"Ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ἡ Πόλη τῶν Δέντρων"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Τὸ πρωινὸ ἦταν γλυκό, σὰν εὐχὴ ποὺ ψιθυρίζεται στὸ αὐτί. Ὁ Ἀλέξανδρος ἄφησε πίσω του τὴ Μονὴ Chiganeski, ὅπου οἱ καμπάνες εἶχαν ἀκόμη μέσα τους τὴν ἡσυχία τῆς προσευχῆς, καὶ πῆρε τὸν δρόμο γιὰ τὸ Βουκουρέστι. Ἡ καρδιά του ἦταν βαριὰ ἀπὸ εὐλογία κι ἐλαφριὰ ἀπὸ προσμονή.
Πόλη ἢ ὄνειρο; Οἱ λεωφόροι τῆς ἁπλώνονταν δενδροφυτεμένες, σὰν πράσινες ἀγκάλες. Τὰ ἀρχοντικὰ στέκονταν περήφανα, τὰ καφὲ χαμογελοῦσαν στοὺς περαστικοὺς καὶ ἡ τάξη βασίλευε σὰν σιωπηλὴ ψαλμωδία. Μιὰ δυτικὴ μεγαλούπολη, θαρρεῖς, μὰ μὲ ψυχὴ ἀνατολίτικη.
Πέρασε ἀπὸ τὴν Ἁψῖδα τοῦ Θριάμβου, τὴν Πλατεῖα τοῦ Ἐλεύθερου Τύπου, τὸ Ἀτενέουμ καὶ τὴν Πλατεῖα τῆς Ἐπανάστασης. Κι ἐκεῖ, ἀνάμεσα σὲ τόσα μεγαλεῖα, ἀντίκρισε τὴν Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία, ποὺ θύμιζε Παρθενῶνα. Τὰ μάτια του βούρκωσαν· ἡ πατρίδα τὸν εἶχε προλάβει στὰ ξένα καὶ τὸν περίμενε μὲ ἀνοιχτὲς τὶς πύλες της.
Πῶς νὰ μὴ λυγίσει ἡ ψυχὴ μπροστὰ σὲ τέτοια τρυφερότητα; Ἡ Νομικὴ Σχολή, ἡ Ὄπερα, ὁ Βοτανικὸς Κῆπος, ἡ Στρατιωτικὴ Ἀκαδημία πέρασαν σὰν εἰκόνες προσευχῆς.
Ἠθικὸ δίδαγμα:
Ὅπου κι ἂν ὁδηγήσει ὁ δρόμος τὸν ἄνθρωπο, ἡ πίστη καὶ ἡ μνήμη τῆς πατρίδας εἶναι τὸ σπίτι ποὺ κουβαλᾶ μέσα του. Ὅποιος περπατᾶ μὲ εὐγνωμοσύνη, βρίσκει παντοῦ ἕνα κομμάτι οὐρανοῦ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου