Λουσμένος στὸ ἄκτιστο φῶς.
Συνεχίζοντας τὴν διήγησή της ή κυρία Μ.Γ. ἔγραψε
Φθάνοντας κουρασμένος καὶ ταλαιπωρημένος ὁ Γέροντας στὸ καμένο Μάτι ἀπὸ τὴν ὁλονύκτια παραμονή του στην Νέα Μάκρη καὶ βλέποντας ὅτι γλύτωσε ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ σπιτάκι του ἀπὸ τὴν φωτιά, φωτίσθηκε τὸ πρόσωπό του. Ἐξέπεμπε ἕνα φῶς οὐράνιο, ἡ ἄσπρη γενειάδα του ἔγινε χρυσὴ καὶ ὁ ἴδιος ἔδειχνε
καὶ κατεβάζοντας τὸ κεφάλι μονολόγησε τα λόγια του
πολὺ ἤρεμος καὶ ξεκούραστος. Ἔψαλε τὴν δοξολογία
Ἰώβ: «Ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο. Εξη
τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον» (Ἰώβ α' 21).
Ἡ ζωὴ συνεχίσθηκε καὶ ἐγὼ φρόντιζα τὸν Γέροντα να εἶναι ὑγιὴς καὶ νὰ τοῦ συμπαραστέκομαι σε κάθε καθε δυσκολία.
Μέναμε σε δύο δωμάτια στο σπιτάκι απέναντι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, στὸ καθαρτήριο τῶν ψυχῶν.Τα δωμάτια χωρίζονταν ἀπὸ μία ἐνδιάμεση πόρτα.
Κάθε βράδυ, ὅταν ξάπλωνε ἀργὰ στὸ κρεββάτι του, προ-
σπαθοῦσα νὰ ἀκούσω ὅτι κοιμᾶται ἤρεμα.
Συνήθως κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νύχτας ἔβηχε. Τότε σηκωνόμουν
καὶ πήγαινα νὰ τοῦ χτυπήσω τὴν πλάτη, γιὰ νὰ ἠρεμήσει καὶ νὰ ἀποκοιμηθεῖ πάλι.
Ἕνα βράδυ ποὺ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο πῆγα στὸ δωμάτιό του καὶ τοῦ χτύπησα την πλάτη, ἀποκοιμήθηκε καὶ ἠρέμησε. Τότε ἔνοιωσα ἕνα ἄσπρο φῶς νὰ ξεκινάει ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ νὰ ἁπλώνεται σὲ ὅλο τὸ κρεββάτι.
Ξεκινοῦσε ἀπὸ μιὰ εἰκόνα ποὺ εἶχε ὁ Γέροντας στὸ δωμάτιό του, δῶρο ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ. Ἦταν ἡ «Παναγία ἡ ἐγκυμονοῦσα». Τὸ φῶς ἔβγαινε ἀπὸ τὴν κοιλίτσα της καὶ ἔλουζε ὅλο τὸ κρεββάτι τοῦ Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἄστραπτε. Ἦταν τὸ φῶς τῆς χάριτος. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη τον Μάρτιο του 2020 λίγους μήνες
πρὶν ἀπὸ τὴν κυοφορία τοῦ ἐπιγείου τέλους τοῦ Γέροντα, ὅπου τὸν περίμενε τὸ φῶς τῆς συνυπάρξεώς του μὲ τὸν Χριστό μας καὶ τὴν Παναγία μας, γιὰ τὸν Ναὸ τῆς ὁποίας τόσο μόχθησε καὶ εἶναι ὁ κτίτοράς της.
Πολλοὶ ὁμολογοῦν ὅτι δὲν ἦταν καὶ λίγες
οἱ φορὲς ποὺ ὁ ἴδιος ἐθεάθη προσωπικὰ τόσο στὴν Θεία Λειτουργία, ὅσο μετὰ ἀπὸ αὐτὴν νὰ περιλούζεται μὲ φῶς, μὲ μία λάμψη στο πρόσωπό του, που σίγουρα δὲν ἦταν αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ δὲ κατανυκτικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο λειτουργοῦσε τὰ Θεῖα Μυστήρια, ἐγκλώβιζε καὶ ἐπηρέαζε ἀκόμα καὶ ἀνθρώπους μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τύχαινε νὰ παρευρίσκονται γιὰ κοινωνικούς λόγους.
Αὐτὸ τὸ ἄϋλο φῶς ἦταν ποὺ φώτιζε καὶ πολλὲς ψυχὲς νὰ ἀφιερωθοῦν στὸν Χριστό μας και νὰ κοσμοῦν σήμερα τὸ Ἅγιον Ὄρος ὡς μοναχοὶ ἢ ὡς ἱερομόναχοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου