Ελάχιστος ,οφειλόμενος φόρος τιμής προς την Φιλική Εταιρεία.

 

Ελάχιστος ,οφειλόμενος φόρος τιμής προς την Φιλική Εταιρεία.

Ο Ελληνικός Λαός από την φύση του ελεύθερος και αγωνιστής και πατριώτης στο διάβα της ιστορικής διαδρομής δεν έσκυψε το κεφάλι και δεν λογάριαζε την  αριθμητική - υλική υπεροχή του αντιπάλου. Το μαρτυρεί η απάντηση προς τους Πέρσες ότι θα πολεμάμε υπό την σκιά των τόξων των πολυάριθμων Περσών . Ο πόθος της ελευθερίας του κατέκαιγε τα σωθικά, μιλάμε για τη σκλαβιά του την οθωμανική. Το όνειρο ότι μια μέρα θα γίνουν πάλι με χρόνους με καιρούς δικά μας του συντηρούσε την ελπίδα και του έδινε φτερά. Το κρυφό σχολειό του συντηρούσε τον πόθο. Το ιστορικό παρελθόν δρούσε πολλαπλασιαστικά. Δεν δέχτηκε την τουρκική σκλαβιά μοιρολατρικά. Έγιναν αρκετές προσπάθειες σε τοπικό επίπεδο, κυρίως, για λευτεριά. Δεν είχαν τα αναμενόμενα και ποθητά αποτελέσματα. Οι τοπικές εξεγέρσεις πνίγονταν στο αίμα και πότιζαν το δένδρο και την Ελπίδα της ευλογημένης ημέρας.

Έτσι, λοιπόν, το 1814 στην Οδησσό της Ρωσίας και συγκεκριμένα την 14^η Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθοδοξία εορτάζει και πανηγυρίζει την ύψωση του Τιμίου Σταυρού,  τρείς αγνοί Έλληνες πατριώτες ιδρύουν τη Φιλική Εταιρεία. Πρόκειται για τον Νικόλαο Σκουφά, 35 χρόνων, από το Κομπότι της Άρτας, τον Εμμανουήλ Ξάνθο, 42 χρόνων, από την Πάτμο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, 26 χρόνων, από τα Γιάννενα. Και οι τρεις έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των επαναστατικών ιδεών. Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία επανάστασης για την απελευθέρωση.

 Η επιλογή της ημέρας δεν είναι τυχαία. Θέλουν να σηματοδοτήσουν τον χαρακτήρα της σχεδιαζόμενης εξέγερσης, της προετοιμαζόμενης παλιγγενεσίας, την κήρυξη της επανάστασης για «την πίστη του Χριστού την Αγία και της Ελλάδος την Ελευθερία» όπως θα βροντοφωνάξουν οι επαναστατημένοι Έλληνες από την Αγία Λαύρα την 25^η Μαρτίου  1821, άλλη μια πολύ σημαδιακή ημέρα για την Ορθοδοξία.

Η δράση της Φιλικής Εταιρείας, προφανώς, ήταν συνωμοτική και κρυφή. Ο δυνάστης Τούρκος καιροφυλακτούσε και πολύ εύκολα χρησιμοποιούσε τη χατζάρα και δεν αστειευότανε. Ήταν πολύ σκληρός και απάνθρωπος. Αυτό επέβαλε ώστε η οργάνωση να κινείται σε επίπεδα.: (Οι Βλάμηδες, οι Συστημένοι, οι Ιερείς, οι Ποιμένες, οι Αρχιερείς, οι Αφιερωμένοι και οι Αρχηγοί των Αφιερωμένων). Για αναγνωρίζονται μεταξύ τους οι φιλικοί είχαν σημεία αναγνωριστικά τα οποία μόνο αυτοί εγνώριζαν και απαγορευότανε να τα μαρτυρήσουν, έστω και αν εκινδύνευε η ίδια της η ζωή τους .Τα μέλη της ορκίζονταν στο ιερό ευαγγέλιο με όρκο σκληρό, μεταξύ των άλλων....: «Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των...».

Το 1818 η Αόρατη Αρχή μετονομάστηκε σε «Αρχή των Δώδεκα Αποστόλων» και κάθε Απόστολος επωμίστηκε την ευθύνη μιας μεγάλης περιφέρειας. Οι Aπόστολοι της Φιλικής Εταιρείας ήταν δώδεκα και ορίστηκαν από τον Σκουφά, όταν πήγε στην Κωνσταντινούπολη την άνοιξη του 1818. Αυτοί ήταν οι ακόλουθοι: Ο  Γεωργάκης Ολύμπιος για τη Σερβία, ο Βατικιώτης για τη Βουλγαρία, ο Πεντεδέκας για τη Ρουμανία, ο Λουριώτης για την Ιταλία, ο Αναγνωσταράς για τα νησιά του Σαρωνικού, ο Χρυσοσπάθης για τη Μεσσηνία, ο  Φαρμάκης για τη Μακεδονία και Θράκη, ο Κροκίδας για την Ήπειρο, ο Πελοπίδας για την Πελοπόννησο, ο Ίπατρος για την Αίγυπτο, ο Κατακάζης για τη Νότια Ρωσία και ο Κυρ. Καμαρηνός για τον Πετρόμπεη της Μάνης

Όλοι αυτοί, μετά τον θάνατο του Σκουφά, διασκορπίστηκαν στις περιφέρειες που τους ορίστηκαν και άρχισαν να μυούν τους Έλληνες στους σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας. Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την «ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας», όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ξάνθος. Και σημειώνει στα «Aπομνημονεύματά» του: «..δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων».

Η πορεία ανάπτυξης της Φιλικής είναι εντυπωσιακή. Το διάστημα 1814 - 1816 τα μέλη της αριθμούν περίπου 20. Ως τα μέσα του 1817 αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας, αλλά και πάλι τα μέλη της δεν υπερβαίνουν τα 30. Όμως, από το 1818 σημειώνονται αθρόες μυήσεις. Κατά το 1820 εξαπλώνεται σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας και τις περισσότερες ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Χιλιάδες υπολογίζονται οι μυημένοι, μολονότι είναι γνωστά μόνο 1096 ονόματα. Τους πρώτους μήνες του 1821 τα μέλη της αριθμούν δεκάδες χιλιάδες. Η οργάνωση είχε υπερβεί τα ίδια της τα όρια.

Στις γραμμές της συσπειρώνονται κυρίως έμποροι και μικροαστοί, αλλά και Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες και κληρικοί, πρόσωπα που θα διαδραματίσουν αγωνιστικό ρόλο (θετικό ή αρνητικό) στον αγώνα για την ανεξαρτησία, όπως οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αναγνωσταράς, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), οι Φαναριώτες Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Νέγρης, οι μεγαλοκαραβοκύρηδες Κουντουριώτηδες, οι μεγαλοκoτζαμπάσηδες Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός κ.ά.

Για την Φιλική Εταιρεία πάρα πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς. Και πάλι λίγα θα ήταν. Θεωρείστε αυτά τα λίγα ως ελάχιστο φόρο τιμής και δόξης προς τους φλογερούς εκείνους Έλληνες πατριώτες που ίδρυσαν και λειτούργησαν στη συνέχεια την εταιρεία  που προετοίμασε την εξέγερση των υπόδουλων, τότε, Ελλήνων για την Ελευθερία των. Ένωσε και συντόνισε τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Της πρέπει τουλάχιστον ο σεβασμός και η υπόσχεση ότι αν χρειαστεί θα δημιουργηθεί και πάλι η Φιλική Εταιρεία.

Υ.Γ. Αόρατος αρχή :  ο ηγέτης της Φ.Ε.

Απόστολοι : συντονιστές

 

             Μυργιώτης  Παναγιώτης

 

                    Μαθηματικός

Σας συγχαίρω για το Νέο Έτος και σας εύχομαι σε όλους αληθινή ευτυχία, η οποία είναι η κληρονομιά της αιωνιότητας.

 

Σας συγχαίρω για το Νέο Έτος και σας εύχομαι σε όλους αληθινή ευτυχία, η οποία είναι η κληρονομιά της αιωνιότητας. Δεν μπορεί να είναι προσωρινή, γιατί η αληθινή ευτυχία είναι η ευδαιμονία. Ευχόμενοι ο ένας στον άλλον ευτυχία, ας ευχηθούμε την αιώνια ευδαιμονία και ας αναλογιστούμε τις συνθήκες που δημιουργούν την ευδαιμονία μέσα μας. Ζώντας αυτή την παρούσα ζωή, όλοι έχουμε δει από καιρό και έχουμε πειστεί ότι οι εξωτερικές συνθήκες, όπως η ικανοποίηση και η υγεία, δεν δημιουργούν ευτυχία. Σε όλη την ιστορία, γνωρίζουμε παραδείγματα ευτυχισμένων ανθρώπων που έζησαν στις πιο ποικίλες συνθήκες. Άλλοι, ωστόσο, αναζήτησαν την ευτυχία σε όλη τους τη ζωή, αλλά δεν κατάφεραν να την επιτύχουν επειδή ακολούθησαν το λάθος μονοπάτι - η ευτυχία δεν βρίσκεται ούτε στον πλούτο ούτε στην υγεία - βρίσκεται σε μια ζωή χάρης, γιατί δεν είναι φαγητό ούτε ποτό, αλλά «δικαιοσύνη, και ειρήνη, και χαρά εν Αγίω Πνεύματι».

Η αλήθεια είναι δικαίωση και απελευθέρωση από τις αλυσίδες της αμαρτίας.

Η ειρήνη της ψυχής είναι προϋπόθεση για την ευτυχία. Επέρχεται όταν ένα άτομο δεν στενοχωρείται από τίποτα. Η χαρά έρχεται σε διαφορετικές μορφές: εγκόσμια ή ευλογημένη, η δεύτερη είναι αιώνια. 

Γνωρίζουμε κάποια από αυτά, όπως την κατάσταση μετά από θερμή προσευχή, αλλά ακόμα και τότε είναι ατελής, καθώς αμαρτάνουμε συνεχώς και τη χάνουμε. Για να είναι αδιάλειπτη, πρέπει να ζούμε χωρίς αμαρτία, γιατί η αμαρτία είναι το κεντρί του θανάτου, γιατί το κεντρί της αμαρτίας μας κεντρίζει με λύπη καρδιάς. 

Πρέπει να φυλαγόμαστε από την αμαρτία. Αυτή θα είναι η αληθινή ευτυχία, αλλά οι εξωτερικές συνθήκες δεν φέρνουν την ευτυχία. Κάποιοι νομίζουν ότι οι υλικές συνθήκες δημιουργούν την ευτυχία, αλλά ο πλούσιος αρρωσταίνει και βαριέται. Οι σοφοί άνθρωποι, ωστόσο, έχουν εγκρατευτεί στον πλούτο τους. 

Για παράδειγμα, ο Αβραάμ είναι πλούσιος, αλλά μόνος του είναι πλούσιος, αλλά μόνος του είναι πλούσιος, καθώς ο χρήστης έχει πρότεινε να τον κάνει, αλλά όχι μόνο του, αλλά ούτε τον εαυτό του, ούτε τον εαυτό του. Ο δίκαιος Ιώβ ήταν πλούσιος, αλλά με την άδεια του Θεού έχασε τα πάντα. χτυπήθηκε από λέπρα, κάθισε σε έναν χώρο υγειονομικής ταφής και μάτωσε την ψώρα του με ένα θραύσμα. Ποτέ δεν παραπονέθηκε, ακόμη κι όταν η γυναίκα τον έβαλε σε πειρασμό να το κάνει: «Ό,τι είναι ο Θεός ναλ, αυτό πήρε· αν ο Θεός ναλ είναι καλός για εμάς, τότε ας υπομείνουμε και τη θλίψη από Αυτόν - ευλογημένο να είναι το όνομα του Κυρίου από τώρα και στους αιώνας».

Όλοι υποφέρουμε από υπερηφάνεια και αγάπη για τον εαυτό μας. Ο Φαρισαίος ευχαρίστησε, αλλά από υπερηφάνεια, η οποία είναι η πηγή του κακού, και φανταζόταν τον εαυτό του ενάρετο. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε οι καλές μας πράξεις να εκτελούνται για τη δόξα του Θεού και όχι για αυτο-δόξα. Επομένως, πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στην ποιότητα της καρδιάς μας: είτε βιώνουμε λύπη, χαρά, ασθένεια ή υγεία - τίποτα δεν μπορεί να μας λυπήσει τόσο πολύ που να χάσουμε την καλοσύνη της ψυχής μας. Η ευδαιμονία είναι εκεί που δεν υπάρχει αμαρτία. Αν δεν αμαρτάνουμε, όλες οι συνθήκες θα είναι κατάλληλες για μια ευλογημένη κατάσταση και έτσι δεν θα βιώσουμε ποτέ θλίψη. Πιστεύοντας ότι όλα είναι διευθετημένα από την Πρόνοια του Θεού και αγωνιζόμενοι για την καθαρότητα της καρδιάς, ζώντας τη ζωή μας με φόβο Θεού, θα επιτύχουμε την ευτυχία, το τέλος της οποίας είναι η αιώνια ευδαιμονία.

Πρεσβύτερος Ιερομόναχος Πέτρος (Σερεγίν)

Επί μία δεκαετία.

Κατὰ τὴν ἐπί δεκαετίας διακονίαν μου ὡς πνευματικοῦ παρετήρησα μετὰ λύπης ὅτι σπάνιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι οἱ κατανοοῦντες ἐν αἰσθήσει καρδίας τὴν ἀληθινὴν φύσιν τῆς ἁμαρτίας... Συνήθως οἱ πλεῖστοι παραμένουν ἐπὶ τοῦ ἐπιπέδου τῆς ἀνθρωπίνης ἠθικῆς, καὶ ἐάν ποτε ἀρθοῦν ὑπεράνω αὐτῆς, πράττουν καὶ τοῦτο πάλιν ἀνεπαρκῶς.

Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των Ουρανών Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής.

 

Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ  η βασιλεία των Ουρανών

Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο επονομαζόμενος και Βαπτιστής, είναι μεγάλη φυσιογνωμία. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός του απένειμε τον τίτλο αυτό λέγοντας κανείς άνθρωπος δε στάθηκε μεγαλύτερος αυτού. Ο Ιωάννης είναι σύγχρονος του Χριστού, συγγενής και ηλικιακά λίγο μεγαλύτερος από τον Θεάνθρωπο Κύριο. Ζει στο μεταίχμιο δυο εποχών. Της προ Χριστού εποχής και της μετά Χριστόν. Αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, τη γέφυρα που ενώνει τις δυο ιστορικές περιόδους. Είναι προφήτης που προαναγγέλλει την έλευση του Κυρίου και ο Πρόδρομος και Βαπτιστής Του. Μεγίστη τιμή και ευλογία για τον Ιωάννη να γίνει ο Βαπτιστής του Κυρίου των πάντων.

Ο Ιωάννης (εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού ονόματος Γιοχανάν, που σημαίνει «παρά Θεώ εύρον χάριν»), γιός του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, γεννήθηκε κατά θαυμαστό τρόπο από τους υπέργηρους γονείς του. Ο ερχομός του προφητεύτηκε από τους προφήτες Ησαΐα και Μαλαχία (Ησαΐας 40,3. Μαλαχίας 3,1. Ματθαίος 3,3 και 11,13-14). Ο Θεός εισάκουσε τις προσευχές των γονιών του οι οποίοι θεωρούσαν ντροπή να είναι άτεκνοι και έστειλε άγγελο για να αναγγείλει το χαρμόσυνο γεγονός στον Ζαχαρία. Ο Ζαχαρίας χάρηκε, αλλά αμφέβαλε και δια τούτο έχασε την φωνή του μέχρι την ώρα που έγραψε στο πινάκιο το όνομα του παιδιού Ιωάννης, όπως προανήγγειλε ο άγγελος. Τον Ιωάννη αναφέρουν και οι τέσσερεις ευαγγελιστές. Περί της νεανικής ζωής του Ιωάννη και του ιδιωτικού του βίου καμία πληροφορία δεν υπάρχει εκτός της πολύ λιτής αναφοράς του Ευαγγελιστή Λουκά ότι: «το παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι και ήν εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ» (Λουκάς 1,80). Με τη λέξη «ερήμοις» χαρακτηρίζονται τα διάφορα μέρη της ίδιας της ερήμου της Ιουδαίας οι οποίες έφεραν διάφορες επιμέρους ονομασίες και ασχολούνταν με τη μελέτη των γραφών, νηστεία και προσευχή. Φορούσε μάλλινο ένδυμα από τρίχες καμήλας και στη μέση του δερμάτινη ζώνη. Η διατροφή του ήταν πολύ λιτή,

άγριο μέλι και ακρίδες (Ματθαίος 3,1-5). Προετοίμαζε τον κόσμο να υποδεκτεί τον αναμενόμενο Μεσσία, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Το κήρυγμά του είχε ως κύριο άξονα αναφοράς τη ρήση «ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Καλούσε τους ανθρώπους σε μετάνοια και βάπτιζε τους μετανοούντας με νερό, προτυπώνοντας το βάπτισμα «δι’ ύδατος και Πνεύματος» που μας προσφέρει σήμερα ο Χριστός στην Εκκλησία. Περιέρχονταν σε όλη την περιοχή του Ιορδάνη κηρύσσοντας βάπτισμα μετανοίας (Ματθαίος 3,1. Μάρκος 1,4. Λουκάς 3,3). Το κήρυγμα του Ιωάννη προσήλκυσε πάρα πολλούς ανθρώπους . Πολλοί πήγαιναν για να τον ακούσουν από ολόκληρη την Παλαιστίνη, ακόμη πήγαν και στρατιώτες και Φαρισαίοι . Αυτό πολύ ανησύχησε το Μεγάλο Συνέδριο των Εβραίων το οποίο έστειλε αντιπροσωπεία για να πάει τι δει και να μάθει τι συνέβαινε με τον Ιωάννη, από την οποία και έλαβε ως απάντηση σχετική προφητική ρήση του Προφήτη Ησαΐα "φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ευθύνατε την οδόν Κυρίου" (κατά Ιωάννη).            

            Στον Ιορδάνη ποταμό πήγε και ο Χριστός και ζήτησε από τον Ιωάννη να τον βαπτίσει. Ο Ιωάννης αρνήθηκε γιατί ήξερε ποιον είχε μπροστά του, λέγοντας πως δεν είναι άξιος ούτε τα λουριά από τα παπούτσια Του να λύσει. Ο Χριστός του απάντησε ότι έτσι έπρεπε να γίνει και ο Άγιος Ιωάννης υπάκουσε, βάπτισε τον Κύριο. Όταν ο Χριστός βαπτιζόταν τα νερά του Ιορδάνη εστράφησαν προς τα οπίσω, το Πνεύμα εφανερώθει εν είδη περιστεράς και η φωνή του Θεού Πατέρα ακούστηκε ονομάζοντας τον βαπτισθέντα Κύριο Υιό Του. Έχουμε την φανέρωση της ομοουσίου και αδιαιρέτου Αγίας Τριάδος. Του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Μετά από αυτό ο Άγιος Ιωάννης δείχνοντας τον Ιησού λέγει "Ιδέ ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου". Αυτός είναι ο αμνός που κουβαλάει στον ώμο Του τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Τις αμαρτίες του καθενός μας, του πεπτωκότος ανθρώπου. Τον πεσμένο στην αμαρτία άνθρωπο ήλθε ο Χριστός στον κόσμο να σώσει. Τους αμαρτωλούς, όχι τους αναμάρτητους. Οι μαθητές του Αγίου Ιωάννη  Ανδρέας και  Ιωάννης έγιναν αργότερα μαθητές του Κυρίου (Ιωάννης 1,35-41).

            Όταν ο Χριστός άρχισε να δραστηριοποιείται δημόσια με λόγους, διδασκαλίες και θαύματα ο κόσμος στράφηκε προς Αυτόν και άρχισε να εγκαταλείπει τον Ιωάννη. Ακολουθούσε το πρότυπο και εγκατέλειπε τον Πρόδρομο. Ο καθένας μας θα περίμενε ο άγιος να στεναχωρηθεί. Απεναντίας αυτός χαιρότανε πάρα πολύ. Ήταν συμπεριφορά πραγματικού χριστιανού και όχι αντίδραση ενός δασκάλου ή φιλοσόφου. Έβλεπε ο Πρόδρομος ότι ο σπόρος που έσπειρε άρχιζε να δίνει καρπούς, διότι ο Κύριος οδηγούσε τον κόσμο στη σωτηρία.

            Στα κηρύγματά του έλεγχε με αυστηρότητα τις παρανομίες και την ανηθικότητα όλων, ακόμα και των δυνατών της εποχής του. Έλεγξε με δριμύτητα, δημόσια, και τον τετράρχη της Γαλιλαίας και Περαίας Ηρώδη Αντύπα, για την ανήθικη ζωή του. Ζούσε παράνομα με τη σύζυγο του  ζώντος αδελφού του Ηρώδη Φιλίππου, την Ηρωδιάδα (Μάρκος 6,18. Λουκάς 3,19). «Οὐκ ἐξεστὶ σοὶ ἔχειν, τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου». Δεν σου επιτρέπεται από το νόμο του Θεού να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, ο όποιος ζει ακόμα.  Ο Ηρώδης θεωρούσε τον Ιωάννη δίκαιο και άγιο άνθρωπο και φοβόταν να τον τιμωρήσει από τις αντιδράσεις του κόσμου. Παρά ταύτα αναγκάστηκε να το κάνει όταν δεσμεύτηκε στη Σαλώμη, την κόρη της Ηρωδιάδας, να της κάνει ως δώρο ό,τι του ζητήσει. Γιατί πρότεινε αυτό ο Ηρώδης;; Γιατί η Σαλώμη χόρεψε πάρα πολύ λάγνα και προκλητικά στα γενέθλιά του και υπό την επήρεια του οίνου και της σαρκικής απόλαυσης. Αυτή συμβουλεύτηκε την μητέρα της Ηρωδιάδα, η οποία βρήκε την ευκαιρία να απαλλαγεί από τον Άγιο, ο οποίος την έλεγχε για τον έκλυτο βίο της. Συζούσε με άλλον παρά το γεγονός ότι ο άνδρας της ζούσε. Η Ηρωδιάδα συμβούλευσε την κόρη της να ζητήσει την κεφαλή του Αγίου επί πίνακι, όπως μας πληροφορούν οι ευαγγελιστές Ματθαίος (14,3-11) και Μάρκος (6,17-29). Έτσι, ο Ηρώδης ακούγοντας την επιθυμία της Σαλώμης διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βρήκε μαρτυρικό θάνατο και παρέδωσε τη ψυχή του στον Κύριο. Το σώμα του ενταφιάστηκε από τους μαθητές του (Ματθαίος 14,12. Μάρκος 6,29),  οι οποίοι μετά πήγαν να αναγγείλουν το θλιβερό γεγονός στον Ιησού (Ματθαίος 14,12). Η κεφαλή του μετά από εντολή της Ηρωδιάδας, ενταφιάστηκε κοντά στο ανάκτορο του Ηρώδη στη Μαχαιρούντα, όπου βρέθηκε από δύο μοναχούς που είδαν τον Άγιο στο όνειρό τους. Η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη χάθηκε άλλες δύο φορές και όταν βρέθηκε μεταφέρθηκε οριστικά στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος συγκαταλέχθηκε στην χορεία των μεγάλων Αγίων της Εκκλησίας μας και η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιανουαρίου. Αξίζει να σημειωθεί, η Εκκλησία αναφέρει πάντα το όνομα του Αγίου μετά την Παναγία και βρίσκεται πάνω από κάθε άλλο Άγιο της Εκκλησίας μας, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου «Αλήθεια σας λέω δεν έχει εγερθεί μεταξύ των γεννημένων από γυναίκες μεγαλύτερος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή» (Ματθ. 11,11). Αναγνωρίζεται ως ο μεγαλύτερος των Προφητών όπως αναφέρεται στο Απολυτίκιό του. Ονομάστηκε Βαπτιστής του λαού και του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό. Υπήρξε Μάρτυρας γιατί αποκεφαλίστηκε επισφραγίζοντας το έργο του με το αίμα του. Υπήρξε μέγας ασκητής της ερήμου, τρεφόμενος με ακρίδες και μέλι άγριο, σαν να ήταν πουλί. Γι’ αυτό σε πολλές εικόνες της βυζαντινής αγιογραφίας ο Άγιος εικονίζεται με δυο φτερά φυτρωμένα στους ώμους του και την επιγραφή «το πτηνόν της ερήμου». Εικονίζεται στα εικονοστάσια των Ναών (τέμπλο) κατά κανόνα αριστερά του Κυρίου. Η Εκκλησία βγάζει ειδική μερίδα στην Αγία Πρόθεση στο όνομα του. Κάθε Τρίτη είναι υμνολογικά αφιερωμένη στη μνήμη του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι δημοφιλής μεταξύ των Ελλήνων ορθοδόξων. Πολλοί άνθρωποι φέρουν το όνομά του και πολλές εκκλησίες και εξωκλήσια είναι αφιερωμένα στην αγία μνήμη του.

            Η αγία Εκκλησία μας τιμά την ιερά μνήμη του κατ’ έτος στις παρακάτω ημερομηνίες:

        7 Ιανουαρίου, Σύναξη του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου.

          24 Φεβρουαρίου, Α’ και Β’ Εύρεσις της τιμίας κεφαλής του αγίου προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου.

        25 Μαΐου, Γ’ Εύρεσις της τιμίας κεφαλής του αγίου προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου.

         24 Ιουνίου, Γενέθλιον του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου.

29 Αυγούστου, Αποτομή της κεφαλής του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Η ημέρα τιμάται με αυστηρή νηστεία.

23 Σεπτεμβρίου, Σύλληψις Τιμίου Προδρόμου.

 

Ἀπολυτίκιον   Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἡ πρώην οὐ τίκτουσα, στεῖρα εὐφράνθητι, ἰδοὺ γὰρ συνέλαβες, Ἡλίου λύχνον σαφῶς, φωτίζειν τὸν μέλλοντα, πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ἀβλεψίαν νοσοῦσαν, χόρευε Ζαχαρία, ἐκβοῶν παρῥησίᾳ· Προφήτης τοῦ Ὑψίστου ἐστίν, ὁ μέλλων τίκτεσθαι.

 

Κοντάκιον Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικὸς

Εὐφραίνεται λαμπρῶς, Ζαχαρίας ὁ μέγας καὶ ἡ πανευκλεής, Ἐλισάβετ ἡ σύζυξ, ἀξίως συλλαμβάνουσα, Ἰωάννην τὸν Πρόδρομον, ὃν Ἀρχάγγελος εὐηγγελίσατο χαίρων, καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἀξιοχρέως τιμῶμεν, ὡς μύστην τῆς χάριτος.

 

Κάθισμα Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἐλισάβετ στειρώσεως ἠλευθέρωται, ἡ Παρθένος δὲ πάλιν Παρθένος ἔμεινεν, ὅτε φωνῇ τοῦ Γαβριήλ, γαστρὶ συνέλαβεν, ἀλλ’ ἐν νηδύϊ προσκιρτᾷ τὸν ἐν γαστρὶ παρθενικῇ, Θεὸν προγνοὺς καὶ Δεσπότην, ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν σαρκούμενον.

 

Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος δ’. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.

Θυμιῶντι ἐν ναῷ, τῷ Ζαχαρίᾳ Ἱερεῖ, Γαβριὴλ ἐξ οὐρανοῦ, ἐπέστη λέγων πρὸς αὐτον· Ὅτι ἐν γήρᾳ σου ἕξεις καρπὸν εὐκλεῆ. Καὶ στείρωσις ἡ πρίν, τῆς Ἐλισάβετ νυνί, λυθήσεται εὐθύς, καὶ ἀκαρπία γονῆς, καὶ συλλαβοῦσα τέξεται τὸν κήρυκα, τοῦ Ἰησοῦ τε καὶ Πρόδρομον. Αὐτῶν πρεσβείαις, Σωτὴρ τοῦ κόσμου, σῶσον τάς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Ὁ Οἶκος

Τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον ἀναπτύξωμεν, ὁ Λουκᾶς ἡμῖν ἔγραψεν ὁ Ἱερὸς καὶ θαυμάσιος, καὶ τὴν τοῦ Προδρόμου θεασώμεθα σύλληψιν, τὴν φαιδρὰν καὶ ἐπίσημον· φησὶ γάρ, ὡς εἰσῆλθεν ὁ πρεσβύτης καὶ δίκαιος Ζαχαρίας, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τοῦ θυμιᾶσαι, τῷ τῆς ἐφημερίας καιρῷ, ἐπέστη αὐτῷ Γαβριήλ, εὐαγγελιζόμενος καὶ λέγων· Ἕξεις Ἱεράρχα υἱὸν ἐν τῷ γήρᾳ, Προφήτην τε καὶ Πρόδρομον, φωνήν τε καὶ κήρυκα, καὶ λύχνον ἀείφωτον, τὸν μύστην τῆς χάριτος.

 

Μυργιώτης   Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 55 Προς τον Μέγα Βασίλειον.

 

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 55   Προς τον   Μέγα   Βασίλειον

Εάν είναι σύμφωνον με το ιδεώδες της ευσεβείας να χρησιμοποιούμεν τα φάρμακα της Ιατρικής.

 ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ 

Κάθε τέχνη μας έχει δοθή από τον Θεόν ως βοήθεια προς την ασθενή φύσιν μας. Παραδείγματος χάριν, η γεωργία μας έχει δοθή, επειδή τα αυτοφυή δεν επαρκούν προς ικανοποίησην των αναγκών μας, η υφαντική, επειδή χρειαζόμεθα κατ’ ανάγκην σκεπάσματα, διά να είμεθα κόσμιοι και να μη προσβαλλώμεθα από τον αέρα, και η οικοδομική διά παρό­μοιον λόγον. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την Ιατρικήν. Επειδή το σώμα μας, που υπόκειται εις την ασθένειαν, προσ­βάλλεται από διαφόρους βλάβας, προερχομένας από έξω και από μέσα (διά των τροφών), και καταπονείται και από την υπερβολήν και από τας ελλείψεις, η ιατρική παρεχωρήθη από τον Θεόν, που κανονίζει όλην την ζωήν μας, διά να μας υποδεικνύη, προτυπούσα την θεραπείαν της ψυχής, την απομάκρυνσιν του περιττού και την πρόσθεσιν του ελλείποντος. 

Λέγομεν δε ότι παρεχωρήθη, διότι, όπως δεν θα είχαμεν ανάγκην της εφευρετικότητος και του μόχθου της γεωργίας, εάν παρεμέναμεν εις τον παράδεισον της τρυφής, κατά τον ίδιον τρόπον δεν θα εχρειαζόμεθα καθόλου την βοήθειαν τής ιατρικής προς παρηγοριάν, εάν παρεμέναμεν άτρωτοι από την ασθένειαν, σύμφωνα με το χάρισμα πού μάς εδόθη κατά την δημιουργίαν προ της παρακοής. Αλλ’ όπως μετά την εξορίαν εις τον τόπον τούτον και αφού ηκούσαμεν το– «εν ιδρώτι τού προσώπου σου θα τρώγης τον άρτον σου», τότε, με την μακράν πείραν και την ταλαιπωρίαν εις την γην, επενοήσαμεν την τέχνην της γεωργίας προς μείωσιν των δυσχερείων αυτής της κατάρας, διότι ο Θεός μας εχάρισε την γνώσιν και κατανόησιν αυτής της τέχνης, έτσι, και επειδή διετάχθημεν να επιστρέψωμεν πάλιν εις την γην, από την οποίαν ελήφθημεν, και επειδή ηνώθημεν με την οδυνηράν σάρκα, που εξ αιτίας της αμαρτίας είναι καταδικασμένη εις θάνατον και υπόκειται διά τούτο εις τας ασθενείας αυτάς, μας εδόθη και η βοήθεια της ια­τρικής, μικρά ή μεγάλη, που προσφέρεται εις τους ασθενούντας. 

Διότι τα βότανα, που είναι κατάλληλα διά κάθε ασθένειαν, δεν εβλάστησαν αυτομάτως από την γην, αλλ’ εφύτρωσαν βεβαίως με την θέλησιν τού Δημιουργού διά την ιδικήν μας ωφέλειαν. Αι φυσικαί δυνάμεις λοιπόν που ευρίσκονται εις τας ρίζας ή τα άνθη ή τα φύλλα ή τους καρπούς ή τους χυμούς, ή όσαι ευρέθησαν από μέταλλα ή από την θάλασσαν, κατάλλη­λοι διά την ανακούφισιν και θεραπείαν της σαρκός, είναι όμοιαι με εκείνα που ανεκαλύψαμεν διά να τρώγωμεν και να πίνωμεν. Ό,τι όμως επινοείται με επιπολαιότητα και είναι καρπός περιεργείας, απαιτεί δε πολλήν απασχόλησιν και στρέφει όλην σχεδόν την ζωήν μας εις την επιμέλειαν της σαρκός, πρέ­πει να αποφεύγεται από τούς Χριστιανούς. 

Οφείλομεν δε να φροντίζωμεν να χρησιμοποιούμεν την ιατρικήν τέχνην, εάν ποτέ χρειασθή, έτσι, ώστε να μη αποδίδωμεν εις αυτήν κάθε αιτίαν υγείας ή ασθενείας, αλλά να δεχώμεθα την χρήσιν των αγαθών της ως προοριζομένην εις δόξαν Θεού και ως πρότυ­πον της επιμελείας των ψυχών. 

Όταν όμως στερούμεθα της ιατρικής βοηθείας, να μη στηρίζωμεν όλην την ελπίδα μας διά την ανακούφισιν και θεραπείαν των ασθενειών εις την τέχνην αυτήν, αλλά να γνωρίζωμεν ότι ο Κύριος ή δεν θα μας αφήση να δοκιμασθώμεν περισσότερον από όσον δυνάμεθα να υποφέρωμεν , ή, όπως τότε ο Κύριος άλλοτε μεν έκαμνε πηλόν και επέχριε και επρόσταζε τον ασθενή να νιφθή εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, άλλοτε δε ηρκείτο εις μόνην την θέλησίν του, λέγων «θέλω, καθαρίσθητι», άλλους δε τους άφησε να αγωνίζωνται προς τας ασθενείας των, διά να τους καταστήση δοκιμωτέρους διά του πειρασμού, έτσι συμβαίνει και με ημάς· άλλοτε μεν μας βοηθεί αοράτως και εκ του αφανούς, όταν γνωρίζη ότι τούτο συμφέρει εις τας ψυχάς μας, άλλοτε δε κρίνει καλόν να χρησιμοποιήση υλικήν βοήθειαν διά τα πάθη μας. 

Έτσι, με την παράτασιν της ασθενείας, καθιστά ισχυράν και διαρκή την μνήμην της ευεργεσίας ή, ακόμη, όπως είπα, μας παρέχει ένα πρότυπον προς μίμησιν διά την επιμέλειαν της ψυχής. Όπως δηλαδή εις την περίπτωσιν της σαρκός είναι αναγκαία η απομάκρυνσις του ξένου στοιχείου και η πρόσθεσις του ελλείποντος, έτσι και εις την περίπτωσιν της ψυχής μας είναι ανάγκη να απομακρύνωμεν το ξένον και να δεχώμεθα ό,τι είναι σύμφωνον με την φύσιν μας. Διότι ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπον όρθιον και έκτισεν ημάς δι’ έργα αγαθά, ώστε να περιπατήσωμεν εις αυτά.

Και όπως ακριβώς διά την θεραπείαν τού σώματος ανεχόμεθα εγχειρήσεις και καυτηριάσεις και την πόσιν πικρών φαρμάκων, έτσι και εις την περίπτωσίν μας πρέπει να δεχώμεθα διά την ψυχικήν μας θεραπείαν τον ελεχκτικόν λόγον, που τέμνει, και τα πικρά φάρμακα των επιτιμήσεων. Αυτό ακριβώς λέγει ο προφητικός λόγος κατά τρόπον επιτιμητικόν προς τους μη διορθωθέντας · «μήπως δεν υπάρχει βάλσαμον εν Γαλαάδ; ή δεν υπάρχει εκεί ιατρός; Διατί η θυγάτηρ τού λαού μου δεν ανέλαβε την υγείαν της;». 

Αυτό δε που συμβαίνει με τας χρονίας ασθενείας, ότι δηλαδή αναμένομεν την θεραπείαν επί μακράν χρόνον και με μεθόδους αλγεινάς και ποικίλας, μας δι­δάσκει ότι και τα αμαρτήματα της ψυχής οφείλομεν να επανορθώνωμεν με κοπιώδη προσευχήν και πολυχρόνιον μετά­νοιαν και αυστηράν πειθαρχίαν, την οποίαν ο λόγος θα μας υποδείξη ως επαρκή διά την θεραπείαν. 

Δεν πρέπει όμως, επειδή μερικοί δεν χρησιμοποιούν καλώς την ιατρικήν, να αποφεύγωμεν κάθε ωφέλειαν που προέρχε­ται από αυτήν. Ούτε βέβαια πρέπει να καταδικάζωμεν όλας μαζί τας τέχνας, επειδή οι ακρατείς εις τας ηδονάς χρησιμο­ποιούν την μαγειρικήν ή την αρτοποιίαν ή την υφαντικήν με σκοπόν την απόλαυσιν, υπερβαίνοντες τα όρια των αναγκαίων διά την ζωήν. Τουναντίον, διά της ορθής χρήσεώς των πρέπει να αποδεικνύωμεν την κακήν χρήσιν των από εκείνους. 

Έτσι και εις την περίπτωσιν της ιατρικής δεν είναι ορθόν με την κακήν χρήσιν της να δυσφημούμεν την δωρεάν τού Θεού. Διότι και το να στηρίζωμεν την ελπίδα της υγείας μας εις τα χέρια των ιατρών είναι κτηνώδες, τούτο βλέπομεν να παθαί­νουν μερικοί δύστυχοι, που δεν διστάζουν να ονομάζουν τους ιατρούς και σωτήρας, και το να αποφεύγωμεν εντελώς τας ωφελείας, που μας παρέχει, φανερώνει ισχυρογνωμοσύνην. Αλλ’ όπως ο Εζεκίας δεν εθεώρησε τον ορμαθόν των σύκων ως κύριον αίτιον της αναρρώσεώς του ούτε απέδωσεν εις αυτόν την θεραπείαν τού σώματός του, αλλά προσέθεσεν εις την δοξολογίαν τού Θεού και την ευχαριστίαν διά την δημιουρ­γίαν των σύκων, έτσι κάμνομεν και ημείς· όταν δηλαδή δεχώμεθα τας πληγάς από τον Θεόν, πού διαχειρίζεται την ζωήν μας κατά τρόπον αγαθόν και σοφόν, ζητούμεν κατ’ αρχήν μεν να γνωρίσωμεν την αιτίαν, διά την οποίαν μας πλήττει με δοκιμασίας, έπειτα δε να απαλλαγώμεν από τα οδυνηρά και να έχωμεν υπομονήν, ώστε μαζί με τον πειρασμόν να φέρη και το τέλος του, διά να ημπορέσωμεν να τον υποφέρωμεν. 

Δεχόμεθα με ευγνωμοσύνην την χάριν της ιάσεως που μας δίδεται ή διά του οίνου και του ελαίου, όπως εις την περίπτωσιν του εμπεσόντος εις τους ληστάς, ή διά των σύκων, όπως εις την περίπτωσιν του Εζεκίου. Και θα έχη την αυτήν αξίαν δι’ ημάς, είτε ο Θεός μας θεραπεύση κατά τρόπον αφανή, είτε ενεργήση με κάποιον υλικόν τρόπον. Διότι οι υλικοί τρόποι μας οδηγούν πολλάκις αποτελεσματικώτερα εις την συναίσθησιν της ευεργεσίας τού Κυρίου. Πολλάκις δε, επειδή ασθενούμεν προς τιμωρίαν μας, καταδικαζόμεθα να υποστώμεν σκλη­ράν και βαρείαν θεραπείαν ως μέρος της τιμωρίας.

          Η κοινή λογική λοιπόν δεν μας υποδεικνύει να αποφεύγω­μεν ούτε τας εγχειρήσεις ούτε τας καυτηριάσεις ούτε τους πό­νους που προκαλούνται από δυνατά και επίπονα φάρμακα ούτε τας ασιτίας ούτε την αυστηράν δίαιταν ούτε την αποχήν από επιβλαβή πράγματα. Εις όλα δε αυτά πρέπει, επαναλαμβάνω, να σώζεται ο σκοπός της ωφελείας της ψυχής, ώστε να διδά­σκεται, έχουσα αυτόν ως πρότυπον, την επιμέλειαν του εαυτού της. 

Υπάρχει δε μεγάλος κίνδυνος να πλανηθή η σκέψις μας, υποθέτουσα ότι κάθε ασθένεια χρειάζεται ιατρικήν βοήθειαν. Διότι όλαι αι ασθένειαι δεν προέρχονται εις ημάς από την φύσιν ούτε από την εσφαλμένην δίαιταν ή από άλλας σωματικάς αιτίας, όπου βλέπομεν ενίοτε ότι η ιατρική είναι χρήσιμος. Διότι πολλάκις αι ασθένειαι είναι και τιμωρίαι διά τα αμαρτήματά μας, έρχονται δε διά την επιστροφήν. Διότι η Γραφή λέγει· «αυτόν τον οποίον αγαπά ο Κύριος τον παιδεύει» και· «διά τούτο ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αποθνήσκουν αρκετοί. Διότι, εάν ανεκρίνομεν τους εαυτούς μας, δεν θα εκρινόμεθα. Κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου, παιδευόμεθα, διά να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου». Διά τούτο οι άνθρωποι αυτού τού είδους, όταν αναγνωρίσωμεν τα παραπτώματά μας, οφείλουν να είναι ήσυχοι, να λησμονήσουν την ιατρικήν και να υπομένουν αυτά που έρχονται επ’ αυτών, σύμφωνα με τούς λόγους· «οργήν Κυρίου θα υποφέρω, διότι ημάρτησα εις αυτόν», και να δείξουν την διόρθωσίν των, δίδοντες καρπούς αξίους της μετανοίας, και να φέρουν εις την μνήμην των τον Κύριον, που είπεν «ίδε, έχεις γίνει υγιής, μηκέτι αμάρτανε, διά να μη γίνη εις σέ κάτι χειρότερον». 

Ενίοτε όμως έρχονται ασθένειαι, επειδή το ζητεί ο πονη­ρός. Διότι δέχεται και αποστέλλει ο φιλάνθρωπος Δεσπότης εις τον αγώνα ένα μεγάλον ανταγωνιστήν τού διαβόλου και καθαιρεί την μεγαλαυχίαν του διά της καρτερικής υπομονής των δούλων του· τούτο δε εδιδάχθημεν ότι συνέβη εις την περίπτωσιν του Ιώβ. 

Ή, αυτοί που ημπορούν να υποφέρουν με καρτερίαν μέχρι θανάτου τον πόνον, φέρονται από τον Θεόν και ως υπόδειγμα διά τους μη υπομονητικούς. Όπως ο Λάζαρος, διά τον οποίον, ενώ επιέζετο από τόσας πληγάς, πουθενά δεν αναφέρει η Γραφή ούτε ότι εζήτησε κάτι από τον πλούσιον ούτε ότι ήτο δυσηρέστημένος εξ αιτίας της καταστάσεώς του, διά τούτο δε εύρε την ανάπαυσιν εις τον κόλπον τού Αβραάμ, διότι απέλαβε τα κακά εις την ζωήν του. 

Εύρομεν όμως ότι υπάρχει και άλλη αιτία διά τας ασθενείας των αγίων, όπως εις την περίπτωσιν τού αποστόλου. Διότι, διά να μη φανή ότι υπερβαίνει τα όρια της ανθρωπίνης φύσεως και διά να μη σκεφθή κανείς ότι εκ φύσεως έχει κάτι ασύνηθες επάνω του (πράγμα το οποίον έπαθον οι κάτοικοι της Λυκαονίας που του προσέφεραν στέμματα και ταύρους), ήτο διαρκώς άρρωστος προς απόδειξιν ότι η φύσις του ήτο πράγματι ανθρωπίνη. 

Οι άνθρωποι λοιπόν αυτού του είδους τι κέρδος ημπορούν να έχουν από την ιατρικήν; Δεν διατρέχουν περισσότε­ρον κίνδυνον, καθώς αποκλίνουν από την ορθήν αντιμετώπισιν και ασχολούνται με την φροντίδα τού σώματος; Εκείνοι πάντως που ησθένησαν από κακήν δίαιταν πρέπει να χρη­σιμοποιήσουν την θεραπείαν τού σώματος ως τύπον και παρά­δειγμα διά την φροντίδα τής ψυχής, όπως ελέχθη πρωτύτερα. Διότι η αποχή από τα βλαβερά, σύμφωνα με τας αρχάς της ιατρικής, είναι ωφέλιμος και δι’ ημάς, ως και η εκλογή των ωφελίμων πραγμάτων και η τήρησις των προς θεραπείαν οδηγιών. Και αύτη δε η μεταβολή τού σώματος από την ασθένειαν προς την ευεξίαν ας μας ενθαρρύνη, ώστε να μη απογοητευώμεθα διά την ψυχήν μας, ότι δήθεν δεν ημπορεί να επανέλθη πάλιν διά της μετάνοιας από τα αμαρτήματα εις την προσήκουσαν ακεραιότητά της. 

Ούτε πρέπει λοιπόν να αποφεύγωμεν παντελώς την ιατρικήν τέχνην ούτε αρμόζει να στηρίζωμεν εις αυτήν κάθε ελπίδα μας. Αλλ’ όπως χρησιμοποιούμεν μεν την γεωργικήν, ζητούμεν δε από τον Θεόν τους καρπούς, και όπως εμπιστευόμεθα το πηδάλιον εις τον κυβερνήτην, προσευχόμεθα δε εις τον Θεόν να διασωθώμεν από την θάλασσαν, έτσι, και όταν καλούμεν τον ιατρόν, εάν υπάρχη ανάγκη, δεν παύομεν να ελπίζωμεν εις τον Θεόν. 

Μου φαίνεται δε ότι η Ιατρική συντελεί πολύ εις την εγκράτειαν. Διότι βλέπω ότι και τας ηδονάς αποκόπτει και τον χορτασμόν καταδικάζει και την ποικιλίαν της τροφής και την περίεργον επινόησιν καρυκευμάτων αποδοκιμάζει ως βλαβεράν. Με ένα λόγον δε, αποκαλεί η ιατρική την λιτότητα των αγαθών μητέρα της υγείας· ώστε και ως προς αυτό αι οδηγίαι της μας είναι ωφέλιμοι. 

Είτε λοιπόν χρησιμοποιούμεν ενίοτε τας συστάσεις της ιατρικής είτε όχι, σύμφωνα με τους λόγους που εξεθέσαμεν, ας υπάρχη πάντοτε ο σκοπός της ευαρεστήσεως προς τον Θε­όν και ας εξασφαλίζεται η ωφέλεια της ψυχής μας και ας εφαρμόζεται το πρόσταγμα του αποστόλου · «είτε λοιπόν εσθίετε, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε».

                              Μυργιώτης  Παναγιώτης 

                                       Μαθηματικός 

Πηγή   Μ. Βασιλείου  (ΟΡΟΙ ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΟΣ Β’ , ΕΠΕ 8, 394-408) 

 

 

 

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2026 - Παραλία RYE

 

Melbourne - Ανασκόπηση 2025,

 

Παναγία Καμαριανή-Red Hill: Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ.κ. Μακάριος στην Ιερά Επισκοπή Μελβούρνης.

 

π. Ν. Λουδοβίκος: O κλειστός μου κόσμος και η εξορία του Χριστού στην Αίγυπτο.

 

Προσκυνητές τοῦ αἰώνιου Βασιλιᾶ (βιβλιοπαρουσίαση)

 

Ὁ Δεκέμβριος «μυρίζει» πάντα Χριστούγεννα. Ἡ διάθεσή μας ἀλλάζει, ἡ καρδιά μας γεμίζει προσμονή γιά τή μεγάλη γιορτή τῆς Χριστιανοσύνης, οἱ δρόμοι, τά καταστήματα, τά σπίτια στολίζονται γιορτινά. Οἱ διάσημοι –καί ὄχι μόνο– «ποστάρουν» στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης φωτογραφίες μέ τό χριστουγεννιάτικο δέντρο πού στόλισαν σπίτι τους. Δέντρο πού δέν θυμίζει, στίς περισσότερες περιπτώσεις, τό ἀφετηριακό γεγονός... Ἀτμόσφαιρα γιορτινή, δίχως τό πρῶτο συνθετικό τῆς λέξης Χριστούγεννα…

Καθώς στολίζαμε τή δική μας ὄμορφη φάτνη μέ τά μικρά τῆς οἰκογένειας καί καθένα ἀπό τά παιδιά τοποθετοῦσε ἕνα πρόσωπο τῆς Γέννησης καί διηγοῦνταν κάτι ἀπό τήν ἱστορία του, τό μάτι μου ἔπεσε στό βιβλίο «Προσκυνητές τοῦ αἰώνιου Βασιλιᾶ». Εἶναι τῶν ἐκδόσεων Ἔαρ καί πρίν λίγες μέρες ἦρθε στά χέρια μου, ἀκουμπισμένο ἀκόμα στό τραπεζάκι. Τό εἶχα ἐκεῖ γιατί τό μελετοῦσα αὐτές τίς μέρες, δέν τό διάβαζα ἁπλά. Τό ἐπίκαιρο θέμα του μέ εἶχε ἐνθουσιάσει! Πρόκειται γιά τμῆμα ἀπό τό σπουδαῖο ἔργο «Πνευματικά Γυμνάσματα» τοῦ ἀγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἀναφέρεται στήν ἀπόφαση τῶν Μάγων ἀπό τήν Ἀνατολή νά ἐπιχειρήσουν τό παράτολμο κι ἐκτός λογικῆς ταξίδι, νά ἀψηφήσουν τούς πολλούς κινδύνους γιά νά προσκυνήσουν τόν νεογέννητο Σωτήρα τοῦ κόσμου. Τήν ἐπιμέλεια τοῦ βιβλίου ἔκανε ἡ Χριστιανική Φοιτητική Δράση, ὁμολογῶ μέ μεγάλη ἐπιτυχία!

Τό προλογικό σημείωμα, μέ σύντομες προτάσεις γεμάτες ἀντιθέσεις, ἐπιχειρεῖ νά σκιαγραφήσει τίς προσωπικότητες τῶν Μάγων, πού προσελκύουν τό ἐνδιαφέρον κάθε χριστιανοῦ. Ἀκολουθεῖ τό κυρίως κείμενο πού, χωρισμένο σέ τρία μέρη, βοηθάει πολύ τόν ἀναγνώστη. Τά ρήματα μέ τά ὁποῖα ἀρχίζει κάθε ἐπικεφαλίδα –«ἄρχισαν», «συνέχισαν», «ὁλοκλήρωσαν»– σηματοδοτοῦν χρονικά τήν ὁδοιπορία τους. Οἱ προσδιορισμοί πού τά συνοδεύουν ἀντίστοιχα –«μέ προθυμία», «μέ σταθερότητα», «μέ ἀρχοντιά»– ἐκφράζουν τίς πτυχές τῆς προσωπικότητας καί τῶν ἐνεργειῶν τους, πού μᾶς ἐκπλήσσουν καί μᾶς παραδειγματίζουν. Βῆμα βῆμα ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης παρουσιάζει τήν πορεία τῶν Μάγων, ἐπισημαίνει θαυμαστά στοιχεῖα τοῦ χαρακτήρα τους, σχολιάζει τίς θεοκίνητες ἐνέργειές τους, ἐπισυνάπτει σχετικά ἀποσπάσματα ἀπό κείμενα τῶν Πατέρων, ἁγιογραφικά καί ψαλμικά. Ἐπισημαίνει εὔστοχα πώς, ἄν καί ἦταν εἰδωλολάτρες, ἀξιώθηκαν νά πάρουν μήνυμα ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό γιά τό κορυφαῖο γεγονός πού χώρισε τήν Ἱστορία στά δύο καί ἄλλαξε τήν πορεία τοῦ ἀνθρώπινου γένους.

Στή συνέχεια τό κείμενο ἀπευθύνεται στόν ἀναγνώστη καί μέ ἀπόλυτα μεθοδικό καί παιδαγωγικό τρόπο κατορθώνει νά τόν κινητοποιήσει καί νά τόν ἐμπνεύσει. Νά φέρει πολύ κοντά του τούς Μάγους, τονίζοντας πώς, ἄν καί δέν μαρτύρησαν, ὡστόσο μέ τήν πορεία τους ἔδωσαν μοναδική μαρτυρία πίστης καί σταθερότητας κι ἄφησαν σέ ὅλους μας ἕνα φωτεινό ἀποτύπωμα χριστιανικῆς βιωτῆς, ὄντας εἰδωλολάτρες!

«Γιαγιά, τώρα ἡ σειρά σου!»

Ἡ φωνή της ἐγγονῆς μου μέ ἐπαναφέρει στήν πραγματικότητα. Τοποθετῶ τούς τρεῖς Μάγους λίγο ἔξω ἀπό τή φάτνη μας, ἀνάβω τά μικροσκοπικά λαμπάκια νά τή φωτίζουν κι ἀνοίγω πάλι τό βιβλίο...

Εὐαγγελία Σαντοριναίου

Ἐκπαιδευτικός

 Μπορείτε να ξεφυλλίσετε ή και να παραγγείλετε το βιβλίο ΕΔΩ

Οφέτος πάλι θα ευχηθώ Με τον δικό μου τρόπο, Δάκρυα στα μάθια να μη δω Των αλλονών ανθρώπω! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! Ι.Καρτσάκης-Σχινιάς Ηρακλείου

 

Την πρώτη ημέρα του έτους: Η Θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου.

Την πρώτη ημέρα του έτους: Η Θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου

«Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα θεολογίας ως προσευχής είναι η Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Η αναφορά της είναι καθαρή θεολογία και συνεχής ένταση προσευχής.»

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Πνευματικοί Λόγοι», τόμος II

Προβληματισμός για το Νέο Έτος 2026: Στην προσευχή.

Προβληματισμός για το Νέο Έτος 2026: Στην προσευχή

„Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται εύκολα. Δεν είναι απλό θέμα να διατηρείς την έμπνευση ενώ περιβάλλεσαι από τα παγωμένα νερά του κόσμου που δεν προσεύχεται. Ο Χριστός έριξε τη Θεία Φωτιά στη γη, και προσευχόμαστε Εκείνον να πυροδοτήσει τις καρδιές μας ώστε να μην μας νικήσει ούτε το κοσμικό κρύο, να μην σβήσει κανένα μαύρο σύννεφο τη φωτεινή φλόγα. ”

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο „Η Ζωή Του Είναι Δική Μου” 

Σκέψεις....

Ας μην επιδιώξουμε μόνο την αλλαγή του ημερολογίου, αλλά την ανανέωση της καρδιάς, αφήνοντας πίσω τον ηλικιωμένο άνθρωπο για να γινόμαστε, κάθε μέρα, πιο κοντά στην εικόνα του Χριστού.

«Ο λόγος σου είναι λυχνάρι στα πόδια μου και φως στο μονοπάτι μου.» (Ψαλμός 119:105)

Μοναχή Θεοδώρα Τζάλμπα .

Μοναχή Θεοδώρα Τζάλμπα ☘️💙

«Ο άνθρωπος δεν σώζεται με πολλά λόγια, αλλά με ταπεινή καρδιά και με υπομονή στα μικρά πράγματα. Ο Θεός δεν επιδιώκει μεγάλα έργα που φαίνονται, αλλά με κρυφά δάκρυα, άρρητους στεναγμούς και προσευχές που λέγονται με αληθινό πόνο. Αυτός που μαθαίνει να είναι σιωπηλός και υπομονετικός προσεύχεται περισσότερο από όσο νομίζει. Ας μην παραπονιόμαστε για τους ανθρώπους, ούτε για τους καιρούς, αλλά για την έλλειψη μετάνοιάς μας, γιατί εκεί ξεκινά η θεραπεία της ψυχής.

Μην φοβάστε τις αδυναμίες σας, αλλά φοβηθείτε να μην χάσετε την ελπίδα. Ο Θεός εργάζεται ιδιαίτερα μέσα από την αδυναμία και τη συντριβή της καρδιάς. Αν έχετε πέσει, σηκωθείτε απαλά, χωρίς απελπισία, και πείτε: «Κύριε, ξέρεις ότι χωρίς εσένα δεν μπορώ να κάνω τίποτα». Αυτή η απλή προσευχή, που λέγεται συχνά, κρατά τον άνθρωπο στο φως και τον διδάσκει την ταπεινότητα που σας φέρνει χάρη.»

«Αυτό το χρόνο μη ζητήσεις αγάπη!Γίνε αγάπη!!»

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ; Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ θα είναι η ίδια η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΔΕΝ θα μπορούν οι νέες γενιές να την αντέξουν, γι'αυτό  και θα αποσύρονται στο καταφύγιο της φαντασίας ,στον φαντασιακό και τεχνητό κόσμο της ΑΙ , προκειμένου να εξυπηρετήσουνε τις ανάγκες τους....πνευματικές ....συναισθηματικές....

ψυχικές...σεξουαλικές....ακόμη και διατροφικές,  με τους εκτυπωτές τροφών.

Θα αγωνίζονται απελπισμένα να βρουν αγάπη ,όχι σε μια ζεστή και λεπτή καρδιά , αλλά στον σκληρό και ψυχρό δίσκο της ΑΙ.

π.Διονύσιος Ταμπάκης