Μιλῆστε Της ἐλεύθερα, πεῖτε Τηςεἶναι δικιά μας, ξέρει~ Κώστας Μόντης

ΔΙΑΠΙΣΤΏΝΟΥΜΕ.

«Σε αυτή την εικόνα βλέπουμε την άμωμη ψυχή της Μητέρας του Θεού να μεταφέρεται από τους αγίους αγγέλους στον θρόνο του Θεού στον Ουρανό. Η ψυχή της είναι παιδικής ηλικίας, γεγονός που δείχνει την υπερφυσική καθαρότητα της ψυχής της Μαρίας («Αληθώς, αληθώς λέγω υμίν - είπε ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός - εάν δεν γίνετε σαν ένα από αυτά τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία του Θεού»). Γι' αυτό στην εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου απεικονίζεται η Υπεραγία Θεοτόκος ως παιδί. Είθε ο Θεός να σας ευλογεί όλους.»

Διαβάζουμε...

ΕΊΣΤΕ ΠΑΤΕΡ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ.

Μια φορά πλησίασα έναν μοναχό αγιορείτη που ήταν καλός και προχωρημένος λέγοντάς του ότι ακούγεται πως είστε άνθρωπος της προκοπής, γι’ αυτό ήρθα να σας δω. Τι προκοπής, μου απάντησε, ένας άνθρωπος που έχω μπλοκάρει είμαι. Το μεγαλύτερο μπλοκάρισμα συμβαίνει όταν γίνεσαι της προκοπής. Εννοούσε αυτό εδώ. Δηλαδή έδωσε κάτι , του έδωσε ο Θεός. Εάν εκείνη τη στιγμή δεν γίνει ταπεινός, είναι μια άλλη λέξη για το απλός, και δεν προχωρήσει σε ευχαριστία, δεν προχωρεί από εκεί και πέρα. Μένει στάσιμος και σαν να χάνει και αυτό που έχει. Το φράγμα του Αδάμ είναι αυτό, μου είπε. Γιατί πρέπει να ξεπεράσει αυτό που δήθεν έχει και να δει αυτόν που του δίνει αυτό που έχει.

Π.Νικόλαος Λουδοβίκος+

Τι υπέροχη Λειτουργία ήταν σήμερα.Αυτή στην οποία έμαθα ότι δεν μπορείς να ενωθείς με τον Χριστό αν δεν γίνεις μητέρα στην καρδιά σου και αν δεν Τον γεννήσεις στην καρδιά σου. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

''Θέλεις να γίνεις μοναχός, Ντομπριβόγιε. Αν είσαι άντρας, ετοιμάσου για ένα ηρωικό κατόρθωμα! ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 57

''Θέλεις να γίνεις μοναχός, Ντομπριβόγιε. Αν είσαι άντρας, ετοιμάσου για ένα ηρωικό κατόρθωμα!

"Είμαι εδώ, επίσκοπε (Άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Έχω επιβιώσει από πόλεμο, λιμό. Έχω φυλάξει τρελούς, έχω υπομείνει τον Κίτρινο Διάβολο και νομίζω ότι θα εκτελέσω και αυτό το κατόρθωμα για το οποίο μιλάς", είπα.

"Είναι εύκολο, Ντομπριβόγιε, να πολεμάς με ανθρώπους και να υποφέρεις όταν χρειάζεται. Αλλά τώρα θα τα βγάλεις πέρα ​​με τον εαυτό σου. Θα δοκιμάσεις και θα σκληρύνεις τη θέλησή σου. Να το θυμάσαι αυτό: δισεκατομμύρια άνθρωποι τρέμουν μπροστά στο σώμα τούς , χαϊδέψτε το, υπακούστε το. Προετοιμαστείτε!"

"Είμαι εδώ, επίσκοπε. Δώστε εντολές!"

Σκέφτηκα τότε ότι δεν υπήρχε προσπάθεια που να μην μπορούσα να αντέξω. Ήμουν νέος, δυνατός, σκληραγωγημένος και γεμάτος αυτοπεποίθηση, και λίγο περήφανος που θα βίωνα κάτι άγνωστο και μεγάλο, που θα αποδείκνυα τον εαυτό μου ενώπιον του ίδιου του Επισκόπου Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Από νωρίς το πρωί, ο επίσκοπος μου απαγόρευσε να πίνω νερό και να τρώω οτιδήποτε. 

Εκείνη την ημέρα συσκευάσαμε βιβλία, μοιράσαμε δέματα και τα στείλαμε στο ταχυδρομείο, και το βράδυ προσευχηθήκαμε στον Θεό.

 Πρώτα υποκλιθήκαμε τριακόσιες φορές μπροστά στις εικόνες, μετά ψάλλαμε στην Παναγία και τέλος γονατίσαμε για να προσευχηθούμε. Είχαμε ένα ρολόι στο δωμάτιο που χτυπούσε κάθε τέταρτο της ώρας.

Για δύο ολόκληρες ώρες προσευχόμασταν γονατιστοί μπροστά στις εικόνες.

 Έλυσε επιδέξια το δεξί του πόδι, οπότε το γονάτισμα δεν ήταν πρόβλημα γι' αυτόν. Δεν κουνήθηκε. Τα γόνατά μου, όμως, πονούσαν, οπότε έπρεπε να στηριχτώ στα χέρια μου, να σκύψω και να γυρίσω από τη μία πλευρά στην άλλη. Επειδή ήμουν πίσω του, δεν μπορούσε να δει τι έκανα. Στη συνέχεια σηκωθήκαμε και προσευχηθήκαμε για δύο ώρες όρθιοι, σιωπηλά.

«Προσευχήσου με το μυαλό σου, μην κινείς τη γλώσσα σου, γιε μου. Ο Θεός γνωρίζει τις σκέψεις μας. Η νηστεία δεν έχει νόημα χωρίς προσευχή. Θα μπορούσε ακόμη και να μας βλάψει», μου είπε.

Δεν δοκιμάσαμε ψωμί ή νερό όλη μέρα και την επόμενη νύχτα. Συνεχίσαμε την επόμενη μέρα. Υπέφερα από πείνα και δίψα. Δούλευα, προσευχόμουν και ήμουν σιωπηλός. Η τρίτη μέρα ήταν πολύ δύσκολη για μένα. Μπορούσα να αντέξω την πείνα πιο εύκολα επειδή την είχα συνηθίσει, αλλά η δίψα με βασάνιζε τρομερά. Η συνείδησή μου ήταν θολή κατά καιρούς, ένιωθα έναν πόνο στο στομάχι μου.

Το βράδυ δεν άντεχα για πολύ στην προσευχή, οπότε πήγα για ύπνο νωρίς. Ο Νικολάι έμεινε μόνος του στην προσευχή. Το πρωί, όταν ξύπνησα, τον βρήκα να προσεύχεται ακόμα. Ο Θεός ξέρει πότε και πόσο είχε κοιμηθεί ο άνθρωπος.

Την τέταρτη μέρα, το σώμα μου καιγόταν σαν να είχε πάρει φωτιά. Ένιωθα μια φωτιά μέσα μου. Οι επουλωμένες πληγές μου ήταν ιδιαίτερα επώδυνες. Γύρω από τις πληγές στα πόδια, τα χέρια και το στήθος μου, είχα μεγάλους μώλωπες. Ήταν δυσάρεστοι να τους κοιτάς. Και με αυτούς τους μώλωπες, κάτι συνέβαινε. Πόνεσα στην πλάτη και το κεφάλι μου, είχα έναν συνεχή πόνο στο στομάχι μου, η καρδιά μου ήταν ταραγμένη. Συχνά πήγαινα στο παράθυρο και ανέπνεα τον καθαρό αέρα. Τον έπινα σαν κρύο νερό πηγής.

Την πέμπτη μέρα, άρχισα να βρωμάω. Τα χείλη μου κόλλησαν μεταξύ τους, ήταν αλμυρά, και στη γλώσσα μου εμφανίστηκε, σε μεγάλες ποσότητες, βλέννα παρόμοια με πύον, την οποία συχνά έφτυνα.

Την έβδομη μέρα, βίωσα μια μεταμόρφωση. Το κοκκίνισμα επέστρεψε στα μάγουλά μου, ο πόνος σχεδόν σταμάτησε. Αλλά ήμουν νευρικός και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. 

Έτρεμα, δίψα τρομερή. 

Τότε ένιωσα για πρώτη φορά ότι δεν μπορούσα να παλέψω άλλο. Ενθάρρυνα τον εαυτό μου με διάφορες σκέψεις, προσπάθησα να είμαι γενναίος προσπάθησα να είμαι πεισματάρης, αλλά τίποτα δεν με βοήθησε. Τελικά αποφάσισα να μαζέψω τα πράγματά μου και να φύγω από τον Νικολάι.

Του είπα ψέματα ότι έβγαινα έξω για τον εαυτό μου. Μόλις πέρασα την πόρτα, έτρεξα στο δωμάτιό μου και ετοίμασα γρήγορα. Όταν γύρισα να βγω, τον είδα να στέκεται στην ανοιχτή πόρτα. Με άρπαξε από τους ώμους, με γύρισε και μου διέταξε να ξεπακετάρω. 

Ήμουν μπερδεμένος δεν ήξερα τι να κάνω και πώς να τον ξεφορτωθώ. Τον παρακάλεσα ταπεινά να με αφήσει να φύγω ή να μου επιτρέψει να φάω και να πιω, αλλά προφανώς ούτε καν με άκουσε. Όταν είδα ότι δεν είχα πού να πάω, δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου, σχεδόν έκλαψα από την αγωνία. Δεν τον ένοιαζε, με πήρε από το αυτί, σαν μαθητή δημοτικού, και με οδήγησε στο δωμάτιό του.

Γέρο! Εσύ είσαι αυτος που θέλεις να γίνεις μοναχός;! Είσαι γεμάτος χώμα στο σώμα και το αίμα σου, και με αυτό θέλεις να πετύχεις κάτι μεγάλο, να γίνεις φως! Δεν νιώθεις ότι τα σκουπίδια καίνε μέσα σου και ότι βρωμάς παντού;''

(ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΛΛΙΣΤΩΣ)

Και ο Θεός μερικές φορές μας βάζει σε πειρασμό να μας ξυπνήσει: Ο Θεός σου στέλνει έναν πειρασμό, ο Θεός θέλει να σε ξυπνήσει. Μην κοιμάσαι, μην κοιμάσαι, κάνε μια προσευχή.Γέροντας Εφραίμ Καντούνακιώτης

Χαίρε!!!!

Όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις..

Στους δυστοπικους καιρούς που ζούμε, υπάρχει καταφύγιο και αγκαλιά και παράκληση.

Είναι το σκεύος εκλογής . Αυτή που ο Θεός  προγνώριζε  πως θα γεννηθεί μέσα στο ανθρώπινο είδος. Ο νους της, ένα άγραφο χαρτί μέσα στην απόλυτη απλότητα του.

Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου είπε στον Γαβριήλ . Έτοιμη να πονέσει τόσο ως άνθρωπος για να μπορέσει ο Υιός να προσλάβει την σάρκα.

Ίσως για αυτό , επειδή είναι « δικιά μας» να νιώθουμε αυτή την εγγύτητα και την αμεσότητα. 

Και πού λοιπόν εύρω αντίληψιν ;

Παρά μόνο σε σένα μητέρα.

Χαίρε!

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 120.

"Κοίμησις μέν, χαρὰ δὲ — Ἡ Μητέρα ποὺ μετέστη πρὸς τὴ Ζωή"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν σήμερα... Οἱ ἄνθρωποι πανηγυρίζουν λαμπρὰ τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ. Κοίμησις μέν, χαρὰ δέ· σιωπὴ μέν, ὕμνος δέ. Ἡ φύση πανηγυρίζει κι αὐτὴ τὸ μεγάλο γεγονός· ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει τὰ γαλάζια του παράθυρα, τὸ φῶς ἁπλώνεται σὰν εὐλογία καὶ ἡ γῆ μοιάζει νὰ κρατᾶ στὰ χέρια τῆς ἕνα μυστικὸ χαρᾶς.

Καὶ μέσα στὴν πανηγυρικὴ αὐτὴ γαλήνη, ἡ Ἐκκλησία ψιθυρίζει ἕνα συγκλονιστικὸ μυστήριο: «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας... ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε». Στὴ Γέννηση, ἡ Παναγία μοιάζει μὲ πρωινὸ φῶς ποὺ δὲν χάνει τὴν καθαρότητά του καθὼς ἀνατέλλει· στὴν Κοίμηση, γίνεται φῶς ποὺ δὲν δύει, ἀλλὰ περνᾶ ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό.

Τί παράξενο καὶ τί ὄμορφο! Ἡ Κοίμηση δὲν γίνεται ἀπουσία. Ἡ ἀναχώρηση γίνεται παρουσία. Ἡ τελευταία σελίδα γίνεται πέρασμα, καὶ τὸ τέλος γίνεται ἀρχή. «Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν»· σὰν τὴν ἄνοιξη ποὺ ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ τὸν χειμῶνα, σὰν τὸν ἥλιο ποὺ ἀνατέλλει ὕστερα ἀπὸ τὴ νύχτα, σὰν τὸ κῦμα ποὺ ἐπιστρέφει πάντοτε στὴ θάλασσα.

Ἡ Παναγία, Μήτηρ τῆς Ζωῆς, δὲν ἐγκαταλείπει τὸν κόσμο. Ἡ ἀγάπη της δὲν γνωρίζει ἀπόσταση, οὔτε ἡ μητρική της σκέπη σύνορα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ χείλη μου ἐπαναλαμβάνουν ἁπαλά: «Χαῖρε, Μήτηρ τῆς ζωῆς... Χαῖρε, γιατί ἡ χάρη σου γίνεται χαρά· χαῖρε, γιατί μέσα στὴ σκιὰ τοῦ θανάτου ἀνάβεις το φῶς τῆς ἐλπίδας».

Καὶ ἴσως αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο μήνυμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας: νὰ μὴ φοβόμαστε τόσο τὸ τέλος, ὥστε νὰ ξεχνοῦμε τὸν προορισμό. Ἡ Παναγία μᾶς δείχνει πὼς γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, ἡ Κοίμηση δὲν εἶναι κλείσιμο τῆς πόρτας, ἀλλὰ ἄνοιγμα πρὸς τὴ Ζωή.

Ἂς γίνει, λοιπόν, καὶ ἡ δική μας καρδιὰ ἕνας μικρὸς οὐρανός: νὰ κοιμᾶται μέσα της ὁ φόβος καὶ νὰ ξυπνᾶ ἡ ἐλπίδα· νὰ σβήνει ἡ ἀπελπισία καὶ νὰ ἀνατέλλει ἡ Ζωή.

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ . Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:«Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44ο ΨΑΛΜΟ».

 

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                                    με θέμα:

                «Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44^ο ΨΑΛΜΟ»

                                 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-8-1988]

[Α32]                                              

      Η εορτή μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, μας δίδει την αφορμή να δούμε εγκατάσπαρτη μέσα στην Αγία Γραφή την παναγία μορφή της και το ουρανόμηκες μεγαλείο της.

      Ο 44^ος Ψαλμός θα λέγαμε ότι είναι το θαυμάσιο εκείνο ποίημα, που αναφέρεται στον Μεσσία και την Κυρία Θεοτόκο. Στο πρώτο ήμισυ του ποιήματος εξυμνείται ο Υιός του Θεού, με όλα τα θεανθρώπινα γνωρίσματά Του και στο δεύτερο ήμισυ του ίδιου ποιήματος εξυμνείται η Εκκλησία, που η επιτομή της Εκκλησίας είναι η Παναγία Θεοτόκος. Με όλα εκείνα τα θαυμάσια γνωρίσματά της, σαν άμεσος κτίσις του Θεού.

     Ο Ψαλμός ο 44^ος έχει ως εξής- θα σας διαβάσω μόνο το κείμενο: «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου.  ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἐξεχύθη χάρις ἐν χείλεσί σου· διὰ τοῦτο εὐλόγησέ σε ὁ Θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα. Περίζωσαι τὴν ῥομφαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, δυνατέ, τῇ ὡραιότητί σου καὶ τῷ κάλλει σου καὶ ἔντεινον καὶ κατευοδοῦ καὶ βασίλευε ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πρᾳότητος καὶ δικαιοσύνης, καὶ ὁδηγήσει σε θαυμαστῶς ἡ δεξιά σου. Τὰ βέλη σου ἠκονημένα, δυνατέ -λαοὶ ὑποκάτω σου πεσοῦνται- ἐν καρδίᾳ τῶν ἐχθρῶν τοῦ βασιλέως. ὁ θρόνος σου, ὁ Θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου.   Ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν· διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεὸς ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου. Σμύρνα καὶ στακτὴ καὶ κασσία ἀπὸ τῶν ἱματίων σου, ἀπὸ βάρεων ἐλεφαντίνων, ἐξ ὧν εὔφρανάν σε.

    Θυγατέρας βασιλέων ἐν τῇ τιμῇ σου· παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη. Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου·καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου, ὅτι αὐτός ἐστι Κύριός σου,  καὶ προσκυνήσεις αὐτῷ. καὶ θυγάτηρ Τύρου ἐν δώροις· τὸ πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ. πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρὸς τοῦ βασιλέως ἔσωθεν, ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη, πεποικιλμένη. ἀπενεχθήσονται τῷ βασιλεῖ παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς, αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονταί σοι· ἀπενεχθήσονται ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει, ἀχθήσονται εἰς ναὸν βασιλέως. Ἀντὶ τῶν πατέρων σου ἐγενήθησαν υἱοί σου· καταστήσεις αὐτοὺς ἄρχοντας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ· διὰ τοῦτο λαοὶ ἐξομολογήσονταί σοι εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος».

     Ο ιερός συντάκτης, αγαπητοί μου, αυτού του θαυμασίου ψαλμού, σημειώνει στον συντομότατο πρόλογό του, που αποτελείται μόνο από έναν στίχο: «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου». Δηλαδή «ξεχείλισε η καρδιά μου και αναπήδησε από αυτήν ποίημα υψηλό. Και τούτο μου το ποίημα το αφιερώνω στον βασιλέα Χριστό. Η γλώσσα μου καλάμι γραμματέως γρήγορο, θα καταγράψει τα συναισθήματά μου». Και όπως λέγουν οι Πατέρες, ότι αυτός ο γραμματεύς που γράφει οξύγραφα δεν είναι παρά το Πνεύμα το Άγιο, που κινεί γρήγορα στο χαρτί το χέρι του ιερού συντάκτου, ώστε να καταγράψει ό,τι θα καταγράψει. Και στο υψηλό και θεόπνευστο αυτό ποίημα, βρίσκουμε όλα τα χαρακτηριστικά του Χριστού. Και της Θεοτόκου. Στους πρώτους εννέα στίχους βρίσκουμε τα χαρακτηριστικά του Χριστού. Και στους υπόλοιπους στίχους, έως τον 18^ο , βρίσκουμε τα χαρακτηριστικά της Εκκλησίας και της Υπεραγίας Θεοτόκου.

    Για να δούμε πώς χαρακτηρίζεται, πάρα πολύ σύντομα γιατί δε θα ήταν δυνατό να τα αναλύσουμε αυτή τη στιγμή, το πρώτο μέρος, τα χαρακτηριστικά του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου. «ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων». Όμορφος, πολύ όμορφος, πάνω από όλες τις ανθρώπινες ομορφιές, κατά την ανθρώπινη φύση, προσέξατέ το. Χάρις ξεχύνεται από τα χείλη Του. Θυμηθείτε τι είπαν κάποτε εκείνοι που πήγαν να Τον συλλάβουν, για λογαριασμό των Γραμματέων και των Φαρισαίων, ότι «οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος». «Ποτέ δε μίλησε έτσι άνθρωπος, σαν κι Αυτόν τον άνθρωπο». Έρρεε μέλι από τα χείλη του Χριστού. Επί της ανθρωπίνης φύσεώς Του, φέρει όλη την ευλογία του Πατρός. Ακόμη, εμφανίζεται δεινός πολεμιστής κατά των εχθρών Του, δαιμόνων και ανθρώπων. Και βασιλεύει, όπως λέγει, ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης, που εκφράζουν τον πνευματικό χαρακτήρα του πολέμου Του και της νίκης Του. Γίνεται παγκόσμιος πνευματικός κατακτητής. Κάτω, λέγει, από τα πόδια Του, θα βρεθούν όλα τα έθνη και όλοι οι λαοί.

     «Ὁ θρόνος σου, ὁ Θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου». Και αυτός είναι ο θρόνος Σου, ο Θεός, στον αιώνα του αιώνος. «Ο Θεός» είναι κλητική. «Ο θρόνος Σου, ω Θεέ»- δηλαδή Εσύ είσαι Θεός- «είναι στους αιώνες των αιώνων. Έχει ράβδο ευθύτητος και ράβδο βασιλείας». Εκφράζεται με τον θρόνο, το αιώνιο βασιλικό αξίωμα του Χριστού, και με τη ράβδο, το δικαστικό αξίωμα του Κριτού των πάντων. «Ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν»: Με την ανθρώπινη Του φύση αγάπησε τη δικαιοσύνη και την αγιότητα και εμίσησε την ανομία. «Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεὸς ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου»: «Γι' αυτό», λέει στη συνέχεια ο ψαλμός, «Σε έχρισε, ω Θεέ, ο Θεός Σου- δηλαδή ο Θεός Πατήρ έχρισε Εσένα, ω Θεέ, που έγινες άνθρωπος, και Σε χρίει ως άνθρωπο, με το έλαιο της αγαλλιάσεως, πέρα και πάνω από όλους εκείνους,που στάθηκαν ποτέ χρηστοί Κυρίου, βασιλείς ή προφήτες».

     Ομολογουμένως βλέπουμε σε αυτό το πρώτο μέρος, που τόσο σύντομα σας το είπα, αυτό το θαυμαστό πρόσωπο. Είναι, αναγνωρίζετε, και πολύ περισσότερο θα Τον αναγνωρίζαμε εάν κάναμε μία εκτενή ανάλυση,  ότι είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Όπως θαυμάσια ο Απόστολος Παύλος, στο Α΄ κεφάλαιο, στίχος 9 στην ‘’προς Εβραίους’’ επιστολή του, κάνει χρήση αυτού του στίχου που λέγει: «Ἒχρισέ σε, ὁ Θεός, ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως» και τον στίχο αυτόν ο Απόστολος Παύλος θεοπνεύστως τον εφαρμόζει στο πρόσωπο το θεανθρώπινο του Ιησού Χριστού.

    Αλλά καιρός να δούμε και την εικόνα του μυστικού εκείνου βασιλέως Χριστού, να συμπληρώνεται με τους γάμους Του με τη μυστική εκείνην νύμφη, της οποίας τα κάλλη, οι ομορφιές, περιγράφονται στους υπόλοιπους στίχους του Ψαλμού. Είναι η Εκκλησία. Επειδή όμως, όπως σας είπα, το κορύφωμα των πιστών της Εκκλησίας είναι η Θεοτόκος, γι' αυτό και οι έπαινοι της Εκκλησίας, στην ολότητά τους εφαρμόζονται και όλως ιδιαίτερα μάλιστα στη Θεοτόκο.

    Μην ξεχνάμε εκείνη την οπτασία του αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννη στο 12^ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, που λέγει: «Καὶ σημεῖον μέγα ὤφθη ἐν τῷ οὐρανῷ(:Και φάνηκε μεγάλο θαύμα στον ουρανό), γυνὴ περιβεβλημένη τὸν ἥλιον(:γυναίκα, η οποία είναι ντυμένη τον ήλιο), καὶ ἡ σελήνη ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς(:η σελήνη -ως αλλοιουμένη, που αλλοιούται, είναι γνωστό, οπτικώς, σύμβολο του κόσμου τούτου- είναι κάτω από τα πόδια της), καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς στέφανος ἀστέρων δώδεκα καὶ ἐν γαστρὶ ἔχουσα (:εγκυμονούσε· προσέξτε, εγκυμονούσε η γυναίκα αυτή)…(αφήνω μερικά)…ἔτεκεν υἱὸν ἄῤῥενα (:εγέννησε άρρενα υιό-συνεπώς είναι η Θεοτόκος, η οποία γεννά τον άρρενα υιό, δηλαδή τον Ιησού Χριστό), ὃς μέλλει ποιμαίνειν πάντα τὰ ἔθνη ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ(:ο οποίος πρόκειται με σιδερένια ράβδο να ποιμάνει όλα τα έθνη)·αναμφισβήτητα είναι ο Ιησούς Χριστός, όπως τον σημειώνει και ο 2^ος Ψαλμός του Δαβίδ, και επειδή ο διάβολος, ο δράκων, για τον οποίο θα μιλήσει παρακάτω ο ιερός Ευαγγελιστής, είναι έτοιμος να αρπάξει το παιδί, να το καταβροχθίσει, είναι η επιθυμία του να τον θανατώσει και τον θανατώνει επί του Σταυρού, αλλά ο Κύριος ανεστήθη· μέσα σε έναν στίχο, ο ιερός Ευαγγελιστής βάζει όλον τον ανθρώπινο βίο του Χριστού)· καὶ ἡρπάσθη τὸ τέκνον αὐτῆς πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τὸν θρόνον αὐτοῦ». Κλείνει με την Ανάληψή Του. Βλέπετε, μέσα σε μία φράση, όλος ο βίος του Χριστού.

      Ο Χριστός λοιπόν· η Θεοτόκος λοιπόν· η οποία έφερε τον Χριστό στον κόσμο. Σαφέστατα. Και λέγει στη συνέχεια: «καὶ ἡ γυνὴ ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον…». Πήγε η Θεοτόκος στην έρημο; Όχι. Ποιος πήγε στην έρημο; Η Εκκλησία. Να λοιπόν, βλέπει κανείς σαφέστατα, σαφέστατα να συμπλέκεται εδώ, σε αυτό το όραμα του Ευαγγελιστού Ιωάννου στην Αποκάλυψη, όπως ακριβώς συμπλέκεται και στον 44^ο Ψαλμό, η Εκκλησία με το πρόσωπο της Θεοτόκου. Επί παραδείγματι, στον 44^ο Ψαλμό άλλοτε μεν αναφέρεται ως «βασίλισσα και σύζυγος» και άλλοτε αναφέρεται «θυγάτηρ». Πώς είναι δυνατόν ποτέ να είναι το ίδιο πρόσωπο και σύζυγος και θυγάτηρ; Γιατί; Γιατί απλούστατα εδώ βλέπει κανείς αυτήν την εναλλαγή μεταξύ Εκκλησίας και Παναγίας, και θα επαναλάβω, η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η Επιτομή της Εκκλησίας.

    Συνεπώς, παν ό,τι «κατηγορείται», αναφέρεται, στην Εκκλησία, στην Θεοτόκο κατηγορείται. Δηλαδή «αναφέρεται». Και παν ό,τι κατηγορείται στον Χριστό, στην Θεοτόκο κατηγορείται. Ό,τι λέμε για την Εκκλησία, για την Παναγία μιλάμε. Ό,τι λέμε για τον Χριστό, για την Παναγία μιλάμε! Γιατί αυτό το θεωμένο σώμα του Χριστού, είναι το σώμα της Θεοτόκου, που είναι η Εκκλησία. Βλέπει κανείς με σαφήνεια αυτά τα πράγματα.

    Και ας έλθουμε να δούμε μία επιλογή στους στίχους, πολύ πολύ γρήγορη:

     «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου», λέγει ο 10^ος στίχος. «Παραστάθηκε πλάι σου», λέγει, «η βασίλισσα στα δεξιά σου». Παρέστη. Η Θεοτόκος, ως γνωστό, ότι μετά την Κοίμηση, την Ανάστασή της και την Ανάληψή της στον ουρανό, παρέστη εκ δεξιών του βασιλέως Υιού της και Κυρίου της. Στάθηκε δεξιά Του. Ο Κύριος, λέγει, κάθισε στα δεξιά του Θεού Πατρός. Η Θεοτόκος παρέστη. Στάθηκε. Ποια η διαφορά; Ο Κύριος κάθισε ως ομοούσιος με τον Πατέρα. Η Θεοτόκος παρέστη, στάθηκε, σαν κτίσμα. Διότι η Θεοτόκος είναι κτίσμα. Είναι σάρκα από τη σάρκα μας. Αλλά εδώ βλέπει κανείς παρά ταύτα, να αποδίδεται στην Υπεραγία Θεοτόκο μία παμμεγίστη τιμή και μία παμμεγίστη δόξα, του ότι βρίσκεται στα δεξιά του Υιού της στον ουρανό, ο οποίος είναι στα δεξιά του Θεού Πατρός.  Γι' αυτό και λειτουργικά η Θεοτόκος πάντοτε είναι στα δεξιά του Υιού της· και στο άγιο δισκάριο, που τελούμε την προσκομιδή, βάζουμε στα δεξιά πάντα του Αμνού, τη μερίδα της Θεοτόκου. Είναι πάντα στα δεξιά, και μάλιστα εκεί, άμα λέμε, κάνουμε την προσκομιδή, λέμε τα ίδια λόγια που λέγει και ο 44^ος Ψαλμός. Δηλαδή το «παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου» κτλ.

      Τι σημαίνει «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη»; Τι θα πει αυτό; Αυτός ο διάχρυσος ιματισμός, μας θυμίζει εκείνο που λέγει η Αποκάλυψη, ότι εκείνη η γυνή την οποία είδε ο Ιωάννης, ήταν περιβεβλημένη τον ήλιο, ήταν ντυμένη τον ήλιο. Τι θα πει εκεί, στην εικόνα εκείνη; Ως φως. Εδώ στην εικόνα του Ψαλμού ως χρυσάφι. Θέλει να δείξει τη θεωμένη πια Θεοτόκο, τόσο στην ψυχή, όσο και στο σώμα. Αυτός δε ο  ποικίλος ιματισμός, όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, δεν είναι τι άλλο παρά πίστη- ελπίς-αγάπη. Είναι οι τρεις μεγάλες θεολογικές αρετές, τις οποίες κατείχε σε ύψιστο βαθμό η Υπεραγία Θεοτόκος. Και όλα αυτά, αγαπητοί μου, διότι η Μαρία είναι η «εὐλογημένη ἐν γυναιξί», όπως λέγεται στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Είναι εκείνη που ευαρέστησε ελευθέρως στον Θεό και έγινε υπήκοος του Θεού, όπως υπήκοος του Θεού έγινε και ο Υιός της ο Ιησούς Χριστός. Γι' αυτό ακριβώς, επειδή στάθηκε η «εὐλογημένη  ἐν γυναιξί», έγινε και η βασίλισσα. Η βασίλισσα στα δεξιά του Υιού της. Και στάθηκε βασίλισσα, διότι έγινε Θεοτόκος! Και έγινε Θεοτόκος διότι στάθηκε πιστή και υπάκουη στον Θεό Πατέρα.

      Ο επόμενος στίχος, ο 11^ος, λέγει: «Ἂκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου». Δηλαδή: «Άκουσε, ω θυγατέρα, και πρόσεξε και κάνε έτσι το αυτί σου να ακούσεις»! Περίφημο. Λέγει ο Μέγας Βασίλειος ότι αυτό το «θύγατερ» ανήκει στον Δαβίδ· που συμβουλεύει μυστικά τη μακρινή του εκείνη απόγονο, δηλαδή τη Θεοτόκο Μαρία, τη μακρινή του εκείνη θυγατέρα- απέχει δε χίλια χρόνια- όταν της λέγει ότι «εσύ είσαι θυγατέρα μου, διότι είσαι εκ του σπέρματός μου». Λοιπόν, πρόσεξε, να έχεις γυμνασμένο τον νου σου προς θεωρίαν! Εκείνο το «ἴδε», κοίταξε, θα πει «να έχεις θεωρία»· ώστε όταν έχεις αυτήν την πνευματική θεωρία να μπορέσεις να αποδεχτείς την πρόταση που θα σου κάνει ο αρχάγγελος Γαβριήλ, για το μεγάλο εκείνο θέμα, που εμένα ο Θεός μού ορκίστηκε ότι θα μου το δώσει. Ότι θα έρθει ο Μεσσίας.

     Ακόμη ο Μέγας Αθανάσιος γράφει ότι εκείνο το «ἄκουσον» αναφέρεται πάλι στη Θεοτόκο και πάλι μυστικά συμβουλεύει ο Δαβίδ τη μακρινή του απόγονο να υπακούσει στο θέλημα του Πατρός, για να γίνει η μητέρα του Θεού Λόγου, κατά το ανθρώπινον. Ως να λέγει ο Δαβίδ στη Θεοτόκο τη Μαρία: «Πρόσεξε, παιδί μου, πρόσεξε, να ζεις τη θεωρία του Θεού και να είσαι υπάκουος στον Θεό, διότι αλίμονό μου, αλίμονό μας· αν δεν ακούσεις, δε θα έρθει ο Μεσσίας στον κόσμο». Όλη η υφήλιος, όλη η ιστορία, και ο Αδάμ και η Εύα, όλοι οι απόγονοί του κρεμάστηκαν από τη Μαρία! Αν έπρεπε να το βλέπαμε αυτό κατά έναν οπτικό τρόπο, θα βλέπαμε τούτο: ότι η ανθρωπότητα ολόκληρη είχε πιασμένη την αναπνοή της σε ένα πρόσωπο. Αυτό το πρόσωπο θα σταθεί σωστό;

    Εμείς δε σταθήκαμε σωστοί. Ούτε ο Αδάμ, ούτε η Εύα, ούτε ο Δαβίδ, κανείς. Κανείς! Ποιο θα είναι το πρόσωπο εκείνο που θα σταθεί σωστό, απόλυτα σωστό, που να φέρει τον Μεσσία στον κόσμο; Γι' αυτό λοιπόν, βλέπουμε μία αγωνιώδη φροντίδα του Δαβίδ, μα και ολοκλήρου της ανθρωπότητας, γύρω από το θέμα αυτό. «Ἲδε, θύγατερ, ἄκουσον, θύγατερ», «πρόσεξε, από εσένα εξαρτιόμαστε».

      Η Θεοτόκος, αγαπητοί μου, ω η Θεοτόκος…, είχε αναβάσεις θεωρίας. Γιατί; Πού το ξέρουμε αυτό; Το σύμβολο της Κλίμακος του Ιακώβ, στην οπτασία του , που την είδε την κλίμακα αυτή από την γη στον ουρανό, είναι η Θεοτόκος. Σημαίνει λοιπόν ότι η Θεοτόκος είχε αναβάσεις. Και στήθηκε αυτή η κλίμακα στη γη και ανήλθε στον ουρανό, για να κατέβει αυτή η θυγατέρα περί της οποίας ο λόγος και οι συμβουλές, για να κατέλθει ο Θεός Λόγος.

     Αλλά και υπάκουσε στον ουράνιο Πατέρα όταν είπε: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου».

     «Καὶ ἐπιθυμήσει», λέγει ο 12^ος στίχος, ο επόμενος, «ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου, ὅτι αὐτός ἐστι Κύριός σου». «Της ομορφιάς σου θα επιθυμήσει ο Κύριος, γιατί αυτός είναι ο Κύριός σου». Αυτό το κάλλος της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, είναι το «Χαῖρε Κεχαριτωμένη» του αρχαγγέλου Γαβριήλ. Είναι η όλη εσωτερική ομορφιά της καρδιάς, που τη βλέπει μόνο ο Θεός. Εκείνο δε το «ἐπιθυμήσει», δείχνει πάλι εκείνο που λέγει ο αρχάγγελος στη Θεοτόκο: «Εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ». «Βρήκες χάρη από τον Θεό». Δηλαδή σε επιθύμησε. Έχει όμως αυτό το «ἐπιθυμήσει», έχει ένα βάθος, αγαπητοί, που εκφράζεται σαν δύναμη αγάπης στο «Άσμα Ασμάτων». Είναι ο Θεός αγάπη και ανταποκρίνεται σε ό,τι στέκεται προς Αυτόν σαν αγάπη. Πάντως αυτή η επιθυμία του Θεού προς την κτίση αναφέρεται ωραιότατα στο 8^ο κεφάλαιο των Παροιμιών. Χρόνος δεν υπάρχει για ανάπτυξη. Είναι απροσμέτρητη, είναι ακατανόητη, είναι μυστική.

     «ὅτι αὐτός ἐστι Κύριός σου»: Λέγει ο Μέγας Αθανάσιος ότι αυτό αντιστοιχεί με το «Χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ». «Ο Κύριος είναι μαζί σου». Και το «ὁ Κύριος μετὰ σοῦ» δεν έχει μόνο τη διάσταση της ευλογίας προς τη Μαρία, αλλά και την προσέγγιση. Την οντολογική προσέγγιση. Μία προσέγγιση ακατανόητη, όταν Αυτός ο Κύριος, αυτός ο Γιαχβέ, ο Κύριος του Ισραήλ, ο Θεός Λόγος έρχεται να ενοικήσει στα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Έτσι η Θεοτόκος είναι το μόνο κτίσμα που μπορεί να λέγει στον Θεό: «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Υἱός μου».

     «Καὶ προσκυνήσεις αὐτῷ». Ναι, και η Θεοτόκος, μαζί με τους Αποστόλους, Τον προσκυνούν κατά την Ανάληψη. Οι Πατέρες όλοι υποστηρίζουν ότι ο αναστάς Κύριος πρώτα ενεφανίσθη στη μητέρα Του τη Θεοτόκο, η οποία βεβαίως και Τον προσεκύνησε. Αλλά και στον ουρανό, όταν αναστήθηκε και ανήλθε, προσεκύνησε τον Υιό της και τον Κύριό της.

    «Τὸ πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ», λέει ο 13^ος στίχος. Ποιοι είναι αυτοί οι πλούσιοι; Είναι οι πιστοί όλης της γης, που έχουν τον πλούτο της πίστεως. «Αυτοί θα ζητήσουν ικετευτικώς, δια λιτανειών, του προσώπου σου την εύνοια και τις πρεσβείες σου», ως να λέγουν, στη Θεοτόκο. Ναι, το βλέπετε. Οι παρακλήσεις, οι ικετήριοι κανόνες προς τη Θεοτόκο, η πλουσιότατη υμνογραφία και υμνολογία, όλα αυτά μαρτυρούν. «Τί ἐστί λιτανεύσουσιν», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ; Τιμήσουσι, δοξάσουσι, ἡ μεγάλη καί υψηλή νύμφη!».  Και η ίδια η Θεοτόκος είχε πει, αγαπητοί μου, και βλέπει κανείς την προφητεία με την πραγμάτωση, το γεγονός στην Ιστορία: «Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί».

     Και ο 14^ος στίχος: «Πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρὸς τοῦ βασιλέως ἔσωθεν, ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». «Όλος ο πλούτος», λέγει, «είναι εσωτερικός». Είναι ο πλούτος της καρδιάς, είναι αυτό που την καθιστά Παν-αγία. «Κροσσοί» είναι οι πολυειδείς αρετές της, λέγουν οι Πατέρες, το πλήθος των αρετών. Μόνο η έσωθεν δόξα διαμένει και διασώζεται ενώπιον του Θεού. Η απέξω δόξα είναι σχήμα και περνά.

       «Ἀπενεχθήσονται τῷ βασιλεῖ παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς, αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονταί σοι», λέγει ο 15^ος στίχος. Θα οδηγηθούν στον Βασιλέα Χριστό εκείνες οι ψυχές που ακολουθούν Εκείνην, την Θεοτόκο. Συνεπώς, η Θεοτόκος είναι αιώνιο υπόδειγμα προς μίμηση, ανδρών και γυναικών. Και όταν λέγει: «θα οδηγεί» σημαίνει είναι η Οδηγήτρια των ψυχών προς τον Χριστό. Έχουμε και τον τύπο τον εικονογραφικό της Οδηγητρίας, της Θεοτόκου.

     «Ἀπενεχθήσονται ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει»(16^ος στίχος): είναι η όλη χαρά, που οι ψυχές βρήκαν τη Θεοτόκο, που τους οδηγεί στον Χριστό. Είναι οι ατέλειωτες εκείνες συνθέσεις και υμνολογίες, που διαρκώς προσφέρονται με ευγνωμοσύνη προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

     Αγαπητοί μου, στην αποψινή μας αγρυπνία, που γίνεται προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, πραγματούται ο θεόπνευστος 44^ος Ψαλμός. Εμείς τι θα είχαμε να πούμε, όταν αισθανόμαστε αυτήν την κραταιά της Σκέπη να μας φροντίζει, να μας παρηγορεί, να μας συντηρεί με το ουράνιο «μάννα» του Υιού της; Αισθανόμαστε την παρουσία της πολύ κοντά μας. Μας αγκαλιάζει με τη στοργή της και σαν μοναδική οδηγήτρια, μας οδηγεί στους αιώνιους λειμώνες του Υιού της. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η υπέρ-ευλογημένη. Ας είναι συνεχώς, από κάθε ψυχή και κάθε στόμα η αληθώς υπερευλογημένη, και τώρα και πάντοτε και εις τους αιώνας. Αμήν.

 

              ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

     και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

                 μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

      ψηφιοποίηση και ηλεκτρονική επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

                                    Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/ueotokos/ueotokos_063.mp3