Μετεωρίτικοι Στοχασμοί
"Ὁ ἀόρατος δολοφόνος"
Ὁ ἐγωισμὸς δὲν μπαίνει στὴ ζωή μας μὲ θόρυβο. Δὲν χτυπᾶ τὴν πόρτα· γλιστρᾶ ἀπὸ τὴ χαραμάδα. Ἔρχεται ἀθόρυβα, σχεδὸν εὐγενικά, καὶ κάθεται ἀνάμεσα σὲ δύο ἀνθρώπους σὰν σκιὰ ποὺ κανεὶς δὲν πρόσεξε. Κι ἐκεῖ, ὅπου κάποτε κατοικοῦσε ἡ ἀγάπη, ἀρχίζει νὰ ὑψώνει ἕναν καθρέφτη: «Ἐγώ». Πάντοτε «ἐγώ».
Παράξενο μυστήριο ὁ ἄνθρωπος. Θέλει νὰ ἀγαπηθεῖ, μὰ δυσκολεύεται νὰ ἀγαπήσει. Θέλει νὰ τὸν καταλάβουν, μὰ δὲν ἀντέχει νὰ καταλάβει. Ζητᾶ συγχώρηση, ἐνῷ κρατᾶ μέσα του λογαριασμούς. Ἀνοίγει τὰ χέρια του πρὸς τὸν ἄλλον, ἀλλὰ κλείνει τὴν καρδιά του ὅταν ὁ ἄλλος δὲν ἀνταποκρίνεται ὅπως ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ.
Καὶ τότε ἡ ἀγάπη ἀρχίζει νὰ πεθαίνει χωρὶς κηδεία.
Ὁ ἐγωισμὸς εἶναι παράξενος δολοφόνος: δὲν σκοτώνει τὸ σῶμα, ἀλλὰ τὴν κοινωνία τῆς ψυχῆς. Δὲν γκρεμίζει τὸ σπίτι· γκρεμίζει τὴ γέφυρα. Δὲν σβήνει το φῶς· βάζει μπροστά του ἕναν καθρέφτη καὶ τὸ ἐπιστρέφει πάντοτε στὸν ἑαυτό μας.
Κι ὅμως, κάπου βαθιά, παραμένει μιὰ μικρὴ φλόγα. Ἡ χάρη δὲν κάνει θόρυβο. Περιμένει. Μιὰ στιγμὴ σιωπῆς, ἕνα δάκρυ, ἕνα «συγχώρεσέ με», μποροῦν νὰ ἀνοίξουν ξανὰ μιὰ πόρτα ποὺ νόμιζε πὼς εἶχε κλείσει γιὰ πάντα.
Ἴσως ἡ μετάνοια νὰ ἀρχίζει ὅταν παύουμε νὰ ρωτοῦμε «ποιός φταίει;» καὶ τολμοῦμε νὰ ψιθυρίσουμε «τί μπορῶ νὰ ἀλλάξω μέσα μου;». Ἴσως τότε ὁ καθρέφτης ραγίζει καὶ πίσω ἀπὸ τὸ εἴδωλό μας ἐμφανίζεται ξανὰ τὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου.
Γιατί ἡ ἀγάπη δὲν πεθαίνει πάντοτε ἀπὸ ἔλλειψη αἰσθημάτων. Μερικὲς φορὲς πεθαίνει ἀπὸ ὑπερβολικὴ προσκόλληση στὸν ἑαυτό.
Καὶ ἴσως τὸ μεγαλύτερο θαῦμα νὰ εἶναι αὐτό: ὅταν ὁ ἄνθρωπος μικραίνει τὸ «ἐγώ», ὁ Θεὸς βρίσκει χῶρο νὰ μεγαλώσει μέσα του τὸ «ἐμεῖς».
Ὁ Θεὸς μαζί μας
π. Βαρλαὰμ Μετεωρίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου