουργία είναι μια ανάμνηση του Σταυρού και της Αναστάσεως. Είναι το σταυρώσιμο και αναστάσιμο Πάσχα. Ιδιαίτερα η Λειτουργία της Κυριακής έχει αναστάσιμο χαρακτήρα. Είναι η Λειτουργία της «μιας των σαββάτων». Την Κυριακή είναι όλα αναστάσιμα. Τα απολυτίκια των οκτώ ήχων, όλα αναστάσιμα. Αλλά και τα τροπάρια του όρθρου της Κυριακής. Κατεξοχήν αναστάσιμη είναι η περίοδος του Πάσχα, του Πεντηκοσταρίου, που αρχίζει τη νύχτα της Αναστάσεως και τελειώνει τη Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Επαναλαμβάνεται κάθε φορά, που οι πιστοί έχουν Πάσχα. Οι κοσμικοί συνάνθρωποί μας μια φορά το χρόνο έχουν Πάσχα. Και ούτε αυτό αντιλαμβάνονται. Δεν το απολαμβάνουν. Νομίζουν, πως Πάσχα είναι το σουβλιστό αρνί, τα κόκκινα αυγά, το γλέντι και το ξεφάντωμα! Οι πιστοί γιορτάζουν το αληθινό Πάσχα, μάλιστα πολλές φορές στη ζωή τους. Όταν με πίστη ζουν το μυστήριο του Χριστού, το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως. Ζουν το νέο Πάσχα. Όταν κατορθώνουν και κάνουν μεγάλα περάσματα. Πάσχα σημαίνει διάβαση, πέρασμα. Ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε, για να μας περάσει απ’ την ενοχή της αμαρτίας στη δικαίωση. Απ’ τα έργα του σκότους στην αγιότητα. Απ’ τη φθορά στην αφθαρσία.

Κάθε φορά, που ξεπερνάμε τα γήινα, που υπερπηδάμε τα προβλήματα, που υπερνικάμε τις θλίψεις, που περνάμε το ορμητικό ποτάμι της ζωής ή τη φουρτούνα της θάλασσας των πειρασμών, κάνουμε θαυμαστή διάβαση. Πάσχα γιορτάζουμε! Όταν αξιωνόμαστε να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού. Με τη Θεία Κοινωνία κάνουμε όχι απλώς διάβαση, αλλά υπέρβαση. Ξεπερνάμε τα μέτρα μας. Αποκτάμε θεϊκές διαστάσεις. Αποσπόμαστε απ’ τη γη. Ξεκολλάμε απ’ τη λάσπη. Ανερχόμαστε προς τον ουρανό. Γινόμαστε κοινωνοί του Χριστού. Κοινωνοί των παθημάτων Του και της Αναστάσεώς Του. Γινόμαστε κοινωνοί θείας φύσεως (Β’ Πέτρ. α’ 4). Γινόμαστε χριστοφόροι, θεοφόροι.

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Επαναλαμβάνεται στη ζωή των αγίων. Οι άγιοι είναι αμαρτωλοί, που αναστήθηκαν. Σ’ ένα τροπάριο παρακαλούμε· «Ανάστησον ημάς πεσόντας τη αμαρτία». Η αμαρτία είναι θάνατος. Η μετάνοια είναι ανάσταση. Νύχτα σκοτεινή η αμαρτία, μέρα λαμπρή η ζωή της μετανοίας. Κάθε χριστιανός, που μετανοεί, είναι ένας αναστημένος. Κάθε άγιος αποτελεί ζωντανή απόδειξη της δυνάμεως της Αναστάσεως. Η φωτεινή ζωή του αποτελεί ανταύγεια του αναστάσιμου φωτός.

Ο ιερός Χρυσόστομος στην ομιλία του « Εις το Άγιον Πάσχα», αναφερόμενος στους νεοφώτιστους χριστιανούς, για κείνους, δηλαδή, που βαπτίζονταν ομαδικά κατά τη νύχτα του Μεγ. Σαββάτου, λέει: Θέλω ν’ απευθύνω το λόγο σ’ αυτούς, που τη φωτόλουστη αυτή μέρα αξιώθηκαν το θείο βάπτισμα. Οι νεοφώτιστοι είναι τα καλά δενδρύλλια της Εκκλησίας, τα λουλούδια τα πνευματικά, οι νέοι στρατιώτες του Χριστού. Πριν από χτες ο Κύριος μας βρισκόταν στο Σταυρό. Έτσι κι αυτοί, πριν από χτες βρίσκονταν στην κυριαρχία της αμαρτίας. Αλλά τώρα συναναστήθηκαν μαζί με το Χριστό. Ο Χριστός σωματικά πέθανε κι αναστήθηκε. Αυτοί ήσαν πεθαμένοι στο λάκκο της αμαρτίας. Κι απ’ την αμαρτία αναστήθηκαν. Η γη τώρα την άνοιξη τριαντάφυλλα και γιασεμιά κι άλλα λουλούδια μας χαρίζει. Το βαπτιστήριο με τ’ αγιασμένα νερά μας χάρισε σήμερα ανθόκηπο πιο όμορφο απ’ της γης.

Η αλλαγή του ανθρώπου αποτελεί την τρανότερη απόδειξη της Αναστάσεως. Απ’ τον τάφο της αμαρτίας ανασταίνεται ο άνθρωπος με τη δύναμη της μετανοίας.

Ποιό είναι δυσκολότερο; Το ν’ αναστηθεί ένας αμαρτωλός απ’ το μνήμα της ακολασίας ή το να αναστηθεί το σώμα του ανθρώπου απ’ τον τάφο της φθοράς; Φαίνεται το δεύτερο δυσκολότερο. Κι όμως, το πρώτο είναι. Για την ανάσταση των σωμάτων καμιά αντίσταση δεν προβάλλεται. Για την αλλαγή της ψυχής υπάρχει η αντίστασης της θελήσεως, του παλαιού άνθρωπου.

Πολύ δύσκολη η πνευματική ανάσταση. Το να γίνει: Ο θυμώδης, πράος. Ο χαρτοπαίκτης και φιλάργυρος, ελεήμων. Ο μέθυσος, εγκρατής. Ο σαρκολάτρης, σώφρων. Ο εγκληματίας, ήσυχος. Ο άγριος, άγιος. Αυτό το τόσο δύσκολο είναι γεγονός. Το βλέπουμε στο χώρο της χάριτος, στη ζωή της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία έχει τη δύναμη της μεταμορφώσεως, της αλλαγής του ανθρώπου. Είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως. Ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, είναι όχι μόνο ο αναστάς εκ νεκρών, αλλά και ο εγείρων τους νεκρούς. Είναι νεκρεγέρτης ο Ιησούς Χριστός. Αφού, λοιπόν, γίνεται το δύσκολο, η ανάσταση τόσων αμαρτωλών, δεν μπορεί να γίνει το εύκολο, η ανάσταση των σωμάτων κατά την κοινή ανάσταση.

http://agiosharalabos.blogspot.com/2012/05/blog-post_60.html

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΑΜΑΤΑ - Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

&;

π.Ιάκωβος Τσαλίκης - Σιατίστης Παύλος.

ΠΑΣΧΑΛΙΑ

ΠΩΣ ΒΙΩΝΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Ή εικόνα αυτού πού πιστεύει στον Χριστό

Πόσο ωραία είναι ή εικόνα του πιστού! Πόσο θαυμαστή η χάρη της! Το  κάλλος της σε γοητεύει, το δε ύφος της εκφράζει την εμπιστοσύνη του πιστού προς τον Θεό. Η γαλήνη πού είναι απλωμένη στη μορφή της εκφράζει την ειρήνη της ψυχής, ή δε ηρεμία της την αταραξία της καρδιάς 

Ή χαραγμένη στο πρόσωπο τού πιστού καλοσύνη, μαρτυρά την ήσυχη συνείδηση του. Ό πιστός εικονίζεται σαν άνθρωπος πού έχει απαλλαγεί από την τυραννία των ασταμάτητων μερίμνων της ζωής, οι όποιες καταπονούν συνεχώς το πνεύμα και, επίσης, σαν άνθρωπος του όποιου ή πεποίθηση του προς τον Θεό ζωγραφίζεται με ζωηρά χρώματα πάνω στα χαρακτηριστικά του προσώπου του. 

Αληθινά, ό πιστός εικονίζεται σαν άνθρωπος μακάριος και είναι μακάριος διότι κατέχει ήδη την πληροφορία για τη θεϊκή προέλευση της πίστης του και έχει πεισθεί για την αλήθεια της. Ό Θεός μίλησε μυστικά στην καρδιά του. Ή θεία φωνή γέμισε την καρδιά του και ή θεία ευφροσύνη την πλημμύρισε. Ή καρδιά του και ή διάνοια του είναι αφοσιωμένες στον Θεό. 

Ή καρδιά του καίγεται από την αγάπη τού Θεού και το πνεύμα του βιάζεται να ανυψωθεί προς τον Θεό.

Ό πιστός, έχοντας καταλύσει τα δεσμά του εγωισμού, τα όποια περιορίζουν ασφυκτικά την αγάπη του και δεν του επιτρέπουν να ενεργεί και να βλέπει πέρα από έναν μικρό ορίζοντα γύρω από τον εαυτό του, τινάχτηκε μακριά και λευτερώθηκε από τον τυραννικό ζυγό της δουλείας και του εγωισμού, καταργώντας την άθλια λατρεία τού εαυτού του.

 Έτσι, ελεύθερος από τα δεσμά του, τρέχει παντού στη γη σε  όλα τα σημεία τού ορίζοντα, και σπεύδει όπου τον καλεί η αγάπη προς τον πλησίον. Κανείς πλέον δεν υπάρχει πού να τον εμποδίζει, κανείς πού να τον επηρεάζει. Οι ηδονές τού κόσμου -πού σαν ποτάμια κυλούν πάντοτε- και οι απολαύσεις των επίγειων αγαθών, δεν τον δελεάζουν πια.

 Το είδωλο τού εγωισμού του κατέπεσε και συντρίφτηκε και όσες θυσίες, προσφορές και θυμίαμα πρόσφερε μέχρι τώρα σ' αυτόν, στο έξης τα προσφέρει μόνο στον Θεό της αγάπης, πού πλέον αγαπά και λατρεύει με όλη του την ψυχή.

 Είναι αφοσιωμένος εξολοκλήρου, με την ψυχή και την καρδιά, στον αληθινό και ζώντα Θεό έτσι λησμονεί τον κόσμο και αμελεί μάλιστα συχνά και τη φροντίδα τού ίδιου τού σώματος του.

 Το βλέμμα του ατενίζει προς τον Θεό, ή δε καρδιά του Τον αναζητά ασταμάτητα. Το πνεύμα του καταγίνεται με τη μελέτη των έργων Του, ή δε ψυχή του επαναπαύεται στη θεία πρόνοια τού Δημιουργού.

Τα πάντα διεγείρουν στην καρδιά τού πιστού καινούργια συναισθήματα. Ολόκληρη ή δημιουργία μιλά με μυστική γλώσσα στην ψυχή του για τη σοφία και την αγαθότητα τού θείου Δημιουργού της. Εντρύφημα του είναι ή μελέτη των έργων τού Θεού' και χαρά του αυτή πού προκαλείται από την ενατένιση τού κάλλους της δημιουργίας. Μελέτημα της καρδιάς του είναι όσα φανερώνουν τις θείες

 εικόνες τού αγαθού πάνω στη γη, δηλαδή  το αγαθό, ή αλήθεια και η δικαιοσύνη. 

Ευτυχία του, αληθινή  και σίγουρη, είναι ή παντοτινή και αδιάκοπη επικοινωνία με τον θείο Δημιουργό. Τα λόγια τού Θεού είναι σαν μέλι γλυκό στο στόμα του. Αυτά μελετάει μέρα και νύχτα. Ή καρδιά του καίγεται από την αγάπη του προς τον Θεό. Τρέχει προς Αυτόν και Αυτόν αναζητά μελετώντας τα δημιουργήματα. Ασταμάτητο έργο του ή κατά το δυνατόν τελειοποίηση του και διακαής επιθυμία του ή ομοίωση του με τον Θεό. Ή αγάπη και ή λατρεία τού Θεού πλημμυρίζουν την πληγωμένη από τον θείο πόθο καρδιά του.

 Ό δε ύμνος και ή δοξολογία, ή ευχαριστία και ή ευλογία απευθύνονται με θέρμη και ακατάπαυστα από το στόμα του προς τον Θεό. Από τα χείλη του εξέρχεται σοφία, ή δε καρδιά του είναι γεμάτη σύνεση και γνώση. Ή ζωή του είναι δημιουργική και γεμάτη αρμονία. Ζει σπεύδοντας, με σκοπό και περίσκεψη, προς την τελείωση για την οποία και έχει πλασθεί, και απολαμβάνει άφθονη την ευδαιμονία πού προέρχεται από την αγαθότητα τού Θεού. 

Ζει στη γη, αλλά ή πολιτεία του είναι ουράνια. Δίχως να εξαντλείται στα προβλήματα της ζωής, ένα μέλημα έχει, μία μέριμνα: το να μην ασχολείται με τα πολλά, αλλά για το ένα και μόνο πού έχει πραγματικά ανάγκη. Όλη του ή φροντίδα στρέφεται στο πώς να εκπληρώσει τον θείο νόμο και για το πώς θα πράττει το αγαθό. Ή κοινωνία των ανθρώπων, κάθε φυλής και έθνους, είναι κοινωνία αδελφών εξ αίματος και, γι' αυτό, επιθυμεί σφοδρά να επεκτείνει τις ευεργεσίες του προς όλους.

 Χαίρεται με τις ευτυχίες τους και λυπάται για τις δυστυχίες τους. Όλη την ήμερα ελεεί και δανείζει, ή δε δικαιοσύνη του μένει αιώνια. Ή καρδιά του ελπίζει πάντα στον Κύριο, ή δε ψυχή του είναι ήδη έτοιμη να παρουσιαστεί μπροστά στον Πλάστη της. Γεμάτος ελπίδα και θάρρος αναφωνεί μαζί με τον ψαλμωδό: «Κύριος έμοί βοηθός και ού φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι άνθρωπος».

  ΒΙΒΛΙΟΓ. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ. 


ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ. «Εξήκοντα έτη υπηρέτησα την Εκκλησία και ακόμη δεν χόρτασα!»

Δια τον π. Ιερώνυμο, ή Εκκλησία είναι ή οικία του, ή Εκκλησία είναι ή πνοή του, ή Εκκλησία είναι ή όασης του.

Είπε κάποτε, με πολλή νοσταλγία: «Εξήκοντα έτη υπηρέτησα την Εκκλησία και ακόμη δεν χόρτασα!» και άλλοτε: «..Έκτισα πολλές εκκλησίες, άλλα ενίοτε λυπάμαι δι αυτό, διότι με το να φροντίζω να κτίζω εκκλησίες, αποσπούσα τον νουν μου από τον Θεό. Ευχαριστώ τον Θεό, διότι επέτρεψε να κοπή το χέρι μου. Θεωρώ αμαρτία κάθε φορά πού φεύγει ό νους μου από τον Θεό. Αλλά, αγάπησα πολύ την Εκκλησία!».

Γενικώς έδιδε μεγίστη σημασία και τόνιζε την συμμετοχή, την ένωσιν των πιστών μετά της Εκκλησίας και των μυστηρίων της. "Έλεγε δε σχετικώς: «Να άγαπήσης την Εκκλησία περισσότερο, να έχεις ζήλο, να λέγεις πότε να πάς! Ή Εκκλησία είναι αυτό το Σώμα του Χριστού μας και ημείς μέλη του Σώματος Αυτού, 'εκ της Σαρκός Αυτού και εκ των οστέων Αυτού", όπως λέγει ό Απ. Παύλος. Αλλά ή Εκκλησία είναι και το ιατρείο μας. Εκεί θα άπευθυνθώμεν διά την θεραπεία μας από τα πάθη και τας πληγάς... Και, πρόσεξε: Να μη φεύγεις με ξηρασία, δηλαδή χωρίς να πάρεις "κάτι", ή χωρίς να νοιώσεις "κάτι". Πάς ποτέ εις το ιατρείο ή τον Ιατρό και φεύγεις χωρίς κάποιαν ανακούφιση, χωρίς φάρμακο;». Και άλλοτε πάλιν παρατήρησε: «Ποτέ χωρίς σοβαρό λόγο από την εκκλησία, την Κυριακή, μη απουσιάσεις. Ξεύρεις, αν και πόσον θα ζώμεν; Και αν δεν πάς εις την εκκλησία, έκτος από ασθένεια, όλη την ημέρα λύπη να έχεις εις την καρδία σου.

Να λέγεις σήμερα στερήθηκα. Και όταν πάς, να προσπαθείς να εμβαθύνεις εις το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Αν κατανόησης την θεία Λειτουργία, θα κατανόησης και το μέγα μυστήριο της Εκκλησίας και θα θαυμάσης και θα δοξάσης τον Θεό. Ή Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, ό Οίκος του Πατρός, ό Ναός του Αγίου Πνεύματος, ή εικών της Αγίας Τριάδος, το μυστήριο του ζώντος Θεού. Σου είπα και άλλοτε, πολλά χρόνια, κρεβάτι δεν είδα, από δεκατεσσάρων ετών. Κάτω από άγιες Τράπεζες με έπαιρνε ό ύπνος».

Τέλος, κέντρο και κατ' εξοχήν πυρήνας της Έκκλησιολογίας του μακαριστού είναι ή Θεία Ευχαριστία, ή «κατά αίμα συγγένεια μετά του Θεού». Δια την τροφή αυτήν της Θείας Ευχαριστίας, έλεγε εις μίαν περίπτωσιν: «Να κοινωνείς τακτικά. Πώς πεινάς και τρως. Πώς διψάς και πίνεις νερό. Έτσι να πεινάς και να διψάς, για να κοινωνάς, να παίρνεις τον Χριστό μας. Μη με ρωτάς πότε! Άμα πεινάσεις! Και σου λέγω κάτι: Αν προσεχής και αγωνίζεσαι, θα σε ειδοποιεί το μυστήριο και θα το ζητάς». Και άλλοτε:

«Ο Χριστός μας εις την Θεία Ευχαριστία έδωκε εις ημάς το δικό Του Σώμα και ημάς κάμνει δικό Του Σώμα. Λέγει ό Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος: 'Ώς ημάς Εκείνος έχει εν έαυτώ, ούτω και ημείς Αυτόν έχομεν εν ημίν"».

Ολόκληρο το μυστήριο του είναι και της ζωής της Εκκλησίας έγκειται εις την ένωσιν αυτής μετά του Χριστού και εν τω Χριστώ, ή οποία ένωσις αποκορυφούται εν τη Θ. Ευχαριστία. Αυτήν την ζωοποιόν ένωσιν, ό Γέρων με απλά λόγια, αλλά και με τόσον πόθο και Αγάπη, προσπαθεί να κάμη κατανοητή και εις τους άλλους και να τους βοηθήσει να την γευτούν και επιτύχουν εν έπιγνώσει.

Όσον άφορα δε εις την προετοιμασία διά το μυστήριο έλεγε: «Όταν πρόκειται να κοινωνήσεις, θα προετοιμάζεσαι με νηστεία και προσευχή. Και διά μεν την νηστεία, ρώτησε τον πνευματικόν σου εις την εξομολόγηση να σου πή. Πάντως, όση δύνασαι. Δεν ημπορείς εσύ να σήκωσης π.χ. 100 κιλά βάρος. Περισσότερο θα φροντίσεις διά την σιωπή και γενικώς θα προσεχής. Κάμε και καμία ελεημοσύνη πριν κοινωνήσεις. 

Όση δύνασαι. Τον νουν σου εις το μυστήριο να έχεις και να προετοιμάζεσαι τις προηγούμενες ημέρες. Εγώ, όταν την επομένη θέλω να κοινωνήσω, από το βράδυ, ούτε άνθρωπο θέλω να βλέπω ή δεν ομιλώ πολύ, ούτε λέγω τίποτε. Τον νουν μου, εις το πώς θα δεχθώ τον Χριστόν μου έχω... και διαρκώς παρακαλώ τον Κύριο. Χωρίς να διαβάζεις την «Θείαν Μετάληψιν» προηγουμένως, να μη κοινωνάς. Να την διαβάζεις δε και να εμβαθύνεις εις τους λόγους, ωσάν εσύ να τούς λέγεις από την καρδία σου. Και πρόσεξε, αν προηγουμένως δεν σου έλθουν δάκρυα, μη κοινωνήσεις».

 ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΝΟΥΣΗ Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ.

Γύρω μας, στο δικό μας κύκλο και πιο μακριά, υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που μέσα τους έσβησαν τα πνευματικά μάτια, ή που δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν. Ας τους αγκαλιάσουμε με αγάπη και συμπόνια.

Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Γύρω μας, στο δικό μας κύκλο και πιο μακριά, υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που μέσα τους έσβησαν τα πνευματικά μάτια, ή που δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν. Ας τους αγκαλιάσουμε με αγάπη και συμπόνια. Ας προσευχηθούμε γι΄ αυτούς. Αλλά και αυτό είναι λίγο: πρέπει να τους δείξουμε, ότι η πίστη μας αξίζει για να θέλουν να μοιράζουν την κοινωνία μας. Γι΄ αυτό χρειάζεται μόνο ένα: Η Αγάπη, που είναι πρόθυμη να ξεπεράσει τα όρια των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλουμ) για την θεραπεία του εκ γενετής τυφλού.

Πώς μας φοβίζει η σωματική τύφλωση! Τί τρομερό είναι να συναντάς έναν άνθρωπο που δεν είδε ποτέ τίποτα, για τον οποίον ήταν κλειστά, όλη η ομορφιά, όλη η λαμπρότητα του κόσμου, όπου ζούμε. Και τί φοβερό είναι γι’ αυτούς που χάνουν την οπτική δύναμη σιγά σιγά!

Ταυτόχρονα, όμως, αδιαφορούμε με έναν φοβερά ήσυχο τρόπο για την πνευματική τύφλωση μέσα στον εαυτό μας και στους άλλους. Κάποια φορά γεννιέται ένας άνθρωπος σαν τυφλός. Δεν βλέπει τα πράγματα πίσω από την ύλη, δεν μπορεί να δει τον παρόντα Δημιουργό στην ύλη. Και αντί να συγκινηθεί η καρδιά μας από φρίκη και συμπόνια και εκείνο τον άνθρωπο που δεν μπορεί να παραδεχτεί τον κόσμο μας, δεν τον βλέπει και τον αρνιέται, που μας θεωρεί άφρονες και απατεώνες, του φερόμαστε κι εμείς αρνητικά και δεν τον δεχόμαστε. Είναι ξένος για μας. Ζει σε έναν υλιστικό κόσμο. Είναι τυφλός. Δεν μπορούμε να τον συμπονέσουμε.

Κάθε χρόνο προσευχόμαστε εδώ για εκείνους, οι οποίοι δεν βλέπουν πνευματικά, δεν πιστεύουν στο Θεό, βλέπουν μόνο την ύλη στον πλούσιο κόσμο μας, όπου είναι παρών και ο Θεός. Προσευχόμαστε για να Τον δουν κι εκείνοι. Άραγε μπορούμε να πούμε, ότι μας συγκινούν εκείνοι, όπως μας πονάει και προκαλεί φρίκη μια συνάντηση με ένα άνθρωπο που γεννήθηκε τυφλός και ποτέ δεν είδε τον αισθησιακό κόσμο, αν και είναι πλούσιος πνευματικά?

Συμβαίνει, ένας άνθρωπος κάποτε να μπορούσε να βλέπει, αλλά σιγά-σιγά σβήνονται τα μάτια του. Αυτό συμβαίνει με τα σωματικά μάτια, αλλά και με τα πνευματικά. Ότι είδε κάποτε δεν βλέπει πια, δεν φτάνει μέσα του η αυτοπεποίθηση και δεν είναι σίγουρος πια για ότι είδε πριν για να μπορεί να πιστεύει, δηλαδή για να μπορεί - αν πάψουν να είναι τα πράγματα ολοφάνερα - να είναι σίγουρος για τα αόρατα πράγματα, τα οποία δεν βλέπει πια. Συμπονούμε έναν τέτοιον άνθρωπο? Πώς τον βοηθάμε? Συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος παρά να χάνει κανείς τη ικανότητα να βλέπει τον πνευματικό κόσμο, ότι δεν υπάρχει κάτι ανάλογα φοβερό? Όχι! Δεν το καταλαβαίνουμε αρκετά καλά. Κρίνουμε και καταδικάζουμε, απομακρυνόμαστε και αρνούμαστε έναν άνθρωπο. Γίνεται για μας ξένος.       

Μα πώς μπορεί να βρει ξανά την ικανότητα να βλέπει? Φυσικά, ανάμεσά σ εκείνους που βλέπουν. Πού μπορεί να μαθαίνει να πιστεύει, αν όχι ανάμεσα σ εκείνους που πιστεύουν, αν και είναι και αυτοί γεμάτοι με αμφιβολίες.

Ας το σκεφτούμε αυτό. Γύρω μας, στο δικό μας κύκλο και πιο μακριά, υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που μέσα τους έσβησαν τα πνευματικά μάτια, ή που δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν. Ας τους αγκαλιάσουμε με αγάπη και συμπόνια. Ας προσευχηθούμε γι αυτούς. Αλλά και αυτό είναι λίγο: Πρέπει να τους δείξουμε, ότι η πίστη μας αξίζει για να θέλουν να μοιράζουν την κοινωνία μας. Γι αυτό χρειάζεται μόνο ένα: η Αγάπη, που είναι πρόθυμη να ξεπεράσει τα όρια των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων. Ας προσευχηθούμε για να δυναμώσει ο Κύριος, σε μας και στους άλλους, την πίστη και να μας μάθει να αγαπούμε τόσο, ώστε να μπορεί ένας άλλος να φλογιστεί για την αιώνια ζωή.

Αμήν

http://www.bogoslov.ru/greek/

Του εν ουρανώ φανέντος Σταυρού.

Η εορτή αυτή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων γίνεται κατά παράδοση προς ανάμνηση του θαύματος του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Σταυρού, που έγινε στις 7-5-351μ.Χ., όπως περιγράφει στην επιστολή προς τον βασιλέα Κωνστάντιο του ο Αγιος Κύριλλος, Επίσκοπος Ιεροσολύμων.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ Π. ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΒΙΤΤΗ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

Καταχωρείται κατωτέρω ή Επιστολή του. ή ανώνυμος, ως «Φυγάς» πού έστειλε τον Απρίλιο τού 1980.

Ως ό έσχατος ανάμεσα στους αναγνώστες του αισθάνομαι την ανάγκη να Σάς ευχαριστήσω κι εγώ για την πολυτιμότατη αύτη προσφορά Σας.

Ήταν πραγματικά φώτιση Θεού να καταθέσετε στο ημερολόγιο Σας ότι ή πολλή Του αγαθότητα Σας αξίωσε να γευθείτε άφθονα και από πρώτο χέρι, ώστε και άλλες διψασμένες ψυχές να γευτούν, έστω και «βάπτουσαι τον άκρον του δακτύλου αυτών» σ' αυτό, το δροσερό νερό πού τούς προσφέρατε. Ταπεινή ικεσία προς τον «θαυμαστόν εν τοις άγίοις αυτού Κύριον» και του υποφαινόμενου -έστω και αν μένει κεκρυμμένος στην ανωνυμία του και αν υπό-φαίνεται!-, είναι να Σας άνταποδώση μυριοπλάσια και όπως λυτός γνωρίζει και τον κόπο αυτόν, στον όποιο με τόσον ευγνώμονα διάθεση και υπερεκχειλίζουσα αγάπη και σεβασμό για τον Άγιο Γέροντα υποβληθήκατε. 

Να είστε απόλυτα βέβαιη ότι ό «ό κόμως ουκ έστι κενός εν Κυρίω». -Θέλω να πιστεύω πώς πολλές ψυχές βοηθήθηκαν αφού και ή δική μου ακόμα πολλές φορές συγκλονίστηκε ως τα βάθη της. Δεν χρειάζεται παρά να διαβάσει κανείς μερικές σελίδες με τούς λόγους του αγίου για να αναβρύσουν καμιά φορά ασταμάτητα οι από καιρό κατάξερες πηγές της ψυχής του.

Ιδιαίτερα για όσους είχαν την ευτυχία να κατευθύνουν κάποτε τα βήματα τους, έστω και μια μόνη φορά, προς το ευλογημένο εκείνο Αιγινήτικο ερημητήριο, το βιβλίο αυτό τούς έκανε να αναβιώσουν στιγμές ιερές και να αισθανθούν ρίγη ιερά, μυστικά, πρέπει γι αυτό να μου φαινόταν και έμενα ποιο οικείο ότι διάβαζα.

Επειδή ολόκληρο το βιβλίο «βοά και κράζαι» πόσο πολύ αγαπήσατε νιώσατε και ζήσατε τον άγιο Γέροντα και πόσο στενά συνδεθήκατε μαζί του, νόμισα πώς έπρεπε να γράψω τις γραμμές αυτές πού διαβάζετε, με την παράκληση να μη δοθούν σε καμιά δημοσιότητα, γραπτή ή προφορική, αλλά να καταστραφούν, αφού Σάς μεταφέρουν μαζί με το περιεχόμενο τους και μια ειδική παράκληση στο τέλος τους.

Πάνε πάνω-κάτω είκοσι χρόνια πού νέος τότε -μόλις έμπαινα στην ώριμη νεανική ηλικία- βρέθηκα σε μιαν απερίγραπτα τραγική κατάσταση πού οδηγούσε προς την περιοχή του θανάτου. Το τραγικό σεξπήρειο δίλημμα «να ζει κανείς ή να μη ζει» έσφιγγε κραταιά τη λογική και επιβαλλόταν στην ύπαρξη όλο και πιο πολύ με αρχόμενη κατεύθυνση της προς το δεύτερο σκέλος του. Όταν ή τραγωδία εξελίσσεται στους πιο ευαίσθητους χώρους της ψυχής, στους χώρους της πίστεως, για την οποία προσφέρθηκαν αλογάριαστα τα πάντα, νιάτα, όνειρα, βλέψεις για το μέλλον, χρόνος, ότι πιο πολύτιμο μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη γη ετούτη, θρεμμένος εξ απαλών ονύχων «με την πατρογονική εύσέβειαν» και όταν ό τραγικός αυτός άνθρωπος τυχαίνει να είναι, ας τολμήσω να πω τη μεγάλη κουβέντα, «εργάτης του ευαγγελίου», τότε ποιο μπορεί να είναι το μέτρο της τραγικότητας του; Και πού μπορεί να σταθεί, σε ποιο έδαφος να αναστηλώσει τις ελπίδες του; πού να βρει διέξοδο στο αδιέξοδο χάος του;

Σ' αυτήν την κατάσταση ευρισκόμενος οδηγήθηκα στην Αίγινα για να ηρεμήσω μένοντας σε ένα ερημικό σπίτι μόνος με τον πόνο και τις αμαρτίες μου και οργώνοντας το νησί, με φοβερές οδοιπορίες, πού τις σταματούσαν πάντοτε οι απροσπέλαστες πια ακτές, αισθητοποίηση της απόπειρας της ψυχής να βγει από το αδιέξοδο της, μα δίχως να μπορεί.

Εκεί ήρθε κάποια μέρα κάποιος πολύ αγαπητός μου φίλος -γράφει και αυτός στο βιβλίο Σας για τον Μακαριστό Γέροντα- και μού μίλησε με θέρμη γι αυτόν. Με συμβούλεψε να πάω να τον δώ. Μού είπε όμως, πώς δύσκολα δέχεται.

Κίνησα, λοιπόν κι εγώ να πάω μια μέρα -δυστυχώς λίγες πια μού απόμεναν- στο ερημητήριο τού αγίου. Είμαι δειλός από τη φύση μου. Και τότε ακόμα πιο πολύ και γιατί ήμουν πιο νέος και γιατί επιδρούσε φοβερά επάνω μου ή κατάσταση μου. Και τη δειλία μου τη μεγάλωνε ακόμα πιο πολύ, το γεγονός πώς οι επισκέψεις ήταν ενοχλητικές και κουραστικές στον Γέροντα.

Με δισταγμό χτύπησα την γνώριμη Σας πόρτα (την είδα στο βιβλίο Σας, σελ. 30 της β' έκδ. και κατασυγκινήθηκα). Με δέχθηκε ό Γέροντας με δυσκολία πολλή μπορώ να πω. Δεν υπερβάλλω αν προσθέσω και με άποτομία. Ίσως να έβλεπε, αφού μπορούσε να βλέπει τις ψυχές, πόσο κατάμαυρη ήταν (τότε όπως και τώρα) ή ψυχή μου, αφού μπροστά στη μαυράδα της ό τωρινός «πενθήρης χιτών» μου κατάλευκος φαίνεται και να αναρωτιόταν «τί να γυρεύει ετούτος εδώ; Για να του βάλω μία κατσάδα για να μάς αδειάσει γρήγορα τη γωνιά! Έτσι λέω εγώ. ασφαλώς θα ερμηνεύω λάθος, μα αύτη ή εντύπωση μού έμεινε από τότε. Πάντως, μού έκοψε τα φτερά. Δεν αποκλείεται, κακομαθημένος όπως ήμουν, θα ήθελα να μού φερθεί με το «σεις» και με το «Σάς». Δεν ήξερα, το λέω με ντροπή μου, τί ήταν οι Γέροντες. Δεν είχα δει ως τότε, τέτοιο άνθρωπο.

Είχα πάντως φοβερή ανάγκη στηριγμού στον κλονισμό μου. ένιωθα απόλυτη την ανάγκη να εκχύσω την ψυχή μου σε κάποιον πού θα μπορούσε να της «επιθέση μάλαγμα» κι ας μην υπήρχε τόπος σ' αυτήν «μάλαγμα έπιθείναι».

Όμως δεν είχα την χαρά να γευτώ ότι Σεις κατά κόρον δοκιμάσατε και ότι και άλλοι διηγούνται για τον 'άγιο.

 Εγώ τον ένιωσα «ως ρομφαίαν», και αντί να ανοίξει ή «μημουαπτική» ψυχή μου κλείστηκε πιο ερμητικά. Τα λόγια του βέβαια με συγκλόνισαν. Οι υποδείξεις του για την μέλλουσα πορεία μου με συντάραζαν. Ευτυχώς ή εγώ από ατολμία ή εκείνος από κόπωση -μήπως έναν και δύο έβλεπε κάθε μέρα; αν και τότε δεν βρήκα κανέναν εκεί- δεν προτείναμε συνέχιση τού διαλόγου για κάποια άλλη μέρα. Πόσο όμως τα λαχταρούσα! Πόσο περίμενα το λόγο «έλα, να τα ξαναπούμε», ζήτησα θερμά να κάνω εξομολόγηση. Δεν εξομολογώ, μού είπε. Του είπα «πώς σχεδίαζα να φύγω σε κάποιαν έρημο».

 Χωρίς να το αποκλείσει εντελώς, μού υπέδειξε την Ιεροσύνη -πράγμα πού ποτέ δεν το έβαλα στο νου μου- και ν' αποσυρθώ με δύο-τρεις άλλους σε κάποια ερημική γωνιά. Όχι μόνος πάντως. Δεν μπορούσα να το καταλάβω τότε το γιατί όχι μόνος.

Είχα διαβάσει τού κόσμου τα βιβλία, δικά μας και ξένα -μπορούσα να κινηθώ τότε σε κάποιες ξένες γλώσσες- μα αυτού τού είδους τη σοφία δεν την καταλάβαινα. Μα ούτε υπήρχε και ή ελάχιστη ταπείνωση να ζητήσω από τον άλλο ή άλλους (ή και εγώ ό ίδιος να δεηθώ), να παρακαλέσω τον Κύριο να μού ανοίξει μάτια και αυτιά για να δώ και να ακούσω τί μού έλεγε διά τού αγίου και «πή τράπωμαι».

Νόμισα πώς δεν μού δόθηκε απάντηση και έφυγα χωρίς να βρω ότι λαχταρούσα. Με βήμα βαρύ, με καρδιά καταθλιμμένη, με νου βυθισμένο σε ζόφο ξαναπήρα το δρόμο πού θα με έφερνε ξανά στον αφόρητο μου πόνο.

Σε λίγες μέρες εξαφανιζόμουν, χωρίς ελπίδα καμιά πια να γυρίσω στον τόπο μου, σε Χώρα μακρινή, σε τόπους άγνωστους, ξένος και έρημος για όλους. Και αυτό για χρόνια και χρόνια.

Πέρασαν κάμποσα χρόνια με κάποια εξωτερική «δράση», όταν επιστρατεύθηκα υπακούοντας στην κλήση της εκκλησίας, μα δεν βρήκα ότι χρόνια αναζητούσα. Γι' αυτό και αποσύρθηκα σε μιας ερημιάς (λευκής τον περισσότερο καιρό) την πράσινη γαλήνη και σιωπή.

Πόσο όμως είχε δίκαιο ό Γέροντας! Πόσο όμως άδικο είχα εγώ. Για Σας χρειάστηκαν κάπου 5 χρόνια για να Σάς δοθεί εκείνο το δώρο πού αναφέρετε στη σελ. 236 και να διαπιστώσετε την εκπλήρωση της προφητείας του. Για μένα χρειάσθηκαν είκοσι χρόνια! Γιατί τώρα πια μού ανοίγεται ό δρόμος για μια πραγματική έρημο (στη χώρα μας ετούτη τη φορά) και όπως το υπέδειξε ό Γέροντας, χωρίς όμως εγώ ούτε να το φαντάζομαι πριν λίγο καιρό ούτε να το επιδιώξω! Πόσο όμως πιο διαφορετικά θα ήτανε για μένα αν δεν έχανα μιαν ολόκληρη ζωή «ως αέρα δέρων». Μια ζωή χαμένη στα χαμένα. Πώς ν' αρχίσει κανείς τη ζωή του στο τέλος της; Αν δεν υπήρχε το προηγούμενο τού «καλού ληστού».

Γιατί Σας τα έγραψα όλα αυτά -ένας άγνωστος Σας εντελώς- και Σάς έφαγα τόση ώρα πολύτιμη υποχρεώνοντας Σας να διαβάσετε πράγματα πού καθόλου δεν Σάς ενδιαφέρουν;

Το τόλμησα αυτό, γιατί βλέπω από ότι γράφετε, ότι συνδεθήκατε με έναν άγιο Πατερικού αναστήματος, ένα «στάρετς» προικισμένο και στη γη ακόμα με τόσα χαρίσματα του 'Αγίου Πνεύματος. Ασφαλώς ζητάτε τις πρεσβείες του στον Κύριο, για άλλα θέματα, δικά Σας ή άλλων προσώπων. Δεν θα ήταν δυνατόν να του μιλήσετε, όταν πάτε για προσκύνημα στον τάφο του, γιατί δεν μπορώ να το φαντασθώ πώς δεν πάτε, και για τον «φυγάδα» πού Σάς γράφει; Είναι ό μόνος άγιος πού συνάντησα στη ζωή μου (ασφαλώς συνάντησα και άλλους, αλλά δεν είχαν την ίδια μαρτυρία όπως ό Μακαριστός Γέρων) επομένως «ανθρώπινο λέγων» θα θυμάται αυτό πολύ τώρα και τη δική μου περίπτωση εκεί πού είναι. Πέστε του, παρακαλώ, να ζητήσει από τον Κύριο, να μου δώσει τη Χάρη Του, «βαλείν αρχή» μετανοίας και να μου ευλογήσει την καινούρια περίοδο ζωής, πού διανοίγεται, αν ό Κύριος ευδοκήσει, όπου να ναι μπροστά μου. Πιστεύω στην πρεσβεία των άγιων. Όταν μάλιστα, έχει κανένας γνωρίσει και προσωπικά αυτούς τούς άγιους.

Υ.Γ. Παρακαλώ, μην επιχειρήσετε να μαντέψετε συλλογιστικά ή ρωτώντας, ποιος μπορεί να είναι ό «ό φυγάς», αφού διαβάσετε το παρόν, πετάξτε το στον κάλαθο των άχρηστων. Οπωσδήποτε δεν είναι για καμιά δημοσίευση. Κι αν απομείνει κάτι από αυτό στη μνήμη Σας, αφού πραγματοποιήσετε την παράκληση μου, κάνετε την ικεσία θερμή προς τον Κύριον για μια ψυχή πού ποθεί «καν προ τέλους σωθήναι» και διά πρεσβειών του εν άγίοις πατρός ημών Ιερωνύμου. Κάτι αντίστοιχο -αφού έχω αυτό το χρέος «εξ επαγγέλματος», (με την αρχική έννοια του όρου) και πολλάς (εύχάς) θα κάνω κι εγώ, για να εξοφλώ λίγο-λίγο ότι θα κάνετε για μένα. Και πάλι ευχαριστώ. «Φυγάς»

 ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΝΟΥΣΗ Ο ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.......

Η ΔΙΑΦΟΡΑ.......

ΠΙΣΤΗ..................

COMMUNIQUE FROM THE HOLY ASSEMBLY OF BISHOPS OF THE SERBIAN ORTHODOX CHURCH, FROM MAY 17, 2012

The Holy Assembly of Bishops of the Serbian Orthodox Church, during today's session rendered the decision to enter two priest martyrs and forty students-martyrs of Momisici and that their celebration (formal declaration of sainthood; canonization) be at the Holy Hierarchical Divine Liturgy at the St. Sava Memorial-Church on Vracar on Saturday, May 19, 2012, led by His Holiness Patriarch Irinej of Serbia at which their long and prayerful respect among the faithful of the Serbian Orthodox Church will be confirmed.

History of the Martyrs of Momisici

Two priests, serving as religious education teachers, and their forty students, children from the parish mostly from the brotherhood of Popovic were burned alive in 1688 at the St. George Church in the modern day Podgorica suburb of Momisici, at the hand of the Sulejman-Pasha army of Skadar, as a sign of retaliation which the Osmanlija Turks suffered from the hill tribes the previous months, particularly from Kucha.

Their relics were gathered and buried beneath the holy altar table of the St. George Church. During the entire time of Turkish rule, the relics remained in this church until 1936 when, with great honor and the litiya-procession of the people the relics were transferred to the renovated St. George Church in Momisici and placed beneath the holy altar table there. In 2006 the relics were taken out for the faithful to venerate on the feastday of the Holy 40 Martyrs of Sebaste, known commonly among the people as Holy Youths Day, after which Metropolitan Amphilohije, together with the clergy, washed them with wine and anointed them with rose oil according to the ancient Orthodox custom. Since then they can be found in a reliquary on the left hand side of the iconostasis of the Momisici church of St. George, which, since then, has also been dedicated to their holy memory. In commemoration of the last finding of their relics, for some years now in the Metropolitanate of Montenegro and the Coastlands their liturgical commemoration is celebrated on the feast of the Holy Martyrs of Sebaste.

http://www.serborth.org/05182012.html

Ο συγγραφέας Κλάους Κένεθ στην Ελλάδα με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου του «Θεοί, Είδωλα, Γκουρού»

Κλάους Κένεθ: Ένας σύγχρονος ιεραπόστολος που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, αφηγούμενος την προσωπική του περιπέτεια αναζήτησης της αληθινής πίστης και της Ορθοδοξίας! Έρχεται στην Ελλάδα για μια περιοδεία σε 10 πόλεις με την ευκαιρία της έκδοσης του νέου βιβλίου του «ΘΕΟΙ, ΕΙΔΩΛΑ, ΓΚΟΥΡΟΥ» που απομυθοποιεί τα σφαλερά μονοπάτια του αποκρυφισμού, της γιόγκα και των παραθρησκειών. Ακούραστος εργάτης του Ευαγγελίου, καταθέτει την προσωπική του εμπειρία  και αποδομεί εκ των έσω τις σύγχρονες αυτές πλάνες, εστιάζοντας στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού και εμβαθύνοντας στις αλήθειες των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Χιλιάδες ορθόδοξοι Σέρβοι αδελφοί μας ενημερώθηκαν από τις ομιλίες του για τις πλεκτάνες του προαιώνιου εχθρού της πίστης μας και τις δαιμονικές πλάνες του σύγχρονου «πολιτισμού»... Προέρχεται από την πολύ επιτυχημένη περιοδεία του στο Μαυροβούνιο όπου ήταν φιλοξενούμενος του Μητροπολίτου Μαυροβουνίου κ. Αμφιλοχίου (Ράντοβιτς). Θα ήταν πολύ σημαντικό να τον ακούσουν ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι, αλλά και όλοι όσοι ταλανίζονται στην πνευματική ζωή

Πληροφορίες:

Εκδόσεις Εν Πλώ

Στοά του Βιβλίου

Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου

Αθήνα

Τηλ. 2103226343