Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολής Αγιάς Ηγουμένη είναι η μοναχή Θεοδέκτη ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2012.

ΚΟΡΙΝΑ Η ΝΟΣΟΚΟΜΑ.

ΤΟ ΜΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Όλοι οι άνθρωποι για την Κορίνα είχανε μόνον ένα όνομα: «ό χρυσός» και «ή χρυσή». Με αυτήν την τρυφερή προσφώνηση και την ευσπλαχνική έκφραση ό ορεσίβιος ξυλοκόπος και βοσκός είσήρχετο στο ιατρείο θηρίο και έξήρχετο απριλιάτικο αρνάκι. 

Με τον καλό τρόπο και τους χαμηλούς τόνους ήταν πάντα ό κούκος πού έφερνε την άνοιξη στις πληγωμένες ψυχές. Με τον ήμερο τρόπο της και τα γουστόζικα ανέκδοτα της ησύχαζε τον αγριεμένο, παρηγορούσε τον παραπονεμένο, γινόταν ό πνευματικός τού χωριού, ό κυματοθραύστης στις φουρτούνες της οικογένειας. Οι άνθρωποι, μακριά από τον κόσμο, από τούς ανθρώπους, παρηγοριά ήθελαν, κάπου ν' ακουμπήσουν τις τυραγνίες τους. 

Και αυτή ήταν ή Κορίνα, «ή γιάτρισσα» όπως την έλεγαν. Και δεν χρειαζόταν πολύς κόπος να την βρεις. Δυο δρόμους ήξερε: τού ιατρείου και της εκκλησίας. Ό πόνος είναι ό δρόμος πού οδηγεί στον Θεό. Μακάριος είναι ό νοσηλευτής κα θεραπευτής πού βοηθά αυτήν την ώρα το πλανώμενο πρόβατο.

Ή Κορίνα δεν ήξερε μήτε να ψάλλη μήτε να διαβάζη τα γράμματα τη Εκκλησίας. Άλλ' ήξερε πολύ καλά να τα ακούει και να τα παρακολουθεί Δεν έλειπε από καμιά ακολουθία. Ήταν, όπως την χαρακτήριζε κάποιος το μανάλι της εκκλησίας, πού δεν ψάλλει, δεν διαβάζει, αλλά φέγγει με την παρουσία του. Στην ιερά μονή του Προυσού πού διακονούσαμε ήταν μόνιμη μυροφόρα στις μεγάλες γιορτές. Ερχόταν από την ορεινή Δομνίστα φορτωμένη δώρα, σαν να ερχόταν από τις μεγάλες αγορές του κόσμου, για να συνεορτάσουμε. Ή εξομολόγηση της ήταν πάντα καθαρή και διαυγής, όπως ήταν και ή ψυχή της. Αγνή κόρη, ακατηγόρητη.

Αυτή ή ψηλή δενδρολιβανιά δεν άφηνε σε κανέναν υπόνοιες αμαρτίας. Πορεύθηκε σαν Άγγελος μέσα στο δύσκολο διακόνημα της νοσοκόμας. Άπ' όπου πέρασε άφησε την μαρτυρία του άνθρωπου του Θεού. Ποτέ δεν ήρθε σε ρήξη με κανένα, γιατί ποτέ δεν χρησιμοποίησε το δικαίωμα.

Στην διαθήκη της θυμήθηκε τούς αδελφούς της μονής Δοχειαρίου κι άφησε δέκα χιλιάδες δραχμές για τα μνημόσυνα της.

Άς είναι αιώνια ή μνήμη της στην θύμηση του Θεού. Μάς δίδαξε την αυτοθυσία και την ταπεινή αξιοπρέπεια. Τα παράπονα της ήταν όμορφα. Καμάρωνα να τα ακούω. Την ευχαριστώ.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ- ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ. ΙΕΡΟΝ ΔΟΧΕΙΑΡΙΤΙΚΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ.

ΑΓΙΩΝ ΌΡΟΣ 2012

ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ

ΣΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΣ ΔΙΑΝΕΜΟΝΤΑΙ ΔΕΜΑΤΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΣΕ ΑΠΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΕΚΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Γιώργος Τάουϊλ Το παιδί του γ. Παϊσίου 2ο Μέρος

Ο ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ N.A.S.A. ΚΑΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ ΣΤΙΣ Η.Π.Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΑΟΥΪΛ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓ. ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓ. ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΟΥΔΑΡΑΒΑ ΣΕΪΧΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ!

ΜΕΡΟΣ 1ον

Η συγκλονιστική αφήγηση ενός από τους λίγους ανθρώπους που έζησαν πολλά χρόνια σε στενή επαφή με τον αγ. γέροντα Παΐσιο.

Ο Γεώργιος Τάουϊλ είναι Σύρος, βαπτισμένος στην Λαοδικεία, είναι ψυχίατρος των αστροναυτών στην N.A.S.A., ακαδημαϊκός στην Ν. Υόρκη.

 Σπούδασε ιατρική στην Ελλάδα αλλά όταν πήγε στο Αγ. Όρος θέλησε να γίνει μοναχός. Λίγες ώρες πρίν την κουρά του πήγε και τον βρήκε ο αγ. γέρων Παΐσιος και του είπε:

 "Δεν πρέπει να γίνεις μοναχός, σπούδασες γιατρός και η αποστολή σου είναι να παίρνεις τον πόνο από τους ανθρώπους. Σήμερα κι όλας θα κατέβεις στην Αθήνα, έχω τακτοποιήσει όλα που θα μείνεις κλπ.

Αν υπακούσεις θα είμαι πνευματικός σου, αλλά να ξέρεις είμαι αυστηρός"

Του ζήτησε να φύγει για την Αθήνα την επόμενη αλλά ο γέροντας ήταν κάθετος:

"Σήμερα θα φύγεις αλλιώς κάνε ότι καταλαβαίνεις, αν μείνεις δεν θα είσαι τίποτε, ούτε γιατρός ούτε μοναχός!" 

 

Εδώ είναι το πρώτο μέρος, ακολουθούν άλλα τέσσερα μέρη, στα οποία  ο κ. Τάουιλ  μιλά για πολλά.

Για την ζωή του με τον αγ. γέροντα, για την πορεία του στην επιστήμη της ψυχιατρικής, για την N.A.S.A., για τις αποστολές του στο...

Ιράκ, στο Λίβανο, παλιότερα αλλά και προ ημερών στην Συρία, για τον Πούτιν και για τις...Ηνωμένες Ορθόδοξες Πολιτείες...!!!

Σε αυτό το βίντεο κάνει αναφορά στις πρώτες μέρες που κοιμόταν στην καλύβη του αγ. γέροντος στις επισκέψεις τις Παναγίας του Κυρίου μας και της Αγ. Ευφημίας καθώς και στο περίφημο θαύμα της ανάστασης του Σαουδάραβα Σείχη αφού καί τον ίδιο γνώρισε αλλά και τους δολοφόνους του!!!

"Πληροφορημένος" από τον αγ. γέροντα (το 2007) πήγε και τους βρήκε στις ψυχιατρικές φυλακές όπου του είπαν ότι είχαν μετανοήσει και τον...περίμεναν!!!

 Τους έδωσε τον μεγάλο αγιασμό και αντίδωρο και μετά από λίγο έφυγαν από την ζωή...

http://klassikoperiptosi.blogspot.gr/2012/12/nasa-20.html

Η ΕΥΛΑΒΕΣΤΑΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΙ ΒΑΣΙΛΙΚΗ.

ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΗΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Στο Μεσολόγγι ζούσε μία ευλαβέστατη γυναίκα, ονόματι Βασιλική (Κούλα την φώναζαν), παντρεμένη με τον Δημήτριο, ψαρά στο επάγγελμα. Ήταν και οι δυο πολύ πιστοί και πολύ απλοί άνθρωποι.

Όταν ή Βασιλική ήταν νέα, την ήμερα των Θεοφανείων «είδε τους; ουρανούς ανεωγμένους» και τούς Αγγέλους τού Θεού να ψάλλουν. Γι' αυτό έλεγε: «Αυτή την ήμερα μη φεύγεις από την εκκλησία, έστω και αν καίγεται το σπίτι σου, γιατί ανοίγουν οι ουρανοί».

Το σπίτι πού κατοικούσαν ήταν Ισόγειο και για πάτωμα είχε τσιμέντο, Όταν έβρεχε γέμιζε νερό πού έφθανε τα είκοσι εκατοστά. Είχαν τοποθετήσει πέτρες για να πατάνε και με ένα "γκιούμι" άδειαζαν το νερό. Το χειμώνα δεν έστρωναν κουρελούδες για να έχουν λίγη ζέστη, γιατί μούσκευαν από τα νερά. Αλλά μέσα σ' αυτό το παγωμένο σπίτι ή καρδιά τους χτυπούσε πολύ ζεστά για τον Χριστό και τα πρόσωπα τους ήταν πάντα χαρούμενα και ειρηνικά. Ή θεία Χάρι τούς φύλαγε και δεν αρρώσταιναν.

Είχαν στο σπίτι τους μία εικόνα της Παναγίας θαυματουργή, μπρος στην οποία άναβαν ακοίμητο καντήλι και εκεί έκαναν τις προσευχές και τις μετάνοιες τους. Στην Εκκλησία πήγαιναν πάντα Κυριακές και εορτές.

Όταν εκοιμήθη ό Δημήτριος, ή σύζυγος του Βασιλική άρχιζε να μοιράζει  τα υπάρχοντα της. Κράτησε μόνο τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα τα έδωσε ελεημοσύνη. Άδειασε το σπίτι της. Γύριζε με το Ευαγγέλιο στη μασχάλη και το διάβαζε ευκαίρως - ακαίρως με πολλή ευλάβεια. Από την σύνταξη της κρατούσε ένα μικρό μέρος για τις ανάγκες της και τα υπόλοιπα τα μοίραζε στους φτωχούς. Την ρωτούσε ό γιός της τί τα κάνει τα χρήματα, και αυτή απαντούσε: «Τα ξόδεψα, παιδί μου».

Μία Κυριακή πήγε κατά τη συνήθεια της στην Εκκλησία και κοινώνησε. Όταν επέστρεψε και έφθασε έξω από το σπίτι της κατάλαβε ότι έφθασε το τέλος της. Εκεί μπροστά στην πόρτα του σπιτιού γονάτισε, έκανε τον σταυρό της και φώναξε τη νύφη της πού έμενε δίπλα, λέγοντας της ότι πεθαίνει. Και έτσι γονατιστή και σταυροκοπημένη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο τον όποιον τόσο αγάπησε εκ νεότητας της και τήρησε πιστά τις εντολές Του.' Εκοιμήθη περίπου το έτος 1970.

Όταν έγινε γνωστή ή κοίμηση της γέμισε το σπίτι της φτωχούς ανθρώπους. Ό ένας έλεγε «έμενα μού έδωσε κουβέρτα, Θεός σχωρέσ' την», ό άλλος έλεγε «μού έδωσε πιάτα», ό άλλος «ποτήρια», ό άλλος «χρήματα». Έτσι αποκαλύφθηκε μετά την κοίμηση της πού πήγαιναν τα πράγματα και τα χρήματα της.

Όσο ζούσε την επισκεπτόταν ή αδελφή της Γεωργία με τον εγγονό της. Ή συμβουλή της ήταν: «Να διαβάζεις, παιδί μου, Ευαγγέλιο. Αυτό είναι το καλό το βιβλίο».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ- ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ. ΙΕΡΟΝ ΔΟΧΕΙΑΡΙΤΙΚΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ.

ΑΓΙΩΝ ΌΡΟΣ 2012

Λιτανεία Αγ. Διονυσίου μέσα στο ναό [16.12.2012]

Έξοδος τού Αγ. Διονυσίου για τη Δέηση [17.12.2012]

Η ΘΥΓΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ ΑΥΡΗΛΙΑ ΤΙ ΕΙΠΕ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΚΑΘ`ΟΔΟΝ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

Kairos Quarterly: A Journal of Orthodox Living-A new quarterly from the monks of Holy Cross Monastery.

“Herein we wish to offer our own humble observations about place, faith, community, culture and ‘Orthodoxy of the Heart’ as it is lived on our little mountain in West Virginia. We wish to share our own experiences, as well as bits of wisdom and inspiration that we have found helpful and spiritually profitable over the years, and we hope that you might find some benefit from these little treasures as well. Being a Russian Orthodox monastery of mostly American converts in the hills and culture of Appalachia sometimes makes for an interesting mix. Thus, we hope, in some small way, to provide a perspective that is unique.” – from Kairos Quarterly, Issue 1, Introduction, p. 4.


Download pdf (26 MB)

http://www.holycross-hermitage.com/

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΕΥΩΔΙΑΖΕΙ ΤΟ ΤΙΜΙΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ 29/11/2012

ΤΙ ΕΚΦΩΝΗΣΕ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ 29/11/2012.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ & ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Tragedy in Newtown, CT, Τραγωδία είς Νιού Τάουν, Κοννέκτικοτ ΗΠΑ 1

Night in America and a new day will rise in a few hours, but America will never be the same. Another massacre took place. Why?

America has a fundamental problem , a disease , a sickness that is hidden , that no one wants to face and admit. We live with the fireworks of Disneyland and the lights of Las Vegas, the big words about being the best and the greatest. The disease is penetrating and is growing like cancer. Innocent are killed on a regular basis, and all are looking for revenge and for more laws to combat the unknown.

Where is the systemic analysis to uncover the foundation of the problem? Where is the humbleness to admit that we have a problem and we must do something specific about it? Where is the modern society taking our youth? Technology , video games, broken families, broken government, unethical politicians, indifferent teachers, political correctness, lost youth in drugs and alcohol. Away from the True God , we look for easy , cheap , politically correct solutions.A great nation , a great empire always falls from within. Time to awaken. The Christmas lights are dull , they mean nothing, we are not with the New Born in Bethlehem , we are locked in out egocentric little world. We are weak, deceived , fouls.

May the New Born of Bethlehem open our minds , hearts awaken us to see the True Light of Christmas.Him!The One, The Great Comforter. The Savior

Tragedy in Newtown, CT, Τραγωδία είς Νιού Τάουν, Κοννέκτικοτ ΗΠΑ

Dear People,

In view of the horrendous tragedy at Sandy Hook Elementary School in Newtown, CT, I would like to share with you a beautiful prayer that was shared with me by a fellow priest.  All Churches and Synagogues across the country will be praying for the souls of these precious people and I will also be offering this prayer for their souls at the Three Hierarchs Greek Orthodox Church at Paideia on the UCONN campus in Storrs tomorrow.  "O Lord our God, our help and assistance, who are just and merciful, and who hears the supplications of Your people, we humbly beg of You, look down upon us sinners, and have mercy upon us, and through Your deep and abiding love for us, deliver us all from this evil that has beset us, by the senseless and evil actions which have resulted in the deaths of those innocent teachers and children tragically killed in our state at Sandy Hook Elementary School.

To those taken from us by these evil actions, rest them among the saints in a place where there is no pain, sorrow or sighing, but life everlasting.  Sustain and heal those now who have been physically harmed but live on, and bring them to full restoration and health by Your Grace.  For those families and friends of those who have been killed or injured, we beg of You O Lord, bring comfort, aid and mercy to them and deliver them from the assaults of the evil one at this time and bring them to the knowledge of Your Peace.

O Lord, while we do not understand the purpose of this tragedy, we nevertheless know in our hearts that You do allow all trials of this life so that we may learn to trust in Your Love and Complete Goodness.  Grant all of us, who stand as witnesses to these horrific actions become exceedingly aware of Your Presence,  Your All-encompassing Love, and Your True Peace.  Fill our hearts with Your Hope and inspire us to cherish, as well as defend against all violence against all persons, for all life comes from You our True Source. All of us are made in Your Holy Image, and all Life is precious. Amen."

May the Grace of our Lord Jesus Christ abide with each and everyone of you and grant you peace of heart, mind and soul.

+Fr. Constantine (Charles) J. Simones  USA

ΤΑΛΙΤΑ ΚΟΥΜ - Του πατρός CONSTANTIN GALIERIU

ΤΑΛΙΤΑ ΚΟΥΜ

Ή περί της θησαυρού εκ της χώρας του ελέους

Αν κοιτάζουμε στο ημερολόγιο βλέπουμε ότι το σημερινό ιερό ευαγγέλιο ονομάζεται «Η Ανάσταση της θηγατρός του Ιαείρου». Ο όσιος λόγος μας αναγγέλλει εδώ ακόμη ένα θαυμαστό έργο: τη θεραπεία μιας γυναίκας, η οποία εδώ και δώδεκα χρόνια ήταν αιμορροούσα. Αλλά ας ακούσουμε ξανά το κείμενο του ευαγγελίου:

Και ιδού, ήλθεν ανήρ ω όνομα Ιαειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής ύπηρχεν, και πεσών παρά τους πόδας τον Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού- ότι θυγάτηρ μονογενής ην αύτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη άπεθνησκεν. Εν δε τω υπάγειν αυτόν οι όχλοι συνέπνιγον αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ίατροις προσαναλώσασα όλον τον βιον ουκ ίσχυσεν ύπούδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν, ήψατο τού κράσπεδου τού ιματίου αυτού- και παραχρήμα έστη ή ρύσις τού αίματος αυτής. Και είπεν ό Ιησούς, Τις ό άψαμενος μου;

Αρνουμένων δε πάντων, είπεν ό Πέτρος και οι μετ' αυτού, Έπιστάτα, οι όχλοι συνέχουσιν σε και αποθλίβουσιν, και λέγεις, Τις ό άψάμενός μου; Ο δε Ιησούς είπεν, Ηψατό μού τις- εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξ, ελθούσαν απ' εμού. Ίδούσα δε ή γυνή ότι ουκ έλαθεν, τρέμουσα ήλθεν, και προσπέσουσα αύτώ, δι ην αίτιαν ήψατο αυτού άπηγγειλεν αύτώ ενώπιον παντός τού λαού, και ως ίαθη παραχρήμα. Ό δε είπεν αύτη, Θαρσεί, θύγατερ, ή πίστις σου σεσωκέν σε- πορεύου εις ειρήνην. Έτι αυτού λαλούντος, έρχεται τις παρά τού αρχισυναγώγου, λέγων αυτώ ότι Τέθνηκεν ή θυγάτηρ σου- μη σκύλλε τον διδάσκαλον. 

  Ό δε Ιησούς άκουσας απεκρίθη αυτώ, λέγων, Μη φοβού. Μόνον πίστευε, και σωθήσεται. Ελθών δε εις την οικίαν, ουκ άφηκεν είσελθειν ουδένα, ει μη Πέτρον και 'Ιωάννη και Ίακωβον, και τον πάτερα της παιδός και την μητέρα. Έκλαιον δε πάντες, και έκοπτοντο αυτήν. Ο δε είπεν, Μη κλαίετε- ουκ άπεθανεν, αλλά κάθεύδει. Και κατεγέλων αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. Αυτός δε έκβαλών έξω πάντας, και κρατήσας της χειρός αυτής, εφώνησεν λέγων, Ή παις εγείρου. Και επέστρεψαν το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα- και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. Και έξέστησαν οι γονείς αυτής- ό δε παρήγγειλεν αύτοίς μηδενί ειπείν το γεγονός. (Λκ 8, 41-56)

Υπάρχουν εδώ, μαζί, δύο από τους πόνους της ανθρωπότητας: η ασθένεια και ο θάνατος, δια των οποίων, όπως παρατηρήθηκε, όταν μιλήσαμε για την ανάσταση του υιού της χήρας εκ του Ναίν, ο Αδάμ, πειραζόμενος, εγκαινίαζε μια άλλη έναρξη για τον άνθρωπο: η αρχή της φθοράς και του θανάτου. Ενώπιον αυτών των ανθρώπινων παθημάτων βρίσκεται τώρα η μοναδική, η αληθινή Αρχή: ο Υιός του Θεού που έγινε άνθρωπος, μέσα στον Οποίο έχουν την καταγωγή τους ο Καλός και η Ζωή. 

Και γι' αυτό το λόγο μέσα Του βρίσκεται και η θεραπεία από τα βάθη, από τη ρίζα, από τον ίδιο αυτουργό, η πρωταρχική αιτία του είναι και της ζωής. «Ο θεός δεν είναι ο αυτουργός των κακών, μιλάει φωτισμένος ο Μέγας Βασίλειος... Οι πόνοι από εδώ, τα βάσανα μέσα στη κόλαση, δεν έχουν αυτουργό τον Θεό, αλλά το εαυτό μας. Η αρχή και η ρίζα των αμαρτιών είναι μέσα μας και μέσα στο αυτεξούσιο μας.

Ένας Ρουμάνος γιατρός, πολύ πιστός, θα τον αναφέρουμε: ο NICOLAE PAULESCU, έχει χαρακτηρίσει την επιστήμη ως η γνώση διάμεσου των αίτιων. Τον καταλαβαίνουμε: ως γιατρός, είτε για τη ασθένεια, είτε για το θάνατο, για να τους γνωρίσει, αυτός ζητούσε την αιτιολογία, την αιτία πρώτα του καλού, της ζωής, της υγείας, της κανονικότητας, και ύστερα του κακού, των παθών και των ασθενειών που μας βασανίζουν, και επομένως (ζητούσε) την θεραπεία τους. Και έτσι έφτασε στην αιτία του καλού και της θεραπείας, στον Θεό.

Τώρα, στο Ευαγγέλιο, ήταν παρόν Αυτός ο Ίδιος: Θεός και Άνθρωπος ταυτοχρόνως. Ενώπιον Του έρχεται ο Ιάειρος, ο άρχων της συναγωγής.

Όπως διαβάζουμε και στο ιερό κείμενο του Ευαγγελιστή Μάρκου: πίπτει προς τους πόδας αυτού, 23 και παρεκάλει αυτόν πολλά, λέγων ότι Το θυγάτριον μου εσχάτως έχει- ίνα έλθων επιθής αυτή τας χείρας, όπως σωθή και ζήσεται. (Μρ. 5, 22-23).

Οι Φαρισαίοι ήταν αντί του Ιησού - ο Ιάειρος ήταν ό άρχων της συναγωγής - αλλά, μπροστά στον πόνο, μπροστά σε ακραίες περιστάσεις, οι διασπάσεις, οι διαιρέσεις που η αμαρτία προκάλεσε βουλιάζονται.

 Οι διασπάσεις μένουν έως τη στιγμή που έρχονται οι δοκιμασίες με τη θεραπεία τους. Αν η διάσπαση, το κακό θα ήταν μέσα στα βάθη του ανθρώπου, δεν θα υπήρχε θεραπεία. Όντως, αν μιλάμε αληθινά, όχι η εναντίωση είναι η άβυσσος, ο βυθός, αλλά η διάκριση, η διάκριση ανάμεσα στον Κτίστη και το κτίσμα. Η διάσπαση είναι μόνο η άσχημη ανταύγεια της διάκρισης, η οποία έχει σαν αντικείμενο στην ένωση και η διάκριση μέσα στη ένωση σημαίνει πλήρωμα, εκπλήρωση.

 Ιάειρος, μέσα στον πόνο του - θεία παιδαγωγία της θεραπείας - νιώθει στον Ιησού και τη διάκριση και το πλήρωμα, και τη κοινωνία μέσα στη αγάπη του Θεού με όλη τη ασθενούσα κτίση.

Ο Ιησούς είχε υποσχεθεί ποτέ πάλι σε έναν άρχοντα, από την άλλη τάξη αυτού του κόσμου, σε έναν ρωμαίο εκατόνταρχο, ότι θα πάει στο σπίτι του για να του θεραπεύσει τον δούλο παραλυτικός, δεινώς βασανιζόμενος. Εγώ ελθών θεραπεύσω αυτόν, του είπε ο Ιησούς. Ξέρουμε ότι, όταν είδε την ταπείνωση του εκατόνταρχου: μόνον είπε λόγω, και ιαθήσεται ό παις μου, ο Κύριος απάντησε: 

'Ύπαγε, και ως επίστευσας γενηθήτω σοι. Και ιαθη ό παις αυτού εν τη ώρα εκείνη (Ματθ. 8, 13). Και θεραπεύθηκε από μακριά, μόνο με τον λόγο.

Τώρα όμως ο Σωτήρας πηγαίνει μαζί τον Ιαείρο στο σπίτι του. Τα πλήθη παρακολουθούν τον Ιησού, στριμώχνοντας.

Ιδού, μέσα στα πλήθη υπήρξε μια γυναίκα ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίο ουκ ίσχυσεν ύπούδενός θεραπευθήναι. Και ερχόμενη με ταπείνωση, ήρθε πολύ κοντά του Ιησού, και έλεγε στο εαυτό της: «Εάν άψωμαι καν των ιματίων αυτού σωθήσομαι (Μρ. 5, 25-29). και ευθύς εξηράνθη ή πηγή τού αίματος αυτής και έγνω τω σώματι ότι ιάται από της μάστιγος. Και ευθύς ό Ιησούς έπιγνούς εν εαυτώ την εξ αυτού δυνάμιν έξελθούσαν επιστραφείς εν τω όχλω έλεγεν, Τις μου ηψατο των Ιματίων; (Μρ. 5, 29-30)

Αρνουμένων δε πάντων, είπεν ό Πέτρος και οι μετ' αυτού (Λκ. 8, 45): Βλέπεις τον όχλο θλιβόντα σε και λέγεις, Τις μου ήψατο; (Μρ. 5, 31). Το πλήθος, όλοι ήψαντό σοι, Λέγουν αυτοί. Όχι όλοι! Ο Ιησούς κοιτούσε γύρω-γύρω για να δει αυτήν που έκανε αυτό, λέγοντας: Ήψατό μου ΤΙΣ- εγώ γαρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ εμού. (Λκ. 8, 46). Ο καθένας με τον ίδιο δικό του τρόπο ήθελε να είναι όσο είναι δυνατόν πιο κοντά τον Ιησού. Και η παρουσία του επικοινωνούσε, το φως Του φαίνει πάσιν. 

Αλλά η συνάντηση, η επικοινωνία, η κοινωνία (συμμετοχή) είναι κάτι προσωπικό. «Ουδέποτε ψυχή δύναται, λέγει ο άγιος Μάξιμος ο Ομόλογη της, προς γνώσιν εκτανθήναι θεού, ειμή αυτός ό Θεός, συγκαταβάσει χρησάμενος, άψηται αυτής και άναγάγη προς εαυτόν. Ου γάρ αν τοσούτον ίσχυσεν άναδραμείν ανθρώπινος νους, ως άντιλαβέσθαι τινός θείας έλλάμψεως, ει μη αυτός ό Θεός άνέσπασεν αυτόν, ως δυνατόν ην ανθρώπινων άναπασθήναι, και ταις θείαις αύγαίς κατεφώτισεν» . Η γυναίκα γνώρισε και μέσα της ψυχής της και μέσα στο σώμα της το φωτισμό και τη θεραπεία. Και Ιδούσα δε ή γινή ότι ουκ έλαθεν μέσα στο μυστήριο που έγινε με αυτήν, τρέμουσα ήλθεν και προσπεσούσα αύτώ δι' ην αιτίαν ήψατο αυτού άπηγγειλεν ενώπιον παντός τον λαού και ως Ίαθη παραχρήμα. ό δε είπεν αύτη, Θυγατήρ, ή πίστις σου σεσωκέν σε- πορεύου εις ειρήνη. (Λκ. 47-48).

Ω, πώς ξεσκεπάζεται το μυστήριο της κοινωνίας (συμμετοχής) της χάριτος! Να νιώθεις πως ο Θεός σε προσελκύει, να πιστεύεις δυνατά και μετά να νιώθεις την αγάπη Του. Λέγεται: το σημαντικό δεν είναι ότι εγώ αγαπώ τον Θεό, αλλά να νιώθω ότι Αυτός μ' αγαπάει. Αυτή η ψυχή γυναικός, μέσα στο θεραπευμένο της πόνο, ένιωσε τη θεία αγάπη. Ο Ευσέβιος Καισαρείας μας διηγείται την «Εκκλησιαστική Ιστορία» του ότι η γυναίκα ονομαζόταν Βερονίκη και καταγόταν από Παναία, Καισαρεία Φιλίππου, στις πηγές του Ιορδανού, απ' εκεί όπου πήγαιναν ο Ιησούς μαζί με τους μαθητές Του (Ματθ. 16, 13). 

Και, στη ευσέβεια της, έκτισε ένα άγαλμα (ένα μνημείο) «εις μνήμης της θαυμαστής θεραπείας, μνημείο στο οποίο μπορούσε κανείς να δει το σχήμα μιας γυναίκας προσκυνούμενη και με τα χέρια στη προσευχή προς τον Κύριον».

Αλλά ας επανέλθουμε τώρα στο δεύτερο μέρος του ευαγγελίου και διαβάζουμε: Έτι αυτού λαλούντος, έρχεται τις παρά τού αρχισυναγώγου, λέγων αυτώ (στον Ιαείρο) ότι τεθνηκεν ή θυγάτηρ σου- μη σκύλλε τον διδάσκαλον. Για αυτούς, για μας, τελειώσανε τα πάντα, μη σκύλλε τον διδάσκαλον. Αλλά η προσευχή δεν έχει ποτέ τέλος. Γι' αυτό ο Ιησούς του λέγει: Μη φοβού. Μόνο πίστευε, και σωθήσεται. Μην φοβάσαι ούτε μπροστά στο θάνατο διότι είσαι μαζί με το Θεό, ο Θεός είναι δίπλα σου, μαζί σου. Πριν, στη Παλαιά Διαθήκη, έχει λεχθεί: «αρχή σοφίας φόβος θεού (Παροιμιών 1, 7).

Ο Θεός ήταν μακριά, μέσα στη φοβερή του υπερβατικότητα. Στην τρομοκρατία την οποία προκαλούσε ο θάνατος, τα πάντα ήταν τρόμος, φόβος. Ας παρατηρήσουμε μέσα στο Ευαγγέλιο το φόβο - και της απομάκρυνσης του Θεού και της εγγύτητας του θανάτου - ακυρώνεται, μεταμορφώνεται. Φόβος ουκ εστίν εν τη αγάπη άλλ ή τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβο (Α' Ιώ 4, 18). 

Μέγα και μοναδικό είναι το δώρο της Ενανθρωπήσεως, της έλευσης του Θεού σε μας, «ο Οποίος παίρνει τη μορφή της ταπείνωσης μας» των ερωτήσεων, των ανησυχιών και πόνων και, συνεπώς, του θανάτου μας. Με αυτή την έννοια ένας χριστιανός έλεγε: «Η Σάρκωση, Η Γέννηση, τα Χριστούγεννα σημαίνει το θάνατο της αρχαίας μας απελπισίας». Πόσο τραγικό είναι ένας κόσμος που πονάει, αφού αποστερήθηκε από τη αγάπη του Θεού, η οποία πράγματι αποκαλύφθηκε δια του Υιού Του, διά της σάρκωσης Του, δια της ενανθρώπησης του, δια του Οποίου, όπως λέγει ο Απόστολος, έρρυσατο ημάς εκ της εξουσίας τού σκότους και μετέστησεν εις την βασιλειαν τού υιού της αγάπης αυτού (Κολ. 1, 13)!

Και, κατά το κατά Μάρκον ευαγγέλιο: ουκ άφηκεν είσελθειν ούδενα, ει μη Πέτρον και Ίωαννην και Ίακωβον, και τον πάτερα της παιδός και την μητέρα. Και Ελθών δε εις την οίκίαν και έκλαιον δε πάντες, και έκοπτοντο αυτήν. Ό δε είπεν, Μη κλαίετε- ουκ άπεθανεν, άλλά καθευδει. Η λέξη «καθεύδω», στα ελληνικά σημαίνει κοίμηση, με τη έννοια «αδρανή, ακίνητη κατάσταση, ο ύπνος του θανάτου». Εν Χριστώ τίποτα δεν είναι οριστικό (αμετάθετο), εκτός από τη ζωή.

Όμως κάποιοι από τους παρόντες κατεγελων αυτού, είδοτες ότι άπεθανεν (Ματθ. 9, 24) αυτός δε έκβαλών πάντας παραλαμβάνει τον πατέρα τον παιδιού και την μητέρα και τούς μετ' αυτόν (Μρ. 5, 40)... και κρατήσας της χειρός αυτής, έφωνησεν λέγων, Ή παις έγείρου (Λκ. 8, 51). Ο ευαγγελιστής Μάρκος περιγράφει αυτή τη στιγμή πιο ζωηρό κρατήσας της χειρός τον παίδων, και με τα ίδια Λόγια του Ιησού: Ταλιθα κούμ! (στη αραμαϊκή γλώσσα) ο εστίν μεθερμηνευόμενον Το κορασιον, σοι λέγω, έγειρε. (Μρ 5, 41). Και επέστρεψαν το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα (Λκ. 8,51)

Σαν σε μια εικόνα, τα λόγια των αγίων ευαγγελίων, πραγματικά, κοιτάζουμε με τα δικά μας μάτια, καταλαβαίνουμε με το μυαλό μας, θεωρούμε με το πνεύμα και, ω, θαύμα, βλέπουμε πως ο Ιησούς κρατά με τη θεία χείρα Του την χείρα του παιδιού, εκφωνώντας το λόγο: κορασιον, σοι λέγω, έγειρε! Εν τω Αγιω Πνεύματι το κοράσιον ανασταίνεται γιατί ο Υιός πάντα ενεργεί συν τω ζωοποιώ Πνεύματι. Μπροστά αυτού του θείου γεγονός, η διάνοια μας πάει αμέσως στα λόγια του Ψαλμωδού: αι χείρες σον εποίησαν με και έπλασαν με (Ψαλμός 118, 73). «Αι χείρες σου», δηλαδή αι χείρες τού Πατρός, αι οποίες «είναι ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα».

Ο άγιος Ειρηναίος μας ερμηνεύει: αυτά τα χέρια είναι ο «θησαυρός» και τη προαιώνια βουλή του Πατρός, διά των οποίων και εν τοις οποίοις βρίσκει την καταγωγή του το κτιστό «βάθος (άβυσσο)» των κτισμάτων, περί των οποίων ο Ψαλμωδός λέγει ακόμη: Ο Θεός, ο τιθείς εν θησαυροίς αβύσσους (Ψαλμός 32, 7). 

Ο δημιουργικός και πανπρονοιακός θησαυρός των πάντων είναι η Παναγία Τριάδα, και οι άβυσσοι από τη θησαυρό του Θεού είναι τα κτίσματα στη κτιστή τους καταγωγή (αρχή). Και τώρα, μέσα στο σπίτι του Ιαείρου, του άρχοντος της συναγωγής - εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης - ο Πατήρ ενεργεί διά τού Υιού, ο οποίος πιάνει το χέρι του κορασιού και αναφωνεί το δικό Του λόγο: κορασιον, παις, σοι λέγω, έγειρε! Και το Πνεύμα το Άγιο, το ζωοποιό, ανασταίνει το κοράσιον.

Ω, θαυμαστό μυστήριο και αποκάλυψη των αβύσσων! Και μας μίλησε ακόμη σαφέστερα η Γραφή: Και επέστρεψαν το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα- ην γαρ ετών δώδεκα, και έξεστησαν [ευθύς] έκστασει μεγάλη (Λκ 8, 55 Μρ. 5, 42).

Έπέστρεψεν το πνεύμα μέσα στον κτιστό ήδη από τον Αδάμ σκεύο (δοχείο) του σώματος της. Διότι το σώμα είναι σκεύο (δοχείο) της ψυχής, και η ψυχή είναι δοχείο του Αγίου Πνεύματος, γι' αυτό και ονομάζεται στη Γραφή «πνεύμα». Θαυμαστή ολόκληρος είναι αυτή η σύνθεση του ανθρώπου: ψυχή και σώμα! Και ένωση, και όμως, χωρισμός, ιδιαίτερα με το θάνατο. Ένωση με την οποία το σώμα διακονεί την ψυχή και η ψυχή αγιάζει το σώμα. Ω, θείο έργο! Διότι λέγει η Γραφή: «...και έπλασεν ό θεός τον άνθρωπο χούν από της γης και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής και έγένετο ό άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν (Γεν. 2, 7).

Και όπως μας διδάσκει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Ο άνθρωπος χειρί Θεού και κατ' εικόνα πλασθήναι Θεού, και μη το πάν σχείν εκ της ύλης ταύτης και τού κατ' αίσθησιν κόσμου, καθάπερ τ' άλλα των ζώων, άλλα το σώμα μόνον την δε ψυχήν εκ των ύπερκοσμίων, μάλλον δε παρ' αυτού τού Θεού δι' εμφυσήματος απόρρητοι», ως μέγας τι, λέγει ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, και θαυμαστόν και τού παντός ύπερέχον και το πάν εποπτεύον και τοις πάσιν επιστατούν και Θεού γνωστικόν άρα και δεκτικόν και δεικτικόν παντός μάλλον της υπερανωκισμένης του τεχνίτου μεγαλειότητος αποτέλεσμα και μη ότι Θεού δεκτικόν δι' αγώνος και χάριτος, αλλά και δυνατόν ένωθήναι τούτω κατά μίαν ύπόστασιν» (Φιλοκαλία, Δ, σ. 141). Πανέμορφη ερμηνεία της συνθέσεως μας, αυτού του μοναδικού λόγου της Γραφής που μόλις ακούσαμε: έπέστρεψεν το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα. Και πάλι, πόσο σαφής δείχνει ότι μόνο το σώμα «εκ της ύλης ταύτης και τού κατ' αίσθησιν κόσμου, την δε ψυχή εκ των ύπερκοσμίων και του παντός ύπερέχον και το πάν έποπτεύον και τοις πάσιν έποστατούν». Και ο πατέρας μας Στανιλοάε, ερμηνεύοντας τον Παλαμά, διδάσκει ότι «εδώ λέγεται, κατά συμπιγνομένο τρόπο, όλο που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από όλα τα αισθητά κτιστά. ...

Αυτός, ο άνθρωπος, τα βλέπει όλα συνειδητά, τα κατευθύνει όλα, ως εικόνα Θεού. Αυτός υπάρχει η δεσπόζουσα και μεταμορφωτική συνείδηση του κόσμου, διαμέσου αυτού (εν αυτώ) αποκαλύπτεται ο λόγος του κόσμου.... Χωρίς τον άνθρωπο ο κόσμος δεν θα είχε αυτοσυνειδησία». Αλλά, ταυτοχρόνως, προσθέτει ο πατήρ, «η ανθρώπινη συνείδηση είναι έτσι δημιουργημένη - κατ' εικόνα - ώστε να ενωθεί με την πανδημιουργική Συνείδηση του Θεού. Μόνο η ανθρώπινη ύπαρξη τυγχάνει ικανή να δέχεται μέσα στην συνείδηση της την Συνείδηση του Θεού... μόνο αυτή αποδεικνύει ότι ο κόσμος είναι έργο ενός Δημιουργού (Τεχνίτη) πλήρους έλλαμψης και μεγαλείου κατά το φως και την απέραντη δύναμη του.

Σ' αυτή τη μαρτυρία την οποία έχει διαπεραστική σαφήνεια, κατανοούμε μια φορά και περισσότερο ότι η ψυχή δεν είναι και δεν μπορεί να είναι το προϊόν της ύλης, όπως οι καημένοι επιστήμονες προσπάθησαν να μας διδάσκουν. Αλλά πόσοι χαϊδεμένοι είμαστε διότι, π.χ., ο ΝICOLAE PAULESCU τον οποίο αναφέραμε στην αρχή του λόγου μας, ως αληθινός επιστήμονας, ανέδειξε: Ούτε η ενέργεια ούτε η ύλη, με άλλα λόγια το σώμα, δεν έχουν το νόημα( το τέλος) τους μέσα τους, αλλά η ψυχή, άϋλη και πνευματική, είναι δημιουργία του Θεού, είναι ο πράκτορας του τέλους, είναι ο τεχνίτης που φωτίζει από τον Θεό το νόημα της ύπαρξης και της ζωής μας. Έτσι μιλούν σήμερα οι αληθινοί επιστήμονες.

Και καλά είναι να πληρώσουμε τον λόγο μας, πιο απλό, με τη διδασκαλία και με τη προσευχή την οποία ακούμε για τους κεκοιμημένους: «Κύριε ό Θεός ημών, ό τη ση άρρήτω σοφία δημιουργήσας τόν άνθρωπο εκ τού χοός, και τούτον άναμορφώσας εις είδος και κάλλος και έξωράίσας, ως τίμιον και ούράνιον κτήμα, εις δοξολογίαν και εύπρέπειαν της σης δόξης και βασιλείας, δια το κατ' εικόνα και καθ' όμοίωσιν τούτον παραγαγείν» .

Κοιτάξτε πως σ' αυτή τη προσευχή βλέπουμε και ακούμε όλοι, πάντα, πως στο μυστήριο της δημιουργία ενώνεται το «χώμα» με το κάλλος του κατ' εικόνα της ψυχής, μέσα στην οποία είναι εντυπωμένο την εικόνα του Θεού, την θεία Συνείδηση. Ας προσέξουμε πως το χώμα, το σώμα του ανθρώπου, χωρίς τη ψυχή είναι ακίνητος. Αντιθέτως με την ψυχή. Όσον καιρό είναι μέσα στο σώμα ή αν γυρίζεται μέσα στο σώμα, όπως συνέβαινε με το κοράσιο του Ιαείρου από το Ευαγγέλιο, όπου με το λόγο και με τη δύναμη του Θεού το κοράσιο περπατάει, τρώγει- και μέσα μας, μέσα στο καθένα από μας, κατά το μέτρο του αγιασμού μας, η ψυχή με τη παρουσία της χάριτος μας φωτίζει, μας μεταμορφώνει, κάνει την κτίση μας να είναι δημιουργική προς τον καλό, προς τον αγαθό.

Με άλλα Λόγια, η ψυχή αγιάζει το σώμα, την ύλη. Στη περίπτωση τόσων αγίων, όπως π.χ. αυτών που γιορτάζουμε αυτές τις μέρες, του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος μυροβόλοι και ευωδιάζει, ή του Οσίου Δημητρίου Μπασαραμπόβ, «η ύλη δε υποτάσσεται στη φύση και το σώμα δεν γίνεται φθαρτό». Και για μας, αποκαλυπτικός και παρηγορητικός είναι ο λόγος του οσίου Καλλίστου Καταφυγιότης, ο οποίος μας λέγει: «τον της καρδίας ημών πρότερον ένδον εύρηκέναι ζητήσωμεν θησαυρόν και ίκετεύσωμεν Θεόν Άγιον πληρώσαι την γήν υμών τού ελέους αυτού.  Ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, «αι χείρει τού Πατρός οι έπλασαν και έκτισαν ημάς» στο Άγιο Βάπτισμα είναι η δημιουργικός, σωτηριώδης «Θησαυρός» από την «εντός της καρδιάς μας». Αμήν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ.

ΚΑΤΑ ΤΟ Β ΜΕΣΩ ΤΟΥ 20 ΑΙΩΝΑ.

PREDA IONEL SABINΤ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Γέρων Ιωακείμ "Τα μέλλοντα συμβαίνειν"

ΘΕΟΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ 2012

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΟΖΕΒΑ. ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ. ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2012.

Ik speel niet meer.

Short film about Jozef van den Berg.

Three Homilies on the Bearing of the Cross by St. Theophan the Recluse.

Read A
Sample

Προσφορά σέ ψηφιακή μορφή -Αφυπνιστικοί Λόγοι απο τη φυλακή , Αγ. Νικολάου Αχρίδος

 http://www.orthodoxoskypseli.gr/dat/BBD187F1/file.pdf

http://orthodoxoskypseli.gr/29EAF659.el.aspx

Παράπλευρες απώλειες-Zygmunt Bauman.-Κοινωνικές ανισότητες στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Κ.Κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΦΟΥΝΤΑΣ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ.

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ........

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΔΟΞΑΣΑΤΕ...

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Odda's chapel, a rare Saxon chapel built in 1056 by Odda, a relative of King Edward the confessor. Now owned by English heritage. Located in Deerhurst, Gloucestershire.

Η θεραπεία της κύπτουσας γυναίκας το Σάββατο (Λουκ. 13,10-17) Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

Η θεραπεία μιας γυναίκας, η οποία 18 χρόνια δεν μπορούσε να ισιώσει το σώμα της, το Σάββατο, από το Χριστό, είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα τέτοιων θεραπειών ακριβώς το Σάββατο, δηλαδή, εκείνη τη μέρα της βδομάδας, όταν, κατά το νόμο του Ισραήλ, ο άνθρωπος δεν έπρεπε να εκτελέσει καμία δουλειά. Έπρεπε να ξεκουραστεί. Αυτή η ξεκούραση ήταν ένα σύμβολο για την έβδομη μέρα, όταν ο Θεός είχε ολοκληρώσει τη δημιουργία του κόσμου και αναπαύθηκε από το έργο Του. Αυτή η έβδομη μέρα, δηλαδή, το Σάββατο, ήταν μια μέρα για να αναπαυθεί και ο άνθρωπος, δηλαδή για να αποστραφεί από τις δουλειές του, που του πρόσφεραν τα απαραίτητα να ζει ή τον εστίαζαν ολόκληρο προς την γη, για να βρει μέσα του καινούργιες δυνάμεις για να ζει.

Μια αντίστοιχη τάξη υπήρξε και σχετικά με τη γη: ο έβδομος χρόνος ήταν ο χρόνος της αγρανάπαυσης για τη γη. Το χωράφι που το όργωναν οι άνθρωποι έξι χρόνια, το άφηναν ακαλλιέργητο τον έβδομο χρόνο, για να αναπαυθεί. Και μόνο τον όγδοο χρόνο, δηλαδή τον πρώτο στο καινούργιο εφτάκυκλο, το ξανακαλιεργούσαν. Και πάλι ο σκοπός αυτού του νόμου ήταν το να μαζευτούν αυτό το χρόνο καινούργιες δυνάμεις για να ανθίσουν. 

Και εκείνες οι εξαιρέσεις σχετικά με την ανάπαυση την έβδομη μέρα, τις οποίες  βρίσκουμε στην Παλιά Διαθήκη - ακριβώς οι ίδιες που θυμίζει ο Σωτήρ - έχουν το ίδιο σκοπό: Το Σάββατο επιτρεπόταν να λύνει κανείς το γάιδαρο ή το βόδι του για να το οδηγήσει στο πηγάδι, επειδή η έβδομη μέρα ήταν μια μέρα, κατά την οποία η ζωή έπρεπε να ανθίζει και θριαμβεύει επί της δουλειάς: όχι μια ξεκούραση που την περνάει κανείς άδεια και τεμπέλικα, αλλά για να μαζέψει δυνάμεις για τη ζωή.

Και ο Χριστός τόσο συχνά εκτελεί ένα θαύμα αυτή την έβδομη μέρα για να υπογραμμίσει, ότι την έβδομη μέρα πρέπει να γυρίσει η ζωή, να επιστρέψουν οι δυνάμεις σ΄όλους όσοι τις έχασαν ή  αρχίζουν να τις χάνουν.

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη σημασία, όπως μου φαίνεται, όλων των θαυμάτων αυτή την έβδομη μέρα. Όταν ο Θεός αναπαύθηκε από το έργο Του, δεν άφησε τη γη και τον κόσμο που έφτιαξε στα καπρίτσια της τύχης: Συνέχιζε να τους φροντίζει με την αγάπη Του. Την συγκεκριμένη φροντίδα για την γη, όμως, την έδωσε στα χέρια του ανθρώπου, ο οποίος ανήκει σε δυο κόσμους. Από την μια στη γη – βρίσκεται σε μια σειρά με όλα τα ζωντανά πλάσματα που έφτιαξε ο Θεός. Από την άλλη ο άνθρωπος ανήκει στον πνευματικό κόσμο. Δεν φτιάχτηκε μόνο σύμφωνα με την εικόνα και την ομοίωση του Θεού, αλλά μέσα του ζει το πνεύμα το οποίο κάνει τον άνθρωπο να ανήκει στο Θεό. Ο προορισμός του ανθρώπου ήταν – όπως το λέει ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής – να ενώσει ως ταυτόχρονος πολίτης της Βασιλείας του Πνεύματος και της γης τον Ουρανό και τη γη με ένα τέτοιο τρόπο, ώστε η ζωή να είναι γεμάτη με την παρουσία του Θεού και του Πνεύματος της ζωής. Η έβδομη μέρα είναι όλη η ιστορία, στην οποία έπρεπε να κυριαρχεί ο άνθρωπος, οδηγώντας όλο τον κόσμο στην Βασιλεία του Θεού.

Αλλά ο άνθρωπος δεν εκπλήρωσε τον προορισμό του. Απάτησε το Θεό και τη γη. Απάτησε και τον πλησίον του. Έδωσε τη γη στην εξουσία των σκοτεινών δυνάμεων. Την πρόδωσε. Και η γη και η ιστορική της μοίρα, όπως και η προσωπική μοίρα του ανθρώπου, τώρα, ήδη υποκύπτει στην εξουσία του κακού. Και όταν γεννήθηκε ο Χριστός, ο μόνος άνθρωπος χωρίς αμαρτία, ο μόνος γνήσιος, αληθινός Άνθρωπος, Αυτός έγινε κέντρο της ιστορίας και η κεφαλή του δημιουργημένου κόσμου. Αυτός έγινε οδηγός του. Και γι΄αυτό ακριβώς το Σάββατο εκτελεί τόσο πολλά θαύματα. Το Σάββατο που είναι το σύμβολο ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας. Μέσα από αυτά τα θαύματα μας λέει, ότι η τάξη της αληθινής ιστορίας αποκαταστάθηκε μέσα Του και παντού αποκαθίσταται μέσα από Αυτόν, όπου ο άνθρωπος αποστρέφεται από το κακό, σταματάει να είναι προδότης και συμμετέχει στο έργο του Θεού, στη μεταμόρφωση της γης σε Ουρανό.

Τελευταία συνέντευξη με τον πρωθιερέα Δημήτριο Στανιλοάε- Stăniloae Dumitru

Η πύλη «Bogoslov.Ru» προσφέρει στους αναγνώστες την μετάφραση της τελευταίας συνεντεύξης με τον διακεκριμένο Ρουμάνο θεολόγο και πατρολόγο πρωθιερέα Δημήτριο Στανιλοάε. Αυτή η συζήτηση έλαβε χώρα μόλις ένα μήνα πριν το θάνατό του.

Τον Νοέμβριο του 1993, ο πατέρας Δημήτριος θα συμπλήρωνε 90 χρόνια, αυτή τη συνέντευξη σχεδιάζαμε να δημοσιεύσουμε στο ιωβηλαίο του. Μη υποθέτοντας ότι αυτή θα είναι η τελευταία συνέντευξη, αποφασίσαμε να πάμε σ’αυτόν αρχες φθινοπώρου για να αποφύγουμε συναντήσεις με πολλούς δημοσιογράφους και θεολόγους πριν από το ιωβηλαίο.Ο πατέρας Δημήτριος μόλις επέστρεψε από το μοναστήρι Τσιγκενέστ, όπου πέρασε αρκετές ημέρες. Φαινόταν κουρασμένος, αδυνάτισε. Μίλησε με δυσκολία, συχνά ασθμαίνοντας και βήχοντας. Αλλά το πνεύμα του ήταν, όπως πάντα, ζωντανό. Παρά την αντίσταση της μοναχής Φιλοθέης που τον φρόντιζε, μιλήσαμε μαζί του σχεδόν μια ώρα. Ο Θεός τον κάλεσε ένα μήνα μετά τη συνομιλία μας. Όλα οσα μου είπε τότε, τώρα εμφανίζονται ύπο ένα νέο φως - υπό το φως των διαθηκών του.

Kostion Nicolescu: Αιδεσιμότατε, ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά στη ζωή σας;

Πατέρας Δημήτριος Στανιλοάε: Δεν ξέρω ποια χαρά ήταν η μεγαλύτερη. Μεγάλη χαρά ήταν ο γάμος με τη γυναίκα μου και η γέννηση της κόρης μου. Η έκδοση του καθενός από τα βιβλία μου ήταν χαρά. Μου έκανε πολλή χαρά ο Μητροπολίτης Νικόλαος Balan, όταν με διόρισε καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας και συντάκτη της εφημερίδας «Ρουμανικός Τηλέγραφος» (Telegraful Roman). Επίσης ήταν μεγάλη χαρά η συνάντηση με τον Νικηφόρο Κράϊνικ,ο οποίος με προσκάλεσε να γράφω για το περιοδικό «Σκέψη» (Gîndirea). Μεγάλη χαρά ήταν η σχετικά πρόσφατη εκλογή μου ως μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας και η απονομή σ’εμένα του αξιώματος του διδάκτορα Honoris Causa από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου.

K.N: Και ποιες ήταν οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις;

O.Δ: Απογοήτευση ήταν η εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη χώρα. Τότε, το 1947, ορισμένοι από τους συναδέλφους μου, ακολούθησαν την ακροδεξιά, έγιναν κομμουνιστές και πέτυχαν την απόλυσή μου από τα καθήκοντα του πρύτανη της θεολογικής σχολής του Σιμπίου και εκδότη του «Ρουμανικού Τηλεγράφου». Ο Μητροπολίτης Νικόλαος Balan,στη συνέχεια, πήγε στο Βουκουρέστι και επέμεινε για την επανεξέταση της απόφασης, αλλά δεν κατάφερε τίποτα και επέστρεψε στο Σιμπίου με δάκρυα στα μάτια ...ο κομμουνισμός ήταν έντονος πόνος!

C.N.: Ποια πιστεύετε ότι ήταν η πιο καρποφόρα περίοδος στη ζωή σας;

Δ.Σ. : Μια καρποφόρα περίοδος της ζωής μου όπου συγκεκριμενοποιήθηκαν κάποιοι κόποι μου ήταν το 1938-1940, τυπώσαμε πολλά βιβλία «Ο βίος και η διδασκαλία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά»(1938), «Ορθοδοξία και Ρουμάνοι»(1939), «Ο Ιησούς Χριστός ή η ανακαίνιση του ανθρώπου»(1940),… Έπειτα η περίοδος μετά την αποφυλάκισή μου. Συνέχισα μετά το 1970 την μετάφραση της Φιλοκαλίας, που είχα αρχίσει το 1947 στο Σιμπιού. Συνέχισα μέχρι τον 12ο τόμο. Επίσης δημοσίευσα τη «Δογματική» σε τρεις τόμους, την «Ορθόδοξη Πνευματικότητα» και την «Αθάνατη εικόνα του Θεού».

Έπειτα ήταν και οι μεταφράσεις από τους Αγ, Πατέρες με πλούσια σχόλια. Αυτή η περίοδος ήταν αρκετά εποικοδομητική, κάθε χρόνο εκδιδόταν από ένα βιβλίο.

K.N: Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της τέλεσης λειτουργίας και της γραφής ενός θεολογικού βιβλίου;

O.Δ: Και οι δύο είναι σημαντικές. Είναι σημαντικό να αισθάνεσαι εν Χριστώ, να προσεύχεσαι σ 'Αυτόν, για να έρθει κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας,να προσεύχεσαι στον Πατέρα να καταπέμψει το Άγιο Πνεύμα για να μεταβάλει τον άρτον και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα του Χριστού, για να προσεύχεσαι μαζί με τους πιστούς στην εκκλησία πάντα συνειδητοποιώντας την εγγύτητα του Ιησού Χριστού. Φυσικά, είναι πολύ σημαντικό γεγονόςκαι η διευκρίνιση ζητημάτων για την Αγία Τριάδα και το Χριστό. Έχω βιώσει και τις δύο αυτές χαρές, τις βίωνα πάντα μαζί. Η μία δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την άλλη. Όταν είχα δυνάμεις πάντα τελούσα Θεία Λειτουργία τις Κυριακές και τις γιορτές στην πλησιέστερη εκκλησία ή όπου με καλούσαν.

K.N: Από όλους τους ανθρώπους που γνωρίζατε σε ποιον είστε πιο πολύ υπόχρεος;

O.Δ: Στους γονείς μου. Μου έμαθαν να κάνω τον σταυρό μου και τις μετάνοιες, να μην κρίνω τους άλλους, δίδαξαν την καθαρότητα και την ταπεινότητα ... ξύπνησαν μέσα μου την επιθυμία να κηρύττω τον Χριστό.

K.N: Ποιο από τα έργα σας θεωρείτε πιο σημαντικό;

O.Δ: Η «Δογματική», ίσως είναι η πιο πλήρης, η πιο πλούσια.Τα πολλά σχόλια στη «Φιλοκαλία» μπορούν να αποτελέσουν μια ξεχωριστή «πνευματική δογματική», αλλά η «Δογματική» είναι η πιο συστηματική.

K.N: Αν είχατε τη δύναμη να καθίσετε και πάλι στο γραφείο σας, τι θα γράφατε;

O.Δ : Θα ήθελα να διερευνήσω λεπτομερώς τις διδασκαλίες για το Χριστό στα Ευαγγέλια, στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, σε άλλες επιστολές, στους προφήτες ... θα ήθελα να αναπτύξω τον πλούτο και τη δύναμη της διδασκαλίας Του. Είναι - το φως που λάμπει τον κόσμο, μας θεοποιεί, Είναι - απεριόριστη αγάπη. Πρέπει να αισθανόμαστε την αγάπη και τον πλούτο Του. Κάθε προσευχή, εάν την κατέχουμε, μας αποκαλύπτει πολλά από τα μυστήρια του Χριστού.

Κ.N.: Ποιες είναι οι κατευθύνσεις, η συνεισφορά του Θεολογικού έργου, που έκαναν τόσα βιβλία σας να μεταφραστούν σε πολλές ξένες γλώσσες, χωρίς εσείς να το επιδιώξετε;

Ο.Δ. :Άγγιξα την καρδιά των δυτικών θεολόγων παρουσιάζοντας το Χριστό ως Εκείνον όπου έρχεται με αγάπη προς εμάς, άγγιξα την ευαίσθητη χορδή τους. Δεν έμεινα σε μια απλή θεωρητική παρουσίαση της Ορθοδοξίας ως μια απλή τελετουργία μεταξύ άλλων.

Εάν δεν έχεις την αποστολική διδασκαλία περί Χριστού και την αποστολική Θεία Λειτουργία, δεν έχεις τον Χριστό ολόκληρο. Η τελετουργία εκφράζει την πίστη, στις ακολουθίες της εκκλησίας εκφράζεις την πίστη στο Χριστό με όλη την πεποίθηση ότι είναι παρών.

Όταν λες «Κύριε ελέησον», πιστεύεις ότι Εκείνος έχει πολύ έλεος, αισθάνεσαι το έλεός Του.¨ Όταν λες «Άγιος ο Θεός» αισθάνεσαι την αγιότητα Του. Την οποία αποκτάς και εσύ. Δηλαδή είναι απαραίτητο να μας αγγίζει και εμάς ό,τι λέμε για το Θεό.

Προσπάθησα να εκφράσω αυτήν την παρουσία του Θεού δια της χάρης Του, των άκτιστων ενεργειών Του και της θυσίας Του.

Αυτό άρεσε, κυρίως στους δυτικούς, επειδή αυτοί έχουν απομακρυνθεί από αυτή τη ζωντανή παρουσίαση του Θεού.

Μία φορά, ήρθε ένας βαπτιστής μ’ ένα βιβλίο του Αγ. Κυρίλλου περί χάριτος και μου είπε: «Μου αρέσει που εσείς τονίσατε πιο πολύ στα λόγια σας το Χριστό. Σε μας είναι μόνο λόγια χωρίς περιεχόμενο. Είδα σε σας το περιεχόμενο της σκέψης των Αγίων Πατέρων, μιλήσατε για το Χριστό και προσπαθήσατε να αγγίξετε όλες τις χορδές της ψυχής μας».

Πιστεύω ότι αυτό ήταν.

Κ.N.: Ανάμεσα στους Αγ. Πατέρες υπάρχουν κάποιοι πιο αγαπητοί για σας, πιο κοντινοί, που αισθάνεστε ένα εσωτερικό ταίριασμα?

Δ.Σ. :Κανένας Πατέρας δεν είναι ίδιος με τον άλλο, ο καθένας φέρνει κάτι νέο. Μου αρέσει πολύ ο Αγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, επειδή κάνει μια έκθεση της διδασκαλίας του Χριστού. Μου αρέσει ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς επειδή παρουσίασε το μυστήριο της Θείας Χάριτος, έδειξε τι είναι κτιστή ενέργεια και τι άκτιστη ενέργεια. Μου αρέσει ο Αγ. Συμεών,ο Νέος Θεολόγος, επειδή έβαλε έναν τόνο βαθιά ποιητικό, στα συγγράμματα του περί Χριστού.

K.N: Πόσο κοντινή είναι, κατά τη γνώμη σας, η σχέση μεταξύ της πίστης και του έθνους;

O.Δ: Είναι κακό όταν ο λαός δεν έχει μια ενιαία πίστη. Δεν υπάρχει ενότητα σε τίποτα. Έλαβα μια φορά μια ανώνυμη επιστολή στην οποία είχα κατηγορηθεί ότι πάρα πολύ στενά συνδέω την Ορθοδοξία και το έθνος, με το επιχείρημα ότι το έθνος θα πρέπει να είναι δευτερεύον. Πρώτα πρέπει να αγαπούμε τον Θεό και μετα το έθνος. Το έθνος, επίσης, δόθηκε από τον Θεό. Κάθε έθνος με το δικό του τρόπο αντιλαμβάνεται την πνευματικότητα, καθώς και κάθε άνθρωπος. Το έθνος μας ήταν τέτοιο από την αρχή, ήταν Ορθόδοξο Χριστιανικό. Είναι αδύνατο να διαχωρίσουμε αυτές τις δύο πτυχές, τουλάχιστον σ’εμάς ...

K.N: Τι νομίζετε, θα φτάσουμε ποτέ μέχρι την ένωση Εκκλησιών;

O.Δ: Είναι δύσκολο, αν σκεφτείς την Αποκάλυψη ... Είναι δύσκολο, επειδή υπάρχουν πολλές εγωκεντρικές επιδιώξεις. Ο καθένας θα πρέπει να εκτιμήσει αυτό που βρίσκει σε έναν άλλο, και λίγο περισσότερο να πάρει από τους άλλους. Δεν ξέρω πώς θα γίνει. Είναι ένα πολύ δύσκολο ζήτημα. Οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί όχι μόνο για τις δικες τους αναγκες, αλλά και να συμπληρώσουν ο ένας τον άλλον, ο καθένας πρέπει να εισαγάγει κάτι πρωτότυπο, να είναι ανοιχτός για τους άλλους. Είναι δύσκολο!

Κ.N.:Με ποιο μέρος αισθάνεστε ποιο δεμένος;

Δ.Σ. : Με το χωριό μου το Βλάντενι. Με επηρέασε πολύ. Την κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων την καταλαβαίνω όπως την έζησα στο χωριό που γεννήθηκα. Τη φύση την ατενίζω υπό το πρίσμα αυτού του ευλογημένου τόπου.

K.N: Αισθάνεστε την παρουσία της συζύγου σας δίπλα σας [1];

Ο.Δ: Πολύ συχνά, ναι! Ζήσαμε μαζί μια πολύχρονη ζωή ... ήταν καλή, υπομονητικιά ...

Κ.N.:Τι επιθυμείτε πιο πολύ τώρα;

Δ.Σ. : Τη σωτηρία μου,για να μην με βασανίζει πολύ ο Θεός με αυτήν την αδυναμία μου και να με βοηθήσει να φτάσω στη σωτηρία. …Να είναι πάντα κοντά μου.

Με τη δύναμη του Σταυρού Σου σώσε μας! Αμήν!

http://www.bogoslov.ru/greek/text/2985119.html

Ό Αρχάγγελος Μιχαήλ, ό Ταξιάρχης, με την πανοπλία του και το σπαθί στο δεξί χέρι του, στεκόταν πλάι μου, χαμογελαστός και ολοζώντανος.

 Στις 22 Απριλίου 1994 (διηγείται ό π. Δανιήλ Σάπικας, Αρχιμανδρίτης και γιατρός), εισήχθηκα στο Εύγενίδειο Θεραπευτήριο με 4,5 κιλά εμπύημα δεξιού ήμιθωρακίου, με συμπτώματα απολύτου άπνοιας, αδυναμία βάδισης, 41,5 πυρετό, ενώ υπέστην και διαβητικό σοκ αγνώστου αιτιολογίας.

Μέσα από ένα σύννεφο έβλεπα και άκουγα τα συμβαίνοντα μέσα στο χειρουργείο, και το βάσανο το μεγάλο ήταν, ότι, σαν γιατρός γνώριζα πολύ καλά την κρίσιμη κατάσταση μου. Γνώριζα, ότι το ποσοστό κατάληξης (θανάτου μου) ήταν γύρα) στο 95%. Και δεν είχα άδικο. Μάλιστα ήμουν και επιεικής στην κρίση μου, γιατί ή ιατρική ομάδα πού αποτελείτο από τον Ιωάννη Μπελένη, διευθυντή του Ευαγγελισμού, τον καθηγητή Χρυσόστομο Μελισσινό, διευθυντή πνευμονολογικής κλινικής στο Νοσοκομείο Υγεία, και με την Ειρήνη Μπατάλη, αναισθησιολόγο, να φοβάται να μου δώσει νάρκωση για τον κίνδυνο ανακοπής της καρδιάς λόγο) βάρους μου- συζητούσαν δυνατά γιατί δεν πίστευαν ότι άκουγα τα λεγόμενα τους. Τούς άκουγα να μου δίνουν ζωή μόνο 2%!

-Θα κάνουμε ότι μπορούμε, έλεγαν, γιατί οι πιθανότητες ζωής είναι ελάχιστες, με ποσοστό κατάληξης 98%! Έτσι κι αλλιώς καταδικασμένος είναι...

Εκείνη την ώρα αισθάνθηκα μόνος, κατάμονος... Έκανα με κόπο τον σταυρό μου και προσευχήθηκα στον προστάτη μου, τον Ταξιάρχη:

-Ταξιάρχη μου, Αρχάγγελε Μιχαήλ, μη με αφήνεις, μη με εγκαταλείπεις. Εσένα μόνο έχω τώρα, σ' εσένα εμπιστεύομαι την ζωή μου...!

Ένας μεταλλικός θόρυβος διέκοψε την νοερά προσευχή μου. Φοβήθηκα ότι με την κίνηση των χεριών μου έριξα κάποιο εργαλείο, και προσπάθησα να γυρίσω το κεφάλι μου προς την κατεύθυνση του θορύβου. Και τότε...ώ Θεέ μου... Ό Αρχάγγελος Μιχαήλ, ό Ταξιάρχης, με την πανοπλία του και το σπαθί στο δεξί χέρι του, στεκόταν πλάι μου, χαμογελαστός και ολοζώντανος!

-Δανιήλ, είμαι εδώ, μου είπε. Δεν σε εγκατέλειψα. Σε προστατεύω. Εγώ θα σε χειρουργήσω, και θα γίνεις καλά. Μη φοβάσαι!

Ήταν τα λόγια του Αρχαγγέλου και καθώς μου μιλούσε ακούμπησε το ξίφος στο στήθος μου!... Σε λίγο ήλθε ό καθηγητής Μπελένης. -Άς προσευχηθούμε μαζί πάτερ Δανιήλ, μου είπε, και με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά.

Και πράγματι πήγανε. Ή εγχείρηση πέτυχε. Το χέρι του γιατρού πού το οδηγούσε ό Αρχάγγελος, είμαι βέβαιος γι' αυτό, μου ξανάδωσε πάλι την ζωή πού είχε αρχίσει να φεύγει από μέσα μου.