Μια διακεκριμένη γυναίκα μέσης ηλικίας: Καί γονέας, έχουμε γίνει μηχανές, καθόμαστε πάντα σε αυτοκίνητα. Έχουμε γίνει εντελώς ηλίθιοι. Δεν μπορώ πια να νιώσω τίποτα, μέσα στον ανεμοστρόβιλο της ρουτίνας: σπίτι, δουλειά, δουλειές, παιδιά. Έχουμε γίνει πέτρες.
Κοιτάζω την κομψή κυρία. Κινείται γρήγορα από το ένα πόδι στο άλλο.
Κυρία, ο Χριστιανισμός είναι το συναίσθημα της παρουσίας του Θεού στους ανθρώπους και στον κόσμο. Βγείτε στον δρόμο και μοιραστείτε τον πόνο του κόσμου.
Πώς, ρωτά ο γονέας;
Σταθείτε για 10 λεπτά σε μια στάση λεωφορείου. Χαμογέλαστε στον γέρο με το ψάθινο καπέλο. Πάρτε δύο καφέδες και προσφέρετέ του έναν. Αγοράστε μια κίτρινη πλαστική πάπια από την άκρη του δρόμου. Δώστε την σε ένα παιδί για να δει πώς μοιάζει η χαρά. Ρωτήστε τον μικρό γέρο στην είσοδο του καταστήματος τι θέλει να του αγοράσετε. Δεν θα ζητήσει ποτέ ανοησίες, αλλά φαγητό. Μίλα στην κουτσή ηλικιωμένη κυρία στο πάρκινγκ.
Αγόρασε ένα χοτ ντογκ για το παιδί στις σκάλες. Με ψωμί.
Πήγαινε μια κατσαρόλα με φαγητό στον ανάπηρο γείτονα. Βγες σε μια εκκλησία για λίγα λεπτά. Έτσι μοιάζει η δροσιά του παραδείσου.
Αυτό θα κάνω, πατέρα.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου