Αγαπητέ 945-83-6022, ἐνδιαφερόμαστε για σένα προσωπικά»

 «Στά μεγάλα ἀμερικανικά πανεπιστήμια ὅπουφ οιτοῦν δεκάδες χιλιάδες φοιτητῶν, οἱ γραμματεῖες τῶν διαφόρων σχολῶν ἀναπόφευκτα καταφεύγουν στούς computers ὅταν εἶναι νά εἰδοποιήσουν γραπτῶς τούς φοιτητές γιά διάφορα θέματα. Θέλοντας νά πάη κόντρα στήν ἀπρόσωπη καί ψυχρή φύσι τῆς αὐτοματοποιημένης ἐπικοινωνίας, ἡ Σχολή Καλῶν Τεχνῶν ἑνός πανεπιστημίου ἔστειλε πρίν μερικά χρόνια στούς φοιτητές της ἕνα ἔντυπο, πού ἄρχιζε ὡς ἑξῆς:

Αγαπητέ 945-83-6022, ἐνδιαφερόμαστε για σένα προσωπικά»Μόνο στο Χριστό καί οἱ ταπεινότεροι ἄνθρωποι ἔχουν ὄνομα: ὁ πτωχός Λάζαρος.

Μόνο τά ἀνθρώπινα πλάσματα τοῦ Θεοῦ μιλᾶνε.

«Λέγεται πώς ἀμέσως μόλις ὁ Μιχαήλ

Ἄγγελος τελείωσε τόν περίφημο Μωυσῆ του, κοίταξε

τό ἔργο του μέ μεγάλη προσοχή κι ἔμεινε τόσο ἱκανοποιημένος ἀπ᾿ αὐτό τό ὁποῖο ἔβλεπε, ὥστε χτύπησε τό γόνατο τοῦ ἀγάλματος μ᾿ ἕνα σφυρί, φωνάζοντας: “Γιατί δέν μιλᾶς;”»

Μόνο τά ἀνθρώπινα πλάσματα τοῦ Θεοῦ μιλᾶνε.

Μέ ἐκτίμησι, Mrs. Nat King Cole!!!!

«Ἕνα βράδυ γύρω στις 11.30 μιά ἡλικιωμένη Αφροαμερικανή γυναῖκα στεκόταν στο πλάι μιᾶς

λεωφόρου στήν Alabama τῶν ΗΠΑ, προσπαθώντας

νὰ ἀντέξη τήν τρομερή καταιγίδα πού εἶχε ξεσπάσει.

Τό αυτοκίνητό της εἶχε χαλάσει στή μέση τοῦ δρόμου και χρειαζόταν κάποιον νά τή βοηθήση. Οὔσα βρεγμένη παντοῦ, ἀποφάσισε νά σταματήση τό ἑπόμενο αυτοκίνητο τό ὁποῖο θά ἔβλεπε. Στό αὐτοκίνητο πού σταμάτησε νά τή βοηθήση βρισκόταν ἕνας

νεαρός λευκός ἄνδρας, γεγονός ἀνήκουστο γιά τήν

ἐποχή τοῦ 1960. Ο νεαρός ἄνδρας τήν πῆγε σ᾿ ἕνα

ἀσφαλές μέρος, τή βοήθησε καί τήν ἔβαλε σ᾿ ἕνα ταξί.

Ἡ ἡλικιωμένη γυναῖκα φαινόταν να βιάζεται, ἀλλά

παρόλα αὐτά ἔγραψε τή διεύθυνσί του καί τόν εὐχαρίστησε.

Ἑπτά μέρες ἀργότερα ὁ νεαρός ἄνδρας ἄκουσε

τήν πόρτα του νά χτυπάη. Πρός μεγάλη του ἔκπληξι, εἶδε μιά τεράστια ἔγχρωμη τηλεόραση μέ ἕνα σημείωμα πάνω, πού ἔγραφε:

“Σε εὐχαριστῶ πολύ, πού μέ βοήθησες στόν αὐτο-

κινητόδρομο τίς προάλλες. Ἡ βροχή εἶχε καταστρέψει ὄχι μόνο τά ροῦχα μου, ἀλλά καί τό ἠθικό μου.

Μετά ἐμφανίστηκες ἐσύ. Ἐξαιτίας σου, κατάφερα να

πάω ἔγκαιρα δίπλα στόν ἄνδρα μου, ἀκριβῶς λίγο

πρίν πεθάνη. Ὁ Θεός νά σέ ἔχη καλά, πού μέ βοήθησες.

Μέ ἐκτίμησι, Mrs. Nat King Cole"»

-

«Νά φοβᾶσαι τούς “ἐπιτυχημένους". Ἡ Ἱστορία λυτρώθηκε ἀπό ἕναν “ἀποτυχημένο"»

«Θά θυμίσουμε το νεαρό, στό χρονογράφημα τοῦ Παύλου Νιρβάνα, ὁ ὁποῖος βανδάλιζε μέ μπογιά (καθημερινό φαινόμενο σήμερα) τό ἄγαλμα τοῦ ἔφιππου Κολοκοκτρώνη. Τότε ὁ Γέρος πῆρε ἀνθρώπινη μορφή καί ἀπευθυνόμενος στό νεαρό εἶπε: "Εγώμπορῶ νά κατέβω ἀπό τό ἄλογο, ἐσύ μπορεῖς νὰἀνέβης;”»

«Πολλές φορές ἡ “ἀσωτία" ἀνοίγει βαθύτερους δρόμους μέσα μας ἀπό τήν “ἀρετή" πού λίμνασε στήν αὐταρέσκεια»

ΑΝΑΦΈΡΕΙ Ο ΠΑΤΉΡ ΧΑΡΆΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ.

«"Όπως καί νά ᾽ναι, σέ ἀπεκδέχομαι, Ἰησοῦ

Χριστέ, καλά τό θέρος ἤ τήν ἄνοιξι ἀλλά καί μέσα

στό χειμῶνα...". Ἕνας σπουδαῖος στίχος τοῦ μεγάλου ποιητῆ μας, Τάκη Παπατσώνη, πού μέ μοναδικό

τρόπο φανερώνει αὐτό τό ὁποῖο χιλιάδες σελίδες θεολογίας προσπάθησαν νά ποῦν. Ὅτι ὁ μεγάλος πειρασμός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά παραμένη πιστός στο

Χριστό, ὄχι μονάχα ὅταν ὅλα πηγαίνουν καλά στή

ζωή του, ἀλλά κυρίως ὅταν καταφθάνη ἡ βαρυχειμωνιά τῶν δοκιμασιῶν καί τά πράγματα ἔρχωνται ἔτσι

πού δέν τά περιμέναμε. Τότε δοκιμάζεται ἡ πίστι μας

στό Θεό, στούς ἀνθρώπους, στόν ἑαυτό μας. Στα δύσκολα, “ἀλλά καί μέσα στό χειμῶνα"»

Την ώρα....

«Τήν ὥρα τῆς ἀποκαθηλώσεως, κρατώντας στα χέρια μου τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, σκέφτηκα: “Γιατί νά μήν ἦταν ζωντανό αὐτό τό κορμί, να

Τοῦ χαρίσω τήν ἀγάπη τήν ὁποία Τοῦ στέρησαν”,

μά “ἄκουσα" φωνή νά λέη, “ἐφάρμοσε τίς ἐντολές

Μου""

Είναι η ιστορία του καθενός μας. Είναι η κατ’ εξοχήν αυτοβιογραφία του ανθρώπου. Είναι η ιστορία του κόσμου. Είναι το σχέδιο του Θεού από την αιωνιότητα. Είναι η αναφορά της πεσμένης ανθρωπότητας, που σώθηκε από την Αυτοθυσία του Θεού, την άπειρη Αγάπη. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι

Η ιστορία του ανθρώπου

 Ένα νέος με έτοιμα χρήματα.  Ένας αχαλίνωτος γιος, που συνήθιζε να φεύγει . Αηδιασμένος από την υπακοή στον πατέρα του, κουρασμένος να δουλεύει στο οικογενειακό κτήμα, με όνειρα να ξεφύγει από το νόμο.  Ζητά την περιουσία που δεν του αναλογεί παρά μόνο μετά το θάνατο του πατέρα.  Σαν ο πατέρας που είχε μπροστά του ήταν ήδη νεκρός.  Αμέτρητο  θράσος.  Αναισθησία στον αναστεναγμό του Πατέρα, αδιαφορία για τον αδελφό και όλα όσα έμαθε στην οικογένεια.  Είναι γεμάτο ωμή καλοσύνη.  Το αίμα του βράζει στις φλέβες του από τον πόθο της σάρκας, από το μίασμα της αμαρτίας, από τη λήθη που φέρνουν τα πάθη.  Διψά για το κρασί της πορνείας, πέφτοντας πάντα όλο και πιο χαμηλά στην παθιασμένη εμμονή του θανάτου.  Τα πλούτη του αραιώνουν, οι πόρνες λιγοστεύουν, το φαγητό και το ποτό εξαφανίζονται.  Έρχονται η φτώχεια και η πείνα και οι τύψεις.

 Και στο μυαλό προκύπτουν οι στρεβλές δικαιολογίες του δαίμονα.  Ο πατέρας σου δεν θα σε δεχτεί.  Είσαι σκουπίδι.  Δεν αξίζεις τίποτα πια.  Είναι πολύ αργά.  Κάτσε εδώ ανάμεσα στα γουρούνια και φάε την πίκρα της δυστυχίας σου.  Η πτώση είναι ολοκληρωτική, η βρομιά είναι συντριπτική, το μίσος αυτών που έχουν, ο φθόνος, η απέχθεια της ζωής την καταστρέφουν.

 Αλλά ακόμα κάτι θρόιζε βαθιά, σαν άγνωστο ελατήριο.  Είναι η φωνή του αίματος του Πατέρα του.  Είναι η εικόνα του Θεού μέσα του, σβησμένη, λερωμένη, συντετριμμένη από την αμαρτία.  Θυμάται τον ήλιο στο σπίτι, το βλέμμα του πατέρα του, το ζεστό ψωμί της καρδιάς του.  Στο χοιροστάσιο η μνήμη της πρώτης αγιότητας είναι η πιο τρομερή πληγή.  Είναι ένα μαχαίρι κολλημένο στην καρδιά του ως υπάκουος γιος νεκρός ανάμεσα σε αγνώστους.  Στο απώτατο σκοτάδι της ζωής του, νιώθει τη λαχτάρα για τον πατέρα του, τον πόνο του πατέρα του να περιμένει μάταια.  Είναι ο υπεράνθρωπος σεισμός της εξέγερσης μπροστά στο θάνατο.  Είναι η αξιοπρέπεια ενός γιου που παλεύει ανάμεσα στα γουρουνάκια.

 Και η καρδιά του σπάει σε κομμάτια, και φεύγει τρέμοντας από τη μάστιγα του θανάτου, βρώμικο, κουρελιασμένο, γεμάτο βρασμούς, άρρωστο από το τίποτα.  Πέφτει στο δρόμο και καταπίνει τη σκληρή και πικρή σκόνη της ξενιτιάς.  Βλέπει το σπίτι των γονιών του σε όνειρο και πέφτει στο έδαφος βλέποντας τη σκιά του γονιού του να περιμένει.  Τον βγάζουν από το στάχυ και τον φιλούν στο άθλιο πρόσωπο και τον μαζεύουν στην αγκαλιά των γονιών και τον χαϊδεύουν και τον αγκαλιάζουν τα χέρια που τον έμαθαν να ζει.  Και πλένεται στα δάκρυα του Πατέρα και αγιάζεται από το λυτρωτικό Αίμα, και ντυμένος με βασιλικά άμφια και κάθεται στο τραπέζι ως γιος, αυτός, ο άθλιος των ανθρώπων.  Δεν του μένει τίποτα γιατί σπατάλησε την περιουσία του με πόρνες.  Αλλά έχει όλη την καρδιά του Πατέρα, και την άπειρη αγάπη Του, και τη θυσία του Υιού.

 Είναι η ιστορία του καθενός μας.  Είναι η κατ’ εξοχήν αυτοβιογραφία του ανθρώπου.  Είναι η ιστορία του κόσμου.  Είναι το σχέδιο του Θεού από την αιωνιότητα.  Είναι η αναφορά της πεσμένης ανθρωπότητας, που σώθηκε από την Αυτοθυσία του Θεού, την άπειρη Αγάπη.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι 

“For you have the poor with you always, and whenever you wish you may do them good…” (Mark 14:7)

“For you have the poor with you always, and whenever you wish you may do them good…” (Mark 14:7)

It is astounding to realize that although we, in this country, live relatively comfortable lives, over 800 million people live in poverty – undernourished and malnourished.

Part of our responsibility as Christians is “to love those around us,” which means we should empathize with the plight of others and try to offer help: First with compassion, then with action, and finally with hope. 

Keep in mind that to serve the Lord entails serving others!

Fr. John

"Ταπεινότητα" Πρέπει να κοιτάξεις κάτω. Θυμάμαι: σκόνη είσαι και στη σκόνη θα επιστρέψεις. (Πράξεις 3,19) Άγιος Αμβρόσιος από την Όπτινα

Αναφέρει πνευματικός:Όλη η υπερηφάνεια του κόσμου λιώνει στη θάλασσα του θανάτου και η Κρίση μας βάζει στη θέση μας.

During the reign of Manuel Komnenos (1143-1180) a Norwegian by the name of Earl Rognvaldr visited Constantinople.

During the reign of Manuel Komnenos (1143-1180) a Norwegian by the name of Earl Rognvaldr visited Constantinople. Intriguingly Manuel was referred to as Menelaus in the Old Norse account: 

“When Earl Rognvaldr and his men came to Mikligard (Constantinople), they had a hearty welcome from the emperor and the Varangians. Menelaus was then emperor over Mikligard, whom we call Manuel; he gave the earl much money, and offered them tribute if they would remain there. They stayed there awhile that winter in very good cheer. Eindridi the young was there, and he had very great honour from the emperor. He had little to do with Earl Rognvaldr and his men, and rather tried to set other men against them.”

It is interesting to note that there seems to have been some antagonism from the existing Varangians towards the newcomers, perhaps eager to protect their own standing.

Source - The Varangians: In God’s Holy Fire by Sverrir Jakobsson

Reče Mati Sinkletikija: "Kao što otrovne zvijeri izgone najjače otrove, tako i molitva uz post izgoni zle misli."

Σε αυτή τη γη, ο πιο σίγουρος τρόπος για να έρθετε σε επικοινωνία (κοινωνία) με τον Παντοδύναμο, ο πιο σίγουρος και στιγμιαίος τρόπος είναι να κάνετε το καλό, να βοηθήσετε έναν γείτονα σε δύσκολη θέση. Nicolae Steinhardt - Δίνοντας θα κερδίσεις

ΑΝΑΦΈΡΕΙ Ο ΠΑΤΉΡ ΧΑΡΆΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ

 «Τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ ἀλήθεια

ὅτι ἐκεῖνο πού μοιράζεται, πληθαίνει. Εἶναι ἡ ἀγάπη

τελικά πού μᾶς χορταίνει, ὅταν ξέρη νά μοιράζη τό

λίγο δίχως τό φόβο ὅτι θά τό χάση. Τό λίγο γίνεται

πολύ, μονάχα ὅταν μοιράζεται»

πατήρ Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναφέρει:

Ο πατήρ Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναφέρει:«Στέκεσαι μπροστά στην προσκομιδή καί στά χέρια σου κρατᾶς δύο ζυμωμένα πρόσφορα. Τό ἕνα

μιᾶς μάνας πού ἔχασε τό γυιό της, τό ἄλλο μιᾶς μη-

τέρας πού ἀποχαιρέτησε καί τά δύο της παλικάρια

τήν ἴδια μέρα. Καί λές, Θεέ μου, θά ραγίσω μέ τόσο

πόνο πού κρατῶ στά χέρια μου. Θυμᾶσαι τά λόγια

τοῦ γέροντα Σωφρονίου: “... στή Θεία Λειτουργία ὁ

Χριστός ἁγιάζει καί σηκώνει τόν οἰκουμενικό πόνο

καί τήν τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου". Πρίν τά προσκο-

μίσω, τά μυρίζω καί εὐλαβικά τά ψηλαφῶ, νά μήν τά

πονέσω ἄλλο. Νά κοινωνήσω θέλω τα δάκρυα πού

ἔσταξαν, τήν προσευχή πού τά συνόδευσε, μά πιό

πολύ τά χέρια, τά χέρια τά ὀρφανά θέλω να φιλήσω

πού τά ζύμωσαν»

Αύριο η παραβολή του ασώτου Υιού ή κατ’ άλλους του εύσπλαχνου Πατέρα..... Δες καλά την παρακάτω εικόνα.....

Αύριο η παραβολή του ασώτου Υιού  

ή κατ’ άλλους του εύσπλαχνου Πατέρα..... 

Δες καλά την παρακάτω εικόνα..... 

Αυτός είναι ο Θεός-Πατέρας μας.... 

Άρπαξε ο εγωισμός μας  

απ’ τα χέρια Του τις δωρεές προς εμάς 

και αφού με μανία τις ξεκοκάλισε η απληστία μας 

και μείναμε ‘’ταπί και ψύχραιμοι’’  

τότε(μονάχα) Τον θυμηθήκαμε..... 

Και Εκείνου η αγάπη τι κάνει; 

Λιγοστεύει τον δρόμο της επιστροφής.... 

Τρέχει και Εκείνος προς εμάς..... 

Τόσες πίκρες Τον ποτίζουμε 

και το φίλημα το Πατρικό  

έχει την ίδια, την γλύκα την Πρώτη.... 

Έχει μια ευρυχωρία η αγκάλη Του..... 

Δεν σε πνίγει....Αναπνέεις ελεύθερα..... 

Αφήνει μόνιμα ανοιχτά  

κι ας ξέρει ότι μπορεί να φύγουμε πάλι μακριά Του, 

κι ας ξέρει ότι εκείθε ευτυχία δεν θα βρούμε..... 

Μα γιατί δεν με μαλώνεις Θεέ μου 

σαν σκύβεις μαζί μου και μαζεύουμε τα κομμάτια μου; 

Μα γιατί δεν άφησα να με χορτάσει η αγάπη Σου; 

Μα πως μπορείς να μας αγαπάς ‘’έτσι’’ Θεέ μου; 

-‘’Γιατί αυτό είναι αγάπη Αληθινή.....Σταυρός....Ανάσταση!’’

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου 

Ἕνα ἀγγλικό κυβερνητικό πλοῖο ναυάγησε κάποτε στίς βραχώδεις ἀκτές τῆς Βραζιλίας φορτωμένο μερικά βαρέλια μέ ἱσπανικά τάλληρα.

«Ἕνα ἀγγλικό κυβερνητικό πλοῖο ναυάγησε κάποτε στίς βραχώδεις ἀκτές τῆς Βραζιλίας φορτωμένο μερικά βαρέλια μέ ἱσπανικά τάλληρα. Πρίν καταποντισθῆ, ὁ κυβερνήτης διέταξε τό πλήρωμα να

βγάλη τά βαρέλια στο κατάστρωμα γιά νά τά με

ταφέρουν κατόπιν στήν ἀκτή καί νά σώσουν τό πολύτιμο φορτίο.

Τό πλοῖο ὅμως βυθιζόταν με γοργό ρυθμό και

ὁ κυβερνήτης ἀναγκάσθηκε νά διατάξη ἐγκατάλειψι

σκάφους καί θησαυρῶν.

Ἐνῶ ὅμως εἶχαν ἀπομακρυνθῆ ἀπ᾿ τό πλοῖο, με

τρήθηκαν και διαπίστωσαν ὅτι κάποιος ἔλειπε. Τότε γύρισε μία βάρκα γιά νά παραλάβη τό ναύτη που ἔμεινε στό πλοῖο.

Ὅταν ἀνέβηκαν οἱ ναῦτες στό κατάστρωμα κοιτάζουν καί τί νά δοῦν! Ὁ ναύτης ἀτάραχος εἶχε σπάσει τά βαρέλια καί εἶχε κάνει ἕνα σωρό ἀπό τάλληρα στο κατάστρωμα. Τά χάιδευε, τά ἀνακάτωνε γιά νά

ἀκούη τόν κρυστάλλινο ἤχο τους. Ἄλλοτε πάλι ἔτριβε τά χέρια του ἀπό ἔξαλλη χαρά.

Οἱ ναῦτες πού τόν εἶδαν ἐκεῖ ἥσυχο καί ἀτάραχο

τόν πλησίασαν καί τοῦ εἶπαν:

–Τρελλάθηκες; Τί κάνεις ἐκεῖ;

Ἐκεῖνος σάν νά θύμωσε ἀπ᾿ τήν ἀπροσδόκητη

αὐτή ἐπίσκεψι, γύρισε καί τούς ἀγριοκοίταξε καί

ἔπεσε καί ἀγκάλιασε τούς θησαυρούς σάν νά φοβόταν μήπως τούς πάρουν.

―Βυθιζόμαστε, δέν τό βλέπεις; Κινδυνεύει ἡ ζωή

μας, πρόσθεσαν.

Ἐκεῖνος ἀπάντησε:

Ἔζησα φτωχός ὅλη μου τή ζωή καί θέλω νά

πεθάνω πλούσιος. Μή μέ ἐνοχλεῖτε, σᾶς παρακαλῶ.

Αφήστε με νὰ ἀπολαύσω τή χαρά μου.

Σὲ λίγο μέ ἕνα θανάσιμο ἀγκάλιασμα τά νερά

σκέπασαν τὸ πλοῖο μαζί μέ τόν ἀμετάπειστο ναύτη

καὶ τὰ ἀργυρόηχα τάλληρα.

Τόν τρελλό, τί ἔκανε!!’, αὐτή ἀσφαλῶς ἡ φράσι θά

ξέφυγε ἀπ' τα χείλη σας.

Ἔχετε δίκιο νά τόν ἀποκαλῆτε τρελλό. Σίγουρα

αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν ἦταν στά καλά του. Εἶναι

ὅμως ὁ μοναδικός μ᾿ αὐτή τή λόξα;"(Έρευνα καί

Ἀλήθεια Α', ἀριθ. 58)»

"People Don’t Die. They Fall Asleep Until the Second Coming"

"People Don’t Die. They Fall Asleep Until the Second Coming"

Talking to ELDER PAVLOS (Bougiouras; † March 1, 2020) - excerpt

Cell Phones Steal Our Freedom in Life

—We are very concerned about the issue of the “seal of the antichrist.” What should we do to not accept it?

—Has that moment that the Sacred Scriptures tell us about in the Apocalypse really come already? It clearly says there that some will believe in the antichrist and follow after him and receive the mark on the hand and the forehead. Has this really happened already? When this hour comes, our faith will be revealed. We will have to say then: No.

If only man were not so closely bound to things and comfort! Half of Greece—no, probably three quarters—is gathered in Athens today! We’re all Athenians now. People have left the beauty of Greece—its seas and mountains. In the villages, we slept under pine trees and our lungs were full of oxygen. We were the happiest people in the world! This is no more. My father and I went to our plot of land and spent the night there—in the mountains, in the quietness. It was a paradisiacal sleep—in the fragrance of pines and thyme! That was life! Now we’re all crammed into Attica for so-called “comfort.” Is that really comfort?!

Every child already has a cell phone now. Either we buy them or we give them money to buy them. We pester them not to lose it. But is a telephone really so vital? After all, it’s not only the radiation (cell phones may harm people physically), but the main thing is that a phone deprives your soul of peace. Wherever you go, you have your phone with you. There’s no freedom left in your life. And this is a true “seal.”

People Don’t Die. They Fall Asleep Until the Second Coming

—What do the reposed need most of all—to be commemorated at memorial services, panikhidas at their graves, or alms on their behalf?

—First of all, we shouldn’t call them dead, but asleep. The first Christians didn’t call the burial places of the dead “graves,” but resting places, because the person didn’t die, but fell asleep.

The thing that helps our reposed the most is the Divine Liturgy. When a priest serves the proskomidia and takes out the particles for the reposed, this is the most important thing. Alms also help the soul of the reposed.

But there’s another thing that really helps—the attitude of our soul to God. For example, if a loved one leaves too early—a brother, a child, some accident occurs—we must never attribute what happened to God. This thought weighs on the soul. St. Anastasius of Sinai, a great saint, who became the Patriarch of Antioch, says that the soul can leave this world pure, and we torment it with our questioning God: Why? Why did God take this person from us? This harms your soul! It’s better to say: “My God, Thou gavest this person life, and Thou didst take it away. Thou didst move as Thou didst desire”—resembling the much-suffering Job—“blessed be the name of the Lord!”

—What happens to a person after death?

—Those who live in sin on earth already taste hell here. What do you think? Life in sin—that’s hell. Those who live in faith taste Paradise already in this life. That is, even before the final judgment some taste hell, and others Paradise. And after the Second Coming we will finally partake of the glory of God—or the opposite (may the Lord not allow this to happen to any of us!).

If You Can’t Fast Bodily, Fast Verbally

—I can’t fast because I’m sick. Can I commune without fasting?

—If there is a serious reason why you can’t abstain from non-fasting food, observe a different fast—verbal. Watch what comes out from your heart, from the depths of your soul, because this is what contaminates most of all. Try not to talk too much, not to condemn others. This will be the greatest fast for you. The Church doesn’t want to harm someone, and if he can’t fast, what should he do now, die? The Church is like a mother. But he who truly can fast—let him not seek excuses for himself. Don’t slander, don’t gossip, don’t upset anyone with your words—this is your fast, and you’ll commune with a pure heart. ...

From the Article "Archimandrite Pavlos (Bougiouras; † March 1, 2020): “Do Not Judge!” Life and Counsels of the Confessor of Mt. Sinai" by Alexandra Nikiforova:

https://www.mountsinaimonastery.org/news-blog/archimandrite-pavlos-life-and-counsels-of-the-confessor-of-mt-sinai 

Πάτερ Χριστόδουλος: Πήρα απαντήσεις για τις τελευταίες στιγμές του Κυπριανού.

Πάτερ Χριστόδουλος: Πήρα απαντήσεις για τις τελευταίες στιγμές του Κυπριανού

Συνέντευξη στη ΡαδιοΧρηστότητα έδωσε ο Πατέρας Χριστόδουλος Παπαϊωάννου με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εθνική τραγωδία των Τεμπών, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων ο γιος του Κυπριανός.  

Ερωτηθείς πώς ήταν ο Κυπριανός σαν παιδάκι, απάντησε ότι «ο Κυπριανός όπως και τα άλλα παιδιά, όταν αποφασίσαμε με την παπαδιά να κάνουμε οικογένεια, σκεφτήκαμε ότι εμείς δεν είμαστε άξιοι να μεγαλώνουμε παιδιά που ανήκουν στον Θεό, που μπορούν να ονομάζουν τον Θεό Πατέρα. Γιατί η πίστη μας εμάς είναι μια πίστη που οδηγεί τον άνθρωπο στην υιοθεσία, στον Θεό Πατέρα μέσω του Ιησού Χριστού. Το ξέρουμε πολύ καλά ότι όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να ζήσει χριστιανικά, ο στόχος είναι να φτάσει στην υιοθεσία. Αυτό το πράγμα το είχαμε εμπεδώσει, γι αυτό ένα πράγμα που κρατήσαμε είναι να έχουμε ενωμένα τα παιδιά με τον Θεό, όσο μας είναι δυνατόν. Μέσω των μυστηρίων αποφασίσαμε να βαφτίσουμε όλα τα παιδιά μας γρήγορα, δηλαδή λίγο μετά τις 40 ημέρες, και προσπαθούσαμε να τα έχουμε ενωμένα με τον Θεό μέσω του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.  Εμείς σαν άνθρωποι έχουμε πολλές αδυναμίες, και εγώ και όλοι άνθρωποι αλλά ο Θεός είναι δυνατός.

Ο Κυπριανός, όπως και τα άλλα τα παιδιά, είχαν αυτή την προαίρεση αλλά παρατήρησα ότι από μικρό παιδί είχε μια έλξη ιδιαίτερη. Δηλαδή χωρίς να το διδάξουμε εμείς αυτός είχε έλξη προς τον Θεό, γι αυτό όταν έκανα ένα εκκλησάκι εκεί στο σπίτι, από οκτώ χρονών τον Κυπριανό, τον είχα να είναι ο εκκλησιαστικός μου. Δηλαδή του επέτρεψα να μπαίνει μέσα στο ιερό της μικρής εκκλησίας που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νεκτάριο. Καθάριζε τα καντήλια, την Αγία Τράπεζα στο εκκλησάκι και το έκανε με πολλή ευχαρίστηση, χωρίς να του λέω τίποτα. Πολλές φορές ερχόμουν στο σπίτι και τον έβρισκα στο εκκλησάκι να ψέλνει, να καθαρίζει, δηλαδή αφιέρωνε χρόνο από μόνος. Δεν του έκανα ποτέ καμιά παρατήρηση».

Συνέχισε αναφέροντας ότι «ο Κυπριανός είχε και ένα χιούμορ, του άρεσε να αστειεύεται, του άρεσε να κάνει τους άλλους να νιώθουν όμορφα, έπαιζε και λίγο ποδόσφαιρο αλλά δεν τσακωνόταν ποτέ, είχε αυτοσυγκράτηση. Γενικά είχε κάτι που ξεχώριζε, γινόταν αγαπητός. Στην πρώτη τάξη του δημοτικού ήρθε και μου είπε «πατέρα μου έχω αυτό τον φίλο, είναι πολύ καλός αλλά τι να κάνουμε για να έρχεται στην εκκλησία. Είχε έναν ιεραποστολικό ζήλο από την αρχή. Είχε αγωνία, να βοηθά τους άλλους να έρθουν κοντά στον Θεό» Εγώ δεν τους έλεγα ποτέ κάτι για να τους επηρεάσω».

Επεσήμανε ότι «τον διάλογο τον επιδίωκε όταν μεγάλωσε λίγο. Όταν ήταν μικρός, ήταν πολύ υπάκουος σε σημείο που σκέφτηκα μήπως μας φοβάται και είναι τόσο υπάκουος. Είχε εγκράτεια από μικρός στα της γης πράγματα, νήστευε από έξι χρονών. Με προβλημάτιζε ένα παιδί της σύγχρονης εποχής που δεν είναι μαθημένοι με τον κόπο, αυτός επέλεγε τον κόπο. Μου έκανε εντύπωση ως πατέρα και τον είχα μέσα στην καρδιά μου. Και έλεγα τι θα κάνει αυτό το παιδάκι. Όπου πήγαινε όμως όλοι έλεγαν τι καλό, ώριμο, φρόνιμο παιδί είναι ο Κύπρος. Πάντα μου έλεγαν τα καλύτερα και εγώ του έλεγα, «πρόσεχε μην ακούς αυτά που λέει ο κόσμος γιατί θα σε πιάσει η περηφάνεια. Εμείς ότι κάνουμε, το κάνουμε για τον Θεό. Αυτός όμως με απλότητα τα έκανε, δεν τα υπολόγιζε. Είχε μια κληρονομική καλή φύση».

Αποκάλυψε ότι «μια φορά κινδύνεψε, είχε ένα ατύχημα στον στρατό με ένα μοτοποδήλατο μικρό. Του είχε πει η μάνα του να πάρει κάτι από το σούπερ μάρκετ, πήρε το μοτοποδήλατο αλλά του έκοψε μια γυναίκα τον δρόμο. Αυτός έκανε μια τούμπα στον αέρα και έκατσε με τα πόδια. Μετά από λίγο περνούσα από εκεί και βλέπω κάποιον κάτω. Κατεβαίνω γρήγορα να δω και ήταν ο Κυπριανός. Του λέω «τι έγινε» και μου απάντησε «πονώ το μικρό δάκτυλο του ποδιού μου». Ενώ ο αστυνομικός εκεί μου είπε ότι όπου και να χτυπούσε, θα πάθαινε μεγάλη ζημιά. Είχε σπάσει μόνο το μικρό δάκτυλο του ποδιού του. Ούτε νοσοκομείο, ούτε τίποτε. Και όμως βλέπεις ότι τελικά του επιφυλάχθηκε ο αιφνίδιος θάνατος που επινοήσαμε εμείς με αυτό τον άσχημο τρόπο στις 28 Φεβρουαρίου του 2023. Μας σόκαρε πραγματικά. Όταν γίνεται ένα μαζικό δυστύχημα λες πραγματικά πώς θα βγάλεις άκρη με αυτό το γεγονός».

Επεσήμανε ότι ο Κυπριανός σκεφτόταν να γίνει ιερέας. «Την τελευταία χρονιά το είχε κουβεντιάσει με την αρραβωνιαστικιά του ότι μπορεί να γίνει ιεράς, έλεγε «το έχω μέσα στην ψυχή μου, δεν θέλω να το προκαταλαμβάνω, δεν ξέρω εάν είμαι άξιος». Θα μπορούσε άνετα να γίνει ένας καλός ιερέας που θα βοηθούσε πολλούς. Είχε ένα χάρισμα να μεταδίδει αυτό που είχε στη ψυχή του».

Αναφέρθηκε μάλιστα σε ένα συγκλονιστικό περιστατικό, όταν μια γερόντισσα από την Ελλάδα επικοινώνησε μαζί του και του είπε ότι «είχα κάνει πολλή προσευχή για τον Κυπριανό, δεν ξέρω γιατί τον ξεχώρισα από αυτούς που πέθαναν εκεί αλλά μου έκανε εντύπωση και ήθελε η ψυχή μου να κάνω προσευχή και με πληροφόρησε ο Θεός για το ποιος ήταν ο Κυπριανός και πώς πέθανε. Ήταν συγκλονιστικό για μένα και με παρηγόρησε. Γιατί εγώ όταν έγινε το δυστύχημα, επέστρεψα πίσω και είπα δεν μπορώ να ερμηνεύσω τίποτα, ένιωθα τόσο σοκ που δεν μπορούσε να αρθρώσω λέξη. Και είπα «Θεέ μου, εσύ σαν καλός Πατέρας, ότι έχω ανάγκη να ακούσω και δώσε μου τα φάρμακα που έχω ανάγκη. Πραγματικά εκπλάγηκα πώς λειτουργεί ο Θεός.  Είμαστε ένα χρόνο μετά. Σε αυτό το διάστημα πήρα περισσότερες απαντήσεις από αυτές που ήθελα να πάρω. Που σκεπάζει ένα πέπλο άγνοιας το πώς έγινε το δυστύχημα. Τουλάχιστον για τον δικό μου γιο που ήταν η δική μου αγωνία. Αυτή η γερόντισσα μου είπε «εγώ έκανα προσευχή και είδα. Πες μου ο γιος σου σηκωνόταν το βράδυ στον ύπνο του και τρόμαζε;». Είχε μια ευαισθησία με τον ύπνο ο Κυπριανός και ήταν κάτι προσωπικό, δεν το έλεγα. Και αυτή η γερόντισσα μου είπε τρόμαζε στον ύπνο του γιατί ήταν πάρα πολύ ευαίσθητος. Και όταν άκουγε ότι είχε κάποιος κάτι, τη νύχτα δεν ησύχαζε, ήθελε να βρει μια λύση. Η γερόντισσα μου είπε λεπτομέρειες για τον Κυπριανό που μόνο εγώ ήξερα. Ο θεός δεν μας άφησε απληροφόρητους για τη ζωή του Κυπριανού σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. Γιατί όλοι μας όταν πεθαίνει κάποιος θέλουμε να είμαστε κοντά του. Όταν φεύγει κάποιος με αιφνίδιο τρόπο, μας μένει ένα μεγάλο κενό. Και ήρθαν όλες αυτές οι πληροφορίες και αναπλήρωσαν ένα κενό για να παρηγορηθεί η ψυχή μου εμένα και της παπαδιάς».

Συνέχισε αναφέροντας ότι «ο κόσμος μπορεί να σκέφτεται ότι αυτός λέει για τον γιο του για να παρηγοριέται. Βέβαια εγώ λέω αυτά που μου είπαν οι άλλοι. Όταν με πιάνει και μου λέει τη ζωή του Κυπριανού αυτή η γερόντισσα, και μου είπε ότι (ο Κυπριανός) προσευχόταν στους Ταξιάρχες και έκανε παράκληση, κάτι που μόνο εγώ ήξερα, και την έκανε στο τρένο για να μην έχει να την κάνει σπίτι, καταλαβαίνεις ότι αυτή γνώριζε. Εγώ σιώπησα και άκουγα, γιατί κατάλαβα ότι αυτή γνώριζε. Ο Θεός της έδειξε όλα αυτά που έπρεπε εγώ να ακούσω. Αυτή η γερόντισσα είδε τις τελευταίες στιγμές του Κυπριανού όταν έκανε την παράκληση».

Ο Πάτερ Χριστόδουλος μιλώντας στην εκπομπή, αποκάλυψε όσα του είπε η γερόντισσα. «έκανε λέει την παράκληση στους Ταξιάρχες, αφού αποχαιρέτισε την αρραβωνιαστικιά του και πήγε μέσα στο τρένο. Μου είπε και μια λεπτομέρεια ότι είχε μια σκέψη να πάει με το αεροπλάνο. Εγώ του έστειλα χρήματα για να πάει με το αεροπλάνο πίσω. Αλλά σου λέει να κάνω οικονομία, ήταν οικονόμος. Σου λέω έχω γάμους, θα πρέπει να κάνω οικονομία. Σκεφτόταν πολύ ώριμα. Η γερόντισσα μου είπε και αυτό, αλλά εγώ το ήξερα ήδη. Μου έλεγε όταν ξεκίνησε να κάνει την παράκληση, μέσα του άρχισε να ακούει απαντήσεις από τα πολλά ερωτήματα, τα οποία είχε. Είχε πολλά ερωτήματα και απορίες ως άνθρωπος. Απορίες υπαρξιακές. Ενώ έλεγε την παράκληση, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί γιατί άκουγε δυνατά τις απαντήσεις μέσα του. Και έμενε κάποια στιγμή και άκουγε τις απαντήσεις. Κάποια στιγμή αναρωτήθηκε, ποιος μου απαντάει μέσα μου; Και ακούει μια φωνή να του λέει, «Εγώ σου απαντώ παιδί μου. Και γυρίζει προς τα πάνω και βλέπει το πρόσωπο του Χριστού. Τον είδε τον Χριστό ολόχρυσο μέσα σε ένα φως που δεν μπορούσε να περιγραφεί. Ένιωσε αυτή την πληρότητα και το αποκορύφωμα της χαράς που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Και λέει, «Χριστέ μου, πώς με καταδέχτηκες για τέτοιο πράγμα». Και ο Χριστός του είπε, «παιδί μου άκου, σε λίγο θα γίνει κάτι πολύ μεγάλο, θα φύγουν πολλοί. Θέλεις να έρθεις μαζί μου ή θέλεις να κάνω κάτι και να μείνεις εδώ στη γη;». Έμαθα από μια άλλη πηγή ότι ο Κυπριανός προβληματίστηκε και του έδωσε δύο ημέρες για να το σκεφτεί. Αυτός είναι ο Θεός μας. Δεν αδικήθηκε το παιδί. Του έδωσε δύο ημέρες. Γι αυτό την τρίτη ημέρα τον βρήκαμε εμείς, ανακαλύψαμε ποιος είναι. Μέχρι τότε ήμασταν στο μαύρο σκοτάδι. […] Και ένας άλλος άνθρωπος μου είπε ότι «ο γιος σου, σου στέλνει αυτό το μήνυμα. Η Αγία Μαρίνα μπήκε μπροστά στο σώμα, για να μείνει ολόκληρο. Ήμουν δύο ημέρες έξω από το σώμα μου, μου έδωσε διορία για να μπορέσω να αποφασίσω πού θέλω να πάω. Εάν αποφάσιζα να πάω πίσω, το σώμα μου ήταν ολόκληρο, θα μπορούσα να ζήσω». Ήταν και δική του απόφαση, είπε «δεν θα χάσω Χριστέ μου αυτό που ζω τώρα.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΛΑΝΑ

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΛΑΝΑ 

 Ξημέρωσε η Κυριακή τού Ασώτου, 28η Φεβρουαρίου τού έτους 1932. Αυτή είναι η μέρα πού λειτούργησε για τελευταία φορά στο επίγειο θυσιαστήριο. Μετά τη Θεία Λειτουργία έχασε τις αισθήσεις του.  Ως ασθενής περέμεινε στην οικία του ευσεβούς υιού του Ιωάννου επι της οδού Δράκου 39 στην Γαργαρέττα, όπου και παρέδωσε την αγία του ψυχή στις 2 Μαρτίου 1932 ημέρα κατά την οποίαν είχε την επέτειο της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του.. Έκανε το σημείο τού Τιμίου Σταυρού και είπε: «Τον δρόμον τετέλευκα. Δόξα σοι ο Θεός! Η θεία χάρη να σάς ευλογεί». Με αυτά τα λόγια άφησε τον κόσμο τούτο. Το πρωί έφεραν το ιερό του λείψανο στον Ναό τού Αγ. Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης, όπου ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα για τρείς ημέρες. Οι λαϊκές εκδηλώσεις ήταν πρωτοφανείς και το πλήθος τού λαού αναρίθμητο. Χιλιάδες λαού κατέφθασαν από το λεκανοπέδιο Αττικής για να αποχαιρετήσουν τον σύγχρονο Άγιο. Της κηδείας αυτού προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (+1938),ο οποίος εκφώνησε και τον επικείδιο λόγο, επίσης ωμίλησεν ο εκ των συνεφημερίων αυτού ιερεύς Νικόλαος Λαμπρόπουλος ενώ επι του τάφου εξέφωνησε επιτάφιο ομιλία ,εκ μέρους των Πνευματικών του παιδιών, ο τότε φοιτητής της Θεολογίας Κωνσταντίνος Ματθαιάκης ο μετά ταύτα Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών και Γηρομερίου Τίτος (+1991).

( Αρχείο Μητροπολίτου Παραμυθίας Τίτου Ματθαιάκη )

Στον Άγιο Δημήτρη τον Λουμπαδιάρη, το 1916!

Στον Άγιο Δημήτρη τον Λουμπαδιάρη, το 1916!

  Κατά την ευσεβή παράδοση, εφημέριος του ναΐσκου χρημάτισε ο νεοφανής νεο-μάρτυρας Ραφαήλ (+1454),

 ενώ εκεί τελούσε αγρυπνίες ο άγιος παπα-Νικόλας ο Πλανάς (+1932)

 και εκκλησιαζόταν μετά την εκδίωξη του από την Αίγυπτο ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως.

Συνεπώς η φωτογραφία χρονολογείται από τα χρόνια που λειτουργούσε εκεί ο Αγ.Νικόλαος Πλανάς

********

Ο Δημ. Γ. Καμπούρογλου διασώζει το αξιοσημείωτο γεγονός που συνέβη κατά τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου στις 25 Οκτωβρίου 1658. Τότε ο χριστιανομάχος αγάς των Αθηνών Γιουσούφ σχεδίασε από τα Προπύλαια -όπου και η κατοικία του- ν΄ ανατινάξει με λουμπάρδα (=μεγάλο πυροβόλο) την εκκλησία, μαζί με όλο το εκκλησίασμα που είχε συρρεύσει στην πανήγυρη. Ελάχιστα λεπτά όμως πριν από το εγχείρημα, ενέσκηψε ξαφνική καταιγίδα και ένας κεραυνός έπεσε στην πυριτιδαποθήκη και στο πυροβολείο των Προπυλαίων και τα ανατίναξε, με αποτέλεσμα να βρουν τον θάνατο ο αγάς, η οικογένεια του και οι πυροβολητές. Έκτοτε η εκκλησία ονομάστηκε Λουμπαρδιάρης=βομβιστής.

Ωραίοι άνθρωποι................

Ο Έλον Μασκ, διαβάζω στην Καθημερινή, μήνυσε τον επιχειρηματικό κολοσσό openAI διότι λέει "η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί σοβαρή απειλή για την ανθρωπότητα" και ότι τοποθετεί την επιδίωξη του κέρδους πάνω από το όφελος της ανθρωπότητας. 

Ο Έλον Μασκ έχει 164 δις δολάρια περιουσία.

Να 'ναι καλά. 

Αν είχα εγώ τόσα λεφτά, δεν θα νοιαζόμουν για το όφελος της ανθρωπότητας. Την πάρτη μου θα κοίταγα. 

Ωραίοι άνθρωποι................

Θεραπεία από δαιμόνιο!!!!Βλαντιμίρ Μιχαήλοβιτς Ζόμπερν. ΦΩΤΕΙΝΟΙ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ. Ιστορίες ιερέων.

Θεραπεία από δαιμόνιο!!!!

Κάποτε ένας ενορίτης της εκκλησίας μας, ο Πέτρος, γύρισε προς εμένα και είπε ότι κάτι κακό είχε συμβεί στον αδελφό του Ιβάν και μου ζήτησε να βοηθήσω. Μη γνωρίζοντας τι συνέβη, νόμιζα ότι ο άτυχος άνδρας ήταν άρρωστος και ρώτησα τον Πέτρο με τι ήταν άρρωστος ο αδερφός του. Απάντησε:

- Νομίζω ότι έχει τρελαθεί.

Πήγα αμέσως στον άτυχο άνδρα. Πρώτα μπήκα στην εκκλησία και πήρα μαζί μου τον σταυρό, το Ευαγγέλιο και το κλέφτι. Ο αγαπητός ρώτησε τον Πέτρο τι ακριβώς συνέβη με τον αδελφό του. Απάντησε:

«Δεν έχει φάει τίποτα εδώ και δύο μέρες, θρηνεί για κάτι, κάθεται στο παράθυρο όλη την ώρα, κοιτάζει έξω στο δρόμο, μιλάει με κάποιον. Αν κάποιος αρχίσει να του μιλάει για κάτι ιερό, προσπαθεί να του ορμήσει, με αποτέλεσμα αρκετοί μετά βίας να τον συγκρατήσουν.

Όταν μπήκαμε στο σπίτι του ασθενούς, κοιμόταν. Για να μην τον ξυπνήσουμε, καθίσαμε σε ένα παγκάκι και αρχίσαμε να μιλάμε ψιθυριστά. Θυμήθηκα ένα περιστατικό στη ζωή ενός από τους ενορίτες μας που συνέβη πριν από αρκετά χρόνια και είπε:

- Μάλλον το ίδιο συνέβη και στον Ιβάν!

Το είπα ψιθυριστά, για να μην με ακούσει ο άτυχος που βρισκόταν στην άλλη άκρη του δωματίου. Αλλά μόλις πρόφερα αυτά τα λόγια, φώναξε:

- Γιατί τον θυμήθηκες;

Η ζοφερή έκφραση στο πρόσωπό του και η τραχιά φωνή του με τρόμαξαν.

- Πατέρα, δεν μπορεί να κοιτάξει αυτή την εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού! «Μαλώνει αυτόν που το παίρνει στα χέρια του», γύρισε προς εμένα ο πατέρας του Ιβάν.

Τότε κατάλαβα ότι πιθανότατα ο άτυχος άνδρας κυριευόταν από κακό πνεύμα. Επομένως, άρχισα να προσεύχομαι στον Κύριο και στον Άγιο Νικόλαο και να τους ζητώ βοήθεια. Όλοι στο δωμάτιο συμμετείχαν στην προσευχή μου. Τότε πλησίασα τον δαιμονισμένο και ρώτησα:

-Τι έπαθες;

- Δεν έγινε τίποτα! - απάντησε θυμωμένος, και συνέχισε να μιλάει σε κάποιον.

Και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μου:

- Ασε με ήσυχο!

Έπειτα πήρα το μπολ με τον αγιασμό και πήγα στο κρεβάτι του πάσχοντος. Μόλις τον πλησίασα, γύρισε αμέσως το πρόσωπό του στον τοίχο και δεν μπορούσα να τον αφήσω να πιει αγιασμό. Ζήτησα από τους συγγενείς του Ιβάν να τον γυρίσουν να με δει. Είναι εκπληκτικό πράγμα - πέντε άνθρωποι μετά βίας μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν! Όταν είπα ότι το αγιασμό θα τον ωφελούσε, ο Ιβάν είπε:

- Αυτό δεν είναι νερό, αλλά δηλητήριο!

Μετά από πολλή πειθώ, τελικά συμφώνησε να πιει λίγο νερό. Και - ένα υπέροχο πράγμα! - Μόλις ήπιε μια γουλιά, άρχισε να κάνει εμετό. Αναφώνησε:

- Γιατί μου έδωσες δηλητήριο;

Του έδωσα πάλι αγιασμό και έκανε πάλι εμετό. Πού πήγε όμως η υπεράνθρωπη δύναμή του; Αυτός που μετά βίας κρατούσαν πέντε άτομα πρόσφατα ήταν τόσο αποδυναμωμένος που μόνο εγώ μπορούσα να τον κρατήσω εύκολα όταν προσπάθησε να αποφύγει στο πλάι. Έτσι λειτουργεί ο αγιασμός που είναι αποθηκευμένος στην εκκλησία από την εορτή των Θεοφανείων!

Σύντομα ο Ιβάν συνήλθε και άρχισε να μιλά έξυπνα. Αλλά, υποθέτοντας ότι το κακό πνεύμα δεν είχε ακόμη εγκαταλείψει εντελώς τον άτυχο άνδρα, τον ρώτησα:

-Τι έπαθες;

Δάκρυα κύλησαν στα μάτια του και απάντησε:

- Ω, πάτερ, είμαι αμαρτωλός άνθρωπος, με έχουν μπλέξει οι αμαρτίες μου!

- Τι νιώθεις? - Ρώτησα.

«Νιώθω σαν να υπάρχει μια βαριά πέτρα μέσα μου!»

Μετά του έδωσα αγιασμό για τρίτη φορά και έκανε πάλι εμετό και μετά έχασε τις αισθήσεις του. Τώρα είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι ο άτυχος άντρας βασανίζεται από ένα κακό πνεύμα. Απομακρυνόμενος από κοντά του, προσευχήθηκα μπροστά στην εικόνα του Αγίου Νικολάου και την έβγαλα από την εικονοθήκη. Ξαφνικά ο Ιβάν, που ήταν ξαπλωμένος αναίσθητος, πετάχτηκε και φώναξε:

- Γιατί την παίρνεις;

Του έβαλα όμως την ιερή εικόνα στο κεφάλι και αμέσως έπεσε στο πάτωμα. Ενώ κρατούσα το εικονίδιο στο κεφάλι του, ξάπλωσε εκεί και μετά βίας ανέπνεε. Τελικά άρχισε να ανακτά τις αισθήσεις του, και όταν ανέκτησε πλήρως τις αισθήσεις του, του είπα να σηκωθεί και να φιλήσει την εικόνα. Αλλά πέρασε λίγη ώρα, και άρχισε πάλι να ουρλιάζει και να ορμάει. Όλοι μας κυρίευσε φόβος, και αρχίσαμε να παρακαλούμε με δάκρυα τον Κύριο να ελεήσει τον άτυχο άνθρωπο.

Τελικά ο Ιβάν συνήλθε. Τότε του ζήτησα να διαβάσει μια προσευχή στον Ζωοδόχο Σταυρό. Συμφώνησε, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι κάτι τον εμπόδιζε να προσευχηθεί. Παρατηρώντας αυτό, του είπα:

- Επανέλαβε μετά από εμένα!

Αυτός έγνεψε. Άρχισα μια προσευχή και επανέλαβε. Αλλά όταν είπα: «Καθώς εξαφανίζεται ο καπνός, αφήστε τους να εξαφανιστούν», πήδηξε ξαφνικά και φώναξε με μια απόκοσμη φωνή:

- Δεν θα εξαφανιστώ!

Αυτά τα λόγια μας συγκλόνισαν και εντείναμε τις προσευχές μας, ζητώντας βοήθεια από τον Κύριο. Επανέλαβα πολλές φορές: «Αφήστε τα να εξαφανιστούν» και κάθε φορά φώναζε:

- Δεν θα εξαφανιστώ!

Μετά από αυτό πήρα το Ιερό Ευαγγέλιο. Οι κραυγές του πάσχοντος ήταν τρομερές, όρμησε προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ωστόσο, σύντομα ανέκτησε τις αισθήσεις του. Του είπα να σηκωθεί, τον πλησίασα με το Ευαγγέλιο και, βάζοντάς το στο κεφάλι του, άρχισα να διαβάζω το 8ο κεφάλαιο του Λουκά, από τον 26ο στίχο. Εκείνη τη στιγμή έπεσε στο πάτωμα και ξάπλωσε αναίσθητος. Συνέχισα το διάβασμα. Μετά από αρκετή ώρα ξύπνησε και σηκώθηκε εντελώς υγιής. Αφού φίλησε το ιερό Ευαγγέλιο, ο πάσχων ήπιε αγιασμό και ζήτησε να του δώσουν κάτι να φάει.

Μπορείτε να φανταστείτε ποια ήταν η χαρά μας! Αποφασίσαμε να πάμε αμέσως στο ναό και να κάνουμε προσευχή στον Κύριο Θεό και στον Άγιο Νικόλαο.

Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, ο Ιβάν στάθηκε στη χορωδία και προσευχήθηκε με όλους. Όταν άρχισα να διαβάζω το Ευαγγέλιο, ήρθε κοντά μου και έσκυψε το κεφάλι του. Η προσευχή τελείωσε. Τον ρώτησα:

- Πως αισθάνεσαι?

- Δόξα τω Θεώ, είμαι υγιής!

PERËNDIA apo Egocentrizmi Ynë Vetjak ?

PERËNDIA  apo  Egocentrizmi  Ynë  Vetjak ?

Cila është qendra e jetës sonë ?

Është një virus më i rrezikshëm se virusi Covid 19, që akoma po mundon njerëzit këto kohë.

Është  Kryelartësia !

Kryelarti - nuk ka si kryefjalë PERËNDINË , por veten e tij.

Ai flet me shumë ashpërsi për gjithë njerëzit e tjerë, nga të cilët - e veçon veten e tij. 

Dhe thotë se, njerëzit janë të padrejtë, vjedhës e të keq.

Dhe pikërisht - është Kryelartësia - ajo që e ndërron boshtin kryesor të jetës së njeriut dhe e kthen atë në diçka tjetër.

Qendra e jetës së njeriut nuk është Perëndia, por kthehet egoja - Unë.

Është një marrëzi - çmenduri tragjike !

Dhe nga kjo - varet edhe marëdhëniet e tjera që ka njeriu me njerëzit e tjerë, se si i krijon ato.

Dhe prandaj, duhet t'i shtrojmë një pyetje vetes sonë dhe le ta bëjmë atë çiltërsisht dhe le të themi :

Çfarë është qendra e jetës tonë :

PERËNDIA - apo egocentrizmi ynë vetjak ?

Tragjedi bëhet - e kthehet egocentrizmi - në shumë familje, në shumë popuj, në mbarë qytetërimin.

Vëllezërit  e  mi  !

Le të lusim Zotin - Perëndinë, që të kuptojmë kryelartësinë tonë - nga e cila , vuajmë ne !

Të kërkojmë mëshirën e Perëndisë, që të na çlirojë nga ky virus kaq shumë i rrezikshëm.

Dhe, le të mos harrojmë frazën që na thotë Zoti ynë :

"Ai që ka për të lartësuar veten e tij, ai ka për t'u përulur."

Sepse :

" Zoti - Perëndia u vihet kundër njerëzve kryelartë !"

Pra, jo thjesht nuk i pranon ata - por i kundërshton ata. Ndërsa njerëzve që janë të përulur, Perëndia u fal Hirin e Tij.

Prandaj - që të ecim përpara në jetën tonë, le të themi me gjithë qënien tonë lutjen :

" O Zot - ndjemë mua mëkatarin !"

+  A N A S T A S I

Kryepiskopi  i  Kishës  Orthodhokse  Autoqefale  të  Shqipërisë

E shtunë, 2 mars 2024 - Shenjtori i ditës.

E shtunë, 2 mars 2024 - Shenjtori i ditës.

Dëshmorët Isihi, senator, dhe Eftalia. Oshënar Nikolla Plana. Omologjet Koindi. Hierodëshmor Theodhoti.

- DËSHMORE EFTALIA -

Shën Eftalia banonte në Leontini, qytet afër Sirakuzës në Sicili, me të ëmën, që kishte të njëjtin emër, e cila ishte shëruar nga një hemorragji pas shfaqjes së martirëve të shenjtë Alfi, Filadelfi dhe Qiprini (2 maj). Që të dyja u pagëzuan. Sermiliani, vëllai i shenjtores, i cili ishte pagan, kur mori vesh lajmin, iu sul me tërbim së ëmës për ta goditur, por ajo i shpëtoi nga duart falë ndërhyrjes së njërës prej shërbëtoreve.

Kur Eftalia nisi ta kritikonte të vëllain për qëllimet kriminale ndaj së ëmës, Sermiliani iu përgjigj: “Mos do dhe ti të jesh e krishterë?”, “Po, jam e krishterë, iu përgjigj shenjtorja, dhe jam gati të vdes për Krishtin!”. Sermiliani i pabesë i grisi rrobat, e rrahu dhe ia dha një shërbëtori të vet për ta çnderuar. Por, kur burri iu afrua shenjtores, u verbua me lutjen e shën Eftalisë, e cila kishte kërkuar ndihmën e martirëve. Atëherë Sermialiani u tërbua fare, iu sul me shpatë në dorë dhe, si një Kain, i preu fytin së motrës.

*  *  *  *  *

- OSHËNAR NIKOLLA PLANA -

Shën Nikolla Plana lindi nga prindër shpresëtarë në vitin 1851, në ishullin Naksos. Që në moshë të re dallohej për thjeshtësinë dhe përkushtimin. Bukën që i jepte e ëma, ua ndante të varfërve të fshatit dhe madje u falte fëmijëve të varfër edhe rrobat e tij. Gjatë gjithë jetës nuk ruajti asgjë për kënaqësinë apo rehatinë personale. U martua në moshën 17-vjeçare dhe pati një djalë, por e shoqja nuk i kuptonte aspiratat e tij shpirtërore dhe e qortonte shpesh. Pas disa vjetësh mbeti i ve e të birin ua besoi prindërve dhe, pasi ia la gjithë trashëgiminë një bashkatdhetari që ishte mbytur në borxhe, mundi t’i përkushtohej tërësisht Perëndisë, duke bërë në mes të Athinës jetën e asketëve të shkretëtirës. U hirotonis prift në vitin 1884, por shpejt u dëbua nga kisha e Shën Pandeleimonit, ku ishte caktuar, dhe u vendos në kishën e thjeshtë të Shën Joan “Gjuetarit”: famulli e përbërë nga vetëm tetë familje, prej të cilave nuk merrte asnjë pagesë.

Megjithëse i pashkolluar, atë Nikolla u bë me përulësinë e tij prifti më popullor në Athinë. Për pesëdhjetë e dy vjet celebroi përditë Liturgjinë Hyjnore në kisha të ndryshme të qytetit, dhe më shpesh në kishëza gjysmë të rrënuara të fshatrave. Duke e identifikuar jetën e tij me atë të Kishës, për të ishte e paimagjinueshme të kryente Blatën e shenjtë e të pagjakshme, pa e shoqëruar me tërë shërbesat e tjera kishtare, ashtu siç kremtohet në manastiret më të rrepta. Fillonte rreth orës 8 të mëngjesit dhe mbaronte në orën 2 ose 3 të drekës. Gjatë Proskomidhisë, ai kujtonte për dy a tri orë emrat e të gjallëve dhe të vdekurve, shkruar në copa të panumërta letrash, të cilat i kishte vendosur me kujdes si pako dhe i mbante përherë me vete. Kur i jepnin emra për t’i kujtuar, bashkë me ndonjë kacidhe, cilado të ishte shuma, ai i kujtonte këta emra për vite me radhë. Dhe kur i kërkonin të celebronte agripni gjatë gjithë natës, lutje ndërmjetuese, Efqeli etj., i kryente të gjitha ato pa llogaritur as kohën dhe as mundin. 

Në fund të Liturgjisë, lexonte më shpesh tre ose katër Ungjij, ngadalë e duke i ngrënë fjalët e vështira, dhe pastaj përmendte një listë të gjatë shenjtorësh, sikur të mos donte të hiqte asnjë nga miqtë e Perëndisë që ishin padukshëm të pranishëm. Dhe shpesh, fëmijët dhe shpirtrat shpresëtarë e panë të ngritur mbi tokë gjatë kohës që celebronte.

Këto Liturgji të të thjeshtit Papa Nikolla ishin mistagogji të vërteta, të cilat i zbutnin edhe zemrat më të ngurta dhe tërhiqnin turma besimtarësh, veçanërisht kur kryente agripni në kishën e Profetit Elise, ku psalnin Aleksandër Papadiamanti dhe Aleksandër Moraitidhis. Si një engjëll në mish, prifti i shenjtë ishte gjithnjë i gatshëm të shërbente kudo ku ndodhej dhe të lutej pa dallim për të gjithë, të pasur e të varfër. Paratë që i jepnin besimtarët nuk i zinte mbrëmja, se ua shpërndante menjëherë nevojtarëve ose i dhuronte për ndonjë vepër kishtare. Në këtë mënyrë arriti të ndërtonte edhe kishën e tij, ndihmoi për pajën e shumë vajzave jetime dhe financoi studimet e studentëve të varfër, ndërsa për mbijetesën e tij i mjaftonin disa qindarka. Ushqehej me pak bukë dhe bimë që i mblidhte andej-këndej, ose me ndonjë gotë qumësht që ia ofronin barinjtë.

 Me fytyrë përherë të ndriçuar nga një buzëqeshje fëmijërore, ishte e pamundur të kishte armiq: falte ata që e vidhnin, gjente justifikime për ata që e fyenin ose shpifnin për të dhe kaloi përmes gjithë hidhërimeve të jetës me anë të Hirit të Ngushëllimtarit (Paraklitit, Shpirtit të Shenjtë), që banonte tek ai. Vetëm një gjë mund ta bezdiste: t’i ndërprisnin lutjen ose ta pengonin të adhuronte Zotin. Në atë periudhë, ndikimet reformatore të tipit perëndimor u ndjenë edhe në Kishën e Greqisë dhe mitropoliti Melet Metaksakis i ndaloi klerit të kryeqytetit të celebronte agripni. Atë Nikolla iu lut me zjarr Zotit, për pesë ditë e net, që të merrte leje, e cila më në fund iu dha.

Kur kalonte në rrugë, duke ecur ngadalë dhe me vështirësi për shkak se në kishë qëndronte gjithmonë në këmbë, fëmijët e shoqëronin, njerëzit e përshëndesnin dhe tregonin respekt për të. Shoferët e taksive grindeshin mes tyre se kush ta merrte i pari, sepse e dinin se atë ditë do kishin mbarësi. I ashpër me veten, atë Nikolla ishte plot zemërbutësi me besimtarët që shkonin për t’u rrëfyer tek ai, sepse gjenin ngushëllimin e Atit qiellor. Shikonte thellë në shpirtra dhe parashikonte të ardhmen. Një ditë, një grua i dha një bukë meshe për të celebruar Liturgjinë Hyjnore, por shenjti ia refuzoi duke thënë: “Nuk e pranoj për sa kohë që ti bashkëjeton pa qenë e martuar”. Një herë tjetër piu një shishe ku kishte arsenik, duke e kujtuar verë meshe, por e mbrojti Hiri dhe nuk pësoi asgjë.

Model i meshtarit orthodhoks, njeri që u identifikua tërësisht me traditën e shenjtë, bari i njerëzve të varfër e të përulur, atë Nikolla kishte fituar në popull autoritetin e një apostulli të ri. Pas një sëmundjeje të rëndë, fjeti në paqe dhe me buzëqeshje në buzë, më 2 mars 1932, i rrethuar nga shumë njerëz, që kishin ardhur për ta nderuar.

ΤΆ ΜΆΤΙΑ ΤΏΝ ΠΑΙΔΙΏΝ.

«Ο Ντοστογιέφσκι λέει ότι αν υπάρχει κάτι στον κόσμο μας που να μας θυμίζει την ομορφιά του ουρανού, αυτό είναι η τρυφερότητα των ανοιξιάτικων φύλλων, το κελάηδισμα των πουλιών και τα μάτια των παιδιών.  Δώσε μου τα μάτια ενός παιδιού σε όλη μου τη ζωή, και δεν θα δω τίποτα άλλο παρά το μακάριο φως του θείου ουρανού.  Μόνο Άγιοι και παιδιά έχουν αυτό το υπεράνθρωπο χάρισμα στη γη.  Τα παιδιά, από την απλή και δίκαιη φύση τους με την οποία έρχονται στον κόσμο από το μεγάλο μυστήριο του Θεού.  Άγιοι, από την ανάγκη μιας ολόκληρης ζωής να ξαναγίνουμε σαν παιδιά».

 Nichifor Crainic

Ο Θεός είναι η αγάπη που λιώνει όλο το εσωτερικό σκοτάδι, φέρνει ειρήνη, χαρά και φως. Razvan Danc

Η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ!