«ΉΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΊΣ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΔΑΊΜΟΝΕΣ, ΑΛΛΆ ΌΧΙ ΑΠΌ ΤΟ ΝΑ ΕΊΣΑΙ «ΕΚΛΕΚΤΌΣ»!» Τρομακτικές ιστορίες για δαιμονική κατοχή

«ΉΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΊΣ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΔΑΊΜΟΝΕΣ, ΑΛΛΆ ΌΧΙ ΑΠΌ ΤΟ ΝΑ ΕΊΣΑΙ «ΕΚΛΕΚΤΌΣ»!»

Τρομακτικές ιστορίες για δαιμονική κατοχή

 

 

Πριν από λίγο, διηγήθηκα μια ιστορία για τον φίλο μου Fr.

 Ο Ευγένιος και μια δαιμονισμένη γυναίκα.

 

Πέρασε λίγος καιρός και ο Batiushka και εγώ επιστρέψαμε σε αυτό το θέμα. Αν και αυτό του ήταν πολύ παράξενο. Δεν είναι από εκείνους τους ανθρώπους που ξοδεύουν όλο τον χρόνο τους ψάχνοντας για δαίμονες – παντού, σε όλα και σε όλους – εκτός από τον εαυτό τους!

 

Ο π. Ο Evgeny για όσο καιρό τον ξέρω (και αυτό είναι πάνω από είκοσι χρόνια τώρα!), δεν μπήκε ποτέ ιδιαίτερα σε αυτά τα «κολασμένα» θέματα. Πάντα υπηρετούσε αθόρυβα τον Θεό στο εκκλησάκι του, προσπαθώντας πάντα να βοηθάει τους άλλους. Και ήθελε πάντα να βλέπει τον Χριστό σε όλους και σε όλα όσα συμβαίνουν και γύρω του, ακόμα και σε ό,τι είναι δύσκολο να το δεις. Και πάντα προσπαθούσε να κατανοήσει την Πρόνοια του Θεού… Αλλά όταν κάτι ήταν δύσκολο να κατανοηθεί (που συμβαίνει μάλλον συχνά), έλεγε απλώς, «Ω Κύριε! Σε εμπιστεύομαι! Ας γίνει το θέλημά Σου!»

 

Απλά, σαν παιδί.

 

Μια μέρα θυμάμαι μόνο πώς ο Batiushka μου είπε με έναν συγκεκριμένο πόνο: "Το κύριο πράγμα για μένα τώρα είναι να μην προδώσω τον Χριστό!"

 

Εδώ ξεκίνησαν όλα. Είναι από εκεί — από την επικράτεια . Ήταν τρομακτικό, ακατανόητο και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Είναι ακόμη και τρομακτικό τώρα. Αλλά το έχουμε συνηθίσει, θα πείτε. Οι άνθρωποι μπορούν να συνηθίσουν τα πάντα. Ακόμα και τον πόλεμο και το θάνατο.

 

Αλλά παρεκκλίνω.

 

«Το πιο σημαντικό βέβαια είναι ο Χριστός, αλλά στην αρχή της θρησκευτικής μου ζωής, και μάλιστα στην αρχή της ιερατικής μου υπηρεσίας, έκανα ερωτήσεις για ακάθαρτα πνεύματα. Πόσο ισχυρή είναι η εξουσία των δαιμόνων πάνω μας; Πώς εκδηλώνονται στη ζωή μας; Σου είπα για… Έτσι ρίχνουν τη νεολαία στη φωτιά και στο νερό, όπως στη Γραφή; Και αναγκάζουν τον σύγχρονο «δαιμόνιο των Γαδαρηνών» να σπάσει τα πάντα στο πέρασμά του και να χτυπήσει το κεφάλι του σε έναν βράχο; Και υπάρχουν και τώρα, η νεολαία και αυτός ο δαιμονισμένος; Και συνέβη αυτό το περιστατικό με τη γυναίκα… Αλλά στην πραγματικότητα, αυτό ήταν μόνο ένα περιστατικό σε μια ολόκληρη σειρά απαντήσεων από τον Θεό. Μάλλον για να σκεφτώ ότι είναι απλώς σύμπτωση. Αυτή ήταν μια περίοδος αληθινής, προσωπικής αποκάλυψης σχετικά με αυτό το θέμα».

 

« Πηγαίνετε στην εκκλησία - αυτή είναι η τεχνογνωσία τους!»

 

«Θυμάμαι μια ιστορία που θα μπορούσε να ήταν σωστή από τους αγίους πατέρες», άρχισε ο π. Ο Ευγένιος.

 

Εκείνη την ώρα, δύο άγνωστες γυναίκες του έφεραν έναν άντρα. Ο άνδρας ήταν σε εντελώς συντετριμμένη, ανθυγιεινή κατάσταση. Η μητέρα και η αδερφή του (αυτές ήταν μια μητέρα και τα παιδιά της) εξήγησαν στον Batiushka ότι μόλις είχε βγει από την ψυχονευρολογική πτέρυγα του νοσοκομείου.

 

«Πηγαίνετε στην εκκλησία», είπαν οι γιατροί, «αυτή είναι η πείρα τους. Δεν μπορούμε να σας βοηθήσουμε.”

 

«Αυτό ήταν ήδη καλό», μου είπε ο Batiushka. «Επειδή συναντώ μερικές φορές καταστάσεις όπου το ιατρικό προσωπικό στέλνει ανθρώπους σε μερικές ηλικιωμένες κυρίες, «λαϊκές θεραπευτές»… Στη διάρκεια της συνομιλίας μας, ο άντρας μου είπε ότι κάθονταν στους ώμους του δύο «παράξενοι σύντροφοι», που μιλούσαν μεταξύ τους ασταμάτητα. Τούς έδιωχνε από το μυαλό του δεν μπορούσε να φάει, ούτε να κοιμηθεί, ούτε να ξεκουραστεί καθόλου. Μερικές φορές πετούσε πράγματα και μετά κατέληγε στο νοσοκομείο.

 

Όταν αυτός ο άντρας έφυγε από το νοσοκομείο και πήγε στην εκκλησία, δύο «σύντροφοι», με τα δικά του λόγια, καθίσανε πάλι αόρατα στους ώμους του και συζητούσαμε τι συμβαίνει.

 

«Κοίτα πού μας πάνε!» είπε ένας από αυτούς. «Τελειώσαμε! Τώρα θα μας διώξουν!».

 

«Όχι σήμερα δεν θα μας διώξουν, μην ανησυχείς», απάντησε ο άλλος. «Δεν θα τα καταφέρουν!»

 

Και ούτω καθεξής…

 

Έτσι, είναι αλήθεια ότι το νοσοκομείο δεν βοήθησε πολύ.

 

« Γνωρίζετε τη Βίβλο καλύτερα από όλους μας!»

 

Ο π. Ο Ευγένιος άρχισε να ρωτά τον άντρα για τη ζωή του. Όπως αποδεικνύεται, είχε ψάξει πολύ και πεισματικά για τον εαυτό του με την πνευματική έννοια. Όμως, αντί να πηγαίνει στην εκκλησία, είχε πάει, τώρα σε διάφορες ηλικιωμένες κυρίες, τώρα σε μάγους, τώρα σε διάφορα «πνευματικά» κινήματα — από τα οποία υπήρχαν πολλά στην πόλη του. Θα μπορούσατε να βρείτε οποιαδήποτε απόκρυφη κίνηση ανάλογα με το γούστο.

 

Τελικά επέλεξε το λιγότερο ριζοσπαστικό, που ήταν πολύ δημοφιλές στην περιοχή, ένα είδος Billy Graham. Όχι όμως ακριβώς αυτός.

 

«Γενικά, είναι φυσικά εκπληκτικό το πόσο συνηθισμένοι, πρακτικοί Ουκρανοί της υπαίθρου «πάρθηκαν» τόσο από κάθε λογής αμερικανικές θρησκευτικές προσωπικότητες», είπε ο Fr. Ο Ευγένιος μου είπε, «αλλά αυτό που έγινε, έγινε…»

 

Οι συνομιλίες τους μεταδίδονταν συνεχώς στην ουκρανική τηλεόραση, με μια διεύθυνση επιστροφής: «Ελάτε μαζί μας και θα σας στείλουμε μια Βίβλο».

 

«Ο άντρας παρακολούθησε ένα πρόγραμμα, έγραψε ένα γράμμα, έλαβε μια Βίβλο και άρχισε να τη μελετά», είπε ο π. Ο Ευγένιος συνέχισε. «Με τον καιρό προσέλκυσε τους γνωστούς, τους φίλους και την οικογένειά του σε αυτή τη διαδικασία και μια ομάδα μελέτης της Γραφής δημιουργήθηκε γύρω του. Στο τέλος, αυτοί οι άνθρωποι του είπαν: «Άκου! Γνωρίζετε τη Βίβλο καλύτερα από όλους μας, την παραθέτετε και τα ξεκαθαρίζετε όλα. Γιατί να μην γίνεις ο πάστορας μας;» Έτσι τον επέλεξαν για πάστορά τους».

 

Αυτός ο άνθρωπος άρχισε να οδηγεί τις «υπηρεσίες» τους. Και όσο προχωρούσε, τόσο περισσότερο όλοι έμειναν έκπληκτοι με το πόσο καλά καταλάβαινε τον λόγο του Θεού, πόσες αναφορές είχε στο κεφάλι του, πόσα ήξερε και πόσο καλά τα εξήγησε όλα…

 

«Έτσι τον επαίνεσαν: «Είσαι υπέροχος! Τι έξυπνος τύπος!». μέχρι να προκύψει αυτό το πρόβλημα», είπε ο π. Ο Ευγένιος.

 

« Ήθελε να γίνει ο ίδιος εκκλησία».

 

Εκείνη την ημέρα ο άντρας ήταν στο σπίτι και μελετούσε τη Βίβλο ως συνήθως. Τότε ξαφνικά του εμφανίστηκε ο Χριστός, με λαμπερό φως, λαμπερά ενδύματα κ.λπ., όπως ακριβώς στους Βίους των Αγίων.

 

«Είσαι ένας από τους καλύτερους μαθητές μου!» ακούστηκε μια φωνή. «Έχετε μάθει τον λόγο του Θεού καλύτερα από οποιονδήποτε γνωρίζω. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Για να έχεις την πληρότητα, χρειάζεται να ενωθείς μαζί μου. Συμφωνείς να μπω μέσα σου;»

 

«Συμφωνώ», απάντησε χαρούμενα ο άντρας. «Φυσικά και συμφωνώ!»

 

Μετά από αυτά τα λόγια ήταν σαν να τον χτύπησε κεραυνός. Το σώμα του έτρεμε, η εικόνα του καλοσυνάτου, λαμπερού Χριστού έσπασε μπροστά στα μάτια του και άκουσε τρομακτικά γέλια:

 

«Χα-χα-χα, είμαι ο σατανάς!»

 

Και αμέσως εμφανίστηκαν στους ώμους του οι δύο αόρατοι διάβολοι και άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους.

 

Ο Μπατιούσκα δεν έφτιαξε τίποτα από όλα αυτά. Αυτό του είπε ο άντρας.

 

Η αδερφή και η μητέρα του είπαν ότι άρχισε να σπάει τα έπιπλα του δωματίου και να σπάει τα τζάμια. Έπρεπε να καλέσουν το ασθενοφόρο και την αστυνομία. Δηλαδή τους πολιτοφύλακες — έτσι λέγονταν ακόμα τότε.

 

Τον έβαλαν σε ένα ζουρλομανδύα, του έκαναν ένεση με ηρεμιστικά και τους περιποιήθηκαν όπως μπορούσαν. Αλλά τελικά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα με τους «συντρόφους» που είχαν εμφανιστεί στους ώμους του άντρα και έτσι τον έστειλαν στην εκκλησία.

 

«Αλλά το όλο πρόβλημα είναι ότι ήρθαν σε μένα για ένα «χάπι»», είπε ο π. μου είπε ο Ευγένιος. «Στο νοσοκομείο τους είπαν τι να κάνουν και υπάκουσαν. «Μπατιούσκα, κάνε κάτι γρήγορα!» Όταν όμως άρχισα να τους λέω για μετάνοια, για είσοδο στη ζωή της Εκκλησίας, με παραμέρισαν. «Όχι-όχι-όχι, όχι αυτό. Γνωρίζει αρκετά καλά τη Βίβλο όπως είναι. Ο ίδιος είναι πάστορας! Χρειαζόμαστε μόνο αυτά τα δύο για να αφήσουν τους ώμους του και να γίνει καλύτερα σωματικά. Αυτό είναι όλο!' Αλλά ότι αυτό ήταν prelest [πνευματική αυταπάτη] (γιατί αυτό ήταν), απλά δεν ήθελαν να το μάθουν. Ο διάβολος τον είχε πλανήσει, λέγοντάς του για τα υποτιθέμενα πνευματικά του χαρίσματα. Και μάλιστα, του είχε σχεδόν πει την αλήθεια — ότι χρειάζεται να ενωθεί με τον Χριστό. Αλλά το ψέμα ήταν ότι έτσι γινόταν. Αυτό γίνεται στην Εκκλησία, στα Μυστήρια. Δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Εκκλησία! Και οι πύλες της κόλασης δεν θα την υπερισχύσουν! Αλλά αυτός ο άνθρωπος είχε αρχίσει να θεωρεί τον εαυτό του «εκκλησία». Ο ίδιος σπούδασε, ο ίδιος έγραψε αυτό ή εκείνο και ο ίδιος διένειμε τα βιβλία του. Είχε οργανώσει μια αίρεση και είχε γίνει επικεφαλής της. Και τότε ο «χριστός» του λέει: «Είσαι ο καλύτερος. Είσαι σούπερ!' Και έτσι μπήκε μέσα του. Μόνο που δεν ήταν ο Χριστός, αλλά ο κακός. Και μάλιστα έβαλε δύο δαίμονες στους ώμους του. Αυτοί οι δαίμονες ήθελαν να απαλλαγούν αυτός ο άνθρωπος και η οικογένειά του. Όχι όμως της «εκλεκτής» του — όχι! Έτσι έφυγαν και δεν επέστρεψαν ποτέ. Λοιπόν, ήταν ακριβώς όπως το γράφουν οι άγιοι πατέρες… Το είχα διαβάσει και αμφέβαλλα, αλλά εδώ το είδα με τα μάτια μου. Ο Κύριος μου έδειξε…»

 

Το ένα χέρι δεν αφήνει το άλλο να σταυρώσει

 

Αμέσως μετά συνέβη ένα ακόμη περιστατικό. «Για να με δυναμώσεις», είπε ο π. είπε ο Ευγένιος.

 

Κλήθηκε να ευλογήσει ένα διαμέρισμα. Συνηθισμένοι, «μέσοι άνθρωποι»: σύζυγος, σύζυγος, παιδιά, γιαγιά…

 

«Κάναμε την ιεροτελεστία», είπε ο Batiushka. «Τότε ξαφνικά πίσω από την πλάτη μου άκουσα ένα τρακάρισμα, τρομακτικές φωνές, κάποιου είδους φασαρία. Γύρισα και είδα όλους να στέκονται εκεί με ορθάνοιχτα μάτια. Όμως ένας από αυτούς έλειπε – ο αρχηγός της οικογένειας…

 

Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του Ευαγγελίου, ο άνδρας είχε βγει από το δωμάτιο. Η οικογένεια, με τον π. Εβγένι στο κεφάλι, ξεκίνησε να τον αναζητήσει και τον βρήκε φραγμένο σε ένα άλλο δωμάτιο, όπου είχε σπρώξει μια μεγάλη πολυθρόνα στην πόρτα.

 

«Όλοι ήταν ανήσυχοι - τι ήταν;» θυμήθηκε ο Μπατιούσκα. «Ακόμα κι εγώ τρόμαξα. Θα πηδήξει από το παράθυρο ή θα κάνει κάτι άλλο αμετάκλητο; Μπήκα στην πόρτα, έσκασα στο δωμάτιο και είδα ότι ο άντρας είχε φρουρήσει σε μια χαραμάδα ανάμεσα στην καλύβα και τον τοίχο… Και από εκεί με κοίταζε με τόσο πανικόβλητα μάτια, σαν ζώο στη γωνία. Έκανα το σημείο του σταυρού από πάνω του και προσευχήθηκα. Αλλά εκείνος απλά έκλαψε και συνέχισε να με κοιτάζει τρομαγμένος. «Μπατιούσκα, τι συμβαίνει με εμένα; Τι συμβαίνει?' Είπα, σταυρώστε τον εαυτό σας!». «Δεν μπορώ», είπε. Κοίταξα και είδα ότι το αριστερό του χέρι καρφώνει το δεξί του χέρι και δεν το άφηνε να κάνει το σημείο του σταυρού. Έπιανε τόσο δυνατά που οι αρθρώσεις του άσπρισαν, σαν να ήταν τυλιγμένο ένα τουρνικέ γύρω από το άλλο χέρι. Εκείνος φώναξε, "Δεν μπορώ να κάνω τίποτα!" Του έριξα αγιασμό και τα χέρια του χαλάρωσαν. Αποδείχθηκε ότι όλα ήταν αποτέλεσμα της μετάβασης σε διάφορες ηλικιωμένες κυρίες».

Ο π. Ο Ευγένιος προσπάθησε να εξηγήσει στον άντρα γιατί συνέβαινε αυτό. Ότι χρειαζόταν να πάει στην εκκλησία, να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του, να κοινωνήσει και να πολεμήσει με αυτή την ακαθαρσία αλλά και με τον εαυτό του. Διαφορετικά, οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές. Αλλά από όσο θυμάται, αυτοί οι άνθρωποι δεν εμφανίστηκαν ποτέ στην εκκλησία και δεν γνωρίζει την τύχη του άνδρα, αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια. Ίσως έχουν ήδη έρθει στον Θεό ή είναι καθ' οδόν προς Αυτόν.

 

«Ήμουν τρομοκρατημένος», παραδέχεται. «Τι δαιμονική δύναμη πάνω σε έναν άνθρωπο που θέλει να σταυρώσει, αλλά το ένα χέρι δεν αφήνει το άλλο να το κάνει. Και δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του».

 

« Μια ανυπέρβλητη δύναμη με σπρώχνει».

 

«Υπήρξε ένα ακόμη περιστατικό, όταν μια φοβισμένη γυναίκα έτρεξε στην εκκλησία, επίσης αφού πήγε σε διαφορετικούς αποκρυφιστές», είπε. Σχετικό με τον Ευγένιο.

Λίγο πριν, στο σπίτι είχε πάει να κάνει κάτι που η ίδια δεν ήθελε και δεν το είχε καν σκεφτεί ποτέ — να αυτοκτονήσει. Είχε πάρει ένα σφυρί και καρφιά για να φτιάξει μια θηλιά και να αυτοκτονήσει.

 

«Θα το κάνω», είπε η γυναίκα. «Εγώ η ιδια δεν θέλω να το κάνω και κλαίω. Αλλά κάποιο είδος ανυπέρβλητης δύναμης με σπρώχνει. Όταν άρχισα να χτυπάω στο καρφί, το σφυρί χτύπησε το δάχτυλό μου. Και ήρθα αμέσως στον εαυτό μου. Έτσι έτρεξα κοντά σου στην εκκλησία…

 

Η Batiushka άρχισε να μιλά μαζί της και ανακάλυψε ότι σε «αμνησία» είχε πάει σε διάφορες ηλικιωμένες αποκρυφιστές.

 

«Όταν άρχισα να της λέω για την εξομολόγηση , για την Κοινωνία, ξαφνικά άρχισε να παραμορφώνεται, σαν κόμπρα. Και σφύριξε. Αργότερα, δόξα τω Θεώ, άρχισε σταδιακά να έρχεται στην εκκλησία…

 

Εδώ θυμάμαι προσωπικά μια ιστορία άσχετη με τον Fr. Ο Ευγένιος. Συνέβη στον φίλο μου. Όταν ήταν μικρή, έπεσε σε μια αίρεση χαρισματικών στη Μόσχα. Θα πήγαινε εκεί τις Κυριακές. Μια μέρα, προς το Σαββατοκύριακο, αρρώστησε, ξάπλωσε στο κρεβάτι με υψηλό πυρετό και δεν μπορούσε να σηκωθεί.

 

«Λοιπόν, πλησίαζε η ώρα για την «υπηρεσία» και ξαφνικά σηκώθηκα σαν ρομπότ και ετοιμάστηκα να πάω εκεί. Κατάλαβα ότι δεν έπρεπε, ότι ήμουν άρρωστος. Αλλά ήταν σαν να με τραβούσε κάποιος. Η μητέρα μου με ανάγκασε να μείνω σπίτι. Τότε κατάλαβα ότι ήρθε η ώρα να φύγω από εκεί…»

 

«Αλλά ξέρετε, δεν είναι πάντα τόσο κομμένο και στεγνό», είπε ο Fr. Ο Ευγένιος ξαφνικά. «Αν ένα άτομο είναι δαιμονισμένο ή κάτι τέτοιο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι φταίει ο ίδιος, ότι έχει πάει στα μέντιουμ. Είναι αλήθεια, κάποιοι από αυτούς μπορεί να έχουν. Αλλά μάλλον θυμάσαι τη γιαγιά Λιούμπα;»

 

Ναι, θυμάμαι τη γιαγιά Λιούμπα. Μια ηλικιωμένη κυρία, μια αθώα ψυχή. Ήταν στην εκκλησία για κάθε λειτουργία, προσευχόταν, εξομολογήθηκε, κοινωνούσε. Αλλά κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του Ευαγγελίου ούρλιαζε και έπεφτε αναίσθητη. Τότε οι ιερείς διάβαζαν πάνω της μια προσευχή: «Ας αναστηθεί ο Θεός, και ας σκορπιστούν οι εχθροί του…» και συνήλθε. Και έτσι γινόταν κάθε φορά, από χρόνο σε χρόνο.

 

«Είχε αυτό το πρόβλημα από την παιδική της ηλικία», είπε η Batiushka. «Γιατί — κανείς δεν ξέρει. Ένας πολύ ευγενικός άνθρωπος. Με ταπεινοφροσύνη φόρεσε τον σταυρό της. Ήταν πάντα φτωχή, αλλά βοηθούσε τους άλλους. Ακόμα και εγώ. Την συναντούσα στην πόλη και μου έβαζε πάντα κάτι στο χέρι. Ένιωσα άβολα να το πάρω, αλλά δεν μπορούσα να αρνηθώ, γιατί προερχόταν από αγνή καρδιά. Άρα κρίνουμε, αλλά μόνο ο Θεός ξέρει πραγματικά γιατί ή για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.

 

Αυτές είναι οι ιστορίες που ο π. μου είπε ο Ευγένιος.

 

Elena Kucherenko

Μετάφραση από OrthoChristian.com

 

Pravoslavie.ru

 

24/11/2023

Η ειρήνη είναι ένα ευγενικό δώρο του Αγίου Πνεύματος.

 Η ειρήνη είναι ένα ευγενικό δώρο του Αγίου Πνεύματος, και επομένως η παρουσία ή η απουσία της στην καρδιά ενός ανθρώπου μαρτυρεί ποιος κατοικεί σε αυτήν: είτε το Πνεύμα του Θεού είτε το κακό πνεύμα. Και επειδή αυτό το τελευταίο είναι πρωτίστως πνεύμα κακίας και εχθρότητας, τότε η θέση ενός ατόμου που τρέφει κακία και κακή θέληση προς τον αδελφό του δεν είναι στο Βασίλειο του κόσμου, αλλά με όλα τα απορριφθέντα πνεύματα.

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)

ΑΝΑΦΈΡΕΙ Ο ΗΓΟΎΜΕΝΟΣ ΣΆΒΒΑΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΊΑΣ.

«Οι άνθρωποι σήμερα νομίζουν ότι τα παιδιά μπορούν να είναι ευτυχισμένα χωρίς ευσέβεια και χωρίς γνώση ευσέβειας και χωρίς ευσεβή ζωή, αλλά τώρα βλέπουν ότι τα παιδιά τους είναι δυστυχισμένα, βρίσκονται σε μεγάλη αβεβαιότητα.

 Ποιος ξέρει ποιο θα είναι το μέλλον τους, έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, απλώς παλεύουν, δεν είναι ούτε εδώ ούτε εκεί.

 Τι χρειάζεστε ως γονιός όταν έχετε χάσει τα παιδιά σας;

 Δεν ξέρετε τίποτα για το μέλλον τους, αλλά θα θέλατε να μάθετε και θα θέλατε να θυσιαστείτε.

 Ποιος μπορεί να θυσιάσει περισσότερα για τα παιδιά από έναν γονιό;...

 Τώρα ο γονιός δεν ζητάει πολλά.

 Τώρα δεν μπορεί ούτε να ανακατευτεί στις αποφάσεις των παιδιών του, γιατί δεν το επιτρέπουν.

 Όπου δεν υπάρχει ευσέβεια, ένας γονιός δεν μπορεί να πετύχει.

 Γι' αυτό φωνάζει στον Θεό για τη βοήθειά Του.

 Λόγω της ευσέβειας των γονέων και της προσευχής που απευθύνεται στον Θεό, τα παιδιά δέχονται τη συμβουλή των γονιών επειδή βλέπουν στις πράξεις τους πού κάνουν λάθος

 και δέχονται ευχαρίστως τις συμβουλές των γονιών τους...»

 σι-ηγούμενος του Σάββα

 Μονή Αναλήψεως

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για την αιωνιότητα και η πραγματική του πατρίδα και πατρικό σπίτι είναι ο Παράδεισος. Εδώ στη γη είναι εξόριστος και ξένος. Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Καρελίν

Πέρυσι ήρθε μια νεαρή κοπέλα από τη Βραΐλα. Μου είχε στείλει μήνυμα ότι υπήρχε μια τεράστια τραγωδία στη ζωή της. Την παραλαμβάνω και διαβάζουμε ευχές υγείας στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο.

Πέρυσι ήρθε μια νεαρή κοπέλα από τη Βραΐλα.  Μου είχε στείλει μήνυμα ότι υπήρχε μια τεράστια τραγωδία στη ζωή της.  Την παραλαμβάνω και διαβάζουμε ευχές υγείας στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο.

 Στο τέλος της λέω: και όμως ποια είναι η τραγωδία;

 Πατέρα, είμαι παντρεμένος με στρατιωτικό.  Είναι πολύ εργατικός και άξιος άνθρωπος, αλλά μην ακούσει για παιδιά.  Είπε ότι θα με σκότωνε αν άκουγε ότι ήμουν έγκυος.  Μισεί τα μωρά, ταράζεται σαν τρελός.

 Είμαι ερωτευμένη με όλα τα μωρά του κόσμου.  Θέλω να έχω τα παιδιά μου, να τα κρατάω στην αγκαλιά μου, αυτό είναι το φως μου, το έλεός μου και η λαχτάρα μου.

 Το κορίτσι κλαίει δυνατά.  Την παρηγορω.

 Μου λέει: Είμαι έγκυος.  Φοβάμαι μέχρι θανάτου μην το μάθει.  Πρέπει να το βγάλω, αλλιώς θα πάρει διαζύγιο.

 Ανατριχιάζω με την κακία του θηρίου.  Θέλω να ουρλιάξω.

 Της λέω:

 Αυτό το μωρό θα σε αγκαλιάσει.  Θα κοιμηθεί στο στήθος σου  θα πει μάνα.  Θα έχει τα μάτια σου.  Θα ψάξει για το στήθος.  Θα χτυπήσει το στομάχι σας.  Θα μάθει να περπατάει.  Θα φλυαρείς.  Θα είσαι το σύμπαν του.  Χέρι του Θεού.

 Η γυναίκα έκλαιγε να πεθάνει.  Αλλά αυτό ήθελα.  Να συνειδητοποιήσει την απέραντη αξία ενός μωρού.

 Τι να κάνω, πατέρα;

 Καλύτερα να πεθάνεις χίλιες φορές παρά να το σκοτώσεις.  Να δώσω διαζύγιο.  Να φύγω.  Αν σας χτυπήσει, καλέστε την αστυνομία, τους συναδέλφους του.  Τον πετάνε έξω στο δεύτερο δευτερόλεπτο, όχι το υπέροχο μικρό πολύτιμο μωρό.  Είχα μια αγριότητα όπως πριν από το θάνατο.

 Η γυναίκα φεύγει υποσχόμενη μου ότι ό,τι συμβεί στον ουρανό και στη γη, δεν θα σκοτώσει την αγιότητα μέσα της.

 Γράψε μου σε μια εβδομάδα.  Το άτακτο θηρίο έκανε τα πάντα, απειλές, ουρλιαχτά, χαστούκια.  Το κορίτσι πήγε στη μητέρα της.

 Μετά από 7 μήνες, η γυναίκα φέρνει στον κόσμο ένα όμορφο κοριτσάκι.  Είναι το φως των ματιών της.  Είναι τέλεια και έχει μια αγία συστολή μέσα της, σαν μωρό που νιώθει ανεπιθύμητο.  Δεν κλαίει καν.  Απλώς αναστενάστε απαλά.

 Στο νοσοκομείο, το mathala έρχεται με ένα μπουκέτο λουλούδια.  Ζητά συγχώρεση.  Γονατίζει δίπλα στο κρεβάτι και κλαίει.

 Η γυναίκα με ρωτάει αν πρέπει να γυρίσει κοντά του.

 Σίγουρα, ο γάμος είναι ιερός, αλλά αφήστε το στη δοκιμή.  Παρακολουθήστε το προσεκτικά.  Αν το θηρίο μέσα του ξυπνήσει ξανά, χτυπήστε το μέχρι θανάτου.

 Μετά από τρεις μήνες έρχονται σε εμάς στην Εκκλησία.  Το πρόσωπο του άντρα έχει αλλάξει.  Δεν έχει χρόνο να ουρλιάξει.  Αλλάξτε πάνες.  Δώστε στο μωρό ένα μπιμπερό.  Γονατίστε κάτω από το τετράφυλλο τριφύλλι.

 Μερικές φορές ένα ισχυρό σοκ είναι απαραίτητο για να πετάξουμε την κόλαση από μέσα μας.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι 

ΨΕΎΤΙΚΗ ΑΓΆΠΗ, Ή ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΉ ΙΣΤΟΡΊΑ Σχετικά με μια δαιμονική γάτα

 

ΨΕΎΤΙΚΗ ΑΓΆΠΗ, Ή ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΉ ΙΣΤΟΡΊΑ

Σχετικά με μια δαιμονική γάτα

Ιερέας Dimitry Fetisov

 

Η λέξη «αμαρτία» στα αρχαία ελληνικά σημαίνει κυριολεκτικά «έλλειψη του σήματος». Πράγματι, το πλήθος των αμαρτιών στις οποίες βυθίζεται συχνά ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι σε καμία περίπτωση άμεσες και προκλητικές παραβάσεις κατά του Νόμου του Θεού, αλλά μάλλον μια τυφλή και κούφια επιλογή του μη ουσιώδους έναντι του ουσιαστικού.

 

Ή, τι θα λέγατε να φέρετε μια χρήσιμη και μάλιστα υγιή ιδέα στο σημείο του παραλογισμού;

 

Υπάρχουν άφθονα παραδείγματα. Ριζοσπαστικός φεμινισμός, διανθρωπισμός, προσβλητικά ισχυρογνώμονες οικοακτιβιστές ή ορισμένοι χορτοφάγοι που επιτίθενται άγρια ​​στα σαρκοφάγα…

 

Η απεριόριστη και λατρευτική αγάπη για τα ζώα θα ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα κοντά στην καρδιά του μέσου πολίτη.

 

Όχι, μην υποθέσετε ότι δεν μου αρέσουν οι "γούνινοι φίλοι μας!" Παρεμπιπτόντως, η Βίβλος λέει: Ο δίκαιος βλέπει τη ζωή του θηρίου του (Παροιμίες 12:10).

 

Εξάλλου, η οικογένειά μας έχει ένα υπέροχο Border Collie ως κατοικίδιο και πρέπει να σας πω με κάθε ειλικρίνεια, ότι το να είσαι ιδιοκτήτης σκύλου είναι μια αρκετά διορατική εμπειρία! Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αν είχαμε το ίδιο επίπεδο αγάπης και αφοσίωσης για τον Θεό που έχει ένας σκύλος για τον ιδιοκτήτη του, θα ήμουν μέχρι τώρα ένας άγιος άνθρωπος…

 

Αλλά όταν βλέπω πώς οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, είναι απασχολημένοι περιποιώντας τα μικροσκοπικά περιποιημένα πουγκάκια τους, τη γούνα τους κομμένη σε κάποιο εξειδικευμένο εξαιρετικά ακριβό σαλόνι φροντίδας κατοικίδιων ζώων ή όταν συγκεντρώνονται εκατοντάδες χιλιάδες ρούβλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το ιατρική περίθαλψη ζώων, ενώ ταυτόχρονα οι φιλανθρωπικές οργανώσεις μας αδυνατούν να συγκεντρώσουν έγκαιρα τα απαραίτητα κεφάλαια για άρρωστα παιδιά. Ή τα δύο τρίτα των δοκιμίων των μαθητών μας με τίτλο «My Good Deed» είναι γραμμένα αποκλειστικά για τη διάσωση ενός μοναχικού γατάκι από ένα κοντινό υπόγειο ή το τάισμα ενός αδέσποτου σκύλου… Τότε αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι είναι κάποιο είδος υποκατάστατου. Είναι το ίδιο «χαμένο σημάδι» της αμαρτίας.

 

Είναι ψεύτικη αγάπη για έναν άνθρωπο και, τελικά, για τον Θεό.

 

***

 

Αρχιμανδρίτης Άβελ (Μακεδόνοφ)

Όταν το σκέφτομαι αυτό, μου έρχεται στο μυαλό μια πραγματικά προειδοποιητική ιστορία για αυτό το θέμα που άκουσα κάποτε από τον αρχιμανδρίτη Άβελ (Μακεδόνοφ) μακαρίτη.

 

Είναι μια αστεία ιστορία, αλλά και κάπως τρομακτική. Έχει να κάνει με την πόλη μας και τη νηστεία της Σαρακοστής.

 

Πριν από την επανάσταση, μια μοναχή στο μοναστήρι του Καζάν, που βρίσκεται ακόμα στην οδό Zatinnaya, είχε μια γάτα. Αυτή η καλόγρια λάτρευε πραγματικά το γατάκι της. Επιστρέφοντας στο κελί της μετά από μια μακρά μοναστική προσευχή, συχνά το χαλούσε με κάθε λογής λιχουδιές και συζητούσε μακροσκελείς με τη γούνινη φόρτισή της.

 

Μια φορά, μια ηλιόλουστη μέρα του Μαρτίου, η γάτα, διαισθανόμενη το κάλεσμα της αφυπνισμένης φύσης, πάτησε όλους εκείνους τους μοναστικούς όρκους που ειλικρινά δεν είχε καν υπογράψει ποτέ, πήδηξε από το ανοιχτό παράθυρο εξαερισμού και… έφυγε.

 

Όμως ο ιδιοκτήτης του έχασε τα πάντα: τον ύπνο της, την όρεξή της, ακόμα και την επιθυμία να προσευχηθεί.

 

Πέρασε σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο της μετά από μοναστική υπακοή προσπαθώντας να αναζητήσει το αγαπημένο της κατοικίδιο. Το σκέφτηκε με ανησυχία ακόμα και όταν ήταν στην εκκλησία.

 

«Θα επιστρέψει, αυτή η γάτα σου. Θα βαρεθεί την ελευθερία και θα επιστρέψει μέχρι το τέλος της άνοιξης! Μην ανησυχείς τόσο πολύ!» οι άλλες αδερφές την παρηγόρησαν όσο καλύτερα μπορούσαν.

 

Ωστόσο, η καλόγρια δεν μπορούσε να μην υποφέρει…

 

Έφτασε η ασκητική ώρα της Μεγάλης Σαρακοστής . Οι καλόγριες στέκονταν στην εκκλησία σιωπηλές, σαν κεριά. Η ζωή στο μοναστήρι τους, παρά την αφθονία των προσκυνητών, έμοιαζε να σταματά, όπως και ο καιρός…

 

Αλλά η γατοφίλη μοναχή μας δεν μπορούσε ακόμα να συγκρατηθεί. Τη στοίχειωναν ακόμη οι σκέψεις για το αβοήθητο μικρό της πλάσμα του οποίου η ζωή είχε εξαρτηθεί πλήρως από αυτήν μόλις πριν από λίγο.

 

Τίποτα δεν βοήθησε — ούτε οι ικεσίες της αυστηρής ηγουμένης της να συνέλθει, ούτε οι ευγενικές νουθεσίες του εξομολογητή πατέρα της. Ούτε η ανησυχία των αδερφών-μοναχών της για τη λογική της δεν μπορούσε να βοηθήσει.

 

Όλες οι σκέψεις της ήταν καρφωμένες αποκλειστικά στη γάτα.

 

Μετά ήρθε η Λαμπρή Ανάσταση του Χριστού. Η ψυχή της μοναχής του μοναστηριού του Καζάν ζεστάθηκε. Ωστόσο, δεν ήταν όπως πριν, όταν μοιραζόταν όλες τις χαρές και τις λύπες της με το αγαπημένο της κατοικίδιο.

 

Αλλά τότε, μια μέρα, καθώς η Λαμπρή Εβδομάδα του Πάσχα πλησίαζε στο τέλος της, η μοναχή επέστρεφε από την εκκλησία — και ιδού, είδε τη γάτα της!

 

Το ζώο, χαζεύοντας γαλήνια στις ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου, καθόταν δίπλα στο παρτέρι και σαν να αγνοούσε τον ιδιοκτήτη του, κοίταζε από την άλλη πλευρά.

 

Η καλόγρια ένιωσε τα πόδια της να ταλαντεύονται, η καρδιά της να τρυπήθηκε από ανείπωτη χαρά…

 

«Γατάκι μου! Kittyyy! Χριστός Ανέστη!" ούρλιαξε, μπαίνοντας παρορμητικά στο παρτέρι και κρατώντας στην αγκαλιά της το πολύτιμο φορτίο της.

 

"Οχι! Αλίμονο σε μας που Ανέστη!». η γάτα ούρλιαξε βίαια με μπάσα φωνή και, πηδώντας από τα χέρια του τρομοκρατημένου ιδιοκτήτη της, έφυγε!!!

 

«Έτσι», κατέληξε ο πατέρας Άβελ, «ένα ζώο, που δοξάστηκε παραληρημένα από αυτή την άτυχη γυναίκα, έγινε δαιμονισμένο. Έτσι της έδειξε ο Κύριος ό,τι είναι ανεπιθύμητο για Αυτόν—όταν αντί για αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον υπάρχει μια τέτοια δόλια υποκατάσταση».

 

Παρεμπιπτόντως, ο π. Ο ίδιος ο Άμπελ αγαπούσε πραγματικά τα ζώα…

 

Ιερέας Dimitry Fetisov

Μετάφραση Liubov Ambrose

 

Pravoslavie.ru

 

23/3/2023

Ο Γέροντας Νικόδημος Μακρής για να δείξει τη σημασία της αμφίεσης και της ζώνης εκανε το εξης πείραμα.

Ο Γέροντας Νικόδημος  Μακρής για να δείξει τη σημασία της αμφίεσης και της ζώνης εκανε το εξης πείραμα. Ηταν μεσημερι και ξαπλωσε επιτηδες δηθεν να ξεκουραστει....μολις ελυσε τη μοναχικη του ζωνη και εκλεισε τα ματια του.....εμφανιστηκε ο διαβολος και απλωνει το χερι του στη ζωνη....τοτε ο Γέροντας απλωνει το χερι του και πιανει το διαβολο και του λεει σε τσακωσα!Τοτε απαντησε ο δαιμονας....τι να σου κανω που εισαι και τσιφτης!

Αυτό  το  τέστ  ο  Γέροντας  Νικοδήμος  το  έκανε  για  να  δείξει  σε  όλους  εμάς  τη  σημαντικό  είναι  η  αμφίεση  της  ζώνης .....

Η  ζώνη  φιλάει  τον  μοναχισμό  από  τα  σαρκικά  πάθη .....

Ο  Γέροντας  Νικοδήμος  κοιμόταν  με  την  ζώνη  του .....

Όχι  να  βγάλει  το  ράσο  για  να  κοιμηθεί .

Τώρα , θα  μου  πείτε , τι γίνεται  με  αυτόν  τον  Γέροντα  Νικόδημο  πολύ  περίεργα  πράγματα  συμβαίνουνε ......

Κάποια  στιγμή , αν  με  αξιώσει  ο  Κύριος  και  γράψω  για  τον  Γέροντα  θα  τα  δούμε  εκ  γενετής  μέχρι  την  κοίμηση  του  ποιός  ήταν  αναλυτικά .....

Απλά  να  γνωρίζετε  ότι  όλα  ξεκινάνε  από  την  οικογένεια , γι'αυτό  λέγουν  οι  Άγιοι : Γονείς , Ιερείς  και  Δάσκαλοι  θα  δώσουνε μεγάλη  απολογία  εν  ώρα  κρίσεως  στον  Θεόν  γιατί  το  παιδί  πρέπει  να  μάθει  για  τον  Χριστό  από  τους γονείς  που  το  γεννάνε , τους Ιερείς  που  υπήρχε  κάποτε  αναγκαστικά  το  κατηχητικό  κάθε  Κυριακή , και  οι  Δάσκαλοι  στο  σχολείο .

Γέρων Νικόδημος Μακρής. Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας Σοφικού Κορινθίας.

Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Καρελίν, Η αναζήτηση της αλήθειας

 ΕΡΩΤΗΣΗ:

 Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να οδηγείς έναν άνδρα και να οδηγείς μια γυναίκα;δηλαδή ποια είναι η διαφορά μεταξύ της σχέσης του γέροντα με τον πνευματικό του γιό και με την πνευματική του κόρη;

 Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

 Είναι πολύ χρήσιμο για έναν πνευματικό γιό να επισκέπτεται τον γέροντα όσο το δυνατόν συχνότερα και, αν είναι δυνατόν, να μένει κοντά του, ενώ για μια πνευματική κόρη είναι χρήσιμο να επισκέπτεται τον γέροντα σπάνια, να προετοιμάζεται διεξοδικά για κάθε συνάντηση, να σκεφτετε εκ των προτέρων τις ερωτήσεις που θέλει να κάνει να  ζήτησε να μην μείνει μαζί του περισσότερο από όσο χρειάζεται, γιατί αλλιώς μπορεί να πέσει στην πνευματική της ζωή.

 Πρώτα θα χάσει τον σεβασμό της για τον κληρικό της, μετά θα προσκολληθεί μαζί του, άρα στην επαφή τους θα είναι όλο και λιγότερο πνευματικός και όλο και περισσότερο κοσμικός.

 Όλα αυτά μπορεί να καταλήξουν σε φόβο και να οδηγήσουν ακόμη και σε υστερική ζήλια.

 Γι' αυτό υπάρχει κάποιος κίνδυνος στη σχέση μιας πνευματικής κόρης με έναν κληρικό, αλλά μπορεί να μειωθεί ελέγχοντας τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, καθώς και με το να μην ξεκινήσετε μια συνομιλία μαζί του χωρίς πραγματική ανάγκη.

 Το να είσαι κοντά στον πνευματικό πατέρα σημαίνει να θυμάσαι τα λόγια του, να εκπληρώνεις ό,τι ευλογεί και να μην κοιτάς συνεχώς το γενειοφόρο πρόσωπό του.

 Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Καρελίν,

 Η αναζήτηση της αλήθειας

Παραβολή: το σπαθί και το κουζινομάχαιρο

 Μια απλή παραβολή για τον πόλεμο του σπαθιού και του μαχαιριού.

Ένα σπαθί και ένα κουζινομάχαιρο συναντήθηκαν. Θα μιλούσαν για αυτό και για εκείνο, παρόλο που είναι απόμακροι, είναι ακόμα συγγενείς. Αλλά αυτή τη φορά δεν είχαν χρόνο για ειρηνικές συζητήσεις. Ο ιδιοκτήτης του σπαθιού επιτέθηκε στο μικρό χωριό στο οποίο έμενε ο ιδιοκτήτης του μαχαιριού. Και ένα απλό μαχαίρι έπρεπε να καταπολεμήσει το τρομερό στρατιωτικό όπλο.

Και αντέδρασε.

Και πολλά χρόνια αργότερα, σε μια φιλική συνομιλία με το σπαθί, στην ερώτηση: «Γιατί;», το κουζινομάχαιρο είπε:

«Ήρθες να πάρεις την περιουσία κάποιου άλλου». Και εγώ, με τη βοήθεια του Θεού, υπερασπίστηκα τη δική μου. Αυτό είναι που μου έδωσε τόση δύναμη που θα μπορούσα να έχω ανταπεξέλθει όχι μόνο σε εσάς, αλλά με τρεις ανθρώπους σαν εσάς!

Συγγραφέας της παραβολής: Μοναχός Βαρνάβας (Evgeniy Sanin). Από το βιβλίο «Μικρές Παραβολές για Παιδιά και Ενήλικες»

Κάποια στιγμή όταν συνάντησε τον γέροντα Εφραίμ, αυτός του είπε: είδες αυτό το γεροντακι πως ευωδιαζει;;

Σε μια πολύ όμορφη εκδήλωση που έγινε απόψε στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου Γλυφάδας, ο Σεβασμιώτατος μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Αντώνιος μίλησε για τον Άγιο γέροντα Ιωσήφ τον ησυχαστη. Επρόκειτο να μιλήσει και για τους άλλους δύο αγίους γερονταδες, τον Εφραίμ τον κατουνακιωτη και τον Εφραίμ τον φιλοθειτη, αλλά τι να πρωτοπει κανείς μέσα σε 2 ώρες για τις τεράστιες αυτές μορφές της ορθοδοξίας μας..

Ανέφερε μεταξύ άλλων ότι βρέθηκε στην Αριζόνα το 2015 όπου πήγε για να δει τον γέροντα Εφραίμ. Όταν πήγε να προσκυνήσει την καρα του Αγίου γέροντος Ιωσήφ, αυτή ανεδιδε αρρητη ευωδια... ήταν μόνος του εκείνη τη στιγμή, προσκύνησε, δεν ανέφερε το γεγονός σε κανέναν. Κάποια στιγμή όταν συνάντησε τον γέροντα Εφραίμ, αυτός του είπε: είδες αυτό το γεροντακι πως ευωδιαζει;;

Αυτή είναι η πίστη μας.. αυτοί είναι οι Άγιοι πατέρες της Εκκλησίας μας!!

Bendita Eufrosina Kolyupanovskaya y sus acompañantes de la celda!!

Bendita Eufrosina Kolyupanovskaya  y sus acompañantes  de la celda

Narra su hagiografia que : “En su choza la tonta por Cristo tenía gatos: Milka, Barboska y Rozka; Aquí también se guardaba gallinas y pavos, y por la noche volaba aquí un cuervo, al que  ella alimentaba...

La santa tonta por Cristo nunca limpió su miserable celda. El suelo estaba cubierto de restos de comida de animales, que aquí en la celda eran alimentados en un comedero especial que se encontraba en el suelo. Cuando llegó el momento de dar de comer a los animales, la bendita  se acercaba al abrevadero y lo golpeaba con un palo. Entonces sus queridos perros y gatos , al oír el familiar golpe y  al comprenderlo perfectamente sabian que era hora de comer, al cabo de un minuto se reunia  alrededor del abrevadero, y la bendita les daba de comer, diciéndoles con cariño:

- ¡Coman, coman, queridos!

...Una vez, la abadesa Evgenia Ozerov, que visitaba a menudo a la bendita de Moscú, le dijo:

- Madre, ¿por qué tienes animales? ¡Qué aire tan terrible! – respondió la bendita con una sonrisa:

“Esto reemplaza el perfume que tanto usaba en la noblesa”.

La bienaventurada amaba mucho a los animales, por lo que ella misma se acercaba a ellos. Sucedió que, tan pronto como salia de su choza, las palomas se posaban sobre su cabeza y sus hombros ; una bandada de cuervos y grajillas revoloteaba constantemente sobre ella, ya fuera caminando o viajando en un carro tirado por un caballo, que le regaló la princesa Khovanskaya. La bendita viajaba sólo al paso, y siempre en compañía de sus amigos de cuatro patas y plumas: un gato, un perro y un gallo eran sus constantes compañeros, ocupando lugares cerca de ella en el coche.

...la bienaventurada durmia sobre el suelo desnudo con los perros . Y si alguno de los visitantes le preguntaba por qué permitía que los perros durmieran con ella, la bendita contestaba humildemente:

- Soy peor que los perros.

...A la entrada de la sala puso perchas a un lado, en las que se posaban más de 12 gallinas y pavos .

...Sin embargo, en días especiales, como los días de recepción de los Santos Misterios, la bienaventurada echaba a los animales fuera de la celda y permanecía sola en ella. Habiendo recibido al mismo Cristo en sí misma, consideraba necesario permanecer en perfecta pureza” 13, p. 10–15, 25 .

Τρία λιοντάρια... Παραβολή.

Τρία λιοντάρια... Παραβολή.
Τρία λιοντάρια ζούσαν σε ένα δάσος.
Μια μέρα η μαϊμού έκανε μια συνάντηση για λογαριασμό όλων των ζώων, είπε: «Όλοι γνωρίζουν ότι το λιοντάρι είναι ο βασιλιάς των ζώων, αλλά προέκυψαν κάποιες αμφιβολίες. Έχουμε τρία δυνατά λιοντάρια, ποιο να προτιμήσουμε;»
Τα λιοντάρια έμαθαν για αυτή τη συνάντηση και σχολίασαν αυτό το γεγονός μεταξύ τους: «Ναι, η ανησυχία αυτών των ζώων είναι λογική, το δάσος δεν μπορεί να είναι υπό την κυριαρχία τριών βασιλιάδων ταυτόχρονα. Αναρωτιέμαι ποιος από εμάς θα επιλεγεί. Αλλά πώς το ξέρουμε αυτό;
Κανείς δεν το ήξερε αυτό. Δεν ήθελαν να τσακωθούν μεταξύ τους γιατί ήταν καλοί φίλοι. Και βρέθηκε λύση. Και πάλι, όλα τα ζώα μαζεύτηκαν για να το συζητήσουν και μάλωναν για αρκετή ώρα μέχρι που ήταν πολύ αργά και στο τέλος γεννήθηκε μια υπέροχη ιδέα.
Η μαϊμού συναντήθηκε ξανά με την οικογένεια των λιονταριών και τους ενημέρωσε για την απόφαση των ζώων: «Λοιπόν, κύριοι λιοντάρια, βρήκαμε μια λύση. Η απάντηση βρίσκεται στο Υψηλό Βουνό». «Στο Ψηλό Βουνό; Πως και έτσι?" - τα λιοντάρια αντέδρασαν με αγανάκτηση.
«Είναι πολύ απλό», είπε η μαϊμού αφού σκέφτηκε, «αποφασίσαμε το εξής: ο καθένας σας πρέπει να σκαρφαλώσει σε ένα ψηλό βουνό». Αυτός που θα φτάσει πρώτος στην κορυφή του θα είναι βασιλιάς.
Αυτό το βουνό βρισκόταν σε ένα πυκνό δάσος· ήταν το ψηλότερο από όλα τα βουνά. Η πρόκληση έγινε αποδεκτή. Την καθορισμένη ημέρα, χιλιάδες ζώα περικύκλωσαν αυτό το βουνό για να δουν αυτήν την άνοδο.
Το πρώτο λιοντάρι προσπάθησε να σκαρφαλώσει, αλλά δεν τα κατάφερε και τα παράτησε. Το δεύτερο λιοντάρι προσπάθησε, αλλά και απέτυχε.  Το τρίτο λιοντάρι προσπάθησε και επίσης απέτυχε.
Τα ζώα ήταν έκπληκτα, ανυπομονούσαν να μάθουν τι θα συμβεί. Τελικά ποιος θα είναι ο βασιλιάς τους, αφού και οι τρεις απέτυχαν στο έργο και έχασαν; Και ξαφνικά ένας ηλικιωμένος και σοφός αετός είπε.: «Ξέρω ποιος πρέπει να εκλεγεί βασιλιάς!!!! Όλα τα ζώα σιώπησαν και επικράτησε νεκρική σιωπή.
"Ξέρεις? Αλλά πώς?" - φώναξαν όλοι μαζί στον αετό. «Είναι πολύ απλό», παραδέχτηκε ο αετός, «όταν πέταξα δίπλα τους, κατά λάθος άκουσα τα λόγια που είπε ο καθένας τους για αυτό το βουνό: Το πρώτο λιοντάρι είπε: «Βουνό, με νίκησες!» Το δεύτερο λιοντάρι είπε: «Βουνό, με νίκησες!» Το τρίτο λιοντάρι είπε: «Βουνό, με έχεις νικήσει μέχρι τώρα! Αλλά ακόμη δεν έχω φτάσει στην ηλικία πού πρέπει και ακόμα μεγαλώνω, έχω τα πάντα μπροστά μου».
«Η διαφορά», πρόσθεσε ο αετός, «είναι ότι το τρίτο λιοντάρι συμπεριφέρθηκε σαν νικητής, παρά το γεγονός ότι έχασε. Και αυτός που βάζει τον εαυτό του πάνω από κάθε πρόβλημα είναι ο βασιλιάς και ο κύριος του εαυτού του, και επομένως είναι έτοιμος να γίνει ο βασιλιάς των άλλων».
Τα ζώα του δάσους υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό το τρίτο λιοντάρι και τον αναγνώρισαν ως βασιλιά.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι:
Δεν έχει σημασία το μέγεθος των προβλημάτων και των δυσκολιών σου, και μπορεί να έχουν ήδη φτάσει στα όριά σου, αλλά εσύ ... αφού τα έχεις περάσει, προχωράς, συνεχίζοντας να μεγαλώνεις και αναπτύσσεσαι.

Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Καρελίν, από το βιβλίο Χριστιανισμός και Μοντερνισμός!

 

Ο μοντερνισμός είναι, κατά κάποιο τρόπο, μια μίνι επανάσταση.

 Οι μοντερνιστές απαιτούν πρώτα απ' όλα μεταρρύθμιση της γλώσσας, του ημερολογίου, της αγιογραφίας και της εκκλησιαστικής ψαλμωδίας, ενώ οι πιο ριζοσπαστικοί πιστεύουν ότι η χριστιανική δογματική και η χριστιανική ηθική πρέπει να επανεξεταστούν, όλα με στόχο την απελευθέρωσή τους.

 Ισχυρίζονται ότι η αρχαία εκκλησιαστική γλώσσα δεν είναι επαρκώς κατανοητή στον σύγχρονο άνθρωπο, δηλαδή ανάγουν τη γλώσσα σε σημασιολογία, ενώ αγνοούν τη συναισθηματική και πνευματική σημασία των λέξεων.

 Η λειτουργία είναι μυστικό και καμία γλώσσα δεν μπορεί να την κάνει κατανοητή στο επίπεδο της λογικής, γιατί αποκαλύπτεται στην ψυχή ανάλογα με την εσωτερική της κάθαρση.

 Καμία κυριολεκτική εξήγηση του τελετουργικού δεν μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στο εσωτερικό του νόημα.

 Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Καρελίν,

 από το βιβλίο Χριστιανισμός και Μοντερνισμός