Παρακλητικός Κανών εις τους Αγίους Κυπριανό και Ιουστίνης

 

Παρακλητικός Κανών εις τους Αγίους Κυπριανό και Ιουστίνης

Ποίημα Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου
Μ. Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας

 

†Εορτάζoνται στις 2 Οκτωβρίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὰ παρόντα τροπάρια·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς Ἱεράρχης καὶ στεῤῥὸς ἀθλοφόρος, Κυπριανὲ ἱερομάρτυς Κυρίου, καὶ Ἰουστίνα μάρτυς καλλιπάρθενε, πάσης ἡμᾶς ῥύσασθε, συμφορᾶς καὶ ἀνάγκης, καὶ ἐξ ἐπιθέσεων, τοῦ δολίου βελίαρ, καὶ βοηθεῖτε πᾶσι συμπαθῶς, τοῖς τρυχομένοις, κακία τοῦ ὄφεως.

Δόξα.
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Θείου πνεύματος, τῇ χορηγίᾳ, φῶς προσέλαβες, θεογνωσίας, Κυπριανὲ καταισχύνας τὸν δράκοντα, καὶ μαρτυρίου τὸν δρόμον διήνυσας, σὺν Ἰουστίνη ὁμοῦ τῇ θεόφρονι, μεθ’ ᾖς πρέσβευε, Τριάδι τῇ Πανοικτίρμονι, δωρήσασθαι τὸ μέγα ἔλεος.

Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Δυὰς σῴζεις ἡμᾶς τῶν Ἁγίων. Γερασίμου.

ᾨδὴ α΄ Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Δυὰς τῶν Ἁγίων πανευκλεής, Τριάδα τὴν θείαν, δυσωπήσατε ἐκτενῶς, ὦ Κυπριανὲ σὺν Ἰουστίνη, ἐκλυτρωθῆναι ἡμᾶς πάσης θλίψεως.

Ὑψόθεν βραβεύσατε ἐκ Θεοῦ, τοῖς περισχεθείσι, τῇ κακία τοῦ δυσμενοῦς, ὧ Κυπριανὲ σὺν Ἰουστίνη, ἀπαλλαγὴν καὶ ταχεῖαν ἐκλύτρωσαι.

Ἀθλήσει δοξάσαντες τὸν Χριστόν, παθῶν ἀδοξίας, καὶ κηλίδων τῶν τῆς ψυχῆς, ὧ Κυπριανὲ σὺν Ἰουστίνη, τοὺς προσιόντας ὑμῖν ἐκκαθάρατε.

Θεοτοκίον.
Σαρκὸς ὁμοιώματι ὑπὲρ νοῦν, τεκοῦσα Παρθένε, τὸν Σωτῆρα καὶ Ποιητήν, αὐτὸν ἐκδυσώπει Θεοτόκε, πάντας σωθῆναι τοὺς σὲ μεγαλύνοντας.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Σωτηρίας λιμένα, τὸν σὸν ναὸν ἔχοντες, πάσης τρικυμίας καὶ ζάλης, βίου ῥυόμεθα, Κυπριανὲ ἱερέ, τούτῳ προστρέχοντες πίστει, καὶ τὴν σὴν ἀντίληψιν, ἐπικαλούμενοι.

Ὡς λαβόντες τὴν χάριν, παρὰ Θεοῦ Ἅγιοι, λύειν μηχανάς τοῦ βελίαρ, ὑμῶν δεήσεσι, Κυπριανὲ ἱερέ, καὶ Ἰουστίνα θεόφρον, ἐκ τῆς τούτου ῥύσασθε, ἡμᾶς κακώσεως.

Ζηλωτὰς καλῶν ἔργων, βίῳ σεμνῷ δείξατε, τοὺς εἰλικρινῶς προσιόντας, ἡμῶν τῇ χάριτι, Κυπριανὲ ἱερέ, καὶ Ἰουστίνα θεόφρον, ἱλασμὸν αἰτούμενοι, ἡμῖν καὶ ἔλεος.

Θεοτοκίον.
Ὁ περίδοξος θρόνος, τὸ τοῦ Θεοῦ σκήνωμα, Κεχαριτωμένη παρθένε, σκεῦός με ἔργασαι, δι’ ἐναρέτου ζωῆς, τῆς θεϊκῆς χορηγίας, τὸν θερμῶς προστρέχοντα, ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Διάσωσον Κυπριανέ θεοφάντορ σὺν Ἰουστίνη, πάσης βλάβης καὶ ἐπηρείας τοῦ ὄφεως, τοὺς καταφεύγοντας πόθῳ ὑμῶν τῇ σκέπη.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καί τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Πρεσβείαις ὑμῶν, ἀπαύστως τειχιζόμενοι, ἐχθροῦ πονηροῦ, τὰς μηχανὰς ἐκτρέπομεν, Κυπριανὲ μακάριε, Ἰουστίνα τε νύμφη τοῦ Κτίσαντος καὶ διὰ τοῦτο τὴν χάριν ὑμῶν, εὐσήμῳ ἐν στόματι κηρύττομεν.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἱλασμὸν τε καὶ ἴασιν, καὶ μαγγανειῶν παντοίων ἐκλύτρωσιν, ἐξαιτήσασθε μακάριοι, τοῖς ὑπὸ τὴν σκέπην ὑμῶν σπεύδουσι.

Συντριβέντες ταῖς θλίψεσι, καὶ ταῖς ἐπηρείαις τοῦ πολεμήτορος, τῇ πρεσβείᾳ ὑμῶν σπεύδομεν, ὡς ἂν συνοχῆς πικρᾶς ῥυσθείημεν.

Ἡ Μονὴ ὑμῶν Ἅγιοι, ὤφθη ἰατρεῖον πάσης κακώσεως, τοὺς ἐν ταύτῃ γὰρ προστρέχοντας, συμφορῶν καὶ πόνων ἀπαλάσσετε.

Θεοτοκίον.
Μαριὰμ ὑπεράμωμε, τὴν μεμολυσμένην ψυχήν μου πάθεσιν, ἀποκάθαρον σῇ χάριτι, καὶ φωτὸς τοῦ θείου με ἀξίωσον.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἄνωθεν ἡμᾶς, ἐποπτεύοντες μὴ παύσησθε, Ἰουστίνα καὶ σοφὲ Κυπριανέ, τοὺς τῇ σκέπῃ ὑμῶν πίστει καταφεύγοντας.

Σύντριψον ὀφρύν, τοῦ δολίου πολεμήτορος, τοῦ ζητοῦντος τὴν ἀπώλειαν ἡμῶν, ὧ δυὰς κλεινῶν Ἁγίων θεοδόξαστε.

Ταύτην τὴν Μονήν, ἀεὶ σκέπετε δεόμεθα, Ἰουστίνα καὶ σοφὲ Κυπριανέ, καυχωμένην τῇ πλουσίᾳ ἡμῶν χάριτι.

Θεοτοκίον.
Ὤφθης τοῦ Θεοῦ, ναὸς θεῖος καὶ ὑπέρφωτος, Θεοτόκε σωματώσασα αὐτόν, διὸ λῦσον τῶν παθῶν μου τὴν σκοτόμαιναν.

ᾨδὴ ς΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Ναμάτων, τῶν μυστικῶν πεπλησμένοι, ὡς δοξάσαντες Χριστὸν ἐν ἀθλήσει, Κυπριανὲ καὶ σεμνὴ Ἰουστίνα, τοὺς τῶν παθῶν ἡμῶν ἄνθρακας σβέσατε, καὶ ἀναβλύσατε ἡμῖν, παρακλήσεως ὕδωρ σωτήριον.

Ἀφράστως, τῷ εὐσεβεῖ ὁραθέντες, ἐκδηλώσατε αὐτῷ παραδόξως, Κυπριανὲ καὶ σεμνὴ Ἰουστίνα, τὴν εὐδοκίαν Θεοῦ τὴν σωτήριον, περὶ τῆς Μάνδρας τῆς ὑμῶν, ἣν φρουρεῖτε ὑμῶν παρακλήσεσι.

Γαλήνην, καὶ ψυχικὴν σωτηρίαν, καὶ σωμάτων ταχινὴν θεραπείαν, Κυπριανὲ καὶ σεμνὴ Ἰουστίνα, καὶ μαγειῶν χαλεπῶν ἀπολύτρωσιν, αἰτήσασθε τοῖς εὐλαβῶς, τῇ πρεσβείᾳ ὑμῶν καταφεύγουσι.

Θεοτοκίον.
Ἰλύος, φθοροποιῶν παθημάτων, οἰκτιρμῶν σου Θεοτόκε τοῖς ῥείθροις, τὴν ῥυπωθείσαν μου πλῦνον καρδίαν, καὶ καθαρόν με παράστησον δέομαι, ἐν ὥρα δίκης τῆς φρικτῆς, τοῦ Υἱοῦ σου τῷ βήματι Ἄχραντε.

Διάσωσον, Κυπριανὲ θεοφάντορ σὺν Ἰουστίνη, πάσης βλάβης καὶ ἐπηρείας τοῦ ὄφεως, τοὺς καταφεύγοντας πόθῳ ὑμῶν τῇ σκέπη.

Ἄχραντε ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Ὡς βοηθοὶ καὶ θερμοὶ ἀντιλήπτορες, τῶν προσιόντων ὑμῖν μετὰ πίστεως, παθῶν ἀκαθάρτων λυτρώσασθε, Κυπριανὲ Ἰουστίνα τε ἔνδοξοι, ἡμᾶς τῇ τοῦ Πνεύματος χάριτι.

Προκείμενον.
Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ (δίς).
Στίχος. Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῆ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον.
(Κεφ. ι΄ 5 – 8).
Τῷ καιρῶ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα Μαθητὰς αὐτοῦ, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε ἐκβάλλειν αὐτά, καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τούτους ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς, παραγγείλας αὐτοῖς, λέγων· εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν μὴ εἰσέλθητε. πορεύεσθε δὲ μάλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε, λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δῶτε.

Δόξα.
Ταῖς τῶν σῶν Μαρτύρων, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ὄμβροις θείου Πνεύματος, Κυπριανὲ ἱεράρχα, Ἰουστίνα πάνσεμνε, τὰς ψυχὰς δροσίσατε ἡμῶν ἄνωθεν, καὶ παθῶν παύσατε, τὴν ἄσπετον φλόγα, τὴν πικρῶς ἡμᾶς ἐκτήκουσαν, καὶ ἅπαν τέχνασμα, καθ’ ἡμῶν δολίως κινούμενον, μαγγανειῶν συντρίψατε, ταῖς ὑμῶν θερμαῖς ἀντιλήψεσιν, εἰρήνην βαθεῖαν, αἰτούμενοι ἡμῖν παρὰ Χριστοῦ, ὡς ἡμῶν πρέσβεις πρὸς Κύριον, καὶ πταισμάτων ἄφεσιν.

Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ὡς ἐῤῥύσω τὸ πάλαι, τὴν γυναῖκα παμμάκαρ ἐκ πικρᾶς μάστιγος, οὕτως ἐκ πάσης βλάβης, καὶ χαλεπῆς μαγείας, ἀνωτέρους διάσῳζε, Κυπριανὲ ἱερέ, τοὺς σὲ ὑμνολογοῦντας.

Νοσημάτων παντοίων, καὶ κινδύνων ἐν βίῳ καὶ περιστάσεων, σκανδάλων ὀλεθρίων, μαγγανειῶν καὶ πόνων, ἀσινεῖς διασώσατε, Κυπριανὲ ἱερέ, ἡμᾶς σὺν Ἰουστίνη.

Γεωργεῖν θεῖον φόβον, καὶ κατάνυξιν θείαν καὶ βίον κρείττονα, ἡμᾶς τοὺς ἐνοικοῦντας, ὑμῶν τῇ θεία Μάνδρα, ἐνισχύσατε Ἅγιοι, Κυπριανὲ ἱερέ, καὶ μάρτυς Ἰουστίνα.

Θεοτοκίον.
Ἐξ ἀχράντου γαστρός σου, ὁ Ὑπέρθεος Λόγος σάρκα προσείληφε, καὶ ἔσωσε τὸν κόσμον, τῆς πάλαι ἁμαρτίας, Θεοτόκε δ’ ἔλεος, ὅθεν σωθῆναι κἀμέ, αὐτὸν ἀεὶ δυσώπει.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ῥυσθεὶς ὁ νέος, τῆς τοῦ ἐχθροῦ μαγγανείας, ὡς προσέφυγεν ὑμῶν τῇ προστασίᾳ, πιστῶς τὴν θείαν χάριν, ὑμῶν ἀνακηρύττει.

Αἶνον προσᾴδει, ὡς δι’ ὑμῶν ἰαθεῖσα, ὑμῖν Ἅγιοι γυνὴ ἄλλη ἐν πίστει, πᾶσι γὰρ δωρεῖσθε, ἰάματα ποικίλα.

Σωματικῶν με, καὶ ψυχικῶν νοσημάτων, θεραπεύσατε ὑμῶν τῇ ἀντιλήψει, Κυπριανὲ πάτερ, ὁμοῦ σὺν Ἰουστίνη.

Θεοτοκίον.
Ἰσχύν μοι δίδου, καταπατεῖν Θεοτόκε, τοῦ ἀλάστορος τὴν κατ’ ἐμοῦ μανίαν, ἵνα σὲ δοξάζω τὴν Κεχαριτωμένην.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μαγείας ἀκαθάρτου, ἀσινεῖς τηρεῖτε, καὶ μαγγανείας ἁπάσης μακάριοι, τοὺς ἀδιστάκτῳ καρδία ὑμῖν προσφεύγοντας.

Οἱ φύλακες καὶ ῥύσται, ταύτης ὑμῶν τῆς ποίμνης, Κυπριανὲ Ἰουστίνα τε ἔνδοξοι, αὐτὴν λυτροῦσθε σκανδάλων τοῦ πολεμήτορος.

Ὑψίστου νῦν τῷ θρόνῳ, ἐν δόξῃ ἑστῶτες, Κυπριανὲ Ἰουστίνα τε ἔνδοξοι, τὰς ἐκ καρδίας δεήσεις ἡμῶν προσδέξασθε.

Θεοτοκίον.
Ὑδάτων ἀπωλείας, ῥῦσαί με Παρθένε, καὶ πρὸς πηγὴν ἀπαθείας με ἴθυνον, ἵνα ζωῆς αἰωνίου γένωμαι μέτοχος.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις θεηγόρε Κυπριανέ, ὁ στεῤῥῶς ἀθλήσας, καὶ αἰσχύνας τὸν δυσμενῆ, χαίροις καλλιμάρτυς, Κυρίου Ἰουστίνα, ἀστέρες εὐσεβείας, ἀειλαμπέστατοι.

Πλάνης καταπτύσας σκότος δεινόν, τῷ φωτὶ προσῆλθες, τῆς Τριάδος Κυπριανέ, διὰ τῆς καλλίστης, παρθένου Ἰουστίνης, μεθ’ ᾖς καὶ τὸν ἀγῶνα, τὸν θεῖον ἤνυσας.

Χαίρετε προστάται τῶν εὐσεβῶν, Κυπριανὲ πάτερ, Ἰουστίνα τε θαυμαστή, χαίρετε μεσῖται, ἡμῶν πρὸς τὸν Δεσπότην, καὶ ταύτης τῆς ἁγίας Μονῆς οἱ ἔφοροι.

Φρίττει τῶν δαιμόνων ἅπας ἑσμός, Κυπριανὲ μάκαρ, Ἰουστίνα τε εὐκλεής, ὑμῖν τὴν δοθεῖσαν, παρὰ Κυρίου χάριν, καὶ πόῤῥω ἐξ ἀνθρώπων, ἀποδιώκονται.

Ῥύσασθε μαγείας τῆς χαλεπῆς, Κυπριανὲ μάκαρ, Ἰουστίνα ἡ εὐκλεής, τοὺς τῇ μοχθηρίᾳ, αὐτῆς συνεχομένους, ψυχῶν τὲ καὶ σωμάτων, πάθη ἰώμενοι.

Ταύτην τὴν ἁγίαν ὑμῶν Μονήν, σκέπετε ἀπαύστως, ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς, Κυπριανὲ πάτερ, ὁμοῦ σὺν Ἰουστίνη, αὐτὴν ἐπευλογοῦντες, ὑμῶν τῇ χάριτι.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.

Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τῇ χορηγίᾳ, φῶς προσέλαβες, θεογνωσίας, Κυπριανὲ καταισχύνας τὸν δράκοντα, καὶ μαρτυρίου τὸν δρόμον διήνυσας, σὺν Ἰουστίνη ὁμοῦ τῇ θεοφρονι, μεθ’ ἧς πρέσβευε, Τριάδι τῇ πανοικτίρμονι, δωρήσασθε ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάντας τοὺς προσπίπτοντας πιστῶς, ὑμῶν τῇ Ἁγία εἰκόνι, Κυπριανὲ ἱερέ, Ἰουστίνα πάνσεμνε, νύμφη Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, πάσης βλάβης λυτρώσασθαι, καὶ τῶν σοφισμάτων, τοῦ δολίου δράκοντος, καὶ μαγειῶν χαλεπῶν, πᾶσι δὲ αἰτεῖσθαι θεόθεν, ἄλυπον ζωὴν ἐν εἰρήνη, καὶ πταισμάτων ἄφεσιν δεόμεθα.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Κυπριανέ ῥύσασθε σὺν ̓Ιουστίνῃ,
Γεράσιμον μάστιγος τῆς τῶν δαιμόνων.

 

Σεργκέι Ιωσήφοβιτς Φουντέλ!!!Στους τοίχους της Εκκλησίας!!!! 72

 

Η Τάνια, μια νεαρή κριτικός τέχνης, συνέλεξε εικόνες. Άρχισαν να τη ρωτούν: «Δεν είσαι πιστή;» Εκείνη απέρριψε: «Δεν είμαι πιστή». Μετά κατέληξε σε ψυχιατρείο, και τώρα, ξαπλωμένη σε σοκ ινσουλίνης, δηλ. αναίσθητη, ρώτησε δυνατά: «Κύριε, είσαι εκεί; Πες μου: υπάρχεις;»

Σεργκέι Ιωσήφοβιτς Φουντέλ!!!Στους τοίχους της Εκκλησίας!!!! 71

 

Δεν καταλαβαίνω τίποτα για τα δεινά του κόσμου, εκτός από ένα πράγμα: ο Δημιουργός του κόσμου μπήκε σε αυτόν, έστειλε τον Αγαπημένο Του Υιό μέσα του. Ο Χριστιανισμός διδάσκει για έναν Θεό που υποφέρει, που υποφέρει όχι από ενοχή, αλλά από συμπόνια, από αγάπη. Και αν ναι, τότε η ταλαιπωρία δεν είναι τρομερή, αφού δεν μπορεί να χωριστεί από την αγάπη και δεν μπορεί να χωριστεί από τον Θεό. «Ο Θεός υποφέρει εν σαρκί…»

Γι' αυτό ρωτάμε ευθαρσώς: «Δείξε μου τα βάσανα του συντρόφου σου» (Στιχήρα στην ευαγγελική διακήρυξη, Τρίτη, 2η εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής).

ΖΟΎΜΕ ΤΡΑΓΙΚΈΣ ΣΤΙΓΜΈΣ.

ΚΑΛΗΜΈΡΑ.

Σεργκέι Ιωσήφοβιτς Φουντέλ!!!Στους τοίχους της Εκκλησίας!!!! 70

 

Λένε ότι ο π. Ο Βλαντιμίρ Κριβολούτσκι, έχοντας επιστρέψει στο σπίτι από το στρατόπεδο και περιμένοντας τον επικείμενο θάνατο (ήξερε ότι είχε καρκίνο), τέλεσε μια νεκρική ακολουθία για τον εαυτό του, δηλ. έκανε την νεκρώσιμη τελετή στον εαυτό του. Και πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο δυνατό, ότι ένας άνθρωπος μπορεί ξαφνικά να απομακρυνθεί από τον εαυτό του και, κοιτάζοντας τον εαυτό του από το πλάι, να κλάψει πικρά όχι για τον «εαυτό του», αλλά για αυτόν τον άψυχο αμαρτωλό που βρίσκεται δίπλα του, ο οποίος το έκανε πολύ για να σκοτεινιάσει το πρόσωπο του Σωτήρα.

«Κλαίω και λυγίζω, όταν σκέφτομαι τον θάνατο και βλέπω την ομορφιά μας, δημιουργημένη κατ' εικόνα του Θεού, ξαπλωμένη στους τάφους, άσχημη, άδοξη, χωρίς μορφή .

''Η νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται από τη μετάνοια...''~ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ).Η Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

 

Στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ακούσια θλίψη γεμίζει τώρα την ψυχή μας, που συχνά ξεχύνεται με δάκρυα όταν ακούμε από τα ευαγγελικά αναγνώσματα και τους συγκινητικούς ύμνους τη συγκινητική ιστορία τουτα βάσανα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Και εμείς οι Χριστιανοί, μέλη του Σώματος Του, ευλογημένα από Αυτόν, να μην Τον συμπονέσουμε, πληγωμένοι από το ακάνθινο στεφάνι, να μην θρηνούμε με κάθε θλίψη στη θέα του ανείπωτου μαρτυρίου του μεγαλύτερου Ευεργέτη μας; Δεν είναι μόνο δύσκολο, αλλά και θετικά αδύνατο να φανταστεί κανείς κάτι πιο εκπληκτικό από το θέαμα του Γολγοθά. Ιδού το απερίγραπτο θαύμα της Θείας αγάπης για το επαναστατημένο πλάσμα, τον άνθρωπο. Άρχισε, αυτό το θαύμα, στον επίγειο παράδεισο, μαζί με τη δημιουργία του ανθρώπου, και ολοκληρώθηκε στον Γολγοθά με τον θάνατο του Θεανθρώπου. Δημιουργημένος από τη Θεία αγάπη, ο αρχέγονος άνθρωπος ήταν προικισμένος με όλες τις τελειότητες και τις απολαύσεις της ζωής. Τι άλλο θα μπορούσε να ευχηθεί στον παράδεισο, έχοντας λάβει όλα όσα χρειαζόταν από τον Θεό; Αν μας ρωτούσαν: «Τι χρειάζεσαι για να είναι η ζωή σου ευτυχισμένη;», τότε μάλλον θα απαντούσαμε: «Θα θέλαμε να μην υπάρχουν καταστροφές, συμφορές ή θλίψεις στη γη, ώστε όλοι να απολαμβάνουν τα πάντα. Χωρίς να έχουμε λόγους να έχουμε εχθρότητα μεταξύ τους και, τέλος, για να μην πεθάνουν ποτέ οι άνθρωποι, αλλά να είναι αιώνια μακάριοι». Ετσι;

Και φανταστείτε, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ότι όλα αυτά δόθηκαν σε ένα άτομο: το άτομο δεν είχε ακόμη προλάβει να εκφράσει αυτήν την επιθυμία, αλλά ένας στοργικός Θεός του έδωσε τα πάντα χωρίς το αίτημά του. Ο Θεός - η Παντοδύναμη Αγάπη - δημιούργησε τον άνθρωπο όχι για τίποτε άλλο, αλλά ακριβώς για ευδαιμονία και αιώνια ευδαιμονία. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να γευτεί την πληρότητα αυτής της ευδαιμονίας, ο στοργικός Δημιουργός έδωσε στον άνθρωπο λογική και ελευθερία. Αλλά ένα άτομο παραμένει πάντα άτομο. Ξέρουμε πώς είναι τώρα οι άνθρωποι με τις κλίσεις τους. Οι ίδιες αμαρτωλές κλίσεις ήταν εγγενείς στους πρώτους ανθρώπους. Ένας άνθρωπος που έχει λάβει τα πάντα για ευδαιμονία από τον Θεό δεν είναι ικανοποιημένος με την υπέροχη κατάστασή του, σκέφτεται: «Αυτό δεν είναι αρκετό για μένα». Τα δελεαστικά λόγια του φιδιού: Θα είστε σαν θεοί (Γένεση 3:5) - γέννησε την επιθυμία στον άνθρωπο να είναι Θεός. Λιγότερο από κατώτερο από τους Αγγέλους (βλέπε: Ψαλμ. 8:6), ένας βασιλιάς στον οποίο όλα τα γήινα ζώα και τα θηρία ήταν υποταγμένα, ένα άτομο σε έναν παράδεισο γλυκύτητας δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανοποιημένο με την κατάστασή του. Και ο άνθρωπος επιθυμούσε αυτό που δεν συνάδει με την περιορισμένη, κτιστή φύση του, και έτσι διαπράχθηκε το πρώτο μεγάλο αμάρτημα.

Και έτσι αρχίζει η ιστορία των δεινών της ανθρωπότητας, αρχίζει μια μακρά σειρά αντίστασης στο Θείο θέλημα, λάθη, εγκλήματα και καταστροφές ενός επαναστατημένου, ανεκπαίδευτου πλάσματος. Πόσες υποσχέσεις, διαθήκες, απειλές και τιμωρίες του Θεού χρησιμοποιήθηκαν για να νουθετεί και να αποκατασταθεί ο πεσμένος άνθρωπος! Τέλος, για να τον ανεβάσουν στην πρώτη κατάσταση που χάθηκε από την αμαρτία, τις τελευταίες μέρες εφαρμόστηκε ένα τέτοιο μέσο που μόνο η Θεϊκή άπειρη αγάπη μπορούσε να επινοήσει. Ο ίδιος ο Υιός του Θεού πήρε ανθρώπινη σάρκα! Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπο θεό - για να τον κάνει αυτό που ο άνθρωπος με τόλμη φιλοδοξούσε κάποτε. Ο Θεάνθρωπος, που δεν διέπραξε αμαρτία, προσέφερε τον εαυτό Του ως θυσία για τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Η δικαιοσύνη του Θεού, που απαιτεί την τιμωρία των ενόχων, ικανοποιήθηκε. Ο Έργος του Σταυρού του εκτεινόταν από τη Βηθλεέμ έως τον Γολγοθά και τελείωσε στον Γολγοθά.

Αυτή η πίκρα του ποτηριού όλων των ανθρώπινων κακών, που έπρεπε να πιει ο Σωτήρας για την ανθρωπότητα στον Γολγοθά, ήταν τόσο τρομερή για τον Αναμάρτητο που Τον έφερε σε θλίψη και πόνο. «Πατέρα μου», προσευχήθηκε στον Κήπο της Γεθσημανή, «αν είναι δυνατόν να φάμε, αφήστε αυτό το ποτήρι να περάσει από μένα (Ματθαίος 26:39). Η ψυχή μου είναι λυπημένη μέχρι θανάτου (Ματθαίος 26:38). Είναι λυπηρό, φυσικά, όχι επειδή φοβόταν τον επικείμενο θάνατό του. Ο θάνατος είναι τρομερός για τους αμαρτωλούς, φοβερός λόγω του άγνωστου, ή μάλλον, λόγω του άγνωστου της μελλοντικής μοίρας πέρα ​​από τον τάφο. Για τον Υιό του Θεού τέτοιος φόβος ήταν αδύνατος. Όλα είναι γνωστά σε Αυτόν, και το μέλλον μοιάζει με το παρόν. Είναι λυπηρό - από την παρουσίαση της τρομακτικής, απερίγραπτης μάζας της ανθρώπινης ανομίας, από τη σοβαρότητα της τιμωρίας για αυτές τις ανομίες. Ποια ήταν η σοβαρότητα του βασάνου του Θείου Πάσχοντος, εμείς, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ακούσαμε από την ανάγνωση του Ευαγγελίου μόλις τώρα. Όμως το Ευαγγέλιο μας μεταφέρει μόνο εξωτερικά βάσανα, χειροπιαστά από τα εξωτερικά συναισθήματα του ακροατηρίου, χωρίς να αποκαλύπτει τι συνέβη στο πνεύμα Του, χωρίς να εξηγεί τα μυστικά της εσωτερικής οδύνης του Θεανθρώπου. Τι μπορεί να συγκριθεί με αυτό το βάσανο; Υπήρχαν πολλοί ταλαίπωροι στον κόσμο, σκοτώθηκαν απάνθρωπα, πολλοί περισσότεροι και θα υπάρξουν περισσότεροι, αλλά τέτοιος Πάσχων δεν υπήρξε ποτέ και δεν θα υπάρξει ποτέ. Είναι δύσκολο για έναν δίκαιο άνθρωπο να υποφέρει, να υποφέρει άδικα, χωρίς ενοχές, αλλά αν δεν βρει την αλήθεια στους ανθρώπους, μπορεί να βρει παρηγοριά στο γεγονός ότι υπάρχει ένας Δίκαιος Θεός που δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ. Αυτή η πίστη μπορεί να ανακουφίσει τα πιο σοβαρά βάσανα. Όμως ο σταυρωμένος Χριστός στερείται αυτή τη μοναδική παρηγοριά. Όλη η πληρότητα της Θείας Δικαιοσύνης έπεσε πάνω Του με το βάρος της, γιατί έφερε πάνω Του ολόκληρο το σύνολο των εγκλημάτων του αμαρτωλού κόσμου, όπως λέει ο Προφήτης: οι αμαρτίες του κόσμου μας είναι πάνω Του (βλέπε: Ησ. 53:5 ). Ο Πατέρας Τον άφησε, και από την ψυχή που πάσχει ήρθε μια εκπληκτική κραυγή: Θεέ μου, Θεέ μου, με εγκατέλειψες (Ματθαίος 27:46);

Δεν υπάρχουν λέξεις άξιες να απεικονίσουν όλο το μεγαλείο της Θυσίας του Γολγοθά, όλη την πληρότητα της απεριόριστης Θεϊκής αγάπης για την εγκληματική ανθρωπότητα. Πώς αντέδρασε η ανθρωπότητα σε αυτό το πρωτοφανές γεγονός του Γολγοθά; Οι άνθρωποι όχι μόνο σήκωσαν τον Ευεργέτη τους στον Σταυρό, αλλά δεν σταμάτησαν να Τον κοροϊδεύουν υποφέροντας στον Σταυρό. Τέλος: Τελείωσε (Ιωάν. 19:30)! Έγινε ένα φοβερό και ένδοξο μυστήριο, ένα απερίγραπτο, πρωτόγνωρο γεγονός: ο Θείος Πάσχων παρέδωσε το πνεύμα  του.Η αναίσθητη φύση δεν άντεξε, δεν άντεξε αυτή τη στιγμή: όλη η δημιουργία άλλαξε από φόβο, ανατρίχιασε από τη φρίκη, ο ήλιος σκοτείνιασε, και το σκοτάδι σκέπασε τη γη, βάφτηκε με το αίμα του Θεανθρώπου, οι βράχοι σκίστηκαν, η κουρτίνα της εκκλησίας σκίστηκε, αποκαλύπτοντας τα Άγια των Αγίων, οι σπηλιές του τάφου άνοιξαν και ο νεκρός σηκώθηκε από τον βαθύ ύπνο του. Και οι ζωντανοί ενθουσιάστηκαν όταν άκουσαν τη βροντή των ουρανίων σημείων, άκουσαν - και μετάνιωσαν. Μερικοί από αυτούς έχουν ήδη ομολογήσει τον Εσταυρωμένο Υιό του Θεού, ενώ άλλοι, με φρίκη και φόβο, επιστρέφουν από τον τόπο του εγκλήματος (Λουκάς 23:48). Όλοι αυτοί που φώναξαν: Σταύρωσε, σταύρωσε Τον! (Λουκάς 23:21), και οι ηγέτες τους, που δεν στράφηκαν στην πίστη και δεν μετάνοιωσαν, φυσικά, δέχτηκαν ό,τι ήταν αντάξιο των πράξεών τους και τώρα βιώνουν απελπιστική θλίψη σε έναν τόπο αιώνιου βασάνου.

Όμως, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, όσο φυσικό κι αν είναι να κλαίμε για την οδυνηρή ταλαιπωρία του Κυρίου στους πρόποδες του Σταυρού, χρειάζεται περισσότερο να κλάψουμε εδώ για τον εαυτό μας, για τις αμαρτίες μας. Κλάψτε για τον εαυτό σας και για τα παιδιά σας (Λουκάς 23:28), είπε ο Θείος Σταυροφόρος στις γυναίκες της Ιερουσαλήμ στο δρόμο για τον τόπο της σταύρωσης. Πρέπει να στραφείς στον εαυτό σου. Αυτοί οι άνθρωποι, που κοίταξαν τη σταύρωση και, ίσως, φώναζαν την ώρα τους: Σταύρωσε, σταύρωσέ Τον!, ήταν αδαείς, παραπλανήθηκαν από τους ανωτέρους τους και δεν ήξεραν με βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ότι θα αναστηθεί. . Και εσείς και εγώ, αγαπητοί, τα ξέρουμε όλα αυτά σίγουρα, και ως εκ τούτου θα μας ζητηθούν περισσότερα. Είναι αλήθεια ότι τιμούμε με σεβασμό τον Σταυρό του Κυρίου και λατρεύουμε τον Κύριο που σταυρώθηκε για εμάς, αλλά αισθανόμαστε, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ότι η επίσημη τελετή λατρείας του Σταυρού δεν χρησιμεύει μόνο ως ανάμνηση ενός γεγονότος που κάποτε έγινε τόπος, αλλά χρησιμεύει και ως οπτική υπενθύμιση ότι για όλους ο Ιησούς Χριστός υπέφερε ανάμεσά μας. Δεν υπέφερε μόνο από αυτούς και όχι για αυτούς που Τον κάρφωσαν, αλλά υπέφερε και για τον καθένα από εμάς που ήταν παρόντες εδώ.

Ο Σταυρός του Χριστού μας λέει ότι οι αμαρτίες μας είναι το μεγαλύτερο κακό, γιατί ήταν η αιτία του θανάτου του Σωτήρα μας στον σταυρό. Ότι με το να επιδοθούμε σε αυτά, γινόμαστε εχθροί του Θεού και του εαυτού μας. Εκείνη η αλήθεια είναι άπειρη και τιμωρεί την ανομία με τον πιο τρομερό τρόπο, έχυσε όλο το ποτήρι της οργής της ακόμη και στον Θεάνθρωπο, που επαίνεσε να σηκώσει τις αμαρτίες του κόσμου. Αυτός, λοιπόν, ο κλήρος του αμαρτωλού, αν παραμείνει αμαρτωλός, είναι το αναπόφευκτο αιώνιο μαρτύριο του. Ο Σταυρός του Χριστού μας μιλάει για την απέραντη αγάπη του Επουράνιου Πατέρα προς το αμαρτωλό ανθρώπινο γένος, που δεν λυπήθηκε τον Μονογενή Υιό Του, αλλά Τον πρόδωσε για μας, και για την ακραία, καταπληκτική αυτοθυσία του Υιού του Θεού. Και δεν πρέπει να Του το ανταποδώσουμε με αμοιβαία αγάπη και εκπλήρωση των εντολών Του! Ο Σταυρός του Χριστού μας θυμίζει την Ορεινή μας Πατρίδα, η είσοδος της οποίας ήταν κλειστή για χιλιάδες χρόνια, αλλά τελικά, με την εμφάνιση του Σταυρού του Κυρίου, άνοιξε. μας θυμίζει εκείνες τις αιώνιες ευλογίες που έχουν προετοιμαστεί εκεί για όλους όσους αγαπούν τον Θεό από την ίδρυση του κόσμου.

Ω αγαπητή γη, η γη που επιθυμεί η καρδιά! Ποιος από τους γήινους περιπλανώμενους δεν θα ήθελε να μετακομίσει τελικά σε εσάς; Ποιος, μετά από κοπιώδεις πράξεις και κόπους, δάκρυα και κλάματα, δεν θα βιαζόταν να ηρεμήσει με χαρά στις φωτεινές κατοικίες σας, όπου δεν υπάρχουν πια δάκρυα και λύπες, αλλά μόνο ατελείωτη ευδαιμονία; Αλλά οι αμαρτίες, οι αμαρτίες δεν μας επιτρέπουν, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, να μπούμε στις αυλές του Επουράνιου Πατέρα, δεν θα μας επιτρέψουν ούτε να δούμε από μακριά την Ουράνια Ιερουσαλήμ, την πόλη μας, την Πατρίδα μας, που μόνο εδώ αναζητούμε. Η καρδιά του δικαίου χτυπά γλυκά όταν, κοιτάζοντας το Δέντρο του Σταυρού, μεταφέρεται, έστω και μόνο με σκέψη, στον παράδεισο της γλυκύτητας, που του άνοιξε αυτό το ιερό Δέντρο. Και, αντίθετα, πώς πρέπει να κλαίνε οι αμαρτωλοί στους πρόποδες του Σταυρού του Κυρίου όταν φαντάζονται ζωηρά ότι αυτός ο παράδεισος της γλυκύτητας μπορεί να τους χαθεί για πάντα!

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, μπορούμε, λυτρωμένοι με τέτοιο τίμημα, να παραμείνουμε αδιάφοροι, σκεπτόμενοι τη σοβαρότητα των βασάνων που υπέστη ο Σωτήρας μας; Δεν μπορούμε να μας διαποτίσει ένα αίσθημα ευλαβικής έκπληξης με τη σκέψη ότι δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που υποφέρει τόσο ντροπιαστικά και οδυνηρά, αλλά ο Θεάνθρωπος και υποφέρει οικειοθελώς, αν και ολόκληρες λεγεώνες αγγέλων, κατ' εντολή Του, θα μπορούσαν να έρθουν προς υπεράσπισή Του; Μπορούμε, επιτέλους, στην ταπεινή συνείδηση ​​της ασημαντότητάς μας, των μεγάλων αμαρτιών μας, να μην νιώσουμε εγκάρδια αγάπη και ευγνωμοσύνη για Εκείνον στη σκέψη των ωφελειών που έφερε στο ανθρώπινο γένος ο θάνατός Του στον σταυρό; Με αυτήν άρθηκε η αιώνια κατάρα που βάραινε τους ανθρώπους, με αυτήν συμφιλιώθηκαν οι άνθρωποι με τον Θεό, με αυτήν μας άνοιξε ο ουρανός.

Τι θα αποδώσουμε στον Κύριο για όλα όσα μας απέδωσε (Ψαλμ. 115:3); Δεν απαιτεί τα καλά μας (βλέπε: Ψαλμ. 15:2). Η θυσία στον Θεό είναι ένα συντετριμμένο πνεύμα, μια ταπεινή και ταπεινή καρδιά, ο Θεός δεν θα περιφρονήσει (Ψαλμ. 50:19). Από τον Σταυρό μας απλώνει τα αγνότερα σταυρωμένα χέρια Του και μας καλεί με πραότητα: Δώσε μου, γιε, την καρδιά σου (Παροιμίες 23:26). Όλα έχουν γίνει για την ευτυχία μας. Εναπόκειται σε εμάς να ανταποκριθούμε σε αυτό το ευγενικό κάλεσμα: Η καρδιά μου είναι έτοιμη, Θεέ, η καρδιά μου είναι έτοιμη (Ψαλμ. 56:8) να σε φωνάξει: Προσκυνούμε τον Σταυρό Σου, Δάσκαλε, και δοξάζουμε τον άγιό σου. ανάσταση! Αμήν.


Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)

Η ΣΩΤΗΡΊΑ ΤΗΣ ΨΥΧΉΣ.

 

- Όλοι βέβαια είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι και συχνά στη ζωή μας σκεφτόμαστε: «Μακάρι να μπορούσα να ζήσω έτσι, σε αφθονία, χωρίς αρρώστια, για να είναι τα παιδιά καλά, υπάκουα και μετά να είμαι ευτυχισμένη. ” Θα έλεγα όμως: είμαστε όλοι χαρούμενοι άνθρωποι! Ο Κύριος αγαπά τον καθένα μας περισσότερο από τον εαυτό μας. Και ο Κύριος δίνει όλα όσα χρειαζόμαστε. Τι χρειάζεσαι; Το πιο σημαντικό είναι η σωτηρία της ψυχής. Και πόσο εμείςαν σωθούμε σε αυτή τη ζωή, τότε θα λάβουμε την αιώνια ζωή - αυτή είναι η ευτυχία μας... Είμαστε ευτυχισμένοι επειδή είμαστε Ορθόδοξοι... Και κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει για την αιώνια ζωή. Ο Κύριος μας δίνει γήινους καρπούς, επίγειες χαρές. Αλλά η υψηλότερη χαρά στη γη είναι η χαρά στη χάρη του Θεού, στο Άγιο Πνεύμα. Και τριπλά δυστυχισμένοι είναι εκείνοι που απαρνούνται τον Θεό, ακόμη και πολεμούν εναντίον του Θεού. Ο Κύριος ήρθε στη γη γι' αυτό το σκοπό, γι' αυτόν τον σκοπό υπέφερε, ώστε κάθε άνθρωπος να λάβει την πληρότητα της ευτυχίας, την πληρότητα της χαράς και την αιώνια ζωή.

Στάρετς Αρχιμανδρίτης Iliy (Nozdrin)

Πρέπει να σιωπήσουμε περισσότερο. Ένας σιωπηλός άντρας μιλάει πολύ. Αν πεις λίγα, ο λόγος σου θα εισακούεται. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Μασλόφ)

 

ქრისტე ჩვენი სიცოცხლეა” “განათლების კერის” მიერ ქართულ ენაზე გამოცემული მიტროპოლიტ ათანასე ლიმასოლელის პირველი წიგნია.

⚜️ “ქრისტე ჩვენი სიცოცხლეა” “განათლების კერის” მიერ ქართულ ენაზე გამოცემული მიტროპოლიტ ათანასე ლიმასოლელის პირველი წიგნია.

▪️ ფასი: 25 ლარი.

🟤 მეგობრებო, წიგნზე ძალიან დიდი მოთხოვნაა (მონასტრებიდან, ტაძრებიდან…)  და რამდენიმე საათში ახალი ტირაჟის შეკვეთა მოხდება, 

ამიტომ გთხოვთ, დროულად მოგვაწოდოთ თქვენთვის სასურველი რაოდენობა;

🟤 მსურველებმა შეგიძლიათ მოგვწეროთ messenger შეტყობინებით, ან დაუკავშირდეთ: 544 33 44 07

📍 მისამართი: ზ.ფანასკერტელ-ციციშვილის ქ. #14, ზემო ბახტრიონი, საბურთალო: 

https://maps.app.goo.gl/WRsUS37WWMiSniEn7

Olga Rozhneva .Αληθινές ιστορίες, ή Μοναστικές συναντήσεις Ιστορίες στην Μονή της Οπτινα. 16

 

Ο Κύριος είναι πιο δυνατός

- Τι, δεν φοβήθηκες καθόλου;

«Ήταν τρομακτικό χωρίς τη Μητέρα Σίππορα... Κάποτε πήγαμε στην κηδεία της μεγαλύτερης κόρης της Μητέρας Αλεξάνδρας στο Ζαγκόρσκ. Εγώ και η μητέρα του Γιάννη. Τότε ήμασταν ακόμη μοναχές. Η μητέρα Ιωάννα ανέβηκε στο σπίτι, κι εγώ έμεινα μόνη στο δρόμο. Στέκομαι εκεί και νιώθω ότι κάποιος έβαλε τα χέρια του στους ώμους μου από πίσω. Και τόσο τρομερό βάρος! Και ένιωσα φρίκη. Γύρισα το κεφάλι μου λίγο πίσω, κοίταξα πάνω από τον ώμο μου - δαιμόνιο! Έβαλε τα πόδια του στους ώμους μου και με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια. Δεν έχω ξαναδεί τίποτα πιο τρομακτικό από αυτό το βλέμμα στη ζωή μου. Και το κεφάλι μου είναι αμέσως άδειο. Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μια προσευχή. Μόνο ανατριχιαστική φρίκη... Με δυσκολία θυμήθηκα και ψιθύρισα: «Είθε ο Θεός να αναστηθεί και να σκορπίσουν οι εχθροί Του…» - και ο δαίμονας εξαφανίστηκε αμέσως.

Επιστρέφω σπίτι, η μητέρα Ζιπόρα μου ανοίγει την πόρτα και - από το κατώφλι:

- Καλά, έχεις δει τι είδους δαίμονες υπάρχουν;

Η μητέρα Αναστασία είναι σιωπηλή, θυμάται, προφανώς βιώνοντας τα πάντα από την αρχή. Μετά συνεχίζει:

«Μόλις κάποιοι μεθυσμένοι άντρες, ληστές ή κάτι τέτοιο, μια ολόκληρη συμμορία άρχισε να εισβάλλει στο σπίτι μας. Η μητέρα άρχισε να προσεύχεται - και μετά εξαφανίστηκαν όλοι. Σιωπή. Ρωτάω: «Δηλαδή δεν είναι άνθρωποι;» Και εκείνη: "Όχι, Pantyusha, αυτοί δεν είναι άνθρωποι." Μου έμαθε να μην φοβάμαι. Δεν μπορείς να φοβάσαι. Ο Κύριος είναι πιο δυνατός. Πρέπει να είσαι θαρραλέος.

Στην Εκκλησία των Αγίων Πάντων στην Τούλα στεκόμασταν με τη μητέρα μου. Και μας έρχεται ένας δαιμονισμένος. Και αρχίζει να πιέζει την πλάτη μας στον τοίχο. Αυτοί, δαιμονισμένοι, μπορούν να είναι πολύ δυνατοί. Μας πίεσε τόσο πολύ που δεν μπορώ πια να αναπνεύσω. Αλλά η μητέρα περιμένει, δεν προσεύχεται, θέλει να με διδάξει. Λέει: «Προσευχήσου, Pantyusha! Εγώ θα προσεύχομαι στη Μητέρα του Θεού και εσύ στον Νικόλαο τον Θαυματουργό!». Μόλις ελευθέρωσα το χέρι μου και έκανα το σημείο του σταυρού, όταν αυτός ο δαιμονισμένος πετάχτηκε μακριά μας και μεταφέρθηκε σαν κορυφή στο δρόμο. Έτσι δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά κοντά μας.

ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΟΥΔΟΒΊΚΟΣ. ΑΝΘΡΏΠΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ

Εδώ, θα λέγαμε, έχουμε όλο το δράμα της ανθρώπινης ελευθερίας. Έχουμε τους αγίους. Και τι είναι αυτοί οι άγιοι λοιπόν; Και γιατί εμείς να μην είμαστε, ούτε να θεωρούμαστε άγιοι; Tι είναι αυτό το οποίο δημιουργεί αυτό το πρόσκομμα μεταξύ εμού και του Θεού; Εάν ο Θεός αγάπη εστί, εάν ο Θεός αυτό το οποίο θέλει είναι να με αγιάσει και να με μεταμορφώσει τελείως, και να βγάλει από το φθαρτό και θνητό ον που είμαι μια αιώνια και θεοειδή ύπαρξη, τι είναι αυτό που τον εμποδίζει; Τον εμποδίζει, ακριβώς, η φειδωλότητα η δική μου. Αυτό φαίνεται να λέει το παραπάνω κείμενο. Ένας μικρός άνθρωπος, έχει έναν μικρό Θεό. Ένας μικρόψυχος, μίζερος άνθρωπος, θέλει να έχει έναν μεγάλο Θεό, αλλά μόνο έναν μικρό Θεό μπορεί να έχει.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος 

Παναγία Θεοτόκε, Βασίλισσα των Αγγέλων, Προστάτιδα του Λος Άντζελες!!!

ΧΑΊΡΕΤΕ ΑΔΕΡΦΟΙ!!!

ΧΑΊΡΕΤΕ ΑΔΕΡΦΟΙ

.. "πλήν  εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υμίν υποτάσσεται '

χαίρετε δε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις  ουρανοίς.!" 

Λουκ. 10,20

Οι Μοναχοί μας και οι  Μοναχές είναι τα διαμάντια του Στρατού του Ιησού, αυτοί που τρίβουν τη μούρη του τύπου κάθε ημέρα και αυτός αφηνιάζει.

Αυτοί κάνουν 150 στρωτές μετάνοιες κάθε ημέρα.

Δεν τρώνε κρέας σε όλη τους τη ζωή.

Δεν τρώνε λάδι Δευτέρα,Τετάρτη και Παρασκευή .

Αγρυπνία όλη νύχτα κάθε ημέρα.

Πρέπει να τους φιλάμε χέρια και πόδια γιατί είναι οι Άγγελοι του Τριαδικού Θεού επάνω στη γη,που προσεύχωνται για μας .

Αυτοί θα αναπληρώσουν το  τάγμα των δαιμόνων που εξέπεσε.

Είπε ένας σύγχρονος Άγιος :

Εάν δεν υπήρχαν αυτοί θα είχε γίνει η Δευτέρα Παρουσία.

Αυτοί κρατούν τον κόσμο με τις προσευχές τους.

Τιμή και δόξα στα αστέρια του Τριαδικού Θεού.

Ευλογείτε

Σταυρος Παπαγεωργίου 

ΔΌΞΑ ΣΟΙ ΚΎΡΙΕ ΔΌΞΑ ΣΟΙ

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

Αναφέρει ο γέρων Γαβριήλ

Η Παναγία η Αγιορείτισσα!

Μερικές φορές κλαις στην εκκλησία.

Μερικές φορές κλαις στην εκκλησία. Λοιπόν, τι να κάνουμε όταν τα δάκρυα κυλούν μόνα τους; Προσπαθήστε με κάποιο τρόπο ώστε να μην είναι ιδιαίτερα αισθητό στους άλλους. Και μερικές φορές, μερικές φορές, μπορείς να πεις σε κάποιον ότι τα νεύρα σου είναι αδύναμα.

Αγιος Ιωσήφ της Όπτινας

C'est dans l'ombre de soi-même que l'on fait les rencontres les plus lumineuses...

Ενοριακό Αρχονταρίκι με τον Γέροντα Νίκωνα τον Αγιορείτη - ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2024

 

"Πως να υπερασπιστούμε την πίστη μας" - Γέροντας Νίκων Αγιορείτης - ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2024

 

Στις σκιές του εαυτού μας έχουμε τις πιο φωτεινές συναντήσεις...

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

ΑΘΩΝΙΚΕΣ  ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 

Μελόθροφη καὶ Χριστότροφη ἡμέρα καὶ μῆνα νὰ μᾶς δωρίζει ἡ Ἀειπάρθενος καὶ Γοργουπήκοος Μαρία. 

Ὅποιος Χριστὸ ἀπογεύεται δὲν ἀπογοητεύεται. 

Διότι ἡ γέψη τοῦ γλυκυτατου Ἰησοῦ εἶναι ὅλη μία ἐλκυστκὴ γοητεία καὶ δροσια ποὺ ζωοποιεῖ τις ἀποξηραμένες ψυχές. 

Ἔνω ἂν γυρεύουμε μόνο τὸ κοσμικὰ τέλειο ,τότε φτάνουμε στὴν ρήση :" Τελεία καὶ παῦλα" ὅπου μετὰ ἀπὸ τὸ φαινομενικὰ ἄριστο καὶ τέλειο ,ἔρχεται ἡ ἀπουσία,το τίποτες καὶ ἡ παῦλα καὶ ἡ καρδιά μας ποτὲ δὲν βρίσκει ἀνάπαυση καὶ ἀνάπαυλα.

Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης.