Δευτέρα 4 Μαρτίου 2024
Το θάρρος του Ασώτου
Το θάρρος του Ασώτου
--Γέροντα τι σημαίνει για τον χριστιανό σωτηρία;
Σωτηρία είναι ο σκοπός του χριστιανού, να κερδίσει την
Βασιλεία των ουρανών. Είναι η γεύση του παραδείσου. Η αιώνια επικοινωνία με τον
Θεό.
--Πως μπορεί να σωθεί κάποιος και να γίνει πολίτης της
επουράνιας Βασιλείας;
Προϋπόθεση της σωτηρίας είναι να θέλει κάποιος να σωθεί.
Αφού πιστέψει στην σωτηρία του τότε αγωνίζεται να την κερδίσει με τον
πνευματικό του αγώνα.
--Τι είναι ο πνευματικός αγώνας;
Πνευματικός αγώνας είναι η προσπάθεια του χριστιανού μέσα
από την καθημερινότητά του να εφαρμόσει τις εντολές του Χριστού στην ζωή του.
--Πως μπορεί να εφαρμόσει αυτές τις εντολές όταν δέχεται
τόσα ερεθίσματα καθημερινά και αμέτρητες δυσκολίες;
Ο Χριστός δεν έδωσε τις εντολές του μόνο σε μια μερίδα
ανθρώπων που πιθανόν να μπορούν να τις εφαρμόσουν. Το Ευαγγέλιό Του απευθύνεται
σε όλους τους ανθρώπους. Το Ευαγγέλιο είναι η αλήθεια και είναι τρόπος ζωής, με
τον οποίο δυναμώνει ο άνθρωπος πνευματικά και μπορεί να αντέξει και να
αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τα λάθη του. Να αποκτήσει στόχο στην ζωή του
και να προσπαθεί γι' αυτόν.
--Ο Θεός δεν θυμώνει με τα λάθη και τις αμαρτίες μας;
Όχι! Ο Θεός είναι αγάπη και στην αγάπη δεν εμπεριέχεται ο
θυμός. Αυτό μας το απέδειξε στέλνοντας τον Μονογενή Υιό Του στον κόσμο, παρά
την αμαρτία που είχε κυριαρχήσει, για να κηρύξει την αγάπη, χωρίς να την
επιβάλει, και να εμπνεύσει τον άνθρωπο
να την κάνει ο ίδιος τρόπο ζωής.
--Πως ενεργεί ο Θεός στον αμαρτωλό χριστιανό;
Με αγάπη! Η παραβολή του ασώτου υιού είναι η απόδειξη της
αγάπης Του.
Ο Πατέρας δεν θύμωσε και δεν εμπόδισε τον μικρότερο γιό
Του από την απαίτησή του να ζητήσει το
μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε.
Ο υιός έφυγε από την πατρική οικία του, σπαταλώντας όλα τα χρήματα. Η ζωή του βουτηγμένη μέσα στην αμαρτία. Κατήντησε να
ζει και να τρώει μαζί με τα γουρούνια, σε ξένη οικία, που τελικά βρήκε δουλειά.
Μέσα στην απελπισία που τον οδήγησε η κραιπάλη και η
άσωτη ζωή, δεν υπήρχε περίπτωση σωτηρίας.
Όταν ήρθε όμως στον εαυτό του και θυμήθηκε την πρότερη
ζωή του, μετάνοιωσε και ήθελε να επιστρέψει, ταπεινωμένος μεν, ως εργάτης δε.
Ο Πατέρας όλη αυτή την περίοδο περίμενε υπομονετικά τον
υιό Του να επιστρέψει.
Δεν έβαζε λόγια στον μεγαλύτερο γιο εναντίον του αδελφού
του....απλά περίμενε την επιστροφή. Μόλις τον είδε από μακριά να έρχεται,
έτρεξε ο Ίδιος και τον αγκάλιασε.
Αυτή είναι η αγάπη του Πατέρα για τα παιδιά Του.
--Γιατί δεν επέπληξε ο Πατέρας για την αμαρτία τον άσωτο
υιό Του;
Ο Πατέρας δεν ασχολήθηκε καθόλου με την αμαρτία. Τον
αγκάλιασε αμέσως και έσβησαν όλα εκεί μέσα, σ' αυτήν την αγκαλιά. Η αγκαλιά
ήταν το καθαρτήριο για τον άσωτο υιό. Αναγεννήθηκε, του φόρεσε ξανά τα καλά
ενδύματα και εισήλθε στο πατρικό του το σπίτι, όχι ως δούλος, αλλά ως Κύριος.
--Εμείς άραγε πως θα αντιδρούσαμε στην θέση του Πατέρα?
Εμείς θα ήμασταν κυριευμένοι από "δίκαιο" θυμό
και θα περιμέναμε τον γιο μας να έρθει αυτός πρώτα κοντά μας. Παρά την
ταλαιπωρία που ήδη περνούσε, λόγω της άσωτης ζωής του, θα τον "ψέλναμε"
για να του τονίσουμε το λάθος του. Θα τον κάναμε δηλαδή ακόμη περισσότερο
κουρέλι από ότι ήδη ήταν.
--Έχουμε ελπίδα σωτηρίας;
Η πίστη μας στον Χριστό γεννά την ελπίδα. Ο Χριστός μας
απέδειξε την αγάπη Του ανεβαίνοντας στον Σταυρό. Μας έδειξε ότι δεν ασχολείται
με την αμαρτία αλλά με την μετάνοια. Η επιλογή είναι δική μας. Ο Χριστός θέλει
να δει την διάθεση και την προσπάθειά μας.
Η αμαρτία και η άσωτη ζωή δεν στάθηκαν εμπόδιο για την
σωτηρία του άσωτου υιού.
"Εις εαυτόν δε ελθών...."
Αυτή ήταν η πιο θαρραλέα κίνηση, να έλθει στον εαυτό του,
να αναγνωρίσει το λάθος του, να μετανοήσει.
Η μετάνοια γίνεται οδηγός σωτηρίας, που οδηγεί τον
ταλαιπωρημένο από την αμαρτία άνθρωπο στην αγκαλιά του Πατέρα. Αυτή η αγκαλιά
που πάντα μας περιμένει με υπομονή και αγάπη να μας κλείσει μέσα της και να μας
ξεκουράσει, να μας δροσίσει, να μας αναστήσει.
Με το καλό το υπόλοιπο του Τριωδίου.
αρχ.
Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος
Ι. Μ. Εσφιγμένου
Κυριακή 3 Μαρτίου 2024
Από τη ζωή ενός Αγίου ο άγιος Σωφρόνιος ως Ερημίτης!!!
Από τη ζωή ενός Αγίου ο άγιος Σωφρόνιος ως Ερημίτης!!!
«Στη δική μου ζωή, τα επτά χρόνια στη σπηλιά ως ησυχαστής ήταν ένα δώρο από τον Θεό και μια ευπρόσδεκτη ώρα προσευχής για όλη την ανθρωπότητα, για όλο τον άνθρωπο». (λόγια του Αγίου Σωφρονίου)
«Η σπηλιά των Καρούλια βρισκόταν στην ακτή κάποιων βράχων που κατέβαιναν απότομα στη θάλασσα και που τις θυελλώδεις μέρες και νύχτες τα χτυπούσαν τα κύματα και αυτός, ξαπλωμένος στην πέτρινη πλάκα που του χρησίμευε ως κρεβάτι, ένιωσε την κρούση. κάθε κύματος. Στη σπηλιά επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι, γιατί δεν ήθελε να επηρεαστεί από τις αλλαγές του φυσικού φωτός, που έδειχναν το πέρασμα του χρόνου, και ήθελε να αποστασιοποιηθεί από κάθε αντίληψη του χώρου. Έτυχε για εβδομάδες να μην σηκωνόταν από το έδαφος για να κοιτάξει μέσα από το άνοιγμα της σπηλιάς είτε ήταν μέρα είτε νύχτα έξω. Όταν έφτανε στο τέλος της δύναμής του, κοιμόταν για δύο ώρες, μετά από τις οποίες ξυπνούσε και συνέχιζε να κλαίει. Ο πατέρας Σωφρόνιος έζησε στην έρημο την περίοδο που συνέπεσε με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Την περίοδο αυτή μπήκε σε μάχη με τον Θεό, προσευχόμενος σαν τρελός για την ειρήνη όλου του κόσμου, όπως μαρτύρησε ο ίδιος». (λόγια του π. Ζαχαρία)
Πηγές:
Αρχιμανδρίτης ΣΩΦΡΌΝΙΟΣ, Πνευματικά ρητά. Ο δεύτερος τόμος, Εκδοτικός Οίκος Reintregirea, Alba Iulia
Αρχιμανδρίτης ΖΑΧΑΡΙΑ, Άνθρωπος – στόχος της θείας έρευνας, εκδ. Δοξολογία, Ιάσιο.
Φωτογραφία: Καρούλια (Άγιο Όρος), crestinortodox.ro
Ἡ μετάνοια εἶναι ἕνα ἐρωτικό γεγονός.
Ἡ μετάνοια εἶναι ἕνα ἐρωτικό γεγονός.
Γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς βλέπομε στό Εὐαγγέλιο σήμερα ὅτι ὁ μετανοῶν ἁμαρτωλός αὐτός ὁ ὁποῖος ἐσκόρπισε τίποτε ὀλιγώτερον ἀπό τήν οὐσίαν του -ἡ λέξη αὐτή «οὐσία» ἔχει πολλές σημασίες- ἐσκόρπισε τόν ἑαυτό του χωρίς οὐσία, θά μπορούσαμε νά ποῦμε. Ὅμως μέ τήν μετάνοια αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἔχει τόν «μόσχον τόν σιτευτόν», ἔχει ἕνα κομμάτι χαρᾶς, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, πού δέν μπορεῖ κανείς νά τοῦ τό πάρει.
Καί ὁ ἄλλος ἀδελφός, ὁ πρεσβύτερος, ἔχοντας τή σκληρότητα τήν νομική, δέν ἔχει «μόσχον σιτευτόν»! Οὐδέποτε, λέγει, ἔλαβα ἔρριφον! Τίποτε δέν ἔχω λάβει. Δέν ἔχω χαράν!!!
Πιστέψτε με ἡ μεγαλύτερη κατηγορία πού ἀπευθύνθηκε ποτέ στούς Χριστιανούς εἶναι αὐτή πού ἀπηύθυνε ὁ Νίτσε: ὅτι οἱ Χριστανοί δέν ἔχουν χαρά! Καί δέν ἐννοῶ αὐτή τήν τοῦ κόσμου, τά τραγούδια κτλ., ἐννοῶ αὐτήν τήν χαρά τήν ὁποία εἶχε ὁ ἄσωτος μέ τόν «μόσχον τόν σιτευτόν»! Ἐννοῶ τήν χαρά, ὅτι ἔλαβε μέρος στή Θεία Ζωή! Τήν ἔκπληξη, τήν ἀναπάντεχη αὐτήν, τήν ἐρωτική ἔκπληξη τοῦ προσώπου πού βρέθηκε μπροστά στό πέλαγος τῆς Θείας ἀγάπης, μέ τή μετάνοια.
Ἐνῶ ὁ ἄλλος, ὁ πλήρης ἐντολῶν καί τηρήσεων, ἦταν ἀδύνατον νά καταλάβει τόν θεῖο ἔρωτα. Λέγει κάπου ὁ π. Παϊσιος: Εἶναι πολύ παράξενο τό γεγονός αὐτό· τό πῶς κοσμικοί ἄνθρωποι ὅταν τούς πεῖς γιά τόν θεῖο ἔρωτα τόν καταλαβαίνουν, καί ἄνθρωποι χριστιανοί δέν καταλαβαίνουν τόν θεῖο ἔρωτα. Δέν ἔχει σπάσει μέσα τους κάτι, τό ἐγώ, δέν ἔχει βρεῖ τήν διέξοδό του πρός τήν ἀγάπη. Μπορεῖ νά εἶναι γεμάτοι ἀπό ἀρετές, ἀλλά καί τίς ἀρετές αὐτές τίς χρησιμοποιοῦν γιά νά θωρακίσουν τό ἐγώ τους. Δέν τίς χρησιμοποιοῦν ὡς ὁδούς, δέν τίς χρησιμοποιοῦν ὡς διοδεύσεις πρός τό μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
Λέγει κάπου ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ὅτι «ἡ ἀρετή ἔστω διά τήν ἀλήθειαν». Οἱ ἀρετές εἶναι μέσα, δέν εἶναι αὐτοσκοποί, ὅπως εἶναι αὐτοσκοποί στή φιλοσοφική ἀρετή. Δέν εἶναι αὐτοσκοπός νά εἶμαι ἐλεήμων, ἀγαθός, φιλάνθρωπος. Εἶναι ἰδιώματα τοῦ Θεοῦ, πού γιά μένα εἶναι «ἄκτιστες ἐνέργειες», «ἄκτιστοι λόγοι» πού μέ ἱκανώνουν νά ζήσω ἐν τῷ Θεῷ.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁ σκοπός, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ σκοπός. Δέν εἶναι τό νά εἶμαι ἐνάρετος ἁπλῶς· μπορεῖ νά σημαίνει μεγάλη φτώχεια ἡ ἀρετή, ὅταν συνοδεύεται μέ τό θανάσιμο αὐτό κλείσιμο. Τό κλείσιμο αὐτό σπάει ἀκριβῶς ἡ μετάνοια καί ὁδηγεῖ τό εἶναι ἐν κοινωνίᾳ μετά τοῦ Θεοῦ καί μέ ὅλη τήν κτίση. Γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς πάντοτε οἱ Πατέρες μιλοῦν γιά τίς ἀρετές, συνδέοντάς τες πάντοτε, μέ τήν μετάνοια καί τήν ταπείνωση!
Ἡ θεοπτία εἶναι ἡ μετάνοια!
π. Νικόλαος Λουδοβίκος
Ο ΙΕΡΈΑΣ
«Ὁ ἱερέας μόλις εἶχε τελειώσει τό συμβούλιο μέ τήν ἐκκλησιαστική ἐπιτροπή. Εἶχε βραδυάσει
πιά. Ἡ βροχή ἔκανε τούς δρόμους νά γυαλίζουν στο
φῶς τοῦ φεγγαριοῦ.
Μπῆκε στό ἁμάξι του καί πῆρε τό δρόμο για
τό σπιτικό του. Ηταν πολύ κουρασμένος. Σωματικά
ἀλλά καί ψυχικά. Ὅλη τήν ἡμέρα ἄκουγε τά προβλήματα τοῦ κόσμου προσπαθώντας νά καθοδηγήση, προσπαθώντας νά μήν ἀποκάμη ὁ ἴδιος μέ αὐτά
τά ὁποῖα ἄκουγε δίνοντας συγχρόνως συγχώρεσι
καί ἐλπίδα.
Καθώς εἶχε διασχίσει σχεδόν ὄλη τή διαδρομή
γιά τό σπίτι του, ξαφνικά πάτησε φρένο μπροστά σ᾿
ἕνα μαγαζί πού πουλοῦσε σάντουϊτς. Κατέβηκε καί
μέ δυό-τρία γρήγορα βήματα μπῆκε μέσα στό κατάστημα. Ἡ βροχή εἶχε δυναμώσει. Τά γυαλιά μυωπίας του θόλωσαν. Τά ἔβγαλε καί τά σκούπισε μέ τό ἐσώρασό του.
Στό κατάστημα δέν ὑπῆρχε ἄλλος πελάτης. Δύο
κοπέλλες πίσω ἀπ᾿ τόν γκισέ καί ἕνας νεαρός ὁ
ὁποῖος μᾶλλον πήγαινε τίς παραγγελίες στα σπίτια
–Θά ἤθελα παρακαλῶ, δύο σάντουϊτς με γύρο
καί δύο μέ σουβλάκι, εἶπε ὁ ἱερέας.
Οἱ δύο κοπέλες κοιτάχτηκαν στά μάτια, μέ διάθε-
σι νά ἀστειευτοῦν. Ὁ ἱερέας κατευθύνθηκε πρός τό
ψυγεῖο μέ τά ἀναψυκτικά καί πῆρε δύο. Τά τοποθέ-
τησε δίπλα στήν ταμειακή μηχανή. Αὐτά τά ὁποῖα
ζήτησε ἦταν ἕτοιμα.
–Τί ὀφείλω παρακαλῶ….., ἀπευθύνθηκε στήν κοπέλλα πού κτυποῦσε τά πλῆκτρα τῆς ταμειακῆς βαριεστημένα. Ἀντί, ὅμως, γιά τήν τιμή τῆς παραγγελίας ὁ ἱερέας δέχτηκε μία ἐρώτησι...
―Πάτερ, ξέρετε τί ἡμέρα εἶναι σήμερα; Μήπως ξεχάσατε;
Ὁ ἱερέας παραξενεύτηκε...
―Τί ἡμέρα εἶναι...;
—Εἶναι Παρασκευή, πάτερ... δέν εἶναι νηστεία;
Ἐσεῖς πρέπει νά μᾶς δείχνετε τό καλό παράδειγμα
καί ὄχι νά τρῶτε κρέατα τέτοια ἡμέρα...
Ὁ ἱερέας χαμήλωσε το κεφάλι του. Ἔβγαλε ἀπ᾿
τό πορτοφόλι του τό ποσό τό ὁποῖο εἶδε νά ἀναγράφεται πάνω στήν ταμειακή μηχανή.
–Κρατῆστε τά ρέστα... θά ἤθελα να προσεύχεστε
γιά μένα, εἶμαι ἕνας ταλαίπωρος ἄνθρωπος γεμάτος
πάθη..., εἶπε καί βγῆκε ἀπ᾿ τό μαγαζί.
Ἡ κοπέλα παρατήρησε ὅτι ὁ ἱερέας βγαίνοντας
ἀπ' τό μαγαζί τους δέν κατευθύνθηκε πρός τό αὐτοκίνητό του. Γεμάτη ἱκανοποίησι γι' αὐτό τό ὁποῖο
εἶπε, ἔκανε νά βγῆ καί αὐτή ἔξω...
—Μά ποῦ πάει...,, εἶπε κοιτώντας τήν ἄλλη κοπέλα ἡ ὁποία εἶχε σαστίσει μέ τό ὅλο σκηνικό.
Ὁ ἱερέας κατευθύνθηκε πρός τήν ἀντίθετη πλευρά πρός ἐκείνη πού βρισκόταν ἡ πορεία του πρός
τό σπίτι του. Μέ γοργό βῆμα σέ λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε στο σημεῖο στό ὁποῖο ἤθελε. Ἕνας κάδος σκουπιδιῶν. Ἡ βροχή ἄρχισε νά δυναμώνη ἀκόμα περισσότερο.
—Ἀδελφέ, μπορῶ νά σέ ἀπασχολήσω λίγο...,
ἦταν τα λόγια τοῦ ἱερέως πρός τόν μελαψό ἄνδρα
ὁ ὁποῖος ἔψαχνε μέσα στα σκουπίδια. Ὁ ἄνδρας
ἄφησε τίς σακκοῦλες τίς ὁποῖες εἶχε στό χέρι του.
Κατευθύνθηκε πρός τόν ἱερέα. Στάθηκε ἀκριβῶς
μπροστά του. Τά μάτια τους κοινωνοῦσαν τήν ἴδια
βροχή, τόν ἴδιο ἀέρα, τό ἴδιο κρύο... ὁ ἱερέας δέν εἶπε κάτι ἄλλο. Ἄπλωσε τά χέρια του μέ τίς σακκοῦλες μέ
τά σάντουϊτς καί τά ἀναψυκτικά.
Ὁ μελαψός ἄνδρας δέν ἅπλωσε τα δικά του.
Μάλλον δέν πίστευε ὅτι αὐτό τοῦ συμβαίνει. Ἕνα
μικρό παιδάκι, μᾶλλον ὁ γυιός του, τό ὁποῖο στεκόταν δίπλα του ἅπλωσε τά μικρά καί ἀδύνατα χεράκια του καί πῆρε τίς σακκοῦλες καί ἄρχισε νά τίς περιεργάζεται. Ὁ ἱερέας μέ ἕνα νεῦμα συγκαταβάσεως γύρισε καί ἀπομακρύνθηκε. Φτάνοντας στό αὐτοκίνητό του, τό ὁποῖο τό εἶχε ἀφήσει μπροστά στό σα-
ντουϊτσάδικο, τόν περίμενε μιά ἔκπληξι. Ἡ κοπέλα ἡ ὁποία τοῦ εἶχε κάνει τήν παρατήρησι εἶχε βγεῖ ἔξω
γιά νά δῆ ποῦ πῆγε... τά εἶχε δεῖ ὅλα.
―Πάτερ... συγγνώμη...
Δέν πρόλαβε, ὅμως, νά ὁλοκληρώση. Ὁ ἱερέας τῆς
ἔπιασε τά χέρια καί διακόπτοντάς την εἶπε:
–Μή στεναχωριέσαι νά εὔχεσαι γιά μένα, καλό
σου βράδυ.
Τά μάτια τῆς κοπέλλας βούρκωσαν... δύο-τρία
δάκρυα κύλισαν στά μάγουλά της καθώς ἔβλεπε τό
αὐτοκίνητο τοῦ ἱερέως νά χάνεται μέσα στήν βρο-
χερή νύχτα.
Ἀπ᾿ τό ἀπέναντι πεζοδρόμιο περνοῦσαν τώρα ὁ
μελαψός ἄνδρας μέ τό μικρό παιδάκι του γελώντας
καί τρώγοντας αὐτά τά ὁποῖα τούς πρόσφερε ὁ ἱερέας. Ἡ κοπέλα μπῆκε μέσα στο μαγαζί.
—Εἶσαι καλά; τή ρώτησε ἡ συνάδελφός της.
—Μεγάλο κακό τό νά κρίνουμε γρήγορα καί ἐπι-
πόλαια μόνο ἀπό αὐτά τά ὁποῖα βλέπουμε..., εἶπε
μέ τρεμάμενη φωνή.
Ἀρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου»
ΓΝΩΡΊΖΕΤΕ;
«Καθώς τό 1912 ἀπελευθερώνονταν ἀπό
τόν τουρκικό ζυγό διάφορες περιοχές και διάφορα
νησιά τῆς πατρίδας μας, συνέβαινε κάτι τό θαυμα
στό Πολλές φορές ἡ ἡμέρα τῆς ἀπελευθερώσεως συνέπιπτε μέ τήν ἑορτή τοῦ πολιούχου ἁγίου. Τοῦ
λέω [τοῦ ὁδηγοῦ τοῦ ταξί], ἡ Χίος ἀπελευθερώθηκε στήν ἑορτή τοῦ πολιούχου της, ἁγίου Μηνᾶ (1
Νοεμβρίου). Καί ἡ Λέσβος ἐπίσης, 8 Νοεμβρίου, πού πανηγυρίζει ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ στό Μανταμάδο.
Ὁ ὁδηγός παρακολουθοῦσε προσεκτικά. Τοῦ λέω,
καί ἡ Θεσσαλονίκη ἔγινε ἑλληνική ἀνήμερα τοῦ ἁγί
ου Δημητρίου, 26 Ὀκτωβρίου. Τοῦ ἀναφέρω καί τέταρτο παράδειγμα. Καί ἡ Καστοριά ἔγινε Ἕλληνκή, στήν ἑορτή τοῦ πολιούχου της ἁγίου Μηνᾶ, 1 Νοεμβρίου»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
