ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ- ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 89.5 FM. «Η αγιότητα ως το χάρισμα της αγάπης, ένα λησμονημένο όραμα. Η περίπτωση του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου».

ΥΜΝΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2004 Ι Μ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ .

ΕΞΟΔΟΣ. ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ. ΑΝΑΛΥΣΗ/ Πρώτη πληγή: Ή μεταβολή του νερού σέ αίμα (7,14-25)

Πρώτη πληγή: Ή μεταβολή του νερού σέ αίμα (7,14-25)

Και είπε ό Κύριος στον Μωυσή: «Σκληρύνθηκε ή καρδιά του Φαραώ και έτσι αρνείται να επιτρέψει στον λαό να φύγει.

Πήγαινε στον Φαραώ το πρωί, όταν θα βγαίνει για να πάει στον ποταμό - και να σταθείς στις όχθες του πόταμου, για να τον συναντήσεις- και να κρατάς στο χέρι σου την ράβδο, πού μετατράπηκε σέ όφι.

'Και να πεις σ' αυτόν: Ό Κύριος ό Θεός των Εβραίων με έστειλε σέ σένα να σον πω, Άφησε τον λαό μου να φύγει για να με λατρεύσει στην έρημο- και όμως μέχρι τώρα δεν υπάκουσες. '(Γι' αυτό) τα έξης λέγει ό Κύριος: Μ' αυτό θα καταλάβεις ότι είμαι ό Κύριος- θα χτυπήσω με την ράβδο πού κρατώ στο χέρι μου τα νερά του πόταμου και θα μεταβληθούν σέ αίμα-και τα ψάρια πού είναι στον ποταμό θα ψοφήσουν και ό ποταμός θα βρωμήσει και οι Αιγύπτιοι δεν θα μπορούν να πιουν νερό από τον ποταμό».

Και είπε ό Κύριος στον Μωυσή: «Λέγε στον αδελφό σου Ααρών Πάρε την ράβδο σον στο χέρι σου και άπλωσε το χέρι σον στα νερά της Αιγύπτου, στα ποτάμια της, στα ρεύματα της, στις λίμνες της και σ' όλες τις δεξαμενές της και θα γίνουν αίμα. Και θα είναι αίμα σ' όλη την γη της Αιγύπτου, ακόμα και στα ξύλινα και πέτρινα δοχεία».

Ό Μωυσής και ό Ααρών έκαναν έτσι, όπως τούς διέταξε ό Κύριος- και ύψωσε (ό Ααρών) την ράβδο του και χτύπησε τα νερά του πόταμου μπροστά στον

Φαραώ και μπροστά στους αυλικούς του- και μεταβλήθηκαν σέ αίμα όλα τα νερά του ποταμού. Και τα ψάρια στον ποταμό ψόφησαν και βρώμισε ό ποταμός και οι Αιγύπτιοι δεν μπόρεσαν να πιουν νερό από τον ποταμό. Και σ' όλη την γη της Αιγύπτου ήταν αίμα.

Αλλά και οι μάγοι της Αιγύπτου έκαναν το ίδιο με τα μυστικά τους τεχνάσματα- και σκληρύνθηκε ή καρδιά του Φαραώ και δεν τούς άκουσε, ακριβώς όπως είχε πει ό Κύριος. Και έστρεψεν ό Φαραώ και πήγε στον οίκο του και δεν έδωσε καμιά προσοχή ούτε σ' αυτό (το θαύμα).

Τότε όλοι οι Αιγύπτιοι έσκαψαν γύρω από τον ποταμό για να πιουν νερό, γιατί δεν μπορούσαν να πιουν νερό από τον ποταμό. Και συμπληρώθηκαν επτά μέρες στις όποιες ό Κύριος χτύπησε τον ποταμό.

ΑΝΑΛΥΣΗ

Με την πρώτη πληγή μετατράπηκαν τα νερά του πόταμου Νείλου σέ αίμα. Οι Αιγύπτιοι τιμούσαν πάρα πολύ το νερό και το νόμιζαν αρχή, απ' όπου προήλθαν όλα τα όντα εκλέγει, λοιπόν, ό Θεός αυτό το στοιχείο πού τιμούσαν οι Αιγύπτιοι για να τούς χτυπήσει και να τούς νουθετήσει. Ή πρώτη αυτή πληγή ήταν φοβερή. Ας φανταστούμε τί φρίκη θα προκαλούσε στους Αιγυπτίους να βλέπουν τα απέραντα νερά τού Νείλου τους να γίνονται αίμα. Και επειδή ό Νείλος έδινε στους Αιγυπτίους το πόσιμο νερό και τα ψάρια, την κύρια τροφή τους, καταλαβαίνουμε τί πλήγμα ήταν γι' αυτούς ή πληγή αυτή. Τούς έπρεπε όμως ή τιμωρία αυτή γιατί οι Αιγύπτιοι λάτρευαν τον Νείλο για θεό, αυτός ήταν το είδωλο τους. Και τα κτίσματα πού εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε είδωλα και τα λατρεύουμε μας τα αφαιρεί ό Θεός και μας τα καθιστά πικρά, όπως συνέβη και στους Αιγυπτίους με τον Νείλο. Ακόμη ήταν δίκαιη ή πληγή της μεταβολής του ποταμού Νείλου σέ αίμα, γιατί σ' αυτόν οι Αιγύπτιοι έκαναν παιδοκτονίες, σ' αυτόν πετούσαν τα βρέφη των Ισραηλιτών.

Στην συνέχεια λέγεται ότι και οι μάγοι της Αιγύπτου έκαναν το ίδιο πού έκανε ό Μωυσής και ό Ααρών (στίχ. 22). Δεν λέγεται όμως εδώ ότι αυτοί πέτυχαν ακριβώς την μεταβολή του νερού σέ αίμα, και μάλλον πρόκειται για μεταβολή του χρώματος του νερού σέ κόκκινο με ταχυδακτυλουργίες. Η, μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι μάγοι θα ισχυρίστηκαν μόνο στον Φαραώ ότι και αυτοί είναι ικανοί να κάνουν ότι έκανε ό Μωυσής και ό Ααρών.

Επτά μέρες διήρκεσε ή πρώτη πληγή, μία εβδομάδα ό Νείλος έτρεχε και πάφλαζε αίμα, αλλά ό Φαραώ δεν μεταπείστηκε παρέμεινε σκληρόκαρδος (στίχ. 23-25). Όπως αναφέρει μία πληροφορία, στο διάστημα των επτά αυτών ημερών πέθαναν από δίψα πολλοί Αιγύπτιοι. Ενώ όμως τόσο πολύ υπέφεραν οι Αιγύπτιοι, ή πληγή δεν έθιξε τούς Ισραηλίτες, γιατί μόνο για τούς Αιγυπτίους λέγεται στην περικοπή μας ότι άνοιξαν πηγάδια (στίχ. 24).

ΕΞΟΔΟΣ. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. ΥΠΟ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΦΟΥΝΤΑ.

ΕΞΟΔΟΣ. ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ. ΑΝΑΛΥΣΗ/ Η ΡΑΒΔΟΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΕ ΦΙΔΙ

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ. ΤΟ ΠΑΣΧΑ (7,8-13,16)

Ή ράβδος μεταβάλλεται σέ φίδι (7,8-13)

Και είπε ό Κύριος στον Μωυσή και στον Ααρών: «Αν σας πει ό Φαραώ, "Κάνετε ένα θαύμα ή ένα έκτακτο σημείο ", τότε να πεις στον αδελφό σου Ααρών: "Πάρε την ράβδο και ρίξε την κάτω στην γη μπροστά στον Φαραώ και μπροστά στους αυλικούς του". Και αυτή θα μετατραπεί σέ δράκοντα». Έτσι ό Μωυσής και ό Ααρών παρουσιάστηκαν στον Φαραώ και τούς αυλικούς του και έκαναν όπως ακριβώς τούς διέταξε ό Κύριος- και έριξε ό Ααρών την ράβδο μπροστά στον Φαραώ και μπροστά στους αυλικούς του και έγινε δράκοντας. Τότε ό Φαραώ κάλεσε κοντά του τούς σοφούς της Αιγύπτου και τούς μάγους - και αυτοί οι μάγοι της Αιγύπτου έκαναν το ίδιο με τα μυστικά τεχνάσματα τους.

Καθένας έριξαν κάτω την ράβδο τους και έγιναν δράκοντες- ή ράβδος όμως του Ααρών καταβρόχθισε τις δικές τους ράβδους. Άλλα ή καρδιά του Φαραώ σκληρύνθηκε και δεν τούς άκουσε, ακριβώς όπως τούς είχε πει ό Κύριος.

Με ράβδο αρχίζει την θαυματουργία του ό Μωυσής, για να τυπωθεί ή δύναμη του τιμίου Σταύρου. Πραγματικά, όπως θα δούμε και παρακάτω στην ιερή διήγηση, ή ράβδος του Μωυσή τύπωνε τον Σταυρό του Κυρίου.

 ΑΝΑΛΥΣΗ

Για να πεισθεί ό Φαραώ περί της θείας αποστολής του Μωυσή, γίνεται θαυματουργικά ή ράβδος του φίδι (στίχ. 10). Σκληρόκαρδος όμως ό Φαραώ δεν πείθεται και συγκαλεί τούς μάγους της Αιγύπτου και όλους όσοι ασχολούντο με απόκρυφες επιστήμες και τούς διέταξε να κάνουν και αυτοί το Ίδιο και πραγματικά έτσι και έγινε. Κατάπιε όμως ή ράβδος του Μωυσή (πού είχε γίνει φίδι) τις ράβδους των μάγων (πού είχαν γίνει και αυτές φίδια) και ας ήταν πολλές, ενώ αύτη ήταν μία (στίχ. 11-12). Ό Φαραώ πάλι παρέμεινε σκληρόκαρδος (στίχ. 13) σαν το πέτρινο έδαφος, πού είναι άγονο από την φύση του και όχι από έλλειψη βροχής, πού χύνεται πλούσια πάνω του.

Μια ερώτηση: Γιατί ό Θεός επέτρεψε και οι ράβδοι των μάγων να γίνουν φίδια; Όπως άπαντα ό Θεοδώρητος, υπήρχαν μερικοί ασεβείς πού νόμιζαν ότι ό Μωυσής θαυματουργούσε με μαγείες. Αυτό ασφαλώς θα το νόμιζε και ό ίδιος ό Φαραώ για τον Μωυσή. Γι' αυτό, λοιπόν, και ό Θεός επιτρέπει και στους μάγους να τελέσουν με τις σοφιστείες τους παρόμοιο γεγονός, για να φανεί ή διαφορά του θαύματος του Μωυσή και της μαγείας των μάγων: Ή ράβδος του Μωυσή κατάπιε τις ράβδους των μάγων. Αυτό ήταν ένα σημείο ότι οι μάγοι ήταν ανίσχυροι, όταν εναντιώνονταν στην θεία Χάρη, πού δόθηκε στον Μωυσή. Οι μάγοι έχασαν τις ράβδους τους, ενώ ό Μωυσής την επανέκτησε. Όπως λέει ό Τερτυλλιανός, οι μάγοι «έπεβλήθηκαν στον Φαραώ και στους Αιγυπτίους με την εμφάνιση των φιδιών, αλλά ή αλήθεια του Μωυσή κατέπιε τα ψέματα τους».

Ό απόστολος Παύλος στο Β' Τιμ. 3,8 μνημονεύει δύο ονόματα μάγων πού άνθίσταντο στον Μωυσή, τον Ίαννή και τον Ίαμβρή. Όπως οι μάγοι αντιστάθηκαν στον Μωυσή, έτσι και οι ψευδοπροφήτες, οι μάντεις και οι ραβδοσκόποι πολεμούσαν τούς προφήτες του Θεού (Ήσ. 8,19. Γ' Βασ. 22,22). Όταν οι Απόστολοι και οι μαθητές τους έκαναν θαύματα για στηριγμό της αλήθειας και για την σωτηρία των ανθρώπων, τούς αντετίθεντο ό Σίμων ό μάγος και άλλοι απατεώνες, πού διεκδικούσαν παρόμοιες δυνάμεις για να απατήσουν και καταστρέψουν τούς ανθρώπους (βλ. Πράξ. 8,9-11). Και ό Αντίχριστος πάλι, όταν θα έρθει, θα κατεργάζεται πλαστά θαύματα και ψεύτικα σημεία, όπως οι μάγοι του Φαραώ, για να απατήσουν τούς ανθρώπους (Β' Θεσ. 2,9-11. Άποκ. 13,13-14).

ΕΞΟΔΟΣ. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. ΥΠΟ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΦΟΥΝΤΑ.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΥ

ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ . ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΟΛΟΙ.ΠΑΤΗΡ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ. Η ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013.

ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΜΕ ΤΟΝ Π. ΒΑΡΝΑΒΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ. Ι.Μ. ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ. 26-11-13. ΕΟΡΤΙΑ 2013. ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

Η ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ.

Ο π. Νικόλαος Μακαρασβίλι έλεγε ότι η επαφή με τον π. Γαβριήλ, η υπακοή και ο δρόμος της αρετής τον δίδαξε πως ο άνθρωπος, καθώς προχωρά στην πνευματική ζωή, ανεβαίνει την εξής κλίμακα:

1.         Αμαρτωλός.

2.         Άνθρωπος που τηρεί τις δέκα εντολές.

3.         Πιστός, δοκιμασία του Αβραάμ.

4.         Ιερομόναχος, μαθητής, εκείνος που αναζητά τη γνώση.

5.         Υπακοή μόνο στον Θεό κι όχι στον άνθρωπο.

6.         Αντίληψη του πνεύματος του άλλου (διόραση).

7.         Άγιος.

Κάποιες φορές που παρακαλούσαν τον Γέροντα να τους ευλογήσει, εκείνος έλεγε:

—        Ο Θεός να σε ελεήσει, όταν εσύ ελεείς τον βασανισμένο σαν εσένα άνθρωπο.

Ή έβαζε το χέρι στο κεφάλι του πιστού και έλεγε θερμά:

—        Ο Θεός να ευλογεί όλους τους δικούς σου και να σώζει όποιους θέλεις εσύ να σώζει. Ο Θεός να ελεεί όλους, όποιους θέλεις να ελεεί.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (1929-1995) Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΜΠΑΜΠΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΒΑΦΤΙΣΕΣ;Π. ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ι.Μ. ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ. 26/11/2013. ΕΟΡΤΙΑ 2013. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΕΡΙΜΝΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΔΩΡΙΣΕ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥΣ.

Ισχυροτέρα Ρημάτων Δακρύων Ροή

Φως Χριστού Φαίνει πάσι

Θεού Θέα Θείον Θαύμα

Τούτο το (Σχήμα) Δαίμονες Φρίττουσι

Ξύλον Ζωής

Θεός Ηγίασε Σταυρού Ξύλον

Δύναμις Μοναχού

Τόπος Κρανίου

Παράδεισος Γέγονεν

— Οι ζώνες που γράφουν την ευχή είναι μόνο για τους μοναχούς. Δεν είναι σωστό να τις φοράει ο λαϊκός, γιατί θα πέσει στην υπερηφάνεια.

Ο π. Γαβριήλ πάντα μεριμνούσε για την πνευματική πρόοδο των μοναχών. Γι' αυτόν το λόγο είχε δωρίσει στο μοναστήρι έναν κατάλογο με κανόνες για τη διδασκαλία και την εκπαίδευση τους:

1.         Να έχετε μικρές κοιλιές.

2.         Να κάνετε βραδινή ή ολονύχτια προσευχή.

3.         Να πίνετε νερό με το ζύγι.

4.         Να τρώτε λίγο ψωμί.

5.         Να υπομένετε την ντροπή της κατάκρισης.

6.         Να αντέχετε τη χλεύη και την ύβρη.

7.         Να περιορίζετε τις επιθυμίες σας.

8.         Να υπομένετε τις προσβολές αγόγγυστα.

9. Να επιδεικνύετε καρτερικότητα στη δυστυχία και στις δοκιμασίες.

10.       Να υπομένετε τις συκοφαντίες.

11.       Μη φανερώνετε τα αμαρτήματα των άλλων.

12.       Μην παροργίζεστε όταν σας προσβάλλουν. Αν σας αδικούν, να συγχωρείτε χωρίς να λέτε τίποτα. Αν σας κατακρίνουν, μην ανησυχείτε, ούτε να στενοχωριέστε, και να υπομένετε.

13.       Να συγχωρείτε χωρίς να περιμένετε ανταπόδοση.

14.       Αν κάποιος σας κατακρίνει, να ταπεινώνεστε χωρίς να μιλάτε.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (1929-1995) Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

Π. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ. Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΟΥΚΑ ΘΗΒΩΝ. Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ ΣΑΝ ΤΟ ΘΡΑΝΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. 28/11/2013. ΕΟΡΤΙΑ 2013. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ.

<< Η προσευχή της μάνας για το παιδί της είναι πιο δυνατή και από τις ανοιγμένες φτερούγες του αετού.>> ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ.

Μια φορά παρακάλεσαν τον Γέροντα να προσευχηθεί για κάτι.

—        Δεν είναι το θέλημα του Θεού, απάντησε αυστηρά.

—        Εσείς προσευχηθείτε, τον ξαναπαρακάλεσαν επιμένοντας.

—        Ο Μωυσής έβγαλε τον λαό του από τη δουλεία της Αιγύπτου-τι μπορούσε να κάνει ο ίδιος, αν δεν ήταν θέλημα του Κυρίου;

Όταν ένας κοντινός του π. Γαβριήλ τον ξέχασε στις προσευχές του, κάποια μέρα που πήγε στο κελί του, αφού τον ευλόγησε, του είπε καθώς έφευγε:

—        Μη με ξεχνάς στις προσευχές σου, παιδί μου!

—        Πώς, πατέρα, το ξέρετε και αυτό; ρώτησε απορημένος.

—        Και αυτό το ξέρω και εκείνον με τον οποίο μάλωσες, κι ανέφερε το όνομα του. Όταν προσεύχεστε, εγώ είμαι δίπλα σας, έλεγε κοιτάζοντας τους όλους με αγάπη.

           

Ο Ζουράμπ Βαραζασβίλι τον ρώτησε:

—        Πάτερ Γαβριήλ, υπάρχουν άνθρωποι ανήθικοι, γεμάτοι κακία, που αξίζουν την περιφρόνηση και σε αναστατώνουν. Πώς μπορούμε να προσευχόμαστε για το καλό τους; Δεν θα βγουν οι ευχές από την καρδιά μας.

—        Κάνε την αρχή απ' αυτόν που αγαπάς πιο πολύ, ας πούμε από τα παιδιά σου. Όταν προσευχηθείς γι' αυτά, συνέχισε με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας σου. Μετά γι' αυτούς που βρίσκονται γύρω σου, για τους γείτονες. Ύστερα για την πόλη που μένεις. Η Τιφλίδα δεν είναι η μόνη. Να προσευχηθείς για όλους που μένουν στη Γεωργία. Η Γεωργία δεν είναι η μόνη. Την περικυκλώνουν εχθροί.

Παρακάλεσε τον Θεό να ειρηνεύσει τις καρδιές τους, ώστε να μην μπορούν να την εχθρεύονται. Τώρα, αφού προσευχήθηκες για όλη τη χώρα σου, έμειναν μόνον οι δικοί σου προσωπικοί εχθροί. Μην τους αποκλείεις. Παρακάλεσε τον Θεό να γεμίσει τις καρδιές τους με καλοσύνη και το νου τους με σοφία. Βλέπετε; Έτσι γίνεται να προσευχηθείς και για τους εχθρούς.

Κάποτε, ο Γέροντας κάθε πρωί και για μερικές βδομάδες, μνημόνευε μια κοπέλα που είχε απομακρυνθεί τελείως από κοντά μας, επειδή είχε γίνει πόρνη. Τον άκουγαν και απορούσαν: «Γιατί μας λέει κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια; Ποιος είναι ο λόγος;».

Τελικά τον ρώτησαν:

—        Γέροντα, γιατί τη μνημονεύετε τόσο συχνά;

—        Για να προσεύχεστε γι' αυτήν. Σας ικετεύω να προσευχηθείτε πολύ για την ψυχή της, μας είπε.

Ένα απόγευμα κάποια πιστή, καθώς ήταν πολύ κουρασμένη, σκεφτόταν: «Δεν μπορώ να μνημονεύω όλους αυτούς τους συγγενείς και γνωστούς μου. Ας νοιάζεται ο καθένας για το κεφάλι του. Μου αρκεί το δικό μου. Την άλλη μέρα που πήγε στον π. Γαβριήλ και γονάτισε να πάρει ευλογία, ο Γέροντας αφού την ευλόγησε της είπε:

—        Όχι μόνο για τους κοντινούς σου και για τους γνωστούς σου πρέπει να προσεύχεσαι, αλλά και για όσους βρίσκονται στις φυλακές, στους οίκους ανοχής, για τους ανήμπορους και τους οδοιπόρους.

—        Η προσευχή της μάνας για το παιδί της είναι πιο δυνατή και από τις ανοιγμένες φτερούγες του αετού.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (1929-1995) Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

Π. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ. Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΟΥΚΑ ΘΗΒΩΝ. ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ 28-11-2013. ΕΟΡΤΙΑ 2013. Ι.Ν ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ.Γ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΛΗ (Γέροντα, εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από άλλους. — Αυτό είναι περηφάνια! Πρέπει να λες: «Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός».)

Η YΠΕΡΒΟΛΗ

Είπε ο π. Γαβριήλ σε μια μοναχή που ήταν κοντά του: — Η καρδιά σου είναι σαν καθρέφτης. Είσαι πολύ ευλαβής κι ο Θεός σε αγαπάει. Είσαι στα χέρια Του. Πρόσεξα την τρυφερότητα σου. Ο Κύριος θα σου δώσει τη σοφία και τη σύνεση όταν θα είναι απαραίτητο. Είσαι καλοσυνάτη, αλλά μην έχεις την αγκαλιά σου τόσο ανοιχτή, όπως οι πόρνες που εμπιστεύονται τους πάντες. Πρόσεχε η άγνοια σου να μη σε καταστρέψει. Παντού χρειάζεται κάποια «απόσταση». Οι υπερβολές δεν κάνουν καλό πουθενά. Ο Κύριος δεν αγαπάει τίποτα το υπερβολικό.

Ο π. Γαβριήλ θεωρούσε την επίδειξη και την υπερβολή πλάνη και αμαρτία και κάτι τέτοιο το αποκάλυπτε χωρίς δισταγμό. Μια νέα φερόταν με υπερβολική ευγένεια και ήταν ντυμένη έτσι ώστε να το υπογραμμίζει με τον τρόπο της. Ο π. Γαβριήλ, έχοντας το χάρισμα της διάκρισης, βρήκε τον καταλληλότερο τρόπο να της υποδείξει την πλάνη της. Όταν ήταν και εκείνη παρούσα, απευθύνθηκε σε μια άλλη κοπέλα, λέγοντας της αυστηρά:

—        Τι είναι αυτά που φοράς, αδελφή μου; Όταν έρχεσαι στο μοναστήρι, πρέπει να ντύνεσαι έτσι! και έδειξε εκείνη την κοπέλα.

Η νεαρή κοπέλα κοκκίνισε, κατάλαβε την αδυναμία της και τη φιλαυτία της, και έσκυψε το κεφάλι της.

—        Γέροντα, εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από άλλους.

—        Αυτό είναι περηφάνια! Πρέπει να λες: «Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός». Αλλιώτικα τι σημαίνει; Εσύ βλέπεις τις αμαρτίες των άλλων και γι' αυτό ξέρεις ότι είσαι πιο αμαρτωλός; Το να παραδέχεσαι συνειδητά ότι είσαι ένας αμαρτωλός είναι καλό. Απόφευγε όμως τις αμαρτίες. Ας μην είσαι και εντελώς άγιος «άγιος μοναχός, άγια χάθηκε». Μην πιάσεις όμως και πάτο. Ασκήτεψε μέτρια και θα σωθείς.

Στη Μτσχέτα σκότωσαν έναν ιερέα. Η κηδεία του έγινε στο ναό της Μεταμόρφωσης και όλοι ήταν πολύ αναστατωμένοι. Οι φωνές του π. Γαβριήλ έφταναν μέχρι τον ουρανό.

—        Πηγαίνετε με, πηγαίνετε με στο ναό! Τι τους έκανε; Πώς τον σκότωσαν κόβοντας και τα αυτιά του;

Φώναζε τόσο πολύ, λες και σκότωναν τον ίδιο. Ήταν τόσο υπερβολική η συμπεριφορά του, που οι πενθούντες κοίταζαν γεμάτοι απορία τον οδυρόμενο π. Γαβριήλ. Μόλις έβαλαν το φέρετρο στο αυτοκίνητο και αποχαιρέτησαν τον νεκρό, στράφηκε προς τους παριστάμενους και με ήρεμη πλέον φωνή είπε:

—        Ο Θεός δεν αγαπάει καθόλου την υπερβολή. Φτάνει τώρα, μη θρηνείτε άλλο. Πάμε να στρώσουμε τραπέζι και να μνημονεύσουμε την ψυχή του.

—        Γέροντα, δεν είναι καλό το ότι ο γεωργιανός λαός μετά την εθνική απελευθέρωση επέστρεψε στην πίστη και όλοι πια εκκλησιάζονται;

—        Ούτε η ξαφνική αγάπη είναι καλό ούτε το ξαφνικό μίσος. Και τα δύο είναι ακραία. Ακόμη και η ξαφνική αγάπη είναι σαν ξαφνικός κεραυνός. Η αγάπη και η πίστη πρέπει να πηγάζουν από τα βάθη της καρδιάς, να ατσαλώνονται στο καμίνι της αυτοθυσίας και ύστερα να πολεμούν το κακό.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (1929-1995) Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜ. ΧΡΥΣ. ΚΟΥΛΟΥΡΙΩΤΗ. Ι.Μ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΑΖΙΟΥ ΜΕΓΑΡΩΝ. 24-11-13

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ. ΟΜΙΛΙΑ ΑΡΧΙΜ. ΧΡΥΣ. ΚΟΥΛΟΥΡΙΩΤΗ. Ι.Μ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΑΖΙΟΥ ΜΕΓΑΡΩΝ. 24-11-13ΕΟΡΤΙΑ 2013. Ι.Ν. ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ.

ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ. ΑΡΧΙΜ. Π. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ. Ι.Μ. ΒΑΡΛΑΑΜ ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ. 27-11-2013 ΕΟΡΤΙΑ 2013 ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ.

Η ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΟΡΑΜΑ Ο ΆΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΠΕ- ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΣΟΥ;

Όσιομάρτυς Μαργαρίτα, ή ηγουμένη μάρτυρας του Μενζελίνσκ

H μητέρα  Μαργαρίτα  (κατά κόσμον Μαρία) Μιχαήλοβνα ήταν ηγουμένη της μονής του Προφήτου Ήλιου στο Μενζελίνσκ, της επισκοπής της Ουφας.  Προτού γίνει μοναχή ή Μαρία Μιχαήλοβνα ζούσε στο Κίεβο. Εξομολόγος της ήταν ό πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Κορσακόβσκι, προϊστάμενος του ναού της Κιεβο-Γεωργιέβσκαγια, στην ενορία όπου έμενε ή Μαρία.

Στ' απομνημονεύματα του ό πρίγκιπας Ν. Ζεβαχώφ, πού τη γνώριζε πολύ προτού γίνει μοναχή, έγραφε:

«Στο πρόσωπο της Μαρίας έβλεπε την ενσάρκωση της ένθερμης πίστης και της αγάπης της για το Θεό. Ήταν κοντή κι αδύνατη, μια γυναίκα πού έκαιγε πάντα σαν κερί μπροστά στο Θεό.

Όλοι όσοι την ήξεραν, γνώριζαν πώς γεννήθηκε μόνο και μόνο για να θερμαίνει τους άλλους με την αγάπη της.»

Ό πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Κορσακόβσκι έβλεπε τη διάθεση της Μαρίας, ότι υπόφερε και μελαγχολούσε ζώντας στον κόσμο. Ή συνείδηση της δεν συμβιβαζόταν, δεν είχε «μισή» καρδιά. Σε κάθε της πρόβλημα συμβουλευόταν τον πνευματικό της. Ή αμέτρητη αγάπη πού είχε για τούς συνανθρώπους της, την ωθούσε ν' αναζητά ευκαιρίες για να βοηθήσει. Ή απέραντη συγκαταβατικότητα στην ανθρώπινη αδυναμία όμως δεν την οδηγούσε σε συμβιβασμούς με τη συνείδηση της. Δεν ήταν δίψυχη, δεν είχε τίποτα πού να κρύβεται δήθεν από ευσέβεια, ενώ στην πραγματικότητα εκφράζει μόνο αδιαφορία στο χριστιανικό καθήκον... Τέτοιοι άνθρωποι πού δίνουν τα πάντα στους άλλους χωρίς να ζητάνε τίποτα, μοιάζουν να είναι μόνοι...Κανένας δέ θα τούς ρωτήσει αν χρειάζονται κι αυτοί κάτι, κάποια υποστήριξη ή φροντίδα. Πηγαίνουν κοντά τους μόνο όταν έχουν την ανάγκη τους και τούς αγνοούν όταν δεν τούς χρειάζονται...Στήν πραγματικότητα όμως ποτέ δέ νιώθουν μοναξιά».

Μετά τη μοναχική κουρά της ή μοναχή Μαργαρίτα έζησε αρχικά σ' ένα γυναικείο κοινόβιο, όπου υπήρχε κι ή εικόνα της Παναγίας «Χαρά και Παρηγοριά», στην περιοχή Σέρπουχωφ της επαρχίας της Μόσχας. Ηγουμένη εκεί ήταν μια ηλικιωμένη κοντέσα, ή Όρλόβα-Νταβίντοβα. Αυτή ή περίοδος ήταν μια πολύ σκληρή δοκιμασία για τη Μαργαρίτα, πού απαιτούσε μεγάλη ανδρεία, υπομονή και ταπείνωση.

 Στις 18 Ιανουαρίου του 1917, με διάταγμα της Ιεράς Συνόδου, ή μοναχή Μαργαρίτα διορίστηκε ηγουμένη της Ιεράς Μονής του Προφήτη Ηλία, στο Μενζελίνσκ της επισκοπής Ούφας. Ή τελετή ενθρόνισης έγινε στη Μόσχα και παραστάθηκε επίσης ή Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φιοντόροβνα, πού αγαπούσε πολύ την ηγουμένη Μαργαρίτα. Το 1917 στο μοναστήρι ζούσαν 50 μοναχές και 248 δόκιμες.

Όπως γράφει ό π. Νεκτάριος Αντωνόπουλος στο βιβλίο του «Νεομάρτυρες της Ρωσίας», «ή ηγουμένη Μαργαρίτα διακρινόταν για την εξαίρετη μόρφωση της, τη σύνεση, αλλά και την αυστηρή ασκητική ζωή της. Οργάνωσε το μοναστήρι της κατά τα πρότυπα των παλαιών μοναστηριών της Ελλάδος. Μια από τις μοναχές πού επέζησε ως τις μέρες μας, ή μοναχή Άλεφτίνα. τυφλή στα τελευταία της χρόνια, διέσωσε τις πληροφορίες πού καταγράφουμε. Οι μοναχές, με την έμπνευση και καθοδήγηση της ηγουμένης Μαργαρίτας, ζούσαν αυστηρή μοναχική ζωή, τελώντας ανελλιπώς τις ακολουθίες και το μοναχικό τους κανόνα. Όλες εργάζονταν με πνεύμα θυσίας και πολύ φιλότιμο στα διακονήματά τους

. Το μοναστήρι είχε πολλούς κήπους με οπωροφόρα δέντρα, λαχανόκηπους, χωράφια, μελίσσια κλπ. Διέθετε ακόμα και εργαστήριο καλλιτεχνικών φωτογραφιών, κάτι σπάνιο και πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή».

Προς το τέλος του 1918 ό Λευκός Στρατός εγκατέλειψε το Μενζελίνσκ και τις γειτονικές πόλεις κι ή μητέρα Μαργαρίτα αποφάσισε να μη μείνει στην κυριαρχία των μπολσεβίκων. Βρισκόταν στην αποβάθρα, έτοιμη να φύγει, όταν της παρουσιάστηκε σε όραμα ό άγιος Νικόλαος και της είπε: - Γιατί αποφεύγεις και αρνείσαι το στεφάνι σου;

Ξαφνιασμένη από το όραμα ή ηγουμένη Μαργαρίτα γύρισε στο μοναστήρι και διηγήθηκε στον ιερέα αυτό πού είδε.

Με την αίσθηση ότι σύντομα θα έπρεπε να δοκιμαστεί για την πίστη της, ζήτησε να της ετοιμάσουν ένα φέρετρο κι έδωσε εντολή να την ενταφιάσουν την ίδια μέρα του θανάτου της, αμέσως μετά την κηδεία.

Την άλλη μέρα την ηγουμένη Μαργαρίτα την συνέλαβαν ως «άντεπαναστάτρια». Την τράβηξαν βίαια από την εκκλησία στην αυλή του μοναστηριού την ώρα της ακολουθίας. Ζήτησε να την αφήσουν να κοινωνήσει, μα εκείνοι αρνήθηκαν. Την πυροβόλησαν αμέσως εκεί, στον αυλόγυρο. Μετά οι αδελφές του μοναστηριού της έψαλαν την κηδεία κι έπειτα την ενταφίασαν πίσω από το Ιερό της εκκλησίας, εκεί ακριβώς πού την πυροβόλησαν.

Ό ιερέας είχε παραξενευτεί πολύ με την απαίτηση της ηγουμένης να ενταφιαστεί την ίδια μέρα του θανάτου της. Μόνο την επόμενη μέρα έγινε κατανοητό το αίτημα της. Τότε οι ίδιοι τσεκάδες  πού είχαν θανατώσει την ηγουμένη Μαργαρίτα έφεραν στο μοναστήρι έναν μουσουλμάνο μουλά για να τον θανατώσουν και ζήτησαν να ταφεί σ' έναν τάφο, μαζί με την ηγουμένη Μαργαρίτα. Ή ηγουμένη όμως είχε ήδη ενταφιαστεί κι έτσι οι τσεκάδες δεν μπόρεσαν να εκτελέσουν το σκοπό τους. Έτσι πήραν τον μουλά κι έφυγαν.

Ένας μεγάλος Ρώσος γέροντας, μάλλον ό σταρετς Αμβρόσιος της Οπτινα θα πρέπει να ήταν, είχε προφητέψει πώς στη διάρκεια διοίκησης μιας ηγουμένης στο μοναστήρι θα οικοδομηθεί μια εκκλησία, στη διάρκεια διοίκησης της δεύτερης ή ίδια ή ηγουμένη θα γίνει μάρτυρας και στη διάρκεια ηγουμενίας της τρίτης, θα πέσουν οι καμπάνες. Ή προφητεία εκπληρώθηκε. Ή ηγουμένη Μαργαρίτα έγινε μάρτυρας. Στην ηγουμενία της επόμενης μονάχης, της τρίτης, οι μπολσεβίκοι πήραν τις καμπάνες της εκκλησίας κι έκλεισαν το μοναστήρι.

Τη δεκαετία του 1970, πού το μοναστήρι ήταν ακόμα κλειστό, κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν να σκάψουν ένα λάκκο πίσω από το ιερό του ναού. Ξαφνικά έπεσαν πάνω σ' ένα φέρετρο. Μέσα στο φέρετρο βρήκαν το άφθαρτο λείψανο της ηγουμένης Μαργαρίτας, μ' ένα σταυρό στο στήθος. Από σεβασμό δεν πείραξαν το φέρετρο, αλλά βρήκαν άλλον τόπο για να σκάψουν το λάκκο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ Γ -ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΡΙΕΣ.

ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ. ΑΘΗΝΑ 2012

ΣΤΗΝ ΈΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ.

ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜ . Π ΒΕΝΕΔΙΚΤΟ Ι.Μ ΒΑΡΛΑΑΜ ΜΕΤΕΩΡΑ,

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ. ΑΡΧ. ΜΑΞΙΜΟΣ ΚΥΡΙΤΣΗΣ. Ι.Μ..ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ. 25-11-2013. ΕΟΡΤΙΑ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ 2013 ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ.

ΣΜΥΡΝΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.... Η ΑΡΧΑΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΟΛΗ ΜΑΑΛΟΥΛΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ..

Burning of Maloula 2-ما فعله الجيش الحر الارهابي في معلولا

ΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧ. Π. ΜΑΞΙΜΟ ΚΥΡΙΤΣΗ. Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ. ΕΟΡΤΙΑ 2013 ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ. 25-11-13.

Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΙΜΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ .ΚΑΘ. ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΝΙΝΑΣ ΚΟΥΖΝΕΤΣΟΒΑ 1η Μαΐου

O τρόπος πού ένας άνθρωπος διαλέγει το δρόμο της πνευματικής ζωής πού θ' ακολουθήσει, ή πού ή ψυχή βρίσκει το δρόμο προς τον ποταμό του ζώντος ύδατος, του «άλομένου εις ζωήν αίώνιον», είναι μεγάλο μυστήριο. Κι όταν δοκιμάσει τις καθαρές πηγές, δέ θέλει να επιστρέψει στις απατηλές υλικές αξίες αυτού του κόσμου. 

Μόνο μπροστά στο Σταυρού τού Χριστού, κάτω από τη σκέπη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ή ψυχή βρίσκει τον πραγματικό κόσμο, το αληθινό μέτρο όλων των άξιων και των ποιοτήτων, και μπορεί να κρίνει ολόκληρο τον κόσμο. 0 κόσμος όμως δεν μπορεί να κρίνει την ψυχή, επειδή δεν είναι πνευματικός αλλά υλικός. «Ψυχικός δέ άνθρωπος ου δέχεται τα του Πνεύματος του Θεού- μωρία γάρ αύτω εστί και ου δύναται γνώναι ότι πνευματικώς ανακρίνεται, ό δέ πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δέ ύπ' ούδενός ανακρίνεται». (Α' Κορινθ. β' 14-15).

Ή Βόρεια Ρωσία στερεώθηκε όχι μόνο χάρη στη στρατιωτική ανδρεία, αλλά πιο πολύ με την πνευματική δύναμη των ασκητών. Και όπου δεν υπήρχαν μοναχοί ασκητές, υπήρχαν ευσεβείς ιερείς, όπως ό άγιος Λεωνίδας του Ούστνεδούμσκ (1551-1564. ή μνήμη του εορτάζεται στις 17 Ιου¬λίου)9, το λείψανο του οποίου είναι θησαυρισμένο στο Ουστ-Νεδούμα (Όζερσκάια), ή ευλαβείς λαϊκοί- ασκητές, όπως ό άγιος Προκόπιος ό εν Χριστώ Σαλός στο Μεγάλο Οϋστουγκ, πού κοιμήθηκε το 1303 και ή μνήμη του τιμάται την 8η Ιουλίου. Ή αληθινή, ή πραγματική ιστορία της Ρωσίας είναι ή ιστορία των ασκητών της. Όπου υπήρχαν ασκητές και ησυχαστές, άνθρωποι παραδομένοι στην προσευχή, εκεί ήταν αναμμένο το άγιο φώς της Ορθόδοξης πίστης, εκεί ό ίδιος ό Χριστός εμφανιζόταν ορατά στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία οι πιστοί συγκεντρώνονται, καταξιώνεται ή ανθρώπινη ζωή και ανοίγονται οι πύλες του παραδείσου.

Ή αγία μάρτυς Νίνα γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1887 στο χωριό Λάλσκ  της επαρχίας Αρχαγγέλσκ. Γονείς της ήταν ό ευλαβής υπαξιωματικός Άλεξέι και ή επίσης ευλαβής 'Άννα Κουζνετσώφ. Ήταν μοναχοπαίδι και οι γονείς της την αγαπούσαν πάρα πολύ. Ονειρεύονταν να παντρευτεί ή κόρη τους μ' ένα καλό αγόρι, αλλά ή Νίνα από μικρή αγαπούσε μόνο την προσευχή, τα μοναστήρια και τα θρησκευτικά βιβλία.

Τότε στη Ρωσία είχαν πολλές εκκλησίες. Στο Λάλσκ πού ήταν μικρό χωριό, υπήρχαν έξι. Όταν ό πατέρας της Νίνας κατάλαβε ότι ή κόρη του ήθελε ν' ακολουθήσει τη μοναχική ζωή, σκέφτηκε ότι ή οικογενειακή ζωή δέ θα έκανε καλό στη σωτηρία της ψυχής της κι ότι δέ θα ήταν συνετό να την αποτρέψει από τις πνευματικές επιδιώξεις της. Έτσι της δώρισε τη σιταποθήκη, όπου ό ίδιος είχε φτιάξει ράφια, κι άρχισε να της αγοράζει θρησκευτικά βιβλία. Έτσι ή Νίνα απόκτησε μια πλούσια βιβλιοθήκη και δεν είχε καμιά άλλη πιο αγαπημένη απασχόληση, από την ανάγνωση βιβλίων.

Ή κοπέλα προσευχόταν πολύ, έμαθε πολλές προσευχές απ' έξω και απάγγελλε από μνήμης το Ψαλτήρι. Με την πνευματική άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή, ή ψυχή της δυνάμωνε, αποκτούσε καθαρότητα και προχωρούσε στην αρετή και την τελειότητα.

Μετά από κάποιο διάστημα ή Νίνα άρχισε να φιλοξενεί ξένους και άστεγους. Οι γονείς της αποδέχτηκαν τον τρόπο ζωής πού διάλεξε, επειδή έβλεπαν ότι εγγίζει ό καιρός των διωγμών και θα ήταν δύσκολο να συνεχιστεί ή ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή τους. όπως κι ή ζωή όλων των Ρώσων την εποχή εκείνη, όταν θ' άρχιζαν να φυλακίζουν τούς χριστιανούς, να τούς βασανίζουν και να τούς σκοτώνουν.

Το 1932 οι αρχές συλλάβανε τον Αλέξιο και την 'Άννα. Ήταν κι οι δύο τους πια αρκετά ηλικιωμένοι, δεν άντεξαν στις κακουχίες της φυλακής και σύντομα πέθαναν. Οι αρχές είχαν σκοπό να συλλάβουν και τη Νίνα μαζί με τούς γονείς της, αλλά κατά τη σύλληψη των γονιών της έπαθε παράλυση από την πολλή στενοχώρια και θλίψη. Ακόμα και μετά από πολλά χρόνια περπατούσε με δυσκολία και το δεξί της χέρι δέ λειτουργούσε καλά. Όταν έκανε το σταυρό της. με το αριστερό της χέρι βοηθούσε πάντα το δεξί. 'Αν δεν είχε προσβληθεί απ' αυτήν την ασθένεια, θα την είχαν φυλακίσει κι εκείνην. Την έβαλαν κι αυτήν όμως στη φυλακή τού Κότλας, αλλά λόγω της αρρώστιας της την ελευθέρωσαν. Για τον ίδιο λόγο οι αρχές άφησαν στη Νίνα το σπίτι κι όλη την περιουσία της, πού τη διαχειρίστηκε με τον καλλίτερο τρόπο.

Το σπίτι της ήταν μεγάλο. Ή κουζίνα ήταν τεράστια. Μόνο στα πατάρια χωρούσανε είκοσι άτομα για ύπνο, κι άλλα πέντε άτομα μπορούσανε να κοιμηθούν πάνω στη μεγάλη χτιστή σόμπα. Στο σπίτι υπήρχε ακόμα ένα μεγάλο δωμάτιο, οπού έμεναν ταυτόχρονα πολλές γυναίκες που οι σύζυγοι είχαν συλληφθεί και ακίνητα τους

 είχαν κατασχεθεί. Έτσι, όταν έμειναν άστεγες, πήγαιναν όλες στη Νίνα, όπου έβρισκαν καταφύγιο και διατροφή.

Όταν, με το ξεκίνημα της επανάστασης έπαψε να λειτουργεί ή Ιερά Μονή τού Αγίου Νικολάου στο χωριό Κοριάσμα , οι δώδεκα μοναχοί μετακόμισαν στο Λάλσκ. Κάτω από το ναό, σε μια πρώην αποθήκη, οι μοναχοί έφτιαξαν δύο δωμάτια με δύο παραθυράκια κι έβαλαν μια σόμπα. Ζούσαν εκεί και λειτουργούσαν στον καθεδρικό ναό, τηρώντας απόλυτα το μοναχικό τυπικό. Τότε όλα σχεδόν τα μοναστήρια στη Βόρεια Ρωσία είχαν ήδη κλείσει. Έδώ όμως όχι μόνο συνέχισε να ζει το μοναστήρι, αλλά και λειτουργούσε κανονικά, οι μοναχοί ζούσαν με μοναχική ευλάβεια και ευπρέπεια. Ηγούμενος της Μονής ήταν ό ιερομόναχος Παύλος (ΗΟΤΕΜΟV).

Ό ηγούμενος Παύλος ήταν μεγάλος ασκητής. Κρατούσε στη μνήμη του πάνω από εξακόσια ονόματα, πού τα μνημόνευε πάντα στη θεία λειτουργία. Για να μπορέσει να τούς μνημονεύσει όλους, ερχόταν στο ναό μερικές ώρες νωρίτερα για να κάνει την προσκομιδή και να μνημονεύσει κάθε όνομα ξεχωριστά. Όταν τον ρωτούσαν τί είναι το μοναστήρι, απαντούσε: ή Μονή αποτελεί το καθημερινό Άμωμοι εν όδω...(Ψαλτήριο, Κάθισμα 17°) και το ξυνολάχανο. Περιέγραφε έτσι με καρδιακή απλότητα τη μοναχική ζωή. τονίζοντας τις κύριες μέριμνες τού μοναχού - την προσευχή και τη νηστεία.

Ό ίδιος ήταν πάντα πολύ αυστηρός νηστευτής. Μερικές φορές οι πιστοί τού έφερναν σπιτικά φραντζολάκια ή νόστιμες τυρόπιτες. Ό ηγούμενος Παύλος τα κοίταζε, τα άγγιζε κι έλεγε χαμογελώντας: "Ωχ αμάν, πολύ ωραία, δεν είναι κρίμα να τα φάω;" Και μ' αυτό έφευγε. Έτσι τα φραντζολάκια έμεναν ανέπαφα ωσότου ξεραθούν. Μετά ή Νίνα έπαιρνε τα φραντζολάκια από τον π. Παύλο, τα μούσκευε σ' έναν κάδο γεμάτο νερό και τα έτρωγε. Για πολλά χρόνια αυτή ήταν ή βασική διατροφή της. Το 1928 πού οι αρχές έκλεισαν το μοναστήρι στο Λάλσκ, μερικοί μοναχοί μαζί με τον ηγούμενο Παύλο και τον ιερομόναχο Νήφωνα, πού ήταν ό οικονόμος της μονής, βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι της Νίνας.

Ή μακαρία Νίνα τηρούσε αυστηρά το μοναχικό της κανόνα. Κοιμόταν τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Για προσευχή σηκωνόταν πάντα στις δύο το πρωί, μαζί με τούς μοναχούς. Τσάι ή γάλα δεν έπινε ποτέ, ούτε και έτρωγε ζάχαρη ή άλλες νοστιμιές. Το φαγητό της για ολόκληρη την ήμερα ήταν παξιμάδια μουσκεμένα σε νερό. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι στο σπίτι της υπήρχε πάντα ένα σαμοβάρι με ζεστό νερό και στην τραπεζαρία είχε πάντα κόσμο, όλοι έπιναν τσάι, έτρωγαν κι ή αυλή ήταν γεμάτη άλογα, γιατί στο σπίτι της Νίνας δεν έμεναν μόνο οι άστεγοι, αλλά σταματούσαν κι οι ταξιδιώτες, επειδή εκεί δέ χρειαζόταν να πληρώνουν, ούτε κι είχαν να ψάχνουν να βρουν τη διεύθυνση, αφού το σπίτι της Νίνας, της κόρης του υπαξιωματικού, το ήξεραν όλοι.

Στο σπίτι της είχαν ρυθμιστεί όλα σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση. Κάθε άνθρωπος πού έβρισκε εκεί καταφύγιο και ψωμί, όταν είχε περίσσευμα σιταριού κι έφευγε, το άφηνε στους άλλους. Κι ή Νίνα, σαν σπιτονοικοκυρά, δεν καθόταν ποτέ στο τραπέζι αλλά στη γωνία, πάνω στο κούτσουρο πού ήταν πίσω από το φράγμα.

Ή Νίνα δεν κοιμόταν ποτέ στο κρεβάτι της. Ξάπλωνε κάτω από το νιπτήρα κουλουριαζόταν με μια κουβέρτα και κοιμόταν. Πήγαινε στην εκκλησία σε κάθε λειτουργία, στεκόταν στο χορό κι έκανε πώς κοιμάται. Μόλις κάποιος όμως τα 'χανε στην ακολουθία και σταματούσε το διάβασμα, ή Νίνα άρχιζε αμέσως ν' απαγγέλλει αυτό πού έπρεπε να διαβαστεί, γιατί τις ακολουθίες τις ήξερε απ' έξω. Ό π. Παύλος δεν έβλεπε καλά. ήξερε όμως ότι ή Νίνα θυμόταν απ' έξω τις ακολουθίες και το εκκλησιαστικό τυπικό κι έτσι μερικές φορές άνοιγε την πόρτα του ιερού βήματος και ρωτούσε:

- Νίνα, ποιά περικοπή από το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο διαβάζουμε σήμερα;

Εκείνη απαντούσε αμέσως χωρίς να κάνει ποτέ λάθος. Ψάλτης τότε στην εκκλησία ήταν ένας δόκιμος, ό Ανδρέας Μελέντιεβ. Πολλοί από εκείνους πού έψαλλαν παλιότερα στην εκκλησία, τώρα ήταν στην εξορία ή είχαν φύγει μόνοι τους και κρύβονταν. Έμειναν μόνο οι ηλικιωμένες γιαγιάδες, μοναχές και κυρίες, πού τις μάζευε ό ψάλτης για να ψάλλουν μαζί του. Κι όταν έψαλλε ό ψάλτης, συχνά ξεχνούσε να βρει από πριν τον Απόστολο, πλησίαζε όμως ή ώρα να το διαβάσει. Ή μακαρία Νίνα πού στεκόταν με τα μάτια της κλειστά, σα να κοιμόταν, του έλεγε αμέσως:

-           Άνοιξε το κεφάλαιο τάδε ...

-           Μη μ' ενοχλείς. Νίνα, απαντούσε ό ψάλτης κι άρχιζε να ψάχνει βιαστικά.

Στην αρχή δεν πίστευε ότι ή Νίνα τα 'λεγε όλα σωστά κάθε φορά, στη συνέχεια όμως και μετά από επανειλημμένες διορθώσεις το διαπίστωσε.

Στη δεκαετία του τριάντα, απ' όλους τούς ιερείς της Μονής ελεύθερος έμεινε μόνο ό ηγούμενος Παύλος Χοτέμοβ. Στην ενορία άρχισαν ν' ανησυχούν αν ό γέροντας θα μπορούσε να εξακολουθήσει να λειτουργεί καθημερινά, επειδή είχε γίνει πολύ αδύναμος, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του. Ό π. Παύλος ήθελε να καλέσει έναν ιερομόναχο για να συλλειτουργεί μαζί του, πού μόλις είχε επιστρέψει στην πόλη από τη φυλακή, αλλά ό φύλακας του ναού φοβήθηκε και απόρριψε το αίτημα του. Στη συνέχεια κάλεσαν τον ιερέα Λεωνίδα Ίστόμιν, πού λειτουργούσε στο χωριό Όπάρινο.

Ό π. Λεωνίδας προερχόταν από την πόλη Μεγάλο Οΰστουγκ και πριν από την επανάσταση ήταν δασολόγος. Στα επαναστατικά χρόνια των διωγμών εναντίον της Εκκλησίας όμως εξέφρασε την επιθυμία να γίνει ιερέας και σύντομα χειροτονήθηκε. Ό π. Παύλος μαζί με τη μακαρία Νίνα ανησυχούσαν πάρα πολύ μήπως ό καινούργιος ιερέας, σαν έγγαμος κληρικός, αλλάξει τούς μοναχικούς κανόνες του ναού και λειτουργεί όπως στις ενοριακές εκκλησίες, με συντμήσεις. Ό Ανδρέας Μελέντιεβ είπε στη Νίνα: - Νινούλα, ας συνεχίσουμε τις ακολουθίες όπως έχουμε συνηθίσει ως τώρα και βλέπουμε. Εάν μας πει κάτι, εμείς θα του απαντήσουμε: «Πατέρα, πρώτον, εδώ είναι ό καθεδρικός ναός, οι ενορίτες είναι φωτισμένοι άνθρωποι και ξέρουν καλά το τυπικό των ακολουθιών και δεύτερον, προηγουμένως έδώ υπήρχε ένα μοναστήρι και όλοι τους έχουν συνηθίσει στις μοναχικές ακολουθίες. Τηρούμε λοιπόν τούς μοναστηριακούς κανόνες, για να μη μάς κατακρίνουν οι πιστοί. 'Αν εσείς ευλογείτε αλλιώς, τότε θα αλλάξουμε μόνο με την ευλογία σας. Αποφάσισαν όμως να συνεχίσουν χωρίς να τον ρωτήσουν. Ό π. Λεωνίδας, μετά από μερικές λειτουργίες, δεν τούς είπε τίποτα. Έτσι στον καθεδρικό ναό συνεχίστηκε ή τέλεση ολόκληρης της ακολουθίας, σύμφωνα με τούς μοναστηριακούς κανόνες……………

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ Γ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΡΙΕΣ.

ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ. ΑΘΗΝΑ 2012

St. Barbara Orthodox Monastery.

"'One day I received a check from the IRS,' says Mother Victoria. 'I couldn't imagine what it was for. I tried calling them, repeatedly.' She looks at me levelly and raises an eyebrow. 'Have you ever tried calling the IRS?' Despite tireless attempts to penetrate the IRS force field, no information was forthcoming, and so Mother Victoria did the only sensible thing. 'Lo and behold, it was just enough money to get started.' She and a willing novice moved into a two-bedroom cottage near the intersection of Castillo and West Victoria Streets, near the bright-blue Holy Resurrection Russian Orthodox Church there. They bought some groceries, the necessary texts, a couple sticks of furniture and began holding the daily round of Orthodox monastic services in the living room. It was slow going, and after a year Mother Victoria's novice left to go to an established monastery in Pennsylvania. Then, the IRS called. They'd sent the check to the wrong recipient and would she please send it back? 'I couldn't send it back. I'd spent it!' she says. The IRS negotiated very reasonable terms with her and she paid it back over time. The whole episode may constitute the first time the IRS has inadvertently founded a monastery...."

READ MORE.......

http://www.missionandstate.org/features/search-saint-barbaras-finger/

Ο ΚΟΙΝΟΣ ΝΟΥΣ ΙΣΟΠΕΔΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΒΑΝ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ.ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ.

Elder Porphyrios with his spiritual children.................