Τρίτη 6 Αυγούστου 2019
Γέροντος Μαξίμου καθηγουμένου Ι. Μ. Αγ. Διονυσίου Ολύμπου:
Ἐφ΄ ὅσον ἡ ἀληθινή θεωρία καί γνώση δίδεται ὑπό τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἔλευσί Του στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, κατά τήν πεῖρα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁδός κάθε ἀφηρημένης θεωρήσεως περί Θεοῦ καί κόσμου ἀπορρίπτεται ὡς ἐσφαλμένη. ὅπως ἐπίσης ἡ ἀπέκδυση κάθε ἐμπειρικῆς εἰκόνας καί ἔννοιας δέν εἶναι ἡ ἀληθινή ὁδός γνώσεως. Μπαίνει στήν ὁδό τῆς πλάνης καί ὁδηγεῖται μοιραῖα στήν αὐτοκαταστροφή.
Οἱ ἅγιοι στήν διδασκαλία τους ἀναφέρωνται σέ πράγματα τά ὁποῖα ἀληθινά εἶδαν καί ἐγνώρισαν. Δέν μιλᾶνε γιά κάτι πού δέν εἶδαν. ἄν ὁ Θεός δέν ὑπῆρχε, ποτέ δέν θά μιλοῦσαν γι΄ αὐτόν στήν γῆ. Οἱ σημερινοί ἄνθρωποι ὅμως θέλουν νά ζοῦν κατά τό θέλημά τους γι΄ αὐτό λένε ὅτι ὁ Θεός δέν ὑπάρχει. Καί βιώνοντας τό θέλημά τους βιώνουν τήν ἐρημιά τους καί τοῦτο ἀποδεικνύει τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ.
Καταλήγοντας, ἐπισημαίνουμε ὅτι ὅλα τά κοινωνικά προβλήματα καί ὅλες οἱ ἀνωμαλίες προέρχονται ἀπό τόν σκοτασμό τοῦ νοός, ὁ ὁποῖος συμπαρασύρει στήν σκοτεινή ὕπαρξή του καί ὅλο τόν κόσμο συνεργαζόμενος μέ τίς σκοτεινές ἐνέργειες τοῦ ἀποστάτου δαίμονος. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ: "Νοῦς ἀπομακρυνόμενος ἀπό τόν Θεό ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης.
Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ
Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ
Η αγγελική βιοτή του Οσίου πατρός ημών Διονυσίου του εν Ολύμπω προσείλκυσε πλήθος μοναχών, ο ίδιος όμως προτιμούσε να ζει ησυχαστικά μέσα στον γνόφο της νοεράς προσευχής, όπως το σπήλαιο της Γεννήσεως του Χριστού (Άγιο Σπήλαιο), το κάθισμα του Προφήτη Ηλία αλλά και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Τα δυο τελευταία βρίσκονται στις κορυφές του Ολύμπου και ο Άγιος Διονύσιος συνήθιζε να ανεβαίνει με τους μαθητές του κατά την εορτή τους και να λειτουργεί του προφήτου Ηλίου και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
LA CAUSA DI TUTTI I MALI: LA PAURA DELLA MORTE *
“L’uomo non vuole morire, perciò la resurrezione e la vita eterna promesse da Gesù sono il fondamento della nostra fede. A ragione il filosofo Epitteto scriveva: La causa di tutti i mali per l’uomo, della bassezza, della viltà, non è la morte, ma piuttosto la paura della morte”.
* San Kosmas l’aghiorita (mn. aghiorita e professore del deserto - 1952/2010)
ΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ ΤΟ ΘΑΒΩΡΙΟ ΦΩΣ
ΤΟ ΘΑΒΩΡΙΟ ΦΩΣ ΦΑΙΝΕΙ ΠΑΣΙ και η χαριτόβρυτος ψυχή του Γέροντα Σωφρονίου του Έσσεξ αναπηδά από Χάρη και καλεί εμάς στην χαρά του ΦΩΤΟΣ της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
«Ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ιζ’ 5, Μάρκ. θ’ 7, Λουκ. θ’ 35).
Σήμερα, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς μεγάλης πανηγύρεως τῆς Ἐκκλησίας, πανηγύρεως ἡ ὁποία ἀνάλογα μὲ τὸν βαθμὸ τῆς προσέγγισής μας ὅσο πλησιάζουμε τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας ὄχι μόνο δὲν ἐλαττώνεται, ἀλλ’ ἀκατάπαυστα αὐξάνει σὲ δύναμη καὶ σπουδαιότητα μέσα μας, ξεχνώντας κατὰ κάποιον τρόπο τὴν ἀδυναμία μας, τολμοῦμε νὰ ὁμιλήσουμε γιὰ τὸ ἀπρόσιτο καὶ ἀνέσπερο Φῶς πού ἐξέλαμψε στὸ Θαβώρ.
Σήμερα, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς μεγάλης πανηγύρεως τῆς Ἐκκλησίας, πανηγύρεως ἡ ὁποία ἀνάλογα μὲ τὸν βαθμὸ τῆς προσέγγισής μας ὅσο πλησιάζουμε τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας ὄχι μόνο δὲν ἐλαττώνεται, ἀλλ’ ἀκατάπαυστα αὐξάνει σὲ δύναμη καὶ σπουδαιότητα μέσα μας, ξεχνώντας κατὰ κάποιον τρόπο τὴν ἀδυναμία μας, τολμοῦμε νὰ ὁμιλήσουμε γιὰ τὸ ἀπρόσιτο καὶ ἀνέσπερο Φῶς πού ἐξέλαμψε στὸ Θαβώρ.
Σᾶς παρακαλῶ, παραβλέψτε κατὰ τὴν ὥρα αὐτὴ τὴ μηδαμινότητά μου- κλεῖστε τὰ μάτια σας στὴν ἀμάθεια καὶ στὸ ἄκομψο τοῦ λόγου μου, μᾶλλον δέ, ἂν εἶναι δυνατόν, θεωρῆστε με σὰν ἕναν ἀπὸ τοὺς φύλακες τοῦ ὄρους Ἐφραίμ, πού ἀναβοοῦσαν: «Ἐγερθῆτε, καὶ ἀναβῶμεν εἰς τὴν Σιών πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν».
Καὶ νά, παρ’ ὅλα αὐτά, εἴμαστε πτωχοὶ τῷ πνεύματι. Μέσα στὰ ὅρια τῆς γῆς ὑπάρχει ἀκόρεστη πείνα καὶ ἄσβεστη δίψα Θεογνωσίας, διότι ὁ ἀγώνας μας εἶναι νὰ φθάσουμε τὸν Ἄφθαστο, νὰ δοῦμε τὸν Ἀόρατο, νὰ γνωρίσουμε Αὐτὸν πού βρίσκεται πέρα ἀπὸ κάθε γνώση.
Ή ὁρμὴ αὐτὴ αὐξάνει ἀκατάπαυστα σὲ κάθε ἄνθρωπο, ὅταν τὸ Φῶς τῆς Θεότητας εὐδοκήσει νὰ τὸν καταυγάσει, ἔστω καὶ μὲ κάποια ἀμυδρὰ προσέγγισή Του, διότι τότε στοὺς νοεροὺς ὀφθαλμοὺς μας ἀποκαλύπτεται σὲ ποιὰ ἄβυσσο διαμένουμε. Ἡ ὅραση αὐτὴ καταπλήσσει ὅλο τὸν ἄνθρωπο, καὶ τότε ἡ ψυχή του δὲν γνωρίζει ἀνάπαυση καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὴ βρεῖ, μέχρις ὅτου ἐλευθερωθεῖ πλήρως ἀπὸ τὸ σκοτάδι πού τὴν διακατέχει, μέχρις ὅτου γεμίσει ἀπὸ τὴν Ἀκόρεστη Τροφή, μέχρις ὅτου τὸ Φῶς αὐτὸ αὐξηθεῖ στὴν ψυχὴ καὶ ἑνωθεῖ μαζί της τόσο, ὥστε Φῶς καὶ ψυχὴ νὰ γίνουν ἕνα, προκαταγγέλλοντας τὴ θέωσή μας στὴ Θεία δόξα.
Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ στερεὸ θεμέλιο τῆς ἐλπίδας γιὰ τὴ μεταμόρφωση ὅλης τῆς ζωῆς μας —ἡ ὁποία τώρα εἶναι γεμάτη ἀπὸ κόπο, ἀσθένειες, φόβο— σὲ ζωὴ ἄφθαρτη καὶ θεοειδῆ. Ἐν τούτοις, ἡ ἀνάβαση αὐτὴ στὸ ὑψηλὸ ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως συνδέεται μὲ μεγάλο ἀγώνα» ΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ ΤΟ ΘΑΒΩΡΙΟ ΦΩΣ
Ανέκδοτον ένεκα της ημέρας:
Ο μητροπολίτης επισκέπτεται Μοναστήρι της περιφερείας του. Ο Ηγούμενος, ως είθισται, προετοιμάζει με το καλογοροπαίδι-υποτακτικό του που έχει ως βοηθό, οψάριον περιποιημένο και μοναδικό για να τιμήσει τον υψηλό επισκέπτη. Ο Μητροπολίτης μετά την περιδιάβαση στους χώρους της Μονής κατευθύνεται προς το αρχονταρίκι (μοναστηριακός χώρος υποδοχής των φιλοξενουμένων). Εκεί έκπληκτος βλέπει το οψάριον και τα συναφή που είχαν προετοιμαστεί προς τιμήν του. Ο Ηγούμενος τον παρακαλεί να ευλογήσει και να ξεκινήσει το γεύμα. Ο Μητροπολίτης όμως (ευνοήτως !!!), λέει στον ηγούμενο: "αυτό είναι μοναδικόν οψάριον και δέον είναι να το απολαύσει κάποιος εις όλον και εφόσον το αξίζει. Προτείνω Άγιε Ηγούμενε να αναπαυθούμε το μεσημέρι και κατόπιν αφού σηκωθούμε και μετά την προσευχή, να παραθέσουμε το όνειρο που είδε ο καθένας μας και όποιος έχει δει το πλέον πνευματικό, αυτός και να αξιωθεί της απόλαυσης του ψαριού. Ο Ηγούμενος, μη μπορώντας να αντείπει άλλωστε, συναίνεσε και είπε και στον υποτακτικό του να πράξει το ίδιο.
Το απόγευμα αφού σηκώθηκαν και μετά την προσευχή ξαναβρέθηκαν στο Αρχονταρίκι. Εκεί ο μητροπολίτης άρχισε να εξιστορεί το όνειρο που είδε: "Που λες Άγιε Ηγούμενε είδα ένα όνειρο που με τάραξε και με έκανε να συγκλονιστώ. Καθώς κοιμόμουν ήρθαν άγγελοι και με πήραν μέσα σε νεφέλη και με τράβαγαν προς τα άνω. Και ανέβαινα, κι ανέβαινα και πάλι ανέβαινα και ξανά μανά ανέβαινα και πέρναγα μέσα από σύννεφα και πάλι ανέβαινα, ώσπου... ξαφνικά ένα μεγάλο πέρασμα και με έβαλαν στον Παράδεισο. Συγκλονίστηκα Άγιε Ηγούμενε να αξιωθώ τέτοιας χάριτος." Ο Ηγούμενος εντυπωσιασμένος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη που μοιράστηκε την εμπειρία του και ξεκίνησε να λέει το δικό του όνειρο: "Σεβασμιώτατε βέβαια το όνειρό σας είναι μοναδικό, καθώς κι εγώ είδα να με πέρνουν άγγελοι και να με ανεβάζουν προς τα πάνω. Κι εκεί που ανέβαινα, κι ανέβαινα και πάλι ανέβαινα, ξαφνικά βλέπω εσάς να προπορεύστε και να μπαίνετε στον Παράδεισο. Τότε από ευγένεια και ευθιξία είπα στους Αγγέλους και σταματήσαμε και δεν εισήλθα εις τα Άγια των Αγίων." Ο Μητροπολίτης εντυπωσιάστηκε. "Μπράβο Άγιε Ηγούμενε. Πολύ με συγκίνησες με το όνειρό σου". Κατόπιν γυρίζουν και οι δυό καταφρονητικά προς το μέρος του νέου καλογέρου και υποτακτικού του Ηγουμένου και τον ρώτησαν τί όνειρο είδε κι αυτός για να ολοκληρωθεί η διαδικασία πριν την κατάλυση. Ο υποτακτικός είπε: "Σεβασμιώτατε και Άγιε Ηγούμενε και Πατέρα μου, εγώ ο ουτιδανός και αμαρτωλός είδα εσάς τους δύο να σας πέρνουν οι άγγελοι και να σας ανεβάζουν ψηλά. Και εκεί που σας έβλεπα κι ανεβαίνατε, κι ανεβαίνατε και πάλι ανεβαίνατε και ξανά μανά ανεβαίνατε είδα ότι φτάσατε στον Παράδεισο. Τότε ευχαρίστησα το Θεό που είδα τέτοιο θαυμαστό πράγμα και έκατσα κι έφαγα το ευλογημένο οψάριον, ικανοποιημένος ότι εσείς πλέον δεν είχατε καμία ανάγκη εκεί στον Παράδεισο."
Υ.Γ. Το ανέκδοτο αυτό είχε διηγηθεί ο πατέρας μου κάποτε, ανήμερα εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ενώπιον Εκκλησιαστικής ομήγυρης, πρός γνώσιν και συμμόρφωση δια τας ματαίας διεκδικήσεις της ζωής σε σχέση με τα πραγματικά διακυβεύματα και τις πολλαπλές παρανοήσεις που εγκύπτουν συναφώς! Έκτοτε του άρεσε να το διηγείται συχνά σε σχετικές ευκαιρίες. Χρόνια Πολλά σε όλους!
Στίς 6 Αὐγούστου, ὁ Δεκαπενταύγουστος διακόπτεται μέ τή μεγάλη Δεσποτική ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος εἰς τό ὂρος Θαβώρ.
"Μεταμορφώθης ἐν τῷ ὂρει, Χριστέ ὁ Θεός,
δείξας τοῖς μαθηταῖς Σου τήν Δόξαν Σου καθώς ἠδύναντο,
λάμψον καί ἠμίν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τό φῶς Σου τό ἀοίδιον..."
Εῑναι ἡμέρα με μεγάλη συμμετοχή στόν ἐκκλησιασμό καί στή θεία Κοινωνία, ἀλλά εἷναι και ἠμέρα "ἑἰς μετάληψιν σταφυλῆς". Οἱ ἀμπελουργοί προσφέρουν σήμερα τόν "νέον καρπόν τῆς ἀμπέλου" γιά νά εὐλογηθεῖ κι ἒτσι να ξεκινήσει ἡ κατανάλωσή του. Πρίν τἰς 6 Αὐγούστου, τά παλιά χρόνια, δέν ἒτρωγαν σταφύλια, ἒπρεπε νά διαβαστοῦν πρῶτα.
"Εὐλόγησον, Κύριε, τόν καρπόν τοῦτον τῆς ἀμπέλου τόν νέον, ὂν διά τῆς τοῦ ἀέρος εὐκρασίας καί τῶν σταγόνων τῆς βροχῆς καί τῶν καιρῶν γαλήνης εἰς ταύτην τήν ὡριμωτάτην στάσιν ἐλθεῖν ηύδόκησας, ἳνα ᾖ ἐν ἡμῖν, τοῖς ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου μεταλαμβάνουσιν, εἰς εὐφροσύνην. καί τοῖς προσενέγκασι δώρον εἰς έξιλασμόν ἁμαρτιῶν διά τοῦ ἱεροῦ καί ἁγίου σώματος καί αἳματος τοῦ Χριστοῦ σου, μεθ᾿ οὒ εὐλογητός εἶ, σύν τῷ παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αίῶνας τῶν αίώνων. Ἀμήν".
Σἐ μεγάλες πιατέλες φέρνουν ἂσπρα καί μαῦρα σταφύλια σέ σχῆμα σταυροῦ καθώς καί ἓνα ποτήρι μέ ἓνα κλαδί βασιλικό μέσα, γιά νά πάρουν ἁγιασμό καί νά ἁγιάσουν τά ἀμπέλια καί τά δένδρα καί τούς καρπούς. Μετά τη διανομή τοῦ ἀντίδωρου, ὃλοι ἒξω ἀπό τό Ναό παίρνουν εὐλογία ἓνα τσαμπάκι σταφύλι διαβασμένο καί πίνουν ἁγιασμό. Τό ἀπόγευμα ἀρχίζουν πάλι οἱ παρακλήσεις στήν Παναγία μας.
Ἀπό τό βιβλίο "Ἀπό τό Σεπτέμβριο ὣς τόν Αὒγουστο". π. Ἀν
Σώζεις Κύριε τον Λαόν Σου. ΕΠΊΣΚΟΠΟΣ ΜΑΔΑΓΑΣΚΆΡΗΣ Κ. ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ
Δεν είναι λίγες οι φορές που ως Ιερέας κλήθηκα να τελέσω το Μυστήριο του Αγιασμού. Αυτή την πράξη η οποία πολλές φορές είναι συνδεμένη με την συνήθεια ή την ελπίδα του ερχομού μεταφυσικώς τρόπον τινά προερχόμενης τύχης. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια και ακόμα περισσότερα χιλιόμετρα για να φτάσω στην Κλινική μας στη Νότιο Μαδαγασκάρη και να τελέσω τον Αγιασμό αλλά προ πάντων να βιωσω γραμμή γραμμή την πραγματικότητα της Ιεράς Ακολουθίας. Εδώ ο ανθρώπινος πόνος αντιλαμβάνεται το Άγιο Ύδωρ ως όντως Ζωοδόχο Πηγή, ακόμα κι αν δεν έχουν ακούσει ποτέ γι' Αυτή. Εδώ οι σταγόνες του ραντισμού δεν αποτελούν την προσδοκία της ελευσεως ευλογιάς άνωθεν, αλλά την βίωση της παρουσίας του Θεού ένδοθεν, στο εδώ, στο τώρα στον ίδιο τον Χριστό που δεν έπαψε ποτέ διακριτικά να είναι ανάμεσα μας.
5 Αυγούστου 1991!
Δευτέρα 5 Αυγούστου 2019
Κυριακή Π. Παναγιώτης στο Γενέσι Τρικάλων. 4 Αυγούστου 2019 Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω
Κυριακή
Π. Παναγιώτης στο Γενέσι Τρικάλων.
4 Αυγούστου 2019
Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείω Πνεύματι, ἀφθαρτισθέντες, πολυχρόνιον, ἤνυσαν ὕπνον, οἱ ἐν Ἐφέσῳ ἐπτάριθμοι Μάρτυρες, καὶ ἀναστάντες πιστοὺς ἐβεβαίωσαν, τὴν τῶν ἀνθρώπων κοινὴν ἐξανάστασιν ὅθεν ἅπαντες, συμφώνως τούτους τιμήσωμεν, δοξάζοντες Χριστὸν τὸν πολυέλεον.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
