Κυριακή 21 Ιουνίου 2026
Σάββατο 20 Ιουνίου 2026
O λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου.Συναξάριον τοῦ Μηναίου.Τῇ ΚΑʹ (21ῃ) τοῦ μηνὸς Ἰουνίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις πάντων τῶν Ὁσίων Πατέρων, τῶν ἐν τῇ Σκήτῃ τῆς Ἁγίας Ἄννης τοῦ Ἄθω διαλαμψάντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Γ´ Κυριακῇ τοῦ Ματθαίου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν ἑνδεκαρίθμων Ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, τῶν ἐν τῷ Ἱερῷ Κοινοβίῳ τοῦ Ὁσίου Διονυσίου τοῦ Ἄθω διαλαμψάντων, Ὁσίων μὲν πέντε· Διονυσίου, Νήφωνος, Δομετίου, Λεοντίου καὶ Φιλοθέου, Ὁσιομαρτύρων δὲ ἑτέρων ἕξ· Μακαρίου, Ἰωάσαφ, Χριστόφορου, Ἰωσήφ, Γενναδίου καὶ Παύλου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακὴ Γ´ τοῦ Ματθαίου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, τῶν ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τοῦ Ἐσφιγμένου διαλαμψάντων· Ἀθανασίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Γρηγορίου ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ· τῶν Ὁσίων, Ἀντωνίου τοῦ Ῥώσου, Δαμιανοῦ, Ἰακώβου καὶ Δομετίου· Ἀγαθαγγέλου και Τιμοθέου τῶν Ὁσιομαρτύρων· ἔτι δὲ καὶ τῆς μακαρίας καὶ Ἁγίας βασιλίδος Πουλχερίας τῆς παρθένου, ὡς κτιτορίσσης
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σύναξις Πάντων τῶν ἐν Μεγάλῃ Βρετανίᾳ Ἁγίων
Η Παραβολή του Ηγουμένου για το Χωράφι της Ψυχής!!!
ΜΕΤΆΝΟΙΑ
Η Παραβολή του Ηγουμένου για το Χωράφι της Ψυχής!!!
+
Κάποτε, ο Ηγούμενος είπε στους αδελφούς την εξής παραβολή:
«Ένας άνθρωπος βγήκε στο χωράφι του και είδε ότι ήταν κατάφυτο από ζιζάνια. Άρχισε να μαζεύει το αγκαθωτό χορτάρι και τις τσουκνίδες και μοχθούσε για πολλή ώρα. Αλλά μόλις κουράστηκε και έφυγε, τα ζιζάνια ξαναβγήκαν. Τότε ο άνθρωπος κατάλαβε: δεν αρκεί να ξεριζώνεις το χωράφι - πρέπει να το οργώνεις και να το σπέρνεις με καλό σπόρο. Γιατί αν το έδαφος είναι άγονο, ο κακός σπόρος θα πετάξει μέσα και θα βλαστήσει».
Ο Ηγούμενος σώπασε και κοίταξε τους μοναχούς:
«Έτσι είναι και στις ψυχές μας. Η εξομολόγηση είναι ξεριζώματα. Βγάζουμε αμαρτίες, πάθη, κακές συνήθειες. Αλλά αν περιοριστούμε σε αυτό, η καρδιά παραμένει άδεια και ο κακός σπόρος θα βλαστήσει γρήγορα ξανά». Γι' αυτό οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Απομακρυνθείτε από το κακό και κάντε το καλό». Το να «απομακρυνθείτε» απλώς δεν είναι αρκετό, γιατί το κενό από μόνο του δεν είναι σωτηρία.
Ο Θεός έχει σπείρει έναν καλό σπόρο σε κάθε άνθρωπο: τη συνείδηση, την ικανότητα για αγάπη, την επιθυμία για αλήθεια, την επιθυμία να βοηθάει τους άλλους. Η εξομολόγηση δεν πρέπει μόνο να καθαρίζει τα ζιζάνια, αλλά και να προετοιμάζει το έδαφος ώστε αυτοί οι σπόροι να βλαστήσουν και να ριζώσουν.
Μερικές φορές κάποιος θρηνεί για θυμό, φθόνο, τεμπελιά, αλλά ξεχνά να καλλιεργήσει την πραότητα, την ευγνωμοσύνη και την επιμέλεια. Αλλά η αρετή φυτρώνει σαν το σιτάρι: απαιτεί όργωμα - ταπεινότητα· απαιτεί βροχή - προσευχή· απαιτεί εργασία - συνέπεια.
Μην αποθαρρύνεστε αν δείτε πολλά αγκάθια: κάθε θερισμένο πάθος είναι το φυτώριο για μια νέα αρετή. Και το χωράφι της ψυχής μπορεί να μεταμορφωθεί αν όχι μόνο ξεριζώσετε, αλλά και σπείρετε. Τότε η συγκομιδή δεν θα είναι η πικρή ανάμνηση των αμαρτιών, αλλά η χαρά της συνάντησης με τον Χριστό, τον Κύριο του Αγρού.
Ι. Τύχων
Η πιο συνηθισμένη αιτία της κατάρρευσης του γάμου είναι η ανωριμότητα.
Η πιο συνηθισμένη αιτία της κατάρρευσης του γάμου είναι η ανωριμότητα. Πρέπει να εγκαταλείψουμε την ανευθυνότητα, την επιθυμία να κάνουμε τα πάντα με τον δικό μας τρόπο, τον εγωισμό, την αδιαφορία για τους άλλους, τη σκανδαλώδη συμπεριφορά και τη ζήλια. Πρέπει να ζητάμε καθημερινά από τον Κύριο: «Χάρισέ μου, Θεέ μου, ωριμότητα... να βλέπω όχι μόνο τον εαυτό μου... αλλά και να κατανοώ τον/την σύζυγό μου και να αποδέχομαι την ευθύνη που μου έχεις αναθέσει».
Ιερέας Αλεξέι Γιανγκ
Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἡ ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου προσφέρεται ἡ Εὐχαριστία.
Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἡ ὁρατὴ κεφαλὴ
τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας,
στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου
προσφέρεται ἡ Εὐχαριστία.
«Ὅπου ἂν φανῇ ὁ Ἐπίσκοπος,
ἐκεῖ τὸ πλῆθος ἔστω,
ὥσπερ ὅπου ἂν ᾖ Ἰησοῦς Χριστός,
ἐκεῖ ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία»,
μᾶς λέει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος.
Ἀποτελεῖ τὸ ὁρατὸ σημεῖο τῆς ἑνότητας
τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καὶ
τόν ἐγγυητὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος.
Ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία διὰ τοῦ Ἐπισκόπου της
ὑπερβαίνει κάθε ἐνδοστρέφεια καὶ
ἑνώνεται μὲ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες
στὴν κοινωνία τῆς Μίας Ἐκκλησίας.
Ἂν ἡ πραγμάτωση τῆς ὑγιοῦς
ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας
ποὺ ζεῖ τὴν ἑνότητα, τὴν ἁγιότητα,
τὴν καθολικότητα καὶ τὴν ἀποστολικότητα,
ἀποτελεῖ τὴ δυναμικὴ πηγὴ θείων εὐλογιῶν
γιὰ τὸν κόσμο, ἂν δίνει δυνατότητες
ἀληθινῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας,
μὲ ὅλη τὴν ὑπαρξιακὴ δυναμικὴ
ποὺ συνεπάγεται, ἀλλὰ καὶ
μὲ τὴν προοπτικὴ τῆς διακονίας
τοῦ ἐλαχίστου ἀδελφοῦ τοῦ Χριστοῦ,
τότε γίνεται προφανὲς ὅτι οἱ συνέπειες
τῆς ἀρχιερατικῆς διακονίας
μποροῦν νὰ ἀνιχνεύονται
σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς προσωπικῆς
καὶ κοινωνικῆς μας ζωῆς.
Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν
καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου Β΄
Χαιρετισμός (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ὁ Ἀρχιερέας σήμερα-Ἀφιερωματικὸ τεῦχος
ἐπὶ τῇ 20ετεῖ ποιμαντορίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ"
Τεῦχος 389, Ἰούνιος 2026
Ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ Ἀπόστολοι, Κώδιξ 587 Εὐαγγελιστάριον,
Ἱ. Μ. Διονυσίου Ἁγ. Ὄρους, 1059
Γιὰ τοὺς Ἐπισκόπους κατ’ ἐξοχὴν ἰσχύουν τὸ ψαλμικόν:
Γιὰ τοὺς Ἐπισκόπους κατ’ ἐξοχὴν
ἰσχύουν τὸ ψαλμικόν:
«Αἱ ὑψώσεις τοῦ Θεοῦ
ἐν τῷ λάρυγγι αὐτῶν
καὶ ρομφαῖαι δίστομοι
ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν»
(Ψαλμ. 149, 6)
καθὼς καὶ τό:
«Διδάξω ἀνόμους
τὰς ὁδούς Σου, καὶ
ἀσεβεῖς ἐπὶ Σὲ ἐπιστρέψουσι»
(Ψαλμ. 50, 15).
Ἔτσι ὁ ἐπισκοπικὸς λόγος
ἄλλοτε ἠχεῖ ὡς «ποιμενικὸς αὐλὸς»
καταρτισμοῦ καὶ παρακλήσεως,
καὶ ἄλλοτε ὡς βροντὴ ἠχηρὰ
ἐλέγχου καὶ σωφρονισμοῦ!
Ἄλλοτε ὡς αὔρα λεπτὴ
ἐνθαρρύνσεως
τῶν ἀγωνιζομένων:
«Θαρσεῖτε, λαός μου,
μνημόσυνον Ἰσραήλ! …
θαρσήσατε, τέκνα,
καὶ βοήσατε πρὸς τὸν Θεόν…
Θάρσει Ἱερουσαλήμ!»
(Βαροὺχ 4, 5, 27, & 30).
Ἄλλοτε ὡς σφενδόνη Δαβιτικὴ
ἀποκρούουσα τοὺς ἐπιβούλους
τῆς ποίμνης, τοὺς ποικιλωνύμους
δηλαδὴ ἐχθροὺς τῆς ἀληθείας,
τοὺς λύκους τῶν σχισμάτων καὶ
τῶν ἀποστασιῶν, καὶ ἄλλοτε
ὡς σάλπιγξ Ἰεριχούντειος
κατακρημνίζουσα
τὶς οἰκοδομὲς τῶν αἱρέσεων!
Λόγος πάντοτε
«ζῶν καὶ ἐνεργὴς καὶ
τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν
μάχαιραν δίστομον»
(Ἑβρ. 4, 12).
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ
Ὁ Λόγος τοῦ Ἐπισκόπου(ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ὁ Ἀρχιερέας σήμερα-Ἀφιερωματικὸ τεῦχος
ἐπὶ τῇ 20ετεῖ ποιμαντορίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ"
Τεῦχος 389, Ἰούνιος 2026
Μέγας Ἀρχιερεύς, φορητὴ εἰκόνα, Ἱ. Μονὴ Ἁγίων Πάντων
Βελιμαχίου Τριταίας, Πάτρα, 17ος αἰ.
Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν ἐνσαρκώνει τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν
ἐνσαρκώνει τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἀρχιερατική του ράβδος
δὲν εἶναι σύμβολο κοσμικῆς ἰσχύος,
ἀλλὰ βακτηρία στήριξης τῶν ἀσθενούντων.
Ἡ ἐπιτυχία τοῦ Ἐπισκόπου
δὲν μετρᾶται μὲ διοικητικὰ ἐπιτεύγματα,
ἀλλὰ μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ψυχῶν
ποὺ ἀναπαύθηκαν κάτω ἀπὸ
τὸ ὠμοφόριό του καὶ
βρῆκαν τὴ θεραπεία
ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν.
Σὲ ἕναν κόσμο
γεμάτο ὑπαρξιακὰ τραύματα,
τὸ ἀρχιερατικὸ λειτούργημα
παραμένει μιὰ ἀνοιχτὴ πρόσκληση
σὲ ἕνα πνευματικὸ νοσοκομεῖο,
ὅπου ἡ θεραπεία δὲν ἐπιβάλλεται,
ἀλλὰ προσφέρεται
ὡς καρπὸς ἀγάπης καὶ ἐλευθερίας.
Γεράσιμου Σιάσου
Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς «Ἰατρὸς τῶν ψυχῶν» (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ὁ Ἀρχιερέας σήμερα-Ἀφιερωματικὸ τεῦχος
ἐπὶ τῇ 20ετεῖ ποιμαντορίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ"
Τεῦχος 389, Ἰούνιος 2026
Σχετικά με την απιστία!!!!
Σχετικά με την απιστία
Είναι στην πραγματικότητα πολύ απλό. Η ιδέα ότι δεν τον καταλαβαίνουν στο σπίτι είναι μια αυτοδικαιολόγηση.
Η ιδέα ότι κάποιος άλλος τον καταλαβαίνει περισσότερο από ό,τι ο ίδιος στο σπίτι είναι επίσης ψευδής.
Η ιδέα ότι είναι φροντιστικός και προσεκτικός είναι αυταπάτη. Ένας άντρας δεν μπορεί να νοιάζεται αν απατάει!
Μια ερωμένη δεν μπορεί να καταλάβει έναν άντρα περισσότερο από την ίδια του τη γυναίκα!
Το να φλερτάρεις απλώς έναν άγνωστο, να τον βλέπεις για δύο ή τρεις ώρες, και όχι κάθε μέρα, είναι δέκα φορές πιο εύκολο από το να φλερτάρεις τη δική σου γυναίκα.
Το να είσαι ευγενικός με μια ερωμένη για ένα σύντομο χρονικό διάστημα είναι εύκολο.
Το να είσαι φροντιστικός σύζυγος και πατέρας, δηλαδή το να είσαι έτοιμος να δείχνεις τη φροντίδα σου 24 ώρες την ημέρα, είναι από μόνο του ένα κατόρθωμα.
Ένας άντρας δεν θέλει να κάνει αυτό το κατόρθωμα, αλλά θέλει να αγαπηθεί και να ευχαριστηθεί. Έτσι εμφανίζονται οι ερωμένες. Αλλά εμφανίζονται μόνο λόγω της αδυναμίας του απατεώνα να αγαπήσει πραγματικά.
Μια γυναίκα μπορεί να μην φταίει για την απιστία του συζύγου της. Δεν είναι αυτή που δεν τον καταλαβαίνει, αλλά ο ίδιος που δεν είναι σε θέση να την αγαπήσει. Αυτή (η σύζυγος) καταλαβαίνει την έλλειψη αγάπης του συζύγου της, αλλά αυτός (ο σύζυγος) την αποκαλεί έλλειψη κατανόησης.
Θέλει η γυναίκα του να τον υπακούει, να τον ευχαριστεί και να τον καταλαβαίνει. Αλλά οι φτωχές, μοναχικές γυναίκες ακούν ομολογίες παρεξήγησης από τους απατεώνες στις οικογένειές τους, τους πιστεύουν αφελώς και προσπαθούν να ικανοποιήσουν τη δίψα τους για κατανόηση και προσοχή.
Αν και η διαίσθησή τους τους λέει ότι πρέπει να χωρίσουν, δεν μπορούν να το αντέξουν.
Αλλά πρέπει οπωσδήποτε να χωρίσουν, και επειγόντως.
Επειδή αυτός ο άντρας δεν θα μπορέσει ποτέ να τους δώσει αγάπη, και μπορεί να τους εξαντλήσει, να τους δώσει ελπίδα και να τους απογοητεύσει - όσες φορές θέλει.
Ιερέας Ιλία Σουγκάγιεφ
Η Παραβολή του Κουταλιού, της Συνείδησης και των Χρυσών Θόλων.
Η Παραβολή του Κουταλιού, της Συνείδησης και των Χρυσών Θόλων
+
Μια μέρα, ο ηγούμενος του μοναστηριού, Ιγνάτιος, βγήκε στον κήπο. Ήθελε να κάνει μια σύντομη βόλτα, να ησυχάσει και να συλλογιστεί την πνευματική του ζωή. Κρατούσε ένα βιβλίο στα χέρια του και ευσεβείς σκέψεις στο κεφάλι του.
Αλλά μόλις έστριψε στο μονοπάτι του κήπου, είδε ένα γνώριμο θέαμα.
Καθισμένος σε ένα παλιό παγκάκι ήταν ο ντόπιος άγιος τρελός, ο Δανιήλ. Ξυπόλυτος, ατημέλητος, φορώντας ένα αστείο χάρτινο καπέλο. Μπροστά του βρισκόταν ένα νεκρό κοράκι, πολλά σκουριασμένα καρφιά και ένα λοξό σκαμπό που του έλειπε το ένα πόδι.
Ο Δανιήλ επικεντρώθηκε στο να καρφώσει το κοράκι στο σκαμπό.
«Τώρα, αγαπητέ μου», μουρμούρισε, «θα σε κάνω ένα τεχνικό θαύμα. Θα πετάξεις χωρίς να φύγεις ποτέ».
Ο Ιγνάτιος σταμάτησε και κούνησε το κεφάλι του.
«Δανιήλ, γιατί ασχολείσαι με τέτοιες ανοησίες;» Καλύτερα να σκεφτόταν την ψυχή σου. Την αγάπη για τους ανθρώπους. Την πνευματική ανάπτυξη.
Ο ανόητος σήκωσε τα μάτια του.
«Κάτι υψηλό, λοιπόν; Αυτό είναι επικίνδυνο πράγμα. Τι γίνεται αν σου πέσει κάτι υψηλό ακριβώς πάνω στο πόδι σου;»
Τότε ξαφνικά πρόσθεσε:
«Παρεμπιπτόντως, Πάτερ, σου έκλεψα ένα κουτάλι χθες.»
Ο Ιγνάτιος μάλιστα έμεινε έκπληκτος.
«Ποιο κουτάλι;»
«Ένα πολύ συνηθισμένο. Από το κελί σου.»
«Γιατί να το κλέψεις; Έπρεπε να ρωτήσεις!»
Ο Δανιήλ χαμογέλασε πονηρά.
«Αυτό δοκίμαζα. Αν σου κλέψουν το κουτάλι και ακόμα μιλάς για αγάπη, ποιο είναι το τίμημα μιας τέτοιας αγάπης; Η αγάπη χωρίς αλήθεια γίνεται προσποίηση. Και η αλήθεια χωρίς αγάπη μετατρέπεται σε ρόπαλο. Είναι αδύνατο να ζήσεις με κανένα από τα δύο.»
Σήκωσε το στραβό σκαμπό του.
«Κοίτα. Μιλάς συνέχεια για τον ναό της ψυχής, για την αγιότητα, για τα ύψη. Αλλά πού είναι τα θεμέλια;» Αν κάποιος λέει ψέματα, είναι άπληστος, παίρνει ό,τι ανήκει στους άλλους και εξαπατά τους γείτονές του, τότε σε ποια βάση σκοπεύει να χτίσει την αγάπη; Είναι σαν να χτίζεις έναν ναό σε ένα βάλτο.
Ο Ιγνάτιος κάθισε στο παγκάκι. Έτριξε αξιολύπητα.
«Μα δεν μπορεί κανείς να αγωνιστεί για την αγάπη αμέσως;»
«Όχι», απάντησε ο Δανιήλ. «Επειδή η αγάπη ξεκινά με απλά πράγματα. Να ταΐζεις τους πεινασμένους. Όχι να λές ψέματα. Όχι να κλέβεις. Όχι να προσβάλλεις τους αδύναμους. Θέλεις να πεις στους ανθρώπους για τον παράδεισο, αλλά ο γείτονάς σου δεν έχει ούτε ένα κομμάτι ψωμί για τρεις μέρες. Πρώτα, μοιράσου το ψωμί σου. Και μόνο τότε πες τους για τον παράδεισο.»
Με αυτά τα λόγια, έβγαλε το ίδιο το κουτάλι από την τσέπη του.
«Ορίστε. Το επιστρέφω.»
Ο Ιγνάτιος το πήρε και χαμογέλασε άθελά του.
«Είσαι παράξενος άνθρωπος, Δανιήλ.»
«Αλλά φθηνό στη συντήρηση», έκλεισε το μάτι ο άγιος ανόητος. «Είναι πιο εύκολο να επιστρέψεις το κουτάλι παρά να μετανοήσεις για τρία χρόνια.»
Ο ηγούμενος γέλασε.
«Αλλά έχεις δίκιο. Συχνά ονειρευόμαστε τα ύψη, ξεχνώντας να επισκευάσουμε τα σκαλιά. Η αγιότητα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ειλικρίνεια.»
«Ακριβώς!» Ο Ντάνιελ αναζωογονήθηκε. «Αν δεν λες ψέματα για το ειλικρινές σου χαμόγελο τώρα, και εγώ δεν λέω ψέματα ότι είμαι ο Βασιλιάς Σολομών, τότε έχουμε ήδη ζήσει σαν άνθρωποι για λίγα λεπτά».
Πετάχτηκε πάνω, χτύπησε ένα κοράκι στο κεφάλι του αντί για ένα καπέλο και φώναξε στον κήπο:
«Είναι απλό! Αν δεν θέλεις να σε εξαπατήσουν, μην εξαπατάς. Αν δεν θέλεις το κακό, μην κάνεις το κακό. Και αν ονειρεύεσαι την αγιότητα, ξεκίνα τουλάχιστον μη γίνεσαι απατεώνας στα μικρά πράγματα!»
Και έφυγε τρέχοντας.
Ο Ιγνάτιος παρέμεινε καθισμένος στον τριζόμενο πάγκο. Ένα κουτάλι στο ένα χέρι, ένα πνευματικό βιβλίο στο άλλο.
Παρακολούθησε τον άγιο ανόητο για αρκετή ώρα και μετά είπε ήσυχα: «Σωστά. Αν η συνείδησή σου κλονίζεται, καμία επιχρύσωση δεν θα βοηθήσει».
Σηκώθηκε και πήγε για δείπνο. Χωρίς να σκέφτεται μεγάλα πνευματικά ύψη, αλλά απλώς ευχαριστώντας τον Θεό για μια συνηθισμένη μέρα, για μια ειλικρινή συνείδηση και για το χυλό στο μπολ του.
Και το παλιό σκαμπό έμεινε στον κήπο για πολύ καιρό.
Στο ένα πόδι.
Ως υπενθύμιση ότι οι όμορφοι τρούλοι είναι άχρηστοι αν τα θεμέλια από κάτω τους ραγίζουν.
+
Ι. Τύχων
2014
.
"Πατερικόν σε Παραβολές"
Καὶ ἐπέβλεψεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ ἐγένετο στήλη ἁλός Γένεση 19:26«Αλλά η γυναίκα του κοίταξε πίσω από πίσω του, και έγινε στήλη άλατος.»
Ο ίδιος ο Ιησούς έδωσε μια ισχυρή προειδοποίηση όταν είπε:
μνημονεύετε τῆς γυναικὸς Λώτ
(Λουκάς 17:32)
«Να θυμάστε τη γυναίκα του Λωτ».
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΙΗΣΟΎΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΊΑ ΜΑΣ.
Τα χέρια της Θεοτόκου είναι πολύ πιο δυνατά από τους ώμους των χερουβείμ και τους ευλογημένους θρόνους.
Ποιον λοιπόν κρατάει στην αγκαλιά της η Παναγία; Ξέρετε ποιον κρατάει;
Αυτήν που έκανε τον ουρανό και τη γη και όλα τα ορατά και τα αόρατα.
Ξέρετε ποια είναι η Θεοτόκος και πόση τιμή, πόση δύναμη και πόσο έλεος έχει;
Είναι η Μητέρα μας, επειδή ελεεί τους φτωχούς και τις χήρες και τους Χριστιανούς.
Προσεύχεται πάντα στον Σωτήρα Χριστό για όλους μας.
Άγιος Κλεόπας Ηλίε
Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!
Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Η κρίση του κόσμου από τον Υιό του Θεού είναι αυτονόητο ότι δε σημαίνει οπωσδήποτε κατάκριση και καταδίκη. Ο Ίδιος ο Κύριος είπε στο Νικόδημο, «ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιω. γ´,17).
Σχετικά είναι και τα παρακάτω αγιογραφικά χωρία:
α) «Και ημείς τεθεάμεθα και μαρτυρούμεν ότι ο πατήρ απέσταλκε τον υιόν σωτήρα του κόσμου» (Α´ Ιω. δ´,14).
β) «ου βραδύνει ο Κύριος της επαγγελίας, ως τινες βραδύτητα ηγούνται, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη βουλόμενός τινας απολέσθαι, αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι» (Β´ Πέτρ. γ´,9).
γ) «Ιδού ο παις μου, ον ηρέτισα, ο αγαπητός μου, εις ον ευδόκησεν η ψυχή μου· θήσω το Πνεύμά μου επ’ αυτόν, και κρίσιν τοις έθνεσιν απαγγελεί· ουκ ερίσει ουδέ κραυγάσει ουδέ ακούσει τις εν ταις πλατείαις την φωνήν αυτού. κάλαμον συντετριμμένον ου κατεάξει και λίνον τυφόμενον ου σβέσει, έως αν εκβάλη εις νίκος την κρίσιν· και τω ονόματι αυτού έθνη ελπιούσι» (Ματ. ιβ´,18-21).
Δεν είναι μικρό το παρόν θέμα, γιατί είναι συμπυκνωμένο στα παραπάνω χωρία,
Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών
Παραβολή της Ημέρας. ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΗ ΜΗΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ.
Παραβολή της Ημέρας. ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΗ ΜΗΤΕΡΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ.
Μια μέρα, μια γυναίκα ήρθε στον Θεό. Η πλάτη της ήταν λυγισμένη κάτω από το βάρος ενός μεγάλου σάκου.
"Είσαι κουρασμένη, γυναίκα;" ρώτησε ο Κύριος ανήσυχος. "Βγάλε το βάρος σου από τους ώμους σου, κάθισε και ξεκουράσου."
"Ευχαριστώ, δεν θα αργήσω", αρνήθηκε η γυναίκα. "Απλώς ρώτα - και μετά γύρνα αμέσως! Τι θα γίνει αν συμβεί κάτι στο μεταξύ; Δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου!"
"Για τι δεν είσαι διατεθειμένη να συγχωρήσεις τον εαυτό σου;"
"Αν συμβεί κάτι στο παιδί μου. Ήρθα ακριβώς για να Σε ρωτήσω: Κύριε, σώσε και προστάτεψέ το!"
"Αυτό κάνω μόνο", είπε σοβαρά ο Κύριος. "Σου έδωσα κάποιο λόγο να αμφιβάλλεις για τη φροντίδα μου;"
"Όχι, αλλά... Υπάρχουν τόσοι πολλοί κίνδυνοι, κακές επιρροές και απότομες στροφές σε αυτή τη ζωή!" Είναι σε αυτή την ηλικία - θέλει να δοκιμάσει τα πάντα, να ασχοληθεί με τα πάντα, να επιβληθεί με κάποιο τρόπο. Φοβάμαι τόσο πολύ ότι θα γλιστρήσει σε μια στροφή, θα τραυματιστεί και θα πληγωθεί κιόλας.
Λοιπόν, την επόμενη φορά θα είναι πιο προσεκτικός, γιατί θα ξέρει τι είναι ο πόνος με τον δύσκολο τρόπο», απάντησε ο Κύριος. «Αυτή είναι μια πολύ καλή εμπειρία! Γιατί δεν τον αφήνεις να μάθει;»
«Επειδή θέλω να τον γλιτώσω από πόνο!» αναφώνησε με πάθος η μητέρα. «Βλέπεις, κουβαλάω πάντα μαζί μου ένα σακί άχυρο για να το βάζω κάτω από τυχόν εμπόδια που μπορεί να πέσει».
«Και τώρα θέλεις να τον περικυκλώσω με άχυρο από παντού; Πολύ καλά». Κοίτα!
Και ο Κύριος αμέσως δημιούργησε ένα ολόκληρο σωρό από άχυρο και το έριξε στον κόσμο. Σχηματίστηκε ένας κύκλος γύρω από τον γιο της γυναίκας, προστατεύοντάς τον από όλους τους κινδύνους, από όλους τους πειρασμούς και τους πειρασμούς, και από την ίδια τη ζωή. Η γυναίκα παρακολουθούσε τον γιο της να παλεύει μέσα από το άχυρο, αλλά μάταια. Αυτός έτρεχε, προσπαθώντας να σπάσει τον κύκλο από άχυρο, εναλλάξ απελπισμένος και εξοργισμένος. Τελικά, έβγαλε μερικά σπίρτα και άναψε το άχυρο. Μια φλόγα εκτοξεύτηκε και όλο το σκηνικό τυλίχτηκε αμέσως στον καπνό.
"Γιε μου!" ούρλιαξε η γυναίκα. "Γιε μου, έρχομαι να βοηθήσω!"
"Θέλεις να ρίξεις κι άλλο άχυρο στη φωτιά;" ρώτησε ο Κύριος.
"Να θυμάσαι: όσο περισσότερο άχυρο στρώνουν οι γονείς, τόσο ισχυρότερη είναι η επιθυμία να το σπάσουν με κάθε κόστος. Αν αυτό αποτύχει, ένα άτομο μπορεί να αρχίσει να σπαταλάει εντελώς τη ζωή του.
Άλλωστε, δεν ξέρουν τι είναι ο πόνος, ούτε τι είναι η ελευθερία επιλογής... Νομίζεις ότι αυτό είναι ένα σακουλάκι με άχυρο, αλλά στην πραγματικότητα, είναι ένα σακουλάκι με προβλήματα. Περιέχει όλες τις φρικαλεότητες που φαντάζεσαι, όλες τις ανησυχίες που ζουν μέσα σου, όλους τους φόβους που σε γεμίζουν. Όλα όσα σκέφτεσαι και ανησυχείς δυναμώνουν και μεγαλώνουν επειδή του δίνεις ενέργεια. Γι' αυτό το φορτίο σου είναι τόσο βαρύ και η πλάτη σου τόσο κουρασμένη...
"Λοιπόν, δεν θα έπρεπε να με νοιάζει ο γιο μου;! Αυτό μου λες, Κύριε;"
"Νοιάζεσαι όσο θέλεις. Αλλά δεν πρέπει να ανησυχείς. Άλλωστε, νοιάζομαι κι εγώ για αυτόν. Άσε με να κάνω τη δουλειά μου. Απλώς μην μπαίνεις στο δρόμο μου! Αλλά αυτό, όπως το καταλαβαίνω, είναι θέμα πίστης..."
«Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν ψυχρός ή ζεστός! Γι' αυτό, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, θα σε ξεράσω από το στόμα μου». (Αποκάλυψη 3:15-16).
Υπάρχει ένας πολύ σκληρός λόγος που είπε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Εκκλησία της Λαοδίκειας και που μας αφορά και σήμερα: «Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν ψυχρός ή ζεστός! Γι' αυτό, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, θα σε ξεράσω από το στόμα μου». (Αποκάλυψη 3:15-16)
Ο Θεός δεν ανέχεται τους χλιαρούς ανθρώπους. Όχι επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή ο χλιαρός άνθρωπος αποτελεί προσβολή για την αγάπη Του. Ο ψυχρός, ο συνειδητά αμαρτωλός, έχει μια ακόμη ευκαιρία: μπορεί να αναγνωρίσει ότι είναι μακριά από τον Θεό και μπορεί να επιστρέψει. Αλλά ο χλιαρός άνθρωπος ζει με την εντύπωση ότι «είναι καλό έτσι», ότι «έτσι πάει», ότι «δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο». Έρχεται στην εκκλησία από συνήθεια, λατρεύει επιφανειακά, νηστεύει όταν τον βολεύει, προσεύχεται όταν έχει χρόνο και ζει σαν ο Χριστός να ήταν μόνο ένα μέρος της ζωής του, όχι η ίδια η Ζωή.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είπε: «Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να είσαι χλιαρός στην πίστη. Αυτός που είναι ζεστός σώζεται, αυτός που είναι κρύος μπορεί να μετανοήσει, αλλά ο χλιαρός παραμένει στην κατάστασή του και χάνεται».
Ο Θεός δεν θέλει «μετριοπαθείς» πιστούς. Θέλει καρδιές που καίγονται. Θέλει ανθρώπους που Τον αγαπούν με όλο τους το είναι, όχι με μισή καρδιά. Θέλει Χριστιανούς που, όταν αμαρτάνουν, τρέμουν και όταν μετανοούν, κλαίνε με αληθινά δάκρυα.
Είστε θερμοί για τον Χριστό; Ή μήπως είστε απλώς... χλιαροί; Δεν είναι πολύ αργά. Ο Κύριος σας καλεί να αφήσετε τη χλιαρή σας κατάσταση και να γίνετε θερμοί. Όχι τέλειοι, αλλά φλογεροί. Όχι χωρίς αμαρτία, αλλά με μια καρδιά που Τον επιθυμεί περισσότερο από οτιδήποτε.
Ας προσευχηθούμε στον Χριστό, να μην μας αφήσει σε χλιαρή κατάσταση, να ανάψει τις καρδιές μας με τη φωτιά της αγάπης Του. Ας Τον αναζητήσουμε με όλο μας το είναι, ας Τον αγαπήσουμε με όλη μας τη δύναμη και ας Τον ακολουθήσουμε με όλη μας την αποφασιστικότητα. Καλύτερα κρύος παρά χλιαρός. Καλύτερα να καίγεσαι, ακόμα κι αν καίγεσαι από πόνο, παρά να παραμένεις χλιαρός και πνευματικά νεκρός.
Το Μυστικό μιας Καλής Συζύγου. ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ.
Το Μυστικό μιας Καλής Συζύγου. ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ.
Θυμάμαι μια ιστορία για έναν άντρα που πήγε σε έναν μεγάλο σοφό. Ο άντρας είχε μια πολύ χαρισματική σύζυγο. Άρχισε να μιλάει γι' αυτήν:
«Κύριε, η γυναίκα μου είναι τόσο όμορφη!»
Ο σοφός, καθισμένος στο τραπέζι με ένα μολύβι στο χέρι του, ζωγράφισε ένα μηδενικό σε ένα φύλλο χαρτί.
«Η γυναίκα μου είναι ευγενικής καταγωγής· ο πατέρας της ήταν ιερέας.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό.
«Η γυναίκα μου είναι υγιής—δεν ήταν ποτέ άρρωστη και δεν είναι άρρωστη τώρα.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό.
«Η γυναίκα μου είναι πολύ μορφωμένη.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό.
«Η γυναίκα μου είναι εξαιρετική νοικοκυρά· ξέρει να ψήνει κάθε είδους πίτες, λιχουδιές για δείπνα.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό. «Η γυναίκα μου είναι επιδέξια τεχνίτρια· κεντάει όμορφα σχέδια, πλέκει, υφαίνει και ράβει. Κοιτάξτε πόσα ταλέντα έχει η γυναίκα μου!»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό. Τέλος, ο νεοφερμένος πρόσθεσε:
«Η γυναίκα μου έχει φόβο Θεού και είναι πιστή!» Ο σοφός έβαλε ένα ένα πριν από έξι μηδενικά. Και ένα ένα ακολουθούμενο από έξι μηδενικά σημαίνει ένα εκατομμύριο. Και είπε:
«Τώρα εκτιμώ τη γυναίκα σου. Όχι όταν είπες ότι ήταν όμορφη, και μορφωμένη, και τεχνίτρια, γιατί αν δεν είχε τον φόβο του Θεού, όλα όσα είχε θα ήταν μηδέν—μόνο μηδενικά, τίποτα!»
Έτσι είναι με έναν άντρα, σαν αυτή τη γυναίκα, και με οποιονδήποτε άνθρωπο. Μπορεί να έχει όλα τα ταλέντα, μπορεί να κατακτήσει όλες τις τέχνες του κόσμου, μπορεί να γνωρίζει όλες τις επιστήμες του κόσμου, αλλά αν δεν έχει τον φόβο του Θεού, δεν έχει σχολή σοφίας και δεν είναι καλός για τίποτα.
Αρχιμανδρίτης Κλεόπας (Ιλίε)
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ...
Κανένα φάρμακο —ούτε ισραηλινό, ούτε αμερικανικό, ούτε γερμανικό, ούτε καν αν τα συνδυάσεις όλα— δεν θα σε σώσει. Δεν θα σε σώσει. Θα πεθάνεις ούτως ή άλλως και θα πας στην Κρίση του Θεού, ανεξάρτητα από το αν πιστεύεις στην αιώνια ζωή ή όχι, αν πιστεύεις στον Θεό ή απλώς στα χρήματα —θα πας στην Κρίση ούτως ή άλλως, θα πεθάνεις ούτως ή άλλως.
Αυτό που έχει σημασία για σένα δεν είναι τι υπάρχει στον τάφο σου —ούτε αυτό έχει σημασία. Θα μπορούσες να πνιγείς στη θάλασσα, ή θα μπορούσες να χτίσεις ένα μνημείο σαν ένα ψηλό κτίριο στο ανάχωμα Κοτέλνιτσεσκαγια —δεν έχει καθόλου σημασία. Δεν έχει σημασία αν είσαι Ρομά, Εβραίος ή Εσκιμώος — τίποτα δεν έχει σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι η ποιότητα της ψυχής σου: είσαι ευγενικός, στοργικός άνθρωπος ή νοιάζεσαι μόνο για τα παιδιά και τα εγγόνια σου; Ή μήπως είσαι απλώς ένας κοινός μπάσταρδος; Ίσως είσαι καλοσυνάτος, καλλιεργημένος, ικανός να τα τυλίξεις όλα τόσο ευγενικά και να ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς; Αυτό είναι υπέροχο. Το να ξέρεις πώς να συμπεριφέρεσαι είναι μια καλή ιδιότητα, κανείς δεν αμφισβητεί. Υπάρχουν όμως και άλλες καλές ιδιότητες. Για παράδειγμα, το να ξέρεις πώς να κάνεις ποδήλατο είναι επίσης καλό και χρήσιμο, αρκεί τα πόδια σου να μπορούν ακόμα να κινούνται. Αλλά αυτό δεν σε σώζει από την κρίση του Θεού. Μόνο οι ιδιότητες που αποκτάς από το Άγιο Πνεύμα σε σώζουν από την κρίση του Θεού.
Πρωτιερέας Ντιμίτρι Σμιρνόφ
Διαβάζουμε.
«Σε μια αγνή και όμορφη ψυχή, ο Θεός βαδίζει απαλά, χωρίς βιασύνη, σαν σε ένα μέρος όπου αισθάνεται σαν στο σπίτι του. Δεν χρειάζονται μεγάλα πράγματα ή πολλά λόγια, αλλά μόνο ειρήνη, ειλικρίνεια και μια ανοιχτή καρδιά, που ξέρει να λαμβάνει και να δίνει.
Μια τέτοια ψυχή δεν πληγώνει, δεν κρίνει και δεν αναζητά το κακό στους άλλους. Επιλέγει να συγχωρεί, να κατανοεί και να είναι καλή, ακόμα και όταν η ζωή δεν είναι εύκολη. Γιατί η ομορφιά της δεν προέρχεται από αυτό που φαίνεται, αλλά από αυτό που βιώνεται εσωτερικά, σε κάθε σκέψη και σε κάθε πράξη.
Και όπου υπάρχει καλοσύνη, υπομονή και αγάπη, ο Θεός παραμένει κοντά και δεν φεύγει εύκολα. Γιατί σε μια όμορφη ψυχή δεν υπάρχει ταραχή, αλλά ειρήνη... και όπου υπάρχει ειρήνη, ο Θεός βρίσκει την πιο εύκολη θέση του και παραμένει.»
- π. Ιωσήφ Δαμιανός -
Οι άνθρωποι συχνά συγχέουν την αγάπη με το πάθος.
Η αγάπη μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Ο χριστιανικός γάμος μας καλεί όχι μόνο να περάσουμε τη ζωή μας με ένα άτομο, αλλά και να εκπληρώσουμε μαζί την εντολή της αγάπης. Όταν διαβάζεται ο Απόστολος κατά τη διάρκεια του μυστηρίου του γάμου, ακούμε αυτά τα λόγια: «Ούτω οφείλουν οι άνδρες να αγαπούν τις γυναίκες τους ως τα ίδια τους τα σώματα» (Εφεσίους 5:28), δηλαδή, ως τον εαυτό τους. Αυτό είναι το μυστήριο της χριστιανικής αγάπης, και η αγάπη δίνεται από τον Θεό.
Οι άνθρωποι συχνά συγχέουν την αγάπη με το πάθος. Το πάθος εξασθενεί, ο έρωτας εξασθενεί, αλλά η χριστιανική αγάπη μόνο δυναμώνει με την ηλικία και μέσα από τις δυσκολίες. Κάποτε παντρεύτηκα ένα ζευγάρι που ήταν μαζί για πενήντα χρόνια. Στέκονταν δίπλα-δίπλα μπροστά στο βωμό, σαν περιστέρι και το ταίρι του, και ήταν σαφές ότι δεν ήταν πλέον η γήινη αγάπη, αλλά η χριστιανική αγάπη, που ένωνε αυτούς τους ανθρώπους.
Για να διασφαλιστεί ότι τα συναισθήματα δεν ψυχραίνονται, είναι σημαντικό να κάνετε την επιλογή σας όχι από πάθος, αλλά από αγάπη. Μερικές φορές οι νέοι άνδρες αγνοούν όλες τις συμβουλές, κυνηγώντας την ομορφιά ενός κοριτσιού, και, αφού χορτάσουν, μένουν χωρίς τίποτα ένα μήνα αργότερα. Μια χριστιανική οικογένεια αναπτύσσεται διαφορετικά.
Όταν ένας νεαρός άνδρας, πριν παντρευτεί, λέει στον ιερέα του: «Δεν μου αρέσει η εμφάνισή της», ο ιερέας τον ρωτάει: «Αλλά σου αρέσει ως άνθρωπος; Αν ναι, κάνε το. Με τη βοήθεια του Θεού, όλα θα πάνε καλά». Ένας άντρας μπορεί να συνηθίσει μια βαρετή εμφάνιση, αλλά ο σύζυγος μιας γκρινιάρας συζύγου είναι μάρτυρας. Μια ήρεμη και σιωπηλή σύζυγος είναι ένα δώρο που δίνει ο Θεός σε όσους το ζητούν.
Η επιλογή πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή και σε μια ηλικία που ένα άτομο αισθάνεται ώριμο. Ο Θεός δίνει μία και μοναδική σύζυγο. Η πνευματική αμέλεια οδηγεί στην τραγωδία. Υπάρχει μια σύζυγος, και σε αυτήν βρίσκεται η ανθρώπινη ευτυχία. Δεν μπορεί κανείς να πει «Έχασα την αγάπη μου» με το άλλο του μισό όταν το πάθος ψυχραίνει. Η λέξη «Έχασα την αγάπη μου» είναι γενικά απαράδεκτη στην ορθόδοξη κοσμοθεωρία. Δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε χάσει την αγάπη μας για τη μητέρα ή τον πατέρα μας. Αν κάποιος προσεγγίζει συνειδητά τη δημιουργία οικογένειας, πρέπει να καταλάβει ότι η οικογένεια δημιουργήθηκε από τον Θεό.
Πρωτιεπίσκοπος Αντρέι Οβτσίννικοφ
ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ.
Δεν υπάρχει πιο αληθινό θεμέλιο για μια άξια και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή από την αμοιβαία πνευματική αγάπη του συζύγου: μια αγάπη στην οποία οι αρχές του πάθους και της φιλίας συγχωνεύονται, αναγεννιούνται σε κάτι ανώτερο - τη φωτιά της πανταχού παρούσας ενότητας.
Τέτοια αγάπη όχι μόνο θα αγκαλιάσει την ηδονή και τη χαρά - και δεν θα εκφυλιστεί, δεν θα εξασθενίσει ή δεν θα σκληρυνθεί από αυτά - αλλά θα αγκαλιάσει επίσης κάθε πόνο και κάθε ατυχία, προκειμένου να τα κατανοήσει, να τα αγιάσει και να καθαρθεί μέσω αυτών.
Και μόνο μια τέτοια αγάπη μπορεί να προσφέρει σε ένα άτομο αυτό το απόθεμα αμοιβαίας κατανόησης, αμοιβαίας ανοχής στις αδυναμίες και αμοιβαίας συγχώρεσης, υπομονής, ανοχής, αφοσίωσης και πίστης που είναι απαραίτητα για έναν ευτυχισμένο γάμο.
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026
Η περίοδος του μέλιτος θα πρέπει να συμβαίνει μετά τον γάμο.
Η περίοδος του μέλιτος θα πρέπει να συμβαίνει μετά τον γάμο.
Δηλαδή, όταν ο γάμος έχει ήδη ξεκινήσει, όταν ήδη ζείτε μαζί, τότε πρέπει να υπάρχει ο έρωτας.
Τότε είναι που πρέπει να αφιερώσετε όλους τους πόρους σας για να θέσετε τα θεμέλια του γάμου.
Δεν είναι ότι έχουμε ήδη χορτάσει ο ένας τον άλλον, έχουμε δοκιμάσει ο ένας τον άλλον, έχουμε περιποιηθεί ο ένας τον άλλον από την κορυφή ως τα νύχια—«Ναι, δικό μου».
Και μετά παντρεύεστε, και το μόνο που σας μένει είναι η πλήξη, τίποτα το ενδιαφέρον.
Το μόνο που μένει είναι η ρουτίνα και η απογοήτευση.
Ιερέας Πάβελ Οστρόφσκι
TWO NEW MIRACLES of Archbishop John Maximovitch.
TWO NEW MIRACLES
of Archbishop John Maximovitch
I.
I WILL TELL YOU how Vladika John healed me. I suffer from heart trouble, high blood pressure, and arthritis. It was all tolerable until, two and a half years ago, arthritis took hold of my whole chest. The pain was unbearable. I couldn't move my arms or bend down, and I did my housework in torment. The whole time I prayed to the Mother of God and begged Her to deliver me from these torments.
And it was not long before help came to me, sinful and unworthy one. I saw a dream. I was walking on a road and carrying before me a cross; it was an old one and had become quite yellow, but here I saw that it was shining like new (it was the size of the palm of a hand). Then I saw coming up to me a monk with a staff in his hands. When he reached me he said to me: "Here you are all the time praying to the Mother of God to help you, but you are not the only one who suffers; be patient and wait."
Here I woke up and thought for a long time as to what this dream might mean. I decided that evidently this is pleasing to God and I should be patient. In a few days I received a letter from a friend whom I had written about my pains. She told me that I should write to the Batiushka who serves in the cathedral where the Sepulchre of Vladika John is located. I wrote him a letter and sent money, asking him to serve a panikhida for Vladika John and to pray for me. Batiushka fulfilled my request and sent me a little icon of the Mother of God, a little cross from Jerusalem, some cotton dipped in oil from the lamp that burns in the Sepulchre of Vladika John, and most important — his portrait. As soon as I saw it, I immediately recognized the monk whom I had seen in the dream — and I had never seen him while he was alive, you know. I burst into tears and began to thank the Lord for His mercy to me. I began to pray and to ask Vladika to pray for me. I confessed my sins to him, begging him to entreat the Lord to forgive me and grant me remission of sins and healing of soul and body. With the cotton I annointed my chest and fervently prayed.
After this I became gradually better and better. The pain became weaker, my heart felt better, and my blood pressure began to fall. And so, after two and a half years of pain in my chest, it passed away entirely — and the whole time, because of my heart, I had been under a physician's care, and no matter what he gave me or advised, nothing helped. But by the prayers of Vladika John, the Lord healed me. I gave a promise to send money for candles or oil to his Sepulchre every year for the day of Vladika's repose, which I will do until the Lord calls me to Himself. My friend Olga Alexandrovna Makarova also was healed of arthritis, but that was during Vladika's lifetime. It was she who advised me to turn to him.
I have written you everything, as God is my witness! What good fortune that we have intercessors before God and His Most Pure Mother!
Sofia Zukulis
Milwaukee, Wisconsin
February 15, 1977
II.
ONE SATURDAY I went to visit an old American lady-friend, now reposed, who lived in an old-age home and could move around only in a wheelchair. She was entirely alone and my visits always gave her great joy. I always brought her sweets. The day was very hot, and I had to travel for about an hour. Having sat with her, I began to get ready to go home, again in the intense heat. But I managed to ask a woman who was visiting her mother to take me, even though it wasn't at all on her way.
She drove me to my apartment, and so as not to detain her I quickly got out of the automobile, and in my haste I closed the door on three fingers of my right hand. The pain was very intense and the woman became frightened, but I immediately ran into the house. There was blood, extreme pain, and immediately the joints of the three fingers swelled up immensely and turned blue. I thought that the fingers were broken, since I couldn't bend them.
I should tell you that I work as a pianist in a ballet school and play many hours every day. I thought that I would be unable to work for a long time or even might lose the job, and I was terrified. And so, with tears I turned for help to Vladika John with these words: "You see, Vladika, what happened to my hand. During your lifetime you loved to visit the sick. I also love to visit the sick very much, and now I can lose my job." In tears I fell asleep, after placing the ailing hand on his portrait. I woke up in the morning — and I couldn't recognize my own hand. The swelling had gone down, the color was normal, and there was only a barely noticeable pain when I bent the fingers. The whole day Sunday I thanked Vladika and asked for complete healing. On Monday no trace at all remained, and I played without hindrance for many hours. From that time I thank Vladika every day and pray for the repose of his soul. I would like to live to see his canonization.
Nina Pashchenko
Birmingham, Alabama
May 27, 1977
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
