ΔΥΟ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

ΔΥΟ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Δύο δαίμονες κάθονταν δίπλα στο παράθυρο, παρακολουθώντας μια νεαρή μητέρα και το παιδί της.

- Ας φύγουμε από εδώ, δεν υπάρχει τίποτα να φάμε - είπε ο ένας.

- Περίμενε. Θα κουραστεί, θα χάσει την ψυχραιμία της, θα θυμώσει - μετά θα υπάρξει φαγητό - απάντησε ο άλλος.

Αλλά οι ώρες πέρασαν.

Η γυναίκα δεν κάθισε ούτε λεπτό: τάισε το μωρό, καθάρισε, μαγείρεψε, έπλυνε...

Το παιδί έκλαιγε - δεν αναστατώθηκε, αλλά το μάζεψε και το ηρέμησε με αγάπη.

- Παράξενο... τόση κούραση, κι όμως υπάρχει ηρεμία και αγάπη στο σπίτι - γκρίνιαξαν οι δαίμονες.

Περίμεναν έναν λόγο για να θυμώσουν.

Η πούδρα χύθηκε, το δείπνο κάηκε, η ακαταστασία στοιβαζόταν - φαινόταν σαν να είχε έρθει η στιγμή.

Αλλά η γυναίκα μόνο χαμογέλασε, αγκάλιασε το παιδί και είπε:

«Είσαι το γλυκό μου ντόνατ...»

Το βράδυ έφτασε ο σύζυγος.

Είδε το καμένο δείπνο και την κουρασμένη γυναίκα του. Οι δαίμονες ετοιμάστηκαν για επιπλήξεις.

Αλλά ο άντρας την αγκάλιασε, τη φίλησε, πήρε το παιδί στην αγκαλιά του και γέλασε.

«Δεν υπάρχει τίποτα να φάμε εδώ», αναστέναξαν οι δαίμονες. «Πάρα πολύ αγάπη...»

Και πήγαν εκεί που κάποιος άλλος ήταν ήδη θυμωμένος, κρίνοντας και καταριόμενος.

Αυτό συμβαίνει και στη ζωή μας: οι δαίμονες δεν χρειάζονται τις δυσκολίες μας - χρειάζονται τις αρνητικές μας αντιδράσεις σε αυτούς, τον θυμό, τον εκνευρισμό και την απελπισία μας.

Και όταν κάποιος αντιδρά στους πειρασμούς με υπομονή, ευγνωμοσύνη και αγάπη, το σκοτάδι χάνει την επιρροή του στην καρδιά.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν: δεν κερδίζει αυτός που δεν έχει προβλήματα, αλλά αυτός που διατηρεί την ειρήνη εν μέσω προβλημάτων.

Ας υπάρχει λιγότερος εκνευρισμός στα σπίτια μας και περισσότερη αγάπη, γιατί όπου ζει η αγάπη του Χριστού, τα ακάθαρτα πνεύματα δεν έχουν τίποτα να επιβιώσουν.

Χριστιανικές Συζητήσεις